Party Stories
Martyna Wojciechowska o dramatycznej diagnozie
Doda w zielonej marynarce
Agnieszka Woźniak Starak w białym t-shircie na konferencji Big Brothera
beata-kozidrak
„Hotel Paradise” Ata Postek rozstała się z partnerem, ale już ma nowego! Zdradziła, jak się poznali
Michał Kostrzewski i pozostali jurorzy You Can Dance
Justyna Steczkowska z fanami
Ida Nowakowska prowadzącą "You Can Dance"
Doda
styl międzynarodowy
Image by LifetimeStock.com
Styl życia

Styl międzynarodowy w architekturze: proste, regularne bryły i brak dekoracji

Styl międzynarodowy to określenie głównego nurtu w architekturze modernistycznej charakteryzującego się prostymi, regularnymi bryłami i brakiem zewnętrznych dekoracji budynków. Cechy tego stylu wynikają z założenia, że estetyka formy ma być podporządkowana jej funkcji. Jednym z polskich przykładów tego stylu jest warszawski wieżowiec „Oxford Tower”.

Styl międzynarodowy to określenie głównego nurtu w architekturze modernistycznej charakteryzującego się prostymi, regularnymi bryłami i brakiem zewnętrznych dekoracji budynków. Cechy tego stylu wynikają z założenia, że estetyka formy ma być podporządkowana jej funkcji. Jednym z polskich przykładów tego stylu jest warszawski wieżowiec „Oxford Tower”.

Początki stylu międzynarodowego w architekturze

Początki stylu międzynarodowego w architekturze sięgają wczesnych lat 20. XX wieku. Inspirowany jest on pośrednio futurystyczną i kubistyczną twórczością malarzy i poetów. Podstawowe cechy stylu międzynarodowego wywodzą się z funkcjonalistycznych założeń budynków projektowanych wówczas w Europie w duchu modernizmu, w opozycji do budowli secesyjnych.

 

Nazwę tego stylu wprowadzili oraz jego najważniejsze cechy opisali Henry Russel Hitchcock i Philip Johnson w książce „The Internatiomal Style: Architecture Since 1922”. Książka ta została wydana w związku z wystawą „Styl międzynarodowy”, która odbyła się w 1932 r. w Nowym Jorku w Museum of Modern Art. Słowo „międzynarodowy” w nazwie stylu miało podkreślać uniwersalizm nurtu, który zgodnie z zamierzeniami autorów miał być nienaznaczony różnicami narodowymi.

 

Styl międzynarodowy dominował w architekturze światowej także po II wojnie światowej, aż do lat 60., kiedy ustąpił postmodernistycznemu budownictwu.

Cechy stylu międzynarodowego w architekturze

Zgodnie z założeniami Hitchcocka i Johnsona podstawowymi cechami stylu międzynarodowego miały być:

  •  ekonomiczna forma uzależniona od funkcji i użyteczności,
  •  prostota i geometryczne kształty oparte na prostych bryłach geometrycznych: proste linie, kąty, płaskie dachy, prostokątny plan budowli,
  •  wykorzystanie nowoczesnych materiałów: żelbetu i stali.

 

Budynki zaprojektowane w tym stylu często mają szkieletowe konstrukcje oraz gładkie, przeszklone ściany. Ich okna oraz widoczne na zewnątrz elementy konstrukcyjne tworzą rytmiczne ciągi. Silnie zaakcentowane są w nich na ogół wertykalne elementy. Kolorystycznie dominują biele i jasne odcienie szarości.

Dostępny w Abra meble kod rabatowy to świetna okazja, aby sprawić sobie dodatki w stylu międzynarodowym.

Przykłady stylu międzynarodowego w architekturze

Jedną z pierwszych budowli w stylu międzynarodowym był wzniesiony w 1929 r. Pawilon Niemiecki na Wystawę Światową w Barcelonie, projektu Ludwiga Miesa van der Rohe'a. Inną jest willa Savoye w Poissy z 1931 r. według projektu Le Corbusiera.

 

Rozwój stylu międzynarodowego w Stanach Zjednoczonych był wynikiem emigracji wielu europejskich architektów do Ameryki. Za oceanem tworzył sam Mies van der Rohe. W latach 1949-1951 wybudowano zaprojektowane przez niego bliźniacze apartamentowce ze szkła i stali „860–880 Lake Shore Drive” w pobliżu Chicago, a w 1958 r. Seagram building w Nowym Jorku.

 

W Polsce przykładem inspiracji stylem międzynarodowym w architekturze jest budynek Centralnego Domu Towarowego przy al. Jerozolimskich w Warszawie. Powstał on w latach 1948-1952 według projektu Zbigniewa Ihnatowicza i Jerzego Romańskiego. Innym polskim przykładem tego stylu jest Oxford Tower przy ul. Chałubińskiego, zaprojektowany przez Jerzego Skrzypczaka, Halinę Świergocką-Kaim, Jana Zdanowicza, Wojciecha Grzybowskiego i Jerzego Janczaka, wzniesiony w latach 1975-1978.

 

Salon w ciemnych barwach i oryginalnymi meblami
Flickr/Ben Husmann/CC BY 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/
Styl życia
Dekonstruktywizm: fragmentacja i krzywe linie
Dekonstruktywizm charakteryzuje się zaskakującym pomysłem, wyrwaniem się z ogólnie przyjętych reguł architektonicznych. Dobrym przykładem architektury dekonstruktywizmu może być krzywy domek w Sopocie.

Dekonstruktywizm charakteryzuje się zaskakującym pomysłem, wyrwaniem się z ogólnie przyjętych reguł architektonicznych. Dobrym przykładem architektury dekonstruktywizmu może być krzywy domek w Sopocie.   Dekonstruktywizm jako nurt w sztuce i architekturze powstał na przełomie lat 70. i 80. ubiegłego stulecia. Był odpowiedzią na sztywne, pragmatyczne zasady modernizmu, jednocześnie odwoływał się do historycznych inspiracji postmodernizmu. Te trzy style w architekturze odcisnęły duże piętno na obecnych trendach – minimalizmie, stylu skandynawskim, antydesignie czy hi-tech. Cechy dekonstruktywizmu Główne cechy dekonstruktywizmu to: fragmentacja – dzielenie całej konstrukcji na czynniki pierwsze, pojedyncze elementy budowy są już sztuką samą w sobie;   łamanie ustalonych zasad – twórcy dekonstruktywizmu przekraczają granice. Dla przykładu: gdy wszyscy wybierają prostą linię, oni z pewnością wybiorą krzywą lub zakręconą;   artystyczny nieład – ten styl jest zaprzeczeniem minimalizmu. Mimo że nurty mają wiele cech wspólnych – ubogość, surowość, brak dodatków, to jednak dekonstruktywizm nie ma w sobie nic z minimalistycznej prostoty i porządku;   zaskakujące rozwiązania – krzywe ściany w budynkach, brak prostych konstrukcji budynków, nieprzewidywalne pomysły w sferze architektonicznej;   sztuka dla sztuk i – jednym z największych mankamentów tego nurtu jest brak użytkowości. Krytycy jednogłośnie przyznają, że jest to „sztuka dla sztuki”, która nie może być wykorzystana w codziennym życiu. Rozwiązania są niefunkcjonalne, niewygodne i mało trwałe;   kontrolowany chaos – budynki i konstrukcje w stylu dekonstruktywistycznym wyglądają...

Pokój w stylu skandynawskim
©virtua73/Fotolia
Styl życia
Art deco, industrialny, rustykalny, skandynawski – poznaj style w architekturze wnętrz
Style w architekturze wnętrz różnią się od siebie wykorzystanymi materiałami, kolorystyką, czy rozwiązaniami geometrycznymi. Użycie drewna w stylu skandynawskim, geometryczne wzory art deco czy najbardziej typowa ściana z czerwonej cegły ze stylu industrialnego może zainspirować do stworzenia niepowtarzalnego wnętrza w domu.

Style w architekturze wnętrz różnią się od siebie wykorzystanymi materiałami, kolorystyką, czy rozwiązaniami geometrycznymi. Użycie drewna w stylu skandynawskim, geometryczne wzory art deco czy najbardziej typowa ściana z czerwonej cegły ze stylu industrialnego może zainspirować do stworzenia niepowtarzalnego wnętrza w domu. Styl art deco – geometryczne wnętrza Styl art deco charakteryzuje się harmonią i symetrią . Materiały, które często występują w tym nurcie dekoracji to płaskie szkło, ebonit, marmur, stal, złoto czy skóra. Miłośnicy art deco inspirują się kulturą i sztuką Dalekiego Wschodu oraz starożytnego Egiptu. Stąd wiele dodatków odwołujących się do kultów religijnych (przeważnie akcenty solarne) i zdecydowana kolorystyka pomieszczeń – przeważają brązy, pomarańcze, zielenie. Meble w stylu art deco wyglądają na ciężkie, są ciemne i zaprojektowane są przy użyciu prostych, wyraźnych linii. W całym domu przeważają geometryczne kształty – charakterystyczna geometria pojawia się we wzorach na narzucie w salonie, na kafelkach w łazience czy na obrazie na ścianie. Wnętrza zaprojektowane w stylu art deco wyglądają bardzo elegancko i luksusowo. Styl industrialny – przemysłowa wygoda Przemysłowa stylizacja, minimalizm i duża przestrzeń – tak można w skrócie opisać styl industrialny. Ulubiony styl wnętrz Amerykanów, którzy w swoich wysokometrażowych mieszkaniach zamiast dekoracyjnych ozdób wieszają na ścianach duże obrazy z fotografiami mostów, miast i konstrukcji budowlanych. W industrialnym pomieszczeniu sufit jest bardzo wysoki, a ściany pozbawione są gładzi – widoczna jest charakterystyczna dla tego nurtu czerwona cegła . Minimalistyczny wystrój, okrojony do położonego na podłodze materaca zamiast łóżka oraz prostych elementów...

Styl loftowy
© Christian Hillebrand/Fotolia.com
Styl życia
Podoba Ci się styl loftowy? Te pomysły możesz wykorzystać w domu i w mieszkaniu
W stylu loftowym ważne są nie tyle elementy dekoracyjne, ile surowe wykończenia. Pierwsze skrzypce gra tutaj klimat przestrzeni postprodukcyjnej – monumentalnej, szaroburej i na wskroś praktycznej. Nie ma miejsca na przesyt, ale można wpuścić trochę blasku.

W stylu loftowym ważne są nie tyle elementy dekoracyjne, ile surowe wykończenia. Pierwsze skrzypce gra tutaj klimat przestrzeni postprodukcyjnej – monumentalnej, szaroburej i na wskroś praktycznej. Nie ma miejsca na przesyt, ale można wpuścić trochę blasku.   Najwięcej starych pofabrycznych budynków, które można zaadaptować na pełnokrwisty loft (hard loft), znajduje się w Łodzi i Katowicach. Nowoczesne kompleksy budowane od podstaw na wzór fabryk określa się mianem soft loft.   Styl loftowy: początki Styl loftowy, inaczej industrialny, narodził się w latach 60. XX wieku i zyskał popularność za sprawą nowojorskiej grupy artystów z Andym Warholem na czele. Znani awangardziści stworzyli swoją pracownię w upadłej fabryce na Manhattanie i nazwali ją The Factory. Miejsce to miało nawiązywać do swojej przemysłowej historii, a sposób zaadaptowania wnętrza stał się manifestacją nowego stylu w architekturze . Ściany budynku, zrobione z cegły pokrytej odpadającym tynkiem , oklejone zostały folią cynową i ozdobione potłuczonymi lustrami, dlatego pracownię Warhola nazywano The Silver Factory. Potem artyści przenosili się dwukrotnie w inne miejsca, ale ich koncepcja pozostała niezmienna – przestrzeń twórcza miała surowa i obnażać wszystkie detale konstrukcyjne. Pierwszym w Polsce budynkiem mieszkalnym urządzonym według tej estetyki, było Bolko-loft projektu Przemo Łukasika, czyli dawna lampiarnia na terenie nieczynnej kopalni węgla w Bytomiu, znajdująca się 8 metrów nad ziemią.   Styl loftowy: cechy W stylu loftowym ogromną rolę pełni przestrzeń, dlatego najatrakcyjniejsze budynki do odtwarzania industrialnego klimatu to obiekty pofabryczne. Ważne są zarówno wysokości pomieszczeń, jak i duże metraże. Dąży się do ograniczenia ilości ścianek działowych, tak by wszystkie pokoje...

Nasze akcje
Delia My Cream
Styl życia

Krem idealnie dopasowany? Zrób go sama, z Delią to łatwe!

Partner
Macchia marki Tubądzin - wystrój we włoskim stylu
Styl życia

Mieszkanie inspirowane słoneczną Italią. Styl, który pokochały gwiazdy!

Partner
lenor-fresh-air-efect
Fleszstyle

Jak urządzić wnętrze, by zawsze zachwycało świeżością?

Partner
dax-cashmere-podklad-moon-blink
Fleszstyle

Klaudia El Dursi i Marcelina Zawadzka pokochały ten drogeryjny podkład i bazy pod makijaż!

Partner
Motorola moto g100
Styl życia

Uwielbiasz spędzać czas z przyjaciółmi? Wiemy, co zrobić, żeby te spotkania dawały ci jeszcze więcej radości!

Partner