Od kilku dni buduje budy i szuka domów dla psów ze schronisk. Teraz Doda apeluje
Doda, jedna z największych gwiazd polskiej sceny muzycznej, od kilku dni udowadnia, że ma wielkie serce i nie boi się ciężkiej pracy. W obliczu zimy i mrozu robi wszystko, aby pomóc zwierzętom w schroniskach. Teraz zabrała głos ws. dramatycznej sytuacji psów i zwróciła się do widzów z apelem.
W najnowszym wydaniu "Uwaga! TVN" został poruszony temat trudnej sytuacji zwierząt w obliczu mroźnej zimy. Wśród osób, które pojawiły się w programie była Doda, która od kilku dni osobiście pomaga psom w schroniskach. Artystka powiedziała, co robi żeby pomóc zwierzętom i zwróciła się z apelem do widzów. Piękna akcja Dody na rzecz zwierząt Doda to zdecydowanie jedna z największych gwiazd polskiej sceny muzycznej. Artystka ma mnóstwo fanów, którzy kochają ją nie tylko za jej głos, ale również za dobre serce. Doda już wiele razy pomagała potrzebującym, a teraz, kiedy zima na dobre zadomowiła się w Polsce, postanowiła wesprzeć potrzebujące zwierzęta. Od kilku dni trwa akcja Dody na rzecz zwierząt. Artystka ruszyła z pomocą dla psów, którym pomaga przetrwać mroźną zimę. Doda nie tylko sama buduje i ociepla budy dla psów w schroniskach, ale również zachęca inne gwiazdy żeby włączyły się do pomocy. Przejmujący apel Dody w "Uwaga! TVN" Temat trudnej sytuacji zwierząt podczas zimy został poruszony w programie "Uwaga! TVN". W materiale zobaczyliśmy, jak bardzo cierpią psy pozostawione na mrozie. W programie wypowiedziała się m.in. Doda, która od kilku dni aktywnie pomags w schroniskach, opowiedziała o swojej akcji i zwróciła się z apelem do widzów. Doda: "Nie nazywajcie mnie Owsiakiem" Już po emisji programu "Uwaga! TVN" Doda odezwała się również do swoich fanów na Instagramie. Podczas relacji na InstaStories pokazała kadry ze schroniska, a później zwróciła się do internautów. Zobacz także: Skolim popiera Dodę: "Podobało mi się to, co o Stingu powiedziała" Doda grzmi ws. Smolastego. "Jedyne, co bym chciała, żeby mi powiedział, to..."
Marta Nawrocka świętowała wyjątkową okazję. Oto, co pojawiło się na profilu pierwszej damy
Marta Nawrocka stara się być aktywna od samego początku. Pierwsza dama nie tylko bierze udział w wydarzeniach ale również prowadzi swój profil na Instagramie. W sieci pojawiły się wymowne kadry. Żona Karola Nawrockiego postanowiła zwrócić uwagę Polaków na wyjątkowe święto.
Marta Nawrocka zwróciła uwagę wszystkich na Międzynarodowy Dzień Psa, który miał miejsce zaledwie wczoraj. Udostępniła w sieci uroczy film spod pałacu prezydenckiego. Marta Nawrocka świętuje Dzień Psa W Polsce Dzień Psa obchodziliśmy już 1 lipca. 26 sierpnia natomiast przypada Międzynarodowy Dzień Psa, który świętowała nawet Kancelaria Prezydenta RP. Na Instagramie @wpalacu pojawiły się rozczulające kadry z czworonogami zrobione pod pałacem prezydenckim na Krakowskim Przedmieściu: Na to urocze święto, dzień w którym warto docenić swojego czworonoga, nie pozostała obojętna również Marta Nawrocka. Pierwsza dama udostępniła film w sieci, dodając: "Dzisiaj nasi czworonożni przyjaciele obchodzą swoje święto". Pierwsza dama ma serce do zwierząt. Zdjęciem małej Kasi i ich pupila pochwaliła się na początku lipca, dokładnie w polski Dzień Psa. Internauci komentowali: Oczekiwania wobec Marty Nawrockiej Przy okazji publikacji zdjęć przez Martę Nawrocką na początku lipca, obywatele poruszyli kwestię praw zwierząt. Nie ukrywają, że pierwsza dama nie będzie na to obojętna: Pierwsze przemówienie Marta Nawrocka Marta Nawrocka już od pierwszych dni kadencji Karola Nawrockiego stara się być aktywną pierwszą damą. Jej publiczne wyjścia są śledzone przez paparazzi i media w całym kraju. Niedawno pierwsza dama wygłosiła swoje pierwsze oficjalne przemówienie podczas IV Podkarpackiego Festiwalu Piłki Nożnej Kobiet w Tarnobrzegu, które objęła swoim patronatem. Wyraziła swoje wsparcie dla dziewcząt uprawiających sport a nawet sama zagrała z obecnymi na miejscu w piłkę nożną. Zobacz także: To nagranie z pierwszą damą wywołało emocje. Polacy nie mogli się powstrzymać od komentarzy Marta Nawrocka zaskoczyła podczas oficjalnego wydarzenia. Agata Duda nigdy by tak nie zrobiła
Doda cała we łzach przekazała smutną wiadomość ws. ukochanego pieska: "Jest gorzej"
Doda przekazała kolejne informacje na temat stanu zdrowia ukochanego pieska. Artystka cała w emocjach nagrała poruszającą relację z kliniki weterynaryjnej. Czworonożny przyjaciel Dody wciąż walczy o zdrowie. Gwiazda ze łzami w oczach poinformowała, co z psiakiem. "Stan się nie polepszył, jest gorzej" powiedziała cała w emocjach. Poruszające słowa piosenkarki.
Doda podczas relacji na InstaStories poinformowała swoich fanów, co się dzieje z jej pieskiem. W minioną środę artystka nagle przekazała smutne wieści w sprawie swojego czworonożnego przyjaciela, który zaczął wymiotować krwią. Doda w jednej chwili porzuciła swoje obowiązki i pojechała z psiakiem do kliniki weterynaryjnej. Po kilku godzinach, piosenkarka wrzuciła do sieci kolejną poruszającą relację, w której zdradziła, co się dzieje z Wolfiem. Trudno powstrzymać łzy. Doda cała w emocjach przekazała smutną wiadomość ws. ukochanego pieska Pod koniec zeszłego roku w domu Dody pojawił się uroczy piesek Wolfie, który skradł serce nie tylko swojej właścicielki, ale również jej fanów. Czworonożny przyjaciel spędza każdą chwilę u u boku Dody, która zabiera go ze sobą na wakacje czy do pracy. To właśnie ze względu Wolfiego artystka jeździ na wakacje tylko tam, gdzie może być przy niej psiak. W minione wakacje okazało się, że gwiazda zaadoptowała również kolejnego psiaka. W minioną środę artystka podczas relacji na InstaStories pokazała swoim fanom, że razem z Wolfiem pojawiła się na planie zdjęciowym. Nikt nie spodziewał się jednak tego, że za chwilę wydarzy się coś strasznego. Artystka cała w emocjach przekazała nagle, że jej piesek zaczął wymiotować krwią. Zapłakana Doda drżała o ukochanego pieska i od razu pojechała z nim do weterynarza. Po kilku godzinach Doda przekazała smutną informację w sprawie Wolfiego. Niestety, jej czworonożny przyjaciel wciąż walczy o zdrowie i przebywa w klinice. Doda pokazała kadr z klinki weterynaryjnej, jak razem z drugim pieskiem czeka na kolejne informacje w sprawie Wolfiego. Mamy nadzieję, że stan Wolfiego się polepszy i jak najszybciej będzie mógł wrócić do domu. Dodzie życzymy dużo siły w tych trudnych dla niej chwilach. To straszne, co ją spotkało. Przypominamy, że jakiś czas temu Wolfie zachorował na śmiertelną chorobę i Doda robiła wówczas wszystko, żeby mu pomóc.
Jak zadbać o zwierzęta w czasie upałów? Strzyżenie sierści nie pomaga
Warunki panujące podczas wysokich temperatur są bardzo trudne do zniesienia dla zwierzaków, a szczególnie psów. Zwierzęta nie obniżają swojej temperatury jak ludzie - nie pocą się, a jedynie obniżają temperaturę poprzez ziajanie lub pocenie się przez opuszki palców. Dlatego też schłodzenie organizmu psa i kota jest bardzo trudne i łatwo o przegrzanie czy udar. Istnieją jednak sprawdzone sposoby, które pomogą nam zadbać o zwierzaki podczas upałów. Jak zadbać o psa w czasie upałów? Dostęp do świeżej, chłodnej wody Pies powinien mieć stały dostęp do chłodnej wody. Wodę powinno się wymieniać kilka razy dziennie. Warto również zabierać picie na dłuższe spacery. Przy zbyt małej ilości wody może dojść do odwodnienia organizmu, wtedy pies jest apatyczny, nie ma chęci na psie zabawy i spacery. Aby sprawdzić czy zwierzak jest odwodniony wystarczy lekko pociągnąć skórę psa. Jeśli skóra wróci na swoje miejsce, to organizm jest dobrze nawodniony. Jeśli mamy wątpliwość, warto skonsultować się z lekarzem weterynarii. Ocienione, chłodne miejsce w domu Warto znaleźć dla zwierzaka miejsce, które będzie chłodne i osłonięte od słońca. Psy bardzo lubią wylegiwać się na chłodnej podłodze lub przy ścianie. Można również przykrywać pieska wilgotnym, chłodnym ręcznikiem lub koszulką. Unikaj spacerów w największy upał W najcieplejsze dni powinno się unikać spacerów między 10 a 17-18. Jeśli jednak zawsze wychodzisz ze swoim zwierzakiem w środku dnia, to warto postawić na krótki spacer w ocienionym miejscu. Najlepszym wyborem będzie park lub las. Staraj się też nie zabierać psa na spacer po chodniku czy betonie, może sobie odparzyć opuszki. Długie spacery najlepiej sprawdzą się późnym wieczorem, kiedy jest zdecydowanie chłodniej, a podłoże nie jest rozgrzane. Wybierz odpowiedni kaganiec Ta zasad jest bardzo ważna w każdej sytuacji, nie tylko podczas gorących dni. Psom w żadnym wypadku nie powinno się zakładać kagańca weterynaryjnego. To przyległa materiałowa opaska, przeznaczona wyłącznie do używania w gabinecie u lekarza. W takim kagańcu pies nie może się chłodzić i regulować temperatury ciała. Trzeba pamiętać, że psy właściwie się nie pocą, a ziajanie to ich jedyna możliwość na obniżenie temperatury ciała. Nie zamykaj psa w samochodzie Pod żadnym pozorem nie zamykaj psa w samochodzie samego, szczególnie podczas upałów. Wnętrze samochodu bez klimatyzacji i otwartych okien to śmiertelna pułapka, która może zabić Twojego zwierzaka w kilka minut. W zamkniętym pojeździe temperatury bardzo szybko wzrasta, w kilka minut może osiągnąć ponad 60 stopni! Jeśli zauważymy zwierzaka zamkniętego w samochodzie, to powinniśmy jak najszybciej wezwać odpowiednie służby - policję lub straż miejską. Mamy też prawo do wybicia okna w samochodzie, jeśli zajdzie taka potrzeba. Jak zadbać o kota w czasie upałów? Koty również powinny mieć dostęp do świeżej, chłodnej wody, choć piją zdecydowanie mniej od psów. Dużo lepiej znoszą wysokie temperatury. W największe upały warto zwiększyć ilość mokrej karmy, która dodatkowo nawodni kota. Można również schłodzić butelkę wody w zamrażalniku, owinąć ją ręcznikiem i położyć na posłaniu kota. Świetnym sposobem na ochłodzenie kota jest przykrycie go wilgotnym ręcznikiem. Aby zbytnio nie męczyć pupila, warto w tym okresie ograniczyć zabawy czy podróże. Sposoby na schłodzenie zwierzaka Lody dla psów W sklepach zoologicznych można kupić lody dla psów, które nie mają w składzie cukru ani śmietanki, oparte są o tłuszcze zwierzęce. W domu również można zrobić takie lody. Wystarczy wsadzić do zamrażarki jego ulubione przysmaki lub przygotować mieszanki warzywne, jogurtowe czy mięsne. Kąpiele i basenik Większość zwierzaków uwielbia się zanurzyć w chłodnej kąpieli w gorące dni. Pamiętaj jednak by woda nie była zbyt zimna, powinno być przyjemnie chłodna. Baseniki najlepiej sprawdzą się w domu z ogrodem. W mieszkaniu lepiej postawić na chłodne kąpiele w wannie dla psa. Mokra koszulka lub ręcznik Założenie zwierzakowi mokrej koszulki bądź ręcznika jest najprostszym sposobem na szybkie obniżenie temperatury ciała. Pamiętaj aby dobrze wyżąć materiał, aby noszenie ubranka było komfortowe dla pupila. Dlaczego strzyżenie sierści nie pomaga? Wiele osób strzyże swoje zwierzęta podczas upałów, aby pomóc im znieść wysokie temperatury. To duży błąd. Sierść działa jak warstwa termoochronna - zimą chroni przed chłodem, latem nie dopuszcza gorącego powietrza. Pod żadnym pozorem nie powinno się strzyc psa na krótko bądź golić! Psy z pojedynczym włosiem, jak np. york czy maltańczyk, powinno się strzyc, ale nie za krótko - włosy powinny mieć długość min. 7 mm. Trzeba pamiętać również o tym, że gdy sierść odrasta, pierwszy odrasta podszerstek. To miękki ocieplacz, który sprawdza się zimą, a latem zawsze wypada. Tak więc krótkie strzyżenie psa sprawi, że wyrośnie mu niechciana warstwa grzewcza.
Babeszjoza u psa - objawy, diagnoza, leczenie i profilaktyka
Babeszjoza to jedna z najbardziej niebezpiecznych i wciąż często spotykanych psich chorób. Nieleczona w większość przypadków prowadzi do śmierci. Babeszjoza to choroba odkleszczowa, przenoszona przez kleszcze z rodzaju Dermacentor reticulatus. Objawy babeszjozy - jak rozpoznać chorobę? Objawy babeszjozy są bardzo podobne do objawów wielu innych psich chorób. Wszystko zaczyna się od apatii, braku apetytu i ogólnego osłabienia. Piesek nie wykazuje chęci do zabawy i aktywności fizycznej, zdarza się również że wymiotuje bądź ma rozwolnienie. Często objawom towarzyszy gorączka i bladość. Jak sprawdzamy czy zwierzak jest blady? Delikatne odciągamy w dół dolną powiekę - powinna być lekko różowa, jeśli jednak jest biała pies jest blady. Z kolei prawidłowa temperatura psa wynosi około 38-39 stopni. Najbardziej charakterystycznym objawem babeszjozy jest ciemny, czerwony mocz z krwią. Nieleczona prowadzi także do wielu różnych powikłań, m.in.: zaburzeń oddychania, zapalenia trzustki, obrzękiem kończyn czy niewydolnością nerek. Diagnoza - rozpoznanie choroby Babeszjozę rozpoznaje się poprzez badanie krwi, a dokładniej rozmaz. W krwi psa znajdują się pierwotniaki. Czasami rozmaz nie wykrywa choroby. W tym przypadku pomocna jest morfologia, gdyż podczas tej choroby zawsze obniżony jest poziom płytek krwi. Bardzo istotny jest również wywiad lekarski przeprowadzony przez weterynarza. Wcześnie rozpoznaną chorobę można wyleczyć. Leczenie babeszjozy u psów Nie leczona babeszjoza jest chorobą śmiertelną. Bardzo ważne jest jak najszybsze rozpoznanie choroby. Psu jak najszybciej trzeba podać lek, który niszczy pierwotniaki we krwi. Dodatkowo podczas kuracji podaje się zwierzakowi antybiotyki i sterydy. Czasami potrzebne są również kroplówki, a nawet transfuzja krwi. Leczenie trwa minimum kilka dni, często występują nieprzyjemne powikłania. Koszt leczenia babeszjozy jest zależny od wielu czynników. Wpływ na cenę ma wielkość psa, stan zaawansowania choroby oraz leczenie ewentualnych powikłań, a także miejsce zamieszkania. Ceny kształtują się w przedziale od kilkuset do nawet kilku tysięcy złotych. Profilaktyka - jak zapobiegać babeszjozie u psów? Ochrona przeciwko kleszczom jest niezwykle ważna. Na rynku mamy kilka skutecznych rozwiązań - tabletki, krople oraz obroże. Krople działają 4 tygodnie lub miesiąc, ich koszt wynosi około 20-40 zł. Krótkotrwałym rozwiązaniem są także tabletki - mamy ich dwa rodzaje. Działające miesiąc w cenie podobnej do kropelek oraz 3-miesięczne za 80-150 zł. Obroża działa aż 8 miesięcy, a jej koszt to około 100-140 zł. Cena preparatów zależy od wielkości psa i firmy. Niektóre preparaty działają również na inne insekty np.: pchły i komary. W Polsce od 2011 roku jest zarejestrowana szczepionka Nobivac Piro przeciwko babeszjozie, jednak jej działanie nie jest jeszcze w pełni potwierdzone.
Gdzie wybrać się z psem na wycieczkę w Warszawie?
Właściciele czworonożnych przyjaciół najlepiej wiedzą, jak ważny jest ruch dla ich pupili. Poza codzienną dawką spacerów warto zadbać o to, aby nasz pies miał okazję wybiegać się z dala od miejskiego zgiełku. Zabierając psa na spacer, musisz pamiętać o regularnym stosowaniu środków przeciw pchłom i kleszczom. Preparaty do ochrony dostaniesz w sklepach zoologicznych i u weterynarza.
Właściciele czworonożnych przyjaciół najlepiej wiedzą, jak ważny jest ruch dla ich pupili. Poza codzienną dawką spacerów warto zadbać o to, aby nasz pies miał okazję wybiegać się z dala od miejskiego zgiełku. Zabierając psa na spacer, musisz pamiętać o regularnym stosowaniu środków przeciw pchłom i kleszczom. Preparaty do ochrony dostaniesz w sklepach zoologicznych i u weterynarza. Podczas spaceru pies realizuje potrzeby fizjologiczne i socjalizacyjne. Należy zapewnić mu odpowiednią dawkę wysiłku fizycznego i stworzyć okazję do zabawy z innymi psami. Musisz też pamiętać o tym, jak ważna jest dla psów potrzeba obwąchiwania terenu. Nie należy im tego zabraniać. Dobrym pomysłem na aktywność jest też jogging z psem, ale tylko wtedy, gdy pies lubi biegać, nie męczy się szybko i jest w dobrej kondycji. Korzyści ze spacerów Jadąc na wycieczkę do lasu, sam też pospacerujesz, dotlenisz się, spędzisz aktywnie dzień i co najważniejsze będziesz przebywać ze swoim pupilem, poświęcając mu uwagę i czas. Podczas spaceru możesz pobawić się z psem, rzucać mu jego ulubioną piłkę, nauczyć go aportowania i posłuszeństwa. Poniżej przedstawiamy kilka miejsc, w które możesz zabrać swojego psa. Las Bródnowski Położony jest na Targówku między Bródnem, Zaciszem i Markami. Teren lasku zajmuje ok. 90 hektarów. Znajdziemy w nim wiele ścieżek edukacyjnych, szlaków pieszych i biegowych idealnych do spacerowania z psem. W środku lasu znajduje się także duża polana z ławkami do odpoczynku. Rezerwat Las Bielański To fragment dawnej puszczy mazowieckiej. Znajduje się w północnej części Warszawy. Całkowita powierzchnia lasu to ponad 150 hektarów objętych ochroną. Możemy w nim spacerować ścieżką przyrodniczą lub wybrać się z psem na jogging specjalnie wyznaczoną ścieżką biegową o długości ok. 3 km. Park Kampinos Kampinoski Park Narodowy to rozległy teren o powierzchni prawie 39 000 hektarów. Obejmuje obszary puszczy kampinoskiej. Dojazd ze Śródmieścia samochodem zajmuje ok. 35 minut. Do wyboru jest około 20 świetnie oznakowanych szlaków pieszych, które mają długość ok. 360 km i kilka szlaków rowerowych. Wycieczka do Parku to szansa na obcowanie z naturą w jej pierwotnej formie. Wybiegi dla psów w Warszawie Jeśli chcesz wybrać się na spacer z psem niedaleko miejsca zamieszkania i zależy Ci, aby pies mógł pobawić się z innymi zwierzakami i pobiegać bez smyczy, to dobrym pomysłem będą wybiegi dla psów zlokalizowane w wielu dzielnicach Warszawy, m.in. na Woli, Ochocie, Bielanach czy Żoliborzu. Jednym z takich wybiegów jest Psi Park pomiędzy ul. Strzelecką i ul. Stalową o powierzchni 1500 m2. Znajdziesz tam plac zabaw dla psów z drabinkami, huśtawkami, tunelami, płotkami i innymi przeszkodami. To sprawdzone miejsce do zabawy, treningu z psem i interakcji z innymi czworonogami.
Jak sprawić, żeby kot się polubiły? Jak wprowadzić do domu nowego kota?
Koty, pomimo tego, że z natury są raczej towarzyskie wobec ludzi, często miewają problemy z zaakceptowaniem innych przedstawicieli swojego gatunku. Sprawdź, co zrobić, aby dwa koty żyjące pod jednym dachem, polubiły się.
Koty, pomimo tego, że z natury są raczej towarzyskie wobec ludzi, często miewają problemy z zaakceptowaniem innych przedstawicieli swojego gatunku. Sprawdź, co zrobić, aby dwa koty żyjące pod jednym dachem, polubiły się. Chociaż zdarza się, że dwa nieznane sobie wcześniej koty z miejsca zostają najlepszymi przyjaciółmi, sytuacje te należą do zdecydowanej rzadkości. Aby dwa koty zaczęły się lubić, lub chociażby tolerować, potrzeba sporo czasu i cierpliwości. Zbyt szybkie lub zbyt nachalne zachęcanie zwierząt do przebywania w swoim towarzystwie, może przynieść odwrotny skutek od zamierzonego. Jak wprowadzić nowego kota do domu? Istnieją dwie możliwości na przeprowadzenie tak zwanego dokacania: 1. Przyniesienie nowego pupila do domu i pozostawienie spraw samym sobie. Ignorowanie bójek, krzyków i warczenia z nadzieją, że zaczną tracić one na sile. 2. Stopniowe zapoznawanie kotów ze sobą i ograniczanie ich kontaktów, dopóki nie zaczną się wzajemnie akceptować. Oczywiście znacznie lepszym wyjściem jest opcja numer 2. Pozostawienie kotów samym sobie, z nadzieją na to, że jakoś się w końcu dogadają, może na zawsze przekreślić szansę na przyjaźń między nimi. Stopniowa aklimatyzacja – jak ją przeprowadzić? Przede wszystkim, trzeba pamiętać, że koty to zwierzęta mocno terytorialne. Po przywiezieniu nowego pupila domu warto zapewnić mu spokojne miejsce, do którego drugi kot nie będzie miał dostępu – może to być zamykany pokój, ostatecznie kuchnia lub łazienka. Przez pewien czas nie pokazuj sobie kotów – pozwól na to, by zapoznały się „przez drzwi”. Obydwa powinny wykazywać ciekawość i powoli zaznajamiać się ze swoimi zapachami i odgłosami. Gdy żaden z kotów nie będzie wykazywał już stresu związanego z nową sytuacją, możesz pozwolić im na nawiązanie kontaktu wzrokowego. Początkowo warto zorganizować to tak, by zwierzęta jedynie się widziały, ale nie mogły do siebie podejść (np. przez lekko uchylone drzwi). Kiedy koty przywykną do swojego widoku, możesz pozwolić im na pełen kontakt. Możesz wypuszczać nowego kota z zamkniętego pomieszczenia na określony czas. Staraj się, aby wszystkie kontakty kotów odbywały się pod nadzorem. Przygotuj się na to, że raczej nie obędzie się bez bójek – to całkowicie normalne. Ważne, aby nie wtrącać się w kocie porachunki, o ile sytuacja tego bezwzględnie nie wymaga (np. gdy bójka staje się bardzo brutalna). Ile będzie trwało pełne zaaklimatyzowanie się kotów? Niestety, nie sposób jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie – wszystko zależy od charakteru zwierzaków. W związku z tym czas ten może wynieść od jednego do nawet kilkunastu tygodni.
Jak wybrać kota dla siebie i swojej rodziny? Czym się kierować przy wyborze?
Wątpliwości do tego, czy przygarnąć do swojego domu dachowca, czy może kupić kota rasowego, dotykają prawie wszystkich przyszłych właścicieli mruczków. Sprawdź, jakie czynniki powinieneś wziąć pod uwagę, zanim podejmiesz ostateczną decyzję.
Wątpliwości do tego, czy przygarnąć do swojego domu dachowca, czy może kupić kota rasowego, dotykają prawie wszystkich przyszłych właścicieli mruczków. Sprawdź, jakie czynniki powinieneś wziąć pod uwagę, zanim podejmiesz ostateczną decyzję. Wbrew pozorom, wybór pomiędzy dachowcem a kotem rasowym zwykle nie jest prostą sprawą. Obydwa rozwiązania mają swoje zalety oraz wady. Kot rasowy – dla kogo? Podstawową zaletą kotów rasowych jest ich przewidywalność. Decydując się na kupno kota ze sprawdzonej hodowli, doskonale wiesz, jak Twój pupil będzie wyglądał, jakie cechy charakteru będzie posiadał – czy będzie aktywny, towarzyski, cierpliwy, czy może leniwy, wycofany i nieco wstydliwy. Poznając dobrze konkretną rasę, przed podjęciem decyzji o zakupie, możesz wybrać kota, który będzie posiadał pożądane przez Ciebie cechy, dzięki czemu doskonale dopasuje się do oczekiwań i stylu życia Twojej rodziny. Kot rasowy jest wyborem najbezpieczniejszym. Decydując się na niego, nie będziesz musiał martwić się o to, że gdy dorośnie, zacznie przejawiać niepożądane cechy, np. agresję. W hodowli powinieneś mieć szansę poznania rodziców kociaka, dzięki czemu będziesz mógł ocenić, jak Twój pupil będzie zachowywał się w przyszłości. Co więcej, kot rasowy powinien być wolny od chorób genetycznych – zadaniem hodowców jest wykluczanie genów nosicieli rozmaitych chorób dziedzicznych z hodowli. Oczywiście, kupno rasowego kota wiąże się ze sporym wydatkiem – w zależności od rasy może być to nawet kilka lub kilkanaście tysięcy złotych. Właśnie to powstrzymuje wiele osób przed decyzją o pupilu z rodowodem. Szeroki wybór odzieży, akcesoriów, obuwia. Nie przepłacaj, skorzystaj ze strony Peek and Cloppenburg promocje. Dachowiec – kiedy warto go przygarnąć? Przyjęcie pod swój dach kota z ulicy lub schroniska równe jest często uratowaniu mu życia. To właśnie chęć pomocy bezdomnym zwierzętom jest najczęstszą motywacją dla osób, które przygarniają dachowce. Warto jednak pamiętać, że nie każdy kot schwytany na ulicy, żyjący od urodzenia na wolności, będzie chciał żyć w towarzystwie człowieka. Dachowiec nie będzie kosztował Cię ani złotówki. Często zdarza się nawet, że osoby, które szukają domu dla porzuconych kotów, oferują np. zapas karmy, w zamian za przygarnięcie zwierzaka. Minusem adopcji nierasowego kociaka jest to, że nie sposób przewidzieć, co z niego wyrośnie. Nie znając rodziców kota, nie będziesz w stanie ocenić tego, jak będzie on wyglądał, ani tego, jaki będzie jego charakter. Rozwiązaniem w tej sytuacji może być jednak przygarnięcie dorosłego kota, o ukształtowanej psychice – oczywiście o ile jego osobowość będzie Ci odpowiadać.
Jak się objawia choroba kociego pazura? Jakie badania wykonać?
Jedną z chorób odzwierzęcych przenoszonych niekiedy przez koty jest tak zwana choroba kociego pazura, czyli bartoneloza. Człowiek może się nią zarazić, kiedy zostanie zadrapany bądź ugryziony przez zwierzę będące nosicielem choroby (najczęściej są to młode koty). Zespół kociego pazura zaliczany jest do łagodniejszych chorób odzwierzęcych, jednak w niektórych przypadkach może być niebezpieczny. Przypadłość ta została opisana po raz pierwszy przez Henriego Parinauda w 1889 roku.
Jedną z chorób odzwierzęcych przenoszonych niekiedy przez koty jest tak zwana choroba kociego pazura, czyli bartoneloza. Człowiek może się nią zarazić, kiedy zostanie zadrapany bądź ugryziony przez zwierzę będące nosicielem choroby (najczęściej są to młode koty). Zespół kociego pazura zaliczany jest do łagodniejszych chorób odzwierzęcych, jednak w niektórych przypadkach może być niebezpieczny. Przypadłość ta została opisana po raz pierwszy przez Henriego Parinauda w 1889 roku. Z chorobą kociego pazura mają do czynienia osoby z całego świata. Częściej jednak pojawia się ona w ciepłym i wilgotnym klimacie. W Polsce, kraju o umiarkowanym klimacie, choroba kociego pazura najczęściej daje o sobie znać zimą i jesienią. Przypadki zakażenia rozpoznawane są w okresie od września do stycznia. Warto wiedzieć, że koty nawet bez objawów choroby mogą być nosicielami bakterii, które ją wywołują. Na koty natomiast bakterie przenoszone są przez pchły. Najczęściej choroba kociego pazura rozpoznawana jest u dzieci w wieku do piętnastu lat. Choroba kociego pazura - objawy Wiedząc już, co to jest choroba kociego pazura, warto też poznać jej przebieg. Początkowo przypadłość ta może być bezobjawowa lub objawiać się jedynie w miejscu zadrapania czy ugryzienia. Na ciele może pojawić się wówczas grudka zapalna z miejscowym zaczerwienieniem. Zmiana skórna najczęściej utrzymuje się od jednego do ośmiu dni. W niektórych przypadkach dochodzi też do powiększenia węzłów chłonnych, które mogą zajść ropą. Objawy choroby kociego pazura to także gorączka czy powiększenie śledziony i wątroby. Ponadto mogą pojawić się bóle pleców, podbrzusza i głowy, a także zmęczenie. Powikłania choroby kociego pazura W większości przypadków syndrom kociego pazura nie wymaga leczenia, a jego objawy znikają w ciągu maksymalnie sześciu miesięcy. Zdarza się jednak, że zakażony może potrzebować pomocy medycznej. Jeśli na skutek choroby kociego pazura dojdzie do zropienia i powstania przetoki, niezbędna jest interwencja chirurgiczna. Wśród powikłań narządowych wymienia się natomiast zajęcie oka, czyli zespół Parinauda, będący najczęściej spotykaną postacią atypową zespołu kociego pazura. Ponadto może także dojść do zajęcia siatkówki, prowadzącego do zapalenia mózgu i ślepoty. Choroba kociego pazura – leczenie Zespół kociego pazura to choroba, która zwykle ma łagodny przebieg i mija w ciągu dziesięciu dni. Nawet jeśli dojdzie do powiększenia węzłów chłonnych, wracają one zwykle do swojego naturalnego rozmiaru w sposób samoistny. W przypadku ostrzejszego przebiegu choroby wymagane jest podanie pacjentowi antybiotyku. Azytromycyna pomaga zwalczać drobnoustroje odpowiadające za chorobę kociego pazura. Choroba kociego pazura – diagnostyka Do rozpoznania u pacjenta choroby kociego pazura najczęściej skłania wcześniejszy kontakt zakażonego z młodymi kotami. Podczas wywiadu lekarz ogląda węzły chłonne. Pomocne w rozpoznaniu choroby są badania serologiczne. Badania histopatologiczne węzłów chłonnych nie są raczej brane tu pod uwagę. Choroba kociego pazura a ciąża Choroba kociego pazura w ciąży nie powinna być powodem do zmartwień. Dotychczas odnotowano tylko nieliczne przypadki tego schorzenia u kobiet ciężarnych. Choroba nie wywarła jednak negatywnego wpływu na narodzone dzieci. Choroba kociego pazura – jak się przed nią chronić? Bartoneloza to jedna z chorób, którymi człowiek może zarazić się od swojego zwierzaka. Warto jednak wiedzieć, że jest wywoływana przez pchły. Bakterie powodujące chorobę mnożą się w przewodzie pokarmowym tych pasożytów. Do zakażenia dochodzi przez kontakt z odchodami pcheł i kocimi pazurami, które mogą zostać nimi zanieczyszczone. Duża ilość pcheł wywołuje świąd, co zmusza kota do drapania. Odpowiedzialni opiekunowie kotów nie dopuszczają do sytuacji, w których zwierzak musi zmagać się z pasożytami zewnętrznymi czy wewnętrznymi, dlatego ryzyko zarażenia się od domowego pupila jest raczej niewielkie. W sytuacji, gdy znajdzie się potrzebującego pomocy młodego kotka, warto natomiast od razu udać się z nim do lekarza weterynarii, który przebada zwierzaka i w razie potrzeby zaaplikuje odpowiednie preparaty. Warto też pilnować, by najmłodsi nie głaskali przypadkowo napotkanych kotów, a w razie zadrapania trzeba odpowiednio zdezynfekować ranę.
Zadrapanie, ugryzienie kota - leczenie i profilaktyka
Rana zadana kocimi pazurami zwykle goi się długo, nawet jeśli zadrapanie nie jest głębokie. Dzieje się tak, ponieważ pupile na co dzień korzystają z kuwety i tym samym przenoszą na łapkach w miejsce skaleczenia bakterie, grzyby i wirusy, które wydłużają cały proces gojenia się powstałej rany oraz mogą powodować nieprzyjemne stany zapalne.
Rana zadana kocimi pazurami zwykle goi się długo, nawet jeśli zadrapanie nie jest głębokie. Dzieje się tak, ponieważ pupile na co dzień korzystają z kuwety i tym samym przenoszą na łapkach w miejsce skaleczenia bakterie, grzyby i wirusy, które wydłużają cały proces gojenia się powstałej rany oraz mogą powodować nieprzyjemne stany zapalne. Domowe sposoby leczenia lekkich zadrapań czy ugryzień sprawdzą się w przypadku, gdy rana jest niewielka i nie dochodzi do niepokojących objawów. Opuchlizna, ból, guzki podskórne czy silne zaczerwienienie to sygnały, że lepiej zwrócić się po fachową poradę do specjalisty. Odkażanie rany Gdy dojdzie do zadrapania bądź mocnego ugryzienia, w pierwszej kolejności należy dokładnie odkazić ranę, np. wodą utlenioną bądź innym preparatem bakteriobójczym, jaki można dostać w każdej aptece bez recepty. W czasie gojenia się rany najlepiej unikać czynności, które mogłyby dodatkowo podrażnić skórę w skaleczonym miejscu, np. w przypadku skóry dłoni - zmywania, prania ręcznego w chemicznych środkach czy pracy w ogródku bez rękawiczek. Zadrapanie szybciej zagoi się, gdy rana będzie oddychać, ale jeśli nie ma się takiej możliwości, należy zakleić ją plastrem z opatrunkiem. Ranę należy odkażać przynajmniej 3 razy dziennie. Maść na blizny W sytuacji, gdy zadrapanie lub ugryzienie jest głębokie, lub jeśli zdrapuje się powstałe strupy, na skórze może powstać niewielka blizna. Aby zmniejszyć jej widoczność i tym samym uelastycznić naskórek w miejscu wygojonej rany, wystarczy regularnie smarować je specjalną maścią na blizny, którą również można dostać w aptece bez recepty. Zazwyczaj tego typu preparaty zawierają w swoim składzie wyciąg z cebuli, rumianek oraz alantoinę. Profilaktyka przy zadrapaniach kota Nie zawsze da się uniknąć zadrapania przez kota. Pupil, nawet ten najbardziej łagodny, może wyciągnąć pazury, np.: w czasie czynności pielęgnacyjnych, w lecznicy dla zwierząt, a nawet podczas zwykłej zabawy. Aby zminimalizować ryzyko nieprzyjemnego ataku kocich pazurów, warto regularnie je przycinać swojemu pupilowi oraz zapewnić mu porządny drapak. Niezbędne czynności pielęgnacyjne czy zabiegi lecznicze, w miarę możliwości, należy starać się wykonywać sprawnie i bezboleśnie. Od małego warto uczyć zwierzę, że ludzkie dłonie czy nogi nie służą do polowań, dlatego gdy kot zaczyna drapać bądź gryźć, należy przerwać zabawę. Istotne jest również to, aby obserwować zachowanie zwierzęcia i gdy, np. wyrywa się i nie chce zostać na rękach, to lepiej pozwolić mu odejść, niż głaskać na siłę.
Prezenty dla zwierząt na święta. Co kupić swojemu pupilowi?
Zwierzęta domowe często są traktowane jak pełnoprawni członkowie rodziny. Bożonarodzeniowy czas jest szczególny i wielu właścicieli chce podzielić się swoją radością ze swoimi pupilami. Tym bardziej, że w okresie świątecznym ożywa legenda mówiąca o tym, że w wigilię zwierzęta przemawiają ludzkim głosem. Ona dodatkowo podkreśla znaczenie zwierząt w życiu ludzi i między innymi z tego względu właściciele często przy zakupach prezentów dla najbliższych decydują się również na podarunek dla swojego mniejszego ulubieńca.
Zwierzęta domowe często są traktowane jak pełnoprawni członkowie rodziny. Bożonarodzeniowy czas jest szczególny i wielu właścicieli chce podzielić się swoją radością ze swoimi pupilami. Tym bardziej, że w okresie świątecznym ożywa legenda mówiąca o tym, że w wigilię zwierzęta przemawiają ludzkim głosem. Ona dodatkowo podkreśla znaczenie zwierząt w życiu ludzi i między innymi z tego względu właściciele często przy zakupach prezentów dla najbliższych decydują się również na podarunek dla swojego mniejszego ulubieńca. Jeszcze kilka lat temu obdarowywanie zwierząt świątecznymi podarunkami uchodziło za przejaw dziwactwa i było uważane za przesadę. Praktyka, która do Polski wkroczyła z zachodnich krajów stosunkowo szybko się jednak przyjęła i obecnie prezenty dla zwierząt już nie dziwią. Pomysły na świąteczne prezenty dla psów i kotów Z racji tego, że psy i koty są najpopularniejszymi domowymi zwierzakami, możliwości prezentowych właśnie dla nich jest zdecydowanie najwięcej. W polskich sklepach nie brakuje ciekawie opakowanych produktów do jedzenia, zabawy, ubrania czy pielęgnacji czworonogów. Wiadomo, że zwierzęta nie będą zwracały uwagi na jakość i rodzaj opakowania, lecz mogą (choć nie muszą) zainteresować się zawartością. Trzeba też brać pod uwagę, że często prezent dla zwierzątka będzie również prezentem dla samego właściciela. Poniżej lista pomysłów na prezenty pod choinkę dla psów i kotów: ulubione smakołyki, gumowe zabawki dla psa, drapak dla kota, ubranka zimowe ze świątecznym motywem, apaszka dla psa, kokarda świąteczna dla psa (szczególnie dobrze sprawdzi się w przypadku czworonogów rasy york), obroża ze smyczą w świąteczne wzory, koc dla psa lub kota, zabawka interaktywna dla kota. Pomysły na prezenty pod choinkę dla pozostałych zwierząt domowych Poza psami i kotami popularnymi domowymi zwierzętami są m.in. gryzonie, króliki i papugi. Z różnych względów właściciele rzadziej decydują się na zakup im świątecznych prezentów. Ci, którzy chcieliby obdarować swoje zwierzaki mogą wybierać spośród takich pomysłów na podarunki pod choinkę, jak: przysmaki dla zwierząt, piłka z dzwonkiem dla papugi, huśtawka dla ptaków, zabawka z lusterkiem dla ptaków, drabinka dla ptaków, labirynt dla gryzoni, mostek lub huśtawka dla gryzoni, domek do klatki dla gryzoni. Jak widać, pomysłów na prezenty dla domowych zwierzaków nie brakuje. Akurat w tym przypadku podarunki nie muszą być zaskakujące i oryginalne. Wręcz przeciwnie, dla zwierząt najlepsze jest to, co już znają i lubią.
O czym pamiętać podczas jesiennych spacerów z psem
Jesienna pogoda często zniechęca do dłuższych spacerów z psem. Nie zapominajmy jednak, jak ważny nie tylko dla naszego pupila, ale też nas samych, jest ruch. Sprawdź, jak przygotować się do wyjścia z domu w chłodne, deszczowe dni.
Jesienna pogoda często zniechęca do dłuższych spacerów z psem. Nie zapominajmy jednak, jak ważny nie tylko dla naszego pupila, ale też nas samych, jest ruch. Sprawdź, jak przygotować się do wyjścia z domu w chłodne, deszczowe dni. Szybko robi się ciemno, często pada, jest chłodno - pogoda jesienią jest do tego kapryśna i bardzo zmienna. Mimo to właściciele czworonogów nie uciekną od obowiązku wyprowadzenia psa na spacer. Żeby zabezpieczyć swojego pupila przed chorobą, przeziębieniem, potraceniem lub zaginięciem, warto należycie go zabezpieczyć. Profilaktyka odporności Zachowanie zdrowia i dobrej kondycji powinno szczególnie w tym okresie leżeć nam na sercu. Normalne jest, że często przyjmujemy różne suplementy diety czy spożywamy dodatkowe dawki witamin, aby wzmocnić swoją odporność. Nie inaczej powinno być w przypadku zwierząt. Zadbajmy, aby dieta naszego pupila była bogata w: cynk, witaminy, beta-karoten, kwasy tłuszczowe. Dodatkowo możemy naszym czworonogom podawać preparaty podwyższające odporność. Zwykle występują one w tabletkach. Ubranko dla psa Wyglądają w nim słodko szczególnie małe pieski. Nie o modę jednak chodzi, a o zapewnienie ciepła w wyjątkowo chłodne dni, co jest szczególnie istotne w przypadku psów o cienkim włosiu. Do wyboru są kurtki, golfy, kamizelki, czy sweterki. Wykonane są często z polaru lub wodoodpornych materiałów. Występują w ogromnej ilości wzorów i kolorów. Pamiętajmy jednak, że ubranko dla psa musi być przede wszystkim wygodne i nie krępować ruchów zwierzęcia. Jeśli kupujesz więc je przez Internet, zwróć uwagę na wybór odpowiedniego rozmiaru. Widoczność nie tylko o zmroku Krótkie i pochmurne dni potrafią znacznie ograniczyć widoczność naszego pupila. Jeśli nie chcesz stracić go z oka, kiedy będzie buszował w parku wśród liści, koniecznie załóż mu elementy odblaskowe. Mogą się one znajdować w samym ubranku, jak również przy obroży (która jest zwykle nylonowa), czy na smyczy. Dostępne są też migające lampki sygnalizacyjne, które łatwo przytwierdzić do obroży lub smyczy, co pozwala dostrzec psa z odległości nawet do 200 metrów. Mniejszym pupilom można założyć odblaskowe szelki. Z pewnością zwiększy to bezpieczeństwo zwierzaka na każdym spacerze, również wtedy, kiedy dopiero się ściemnia. Wybierając akcesoria odblaskowe, pamiętaj, aby poza pełnieniem swojej funkcji, były także komfortowe dla psa i właściwie regulowane.
Zapach psa – jak go zneutralizować w samochodzie
Podróżowanie samochodem z psem pozwala nam zabrać pupila wszędzie, co jest ważne szczególnie w okresie wakacyjnym lub w perspektywie dłuższego wyjazdu. Jednak jeśli nie chcemy się rozstawać z naszym psem, musimy liczyć się z zapachem, jaki po sobie zostawia. Jak się z nim uporać?
Podróżowanie samochodem z psem pozwala nam zabrać pupila wszędzie, co jest ważne szczególnie w okresie wakacyjnym lub w perspektywie dłuższego wyjazdu. Jednak jeśli nie chcemy się rozstawać z naszym psem, musimy liczyć się z zapachem, jaki po sobie zostawia. Jak się z nim uporać? Zapach psa jest uciążliwy. O ile w domu można go stosunkowo łatwo zneutralizować (choćby dzięki częstemu wietrzeniu pomieszczeń), to w samochodzie jest trudniej to zrobić. Nie pomogą raczej zapachowe choinki zawieszane przy lusterku ani przewietrzenie auta. Odkurzanie samochodu Pierwszym krokiem w przywróceniu czystości auta, powinno być jego odkurzenie. Pies pozostawia po sobie masę sierści zarówno na siedzeniach, jak i dywanikach. Jeśli dodatkowo nasz pupil jechał w samochodzie mokry po kąpieli w jeziorze lub deszczu, charakterystyczny zapach będzie utrzymywał się dłużej i będzie bardziej przykry. Warto zainwestować w dobry odkurzacz samochodowy. Należy pamiętać o wszystkich zakamarkach, a także o tapicerce na drzwiach. Dobrze mieć odkurzacz z wymiennymi końcówkami i dużej sile ssania. Przydatna może też być funkcja do odkurzania na sucho i na mokro. Chemiczne środki neutralizujące zapachy Po odkurzeniu samochodu nadeszła pora na pozbycie się zapachu. Możemy to zrobić przy pomocy dwóch czynności, a najlepiej wykonać je jedna po drugiej. Są to: pranie tapicerki; zastosowanie środka, który neutralizuje zapachy. Pierwsze zadanie możemy zlecić w specjalistycznym zakładzie lub wyprać tapicerkę na własną rękę. Niestety będzie nam potrzebny do tego odkurzacz piorący z opryskiwaczem ciśnieniowym. Po dokładnym wyczyszczeniu całego auta, pozostawiamy go do wysuszenia. Następnie możemy użyć specjalnego środka do neutralizacji przykrych zapachów w spray’u. Nie jest on drogi, a często posiada też przyjemny dodatek perfum. Połączenie tych wszystkich czynności powinno przynieść dobry oczekiwany rezultat. Jest jeszcze jeden czynnik, który na pewno zlikwiduje zapach psa w samochodzie. Chodzi o ozonowanie wnętrza auta, które jest przeprowadzane w specjalnym warsztacie. Można też zakupić specjalny generator ozonu i przeprowadzić czynność samemu. W tak odświeżonym wnętrzu jest od razu przyjemniej. wtedy też możemy pomyśleć o zawieszeniu ulubionego zapachu.
Kot może być doskonałym przyjacielem rodziny. Warto jednak podjąć decyzję o jego kupnie lub adopcji świadomie. Nie każda rasa sprawdzi się tak samo dobrze w domu, w którym są małe dzieci.
Kot może być doskonałym przyjacielem rodziny. Warto jednak podjąć decyzję o jego kupnie lub adopcji świadomie. Nie każda rasa sprawdzi się tak samo dobrze w domu, w którym są małe dzieci. Kot dla rodziny z dzieckiem musi mieć cechy, które pozwolą mu zaprzyjaźnić się z głośnymi i wykonującymi gwałtowne ruchy maluchami. Z drugiej strony, musi być on na tyle zrównoważony, aby nie stwarzać zagrożenia dla dziecka. Nie może być agresywny, niecierpliwy czy zbyt płochliwy. Kot dla rodziny z dzieckiem – jaki powinien być? Duża część kotów nie reaguje zbyt entuzjastycznie na kontakt z dziećmi. Przyczyną tego jest zwykle fakt, że dzieci są znacznie głośniejsze od dorosłych, a ich ruchy są mniej przewidywalne. Wiele kotów, zwłaszcza tych, które nie miały wcześniej kontaktu z maluchami, zareaguje na takie zachowanie paniką i ucieczką lub agresją. Na szczęście nie każdy kot będzie miał problem z zaakceptowaniem dziecka. Pupil dla rodziny z małym dzieckiem powinien być łagodny, cierpliwy i towarzyski. Dobrze, jeżeli będzie lubił głaskanie, noszenie na rękach, przytulanie i inne pieszczoty – wtedy można mieć pewność, że dziecko z miejsca go pokocha. Warto zwrócić uwagę, by zwierzę było dobrze zsocjalizowane, czyli przyzwyczajone do obecności i kontaktu z ludźmi. UWAGA! Przed przygarnięciem lub kupnem kota koniecznie należy upewnić się, czy dziecko nie ma alergii na jego sierść! Jaka rasa kota będzie najlepsza dla dziecka? Wszystkie z wymienionych cech może mieć mieszaniec, czyli tak zwany dachowiec. Niestety, ciężko jest to jednak w pełni przewidzieć. Jeżeli rodzina oczekuje od kota odpowiedniego zachowania czy konkretnych cech, najbezpieczniejszym wyjściem będzie kupno lub adopcja kota rasowego. Jakiego? Oto lista kotów, które bez problemu zaprzyjaźnią się z dzieckiem: Ragdoll – kot tej rasy uwielbia kontakt z człowiekiem do tego stopnia, że za swoim opiekunem potrafi podążać krok w krok, niczym pies. Uwielbia głaskanie, pieszczoty i rozmaite zabawy. Ragdolle są na tyle przyjazne i łagodne, że wykorzystuje się je nawet w zajęciach felinoterapii. Kot brytyjski krótkowłosy – niezwykle cierpliwy, nieco flegmatyczny kot, który z wyglądu przypomina pluszowego misia. Ze stoickim spokojem zniesie wszelkie pieszczoty i noszenie na rękach. Gdy będzie miał dość dziecięcych wygłupów, po prostu zaszyje się w swojej kryjówce. Maine Coon – to prawdziwy kot rodzinny, którego określa się mianem labradora wśród mruczków. Uwielbia kontakt z ludźmi, bardzo chętnie spędza czas z dziećmi. Kocha pieszczoty i zabawę. Nie przejawia agresji. Jeżeli to możliwe, do hodowli warto udać się wraz z dzieckiem. Dzięki temu będzie można spokojnie obserwować reakcje kota w towarzystwie malucha i ocenić, czy jest to odpowiedni pupil dla rodziny.
Buldog francuski – dla kogo będzie odpowiedni, a komu nie przypadnie do gustu?
Buldog francuski to rasa psów niezwykle wesołych, przyjacielskich i towarzyskich. Buldożki, mimo swojego nietuzinkowego uroku, nie są jednak psami dla każdego. Bywają uparte, charakterne i miewają problemy zdrowotne.
Buldog francuski to rasa psów niezwykle wesołych, przyjacielskich i towarzyskich. Buldożki, mimo swojego nietuzinkowego uroku, nie są jednak psami dla każdego. Bywają uparte, charakterne i miewają problemy zdrowotne. Buldogi francuskie należą do grupy molosów. Charakteryzuje je pasywna sylwetka, duża głowa i spłaszczona kufa. I to właśnie charakterystyczny pyszczek buldożków, który przez wielu jest uwielbiany, często jest źródłem kłopotów zdrowotnych tych psów. Z powodu krótkiej kufy mogą mieć problemy z oddychaniem i źle znosić wysokie temperatury. Z drugiej strony buldogi francuskie to stworzenia mocno przywiązane do swoich opiekunów, doskonałe dla rodzin i do zabaw z dziećmi. Buldog francuski – kto pokocha tego psa? Buldogi francuskie to zwierzęta o nietuzinkowej urodzie. Mają duże głowy, krótkie łapy, masywną sylwetkę, płaskie pyszczki i sterczące uszy. Okrągłe, radosne oczy buldogów sprawiają, że wielu osobom na ich widok rozpływają się serca. Buldożki kradną serca także tych osób, które bawi lekka nieporadność tych psów. Zdarza im się przewracać podczas biegu czy nie trafić na kanapę mimo precyzyjnie odmierzanej odległości i wysokości. Przez wiele osób buldożki uważane są z tego powodu za rozkoszne. Jeśli szukasz psa, który będzie kochał zabawy i pieszczoty, a do tego nie będzie stronił od wylegiwania się na kanapie, buldog francuski może być właśnie dla Ciebie. To duży pieszczoch, który kocha towarzystwo, uwielbia ludzi (zwłaszcza swoich właścicieli) i lubi być blisko nich. Nie zdziw się więc, że Twój buldog będzie podążał za Tobą krok w krok. Komu jeszcze buldog francuski przypadnie do gustu? Zarówno właścicielom domów z ogrodami, jak i mieszkań w blokach. Buldogi doskonale odnajdą się w małych mieszkaniach. Komu buldog francuski nie przypadnie do gustu? Mimo całego swojego wdzięku, radości i uroku osobistego, buldog francuski nie jest psem dla każdego. Zdarza się, że buldożki bywają uparte i lubią postawić na swoim. Są to więc psy, które potrzebują dyscypliny i konsekwencji. Jeśli wiesz, że nie wystarczy Ci czasu albo cierpliwości, zastanów się, czy jest to rasa dla Ciebie. Buldożki miewają też problemy zdrowotne – dotykają je czasem alergie skórne i pokarmowe, a także kłopoty z oddychaniem. Zdarza się, że konieczna jest operacja podniebienia. Duże oczy i uszy również wymagają regularnej pielęgnacji. Jeśli szukasz eleganckiego pupila, prawdziwego psiego arystokraty, zastanów się dwa razy, nim przygarniesz pod swój dach buldożka. Psy tej rasy często chrapią, sapią i zdarza się, że… potrafią nieco zepsuć powietrze. Ostatni aspekt, na który należy zwrócić uwagę to skłonność do kłótni z innymi psami – szczególnie płci męskiej. Pamiętaj, że decyzja o przygarnięciu psa to poważna decyzja, którą należy podjąć świadomie. Zastanów się dobrze nad swoimi możliwościami i podejmij rozsądną decyzję.
Najbardziej popularne psy z filmów i bajek
Pies, który jest wielbicielem muzyki klasycznej, odważna suczka, która przemierza wiele kilometrów, by wrócić do swojego przyjaciela czy lekko tchórzliwy, ale dotrzymujący swojemu właścicielowi pies-detektyw. Poznajmy najpopularniejszych, fikcyjnych bohaterów na czterech łapach!
Pies, który jest wielbicielem muzyki klasycznej, odważna suczka, która przemierza wiele kilometrów, by wrócić do swojego przyjaciela czy lekko tchórzliwy, ale dotrzymujący swojemu właścicielowi pies-detektyw. Poznajmy najpopularniejszych, fikcyjnych bohaterów na czterech łapach! Pies jest wiernym, oddanym i lojalnym przyjacielem człowieka. Obdarzony opieką potrafi wylać morze bezgranicznej miłości. I z wzajemnością – ludzie pokochali te urocze czworonogi już wieki temu. Jednym z dowodów uwielbienia wobec psów jest wykorzystywanie ich wizerunku w bajkach i filmach. Które psy pokochali widzowie na całym świecie? Lassie, wróć! Główna bohaterka filmu o dzielnej Lassie to suczka owczarka szkockiego (choć w rzeczywistości w rolę Lassie wcielały się głównie męskie osobniki). Film nakręcony na podstawie powieści Erica Knighta to klasyczny, znany na całym świecie wyciskacz łez. Tytułowa Lassie, sprzedana przez małżeństwo borykające się z kłopotami finansowymi, tęskni za swoim najlepszym przyjacielem – chłopcem o imieniu Joe – i ucieka od nowych właścicieli, pokonując wiele kilometrów i stawiając czoła licznym niebezpieczeństwom. Beethoven Sympatyczny, włochaty, przyjacielski i nieco kłopotliwy bernardyn trafia pod dach rodziny Newtonów, wywracając życie domowników do góry nogami. Beethoven staje się przyjacielem dzieci i rodziców (początkowo niechętnych, by przyjąć pod dach nowego członka rodziny). Film „Beethoven” reprezentuje kino familijne na wysokim poziomie, bawiąc i wzruszając widzów już od prawie 3 dekad. Scooby-Doo Serial animowany „Scooby-Doo” opowiada o przygodach grupy młodych ludzi oraz mówiącego psa, Scooby’ego, którzy przemierzają świat, by rozwiązywać kryminalne zagadki. Stawiają czoła licznym niebezpieczeństwom, przeżywając rozmaite przygody, a ich twarzą staje się podobizna psiego przyjaciela. Scooby-Doo to rosły reprezentant dogów niemieckich. Mimo dużych rozmiarów Scooby jest… tchórzliwy i nieustannie chce mu się jeść. Jego ulubiony przysmak to Scooby Chrupki, a ulubiony okrzyk to: „Scooby-Dooby-Doo!”. Zakochany Kundel Film animowany „Zakochany Kundel” to klasyczna animacja Walta Disneya z 1955 roku, którą znają chyba wszyscy. Już od 6 dekad oglądają ją dzieci i dorośli na całym świecie. Bohaterami filmu są: suczka cocker-spaniel o imieniu Lady, która pochodzi z dystyngowanego domu oraz bezpański kundelek Tramp. Parę uroczych psów, mimo początkowych komplikacji, łączy uczucie i wkrótce zakochują się w sobie na zabój. To tylko nieliczne przykłady spośród wszystkich filmów fabularnych, kreskówek i filmów animowanych, w których występują psi bohaterowie. Wspomnieć należy jeszcze o takich produkcjach, jak „Czterej pancerni i pies”, „Rodzina zastępcza”, „Mój przyjaciel Hachiko”, „Artysta”, „Wszystkie psy idą do nieba”, „Psy i koty”, „Piorun”, „Śnieżne psy”, „Bella i Sebastian”, „101 dalmatyńczyków”, „Biały kieł” czy „Wyspa psów”.
Jak powinna wyglądać pielęgnacja kota perskiego?
Kot perski to jeden z najpopularniejszych kotów rasowych. Nic dziwnego! Czworonogi tej rasy wyróżnia niezwykle przyjazny charakter i niepowtarzalna uroda.
Kot perski to jeden z najpopularniejszych kotów rasowych. Nic dziwnego! Czworonogi tej rasy wyróżnia niezwykle przyjazny charakter i niepowtarzalna uroda. Koty perskie są jedną z najstarszych ras. Pierwsze osobniki trafiły do Europy już w XVII wieku, podbijając serca hodowców i miłośników kotów. Zwierzęta te wyróżniają się jedwabistą, długą sierścią, którą należy odpowiednio pielęgnować. W przeciwnym wypadku futro może się zbijać i kołtunić. Pielęgnacja kota perskiego – przede wszystkim szczotkowanie Pomimo tego, że koty perskie (podobnie jak koty innych ras) sporą część dnia poświęcają higienie i pielęgnacji, nie są w stanie same w pełni zadbać o swoje wymagające futro. Aby utrzymać je w nienagannym stanie, niezbędna jest pomoc człowieka. Właściciel kota perskiego powinien wyposażyć się w: metalowe grzebienie (jeden o szeroko, drugi o gęsto rozstawionych ząbkach), zgrzebło (specjalną szczotkę z zakrzywionymi, cienkimi, metalowymi drutami), gęsty grzebyk do czesania sierści na pysku, miękką szczotkę z włosia, filcak, czyli specjalny grzebień do usuwania kołtunów. Jak często należy czesać kota perskiego? Młode kocięta nawet kilka razy w ciągu dnia. Dzięki temu jego sierść będzie rosła bez przeszkód, a zwierzę szybko przyzwyczai się do zabiegów. Dorosłe persy wystarczy czesać raz dziennie. Jeden zabieg tego typu powinien trwać około pięciu minut. Szczególnie uważnie szczotkować należy futerko na brzuchu, klatce piersiowej i w pachwinach kota – to właśnie w tych miejscach najczęściej powstają kołtuny. Kot perski w kąpieli Oprócz codziennego i starannego czesania koty perskie wymagają także regularnych kąpieli. Dzięki nim futro kotów zachowuje miękkość, blask i jest mniej podatne na powstawanie kołtunów. Koty perskie powinny być kąpane raz na cztery tygodnie. Do kontaktu z wodą warto przyzwyczajać je już od pierwszych tygodni życia. Dzięki temu wykąpanie dorosłego persa nie powinno być zbyt dużym wyzwaniem. Do kąpieli należy używać jedynie kosmetyków przeznaczonych dla kotów. Niedopuszczalne jest mycie kota szamponem dla ludzi. Wynika to z faktu, iż kocia skóra ma inne pH niż skóra człowieka. Potraktowanie jej produktem przeznaczonym dla ludzi mogłoby wywołać poważne podrażnienia. Warto pamiętać o tym, by woda, w której kąpany jest kot perski, miała odpowiednią temperaturę – powinna być ciepła, lecz w żadnym wypadku nie może być gorąca! Futro należy najpierw rozczesać, następnie delikatnie zmoczyć, nałożyć szampon, wmasować go w sierść i spłukać. Kolejnym krokiem jest nałożenie odżywki i spłukanie jej po odpowiednim czasie. Po kąpieli kota należy owinąć w ręcznik. Następnie futro wysuszyć należy suszarką do włosów.
Jakie rośliny doniczkowe są bezpieczne dla kotów?
Kwiaty doniczkowe, chociaż stanowią jedną z najpopularniejszych ozdób mieszkań i domów, mogą stanowić śmiertelne niebezpieczeństwo dla kotów. Warto wiedzieć, jakie rośliny są bezpieczne dla pupili, aby uchronić ich przed poważnym zatruciem lub śmiercią.
Kwiaty doniczkowe, chociaż stanowią jedną z najpopularniejszych ozdób mieszkań i domów, mogą stanowić śmiertelne niebezpieczeństwo dla kotów. Warto wiedzieć, jakie rośliny są bezpieczne dla pupili, aby uchronić ich przed poważnym zatruciem lub śmiercią. Koty, zwłaszcza te, które nie wychodzą na zewnątrz, mają tendencję do podgryzania niemal wszystkich roślin, które znajdą się w zasięgu ich pyszczków. Nie należy liczyć na to, że kot nie zainteresuje się nowym kwiatem lub nie dostanie się do niego, jeżeli zostanie ustawiony odpowiednio wysoko. Nasze domowe mruczki są bardzo sprytne i zdeterminowane, dlatego ich kontakt z rośliną jest zwykle jedynie kwestią czasu. Paprotka – roślina, którą mogą uprawiać kociarze Paprocie to rośliny, które uprawiamy bardzo chętnie. Dobra wiadomość jest taka, że większość popularnych odmian paprotek jest bezpieczna dla kotów. Najczęściej spotykana w polskich domach odmiana – Nefrolepis Wyniosły to roślina, która doskonale czuje się w wilgotnych warunkach, źle znosi zaś przeciągi. Dobrym pomysłem może być trzymanie jej w łazience. Drzewko szczęścia – bezpieczne dla kotów Grubosz, czyli roślina popularnie nazywana drzewkiem szczęścia, może bez przeszkód ozdabiać dom, w którym mieszka kot. Nawet jeżeli pupil zje kilka „liści szczęścia”, nie powinno stać się mu nic złego. Drzewko szczęścia należy trzymać w pobliżu okna (czyli miejsca, gdzie większość kotów najchętniej się wyleguje!), w miejscu słonecznym lub w półcieniu. Roślina jest łatwa w uprawie – wystarczy obficie podlewać ją wtedy, gdy podłoże zupełnie wyschnie. Storczyk – roślina do domu z kotem Eleganckie storczyki to bardzo popularne rośliny doniczkowe – często wręczane jako upominki. Dzięki temu, że nie stanowią one zagrożenia dla kotów, bez przeszkód można podarować je w prezencie właścicielowi mruczka (najlepiej od razu z zapewnieniem, że kwiat jest w pełni bezpieczny dla zwierzęcia). Storczyki należy ustawiać w ciepłym, jasnym, lecz nienasłonecznionym miejscu. Ważne, by nie podlewać ich w klasyczny sposób – wlewając wodę do doniczek. Storczyki należy zanurzać w wodzie na kilkanaście minut. Woda powinna sięgać do górnego brzegu doniczki. Maranta – roślina, którą może podgryzać kot Maranta to kwiat, który wyróżnia się dużymi, zielono-różowymi liśćmi. Mogą one bez ryzyka być podjadane przez kota, chociaż oczywiście może to zaszkodzić wyglądowi rośliny, Marantę należy ustawić w półcieniu (pod wpływem promieni słonecznych jej liście mogą płowieć), obficie podlewać i zraszać. Aby koty nie dewastowały domowych kwiatów, warto zainteresować je roślinami przeznaczonymi specjalnie dla nich, na przykład kocią trawą. Jest ona w pełni bezpieczna dla zwierząt.
Kot rosyjski niebieski – wygląd, charakter
Kot rosyjski niebieski to uosobienie subtelności, elegancji i gracji. Smukły, z wyjątkowo długimi kończynami i tajemniczym uśmiechem Mona Lisy, uchodzi za jedną z najpiękniejszych i najbardziej pożądanych ras kotów.
Kot rosyjski niebieski to uosobienie subtelności, elegancji i gracji. Smukły, z wyjątkowo długimi kończynami i tajemniczym uśmiechem Mona Lisy, uchodzi za jedną z najpiękniejszych i najbardziej pożądanych ras kotów. Chociaż na pierwszy rzut oka może wydawać się niepozorny, kot rosyjski niebieski uchodzi za prawdziwego arystokratę w swoim gatunku. Kotki i kocury tej rasy zamieszkiwały carskie dwory, królewskie pałace, a nawet… apartamenty papieskie. Jednym z najbardziej znanych miłośników tych niezwykłych kotów był papież Jan Paweł II, który posiadał dwie kotki rosyjskie niebieskie. Historia rasy Kot rosyjski niebieski to rasa naturalna, czyli powstała bez ingerencji człowieka. Jej wygląd ukształtowany został przez środowisko, w jakim żyły koty. Felinolodzy uznają, że koty rosyjskie niebieskie narodziły się w Archangielsku, rosyjskim mieście, które położone jest bardzo blisko koła podbiegunowego. Trudne, niezwykle surowe i mroźne warunki sprawiły, że archangielskie koty nie miały możliwości krzyżowania się z innymi przedstawicielami swojego gatunku i dały początek nowej rasie. Pierwsze wzmianki o kotach rosyjskich niebieskich pochodzą z XVII wieku. Ich niezwykłą urodę doceniali carowie, którzy umieszczali koty na swoich dworach i wręczali je w ramach prezentów innym monarchom. Dzięki temu oraz dzięki marynarzom, którzy zabierali koty rosyjskie na pokłady swoich statków, rasa trafiła do Europy. Charakter kotów rosyjskich niebieskich Hodowcy i właściciele kotów rosyjskich niebieskich mówią często, że zwierzęta te są niezwykle wierne i lojalne – tak samo, a może nawet bardziej niż psy. Są całkowicie oddane swojemu opiekunowi. To właśnie tę cechę charakteru często określa się jako najbardziej typową dla rasy. Co ciekawe, koty rosyjskie niebieskie są wyjątkowo empatyczne. Doskonale rozpoznają nastrój swojego właściciela i są w każdej chwili gotowe do tego, by go pocieszyć lub uspokoić. Z tego względu często określa się go mianem kociego psychoterapeuty. Koty rosyjskie niebieskie są bardzo aktywne – zdecydowanie nie jest to typ flegmatycznych lwów kanapowych. Są bardzo ciekawe, zwinne i chętne do zabawy. Uwielbiają gonitwy, aportowanie, skoki i wspinaczkę. Kot rosyjski niebieski – wygląd Kot rosyjski osiąga średnie rozmiary i zwykle nie waży więcej niż 4-6 kilogramów. Jego ciało jest niezwykle smukłe, nogi są długie i zakończone okrągłymi łapkami. Charakterystyczne są duże oczy o kształcie migdałów. Mają one zwykle zielony kolor. Najbardziej typową cechą wyglądu kotów rosyjskich niebieskich jest pluszowe, krótkie futerko o kolorze srebrno-szarym. Pod sierścią skóra kotów ma kolor niebieskawy (stąd nazwa rasy). Poduszki łap oraz nos mają kolor lawendowy.
Boston terrier to pies skoczny, energiczny, przyjacielski i towarzyski. Uwielbia towarzystwo i źle znosi samotność. Nie powinien zostawać sam przez wiele godzin. To inteligentny, chętny do nauki przyjaciel rodziny.
Boston terrier to pies skoczny, energiczny, przyjacielski i towarzyski. Uwielbia towarzystwo i źle znosi samotność. Nie powinien zostawać sam przez wiele godzin. To inteligentny, chętny do nauki przyjaciel rodziny. Boston terrier to pies do towarzystwa – wesoły i łagodny wobec ludzi. Pochodzi jednak od psów, które uchodzą za trudne w wychowaniu – bulteriera i american staffordshire terriera. Osobniki tych ras, gdy są źle wychowane, mają skłonności do kłótni z innymi psami i agresywnych zachowań wobec ludzi. Mimo to boston terrier nie odziedziczył po przodkach podobnych skłonności i jest psem pogodnym, miłym i przyjaźnie nastawionym do dzieci oraz dorosłych. Charakter boston terriera Boston terriery są psami, które bardzo mocno przywiązują się do swoich właścicieli. Kochają spędzać z nimi czas, bawiąc się i ucząc nowych sztuczek. Lubią zwracać na siebie uwagę, przynosząc zabawki, zaczepiając i zachęcając do zabawy. Nie są jednak natarczywe – szybko uczą się posłuszeństwa i reagują na komendy. Przedstawiciele tej rasy nie powinni zostawać bez towarzystwa przez długie godziny, ponieważ może to źle wpływać na ich psychikę. Zdarzają się przypadki, że z nudów i samotności bostony mogą zniszczyć przedmioty, które znajdują się w ich zasięgu. Boston terriery są czworonogami niezwykle aktywnymi, które potrzebują sporo ruchu. Są też inteligentne, ciekawskie, czujne i łatwo przystosowują się do nowych warunków. Będą szczęśliwe zarówno w domu z ogrodem, jak i mieszkaniu w bloku – pod warunkiem, że właściciele zapewnią im wystarczającą dawkę ruchu oraz poświęcą czas na zabawę i szkolenie. Wygląd bostonów Boston terier jest psem niewielkich rozmiarów, a mimo to umięśnionym i silnym, o atletycznej sylwetce. Ma niewielką głowę ze spłaszczoną kufą, okrągłe oczy i sterczące uszy. Jego nogi są szczupłe, a tyle łapy dłuższe od przednich i lekko pochylone. Boston terriery to psy zwinne, energiczne i skoczne – potrafią podskoczyć naprawdę wysoko. Zdrowie i pielęgnacja Bostony to psy z reguły o dobrym zdrowiu, jednak zdarza się, że spotykają je pewne schorzenia i dolegliwości. Do najczęściej spotykanych należą: choroby oczu – zaćma młodzieńcza, jaskra, owrzodzenia rogówki, wypadające rzepki, dysplazja stawów biodrowych, wydłużone podniebienie miękkie, powodujące problemy z oddychaniem, zapadnięcie tchawicy. Boston terriery dobrze znoszą wysokie temperatury, jednak należy chronić je przed długotrwałym przebywaniem na słońcu. Są to psy wrażliwe na zimno. Pielęgnacja psów rasy boston terrier nie jest trudna. Warto raz na jakiś czas wyczesać sierść pupila gumowym grzebieniem (w okresie linienia warto robić to codzienne). Kąpać psa należy, gdy zajdzie taka potrzeba. Regularnie trzeba przycinać mu pazury, kontrolować kamień nazębny, uszy oraz oczy. Boston terrier to doskonały towarzysz zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Jest lojalny i wierny, ale potrzebuje sporo uwagi i towarzystwa. Sprawdzi się więc w domach, w których właściciele mogą poświęcić mu czas i zapewnić towarzystwo przez większość dnia.
Zanim przygarniesz psa – o czym powinien pamiętać świadomy właściciel?
Decyzja o przygarnięciu psa musi być dobrze przemyślana. W dodatku powinni wyrazić na nią zgodę wszyscy domownicy. Sprawdź, z czym wiąże się wychowanie czworonożnego przyjaciela i podejmij świadomą decyzję.
Decyzja o przygarnięciu psa musi być dobrze przemyślana. W dodatku powinni wyrazić na nią zgodę wszyscy domownicy. Sprawdź, z czym wiąże się wychowanie czworonożnego przyjaciela i podejmij świadomą decyzję. Psie czworonogi to zwierzęta uczuciowe, które potrzebują uwagi, czułości, zabaw i opieki. Należy zapewnić im nie tylko pełną miskę, ale także zabawę, naukę, uczucie i opiekę. Szczeniak w domu Jeśli planujesz przyjąć pod swój dach szczeniaka, musisz przygotować się na to, że pochłonie on sporo Twojego czasu. Twój malutki, czworonożny przyjaciel znajdzie się przecież w zupełnie nowym otoczeniu – w nieznanym domu, bez rodzeństwa i mamy. Może więc piszczeć, przychodzić w nocy pod Twoje łóżko, szukając towarzystwa i chodzić przy Twojej nodze. Poza tym pamiętaj, że kilkumiesięczne psy nie wiedzą jeszcze, czego im nie wolno – w związku z tym możesz spodziewać się, że Twoje kapcie, buty czy meble staną się atrakcją dla malucha. Musisz przygotować się także finansowo na przybycie małego psa do Twojego domu. Konieczne będzie wykonanie serii szczepień czy zakup akcesoriów, takich jak: miska na wodę i karmę, posłanie (np. kolec, materac, poducha czy koce), zabawki, transporter – jeśli będziesz podróżować ze swoim psem, szampon, szczotkę i inne środki czystości, takie jak płyn do uszu czy oczu. Regularne i niespodziewane wizyty u weterynarza Musisz przygotować się na to, że konieczne będą regularne wizyty u lekarza, np. w związku z wykonywaniem szczepień przeciwko wściekliźnie czy w celu odrobaczenia czworonoga. Jeśli zwierzę będzie cierpiało na jakąś dolegliwość, konieczne będą też regularne wizyty kontrolne i zakup leków. Poza tym może zdarzyć się tak, że trzeba będzie zabrać psa do weterynarza, gdy np. skręci łapkę, zostanie pogryziony przez owady, będzie miał kleszcza lub zje na spacerze zepsute jedzenie. Wszystko to pociąga za sobą konsekwencje finansowe, jednak o zdrowie pupila trzeba dbać z pełną odpowiedzialnością. Karmienie psa W miesięczny budżet musisz wliczyć także jedzenie dla swojego psa. Możesz karmić go suchą lub mokrą karmą albo samodzielnie przyrządzać posiłki. Pamiętaj jednak, że pies nie może jeść wszystkiego tego, co je człowiek, a jego potrzeby są inne niż ludzkie. Zanim zdecydujesz się na gotowanie dla swojego psa, sprawdź, co będzie dla niego najodpowiedniejsze. Możesz oczywiście poradzić się weterynarza. Szkolenie i zabawa To, co niezwykle istotne, to oczywiście opieka nad pupilem, jego wychowanie oraz poświęcanie mu uwagi. Pies jest zwierzęciem niezwykle towarzyskim, dlatego zastanów się, czy będziesz mieć wystarczająco dużo czasu i cierpliwości, aby bawić się ze swoim czworonożnym przyjacielem, uczyć go posłuszeństwa czy wychodzić z nim na długie spacery. Jeśli będziesz z uczuciem i uwagą opiekować się psiakiem, z pewnością odwdzięczy Ci się bezgraniczną miłością i oddaniem.
Alergie uznaje się za jedne z chorób cywilizacyjnych XXI wieku. Reakcje uczuleniowe może wywoływać niemalże wszystko – konkretne jedzenie, kosmetyki, leki, rośliny, a także zwierzęta.
Alergie uznaje się za jedne z chorób cywilizacyjnych XXI wieku. Reakcje uczuleniowe może wywoływać niemalże wszystko – konkretne jedzenie, kosmetyki, leki, rośliny, a także zwierzęta. Szacuje się, że nawet co dziesiąty człowiek może mieć alergię na białko, które znajduje się w kociej ślinie. O ile problem ten może nie być dotkliwy dla osób, które nie obcują na co dzień ze zwierzętami, o tyle dla miłośników kotów może być poważnym zmartwieniem. Całe szczęście, alergicy mogą spróbować żyć pod jednym dachem z kotem – zwłaszcza, jeżeli należy on do rasy, która uczula jedynie w niewielkim stopniu. Hipoalergiczny kot? Od czasu do czasu w mediach pojawiają się informacje o hodowli, w której udało się „stworzyć” nieuczulającego kota. Warto patrzeć na te rewelacje z przymrużeniem oka. Jak potwierdzają specjaliści, nie istnieje rasa kotów, która byłaby w stu procentach hipoalergiczna. Prawdą natomiast jest to, że niektóre koty uczulają znacznie mniej niż inne. Za reakcję alergiczną u ludzi odpowiada nie, jak często się mówi, sierść kotów, ale ich ślina. A konkretne znajdujące się w niej białko Fel D1. W związku z tym, że koty należą do szczególnie czystych, regularnie myjących się zwierząt, na ich futrze niemalże zawsze znajdują się cząsteczki śliny. To właśnie dlatego samo pogłaskanie (lub nawet przebywanie w pobliżu) kota doprowadza to reakcji uczuleniowej. Rasy kotów odpowiednie dla alergików Decydując się na kupno kota dla osoby uczulonej, zawsze warto ocenić indywidualną reakcję jej organizmu na dane zwierzę. Jakie rasy warto wziąć pod uwagę? Oto nasze propozycje: Davon rex – kot o bardzo krótkiej sierści, z niewielką skłonnością do linienia. Niezależny na tyle, by bez problemu zająć się sobą, kiedy opiekunowie są poza domem, a zarazem bardzo uczuciowy i mocno przywiązujący się do właścicieli. Cornish rex – podobnie jak poprzednik, kot ten ma krótką sierść i właściwie nie linieje. Dzięki temu niewiele kociej sierści krąży po mieszkaniu. To kot niezwykle uczuciowy, obdarzający opiekuna ogromem miłości. Niezbyt dobrze czuje się w samotności. Sfinks – kot niemalże zupełnie pozbawiony futra. Dzięki temu, że sierści w mieszkaniu, w którym żyje sfinks, jest bardzo mało, niewiele jest również alergenów. Mimo to warto pamiętać, że drażniące białko wciąż znajduje się na skórze kota, który myje się tak samo i często, jak przedstawiciele innych ras. Sfinksy są towarzyskie, pogodne, lojalne i bardzo chętne do zabaw. Kot balisjki – pomimo długiego i gęstego futra, kot ten nie wywołuje silnych reakcji alergicznych. To wszystko dzięki temu, że w jego ślinie znajduje się jedynie niewielka ilość białka Fel D1. Kot balisjki jest wyjątkowo oddany, towarzyski i aktywny – uwielbia długie gonitwy i wszelkiego rodzaju zabawy. Kot syberyjski i kot neva masquerade – podobnie jak w przypadku kota balijskiego, za obniżone ryzyko reakcji uczuleniowej odpowiada tu niewielka ilość białka Fel D1. Pamiętaj, że rasy te uczulają jedynie mniej niż pozostałe. Żadna z nich nie jest w pełni hipoalergiczna!
Rasa kotów - maine coon. Jak wyglądają i jaki mają charakter?
Maine coon to jedna z najpopularniejszych ras kotów. Hodowcy oraz miłośnicy na całym świecie doceniają maine coony za niepowtarzalną urodę oraz łagodny charakter.
Maine coon to jedna z najpopularniejszych ras kotów. Hodowcy oraz miłośnicy na całym świecie doceniają maine coony za niepowtarzalną urodę oraz łagodny charakter. Maine coon to rasa, która powstała w sposób naturalny, bez ingerencji człowieka. Felinolodzy nie są jednak zgodni co do tego, kiedy i jak się to stało. Jedna z najbardziej wiarygodnych wersji mówi, że przodkami dzisiejszych maine coonów są długowłose koty z Azji, które w XVII wieku trafiły do USA na statkach handlowych. Jak wygląda kot rasy maine coon? Maine coony to jedne z największych kotów domowych – średnio ważą od 3,5 do 11 kilogramów, jednak często zdarzają się kocury, które znacznie wykraczają poza tę skalę. Głowa maine coona ma średnią wielkość. Jej profil jest wklęsły, ze względu na subtelnie wygięte czoło oraz wyjątkowo pełne kości policzkowe. Pyszczek jest nieco kanciasty, przede wszystkim przez mocno zarysowaną brodę. Niezwykle charakterystyczną cechą maine coonów są wysoko osadzone uszy zakończone pędzelkami, tak zwanymi rysimi kępkami. Duże, szeroko rozstawione oczy, mogą mieć kolor zielony, brązowy lub złoty (zależny od koloru umaszczenia). Ciało maine coona pokryte jest półdługim, gęstym, jedwabistym futrem, które tworzy charakterystyczną kryzę na piersi oraz portki na tylnych łapach. Koty posiadają również niezwykle puszyste ogony i włosy między palcami. Maine coon – charakter Pomimo ogromnych rozmiarów i silnego ciała, maine coony to koty niezwykle delikatne i pogodne. Z tego powodu często określa się je jako olbrzymy o gołębim sercu. Maine coon to kot wyjątkowo towarzyski, wesoły, zrównoważony. Uwielbia przebywać w pobliżu opiekunów, często podąża za nimi niczym cień i towarzyszy we wszystkich codziennych czynnościach. Uwielbia być głaskany, przytulany i pieszczony. Dobrze odnajduje się w domu z dziećmi, chętnie spędza z nimi czas i nie wykazuje w stosunku do nich agresji. Właściwie zawsze jest chętny do zabawy. Kot rasy maine coon bardzo mocno przywiązuje się do swojego opiekuna i cierpi, kiedy zostaje sam w domu. Dom, w którym często nikogo nie ma, może nie być dla niego najlepszym miejscem. Decydując się na zakup lub adopcję maine coona, warto rozważyć zapewnienie mu towarzystwa innego zwierzęcia. Może to być pies lub kot – maine coon nie ma problemu z akceptacją innych pupili.
Kot brytyjski – poznaj rasę kocich arystokratów
Duży, leniwy, spokojny, opanowany, pluszowy niczym żywy miś – tak właśnie opisać można kota brytyjskiego krótkowłosego. Uroczy wygląd i charakter prawdziwego lwa kanapowego sprawiają, że jest to obecnie jedna z najpopularniejszych ras kotów.
Duży, leniwy, spokojny, opanowany, pluszowy niczym żywy miś – tak właśnie opisać można kota brytyjskiego krótkowłosego. Uroczy wygląd i charakter prawdziwego lwa kanapowego sprawiają, że jest to obecnie jedna z najpopularniejszych ras kotów. Kot brytyjski krótkowłosy jest inteligentny i uczuciowy. Nie można także odmówić mu wyjątkowej urody. Co innego jednak z temperamentem – koty brytyjskie potrafią być bardzo flegmatyczne i powściągliwe. Zachęcenie ich do zabawy lub aktywności fizycznej może okazać się wyjątkowo trudne. Historia kotów brytyjskich krótkowłosych Kot brytyjski to jedna z najstarszych ras, jakie znamy. Według felinologów przodkami współczesnych brytyjczyków są koty egispkie, które trafiły do Europy na statkach legionów rzymskich. Z biegiem czasu koty trafiły na terytorium Wielkiej Brytanii, której mieszkańcy szybko docenili zdolności łowieckie i przyjazną osobowość zwierząt. W związku z tym, że koty znajdujące się na terytorium Wielkiej Brytanii nie miały możliwości krzyżowania się z kotami z kontynentalnej Europy, wykształciły się u nich charakterystyczne cechy. Oczywiście większość z nich związana była z warunkami, w jakich żyły – przede wszystkim niezbyt sprzyjające warunki pogodowe. Oficjalnie, koty brytyjskie za rasę uznane zostały w 1929 roku. Pierwsza polska hodowla tej rasy powstała na początku lat 90. XX wieku. Wygląd kotów brytyjskich Kot brytyjski jest dość duży i krępy. Jego futerko jest krótkie, bardzo gęste, sztywne i dosyć twarde (chociaż nie jest szorstkie w dotyku). Charakterystyczną cechą Brytyjczyków są pełne, okrągłe policzki oraz niewielkie oczy, które w zależności od umaszczenia mogą być miedziane, pomarańczowe lub złote. Umaszczenie kotów brytyjskich może być bardzo różne – organizacje felinologiczne uznają aż 313 jego odmian. Kot brytyjski – jaki ma charakter? Kot brytyjski nie należy do najbardziej temperamentnych zwierząt. Pomimo tego, że jest przyjacielski i pogodny, cechuje go pewna powściągliwość w kontaktach z ludźmi i innymi zwierzętami. Nie oznacza to jednak, że nie potrzebuje bliskości! Koty brytyjskie uwielbiają głaskanie i inne pieszczoty (oczywiście o ile akurat mają na nie ochotę). Wyjątek stanowi noszenie na rękach – większość przedstawicieli rasy niezbyt je lubi. Koty brytyjskie są leniwe, a nawet nieco flegmatyczne. Zamiast dzikich gonitw wolą wylegiwanie się na kanapie. Nie oznacza to jednak, że zupełnie nie potrzebują zabawy. Kiedy najdzie je chęć na nieco aktywności, chętnie pobawią się z opiekunem bądź innym zwierzęciem lub same znajdą sobie ciekawą rozrywkę.
Ludzie fascynują się dzikimi kotami o niepamiętnych czasów. Podziwiają ich siłę, odwagę, silny charakter i piękny, a zarazem budzący respekt, wygląd. Spełnieniem marzeń dla tych, którzy marzyli o pupilu o wyglądzie dzikiego kota, może być kot bengalski.
Ludzie fascynują się dzikimi kotami o niepamiętnych czasów. Podziwiają ich siłę, odwagę, silny charakter i piękny, a zarazem budzący respekt, wygląd. Spełnieniem marzeń dla tych, którzy marzyli o pupilu o wyglądzie dzikiego kota, może być kot bengalski. Moda na lwy kanapowe o wyglądzie panter, pum czy serwali narodziła się stosunkowo niedawno w Stanach Zjednoczonych. Co prawda, tamtejsze prawo pozwala na hodowanie dzikich gatunków kotowatych (np. gepardów), jednak wiele z nich znajduje się pod ścisłą ochroną lub stwarza zbyt duże problemy hodowlane. Odpowiedzią na te problemy jest kot bengalski – o wyglądzie dzikiego drapieżnika i przyjaznym charakterze kota domowego. Jak powstały koty bengalskie? Kot bengalski to hybryda, która powstała na skutek skrzyżowania dwóch gatunków – dzikiego kota bengalskiego (nazywanego także leopardem azjatyckim) oraz krótkowłosego kota domowego. Pierwsze próby tego typu podejmowano już w latach 30. XX wieku, jednak zawsze kończyły się one niepowodzeniem – kocięta nie przeżywały lub były zbyt dzikie, by można było żyć z nimi pod jednym dachem. Pierwsze zakończone sukcesem krzyżówki dzikiego kota bengalskiego z kotem domowym miały miejsce dopiero w latach 90 ubiegłego stulecia i były zasługą biolożki Jean Mill. Kobieta zdecydowała się na to, by skrzyżować ze sobą koty czterech ras: dzikiego kota bengalskiego, kota amerykańskiego krótkowłosego, kota abisyńskiego oraz egipskiego mau. Wyhodowane kocięta zachowały dziki wygląd, jednak ich charakter zdecydowanie bardziej zbliżony był do przyjaznych, domowych mruczków. Pomimo to, przez wiele pokoleń u kotów bengalskich pojawiały się osobniki agresywne, dzikie i nieobliczalne. Hodowcom wiele lat zajęło wyeliminowanie genów odpowiedzialnych za te zachowania, jednak w końcu odnieśli sukces. Charakter kotów bengalskich Pomimo tego, że współczesne koty bengalskie nie przejawiają takich zachowań jak pierwsze ich pokolenia, wciąż mogą sprawiać pewne problemy. Warto pamiętać, że to koty, które mimo wszystko, zachowały w sercach pewną dozę dzikości. Dość częstym zmartwieniem właścicieli kotów bengalskich jest załatwianie się poza kuwetą – co oczywiście ma związek z potrzebą znaczenia terenu. Problemy z agresją należą do rzadkości i jeżeli występują, to zwykle w tak zwanych pseudohodowlach, gdzie nie poświęca się wystarczającej uwagi socjalizacji kociąt. Jeżeli planujesz zakup kota bengalskiego, koniecznie wybierz prawdziwą, uczciwą hodowlę. Sprawdź, jak kocięta zachowują się w naturalnym środowisku. Jeżeli nie będziesz miał zastrzeżeń co do ich socjalizacji, śmiało możesz zaprosić do swojego domu tego niezwykłego pupila.