Smutne dziecko
©highwaystarz/Fotolia
Styl życia

Choroba sieroca, czyli nieorganiczny zespół opóźnionego rozwoju

Choroba sieroca (medycznie nazywana nieorganicznym zespołem opóźnionego rozwoju) objawia się zarówno w sferze psychicznej, jak i fizycznej. Powodem choroby sierocej jest zwykle rozstanie z matką w najwcześniejszych chwilach życia.

Choroba sieroca (medycznie nazywana nieorganicznym zespołem opóźnionego rozwoju) objawia się zarówno w sferze psychicznej, jak i fizycznej. Powodem choroby sierocej jest zwykle rozstanie z matką w najwcześniejszych chwilach życia.

 

Choroba sieroca pozostawia ślad na późniejszym rozwoju dziecka. Często prowadzi również do regresu rozwojowego.

 

Choroba sieroca to zespół zaburzeń w rozwoju dziecka, który jest spowodowany niepełnym lub całkowitym brakiem kontaktu pomiędzy dzieckiem a rodzicem. Najczęściej dużą rolę odgrywa tutaj relacja matka-dziecko. Dotyka to szczególnie dzieci, które przebywają:

  • w domach dziecka,
  • w placówkach opiekuńczo-społecznych,
  • w szpitalach,
  • w rodzinach niepełnych,
  • w rodzinach pełnych, w których rodzic unika kontaktu z dzieckiem,
  • w rodzinach patologicznych.

 

Zerwane kontakty z rodziną u małego dziecka w pierwszych fazach jego rozwoju (gdy brak rodzica w polu widzenia oznacza, że odszedł i już nigdy nie wróci) może doprowadzić do poważnych konsekwencji na poziomie intelektualnym, emocjonalnym, a nawet fizycznym.

Jak zachowuje się dziecko z chorobą sierocą?

Przyczyną choroby sierocej jest nieodczuwanie miłości rodzica. W wielu sytuacjach rodzic po prostu nie może fizycznie utrzymywać kontaktu z dzieckiem (np. pobyt dziecka w szpitalu), nie oznacza to jednak, że go nie kocha. Mały człowiek jednak odczytuje to inaczej – gdy rodzica nie ma obok, to sygnał, że nie interesuje się mną. Przez takie postrzeganie sytuacji dziecko odczuwa wiele negatywnych emocji:

  • na początku jest to silnie osamotnienie i złość (afirmuje to głośnym płaczem),
  • później zauważalnie słabnie reakcja – staje się apatyczne i bardziej rozpacza za rodzicem niż złości się, że go nie ma (nadal płacze),
  • ostatecznie, gdy relacja rodzic-dziecko się nie poprawia, dziecko wycisza się. Wiele osób uważa, że choroba sieroca znika, a tak naprawdę zostaje wyparta. Dziecko jest ciche, nie sprawia problemów wychowawczych, jest wycofane i niezainteresowane otoczeniem.

 

Dziecko oprócz szeregu objawów psychicznych odczuwa rozłąkę z rodzicem w sposób somatyczny – nudności, biegunka, ból brzucha, problemy z trawieniem, zaburzenia snu, moczenie czy obniżenie odporności (często przechodzone infekcje). Do tego dochodzą również stereotypie ruchowe (powtarzane ruchy) jak kiwanie się, tiki nerwowe twarzy lub zanik ekspresji twarzy. Rozwój dziecka jest opóźniony – powoli rośnie, powoli przybiera na wadze, występuje mutyzm dziecięcy (brak mowy), późno dojrzewa płciowo.

Czy chorobę sierocą da się wyleczyć?

Pierwszym i podstawowym krokiem w leczeniu choroby sierocej jest samo jej zdiagnozowanie i zatrzymanie sytuacji, która upośledza prawidłowy rozwój dziecka. Samym maluchem powinien zająć się:

  • lekarz – dziecko z regresem rozwoju fizycznego powinno być diagnozowane, obserwowane i leczone przez specjalistów,
  • psycholog – na każdym etapie rozwoju dziecko powinno razem z rodzicami/opiekunami uczestniczyć w spotkaniach terapeutycznych, które złagodzą skutki psychologiczne choroby sierocej,
  • pracownik socjalny – jeżeli dochodzi do zaniedbania dziecka lub znajduje się ono w sytuacji patologicznej, należy zgłosić to do właściwych organów – Ośrodka Pomocy Społecznej, policji czy do najbliższej poradni psychologicznej.

Smutny chłopczyk
©Phils Photography/Fotolia
Styl życia
Jak postępować z dzieckiem chorym na autyzm?
Dziecko z autyzmem jest wyzwaniem wychowawczym nie tylko dla nauczycieli i pedagogów, ale przede wszystkim dla samego rodzica. Jak wychowywać dziecko, mimo że nie rozumie się jego postrzegania świata? Odpowiedzią na to pytanie może być cierpliwość.

Dziecko z autyzmem jest wyzwaniem wychowawczym nie tylko dla nauczycieli i pedagogów, ale przede wszystkim dla samego rodzica. Jak wychowywać dziecko, mimo że nie rozumie się jego postrzegania świata? Odpowiedzią na to pytanie może być cierpliwość.   Aby wychowywać dziecko z autyzmem najpierw trzeba poznać objawy tej choroby i dostosować do nich system działań wychowawczych. Są to: zamknięcie we własnym, wewnętrznym świecie przeżyć – dziecko autystyczne potrzebuje przestrzeni i swobody, w innym przypadku wybuchnie płaczem bądź krzykiem. Egzekwowanie od niego często ma małe szanse na powodzenie. zaburzona komunikacja – należy zacząć od tego, że nauka języka u dziecka autystycznego jest trudna i wymaga dużego nakładu pracy rodzica i niejednokrotnie logopedy . Dziecko z autyzmem będzie powtarzało wciąż ten sam wyraz lub według woli wymawiało wyrazy lub nie. brak głębszych relacji z innymi ludźmi – to jest najbardziej dotkliwa dla otoczenia sfera funkcjonowania dziecka z autyzmem. Nieokazywanie jakichkolwiek uczuć może być powodem frustracji rodziców, którzy chcieliby czuć od dziecka miłość, wdzięczność czy zaufanie. Należy się przygotować, że matka nigdy nie usłyszy od dziecka „dobrego słowa”, ponieważ nie czuje ono powiązania z otoczeniem. bardzo powoli adaptuje się otoczenia – wychowanie dziecka z autyzmem powinno polegać na powtarzaniu czynności, na cykliczności i na rytuałach. Zmienność otoczenia spowoduje, że dziecko zamknie się w sobie jeszcze bardziej, będzie zdezorientowane i zareaguje krzykiem, płaczem lub ucieczką. cechy charakteru jak nieufność i nieprzewidywalność – należy zaakceptować, że dziecko z autyzmem ma nieskoordynowany schemat zachowań i jego zachowanie może być zaskakujące, a nawet dziwaczne. Nie postrzega ono świata zewnętrznego jak inni ludzie , dlatego należy pozwolić mu zachowywać...

Śpiący niemowlak
Image by LifetimeStock.com
Styl życia
Rozwój społeczny dziecka: pierwsze spotkanie z człowiekiem
Rozwój społeczny dziecka w dwóch pierwszych latach życia jest złożonym i intensywnym etapem w życiu. Z początku jest odizolowaniem od świata zewnętrznego, później charakteryzuje się zlaniem z rodzicem, aby następnie powoli się od niego wyodrębniać i zaczynać spostrzegać innych ludzi.

Rozwój społeczny dziecka w dwóch pierwszych latach życia jest złożonym i intensywnym etapem w życiu. Z początku jest odizolowaniem od świata zewnętrznego, później charakteryzuje się zlaniem z rodzicem, aby następnie powoli się od niego wyodrębniać i zaczynać spostrzegać innych ludzi.   Momentem przełomowym w życiu społecznym małego człowieka jest uśmiech społeczny , który możemy zauważyć już w 3. miesiącu życia.   Do około 8. miesiąca życia dziecko żyje w izolacji, tzw. „systemie zamkniętym”. W tym okresie przeważnie śpi, a gdy się budzi miewa krótkotrwałe okresy czuwania. Jego relacje z innymi ludźmi, przeważnie rodzicami, odbywają się na zasadzie brania. Krzykiem prosi o pokarm czy zmianę pieluszki. Ważnym punktem w rozwoju społecznym jest uśmiech społeczny – jest to uśmiech warunkowy, nie wyraża emocji zadowolenia, a jest jedynie odwzorowaniem zachowania ludzi wokół. Oznacza on, że dziecko zaczyna zauważać innych wokół siebie. Rozwój społeczny dziecka: kiedy rodzic jest najważniejszy Pierwszy rok pod względem społecznym jest przepełniony relacją z rodzicem. Dziecko spostrzega tylko jego, błądzi za nim wzrokiem i płacze, gdy opiekun znika mu z zasięgu wzroku. Rozwój społeczny dziecka w tym okresie opiera się na budowaniu poczucia bezpieczeństwa i to ono rzutuje na późniejszym życiu małego człowieka. Kryzys rozwojowy następuje ok. 8 miesiąca, gdy niemowlę zaczyna odczuwać lęk separacyjny – nieopartą chęć bycia z rodzicem non stop. Gdy rodzic otoczy dziecko właściwą bliskością (tyle, ile będzie potrzeba), to rozwój społeczny dziecka może wejść na kolejny etap rozwoju – wyodrębnianie się własnego „ja”. Niemowlę przestaje wtedy spostrzegać tylko opiekuna. Zaciekawia go otoczenie, przedmioty, ale i inni ludzie. Rozwój społeczny dziecka: kiedy mały egoista odkrywa świat Drugi rok życia...

Stopy dziecka na dłoniach dorosłej osoby.
Image by LifetimeStock.com
Styl życia
Rozwój psychiczny dziecka, czyli pierwsze kroki w psychice
Rozwój psychiczny dziecka w ciągu dwóch pierwszych lat jest kluczowy, ponieważ rzutuje na późniejsze lata oraz na życie dorosłe. Wymaga od rodziców dużego zaangażowania. Pierwszym punktem kryzysowym może stać się lęk separacyjny, który silnie związany jest z poczuciem bezpieczeństwa u małego dziecka.

Rozwój psychiczny dziecka w ciągu dwóch pierwszych lat jest kluczowy, ponieważ rzutuje na późniejsze lata oraz na życie dorosłe. Wymaga od rodziców dużego zaangażowania. Pierwszym punktem kryzysowym może stać się lęk separacyjny, który silnie związany jest z poczuciem bezpieczeństwa u małego dziecka.   Pierwsze chwile dla dziecka są etapem „systemu zamkniętego” . Oznacza on okres, w którym dziecko przyzwyczaja się do życia poza ciałem matki, przez to przeważnie śpi, ma krótkie chwile czuwania, przeważnie zamknięte oczy i reaguje jedynie na własne podstawowe potrzeby fizjologiczne – głód, wydalanie. Rozwój psychiczny dziecka – najtrudniejszy pierwszy (k)rok Pierwszy rok życia to okres strachu. Dziecko jest całkowicie bezradne, dominuje u niego pamięć krótkotrwała i pojmuje świat „tu i teraz” . Jeżeli przyzwyczai się do widoku matki, a przez chwilę nie będzie jej widzieć, będzie przerażone, że zniknęła na zawsze.   Najlepsze środowisko dla dziecka w pierwszym roku życia to sytuacje powtarzalne i rutynowe . Buduje to w nim poczucie bezpieczeństwa i bliskości rodzica oraz wspomaga rozwój pamięci długotrwałej. Łączy się również z pierwszym, poważnym kryzysem rozwojowym (przejście z jednej fazy rozwojowej do drugiej) nazywanym lękiem separacyjnym . Przejawia się on nieodpartą chęcią przebywania z opiekunem i silnie łączy się z poczuciem bezpieczeństwa. Jeżeli przeżycie tego kryzysu nastąpi bez większych zaburzeń (przeważnie pojawia się ok. 8-10 miesiąca życia), a rodzic będzie blisko dziecka, to nastąpi kolejna faza rozwoju psychicznego – zaciekawienie światem zewnętrznym . Rozwój psychiczny dziecka – drugi rok to okres odkrywcy W drugim roku życia dziecko przestaje wpatrywać się w rodzica, zaczyna...

Nasze akcje
materiały prasowe Lenovo
Fleszstyle

Świetna jakość w stylowym opakowaniu. Natalia Szroeder wybrała laptop Lenovo Yoga Slim 7

Partner
rafal-brzozowski
Newsy

Ci uczestnicy „The Voice of Poland” robią karierę muzyczną. Znasz wszystkich?

Partner
fotona-tatuaż
Fleszstyle

Nieudany tatuaż lub makijaż permanentny ? Wiemy, jak się go pozbyć!

Partner
torebka-skoda-hollie-warsaw
Fleszstyle

Barbara Kurdej - Szatan: "Nie miałam pojęcia, że niezabezpieczone drobiazgi mogą uderzyć z taką siłą"

Partner
justyna-steczkowska
Newsy

Justyna Steczkowska ponownie w „The Voice of Poland”! To wyjątkowy czas dla artystki

Partner
Revitalift Filler L'Oréal Paris
Fleszstyle

Wiele może się zmienić w ciągu 10 lat, ale twoja skóra nie musi! Test linii Revitalift Filler L'Oréal Paris

Partner
kosmetyki-weleda
Fleszstyle

Weleda, czyli pielęgnacja w harmonii z naturą i człowiekiem

Partner
materiały prasowe TVP
TV-Show

Sylwia Grzeszczak nową trenerką w „The Voice of Poland”! Jak się sprawdzi?

Partner