Party Stories
Doda z mężem Emilem Stępniem
Krystian Ferretti z "Hotel Paradise 3"
Dziecko na placu zabaw
Image by LifetimeStock.com
Styl życia

Agresja u dzieci, czyli jak okiełznać małego złośnika?

Agresja u dzieci staje się coraz powszechniejszą formą wyrażania negatywnych emocji, z którymi nie umieją sobie poradzić. Może, ale nie musi być oznaką rozpieszczenia – jej podłoże przede wszystkim tkwi w środowisku, w którym się wychowuje. To rodzice powinni brać odpowiedzialność za zachowania agresywne u ich dzieci – w wielu przypadkach to ich niekonsekwentny system nagród i kar oraz bark wyznaczonych granic prowadzą do wysokiego poziomu frustracji u malucha, a co za tym idzie – agresji.

Agresja u dzieci staje się coraz powszechniejszą formą wyrażania negatywnych emocji, z którymi nie umieją sobie poradzić. Może, ale nie musi być oznaką rozpieszczenia – jej podłoże przede wszystkim tkwi w środowisku, w którym się wychowuje. To rodzice powinni brać odpowiedzialność za zachowania agresywne u ich dzieci – w wielu przypadkach to ich niekonsekwentny system nagród i kar oraz bark wyznaczonych granic prowadzą do wysokiego poziomu frustracji u malucha, a co za tym idzie – agresji.

 

Agresja u dzieci objawia się w trzech formach:

  • czynność – bicie, szarpanie, podstawianie nogi;
  • słowo – wyzywanie, wyśmiewanie, przeklinanie;
  • autoagresji – szczególny rodzaj agresji, gdzie nadawcą i adresatem agresywnych zachowań jest ten sam człowiek i występuje często przy zaburzeniach lub chorobach osobowościowych.

Jak radzić sobie z agresją u dzieci?

Jest wiele sposobów na okiełznanie małego złośnika. Najważniejsze, aby dostosować metody do jego poziomu intelektualnego, sposobu uczenia się i postrzegania otoczenia. Oto kilka wskazówek:

1. Wyznacz granice – jeżeli trzymasz się konsekwentnie granic postępowania dziecka i jest ono świadome, co może zrobić, a czego unikać, to z małym prawdopodobieństwem będzie robić to z premedytacją. Unikniesz wywoływania frustracji u malucha.

2. Stabilny system nagród i kar – tylko konsekwencja w nagradzaniu i karaniu wywoła u dziecka pewne i stabilne pojmowanie zasad w domu i poza nim. Świadome „robienie na złość” to nie jest już zachowanie agresywne, a technika manipulacyjna bądź wywieranie wpływu.

3. Rozmowa – wyrażanie uczuć (szczególnie negatywnych) i dyskutowanie o nich to klucz do sukcesu. Dziecko, które jest bardziej świadome własnych odczuć, nie będzie od razu reagować agresywnie. Gdy pomożemy dziecku bardziej refleksyjnie spojrzeć na własne przeżycie, to wyhamujemy impulsywne i nagłe wybuchy złości i frustracji.

4. Naucz dziecko rozładowywać emocje – wybierzcie słowo, które można wypowiadać w momencie złości, najlepiej razem je wymyślcie – np. „kurderfafel!” Dzięki temu dasz dziecku możliwość ujścia złym emocjom.

5. Przypominaj – przy każdym napadzie złości tłumacz dziecku, dlaczego nie powinniśmy się tak zachowywać i daj mu inne możliwe sposoby rozwiązania sytuacji, która doprowadziła do takiego stanu. Np. gdy dziecko przezwało kolegę, bo dostał lepszą ocenę, przedstaw dziecku najpierw sytuację, skieruj rozmowę na jego odczucia i zaproponuj, żeby następnym razem bardziej się postarał i otrzymał najwyższą notę w klasie.

 

Wszystkie metody przeciwdziałania agresji u dzieci wymagają od rodzica cierpliwości, konsekwencji i wyrozumiałości. Należy pamiętać, że dziecko dopiero wkracza w życie społeczne i nie musi od razu radzić sobie z wszystkimi emocjami, szczególnie tymi negatywnymi. Codzienna praca nad jego charakterem zaprocentuje stabilnością emocjonalną i kontrolowaniem własnych odczuć.


Komentarze
Zapraszamy do dyskusji
Czekamy na Twoją opinię w tym temacie. Dołącz do dyskusji!
Krzyczące dziecko
©taramara78/Fotolia
Styl życia
Czy agresja u dzieci to objaw złego wychowywania?
Agresja u dzieci jest częstym zjawiskiem, mimo że patologicznym i dysfunkcyjnym. Wiele osób postrzega ją przez prymat złego wychowywania lub nadmiernego „rozpieszczania”. W rzeczywistości problem agresji jest nabywany przez dzieci od otoczenia, w którym się znajduje.

Agresja u dzieci jest częstym zjawiskiem, mimo że patologicznym i dysfunkcyjnym. Wiele osób postrzega ją przez prymat złego wychowywania lub nadmiernego „rozpieszczania”. W rzeczywistości problem agresji jest nabywany przez dzieci od otoczenia, w którym się znajduje.   Agresję dzieci nabywają – to najważniejsza wiedza, którą powinien mieć rodzic czy opiekun. Po drugie – agresywne zachowanie nie musi być skierowane intencjonalne w drugą osobę , może być m.in. wyładowaniem napięcia emocjonalnego. Wprawdzie z encyklopedycznego punktu widzenia agresja jest zamierzonym działaniem mającym na celu wyrządzenie krzywdy komuś lub czemuś, ale niekiedy pomaga obniżyć poziom frustracji u dziecka. Skąd bierze się agresja u dzieci, czyli gdzie jest agresor? Największy wpływ na dziecko ma rodzina i najbliżsi znajomi – koledzy ze szkoły czy przedszkola. Relacja rodzic-dziecko ma wpływ na kształtowanie się tożsamości dziecka, które uczy się konstruktywnie rozładowywać nieprzyjemne emocje czy rozwiązywać problemy. Ponadto formy agresji u rodziców bardzo łatwo wyłapać w zachowaniu ich dziecka , co jest szczególnie widocznie w przeklinaniu. Używanie „brzydkich słów” to nic innego jak agresja słowna, której dziecko uczy się od najbliższego otoczenia.   Agresywność to również cecha wywodząca się z samego stylu wychowania . Jeżeli dziecko traktowane jest niekonsekwentnie, a nagradzanie i karanie bywa egzekwowane różnorodnie i zależnie od humoru rodzica, wtedy w dziecku może narosnąć poziom frustracji, który ostatecznie objawi się agresywnym zachowaniem.   Ostatnim czynnikiem, który może stać się przyczyną agresji u dzieci jest stres. Przebywanie przez długi czas w sytuacji stresowej (np. nieprawidłowa atmosfera w domu ) spowodować może, że dziecko w szkole będzie reagować agresywnie. Przenoszenie emocji z domu do szkoły (lub na...

Agresywny chłopiec
©annadanilkova22/Fotolia
Styl życia
Problemy wychowawcze – mały agresor, duży sadysta
Problem wychowawczy, jakim jest agresja, wynika często z błędów wychowawczych. Rodzic, który jako karę stosuje z pozoru niewinne klapsy oraz używa przemocy słownej, uczy tym samym dziecko, że jeśli coś mu się nie podoba, może zareagować agresją. Wówczas pojawia się wtórny problem wychowawczy – dziecko zaczyna stosować przemoc wobec rówieśników.

Problem wychowawczy, jakim jest agresja, wynika często z błędów wychowawczych. Rodzic, który jako karę stosuje z pozoru niewinne klapsy oraz używa przemocy słownej, uczy tym samym dziecko, że jeśli coś mu się nie podoba, może zareagować agresją. Wówczas pojawia się wtórny problem wychowawczy – dziecko zaczyna stosować przemoc wobec rówieśników. Problemy wychowawcze – prawo dziobania W socjologii zjawisko, kiedy silniejsze dziecko wybiera sobie słabsze i znęca się nad nim – psychicznie lub fizycznie, określa się terminem – „prawo dziobania”. Nazwa problemu wychowawczego powstała na skutek obserwacji kurzego stada – jest jeden ptak silniejszy od wszystkich pozostałych oraz jeden najsłabszy – dziobany przez wszystkich. Silniejsze kury dziobią słabszych od siebie, a same są z kolei dziobane przez silniejszych od siebie. „Dziobanie” to rodzaj zemsty za otrzymane ciosy. Problemy wychowawcze – 6 sposobów radzenia sobie z agresywnym dzieckiem Dziecko w wieku przedszkolnym jest doskonałym obserwatorem – naśladuje to, co robią rodzice i inne dzieci. Dlatego, tak ważny jest dobry przykład – problemy wychowawcze wynikają często z bagatelizowania agresji we wczesnym dzieciństwie. Na ataki przemocy przedszkolaka należy reagować w następujący sposób: 1. Jeśli jesteś świadkiem aktu agresji, złap dziecko za ręce i powiedz stanowczym głosem, że przemoc jest niedopuszczalna. 2. Stwórz dziecku „kącik przemyśleń”. Jeśli zachowa się agresywnie, posadź je na krzesełku w odosobnionym miejscu np. na 5 minut i wytłumacz, że jest to czas na przemyślenie niewłaściwego zachowania. 3. Naucz dziecko odreagowywać złe emocje w sposób niekrzywdzący innych ludzi – może np. skakać po podłodze, uderzać pięścią w poduszkę. Warto przemyśleć zakup worka bokserskiego. 4. Nie pozwalaj oglądać dziecku filmów, w których stosuje się...

krzyczący nastolatek
Image by LifetimeStock.com
Styl życia
Autoagresja – uzależnienie od bólu?
Autoagresja jest zjawiskiem bardzo złożonym i trudnym do ostatecznego zdefiniowania. Najprościej rzecz ujmując, jest to zadawanie sobie bólu fizycznego w celu stłumienia bólu psychicznego lub manifestacji problemów emocjonalnych – wołania o pomoc lub wymierzenie sobie kar.

Autoagresja jest zjawiskiem bardzo złożonym i trudnym do ostatecznego zdefiniowania. Najprościej rzecz ujmując, jest to zadawanie sobie bólu fizycznego w celu stłumienia bólu psychicznego lub manifestacji problemów emocjonalnych – wołania o pomoc lub wymierzenie sobie kar.   Zachowaniem autoagresywnym mogą być też różnego rodzaju zaburzenia odżywania , takie jak otyłość, anoreksja czy bulimia . Autoagresja bezpośrednia, werbalna i niewerbalna – kara, gniew czy wołanie o pomoc? Autoagresja bezpośrednia to zadawanie sobie bólu poprzez nacinanie, przypalanie lub parzenie skóry w miejscach takich jak uda, łydki, przedramiona lub brzuch. Głodzenie się, wymierzanie sobie kar i ograniczeń. Wyrywanie włosów, przygryzanie warg, drapanie, rozdrapywanie ran , uderzanie głową w ścianę, biczowanie, obgryzanie paznokci do krwi, wycinanie fragmentów skóry lub narządów płciowych itp. Ich najbardziej dramatycznym przejawem są próby samobójcze oraz samobójcza śmierć . Autoagresja może być też werbalna i niewerbalna. Obwinianie się, poniżanie, próba odkupienia poprzez okaleczanie własnego ciała lub mówienie przykrych rzeczy samemu sobie. Może to być wygłaszanie zdań, w których osoba taka poniża się, krytykuje w wulgarny sposób, umniejsza swoje zasługi lub wartość. Takie zachowania często mają miejsce u osób cierpiących na depresję lub molestowanych seksualnie. Autoagresja pośrednia – świadome narażanie się na niebezpieczeństwo Samouszkodzenia o charakterze pośrednim przybierają najczęściej formy ryzykownych zachowań (np. szybka jazda samochodem, sporty ekstremalne), uleganie szkodliwym pokusom, takim jak nałogi (alkohol, narkotyki), zaniedbania zdrowotne, niestosowanie się do zaleceń lekarza w przypadku choroby lub niepodejmowanie...

Nasze akcje
Delia My Cream
Styl życia

Krem idealnie dopasowany? Zrób go sama, z Delią to łatwe!

Partner
Macchia marki Tubądzin - wystrój we włoskim stylu
Styl życia

Mieszkanie inspirowane słoneczną Italią. Styl, który pokochały gwiazdy!

Partner
lenor-fresh-air-efect
Fleszstyle

Jak urządzić wnętrze, by zawsze zachwycało świeżością?

Partner
dax-cashmere-podklad-moon-blink
Fleszstyle

Klaudia El Dursi i Marcelina Zawadzka pokochały ten drogeryjny podkład i bazy pod makijaż!

Partner
Motorola moto g100
Styl życia

Uwielbiasz spędzać czas z przyjaciółmi? Wiemy, co zrobić, żeby te spotkania dawały ci jeszcze więcej radości!

Partner