kobieta w makijażu
©Svyatoslav Lypynskyy/fotolia

Kobiety malują się już od wieków. Pierwsze makijaże to starożytny Egipt, gdzie malowały się zarówno panie, jak i panowie. Ojczyzną lakieru do paznokci są natomiast Chiny, gdzie również wymyślono lakier do włosów i tusz do rzęs.

Pierwszy make-up…

Starożytny Egipt

Początki makijażu miały miejsce w starożytnym Egipcie, gdzie za ideał piękna kobiecego uznawano Nefertete – jej imię oznaczało „piękna nadchodzi”. Egipcjanie szczególną uwagę zwracali na oczy. Tamtejsze mieszkanki górną i dolną powiekę oka obrysowywały czarną kredką wykonaną z węgla. Brwi najczęściej depilowano i rysowano nowe za pomocą ołówka z węgla. Kobiety i mężczyźni chętnie stosowali hennę na włosy, brwi, rzęsy, a panowie nawet na wąsy. Kobiety malowały także nią paznokcie, a twarz pudrowały jasną ochrą. Usta malowały utwardzonym woskiem, a róż do policzków wytwarzały z czerwonej glinki. W starożytnym Egipcie makijaż pełnił nie tylko funkcję zdobniczą, ale przede wszystkim ochronną przed stanami zapalnymi.

 

Grecja

To właśnie w Grecji powstał zawód zajmujący się kosmetyką, gdyż wiele czasu poświęcano na pielęgnację ciała i zabiegi kosmetyczne. Boginią piękna była Afrodyta. Podobnie jak w starożytnym Egipcie, mieszkanki Grecji malowały oczy czarnym węglem, a za szminkę służył im stwardniały wosk. Greczynki ceniły przede wszystkim jasną cerę, dlatego też starały się ją wybielić przy pomocy maseczek z mleka i chleba. Policzki malowały farbami roślinnymi. Do pielęgnacji włosów używały grzebieni wykonanych z kości słoniowej. Makijaż Greczynek był mniej wyrazisty od Egipcjanek.

 

Rzym

Podobnie jak u Greczynek, w Rzymie panowała moda na jasną, bladą cerę. By bardziej ją rozjaśnić, kobiety stosowały na twarz maseczki z pestek daktyli, płatków różanych i nawozu krokodyli. Usta i policzki malowały na czerwono za pomocą ochry. Powieki i rzęsy przyciemniały najczęściej sadzą.

 

Chiny i Japonia

Chińczycy są pomysłodawcami lakierów do paznokci, lakierów do włosów i tuszu do rzęs. Chinki w ciągu dnia pudrowały twarz, a na noc stosowały maseczki z mąki ryżowej i olejków. Chinki i Japonki depilowały brwi, a następnie same rysowały wyżej łuk niż naturalny. Japonki nakładały na twarz puder zwany „oshiroi”, który przygotowywały z mąki ryżowej oraz kwiatu krokosza barwierskiego.

 

Polska

W średniowiecznej Polsce modna była krew z węża. Nie tylko barwiła usta, ale pozwalała usunąć nieprzyjemny zapach z ust. Coraz chętniej stosowano także maseczki na zanieczyszczoną skórę. Najczęściej przygotowywano je z miodu, korzeni ogórka leśnego i żółci wołu. Na zmarszczki stosowano kąpiele parowe.

 

Późniejsze epoki

W późniejszych epokach nie przywiązywano aż takiej wagi do makijażu. W renesansie kobiety używały tylko pomadek do podkreślenia ust, a w baroku za ideał uważano panie o łagodnych, naturalnych rysach twarzy. W oświeceniu ceniono jasną cerę, dlatego kobiety malowały się białym pudrem, a na usta stosowały czerwoną pomadkę. W latach 20. mocno podkreślały brwi i usta, które malowały na kształt serduszka. W 1914 roku wyprodukowano podkład w kremie. W latach 30. zaczęto stosować sztuczne rzęsy, a moda była na cerę gładką, wymodelowaną za pomocą pudrów i podkładów w kremie. Powieki malowano pod kolor ubioru za pomocą cieni, a na usta stosowano zazwyczaj barwy czerwone, różowe lub brązowe. W późniejszych latach przykładano się bardziej do podkreślenia ust niż oczu. Od lat 90. zwraca się uwagę na to, by makijaż pasował nie tylko do danej urody kobiety, ale również do stylu i ubioru. 


Więcej na temat makijaż