Nowy rozdział Agnieszki Kaczorowskiej. Dom za 1,5 mln zł i wspólne życie z Rogacewiczem
Agnieszka Kaczorowska zdecydowała się na szokujący zakup nowego domu za 1,5 mln zł na warszawskim Wawrze. Paparazzi uwiecznili, jak aktorka i Marcin Rogacewicz wprowadzają się do willi, która jeszcze wymaga wykończenia, ale już stała się centrum ich nowego życia.
Agnieszka Kaczorowska, gwiazda serialu "Klan", zaskoczyła wszystkich, gdy po rozstaniu z Maciejem Pelą zdecydowała się na radykalną zmianę życiową i zakup nowej nieruchomości. Aktorka, która po rozwodzie początkowo wynajmowała mieszkanie w centrum Warszawy, postanowiła zacząć nowy etap - dla siebie, córek oraz obecnego partnera, Marcina Rogacewicza. Marcin Rogacewicz i Agnieszka Kaczorowska w nowej willi Nowy dom Kaczorowskiej znajduje się na warszawskim Wawrze, na strzeżonym osiedlu, tuż niedaleko poprzedniego miejsca zamieszkania. Cena tej około 100-metrowej willi z ogrodem o podobnej powierzchni wyniosła blisko 1,5 mln zł. Paparazzi bez skrupułów śledzili Agnieszkę Kaczorowską i Marcina Rogacewicza, aby uwiecznić pierwsze chwile w nowym domu. Ujęcia pokazują aktorkę i jej partnera tuż przy wejściu do nowej posiadłości. Choć cena nowego domu budzi emocje i szokuje wielu komentujących, rzeczywistość Agnieszki Kaczorowskiej pokazuje, że nawet w luksusowej willi nie wszystko jest od razu gotowe. W mediach społecznościowych można było zobaczyć, jak Marcin Rogacewicz własnoręcznie wnosi materac do nowej sypialni, a łazienka oraz kolejne pokoje urządzone są etapami. Kaczorowska przyznała w grudniu w rozmowie z "Super Expressem", że nie miała pewności, czy na święta uda się wstawić meble, ale nawet w wersji piknikowej dom nie tracił uroku, bo najważniejsze było bycie razem. Nowy adres staje się centrum emocji, rodzinnych wzruszeń i nowych początków – nawet jeśli jeszcze nie wszystko wygląda idealnie. Zobacz także: Nie żyje mąż aktorki "M jak miłość". Wzruszające słowa pożegnania Patrycja Markowska zaskakuje. Ogromne poruszenie wśród fanów
Wersow pochwaliła się mieszkaniem: "Ono tak sobie stało i stało i czekało"
Weronika Sowa, znana w sieci jako Wersow, podzieliła się z fanami nagraniem wprost ze swojego "nowego" mieszkania. Influencerka przyznała, że kupiła je rok temu, jednak dotychczas nie zaglądała tu zbyt często i jest to jej dopiero trzecia wizyta na nowym lokum. "Ono tak sobie stało i stało i czekało na wykończenie" - wyznała.
Weronika Sowa, jedna z najpopularniejszych polskich influencerek, postawiła zainwestować w nowe mieszkanie. Nowe lokum, choć jeszcze w stanie surowym, jest dla niej symbolem ciężkiej pracy i osiągniętego sukcesu. Jak sama przyznała, zakup mieszkania to spełnienie jednego z jej życiowych marzeń. Influencerka dodała jednak, że mimo iż kupiła je rok temu, nie zaglądała do niego zbyt często. Wersow pochwaliła się mieszkaniem, które kupiła rok temu. "Ono tak sobie stało i stało i czekało" Weronika Sowa cieszy się dużą popularnością w świecie social mediów. Tym razem influencerka zaskoczyła swoich fanów nowym projektem – inwestycją w nieruchomości. Na swoim kanale na Youtubie zdradziła, że zakupiła luksusowy apartament. Jej nowe gniazdko ma powierzchnię ok. 80 m² i znajduje się na jednym z nowych osiedli w Krakowie. To przestronne mieszkanie oferuje wyjątkowy widok na Wawel. Jak zdradziła influencerka, jej decyzja o zakupie mieszkania nie była spontaniczna. Swoje kroki skierowała na rynek nieruchomości, uznając go za stabilny sposób na inwestowanie pieniędzy. Wersow podkreśliła, że planuje wynająć mieszkanie, co pomoże jej generować regularny dochód pasywny. Apartament, dzięki swojej lokalizacji i wysokim standardom, może przyciągnąć osoby poszukujące luksusowych nieruchomości. Weronika Sowa, mimo że nieruchomość nabyła rok temu, nie znalazła dotychczas czasu na wykończenie i dopiero teraz postanowiła tym się zająć. Ukochana Karola "Friza" Wiśniewskiego zdradziła, że już lada moment rozpoczną się prace remontowe w jej nowym gniazdku. Wersow nie ukrywała, że rzadko bywa w nowym mieszkaniu. Weronika "oprowadziła" fanów po mieszkaniu i zdradziła, jaki ma plan na poszczególne pomieszczenia, jak się okazuje oprócz salonu i sypialni ma być biuro, garderoba, przestronna łazienka i pokój dla "bobasów". Sowa ma wizję, że w jej mieszkanku zamieszka rodzinka. Jak Wam się podobają kadry z nowego mieszkania Weroniki Sowy? Będziecie chcieli je wynająć? Zobacz także: Wersow pokazała rodzinne kadry. Fani zwracają uwagę na jeden szczegół
Mieszkanie w budowie - co możesz zgłosić na etapie budowy?
Kupując mieszkanie na rynku pierwotnym, masz prawo do decydowania o jego wyglądzie. Tzw. zmiany lokatorskie to prawo właściciela do zgłaszania zmian w projekcie mieszkania.
Kupując mieszkanie na rynku pierwotnym, masz prawo do decydowania o jego wyglądzie. Tzw. zmiany lokatorskie to prawo właściciela do zgłaszania zmian w projekcie mieszkania. Decydując się na kupno mieszkania, czy to od dewelopera, czy z rynku wtórnego, zasadniczo zgadzamy się na to, jak wygląda. O ile stan mieszkania z drugiej ręki dosyć łatwo oszacować, o tyle w przypadku budynku, który dopiero powstaje, twoja decyzja zakupowa kształtuje się na podstawie planów i wizualizacji dewelopera. Dobrze zdawać sobie sprawę z tego, że nie na wszystko trzeba się zgadzać, a pewne modyfikacje projektowe mogą zostać wprowadzone na naszą prośbę. To tak zwane “zmiany lokatorskie”, do których prawo ma przyszły właściciel. Zmiany lokatorskie, czyli co można zmienić w projekcie mieszkania Niestety, nie wszystko w projekcie dewelopera można zmienić, dlatego zanim puści się wodze fantazji, warto zapoznać się z listą elementów, o których zmianę lub modyfikację możemy wnioskować na etapie budowy: ściany działowe, drzwi wewnętrzne (np. zmiana szerokości otworów), instalacje sanitarne, instalacje elektryczne i teletechniczne (np. zmiana miejsc i liczby punktów świetlnych), grzejniki i elementy centralnego ogrzewania, stolarka okienna - w jej przypadku możemy jedynie decydować o kolorze okna wewnątrz mieszkania, nie możemy ich przesuwać ani zmieniać ich wielkości. Do wniosku, który składa się deweloperowi, należy załączyć projekt techniczny. Może on zostać stworzony przez zewnętrznego architekta lub przez samego dewelopera, który na podstawie przedstawionego opisu zmian przygotuje projekt. Niezależnie od twórcy projekt taki musi zostać zaakceptowany przez osobę, która zaprojektowała dany budynek mieszkalny. Tylko ten specjalista może ocenić czy zaproponowane przez nas zmiany są zgodne z przepisami prawa budowlanego i możliwe do wprowadzenia w konkretnym mieszkaniu. Wniosek o zmiany lokatorskie - terminy i koszty Deweloperzy w różny sposób podchodzą do kwestii zmian lokatorskich, a każdy z nich w inny sposób określa terminy i formę, w jakiej należy je zgłosić. Proces ten powinien być szczegółowo opisany w umowie przedwstępnej, dlatego warto dokładnie się z nią zapoznać i już na samym początku wyjaśnić wszelkie niejasności. To w umowie z deweloperem określa się termin, do którego można zgłosić swoje propozycje zmian. Dobrze, żeby nastąpiło to jeszcze przed realizacją projektu deweloperskiego i przed powstaniem ścian i instalacji. Warto pamiętać, że zmiany lokatorskie wprowadzane są na koszt właściciela, na który składają się: koszty projektowe - wykonanie nowego projektu i/lub dokumentacji zamiennej przez dewelopera lub zatrudnionego przez nas architekta, koszty wykonawcze, czyli te wynikające bezpośrednio z wprowadzenie wnioskowanych zmian, koszty wyburzeniowe i takie, które musimy ponieść w związku z zaawansowaniem prac na budowie (np. burzenie wybudowanych już ścian działowych), opłaty ryczałtowe - dodatkowe koszty ponoszone przez dewelopera w związku z wprowadzonymi zmianami Po zaakceptowaniu wniosku deweloper przygotowuje protokół zawierający konkretne specyfikacje zmian i ich koszty, a także terminy wpłat. Dopiero po jego podpisaniu prace remontowe mogą się rozpocząć.
Mieszkanie z rodzicami, szczególnie w określonym wieku, nie jest zbyt dobrze widziane. Zdarza się jednak coraz częściej, że dorośli ludzie, mimo stałej pracy i niezależności finansowej, nie decydują się na opuszczenie wygodnego gniazdka. Prawie połowa młodych Polaków nadal nie podjęła tego kroku. Po czym poznać, że to najwyższa pora na wyprowadzkę?
Mieszkanie z rodzicami, szczególnie w określonym wieku, nie jest zbyt dobrze widziane. Zdarza się jednak coraz częściej, że dorośli ludzie, mimo stałej pracy i niezależności finansowej, nie decydują się na opuszczenie wygodnego gniazdka. Prawie połowa młodych Polaków nadal nie podjęła tego kroku. Po czym poznać, że to najwyższa pora na wyprowadzkę? Kiedy pora zakończyć etap mieszkania z rodzicami Kiedy wyprowadzić się od rodziców – na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ponieważ wiele zależy od indywidualnej sytuacji. Jeśli np. dom rodzinny ma dwa piętra i mieszkają w nim tylko rodzice o wiele łatwiej zrozumieć to, że dzieci pozostają w nim jak najdłużej – mają względną swobodę, oszczędzają pieniądze nawet dokładając się do kosztów i w razie potrzeby wspierają rodzicieli. Jeśli jednak mieszkacie w mieszkaniu lub niewielkim domu i nie macie możliwości oddzielenia swoich „stref wpływów”, są trzy sygnały, według których już dziś powinnaś zacząć pakować walizki: 1. Twoi rodzice nie są obłożnie chorzy i nie ma potrzeby, byś zajmowała stanowisko domowej pielęgniarki. 2. Pracujesz i stać cię na to, żeby wynająć pokój czy mieszkanie i nadal żyć na poziomie, do którego jesteś przyzwyczajona. 3. Randkujesz lub jesteś w związku i czasami ktoś zostaje u ciebie na noc, a rano musi jak nastolatek wyślizgiwać się z mieszkania. Krótko mówiąc – jeśli jesteś osobą niezależną finansowo, masz własne życie osobiste i nie masz zobowiązań wobec swoich bliskich, powinnaś wyprowadzić się jak najszybciej. Nie chodzi tylko o to, że przyjęło się, iż trzydziestka to ta magiczna granica i mieszkanie z rodzicami w tym wieku to obciach. Ważniejsza jest higiena psychiczna, bo nie jest zdrową sytuacja, gdy nie ma możliwości budowania swojej niezależności, odrębności i po prostu dorosłego życia, bo jest się w dalszym ciągu zależnym od rodziców. Psycholodzy wychowawczy nawołują, że jest to absolutnie konieczne, ponieważ jedynie żyjąc na własny rachunek – nie tylko z profitami, ale i konsekwencjami tego – można zbudować w sobie pełną odpowiedzialność za siebie i swoje postępowanie. Jeśli kiepsko ci idzie zarządzanie budżetem domowym i nie możesz sobie pozwolić na taki komfort, jak u rodziców, zawalcz o niego – znajdź dodatkowe źródło dochodu, zrezygnuj z rzeczy, które nie są ci potrzebne albo po prostu zaciśnij pasa w jednym miesiącu, żeby cieszyć się większą swobodą w kolejnym. Zanim się wyprowadzisz z mieszkania rodziców Zanim zakończysz mieszkanie z rodzicami, oceń swoje dochody – krótko mówiąc sprawdź, czy stać cię na to, by mieszkać samodzielnie: opłacać czynsz, rachunki, kupować jedzenie itd. Jeżeli masz stałą pracę i regularną pensję, z pewnością tak jest. Jednak jeśli utrzymujesz się ze zleceń i nie wiesz, czy dostaniesz jakieś w przyszłym miesiącu, nie jest to najbardziej fortunny moment na wyprowadzkę. Gdy nie masz stałego źródła dochodu, zbierz najpierw oszczędności. Trudno określić, jaka to powinna być kwota, ponieważ zależy to od twoich potrzeb, a także miejsca, w jakim mieszkasz. Inny będzie koszt kawalerki czy choćby pokoju w Warszawie, inny w Lublinie. Zorientuj się na rynku nieruchomości ile mniej więcej kosztuje wynajem miejsca o odpowiadającym ci standardzie, dodaj do tego rachunki oraz tzw. wydatki na życie. Pomnóż to razy 3, a dla bezpieczeństwa 6 – tyle powinieneś mieć na start, jeśli nie masz regularnych dochodów. Dzięki temu nagły brak zleceń lub inne nieprzewidziane konieczne wydatki nie zmuszą cię do rychłego powrotu do domu.
Tynk, blacha czy drewno, czyli modne elewacje domu
Futurystyczne elewacje z szarej blachy, szkło łączone z drewnem czy rustykalne drewniane bale – to najnowsze trendy w zdobieniu ścian domów.
Futurystyczne elewacje z szarej blachy, szkło łączone z drewnem czy rustykalne drewniane bale – to najnowsze trendy w zdobieniu ścian domów. Najpierw budowano domy bez wykończenia – na zewnątrz widoczna była czerwona cegła. Następnie w modę weszły elewacje z tynku. Dziś mamy do wyboru o wiele więcej materiałów – modne elewacje wykonuje się ze szkła, plastiku czy drewna. Elewacja (czyli wykończenie budynku z zewnątrz) to jeden z najbardziej reprezentacyjnych elementów całego domu, dlatego warto zastanowić się, jaki jej rodzaj będzie najbardziej odpowiedni. Modne elewacje: materiały Dostępnych jest kilka materiałów, z który możemy zrobić modną elewację domu. Gdy zdecydujemy się na konkretny surowiec, wtedy możemy dobrać do niego właściwy kolor: tynk – jeden z najbardziej popularnych materiałów. Najczęściej jest biały, choć coraz częściej malowany jest na pastelowy beż, zieleń czy piaskowy żółty. Warto pamiętać, że biel dobrze komponuje się z czerwonym, pochyłym dachem i drewnianymi oknami; blacha – ten materiał z kolei należy do „nowości” na rynku budowlanym, ponieważ wszedł do budownictwa ze sztuki. Pod wpływem nurtu industrialnego w architekturze, zaczęto pokrywać zewnętrzne ściany budynków cienką, odbijającą światło blachą. Dom z taką elewacją sprawia wrażenie nowoczesnego, a nawet futurystycznego. Jej kolor przeważnie jest szary; szkło – szerokie, panoramiczne przeszklenia stały się bardzo modne w nowoczesnym budownictwie. W odróżnieniu od znanego stylu „metal i szkło”, dziś szklane tafle coraz częściej łączy się z drewnem. Szkło polecane jest w budownictwie jednopoziomowym; drewno – drewniana elewacja przeznaczona jest dla miłośników stylu rustykalnego w architekturze. Budynek przypomina wtedy domki góralskie lub wiejskie sprzed wieku. Taka elewacja jest nie tylko modna, ale i dobrze wkomponowuje się w naturę. Drewniana elewacja jest oczywiście w odcieniu brązu. Jeżeli zdecydujemy się już na konkretny rodzaj materiału na elewację budynku, powinniśmy dopasować jej kolor do okien, dachu i otoczenia: czerwony dach dobrze komponuje się z bielą i wszystkimi odcieniami beżu, czarny dach daje więcej możliwości kolorystycznych – możemy łączyć z nim większość odcieni beżu, fioletu, pomarańczy czy nawet czerwieni, mieszkając poza miastem można elewacje domu wkomponować w otoczenie dobierając spokojne odcienie brązu, beżu czy zdecydować się na pokrycie ją drewnem, nowoczesnego charakteru nabierze dom, który pomalowany jest w dwóch kolorach – m.in. modną kolorystyką stała się elewacja czerwono-biała, fioletowo-różowa lub beżowo-brązowa. Nie powinniśmy rezygnować z modnej elewacji tylko dlatego, że wokół na osiedlu znajdują się białe domki z czerwonym dachem. Ale też z drugiej strony – nie można na siłę starać się wyróżniać. Futurystyczny dom pod lasem nie będzie dobrze wkomponowywał się w otoczenie.
Dokumenty potrzebne do odbioru domu jednorodzinnego
Dokumenty potrzebne do odbioru domu to: zawiadomienie o zakończeniu budowy, wniosek o nadanie numeru budynku i wniosek o stałe zameldowanie. W niektórych przypadkach niezbędnym dokumentem jest także pozwolenie na użytkowanie.
Dokumenty potrzebne do odbioru domu to: zawiadomienie o zakończeniu budowy, wniosek o nadanie numeru budynku i wniosek o stałe zameldowanie. W niektórych przypadkach niezbędnym dokumentem jest także pozwolenie na użytkowanie. Dokumenty potrzebne do odbioru domu: zawiadomienie o zakończeniu budowy Pierwszym i niezbędnym dokumentem, jaki należy złożyć w najbliższym Inspektoracie Nadzoru Budowanego jest zawiadomienie o zakończeniu budowy. Wnioskodawca ma obowiązek złożyć zawiadomienie w ciągu 14 dni od zakończenia prac budowlanych. Do zawiadomienia o zakończeniu budowy należy dołączyć: dziennik budowy, oświadczenie, w którym kierownik budowy potwierdza zgodność wykonania budynku z projektem budowlanym lub wyznaczonymi warunkami pozwolenia na budowę i uporządkowaniu terenu budowy, oświadczenie o zagospodarowaniu terenów przyległych, protokół ewentualnych kontroli i sprawdzeń, dokumentację geodezyjną zawierającą: wyniki interwencji podwykonawczej oraz informację potwierdzającą zgodność usytuowania budynku z projektem zagospodarowania działki, potwierdzenie odbioru przyłączy do budynku, wynik oceny bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnienie zarządcy drogi, rysunki projektu budowlanego, dokument poświadczający brak sprzeciwu na rozpoczęcie użytkowania ze strony Państwowej Straży Pożarnej oraz Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Od marca 2015 roku do składanego przez wnioskodawcę zawiadomienia o zakończeniu budowy, nie trzeba dołączać kopii świadectwa charakterystyki energetycznej budynku. Zawiadomienie o zakończeniu budowy jest zwolnione z opłat. Użytkowanie budynku inwestor może rozpocząć w chwili, gdy w ciągu 14 dni od złożenia zawiadomienia, organ nadzoru nie zgłosi pisemnego sprzeciwu. Black Friday kody rabatowe to doskonała okazja, aby zrobić ostatnie zakupy przed odbiorem nowego domu! Dokumenty potrzebne do odbioru domu: pozwolenie na użytkowanie Pozwolenie na użytkowanie jest konieczne, gdy: nastąpiły nieprawidłowości związane z budową domu, np. wykonane prace nie są zgodne z projektem budynku, budynek został wybudowany niezgodnie z warunkami zabudowy, np. kąt nachylenia dachu jest inny niż ten, który został przewidziany w planie, wnioskodawca chce rozpocząć użytkowanie budynku jeszcze przed zakończeniem prac budowlanych. Do pozwolenia na użytkowanie należy dołączyć: dziennik budowy, oświadczenie, w którym kierownik budowy potwierdza zgodność wykonania budynku z projektem budowlanym lub wyznaczonymi warunkami pozwolenia na budowę i uporządkowaniu terenu budowy, oświadczenie o zagospodarowaniu terenów przyległych, protokoły przeprowadzonych kontroli, dokumentację geodezyjną zawierającą: wyniki interwencji podwykonawczej oraz informację potwierdzającą zgodność usytuowania budynku z projektem zagospodarowania działki, potwierdzenie odbioru przyłączy. Dokumenty potrzebne do odbioru domu: wniosek o nadanie numeru budynku Niezbędnym dokumentem do odbioru domu jest złożenie wniosku o nadanie numeru porządkowego budynku. Wniosek taki należy złożyć w urzędzie miasta lub urzędzie gminy, na terenie których znajduje się dom. Terminy rozpatrywania wniosków oraz dokumenty, jakie należy dołączyć do wniosku zależą od danego urzędu. Warto, więc przed złożeniem wniosku o nadanie numeru budynku, sprawdzić, jakich dokumentów będziemy potrzebować. Dokumenty potrzebne do odbioru domu: wniosek o zameldowanie Wniosek o zameldowanie na pobyt stały należy złożyć w urzędzie miasta lub urzędzie gminy, na terenie których znajduje się dom. Składając wniosek należy przedstawić dowód osobisty, akt własności nieruchomości, w której chcemy się zameldować, zaświadczenie o wymeldowaniu z dotychczasowego miejsca zamieszkania, pozwolenie na użytkowanie lub zaświadczenie z urzędu o braku przeciwwskazań do użytkowaniu domu przez wnioskodawcę. Wniosek oraz decyzja o zameldowaniu są zwolnione z opłat. Aktualne dokumenty są bardzo ważne. Czy wiesz, że za nieważny dowód osobisty możesz zapłacić karę? Nawet podczas ślubu należy wylegitymować się z dokumentów. Zobacz, jakich potrzebujesz przy ślubie konkordatowym. Niestety w internecie nie sprawdza się dowodu i danych osobowych. Jesteś pewien, że twoje dziecko nie spotyka tam niebezpiecznych ludzi?
Izolacja fundamentów przed wilgocią wykonana z masy bitumicznej
Izolacja fundamentów przed wilgocią jest bardzo ważnym etapem budowy domu. Późniejsza naprawa fundamentów lub zwiększenie stopnia ich zaizolowania wiąże się z dużymi kosztami, a w niektórych przypadkach jest niemożliwa do wykonania.
Izolacja fundamentów przed wilgocią jest bardzo ważnym etapem budowy domu. Późniejsza naprawa fundamentów lub zwiększenie stopnia ich zaizolowania wiąże się z dużymi kosztami, a w niektórych przypadkach jest niemożliwa do wykonania. Izolacja fundamentów przeciw wilgoci z gruntu Niewłaściwa izolacja ścian fundamentowych powoduje przenikanie wilgoci lub wody do ścian, skutkując zawilgoceniem fundamentów. Mokre ściany fundamentowe ulegają korozji. W zimie woda zamarza, a fundamenty szybko niszczeją. Zmniejsza się ich izolacja termiczna, w związku z czym przez podłogę i ściany szybko ucieka ciepło. Mokre fundamenty mogą być przewodnikiem wilgoci do ścian parteru, przez co farby będą się łuszczyć, tapeta odklejać, a w kolejnych fazach dojdzie do pojawienia się pleśni lub glonów. Wykonanie izolacji przeciwwilgociowej może być opuszczone w przypadku fundamentów wykonanych z wodoszczelnego betonu. Jednak nawet wtedy ściany fundamentowe powinny być dodatkowo zaizolowane, ponieważ każde pęknięcie betonu, spowoduje nieszczelność i umożliwi wilgoci wnikanie do ścian domu. Wykonanie izolacji przeciwwilgociowej z masy bitumicznej lub hydroizolacji Izolacja przeciwwilgociowa chroni dom przed naturalną wilgocią i wodą opadową. Wykonuje się ją na zewnątrz fundamentów. Najczęściej do zrobienia izolacji przeciwwilgociowej wykorzystuje się masę bitumiczną lub mineralną masę hydroizolacyjną, ponieważ są łatwe do nałożenia. Ustalamy grubość izolacji fundamentów. Masy izolacyjne powinny być nakładane w dwóch warstwach. Druga powierzchnia sprawdza jakość ułożenia pierwszej i wypełnia miejsca, które zostały niedokładnie pokryte. Izolacje z mas bitumicznych powinny mieć około 3 cm. Niektórzy producenci mas zalecają dodatkowo wtopienie w izolację przeciwwilgociową siatki zbrojącej. Ma ona stanowić wyznacznik grubości izolacji. Często do wykonania pionowych izolacji używane są także płynne materiały bitumiczne - emulsje i roztwory. Grubość powłok, jakie tworzą wynosi jedynie 0,2-0,3 mm. Izolacje fundamentów wykonane z emulsji lub roztworów bitumicznych są słabe, podatne na zarysowania i wrażliwe na uszkodzenia mechaniczne. Połączenie izolacji przeciwwilgociowej i uszczelnienie Pozioma i pionowa izolacja powinny być ze sobą połączone. Łączenia izolacji fundamentów z grubowarstwowej masy bitumicznej można wykonać taśmą uszczelniającą. W izolację wykonaną z emulsji, roztworu lub lepiku nie uda się wkleić taśmy. W takim przypadku niezbędne jest wykonywanie dodatkowych czynności, jak na przykład stosowanie nakładek z masy bitumicznej w trudnych miejscach (przejścia rurowe, szczeliny konstrukcyjne). Podłoże pod izolację fundamentów Fundamenty zwykle wykonane są z betonowych bloczków, żelbetu, cegieł lub pustaków. Izolacje przeciwwilgociowe z mas bitumicznych mogą być nakładane bezpośrednio na te podłoża. Materiały, które powinny być aplikowane wyłącznie na powierzchnie otynkowane, żelbet lub beton to emulsje i roztwory. W przypadku nierównego podłoża przed nałożeniem hydroizolacji należy wyrównać ścianę fundamentową mieszanką zaprawy cementowej i emulsji polimerowej, a przed nałożeniem izolacji fundamentów z masy bitumicznej powierzchnia powinna być zagruntowana roztworem bitumicznym. Masy bitumiczne tolerują nawet wysoką wilgotność podłoża. Roztwory i emulsje wymagają podłoża wysezonowanego (suszonego na otwartym powietrzu) przez 3-4 tygodnie. Zabezpieczenie izolacji fundamentów Izolacja ścian fundamentowych powinna być zabezpieczona przed uszkodzeniem przy zasypywaniu. Dobrze sprawdzi się w tym celu obłożenie izolacji płytami styropianowymi o grubości ok. 2 cm. Wykonanie izolacji fundamentów powinno być zgodne ze sztuka budowlaną. Otrzymując szkic izolacji od projektanta, powinniśmy żądać precyzyjnych rysunków i oznaczeń detali takich jak: uszczelnianie szczelin (dylatacji), uszczelnianie przejścia rurowego, sposób łączenia izolacji.
Przeciwwodna izolacja fundamentów z lepiku na papie, masy bitumicznej lub folii polietylenowej
Izolacja fundamentów chroni ściany domu przed wnikaniem wilgoci, pleśnią i gniciem. Zabezpiecza izolację termiczną. Izolacja fundamentów najczęściej wykonywana jest z lepiku na papie, masy bitumicznej lub folii polietylenowej.
Izolacja fundamentów chroni ściany domu przed wnikaniem wilgoci, pleśnią i gniciem. Zabezpiecza izolację termiczną. Izolacja fundamentów najczęściej wykonywana jest z lepiku na papie, masy bitumicznej lub folii polietylenowej. Zbudowanie ścian fundamentowych to dopiero połowa sukcesu. Aby ściany domu były zabezpieczone przed wilgocią niezbędne jest wykonanie izolacji fundamentów, która ochroni je przed wodą. Woda w fundamentach powoduje pleśń i gnicie ścian. Wpływa niekorzystnie na izolację termiczną budynku, przez co dom szybciej się wyziębia. Pionowa i pozioma izolacja fundamentów Przy wykonywaniu izolacji fundamentów należy zwrócić szczególną uwagę na dobre zaizolowanie części podziemnej. Miejsca przez które najłatwiej przedostaje się wilgoć to: narożniki, załamania i łączenia ścian oraz podłóg na gruncie. Izolacje ścian fundamentowych dzielą się na dwa rodzaje: Pionowa izolacja fundamentów Izolacja pionowa umieszczana jest na zewnątrz fundamentów. Aby izolacja nie straciła swoich właściwości sama również powinna być zabezpieczona przed uszkodzeniami (np. 2 cm styropianem). Wśród pionowych izolacji fundamentów wyróżnia się izolację lekką, która chroni budynek przed wilgocią z gruntu oraz opadami. Lekka izolacja wykonywana jest wówczas, gdy grunt dobrze przepuszcza wilgoć a fundamenty nie są narażone na intensywne zawilgocenie. Kolejnym rodzajem jest izolacja średnia. Stosowana na gruntach nieprzepuszczalnych – gliniastych lub pylasto-ilastych. Ostatnim typem pionowych izolacji fundamentów jest izolacja ciężka. Wykorzystywana zwykle w ekstremalnych wypadkach, np. gdy poziom wód gruntowych okresowo lub stale znajduje się powyżej poziomu spodu fundamentowania. Materiały, z których najczęściej wykonywana jest izolacja pionowa to masa bitumiczna, papa na lepiku, folia polietylenowa oraz zaprawa wodoszczelna. Pozioma izolacja ścian fundamentowych Pozioma izolacja ścian fundamentowych stanowi warstwę ochronną przed podciąganiem kapilarnym (wciąganiem wilgoci przez mur domu i przenoszeniem jej w górne partie ścian). Izolacja umieszczana jest poziomo pomiędzy ławą a ścianą fundamentową, a także w miejscu styku fundamentów i zewnętrznych ścian budynku. Pozioma izolacja fundamentów zapobiega podciąganiu wilgoci i oddziela ściany fundamentowe od nadziemia. Dzięki temu nie stanowią one jednorodnej konstrukcji i są zabezpieczone przed szybkim pękaniem. Materiałem, z którego najczęściej wykonuje się izolację poziomą jest papa termozgrzewalna lub papa na włókninie na lepiku. Izolacja pozioma fundamentów powinna być połączona z izolacją poziomą warstw posadzkowych podłogi na gruncie (izolacje powinny zachodzić na siebie).
Termoizolacja fundamentów styropianem i polistyrenem
Izolacja fundamentów ochroni ściany fundamentowe przed ucieczką ciepła i jest niezbędnym etapem budowy domu. Zapobiega pękaniu ścian i osłabieniu konstrukcji budynku. Materiały termoizolacyjne to płyty styropianowe i płyty z polistyrenu.
Izolacja fundamentów ochroni ściany fundamentowe przed ucieczką ciepła i jest niezbędnym etapem budowy domu. Zapobiega pękaniu ścian i osłabieniu konstrukcji budynku. Materiały termoizolacyjne to płyty styropianowe i płyty z polistyrenu. Z izolacji cieplnej można zrezygnować o ile fundamenty zostały wykonane z pełnych bloczków keramzytobetonowych. Keramzytobeton to materiał, który sam chroni fundamenty przed uciekaniem ciepła. W pozostałych przypadkach wykonanie ocieplenia jest jednak niezbędne. Fundamenty zwykle ocieplane są od zewnątrz. Niekiedy ocieplenie może się znaleźć pomiędzy warstwą nośną a osłonową ściany fundamentowej. Dopuszczalne jest także wykonywanie izolacji fundamentów od wewnątrz. Takie wyjście wykorzystywane jest w przypadku ścian jednowarstwowych. Cieplna izolacja fundamentów płytami styropianowymi (EPS) lub płytami polistyrenu (XPS) Izolacja fundamentów powinna przebiegać w sposób ciągły i nieprzerwany. Ocieplenia ścian fundamentowych zgodnie z normami budowlanymi powinny być wykonane przynajmniej 1 m poniżej terenu. Skutecznym zabezpieczeniem fundamentu są płyty polistyrenu ekstrudowanego (XPS) oraz płyty styropianowe (EPS), które mają obniżoną chłonność wody. Płyty polistyrenu wytwarzane są technologią ekstruzji (wyciskania). Polistyren oprócz właściwości termoizolacyjnych jest odporny na wilgoć, mróz i działalność kwasów humusowych. Płyty styropianowe mają zwartą budowę i są wytrzymałe. Obydwa materiały przeciwdziałają stratom ciepła do gruntu i kondensacji wilgoci. Ponadto chronią przed uszkodzeniem mechanicznym i chemicznym izolacji przeciwwilgociowej i przeciwwodnej oraz przeciwdziałają rozkładowi układów korzeniowych roślin i atakowi owadów i gryzoni. Grubość termoizolacji fundamentów Grubość warstwy pionowej w izolacji cieplnej powinna odpowiadać grubości izolacji ścian zewnętrznych na odcinku 150 cm (licząc od poziomu terenu). Na odcinku, który wynosi poniżej 150 cm warstwa izolacji powinna być równa izolacji podłogi na gruncie. Grubość warstwy poziomej izolacji podłogi jest zależna od systemu grzewczego i temperatury pomieszczenia. Temperatura pomieszczenia Grubość izolacji poziomej 16°C i więcej 12 cm Poniżej 16°C 8 cm W przypadku zastosowania ogrzewania podłogowego Co najmniej 15 cm
Ogrzewanie nadmuchowe to sposób na szybkie nagrzanie domu. Dzięki montażowi dodatkowych elementów możesz mieć we własnym domu klimatyzację, filtrację z jonizacją lub funkcję nawilżania powietrza. Rezygnacja z grzejników na rzecz kratek z ciepłym powietrzem nie jest jednak bez wad.
Ogrzewanie nadmuchowe to sposób na szybkie nagrzanie domu. Dzięki montażowi dodatkowych elementów możesz mieć we własnym domu klimatyzację, filtrację z jonizacją lub funkcję nawilżania powietrza. Rezygnacja z grzejników na rzecz kratek z ciepłym powietrzem nie jest jednak bez wad. Ogrzewanie nadmuchowe – jak działa? W ogrzewaniu nadmuchowym to powietrze transportuje ciepło. Powietrze jest rozprowadzane przez system umieszczonych w suficie lub podłodze kanałów wentylacyjnych. Zanim trafi ono do pieca nadmuchowego przechodzi przez czerpnię i filtr włókninowy, który wyłapuje krążące w powietrzu zanieczyszczenia. Rolę pieca może pełnić piec gazowy, olejowy, elektryczny lub pompy ciepła. Ogrzewanie oparte na piecu nadmuchowym, można rozbudować o dodatkowe funkcje – nawilżania, filtrację z jonizacją powietrza oraz klimatyzację. Zalety ogrzewania nadmuchowego System nadmuchowy w efektywny sposób oddaje do otoczenia wytworzone ciepło. Skraca to czas ogrzewania budynku. Ilość dostarczanego powietrza może być regulowana. Nie ma konieczności gromadzenia opału. Ogrzewanie może być założone w każdym budynku (dom, garaż). Umożliwia nawilżanie powietrza. Zainstalowanie centralnego nawilżacza powietrza pozwala utrzymać optymalną wilgotność powietrza. Kontrola wilgotności w całym obiekcie jest automatyczna. Dzięki zamontowaniu filtra elektrostatycznego możliwe jest jonizowanie i oczyszczanie powietrza z zanieczyszczeń: bakterii, kurzu, dymu papierosowego, grzybów i pyłów alergennych. Po zamontowaniu klimatyzatora latem system grzewczy może być wykorzystany jako klimatyzacja. W ogrzewaniu nadmuchowym nie ma grzejników. Ciepło jest dostarczane przez kratki nadmuchowe. Koszty eksploatacji systemu nadmuchowego w porównaniu z centralnym ogrzewaniem przemawiają na korzyść pierwszego. Różnica może sięgać nawet 30-40%. Wynika to z szybszego nagrzewania pomieszczeń, niższego zapotrzebowania instalacji na energię i braku strat energii. Wady systemu nadmuchowego: Zajmuje dużo miejsca. Kanały ogrzewania nadmuchowego wymagają więcej miejsca w ścianach i stropach niż rury ogrzewania wodnego. Ogrzewanie powinno być zakładane przy budowie domu. Na późniejszych etapach bywa to znacznie trudniejsze. Awaria wentylatorów lub przerwa w dostawie prądu sprawia, że pomieszczenia szybko się wychładzają. Meble ani ściany nie utrzymują ciepła, ponieważ się nie nagrzewają – przy ogrzewaniu nadmuchowym nie ma efektu promieniowania. Przed założeniem instalacji układ funkcjonalny pomieszczeń powinien być ustalony. Zmiany konstrukcyjne takie jak burzenie i przesuwanie ścian wpływają niekorzystnie na jakość ogrzewania. Lokalizacja kratek jest ściśle określona. Powinny znajdować się na zewnętrznych ścianach budynku. Ogrzewanie nadmuchowe wymaga regularnych kontroli stanu technicznego. Raz na dwa miesiące należy czyścić filtr włókninowy, a raz do roku wymienić go na nowy. W przypadku nowych domów niezbędne może się okazać częstsze czyszczenie, np. raz w miesiącu, przez obecność pyłu gipsowego na ścianach i drobnych włókien w wykładzinach. Koszty eksploatacji ogrzewania nadmuchowego wiążą się z czasem rozruchu. Im dłuższy rozruch, tym wyższe koszty. Rozruch uzależniony jest od jakości elementów, dlatego najtańszy system nie jest korzystnym rozwiązaniem. Koszty instalacji systemu nadmuchowego (ok. 20 tys.) znacznie przewyższają instalację np. centralnego ogrzewania (ok. 10-15 tys.).
Budowa domu to jedna z największych życiowych inwestycji. Aby obliczyć ile pieniędzy przeznaczymy na ten cel należy zsumować koszty budowy – materiały i robociznę. Kosztorys parterowego domu jednorodzinnego o powierzchni 140 m² został wyliczony na podstawie cen obowiązujących w 2015 roku.
Budowa domu to jedna z największych życiowych inwestycji. Aby obliczyć ile pieniędzy przeznaczymy na ten cel należy zsumować koszty budowy – materiały i robociznę. Kosztorys parterowego domu jednorodzinnego o powierzchni 140 m² został wyliczony na podstawie cen obowiązujących w 2015 roku. Koszt budowy domu – przygotowanie do budowy (projekt i przyłącza) Dotychczas pierwszym krokiem do rozpoczęcia budowy było zdobycie pozwolenia na budowę. Rząd jednak przyjął projekt zmian w prawie budowlanym, dzięki któremu wprowadzono m.in. rezygnację z pozwoleń. Od 2015 roku należy złożyć dokument do starostwa, w którym zgłasza się budowę. Jeżeli urząd przez 30 dni nie zgłosi żadnych uwag, można automatycznie rozpoczynać budowę. Pierwszym wydatkiem związanym z budową domu jest zakup projektu. Można kupić gotowy projekt (np. w internecie). Koszt takiego projektu to ok. 2-5 tysięcy zł. Można również zakupić projekt indywidualny, wykonany według potrzeb i życzeń, jednak wtedy koszt wzrośnie. Za projekt indywidualny trzeba zapłacić od 4 do nawet 12 tys. zł. Następne wydatki związane są z formalnościami oraz materiałami do wykonania przyłączy wodno-kanalizacyjnych, elektrycznych i gazowych. Całkowity koszt przyłączy to ok. 4-5 tys. zł. Jednak jest on zależny od łącznej długości przyłączy i odległości domu od punktów przyłączeniowych. Pierwszy etap budowy (projekt i przyłącza) to suma ok. 6 000 – 10 000 tys. zł. Koszt budowy na etapie stanu surowego otwartego Stan surowy otwarty polega na wybudowaniu całkowitej bryły budynku (wykonanie murów, komina, stropów i schodów). Na tym etapie budowy domu, za zgodą projektanta, można dokonać zmian w projekcie. Stan surowy otwarty zostaje zakończony wykonaniem więźby i pokryciem dachu. Etap surowy otwarty rozpoczyna wykopanie i zalanie fundamentów. W przypadku domu o metrażu 140 m² koszty wykonania fundamentów to ok. 30-36 tys. (materiał 25-27 tys., robocizna 5-9 tys.). W cenie znajdują się prace ziemne, wykonanie ław i ścian fundamentowych (z bloczków cementowych), izolacji termicznej i 15 cm płyty betonu. Następne koszty wiążą się ze wzniesieniem ścian domu. Jeżeli w domu będzie ok. 210 m² ścian nośnych (wykonanych z pustaków o grubości 25 cm) i ok. 100 m² ścian działowych (pustaki o grubości 11,5 cm) za materiały zapłacimy ok. 14 tys. Cena ta zawiera koszt pustaków ceramicznych łącznie z zaprawą cementową, nadprożami L19 nad otworami i poziomą izolacją pod ścianą. Do materiałów należy dodać wynagrodzenie dla murarza ok. 10 tys. W koszt budowy stanu surowego otwartego wlicza się także kwota budowy kominów. Zakładając, że stawiamy jeden komin dymowy (kominek), komin spalinowy (piec gazowy) oraz pięć kominów wentylacyjnych (do kuchni, łazienki i kotłowni), w sumie za ich budowę i wykończenie zapłacimy ok. 10 tys. zł. W domu parterowym, dla którego robimy wycenę, wystarczy drewniany strop. Koszt stropu drewnianego (140 m²) oraz niezbędnych elementów konstrukcyjnych budynku (słupy, wieńce, podciągi) to ok. 30-35 tys. zł (materiały ok. 26 tys., robocizna 4-9 tys.). Wycena dachu obejmuje 200 m² dachu czterospadowego. Więźba na dach powinna być dobrej jakości i być dobrze zaimpregnowana. Więźba 200 m² oraz jej montaż to koszt ok. 15 tys. złotych. Jeżeli pokrywamy dach dachówką ceramiczną – cena ok. 25 tys. zł wraz z materiałami – musimy wykonać także membranę, która pokryje dach (ok 2,5 tys. zł wraz z montażem). Wykończenie dachu to montaż rynien, wyłazu dachowego i podbitki okapu z desek sosnowych – całość ok. 8500 zł. Łączny koszt budowy na etapie stanu surowego otwartego to ok. 145-156 tys. zł. Koszt budowy domu na etapie stanu surowego zamkniętego i wykańczanie wnętrza Stan surowy zamknięty to wykonanie instalacji wewnętrznych, wylanie podłóg, wybudowanie ścian działowych i tynkowanie. Następnie wykonywane są prace montażowe i wykończeniowe – założenie okien i drzwi. Wykonanie 12 punktów instalacji wodno-kanalizacyjnej wraz z materiałami to kwota ok. 5 tys. zł. Montaż i materiały 120 punktów instalacji elektrycznej to koszt ok 12 tys. zł. Założenie ogrzewania (montaż i materiały): ogrzewanie podłogowe na 50 m² (ok. 5 tys.), grzejniki oraz instalacja C.O. na 90 m² (8 tys. zł), wyposażenie kotłowni z kotłem gazowym (15 tys. zł) – całość ok. 28000 zł. Wykonanie posadzek na 140 m² to koszt ok. 8 tys. zł – cena obejmuje materiał i robociznę. Tynki gipsowe oraz niezbędne do nich materiały to ok. 15 tys. zł. Zakup i montaż okien, drzwi i parapetów wynosi ok. 25 tys. zł. Łączna suma za etap stanu surowego zamkniętego to ok. 78 tys. złotych. Podsumowując koszt budowy domu jednorodzinnego o powierzchni 140 m² to koszt ok. 229-244 tys. zł w roku 2015. Kwota ta może być niższa lub wyższa zależnie od cen wybieranych materiałów i wykonawców. Budując dom należy jednak pamiętać, że w wielu wypadkach oszczędzanie na jakości materiałów nie popłaca, przede wszystkim dotyczy to instalacji i betonu potrzebnego do wykonania fundamentów.
Ogrzewanie podłogowe nie zawsze jest lepszym rozwiązaniem od tradycyjnych kaloryferów. O ile te drugie można zastosować w każdym budynku, o tyle instalacja podłogowa może w niektórych domach okazać się niewydajna.
Ogrzewanie podłogowe nie zawsze jest lepszym rozwiązaniem od tradycyjnych kaloryferów. O ile te drugie można zastosować w każdym budynku, o tyle instalacja podłogowa może w niektórych domach okazać się niewydajna. Zalety ogrzewania podłogowego Przekazywanie ciepła przez rury znajdujące się w podłodze odbywa się na zasadzie promieniowania, a nie poprzez konwekcję, tak jak w pomieszczeniach ogrzewanych tradycyjnymi grzejnikami. Z tego właśnie wynika najwięcej zalet ogrzewania podłogowego: 1. Temperatura w pomieszczeniu jest rozłożona równomiernie. Rury pod ogrzewanie podłogowe układa się metodą ślimakową lub meandrową z zagęszczeniem zwojów przy ścianach zewnętrznych, gdzie straty ciepła są największe. W ten sposób promieniowanie cieplne obejmuje całą podłogę i dociera bezpośrednio do obiektów, które się z nią stykają – zarówno do mebli, jak i do ludzi, których stopy znajdują się na powierzchni posadzki. Żeby się ogrzać, nie trzeba więc czekać, aby nagrzało się powietrze. 2. Mimo nieco niższej temperatury w pomieszczeniu niż przy ogrzewaniu tradycyjnym, intensywniej odczuwamy ciepło. Kiedy stopom jest ciepło, organizm nie odczuwa już ciut niższej temperatury w wyższych partiach ciała. Aby wyeliminować uczucie chłodu, temperatura powietrza musi być przy ogrzewaniu tradycyjnym o jakieś 2°C wyższa. To zaś daje nieco wyższe koszty eksploatacji niż w przypadku ogrzewania podłogowego. 3. Nagrzana podłoga oddaje ciepło dłużej niż rozgrzany grzejnik. Aby ciepło z rur zamurowanych pod podłogą dotarło do wnętrza domu, musi się najpierw rozgrzać beton i posadzka, które zatrzymują wysoką temperaturę i potem długo je oddają. Inaczej jest w przypadku kaloryferów, które ogrzewają powietrze, a ciepło wchłaniane jest od razu przez zimne ściany. 4. Ograniczona konwekcja przy ogrzewaniu podłogowym jest przyjazna dla alergików. Ogrzewanie podłogowe ogranicza cyrkulację kurzu w powietrzu i eliminuje problem niekorzystnej dodatniej jonizacji. Innymi zaletami ogrzewania podłogowego, które warto podkreślić są: możliwość zastosowania w obiektach nietypowych, np. zabytkowych i bardzo wysokich, ograniczenie liczby lub całkowity brak nieporęcznych grzejników, które przestają być problemem podczas aranżacji wnętrza. Wady ogrzewania podłogowego Ogrzewanie podłogowe, mimo licznych zalet, nie jest też wolne od wad, które sprawiają, że praktyczność i opłacalność takiej inwestycji w wielu przypadkach staje pod znakiem zapytania. Trzeba sobie zdać sprawę z tego, że ogrzewanie podłogowe charakteryzuje się dużą bezwładnością cieplną. Nie da się regulować ciepła przekazywanego przez zabetonowane w podłodze rury, podczas gdy pokrętło przy grzejniku daje możliwość ustawienia temperatury, jak nam w danym momencie odpowiada. Przez pójściem spać możemy ją obniżyć, a zwiększyć dopiero po wstaniu z łóżka, możemy też zakręcić grzejnik w pomieszczeniu, gdzie nikt nie przebywa albo w całym mieszkaniu, jeśli wybieramy się gdzieś na dłużej. To najprostsze działania, mające na celu oszczędzanie energii. Ogrzewanie podłogowe rozgrzewa się kilkukrotnie dłużej niż tradycyjne nie jest więc wcale mniej kosztowne, mimo tego, że nagrzewa pomieszczenie do temperatury o 2°C mniejszej niż ogrzewanie tradycyjne. To rzeczywiście daje pewną oszczędność, ale jest ona znikoma w porównaniu z innymi działaniami, mającymi na celu zmniejszanie zużycia energii, które ten typ ogrzewania uniemożliwia. Inne wady to: konieczność podjęcia decyzji o położeniu ogrzewania podłogowego już na etapie projektu architektonicznego (wtedy grubość i masa wylewki będą inne) brak możliwości zmiany wielkości powierzchni grzejnej, wyższe koszty inwestycyjne (o ok. 30 % w stosunku do ogrzewania ściennego), konieczność podporządkowania ogrzewaniu podłogowemu rodzaju posadzki (nie mogą to być grube drewniane podłogi, wykładziny, ani inne materiały izolujące, najlepsze są kamień i terakota), bardzo wysokie koszty naprawy instalacji związane z koniecznością zerwania podłogi. Kiedy ogrzewanie podłogowe się opłaca? Ogrzewanie podłogowe może być udogodnieniem tylko wtedy, kiedy dom jest dobrze ocieplony i nie występują w nim duże straty cieplne. Wydajność cieplna ogrzewania podłogowego jest ograniczona – nie przekracza 80 W/m2, ponieważ podłogi nie można nagrzewać do temperatury wyższej niż 29°C (jest to szkodliwe dla zdrowia). Jeśli dom szybko traci ciepło np. z powodu nieszczelnych okien, ogrzewanie podłogowe bez wsparcia grzejnika nie zapewni w nim optymalnej temperatury. Przed zdecydowaniem się na ogrzewanie podłogowe trzeba zastanowić się też, czy odpowiadają nam pokrycia podłóg, których wymaga taki rodzaj instalacji, jakie planujemy umeblowanie i czy tryb życia rodziny wiąże się z potrzebą zmiany temperatury powietrza w niektórych pomieszczeniach lub określonych porach dnia. Wiele rodzin z obawy przed koniecznością dogrzewania lub zrywania posadzki w razie awarii decyduje się na ogrzewanie podłogowe tylko w pomieszczeniach, gdzie planowana jest podłoga z materiału o niskiej przyswajalności ciepła, zwłaszcza z kamienia i terakoty (kuchnia, łazienka). To sposób na połączenie komfortu związanego z zaletami ogrzewania podłogowego z minimalizacją ryzyka.
Jak się chronić przed zagrożeniami związanymi z wynajmem mieszkania?
Warto wiedzieć, jak wynająć mieszkanie tak, by ustrzec się przed ryzykiem, które temu przedsięwzięciu zawsze towarzyszy. Na skutki nieuczciwości narażeni są zarówno najemcy, jak i wynajmujący, więc i jedna, i druga strona powinna zachować wszelkie środki ostrożności.
Warto wiedzieć, jak wynająć mieszkanie tak, by ustrzec się przed ryzykiem, które temu przedsięwzięciu zawsze towarzyszy. Na skutki nieuczciwości narażeni są zarówno najemcy, jak i wynajmujący, więc i jedna, i druga strona powinna zachować wszelkie środki ostrożności. Krok 1: Zachowaj zasadę ograniczonego zaufania. Sprawdź wiarygodność potencjalnego najemcy/właściciela lokalu – poproś o okazanie dwóch dowodów tożsamości, np. dowodu osobistego i prawa jazdy. W ten sposób możesz już na początku zdemaskować oszusta, który posługuje się fałszywym lub kradzionym dokumentem. Oprócz tego poproś potencjalnego najemcę o informację na temat stanu swoich płatności z Biura Informacji Gospodarczej (dane o wynajmującym lokal można uzyskać z Biura Informacji Kredytowej). Możesz też skorzystać z pomocy pośrednika, który ma większe doświadczenie i dostęp do bazy dokumentów zastrzeżonych prowadzonej przez Związek Banków Polskich (pamiętaj jednak, aby przed zawarciem umowy z firmą pośredniczącą dowiedzieć się, czy posiada ona stosowne uprawienia). Krok 2: Zadbaj o to, co najważniejsze – sporządź umowę. Zadbaj o zabezpieczenie swoich interesów poprzez takie skonstruowanie umowy, żeby nie zawierała żadnych luk ani niedomówień. Będąc najemcą, również możesz wywierać wpływ na treść umowy, więc nie podpisuj wszystkiego, co podsunie ci pod nos właściciel lokalu. Krok 3: Gromadź dokumentację. Do umowy dołącz dokumentację fotograficzną potwierdzającą stan techniczny mieszkania przed zawarciem umowy. To ważny krok zarówno z punktu widzenia najemcy, jak i wynajmującego, ponieważ zdarzają się przypadki zarówno zniszczenia mienia przez lokatora, jak również oszustw właścicieli mieszkań, którzy wyłudzają pieniądze na remonty. Brak dowód o stanie mieszkania sprzed podpisania umowy znacznie opóźnia, a czasem uniemożliwia dowiedzenie winy drogą sądową. Krok 4: Zapewnij sobie dodatkową ochronę – zarejestruj się w urzędzie skarbowym. Jeśli jesteś właścicielem wynajmowanego lokalu, zgłoś fakt zawarcia umowy w urzędzie skarbowym. Będziesz odprowadzać podatek, ale jednocześnie obejmie cię dodatkowa ochrona w postaci przepisów o najmie okazjonalnym. Krok 5: Rozpoznaj naciągacza. Jeśli jesteś lokatorem wynajmowanego lokalu, nie daj się naciągnąć przez właściciela i nie płać kaucji, której wysokość przekracza dopuszczalną normę sześciokrotnej wartości czynszu. Home staging pozwoli przygotować mieszkanie na sprzedaż. Mieszkanie musi być zadbane i odpowiednio udekorowane. Sprzedawanie mieszkania wiąże się z pewnymi zasadami. Jeśli sprzedajesz mieszkanie przed upływem 5 lat, licz się z podatkiem. Przed zakupem mieszkania warto podpisać umowę przedwstępną. Sprawdź, kiedy to zrobić. Zakup mieszkania wymaga zapłacenia podatku. Zobacz, jaki jest jego koszt. Podatek od kupna mieszkania może wynosić nawet kilkaset złotych. Warto go wcześniej obliczyć. Kaucja na mieszkanie obowiązuje przy umowie najmu. Jest to rodzaj zabezpieczenia w umowie dla właściciela.
Jak urządzić mały ogród? 5 pomysłów na stylowy mały ogródek
Pomysły na ogród powinny uwzględniać jego wielkość. To, co dobrze wygląda w ogrodzie o dużej powierzchni, może przytłaczać w małym ogrodzie. Dobrze zadbać o optyczne powiększenie przestrzeni takiego ogródka.
Pomysły na ogród powinny uwzględniać jego wielkość. To, co dobrze wygląda w ogrodzie o dużej powierzchni, może przytłaczać w małym ogrodzie. Dobrze zadbać o optyczne powiększenie przestrzeni takiego ogródka. 1. Ogrodzenie małego ogrodu ukryj za roślinami Widoczne ogrodzenia optycznie pomniejszają przestrzeń. Z tego względu warto zasłonić je roślinnością, obsadzić pnączami, np. winobluszczem, wilcem lub milinem amerykańskim. Ogrodzenie można też zasłonić poprzez usypanie przed nim skarpy i zasadzenie krzewów i traw ozdobnych, które je przesłonią. Jeśli za ogrodem znajduje się las lub łąka, zakryte w ten sposób ogrodzenie stopi się z otoczeniem i optycznie otworzy ogród na przestrzeń. 2. Niech jeden element przyciąga wzrok i stanowi centrum ogrodu W małym ogrodzie nie powinno być zbyt wiele dużych roślin i ozdób. Wystarczy jeden duży krzew, drzewo albo rzeźba lub ozdobna waza w centrum ogrodu. Wokół nich mogą być rozmieszczone inne elementy, np. rabaty. Jest to szczególnie zalecane przy aranżacji ogrodów zbliżonych kształtem do kwadratu lub okręgu. 3. Wybierz rośliny w jasnych, zimnych barwach Niewielką przestrzeń ogrodu optycznie powiększą jasne barwy. Wszelkie konstrukcje i budowle w takim ogrodzie powinny być białe, srebrne lub kremowe. Należy postawić na rośliny o liściach i kwiatach w zimnych, jasnych odcieniach, np. dereń biały, czyściec wełnisty, goździk pierzasty. Szczególnie ważne jest to, żeby jasne barwy przeważały na granicy działki. 4. Wybierz rośliny o drobnym ulistnieniu i delikatnych kwiatach W małym ogrodzie warto sadzić rośliny, które mają drobne liście i delikatne, małe kwiaty, np. róże nozomi, czarny bez, macierzanka, konwalia, rogownica kutnerowata, barwinek. W jednym zakątku ogrodu można ustawić półokrągłą kratkę lub pergolę i obsadzić ją pnącymi kwiatami. 5. Wytycz krętą ścieżkę prowadząca wzdłuż ogrodu Przez najdłuższą część ogrodu powinna prowadzić ścieżka. Kręta ścieżka, znikająca za kępkami roślin lub krzewami, sprawi, że ogród wyda się większy. Niech jej krawędzie nie będą wyraźnie wyodrębnione z otoczenia, niech stapiają się z roślinnością rosnącą obok. Ścieżkę można wysypać drobnym żwirem, w stonowanym kolorze, zbliżonym do koloru ziemi. Czy wiesz, w jaki sposób wykorzystać ozdobne kamienie? Wypróbuj kamień ozdobny w ogrodzie - zobacz, jak wykorzystać kamyki, otoczaki i grys. Dowiedz się, jakie kwiaty najlepiej będą się prezentowały w ogrodzie angielskim. Przeczytaj o pomysłach na ogród w stylu angielskim i dowiedz się, czym się charakteryzuje. Zobacz, z jakich materiałów buduje się skalniaki. Sprawdź aranżacje ogrodów z kamienia i pomysły na skalniaki.
Ogród w stylu angielskim: żywopłot, pnącza, trawy i zioła
Ogrody angielskie największą popularność zyskały w epoce romantyzmu, dzięki charakterystycznemu dla niej dążeniu do idealizacji dzikiej przyrody. W ogrodzie angielskim rządzi natura, dominuje ona nad wszelkimi przejawami ludzkiej działalności. Nieformowany żywopłot zastępuje płot, wysokie trawy swobodnie rosną na rabatach pomiędzy kwiatami, a murki, słupy i pergole są pokryte bluszczem. Kluczem do kompozycji ogrodu w stylu angielskim jest minimum ingerencji w formy, które kształtuje natura.
Ogrody angielskie największą popularność zyskały w epoce romantyzmu, dzięki charakterystycznemu dla niej dążeniu do idealizacji dzikiej przyrody. W ogrodzie angielskim rządzi natura, dominuje ona nad wszelkimi przejawami ludzkiej działalności. Nieformowany żywopłot zastępuje płot, wysokie trawy swobodnie rosną na rabatach pomiędzy kwiatami, a murki, słupy i pergole są pokryte bluszczem. Kluczem do kompozycji ogrodu w stylu angielskim jest minimum ingerencji w formy, które kształtuje natura. Jaki żywopłot zasadzić w ogrodzie w stylu angielskim? Do ogrodzenia ogrodu lub wyodrębnienia w jego ramach pewnych przestrzeni najlepszy będzie nieformowany żywopłot. Mogą go tworzyć drzewa liściaste, np. klon polny lub krzewy: berberys ottawski, świdośliwa kanadyjska, dereń biały. Żywopłot może mieć więcej niż jedną linię: pierwsza, najwyższa warstwa może być poprzedzona lub przetykana niższymi roślinami: berberysem, lilakiem, dereniem. Przycinanie nieformowanego żywopłotu polega wyłącznie na usuwaniu chorych bądź zniszczonych pędów. Jakie rośliny wybrać do ogrodu w stylu angielskim? Ogród angielski to ogród pełen zieleni. Kolorowe kwiaty powinny być w nią dyskretnie wkomponowane. Unikaj egzotycznej roślinności. W pierwszej kolejności wybieraj rośliny, które naturalnie występują w naszej strefie klimatycznej. Rozejrzyj się dookoła, może w okolicy twojego ogrodu rosną dziko rośliny, które mają swoje ogrodowe odmiany, np. paprocie, róże, wrzos. Obserwuj, jakie kompozycje tworzy natura: jakie rośliny rosną obok siebie i jakie formy tworzą. Próbuj naśladować te zestawienia w swoim ogrodzie. W ogrodzie angielskim panuje demokracja, raczej nie ma w nim miejsca na rośliny soliterowe, rosnące osobno, reprezentacyjne i wyeksponowane na tle innych. Nie oznacza to oczywiście, że musisz ścinać piękne, stare, okazałe drzewo, które rośnie w twoim ogrodzie. Możesz zorganizować wokół niego przestrzeń tak, aby w pobliżu rosły wysokie rośliny. W ten sposób drzewo nie będzie dominować, tylko wkomponuje się w przestrzeń ogrodu. W ogrodzie angielskim możesz poświecić trochę miejsca na zorganizowanie rabaty z ziołami, np. wydzielonej żywopłotem. Zioła napełnią ogród pięknym aromatem. Możesz je także wykorzystać w celach leczniczych. Do ziół, które można zasadzić w ogrodzie angielskim, należą: szałwia, rozmaryn, mięta, werbena, krwawnik pospolity i bergamotka. W tych miejscach ogrodu, w których owady są wyjątkowo niemile widziane, np. w pobliżu altany, możesz zasadzić piołun i lawendę, które działają odstraszająco na pchły, muchy i ćmy, oraz tymianek i kocimiętkę, odstraszające komary. Atmosfery tajemniczości doda ogrodowi bluszcz porastający mury i budynki lub rozpięty na pergolach. Jakie kwiaty pasują do ogrodu w stylu angielskim? Do ogrodu angielskiego pasują róże parkowe (krzaczaste) o drobnych kwiatach, np. Angela, róże piżmowe, np. Cornelia, Buff Beauty, róże pnące: klimbingi, ramblery, które mogą porastać niewielkie murki i słupki. Oprócz róż możesz też posadzić w nim byliny, np. liliowce, astry bylinowe, irysy, naparstnice, oraz rośliny cebulowe: narcyzy, lilie, czosnek ozdobny. Niech skupiska kwiatów będą przetykane trawami ozdobnymi. Jakie ozdoby pasują do ogrodu w stylu angielskim? Do ogrodu w stylu angielskim pasują wyłącznie ozdoby wykonane z naturalnych materiałów: drewna, kamienia, cegły, postarzonego metalu: murki, pergole, głazy. Jeśli zastanawiasz się nad ustawieniem rzeźby lub odlewu w stylu antycznym, postaw na prawdziwy antyk. Nowe rzeźby mogą wyglądać pretensjonalnie i zepsują cały efekt. Ozdobne kamienie ładnie się prezentują w każdym ogródku. Zastosuj kamień ozdobny w ogrodzie - dowiedz się, jak wykorzystać kamyki, otoczaki i grys. Wydaje ci się, że mały ogród jest trudno zaprojektować? Przeczytaj o naszych pomysłach na mały ogród i zastosuj 5 porad na stylowy ogródek. Zobacz, z jakich materiałów buduje się skalniaki. Sprawdź aranżacje ogrodów z kamienia i pomysły na skalniaki.
Pomysły na piękny skalniak. Jak ciekawie zaaranżować ogród z kamienia?
Aranżacja ogrodu z kamienia nie musi ograniczać się do odtworzenia wycinka przyrody typowej dla obszarów górskich. Oprócz kamieni, roślin i oczka wodnego mogą się w nim znaleźć schodki i strumyki. Ścieżki natomiast możesz wysypać jasnym żwirem.
Aranżacja ogrodu z kamienia nie musi ograniczać się do odtworzenia wycinka przyrody typowej dla obszarów górskich. Oprócz kamieni, roślin i oczka wodnego mogą się w nim znaleźć schodki i strumyki. Ścieżki natomiast możesz wysypać jasnym żwirem. Podstawowe elementy skalniaka Typowy skalniak znajduje się na niewielkim wzniesieniu. Ma ono zazwyczaj nieregularne, miękkie kształty. Podstawowym elementem, z którego tworzy się skalniak, są kamienie, np. otoczaki, i fragmenty skał: granit, piaskowiec. Kamienie są często porośnięte bylinami, np. floksem szydlastym, poziomkówką indyjską. Rośliny w skalniaku mogą też tworzyć osobne skupiska. Ze skał można tworzyć kompozycje, dobierając kamienie różnej wielkości, o różnych barwach i fakturach. Taką kompozycję często porasta jałowiec lub macierzanka. Obok skalniaka można też zrobić oczko wodne. Tak wygląda ogród skalny w wersji podstawowej. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, żeby go rozbudować. Kamienne schody w skalniaku Z dużych płaskich głazów lub drewna można zbudować schody wpisane w pagórek, na którym utworzono skalniak. Schody po obu stronach można otoczyć murkiem z kamieni lub obsadzić roślinnością. Najlepiej wybierać do tego celu rośliny o płożących pędach i niewielkich wymaganiach co do gleby. Idealne będą np. rozchodnik, irga płożąca i jałowiec płożący. Fontanna lub kaskada wodna w skalniaku Jeśli chcesz urozmaicić oczko wodne, możesz utworzyć w nim fontannę. Można ją łatwo wykonać, umieszczając dyszę fontannową w wydrążonym kamieniu, usypanym z kamieni pagórku lub w ceramicznym ozdobnym naczyniu pozbawionym dna. Możesz też pójść krok dalej i zrobić kaskadę wodną, która będzie stanowiła namiastkę wodospadu. Kaskadę wodną można utworzyć na stromych wzniesieniach, które znajdują się w pobliżu oczka wodnego. Wzniesienie można też zbudować specjalnie pod kaskadę. Należy wydrążyć w nim wgłębienie, które stanie się korytem strumienia. Wgłębienie trzeba wyłożyć materiałami, które wykorzystuje się także do zbudowania dna oczka wodnego: matą poliestrową i wykładziną z elastycznej folii oraz drobnymi kamieniami. Większe kamienie należy położyć wzdłuż brzegu strumienia, trzeba przygnieść nimi brzegi folii. Co kilkadziesiąt centymetrów w korycie należy ułożyć kamienie, które będą tworzyły progi kaskady. Żeby doprowadzić wodę z oczka na szczyt wzniesienia, potrzebna będzie pompa wodna umieszczona na dnie oczka i rura doprowadzona do strumyka. Te elementy należy dokładnie zasłonić kamieniami lub roślinami. Po doprowadzeniu wody do strumyka może się okazać, że woda ucieka bokami koryta albo spływa za szybko. Wtedy trzeba będzie poprawić brzeg lub zmienić stopień nachylenia koryta strumienia. Biały żwir w ogródku skalnym Inspiracji do aranżacji ogrodu skalnego można poszukać też w ogrodach urządzonych w innym stylu, np. ogrodach japońskich. Przykładem elementu zaczerpniętego z ogrodu japońskiego, który sprawdza się także w ogrodach skalnych, jest drobny, jasny żwir. Pasmo żwiru może otaczać cały skalniak, można nim także wysypać ścieżki w ogrodzie. Żwir wysypany w kształcie okręgu lub nerki może też służyć jako ściółka rabat, na których będą rosnąć rośliny. Żwir wykorzystany w ten sposób utrudni rozwój chwastów, ochroni korzenie hodowanych roślin przed mrozem i przegrzaniem. Na takiej rabacie przyjmą się np.: lawenda, szałwia, hortensja, jałowiec i bukszpan. Sprawdź, jak zbudować skalniak. Poznaj aranżacje ogrodów z kamienia - pomysły na skalniaki. Nie wiesz, jak zaprojektować ogród? Przeczytaj o pomysłach na ogród w stylu angielskim i czym się charakteryzuje. Czy wiesz, jak sprawić, aby twój ogród zachwycał wyglądem? Wypróbuj pomysł na mały ogród i 5 porad na stylowy ogródek.