Party Stories
Krystian Ferretti z "Hotel Paradise 3"
Luiza "Hotel Paradise 3"
Małgorzata Rozenek w białym garniturze
Smutna kobieta
Image by Lifetimestock.com
Styl życia

Dystymia, czyli „mała depresja”

Dystymia jest zespołem objawów psychicznych i fizycznych. To zaburzenie jednobiegunowe, przypominające depresję, jednak nie wpisuje się w cały zbiór jej symptomów. Co ważne, trudno zdiagnozować dystymię, ponieważ przypominać może zwykłe obniżenie nastroju.

Dystymia jest zespołem objawów psychicznych i fizycznych. To zaburzenie jednobiegunowe, przypominające depresję, jednak nie wpisuje się w cały zbiór jej symptomów. Co ważne, trudno zdiagnozować dystymię, ponieważ przypominać może zwykłe obniżenie nastroju.

 

Od 3 do 6% populacji cierpi na dystymię, a objawia się ona przede wszystkim w pierwszych dekadach życia. Często osoby cierpiące na tę chorobę uważają, że z natury są ponure i smutne. Dlatego dystymia jest tak niebezpieczna, ponieważ jej objawy są bagatelizowane nie tylko przez samą osobę chorą, ale również przez otoczenie, które mówi: on przeważnie tak ma, on nigdy się nie uśmiecha.

Dystymia: czy przyczyny leżą w środowisku?

Podłoże dystymii jest biologiczne, genetyczne, ale i środowiskowe (podobnie jak w depresji):

  • zaburzenie pracy układu nerwowego (nerwica),
  • zaburzona gospodarka hormonalna,
  • sytuacja życiowa,
  • szczególne cechy charakteru, które sprzyjają powstaniu dystymii: nadwrażliwość, myślenie pesymistyczne, szczególna wrażliwość na odczuwanie złych emocji.

Objawy dystymii

Jeżeli obniżony nastrój, bierność i apatia (główne objawy choroby) utrzymują się przez co najmniej dwa lata, można stwierdzić, że osoba cierpi właśnie na dystymię. Jak to się objawia:

1. Wiecznie smutny

Osoba cierpiąca na dystymię jest wycofana, rzadko okazuje emocje na zewnątrz i ogólnie pojmowana jest przez otoczenie jako „ponura, smutna i cicha”.

2. Zawsze za innymi

Dystymik raczej nie będzie duszą towarzystwa, woli „chować” się za plecami innych, a wystąpienia publiczne paraliżują go.

3. Osoba z dystymią jest bierna i nigdy nie wychodzi z inicjatywą.

Nie wynika to z tego, że jest leniwa i czeka na ruch innej osoby, tylko zwyczajnie się boi. Nie wierzy we własny potencjał oraz ma niską samoocenę.

4. Doskwiera mu poczucie bezsensu

Dystymik obserwuje otaczający go świat i opisuje go w „czarnych” barwach. Wszystko pozbawione jest sensu, nie widzi w swoim życiu celu i dlatego często dopadają go samobójcze myśli.

5. Cierpi somatycznie

Osoba cierpiąca na dystymię odczuwa szereg objawów fizycznych: brak apetytu, zaburzenia snu (bezsenność lub nadmierną senność). W skrajnych przypadkach zaniedbuje higienę osobistą.

Pomoc w razie dystymii

Dystymik powinien niezwłocznie podjąć farmakoterapię oraz psychoterapię. Ciągłe odczuwanie smutku i przygnębienia nie jest normalnym stanem człowieka. Specjaliści podkreślają, że choroba często jest ukrywana lub bagatelizowana, co może doprowadzić nawet do prób samobójczych.


Komentarze
Zapraszamy do dyskusji
Czekamy na Twoją opinię w tym temacie. Dołącz do dyskusji!
Kobieta siedzi przy stole z głową zakrytą dłońmi. Wygląda na załamaną. Przed nią leży telefon i filiżanka.
©kieferpix/Fotolia.com
Styl życia
Przygnębienie i apatia. Jak odróżnić dystymię od depresji i jak ją leczyć
Dystymia to zaburzenie charakteryzujące się m.in. przewlekłym obniżeniem nastroju, trudnościami z koncentracją i niską motywacją do działania. Choć jej objawy są podobne do objawów depresji, występują w mniejszym nasileniu. Psychoterapia to podstawowa forma pomocy w dystymii. Leki bywają stosowane pomocniczo.

Dystymia to zaburzenie charakteryzujące się m.in. przewlekłym obniżeniem nastroju, trudnościami z koncentracją i niską motywacją do działania. Choć jej objawy są podobne do objawów depresji, występują w mniejszym nasileniu. Psychoterapia to podstawowa forma pomocy w dystymii. Leki bywają stosowane pomocniczo.   Osoba cierpiąca na dystymię często traktuje swoje samopoczucie jako coś naturalnego, może nawet nie próbować z nim walczyć. Nieleczona dystymia może przerodzić się w depresję. Czym jest dystymia według ICD-10 Zgodnie z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 dystymia należy do kategorii F34, czyli „uporczywych zaburzeń nastroju”. Sama dystymia w klasyfikacji ICD-10 jest oznaczona kodem F34.1. Ten rodzaj zaburzeń utrzymuje się przewlekle, przynajmniej przez kilka lat, choć często nawet przez większą część dorosłego życia. Dystymia ma zróżnicowane nasilenie, czasem odczuwany smutek i niechęć do działania są na tyle silne, że skłaniają daną osobę do ograniczania życia towarzyskiego, pogarszają jej relacje z ludźmi i obniżają wydajność w pracy. Zdarza się jednak, że te objawy ustępują na pewien czas, np. na miesiąc lub dwa. Objawy dystymii – podstawy do rozpoznania tej choroby U danej osoby można rozpoznać dystymię , kiedy przez przynajmniej 2 lata występują u niej przynajmniej 2 z poniższych objawów: ciągłe uczucie zmęczenia (towarzyszy mu także nieumiejętność efektywnego wypoczywania), problemy ze snem (trudności z zasypianiem, zbyt wczesne budzenie się, płytki sen), trudności z koncentracją i uwagą, obniżona samoocena, brak nadziei na przyszłość, zaburzenia łaknienia (nadmierny apetyt, brak apetytu, zaniedbywanie jedzenia), problemy z podejmowaniem decyzji i ponoszeniem ich konsekwencji....

smutna kobieta
© nikodash/Fotolia.com
Styl życia
Więcej niż smutek, mniej niż depresja – czym jest dystymia?
Brak chęci do życia jest jednym z objawów dystymii, która niestety często pozostaje nierozpoznana, a w związku z tym nie jest leczona. Dystymia jest czasami nazywana łagodną, chroniczną depresją i dotyka zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Brak chęci do życia jest jednym z objawów dystymii, która niestety często pozostaje nierozpoznana, a w związku z tym nie jest leczona. Dystymia jest czasami nazywana łagodną, chroniczną depresją i dotyka zarówno dorosłych, jak i dzieci.   Przyczyny dystymii Eksperci nie są pewni co powoduje dystymię . Może mieć na nią wpływ uwarunkowanie genetyczne, ale z drugiej strony często się zdarza, że osoba na nią chorująca jest jedyną z tym zaburzeniem w rodzinie. Brak chęci do życia wywołuje także stres – szczególnie ten przewlekły, chroniczny, który nie jest wywołany jednym wydarzeniem. Diagnoza dystymii Nie ma żadnych badań krwi ani innych testów laboratoryjnych, które mogą jednoznacznie zdiagnozować dystymię. Kluczowe są objawy, które powinny się utrzymywać przez przynajmniej 2 lata.   Objawy dystymii: smutek lub depresyjny nastrój przez większość dnia lub nawet codziennie; brak chęci do życia; duże wahania wagi – przybranie lub utrata nawet 5% wagi w ciągu miesiąca; zmiany apetytu; bezsenność lub nadmierna senność niemal każdego dnia; brak energii i zmęczenie prawie codziennie; poczucie beznadziei; anhedonia, czyli brak zdolności odczuwania przyjemności; niskie poczucie własnej wartości lub nawet poczucie bezwartościowości; problemy z koncentracją i podejmowaniem decyzji. Leczenie dystymii – jak zwalczyć brak chęci do życia Na szczęście dystymia, mimo że jest poważnym schorzeniem, bardzo dobrze reaguje na leczenie. Lekarze proponują w leczeniu psychoterapię i leki antydepresyjne. Najskuteczniejsze jest łączenie tych metod. Równie ważny jest styl życia, podczas którego należy pamiętać o tym, by: trzymać się planu leczenia, zaleconego przez lekarza – nie opuszczaj sesji psychoterapeutycznych ani nie odstawiaj samodzielnie leków nawet jeśli czujesz się lepiej;...

dziewczyna trzyma głowę w rękach
©yanlev/fotolia
Styl życia
Myślisz, że masz depresję – z tym testem się upewnisz
Skala depresji Becka została stworzona przez Aarona T. Becka. To jedno z najczęściej używanych narzędzi do orientacyjnego mierzenia poziomu depresji.

Skala depresji Becka została stworzona przez Aarona T. Becka. To jedno z najczęściej używanych narzędzi do orientacyjnego mierzenia poziomu depresji.   Skala depresji Becka dzięki ustalonym normom pozwala określić, w jakim stanie psychicznym jest osoba i czy jej objawy są na tyle niepokojące, że należy włączyć leczenie. W założeniu skala ma służyć do samobadania, co oznacza, że każdy może wykonać test samodzielnie.   Obecnie stosowana wersja skali jest już trzecią od momentu powstania. Pierwsza została skonstruowana w 1961 roku, natomiast najnowsza w 1996 . Składa się z 21 pytań jednokrotnego wyboru i można ją stosować od 13 roku życia. Skala Becka opiera się na takich symptomach depresji jak: drażliwość, symptomy poznawcze, poczucie beznadziei, poczucie winy; zmęczenie, wahania wagi, osłabienie libido . Jak wypełnić skalę depresji Becka: Na każde pytanie w skali należy odpowiedzieć, określając jak bardzo dane symptomy pasują do osoby. Używa się do tego trzystopniowej skali, gdzie 0 oznacza, że objaw w ogóle nie występuje, a 3 – że jest bardzo częsty lub stały. Normy w skali depresji Becka Normy skali depresji Becka są różne w zależności od tego, gdzie test został zaadaptowany. Każde narzędzie psychometryczne musi w takiej sytuacji ponownie przejść przez normalizację i ustalanie skali. Nie mniej jednak dla samooceny stosuje się przybliżone następujące normy: 0-13: minimalne ryzyko depresji, 14-19: łagodne objawy depresji, 20-28: umiarkowana depresja, 29-63: ciężka depresja. Skala depresji Becka koreluje pozytywnie, czyli daje podobne wyniki, ze Skalą Depresji Hamiltona. W związku z tym często wykonuje się oba testy, aby wynik był jak najbardziej miarodajny . Wygląda podobnie do skali Becka i diagnozuje depresję na podstawie podobnych...

Nasze akcje
Jenny Fairy Midday Coctail
Newsy

Ten stylowy dodatek przeniesie cię w świat wakacji i słodkiego lenistwa!

Partner
piekna-kobieta-bella
Fleszstyle

Jak się czuć pewnie i wygodnie przez cały dzień? Stawiaj na jakość

Partner
huawei-6-band-opaska
Fleszstyle

Asystent i trener personalny w jednym?

Partner
Kolekcja-wiosna-lato-CCC-2021
Fleszstyle

Czy zdrowe i wygodne dziecięce buty nie mogą być modne?

Partner
Kolekcja-wiosna-lato-CCC-2021
Fleszstyle

O tych butach marzy twoje dziecko!

Partner
catering-tajm
Fleszstyle

Pyszne, zdrowe i niebanalne dania z dostawą pod twoje drzwi?

Partner