kobieta podająca syrop
©julaszka/Fotolia
Styl życia

Somatyczne i psychologiczne objawy hipochondrii

Hipochondria to zaburzenie, które należy do schorzeń nerwicowych. Dotyka około 5-10% populacji. Hipochondrycy charakteryzują się nadmierną troską o zdrowie, analizują najmniejsze objawy chorobowe i często konsultują je z lekarzem.

Hipochondria to zaburzenie, które należy do schorzeń nerwicowych. Dotyka około 5-10% populacji. Hipochondrycy charakteryzują się nadmierną troską o zdrowie, analizują najmniejsze objawy chorobowe i często konsultują je z lekarzem.

Jakie są przyczyny hipochondrii?

Do tej pory nie ustalono konkretnych powodów występowania hipochondrii. Podaje się, że podatne na tę chorobę są osoby, których rodzice byli nadopiekuńczy i każdą dolegliwość traktowali poważnie. Wpływ na zachorowanie na zaburzenie hipochondryczne mają również urazy doznane w dzieciństwie, które związane były śmiercią lub chorobą bliskiej osoby. Przyczyn hipochondrii upatruje się w braku poczucia bycia kochanym, wówczas hipochondria mogłaby stanowić próbę zwrócenia na siebie uwagi innych osób.

 

Inna hipoteza dotycząca przyczyn zachorowania na hipochondrię głosi, że następuję ona na skutek przeniesienia objawów nerwowych na fizyczne. Osoba z zaburzeniami nerwicowymi uważa, że lepiej być chorą fizycznie niż psychicznie. Dlatego też zamiast nerwicy występuje hipochondria.

W jaki sposób objawia się hipochondria?

Hipochondrię łatwo rozpoznać, ponieważ jej objawy są charakterystyczne. Hipochondryk jest skoncentrowany na własnym zdrowiu. Zwykłe mrowienie w nodze (naturalna reakcja organizmu) jest przez niego interpretowane jako sygnał poważnej choroby. Zauważa najmniejsze objawy chorób i analizuje je, na przykład jest przekonany, że kaszel to objaw nowotworu albo gruźlicy. Często źle się czuje, co skutkuje częstymi wizytami u lekarzy.

 

Dla hipochondrii charakterystyczne są także objawy psychologiczne. Pojawiają się stany depresyjne i lęk, ponieważ objawy fizyczne mają wpływ na przekonania chorego o stanie zdrowia. Hipochondryk czuje się odrzucony i pokrzywdzony, ponieważ osoby z jego otoczenia po pewnym czasie zaczynają ignorować jego zachowanie. Wynika to z tego, że próbuje on wykorzystać dolegliwości, by wywierać na nich wpływ. Hipochondrii mogą współtowarzyszyć ataki paniki, wynikające z dopuszczania możliwości chorowania na poważne schorzenie i rozmyślania na ten temat.

hipochondryczka przed komputerem
©andras_csontos/Fotolia
Styl życia
Jak rozpoznać hipochondryka i jak go leczyć?
Hipochondria to zjawisko, które objawia się przesadną troską o zdrowie, częstym korzystaniem z porad lekarskich i lekomanią. Aby postawić diagnozę, potrzeba czasu. Leczenie hipochondrii jest czasochłonne, gdyż trudno wytłumaczyć choremu mechanizmy tej choroby.

Hipochondria to zjawisko, które objawia się przesadną troską o zdrowie, częstym korzystaniem z porad lekarskich i lekomanią. Aby postawić diagnozę, potrzeba czasu. Leczenie hipochondrii jest czasochłonne, gdyż trudno wytłumaczyć choremu mechanizmy tej choroby. Jak lekarz diagnozuje hipochondrię? Wskazówką dla lekarza do postawienia diagnozy o hipochondrii jest informacja o częstych wizytach pacjentach w gabinetach lekarskich i jego przeświadczenie o złym stanie zdrowia . Lekarz uzyskuje ją w trakcie wywiadu. Takie zachowanie hipochondryka powtarza się regularnie. Najlepiej więc może to schorzenie zdiagnozować lekarz, do którego pacjent często zgłasza się na konsultacje. Aby stwierdzić hipochondrię , stan zdrowia pacjenta musi być prawidłowy, dlatego lekarz bada pacjenta. Postawienie diagnozy wymaga czasu, ponieważ pacjent jest przekonany, że objawy wywołała choroba fizyczna. W jaki sposób leczy się hipochondrię? Aby wyleczyć hipochondrię, potrzeba czasu. Podejmuje się próby wytłumaczenia hipochondrykowi specyfiki choroby i przekonania go, że nic mu nie dolega. Jednakże dalej odczuwa on dolegliwości bólowe, co powoduje, że interpretuje argumenty lekarza i bliskich jako oznakę braku zrozumienia dla jego stanu . Czuje się zlekceważony.   W czasie leczenia dąży się do ustalenia przyczyny choroby. Pacjent musi zrozumieć, że ból może być rezultatem urazów z dzieciństwa (nagłej śmierci bliskiej osoby) albo poczucia braku akceptacji. Zaleca się, by hipochondryk udał się do psychologa lub psychiatry. Zazwyczaj hipochondrię leczy się metodą poznawczo-behawioralną, która ma na celu nauczyć pacjenta innego spojrzenia na odczuwane dolegliwości i analizy swojego zachowania. Terapię wspiera się, podając środki przeciwdepresyjne (na przykład fluoksetynę), ponieważ wraz z rozpoczęciem psychoterapii mogą pojawić się u hipochondryka stany depresyjne .

Mężczyzna siedzi na ulicy i trzyma się za głowę
©lassedesignen/Fotolia
Styl życia
Zespół Cotarda to negacja swojego życia i przekonanie o tym, że ciało się rozkłada
Zespół Cotarda, nazywany jest inaczej syndromem chodzącego trupa. Jego objawami są urojenia nihilistyczne: przekonanie, że jest się martwym, a ciało pozbawione jest niektórych części. Zespół Cotarda często towarzyszy depresji psychotycznej oraz schizofrenii. Leczy się go podobnie jak te choroby, przede wszystkim poprzez farmakoterapię.

Zespół Cotarda, nazywany jest inaczej syndromem chodzącego trupa. Jego objawami są urojenia nihilistyczne: przekonanie, że jest się martwym, a ciało pozbawione jest niektórych części. Zespół Cotarda często towarzyszy depresji psychotycznej oraz schizofrenii. Leczy się go podobnie jak te choroby, przede wszystkim poprzez farmakoterapię.   Zaburzenie zostało opisane przez francuskiego neurologa Jules'a Cotarda w 1880 roku. Przyczyny zespołu Cotarda Zespół Cotarda najczęściej pojawia się jako jedno z zaburzeń towarzyszących schizofrenii oraz depresji klinicznej . Występuje on także u osób ze schorzeniami neurologicznymi, np. z uszkodzeniami płatów: czołowego (w środkowej części) i ciemieniowego mózgu. Objawy zespołu Cotarda Dla zespołu Cotarda charakterystyczne są urojenia nihilistyczne . Osoba, która cierpi na to zaburzenie, jest przekonana, że nie żyje, a jej ciało rozkłada się, jest pozbawione niektórych części i organów. Stąd inna nazwa tego zaburzenia: zespół chodzącego trupa. Często występują także urojenia negacyjne: poczucie, że się nie istnieje, nie ma się ciała, a więc nie można umrzeć. Z tego względu niektóre osoby z tym syndromem nie myją się i nie chcą jeść. Znane są przypadki, kiedy to śmierć osoby z tym zaburzeniem nastąpiła wskutek wygłodzenia .   Z badań przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii ( zobacz badanie ) wynika, że urojenia związane z ciałem występują u 86% osób z zespołem Cotarda, urojenia dotyczące nieistnienia – u 69%, a poczucie nieśmiertelności u 55%. Dodatkowo występują u nich: lęk, poczucie winy oraz urojenia hipochondryczne, czyli nieprawdziwe przekonanie o chorobach, na które rzekomo się cierpi. Aż 89% osób ze zdiagnozowanym zespołem Cotarda cierpi także na depresję .   Zgodnie z Międzynarodową Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 zespół Cotarda może być...

Tabliczka z napisem ADHD
©Rawpixel/Fotolia
Styl życia
Nadpobudliwość u dzieci: dlaczego dziecko jest niegrzeczne?
Nadpobudliwość u dzieci sprawia, że rodzice mylnie oceniają je jako „niegrzeczne”, nie zdając sobie sprawy, że może mieć ADHD. Przyczyny tego zaburzenia mogą być różne - od biologicznych po okołoporodowe.

Nadpobudliwość u dzieci sprawia, że rodzice mylnie oceniają je jako „niegrzeczne”, nie zdając sobie sprawy, że może mieć ADHD. Przyczyny tego zaburzenia mogą być różne - od biologicznych po okołoporodowe.   Zaburzenie ADHD najczęściej zauważane jest u dziecka około 7. roku życia, gdy zaczyna wchodzić w świat szkolny. Nadpobudliwość u dzieci objawia się jako zaburzenie głównych trzech sfer: motorycznej (pobudzenie ruchowe), poznawczej (brak umiejętności koncentracji) i behawiorystycznej (impulsywność). Przyczyny ADHD: biologiczne Pod względem biologicznym uznaje się, że nadpobudliwość u dzieci jest spowodowana zaburzeniem genu, który koduje receptory D4 i D5. Sprawia, że zachowanie dziecka jest odmienne od innych dzieci w podobnym wieku. Za przyczynę ADHD uznaje się również zmniejszoną aktywność dopaminy , ważnego przekaźnika w ośrodkowym układzie nerwowym. Jeżeli chodzi o sferę neurologiczną dużą rolę w występowaniu nadpobudliwości ruchowej mają procesy hamowania, które u dzieci z ADHD są znacznie osłabione. Przyczyny ADHD: okołoporodowe Drugą grupą przyczyn, które zwiększają możliwość występowania zaburzenia ADHD u dzieci są wszystkie sytuacje, występujące w czasie ciąży oraz w czasie okołoporodowym. Wszelkie urazy i zatrucia organizmu występujące w trakcie ciąży mogą obciążyć rozwój dziecka. Również samo zachowanie kobiety ciężarnej ma duże znaczenie dla występowania ADHD u jej dziecka. Są to m.in.: spożywanie alkoholu, sięganie po środki narkotyzujące, palenie papierosów (nikotyna ma bardzo szkodliwy wpływ na rozwój dziecka).   Nadpobudliwość u dzieci często mylona jest z chorobą Aspergera, ponieważ objawia się w zbliżony sposób. Przyczyny powstania tych dwóch chorób mogą być zbliżone , lecz sam zespół może być tylko jednym z objawów ADHD.   Kiedy maluch...

Nasze akcje

Poznaj Huawei Mobile Services i ciesz się wyjątkowymi funkcjami w przyjaznym ekosystemie

Partner
kosmetyki-weleda
Fleszstyle

Weleda, czyli pielęgnacja w harmonii z naturą i człowiekiem

Partner
Kosmetyki Neboa
Newsy

Zadbaj o włosy w duchu eko. Jak duży wpływ na planetę ma zawartość naszych kosmetyczek? Będziesz zaskoczona!

Partner
Revitalift Filler L'Oréal Paris
Fleszstyle

Wiele może się zmienić w ciągu 10 lat, ale twoja skóra nie musi! Test linii Revitalift Filler L'Oréal Paris

Partner
Newsy

Stylowy prezent dla mężczyzny? Łączy w sobie design i praktyczność

Partner
Newsy

Kosmetyki, które dbają o ciebie i planetę. Poznaj nową linię przeciwzmarszczkową Laboratorium Kosmetycznego Ava

Partner
Newsy

To zdrowy i ekologiczny nawyk, który pozwoli ci zadbać o siebie i środowisko

Partner
Newsy

Bo należy ci się komfort! Zabiegi EMSELLA i EXILIS ULTRA 360 na nietrzymanie moczu

Partner