smutna kobieta na schodach
©Kaspars Grinvalds/Fotolia
Styl życia

Charakterystyka depresji przedporodowej

Depresja przedporodowa obejmuje uczucie ciągłego zmęczenia, apatii, brak motywacji do wstania z łóżka, obniżoną samoocenę, problemy z koncentracją i pamięcią, myśli, a nawet próby samobójcze.

Depresja przedporodowa obejmuje uczucie ciągłego zmęczenia, apatii, brak motywacji do wstania z łóżka, obniżoną samoocenę, problemy z koncentracją i pamięcią, myśli, a nawet próby samobójcze.

Przyczyny depresji przedporodowej

Najczęstsze przyczyny depresji przedporodowej to:

  • cechy osobowości (problemy z nawiązywaniem relacji, komunikacją, proszeniem o pomoc, brak elastyczności, niechęć do zmian, niska samoocena);
  • zaburzone relacje z partnerem i/lub matką;
  • trudności finansowe, bezrobocie;
  • istotne zmiany w życiu;
  • przebyte poronienie, trudna ciąża, komplikacje przy porodzie;
  • problemy psychiczne;
  • choroby psychiczne i samobójstwa w rodzinie.

Objawy depresji przedporodowej

Kobieta cierpiąca na depresję odczuwa pogłębiający się smutek, przewlekłe zmęczenie, brak motywacji, traci zainteresowanie atrakcyjnymi dotąd czynnościami, jest apatyczna, senna (lub lęk powoduje, że nie jest w stanie spać), nie dba o siebie, nie wstaje z łóżka, ma myśli samobójcze. Pojawiają się zaburzenia odżywiania, niska samoocena, napięcie, problemy z koncentracją i pamięcią. Nieleczona depresja prowadzi do powikłań ciążowych i poporodowych. Warto zaznaczyć, że cierpiące na depresję matki - które jednocześnie źle traktowały swoje dzieci - przyczyniają się do rozwoju u nich zaburzeń psychicznych, także głównie depresji. Depresja przedporodowa czterokrotnie zwiększa ryzyko złego traktowania dziecka.

Depresja przedporodowa – leczenie

W leczeniu depresji u kobiet ciężarnych istotna jest współpraca ginekologa i psychiatry. Kobiety rzadko proszą o pomoc, myśląc, że zaburzenia są czymś normalnym. Nawet jeśli zostaną zdiagnozowane, nie jest to związane z jakimkolwiek leczeniem. Przyszła matka wymaga ogromnego wsparcia ze strony partnera, rodziny i przyjaciół – muszą oni zrozumieć, że nawet 80% ciężarnych cierpi na epizody depresyjne, a kilkanaście procent cierpi na depresję przedporodową.


dwie kobiety - jedna pociesza drugą
Image by LifetimeStock.com
Styl życia
Czy to chandra, czy już depresja ciążowa?
Podczas ciąży, niezależnie od przeżywanej depresji ciążowej, kobieta ma prawo do odczuwania skrajnych emocji, które są związane z gwałtownymi zmianami hormonalnymi. przejściowe objawy depresyjne: apatia, niechęć i zmęczenie mogą dotyczyć nawet połowy ciężarnych. Jeśli jednak obniżony nastrój przedłuża się, powinno to wzbudzić czujność. Rodzina powinna bacznie obserwować kobietę, by nie przegapić objawów.

Podczas ciąży, niezależnie od przeżywanej depresji ciążowej, kobieta ma prawo do odczuwania skrajnych emocji, które są związane z gwałtownymi zmianami hormonalnymi. przejściowe objawy depresyjne: apatia, niechęć i zmęczenie mogą dotyczyć nawet połowy ciężarnych. Jeśli jednak obniżony nastrój przedłuża się, powinno to wzbudzić czujność. Rodzina powinna bacznie obserwować kobietę, by nie przegapić objawów. Niepokój bliskich powinny budzić: zaburzenia rytmu dnia, czyli permanentne zmęczenie od samego rana, a jednocześnie problemy z zasypianiem, problemy z łaknieniem, np. nagły wzrost apetytu lub jego zaniknięcie, osłabienie pamięci, problemy z koncentracją, utrata dotychczasowych zainteresowań, obniżona samoocena . Bliscy niestety nie zawsze odróżniają symptomy depresji ciążowej od zwykłych wahań nastroju. Również i ty obserwuj siebie, zmiany w swoim ciele i nastroju. Czy to już depresja ciążowa? Odpowiedz sobie na następujące pytania. Czy: jesteś cały czas smutna lub niespokojna, często płaczesz, przestały interesować cię rzeczy, które niegdyś sprawiały radość, cierpisz na bezsenność lub wręcz przeciwnie – śpisz za dużo, czujesz się cały czas zmęczona i bez energii, mimo ciąży chudniesz lub tyjesz więcej, niż powinnaś na tym etapie ciąży, ograniczasz kontakt z rodziną i przyjaciółmi, trudno ci się skoncentrować, myślisz o śmierci, towarzyszy ci poczucie winy, niska samoocena, opuszczasz wizyty kontrolne u ginekologa, nie przestrzegasz zaleceń lekarza, korzystasz ze szkodliwych substancji – pijesz alkohol, palisz papierosy. Jeśli chociaż na część z nich możesz odpowiedzieć twierdząco, porozmawiaj z kimś o swoich obawach – bliską osobą lub specjalistą. Depresja u mężczyzn nie jest powodem do wstydu.  By ją wyleczyć,...

smutna kobieta w ciąży siedzi na łóżku
©Dmitriy Melnikov/Fotolia
Styl życia
Kiedy ciąża nie cieszy – depresja ciążowa
Ciąża zawsze wiąże się z silnymi emocjami – nawet gdy dziecko jest wyczekiwane, pojawia się obawa o jego stan zdrowia, o przebieg ciąży oraz lęk związany z przyszłością. Nie jest łatwo być przygnębionym, gdy wszyscy wokół oczekują od ciebie, że będziesz tryskała energią i radością. Depresja ciążowa nie jest wcale rzadkim zjawiskiem – szacuje się, że może dotyczyć nawet 25% kobiet.

Ciąża zawsze wiąże się z silnymi emocjami – nawet gdy dziecko jest wyczekiwane, pojawia się obawa o jego stan zdrowia, o przebieg ciąży oraz lęk związany z przyszłością. Nie jest łatwo być przygnębionym, gdy wszyscy wokół oczekują od ciebie, że będziesz tryskała energią i radością. Depresja ciążowa nie jest wcale rzadkim zjawiskiem – szacuje się, że może dotyczyć nawet 25% kobiet. Ryzyko depresji ciążowej Według psychologów istnieją pewne okoliczności, które mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia depresji ciążowej . Należą do nich: złe relacje z rodziną, szczególnie z matką i partnerem – każda konfliktowa sytuacja wiąże się z pewnymi kosztami emocjonalnymi, które mogą wyzwolić depresję, brak stabilizacji zawodowej i finansowej, występowanie chorób psychicznych w rodzinie – jeśli ktoś z krewnych cierpiał lub cierpi na depresję lub inne zaburzenie nastroju, istnieje prawdopodobieństwo, że ma podłoże genetyczne, komplikacje w czasie poprzedniej ciąży, poronienie – złe doświadczenia sprawiają, że oczekiwanie na kolejne dziecko wiąże się z niepokojem o prawidłowy przebieg ciąży. To z kolei zwiększa poziom stresu, a ten – gdy trwa długo – może doprowadzić do obniżenia nastroju. Kobiety, które cierpią na zespół napięcia przedmiesiączkowego , a więc są wrażliwe na wahania poziomu hormonów w cyklu miesięcznym, są też bardziej narażone na depresję ciążową. Również przechodzenie depresji w przeszłości może świadczyć o tym, że jesteś wrażliwa na zmiany nastroju.   Oprócz negatywnych doświadczeń i braku wsparcia ze strony bliskich, istnieją także pewne czynniki osobowościowe – np. problem z nawiązywaniem relacji, nieumiejętność zwracania się o pomoc i kłopoty z komunikacją . Depresja u mężczyzn nie jest powodem do wstydu.  By ją wyleczyć, należy zastosować...

Kobieta siedzi przy stole z głową zakrytą dłońmi. Wygląda na załamaną. Przed nią leży telefon i filiżanka.
©kieferpix/Fotolia.com
Styl życia
Przygnębienie i apatia. Jak odróżnić dystymię od depresji i jak ją leczyć
Dystymia to zaburzenie charakteryzujące się m.in. przewlekłym obniżeniem nastroju, trudnościami z koncentracją i niską motywacją do działania. Choć jej objawy są podobne do objawów depresji, występują w mniejszym nasileniu. Psychoterapia to podstawowa forma pomocy w dystymii. Leki bywają stosowane pomocniczo.

Dystymia to zaburzenie charakteryzujące się m.in. przewlekłym obniżeniem nastroju, trudnościami z koncentracją i niską motywacją do działania. Choć jej objawy są podobne do objawów depresji, występują w mniejszym nasileniu. Psychoterapia to podstawowa forma pomocy w dystymii. Leki bywają stosowane pomocniczo.   Osoba cierpiąca na dystymię często traktuje swoje samopoczucie jako coś naturalnego, może nawet nie próbować z nim walczyć. Nieleczona dystymia może przerodzić się w depresję. Czym jest dystymia według ICD-10 Zgodnie z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 dystymia należy do kategorii F34, czyli „uporczywych zaburzeń nastroju”. Sama dystymia w klasyfikacji ICD-10 jest oznaczona kodem F34.1. Ten rodzaj zaburzeń utrzymuje się przewlekle, przynajmniej przez kilka lat, choć często nawet przez większą część dorosłego życia. Dystymia ma zróżnicowane nasilenie, czasem odczuwany smutek i niechęć do działania są na tyle silne, że skłaniają daną osobę do ograniczania życia towarzyskiego, pogarszają jej relacje z ludźmi i obniżają wydajność w pracy. Zdarza się jednak, że te objawy ustępują na pewien czas, np. na miesiąc lub dwa. Objawy dystymii – podstawy do rozpoznania tej choroby U danej osoby można rozpoznać dystymię , kiedy przez przynajmniej 2 lata występują u niej przynajmniej 2 z poniższych objawów: ciągłe uczucie zmęczenia (towarzyszy mu także nieumiejętność efektywnego wypoczywania), problemy ze snem (trudności z zasypianiem, zbyt wczesne budzenie się, płytki sen), trudności z koncentracją i uwagą, obniżona samoocena, brak nadziei na przyszłość, zaburzenia łaknienia (nadmierny apetyt, brak apetytu, zaniedbywanie jedzenia), problemy z podejmowaniem decyzji i ponoszeniem ich konsekwencji....

Nasze akcje

Nowa kolekcja Lilou zachęca do świętowania wspólnych chwil

Partner
Pomysł na prezent: perfumy Tom Tailor

Te perfumy symbolizują drogocenne chwile szczęścia i spokoju

Partner

Niebanalna i ponadczasowa biżuteria Pandora zachwyca blaskiem

Partner

Uwielbiasz taniec? Rozwijaj swoje umiejętności i dziel się nimi ze światem!

Partner

Lubisz zieloną herbatę? Poznaj jej prozdrowotne właściwości

Partner

Słuchawki jak ekskluzywne kosmetyki? To możliwe z Huawei FreeBuds Lipstick

Partner