Ciemnowłosa kobieta z domalowanymi wąsami.
©Hermafrodytyzm to nieprawidłowe kształtowanie się narządów płciowych wewnętrznych i zewnętrznych./Fotolia.com
Styl życia

Hermafrodytyzm prawdziwy i rzekomy – rodzaje interseksualizmu oraz jego przyczyny

Hermafrodytyzm, inaczej obojnactwo albo interseksualizm, to nieprawidłowe kształtowanie się wewnętrznych i zewnętrznych narządów płciowych. Hermafrodytyzm u człowieka może mieć podłoże genetyczne lub hormonalne. Wyróżnia się obojnactwo prawdziwe oraz rzekome: męskie i żeńskie.

Hermafrodytyzm, inaczej obojnactwo albo interseksualizm, to nieprawidłowe kształtowanie się wewnętrznych i zewnętrznych narządów płciowych. Hermafrodytyzm u człowieka może mieć podłoże genetyczne lub hormonalne. Wyróżnia się obojnactwo prawdziwe oraz rzekome: męskie i żeńskie.

 

Hermafrodyta to postać z mitologii greckiej. Był on synem bogów Hermesa i Afrodyty. Na prośby zakochanej w nim nimfy Salmakis bogowie połączyli ją z nim w jednym ciele.

Obojnactwo prawdziwe

U osoby, u której występuje hermafrodytyzm prawdziwy (albo obojnactwo prawdziwe), obecne są obojnacze gonady (gruczoły) płciowe: zarówno jądra, jak i jajniki. Zewnętrzne narządy płciowe, u kobiet m.in. wzgórek łonowy, łechtaczka i wargi sromowe, u mężczyzn moszna i prącie, mogą być charakterystyczne dla danej płci lub łączyć cechy narządów płciowych właściwych obu płciom. Przykładem może być znacznie powiększona łechtaczka. Podobnie jest w przypadku wewnętrznych narządów płciowych, np. jajowodów i pochwy u kobiet oraz nasieniowodów u mężczyzn. Osoby, u których występują cechy hermafrodytyzmu prawdziwego, mogą identyfikować się zarówno z płcią męską, jak i żeńską.

Obojnactwo rzekome męskie

U osób z hermafrodytyzmem rzekomym męskim występuje kariotyp męski (zestaw 46 chromosomów, z których jedna para to chromosomy płciowe X i Y). Nieprawidłowe wygląd i funkcjonowanie narządów płciowych są natomiast wynikiem niewłaściwego rozwoju jąder (dysgenezji gonad) albo niewłaściwego oddziaływania produkowanych przez jądra androgenów na organizm. Wyróżnia się następujące postacie męskiego obojnactwa rzekomego:

  • czysta dysgenezja gonad, kiedy zamiast jąder występuje tkanka łączna przypominająca zrąb jajnika, a wewnętrzne i zewnętrzne narządy płciowe są żeńskie, osoba z czystą dysgenezją postrzega siebie jako kobietę;
  • mieszana dysgenezja gonad – obecne jest jedno, słabo rozwinięte jądro;
  • częściowa dysgenezja gonad – nieprawidłowo rozwinięte jądra znajdują się po obu stronach.
  • W dwóch ostatnich przypadkach zarówno wygląd narządów płciowych, jak i identyfikacja płciowa zależą od tego, jakie hormony (męskie czy żeńskie) wydzielane przez gonady płciowe przeważają.

 

Do zaburzeń związanych z nieprawidłową produkcją lub oddziaływaniem androgenów powiązanych z żeńską identyfikacją płciową należą:

  • zespół feminizujących jąder (zespół niewrażliwości na androgeny) – brakuje receptorów dla prawidłowo wydzielanego przez jądra testosteronu, brak jest macicy, owłosienia pach i łona, występują jądra, ale narządy zewnętrzne płciowe są żeńskie;
  • zaburzenia biosyntezy testosteronu w jądrach płodu – zbyt mała ilość produkowanego testosteronu sprawia, że rozwijają się zewnętrzne obojnacze narządy płciowe, brakuje wewnętrznych narządów płciowych z wyjątkiem jąder.

 

Męska identyfikacja płciowa występuje natomiast u osób z:

  • upośledzeniem aktywności 5-α-reduktazy – wskutek mutacji genetycznej testosteron nie jest przekształcany w formę oddziałującą na komórki (dihydrotestosteron), choć obecne są wewnętrzne męskie narządy płciowe, narządy zewnętrzne są słabo ukształtowane;
  • zespołem przetrwałych przewodów Müllera – przewody Müllera, które w życiu płodowym powinny uwstecznić się u chłopców, nie zanikają, przy żeńskich wewnętrznych narządach płciowych obecne są wówczas także jądra oraz męskie narządy płciowe zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne.

Obojnactwo rzekome żeńskie

Obojnactwo rzekome żeńskie polega na tym, że przy kariotypie żeńskim (46 XX) obok wewnętrznych narządów płciowych żeńskich występują zewnętrzne narządy płciowe podobne do męskich, np. przerośnięta łechtaczka. Osoby z tym typem hermafrodytyzmu najczęściej identyfikują się z płcią żeńską, mogą jednak chętniej wchodzić w męską rolę płciową i wyrażać seksualne zainteresowanie kobietami. Nie jest to jednak regułą. Obojnactwo rzekome typu żeńskiego najczęściej spowodowane jest przez wrodzony przerost nadnerczy.

 

Uśmiechnięte dzieci
© highwaystarz/Fotolia.com
Styl życia
Co decyduje o płci? - rola chromosomów w organizmie kobiety i mężczyzny
Cechy wrodzone i nabyte różnią się od siebie tym, że wrodzonych nie można zmienić. Cechą dziedziczną jest np. kolor oczu i wzrost. Nabyte cechy, jak np. cechy charakteru, uczciwość, człowiek może kształtować przez całe życie.

Cechy wrodzone i nabyte różnią się od siebie tym, że wrodzonych nie można zmienić. Cechą dziedziczną jest np. kolor oczu i wzrost. Nabyte cechy, jak np. cechy charakteru, uczciwość, człowiek może kształtować przez całe życie. Cechy płciowe człowieka U człowieka w chromosomie X znajdują się geny zawierające w sobie cechy płciowe. Chromosom Y nazywany jest genetycznie pustym. Liczba aktywnych chromosomów X jest identyczna u obu płci, ponieważ jeden z chromosomów X u dziewczynki ulega lionizacji mającej na celu zmniejszenie różnic w aktywności genów. Proces lionizacji polega na tym, że w początkowej fazie zarodka dochodzi do „wyłączenia” w każdej komórce jednego z chromosomów X (od matki albo ojca). Kto decyduje o płci dziecka? W chromosomach zawarte są cechy płciowe, czyli materiał genetyczny decydujący o płci dziecka. Człowiek ma w sobie charakterystyczny dla siebie zestaw par chromosomów, w każdej z nich jeden pochodzi od matki, drugi od ojca. Para chromosomów, oznaczonych X i Y, decyduje o płci. U mężczyzn występuje jeden X i jeden Y, u kobiet dwa X. O tym, czy urodzi się dziewczynka czy chłopiec decyduje chromosom, który szybciej dotrze do komórki jajowej gotowej do zapłodnienia. Istnieją metody planowania płci dziecka. Plemniki niosące gen męski są szybsze (więc dotrą pierwsze), ale słabsze. „Żeńskie” plemniki są wolniejsze ale mogą przetrwać dłużej w organizmie kobiety. Chcąc zwiększyć prawdopodobieństwo potomstwa płci męskiej należy więc współżyć w czasie owulacji. „Planując dziewczynę trzeba współżyć 1-2 dni przed owulacją. Wówczas wolniejsze plemniki „żeńskie” dotrą na miejsce do jajeczka, gdy „męskie” odpadną już z gry. Cechy wrodzone i nabyte Cechy wrodzone człowiek dziedziczy po...

mężczyzna trzymający grzebień
© mdbrockmann82/Fotolia.com
Styl życia
Większe ryzyko zawału, ginekomastia i cellulit – objawy nadmiaru testosteronu u mężczyzn
Testosteron jest męskim hormonem płciowym, który odpowiada za kształtowanie się u mężczyzn pierwszo- i drugorzędnych cech płciowych. Jego ilość przekraczająca normy zwiększa ryzyko zawału i udaru, może także powodować pojawienie się u mężczyzn cellulitu i powiększenie się piersi.

Testosteron jest męskim hormonem płciowym, który odpowiada za kształtowanie się u mężczyzn pierwszo- i drugorzędnych cech płciowych. Jego ilość przekraczająca normy zwiększa ryzyko zawału i udaru, może także powodować pojawienie się u mężczyzn cellulitu i powiększenie się piersi.   Przyczyną nadmiaru testosteronu we krwi najczęściej jest stosowanie preparatów testosteronowych i środków sterydowych. Znaczenie testosteronu dla męskiego organizmu Testosteron należy do męskich hormonów płciowych z grupy androgenów. Choć w niewielkiej ilości występuje także u kobiet, dla mężczyzn ma dużo większe znaczenie. Odpowiada u nich m.in. za rozwój narządów płciowych oraz za drugorzędne cechy płciowe : specyficzny, typowo męski, rozwój mięśni, zarost na twarzy, klatce piersiowej i plecach, grubsze struny głosowe i niższy głos. Jest także czynnikiem podnoszącym poziom libido. Prawidłowe stężenie testosteronu – normy dla mężczyzn Prawidłowe stężenie testosteronu we krwi wynosi u mężczyzn od 8 do 12 nmol/l (2,3-3,4 ng/ml). Poziom testosteronu obniża się z wiekiem. Aż 40% mężczyzn po 45. roku życia ma obniżony poziom testosteronu. Objawy zbyt małej jego ilości, takie jak: przemęczenie, spadek libido , obniżony nastrój i bezsenność, skłaniają niektórych mężczyzn do stosowania preparatów, które stymulują produkcję testosteronu. Nieodpowiednie dawkowanie ich może doprowadzić do zbyt dużego stężenia testosteronu we krwi. Inną przyczyną zbyt dużego stężenia testosteronu jest przyjmowanie środków anabolicznych przez osoby, które w krótkim czasie chcą rozbudować masę mięśniową. Nadmiarowy testosteron przekształca się w estrogeny Zbyt duże dawki testosteronu mogą doprowadzić do tego, że jego część zacznie przekształcać...

dziewczęta i chłopcy
© Syda Productions/Fotolia.com
Styl życia
Skala dojrzewania płciowego według Tannera
Dojrzewanie płciowe według Tannera odbywa się w pięciu etapach, zarówno u dziewcząt, jak i u chłopców. Obejmuje rozwój genitaliów, piersi i owłosienia łonowego.

Dojrzewanie płciowe według Tannera odbywa się w pięciu etapach, zarówno u dziewcząt, jak i u chłopców. Obejmuje rozwój genitaliów, piersi i owłosienia łonowego.   James Mourilyan Tanner opracował sposób na wykrycie nieprawidłowości w zakresie dojrzewania płciowego. Dzięki jego 5-etapowej skali dziewczęta i chłopcy mogą określić poziom rozwoju narządów płciowych i piersi. Funkcja skali Tannera Skala Tannera jest metodą monitorowania rozwoju płciowego dzieci i młodzieży. Dzięki niej możliwa jest ocena poziomu dojrzałości oraz wykrycie ewentualnych niedogodności w tym zakresie. Ocena rozwoju płciowego odbywa się na podstawie obserwacji narządów płciowych , owłosienia łonowego i piersi. Skala Tannera proponuje 5 etapów dojrzewania płciowego wraz z szacunkowym wiekiem występowania. Skala Tannera dla dziewcząt Fazy rozwoju płciowego dla dziewcząt wyglądają następująco (M oznacza piersi, a P owłosienie łonowe): M1 – okres dziecięcy (przed pokwitaniem); M2 – poszerzenie brodawki sutkowej (około 11 roku życia); M3 – uwypuklenie piersi i brodawki sutkowej, pojawienie się tkanki tłuszczowej (około 12 roku życia); M4 – widoczne zarysowanie piersi , wyczuwalna tkanka tłuszczowa i gruczołowa (około 13 roku życia); M5 – pierś jest w pełni rozwinięta i ma regularny zarys, brodawka sutkowa ma intensywny kolor (po 14. roku życia); P1 - okres dziecięcy (przed pokwitaniem); P2 – na skórze warg sromowych pojawiają się pojedyncze włosy bez wyraźnego pigmentu (między 11. a 12. rokiem życia), P3 – włosy stają się ciemniejsze, bardziej skręcone i grubsze, ułożone rzadko na całym kroczu (między 12. a 13. rokiem życia), P4 – owłosienie występuje gęsto, jest skręcone i bujne (między 13. a 14. rokiem życia), P5...

Nasze akcje
fotona-tatuaż
Fleszstyle

Nieudany tatuaż lub makijaż permanentny ? Wiemy, jak się go pozbyć!

Partner
Newsy

Kosmetyki, które dbają o ciebie i planetę. Poznaj nową linię przeciwzmarszczkową Laboratorium Kosmetycznego Ava

Partner
Revitalift Filler L'Oréal Paris
Fleszstyle

Wiele może się zmienić w ciągu 10 lat, ale twoja skóra nie musi! Test linii Revitalift Filler L'Oréal Paris

Partner
kosmetyki-weleda
Fleszstyle

Weleda, czyli pielęgnacja w harmonii z naturą i człowiekiem

Partner
Newsy

Stylowy prezent dla mężczyzny? Łączy w sobie design i praktyczność

Partner
Kosmetyki Neboa
Newsy

Zadbaj o włosy w duchu eko. Jak duży wpływ na planetę ma zawartość naszych kosmetyczek? Będziesz zaskoczona!

Partner