Jak odróżnić zaburzenia psychiczne od chorób neurologicznych?
Zaburzenia psychiczne niekiedy mogą być mylone z chorobami neurologicznymi. Jest to możliwe ze względu na podobieństwo objawów – w obu przypadkach mogą pojawiać się zaburzenia świadomości, koncentracji, a także omamy i halucynacje. Szczególnym typem choroby psychicznej, mylonej ze schorzeniami somatycznymi, jest nerwica lękowa.
Zaburzenia psychiczne niekiedy mogą być mylone z chorobami neurologicznymi. Jest to możliwe ze względu na podobieństwo objawów – w obu przypadkach mogą pojawiać się zaburzenia świadomości, koncentracji, a także omamy i halucynacje. Szczególnym typem choroby psychicznej, mylonej ze schorzeniami somatycznymi, jest nerwica lękowa. Po zauważeniu pierwszych objawów, mogących sugerować chorobę o podłożu psychicznym, należy udać się do psychiatry. We wszystkich większych miastach działają ośrodki leczenia psychicznego, w których na bezpłatną wizytę specjalisty nie trzeba długo czekać. Jeśli psychiatra zauważy niepokojące objawy, mogące sugerować chorobę neurologiczną, skieruje pacjenta do neurologa i na specjalistyczne badania. Zaburzenia psychiczne – objawy Zaburzenia psychiczne to grupa niejednorodnych problemów, związanych z różnymi aspektami życia człowieka. Wyróżnia się wiele typów tych zaburzeń, różniących się od siebie objawami oraz grupą wiekową, w jakiej zazwyczaj występują. Zalicza się do nich m.in.: nerwicę, depresję, autyzm, ADHD, schizofrenię, chorobę afektywną dwubiegunową, demencję starszą oraz anoreksję (typ nerwicy natręctw). Najczęstsze z nich to zaburzenia nerwicowe, którym towarzyszy: silny lęk, napady paniki, wzmożone reakcje na sytuacje stresogenne oraz zaburzenia snu. Ponadto w wielu zaburzeniach psychicznych mogą pojawić się zawroty głowy, omdlenia, napady agresji oraz zaburzenia osobowości. Choroby neurologiczne – jak je odróżnić od zaburzeń psychicznych? Bardzo często choroby neurologiczne bywają mylone z zaburzeniami psychicznymi ze względu na podobieństwo niektórych objawów. W większości przypadków ciężkich chorób neurologicznych pojawiają się zawroty głowy, mrowienie kończyn, zaburzenia widzenia i mowy, problemy z koncentracją i orientacją w terenie. Oprócz tego mogą pojawić się takie symptomy, jak: zaburzenia osobowości, halucynacje czy napady agresji. Objawy te pojawiają się w przypadku stwardnienia zanikowego bocznego, choroby Parkinsona, choroby Alzheimera, zapalenia opon mózgowych oraz nowotworów. Podstawą w rozpoznaniu tych chorób jest konsultacja neurologiczna, przeprowadzenie pogłębionego wywiadu z pacjentem oraz wykonanie specjalistycznych badań neurologicznych.
Padaczka, czyli powszechna choroba neurologiczna. Rodzaje napadów padaczkowych i ich charakterystyczne cechy
Padaczka charakteryzuje się napadami epileptycznymi, które są wynikiem chwilowego zaburzenia czynności mózgu. Uogólniony napad padaczkowy wiąże się z utratą przytomności. Pierwsza pomoc polega na ochronie głowy chorego przed ewentualnymi urazami.
Padaczka charakteryzuje się napadami epileptycznymi, które są wynikiem chwilowego zaburzenia czynności mózgu. Uogólniony napad padaczkowy wiąże się z utratą przytomności. Pierwsza pomoc polega na ochronie głowy chorego przed ewentualnymi urazami. Padaczka jest jedną z częstszych chorób o podłożu neurologicznym. Istotą schorzenia są samoczynne, nagłe wyładowania bioelektryczne wewnątrz komórek nerwowych mózgu. W konsekwencji dochodzi do napadów padaczkowych, które mogą mieć różne objawy i charakter. Jakie są przyczyny padaczki? Padaczka, nazywana inaczej epilepsją jest chorobą neurologiczną, która polega na gwałtownych wyładowaniach bioelektrycznych w neuronach, czyli komórkach nerwowych jednej bądź obu półkul mózgowych. Napady padaczkowe pojawiają się wskutek przejściowych zaburzeń w funkcjonowaniu mózgu. Choroba najczęściej , jedujawnia się przed 20. rokiem życianak przyczyna epilepsji jest często nieustalona. Ze względu na przyczynę choroby, padaczkę dzieli się na trzy rodzaje: objawową - o znanej przyczynie, skrytopochodną – o prawdopodobnej, ale nie potwierdzonej przyczynie, idiopatyczną – o nieustalonej przyczynie. Najczęstszą poznaną przyczyną padaczki jest uszkodzenie mózgu, do którego może dojść w okresie życia płodowego lub podczas nieprawidłowo przebiegającego porodu. Choroba często rozwija się na skutek niedotlenienia okołoporodowego mózgu, urazów głowy oraz mózgowego porażenia dziecięcego. U osób dorosłych i w starszym wieku przyczynami epilepsji są: choroby nowotworowe ośrodkowego układu nerwowego, stwardnienie rozsiane, choroby otępienne oraz udary i guzy mózgu. Rodzaje napadów padaczkowych Padaczka jest chorobą o bardzo zróżnicowanym przebiegu. Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje napadów padaczkowych: małe – inaczej ogniskowe, częściowe, które dotyczą jednej półkuli mózgu oraz duże – uogólnione. U osób z ogniskowymi napadami padaczkowymi wyładowania bioelektryczne pojawiają się w określonej okolicy mózgu, ale mogą rozprzestrzenić się i przekształcić w napad uogólniony. Czas trwania napadu wynosi od kilku sekund do minuty. Przy częściowym napadzie u osoby chorej nie zawsze dochodzi do zaburzeń przytomności. Najczęstszymi objawami małych napadów są: zaburzenia wzrokowe, słuchowe węchowe, uczucie drętwienia, przyspieszenie tętna, pocenie się i nadmierne ślinienie, uczucie ucisku w nadbrzuszu lub klatce piersiowej. Napady częściowo mogą przybierać postać automatyzmów, takich jak: składanie rąk, żucie, połykanie. Napady uogólnione dzieli się na kilka typów: napady atoniczne – charakteryzują się nagłą utratą napięcia mięśniowego, któremu towarzyszy upadek chorego nierzadko powodujący uraz głowy, napady nieświadomości – polegają na nagłej utracie świadomości, ale bez utraty napięcia mięśniowego, napady miokloniczne – ich istotą są gwałtowne i krótkie zrywy mięśni przebiegające bez utraty świadomości, które mogą powodować np. nagłe upuszczanie przedmiotów, napady toniczno-kloniczne – charakteryzują się utratą przytomności i trwają około 1-3 minuty. Ten typ napadu rozpoczyna się fazą toniczną. Towarzyszy jej krzyk, po którym osoba chora sztywnieje i upada. Głowa i tułów są odgięte do tyłu, kończyny wyprostowane, dłonie zaciśnięte, a gałki oczne skierowane ku górze. U chorego często występuje sinica i bezdech. Po 30 s pojawia się faza kloniczna, czyli drgawki. Źrenice są rozszerzone, podnosi się ciśnienie krwi oraz dochodzi do przyspieszenia pracy serca i ślinotoku. W niektórych przypadkach napad prowadzi do przegryzienia języka i niekontrolowanego oddania moczu. Co robić w trakcie napadu padaczkowego – pierwsza pomoc W przypadku napadu uogólnionego, któremu towarzyszy nagła utrata przytomności, ważną rolę odgrywa pierwsza pomoc, której głównym celem jest niedopuszczenie do urazu głowy osoby chorej. Po pierwsze widząc, że osoba chora na padaczkę zaczyna tracić przytomność, należy zapewnić jej bezpieczeństwo amortyzując upadek, aby nie doszło do poważnego urazu głowy. Następnie układa się ją w pozycji bocznej ustalonej. W trakcie napadu padaczkowego dochodzi do drgawek, dlatego należy zabezpieczyć głowę osoby chorej umieszczając pod nią ręcznik, bluzę bądź inny dostępny materiał (nie może podnosić zbyt wysoko głowy, ze względu na ryzyko zapadnięcia języka). Zaleca się również rozpiąć koszulę lub zdjąć pasek spodni, aby możliwe było swobodne oddychanie. Po napadzie osoba chora zapada w głęboki sen, z którego nie należy jej wybudzać. Przy odzyskiwaniu przytomności powinno się mówić do osoby chorej spokojnym tonem i zapewnić, że powraca do prawidłowego funkcjonowania. Osoba udzielająca pierwszej pomocy powinna zachować spokój. W trakcie napadu padaczkowego nie należy: przenosić osoby chorej, wkładać własnej ręki do jamy ustnej osoby chorej, powstrzymywać drgawek chorego „na siłę”, podawać płynów lub tabletek, otwierać zaciśniętych szczęk osoby chorej, rozpoczynać resuscytacji, czyli sztucznego oddychania (chwilowy bezdech jest charakterystycznym objawem napadu).
Opieka nad chorym na alzheimera: przystosowanie mieszkania, wsparcie psychologiczne oraz zajęcia, pobudzające mózg do pr
Choroba Alzheimera jest jednym z najpowszechniejszych rodzajów otępienia. Charakteryzuje się ona wieloetapowym przebiegiem, o zróżnicowanych objawach. Zwykle dotyka ludzi w wieku starczym i znacząco wpływa na komfort życia zarówno osób, dotkniętych alzheimerem, jak i ich opiekunów. Chorzy potrzebują wsparcia zarówno psychicznego, jak i pomocy przy wykonywaniu codziennych czynności.
Choroba Alzheimera jest jednym z najpowszechniejszych rodzajów otępienia. Charakteryzuje się ona wieloetapowym przebiegiem, o zróżnicowanych objawach. Zwykle dotyka ludzi w wieku starczym i znacząco wpływa na komfort życia zarówno osób, dotkniętych alzheimerem, jak i ich opiekunów. Chorzy potrzebują wsparcia zarówno psychicznego, jak i pomocy przy wykonywaniu codziennych czynności. Choroba Alzheimera jest schorzeniem o podłożu neurologicznym o bliżej nieznanych przyczynach. Cechują ją zróżnicowane objawy: począwszy od zaburzeń pamięci krótkotrwałej, przez upośledzenie mowy i słuchu, aż po całkowitą utratę mobilności. Choroba Alzheimera jest schorzeniem nieuleczalnym o postępującym przebiegu. Na zaawansowanym etapie choroby pacjent jest całkowicie uzależniony od pomocy bliskich mu osób. Przystosowanie mieszkania do potrzeb chorego na alzhaimera Podstawą w opiece nad osobą chorą na alzhaimera jest zadbanie o jej bezpieczeństwo w domu. Należy zdać sobie sprawę z tego, że pacjent zmagający się z tym schorzeniem nie myśli racjonalnie i może w sposób nieświadomy wyrządzić krzywdę zarówno sobie, jak i innym domownikom. Przy dostosowaniu mieszkania do potrzeb chorego na alzhaimera w szczególności należy pamiętać o: usunięciu z zasięgu wzroku wszystkich przedmiotów (w tym również detergentów), którymi chory mógłby zrobić sobie krzywdę, zabezpieczeniu kuchenki gazowej, zamontowaniu w oknach dodatkowych zabezpieczeń, zabezpieczeniu lustra lub całkowicie usunięcie go z zasięgu wzroku chorego, uniemożliwieniu choremu dostępu do samochodu i innych pojazdów mechanicznych, zabezpieczeniu naczyń szklanych – choremu podawać jedzenie w naczyniach plastikowych, zabezpieczeniu kontaktów. Wsparcie psychologiczne osoby chorej na alzheimera Wsparcie duchowe jest potrzebne w szczególności na pierwszym etapie rozwoju choroby i w momencie jej diagnozowania. Wówczas chory zaczyna zdawać sobie sprawę ze zmian w swoim zachowaniu. Ponadto zaczynają się zaburzenia pamięci krótkotrwałej, które znacznie obniżają komfort życia pacjenta. W takiej sytuacji wsparcie duchowe i deklaracja pomocy od osób bliskich są nieocenione. Niekiedy warto skorzystać z pomocy specjalisty i zabrać chorego na wizytę u psychologa, który pomoże mu oswoić się z chorobą. W udzielanym osobie chorej na alzhaimera wsparciu bardzo ważne jest również zadbanie o częste pochwały. Zajęcia dla osoby chorej na alzheimera Chociaż choroba Alzhaimera jest nieuleczalna, a przyjmowane farmaceutyki mają na celu przede wszystkim złagodzenie objawów, to warto organizować choremu zajęcia związane z wysiłkiem intelektualnym. Przykładowo może być to gra w szachy lub w karty, rozwiązywanie krzyżówek czy czytanie książek. Dobrze sprawdzą się także ćwiczenia pamięci, oglądanie albumów rodzinnych oraz śpiewanie piosenek. W celu utrzymania sprawności fizycznej chorego należy wykonywać z nim proste ćwiczenia gimnastyczne. Z myślą o poprawie komfortu życia chorego można przygotować karteczki z informacjami i umieścić je na różnych przedmiotach. Warto również zadbać o to, żeby chory w zasięgu swojego wzroku miał telefon, a na nim zapisane kontakty do osób najbliższych oraz numery alarmowe.
Jak poznać osobę ze schizofrenią? Przyczyny choroby, objawy i diagnostyka
Schizofrenia jest zaburzeniem psychicznym, w których chory ma błędne pojęcie na temat siebie i świata. Przyczyną choroby są czynniki genetyczne oraz środowiskowe (zażywanie narkotyków, traumy). Schizofrenia objawia się m.in. urojeniami, halucynacjami, problemami z koncentracją i wycofaniem społecznym.
Schizofrenia jest zaburzeniem psychicznym, w których chory ma błędne pojęcie na temat siebie i świata. Przyczyną choroby są czynniki genetyczne oraz środowiskowe (zażywanie narkotyków, traumy). Schizofrenia objawia się m.in. urojeniami, halucynacjami, problemami z koncentracją i wycofaniem społecznym. Schizofrenia to choroba psychiczna, w której chory ma zaburzone postrzeganie siebie i otaczającego go świata. Istnieje wiele rodzajów tej choroby, więc każdy pacjent może przeżywać ją na swój sposób. Początek choroby zaczyna się zwykle we wczesnej dorosłości pomiędzy 18. a 35. rokiem życia. Objawy schizofrenii Osoba cierpiąca na schizofrenię ma błędne postrzeganie własnej osobowości, myśli i emocji. Objawy choroby można ująć w trzech kategoriach: Objawy wytwórcze – urojenia i omamy (zwykle słuchowe), które objawiają się jako widziane przez chorego osoby lub głosy. Chory jest przekonany o ich istnieniu, wchodzi z nimi w interakcje, reaguje na sygnały od nich (schizofrenia paranoidalna). Schizofrenik boi się, że tworzy się spisek przeciwko niemu oraz że ktoś go śledzi. Objawy poznawcze – problemy z pamięcią, koncentracją, przyswajaniem nowych informacji oraz wykorzystywaniem ich do późniejszych działań. Osoba chora jest zamknięta na nowe wiadomości, uważa za słuszne tylko to, o czym przekonała się w przeszłości. Objawy negatywne – ograniczenie emocji i stopniowa izolacja od ludzi. Osoba chora systematycznie wycofuje się ze społeczeństwa oraz obniża się jakość przeżywanego przez nią życia. Omamy i fałszywe przekonania sprawiają, że chory panicznie się boi i jest stale napięty. Osoba staje się agresywna, ponieważ chce się obronić przed atakami z zewnątrz. Schizofrenicy systematycznie stają się coraz bardziej nieufni i niezdolni do okazywania uczuć. Ostatecznie tracą sens i chęć do życia. Przyczyny schizofrenii Schizofrenia jest związana z destabilizacją biochemiczną w mózgu. Przyczyną tego stanu są czynniki genetyczne i środowiskowe. Jeśli matka bądź ojciec chorowali na schizofrenię, to jest 13% prawdopodobieństwa, że choroba wystąpi u dzieci. W przypadku, gdy dwoje rodziców cierpiało na schizofrenię to możliwość wystąpienia u potomków wzrasta do 40%. Naukowcy znaleźli również powiązanie między chorobą a nieregularnym rozłożeniem dopaminy w mózgu (w jednych częściach mózgu jest jej więcej, a w innych mniej). Skutkuje to obniżeniem nastroju i urojeniami, lecz nie jest bezpośrednią przyczyną choroby. Również czynniki środowiskowe mogą wpływać na rozwój choroby. Są to głównie: przyjmowanie narkotyków – marihuany, amfetaminy, ciężkie, traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa, powikłania po chorobach zakaźnych lub zakażenie przez matkę w okresie prenatalnym. Diagnostyka i leczenie schizofrenii Diagnostyka schizofrenii polega na szczegółowym wywiadzie, w którym pacjent opowiada etapy swojego życia i rozwoju. Zwykle wykonuje się też testy psychologiczne oraz badania laboratoryjne. Leczenie schizofrenii polega na regularnych spotkaniach z psychoterapeutą lub psychiatrą. Terapią wspomagającą jest podawanie środków farmakologicznych. Głównie są to leki psychotropowe (przeciwpsychotyczne), które zmniejszają objawy wytwórcze, a w kolejnym etapie wpływają na objawy poboczne. Te neuroleptyki zaczynają działać dopiero po 7-14 dniach, lecz aby zobaczyć pozytywne skutki ich stosowania należy przyjmować je minimum 4 tygodnie. Leki psychotropowe mają też działanie uboczne, takie jak senność, zawroty głowy, drżenie rąk i nóg oraz sztywność mięśni.
Rola witamin, składników odżywczych i sposób żywienia w stwardnieniu rozsianym
Stwardnienie rozsiane (SM - sclerosis multiplex) to neurologiczna choroba przewlekła o podłożu autoimmunologicznym. Istnieje wiele mitów dotyczących specjalnego żywienia, które rzekomo ma polepszać stan zdrowia osób cierpiących na to schorzenie. Do tej pory jednak nie przeprowadzono żadnych badań, które by jednoznacznie świadczyły o tym, że istnieje dieta lecząca stwardnienie rozsiane.
Stwardnienie rozsiane (SM - sclerosis multiplex) to neurologiczna choroba przewlekła o podłożu autoimmunologicznym. Istnieje wiele mitów dotyczących specjalnego żywienia, które rzekomo ma polepszać stan zdrowia osób cierpiących na to schorzenie. Do tej pory jednak nie przeprowadzono żadnych badań, które by jednoznacznie świadczyły o tym, że istnieje dieta lecząca stwardnienie rozsiane. W SM, tak samo jak w innych chorobach, bardzo ważne jest, aby codzienny jadłospis dostarczał organizmowi wszystkich niezbędnych składników odżywczych. Istotne jest również utrzymanie prawidłowej masy ciała i rezygnacja ze złych nawyków żywieniowych. Rola witaminy B12 w leczeniu stwardnienia rozsianego Witamina B12 jest składnikiem, który uczestniczy w procesie tworzenia osłonek mielinowych komórek nerwowych. Jej znaczące niedobory mogą dawać objawy przypominające symptomy charakterystyczne dla SM, dlatego popularny jest pogląd, że jej suplementacja może być skuteczną profilaktyką stwardnienia rozsianego. Nie istnieją jednak żadne badania potwierdzające tę tezę. Najczęściej chorzy na SM mają prawidłowy poziom tej witaminy w organizmie. Kwasy tłuszczowe a dieta w stwardnieniu rozsianym Nienasycone kwasy tłuszczowe (omega-3, omega-6 i omega-9) pochodzące z roślin oraz ryb są niezbędne do funkcjonowania układu nerwowego. Mają działanie przeciwzapalne i ograniczające wytwarzanie przeciwciał, co w przypadku osób chorych na SM jest szczególnie ważne, ponieważ łagodzi agresywne reakcje układu odpornościowego. Witamina D i antyoksydanty w żywieniu chorych na SM Witamina D dostarczana jest z pożywieniem a aktywowana przez promienie słoneczne. Łączono występowanie stwardnienia rozsianego z zamieszkiwaniem na terenach o mniejszym nasłonecznieniu, co ostatecznie nie zostało jednak potwierdzone. Witamina D jest ważnym składnikiem w profilaktyce osteoporozy, dlatego musi się znajdować szczególnie w jadłospisie osób o ograniczonych możliwościach poruszania się, czyli chorych na SM. Antyoksydanty, czyli przeciwutleniacze, znajdujące się w witaminach: A, C i E oraz miedzi, cynku oraz selenu opóźniają procesy degeneracyjne tkanek, dlatego ich umiarkowany udział w diecie osoby cierpiącej na SM jest kluczowy. Należy pamiętać, że silne działanie przeciwutleniające (czyli nadmiar antyoksydantów) może pobudzać pracę systemu immunologicznego, co w przypadku osób z SM prowadzi do nasilenia objawów choroby. Racjonalne żywienie w SM Osoby ze stwardnieniem rozsianym powinny stosować dietę urozmaiconą, bogatą w warzywa, owoce, pełnoziarniste produkty zbożowe, chude przetwory mleczne, ryby i oleje roślinne. Znajdujące się w produktach pochodzenia zwierzęcego nasycone kwasy tłuszczowe spożywane w nadmiarze są niezdrowe zarówno dla osób zdrowych, jak i chorych. Ważne również jest, by nie stosować żywienia eliminacyjnego polegającego na restrykcyjnym wyłączaniu całych grup składników, np. białka. Zalecana również jest bezwzględna rezygnacja z palenia tytoniu oraz picia alkoholu w nadmiarze.
Objawy choroby neurologicznej: depresja, omdlenia, lęki, światłowstręt
Choroba neurologiczna silnie oddziałuje na cały organizm. Jest związana z nieprawidłowym funkcjonowaniem układu nerwowego. Jej główne objawy to: zawroty głowy, zaburzenia widzenia, omdlenia czy zaburzenia psychiczne.
Choroba neurologiczna silnie oddziałuje na cały organizm. Jest związana z nieprawidłowym funkcjonowaniem układu nerwowego. Jej główne objawy to: zawroty głowy, zaburzenia widzenia, omdlenia czy zaburzenia psychiczne. Choroby układu nerwowego występują tak często, jak zaburzenia innych systemów. Jednak podstawowa funkcja układu nerwowego (m.in. odbiór bodźców i kontrola narządów wewnętrznych) sprawia, że choroby z nim związane są niezwykle ciężkie oraz uniemożliwiają pracę całego organizmu. Choroby układu nerwowego – ogólna charakterystyka objawów Choroby neurologiczne zaczynają się niepostrzeżenie. Wiele zaburzeń może rozwijać się przez lata, pozostając niezauważone. Najczęściej pierwsze objawy są ogólne, przez co choroba jest trudna do zdiagnozowania. Zawroty głowy – diagnostyka i konsekwencje Zawroty głowy mogą mieć podłoże neurologiczne wtedy, gdy powtarzają się regularnie lub powodują zagrożenie dla zdrowia. Objawiają się poczuciem braku „twardego gruntu” pod stopami, zawirowaniami w głowie lub lękiem przed nagłym upadkiem. Potencjalne choroby neurologiczne, które mogą wywoływać zawroty głowy, to: uszkodzenia nerwów czaszkowych, ataksja (problemy z koordynacją ruchów i utrzymaniem równowagi), zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych lub udar mózgu. Zaburzenia psychiczne – występowanie 50% pacjentów trafiających do neurologa skarży się na zaburzenia psychiczne. Do podstawowych nieprawidłowości świadczących o chorobie neurologicznej można zaliczyć: zaburzenia depresyjne: patologiczne przypadki tej choroby występują w większości chorób neurologicznych (u osób cierpiących na chorobę Parkinsona, depresja diagnozowana jest w 50% przypadków, natomiast w przebiegu padaczki może dotyczyć nawet 75%); zaburzenia świadomości: dezorientację, zaburzenia myślenia i pamięci, urojenia; zaburzenia lękowe: paniczny lęk, zaburzenia snu, zaburzenia rytmu serca. Omdlenia – niebezpieczeństwo czy fałszywy alarm? Najczęstsze typy omdleń to omdlenia ortostatyczne, odruchowe i pochodzenia sercowego. Omdlenia pochodzenia ortostatycznego (czyli nagły spadek ciśnienia krwi przy zmianie pozycji ciała na pionową) to jedyny rodzaj omdleń, który może mieć podłoże neurologiczne. W przypadku jednorazowego epizodu, nie powinno być powodów do obaw. Jeśli natomiast sytuacje takie pojawiają się systematycznie, przyczyna może znajdować się w układzie neurologicznym. Potencjalne choroby neurologiczne, których objawem mogą być omdlenia ortostatyczne, to: neuropatie (zaburzenia przewodzenia informacji ruchowych i czuciowych), stwardnienie rozsiane, guzy mózgu. Światłowstręt – przyczyny i rodzaje Światłowstręt to nadwrażliwość na światło. Powoduje go zwykle zaburzone funkcjonowanie elementów oka, czyli spojówki, rogówki oraz tęczówki. Jeśli wizyta u okulisty nie wykazuje nieprawidłowości oka, przyczyny można szukać w neurologii. Potencjalne choroby neurologiczne, przy których występuje światłowstręt, to: choroby ze spektrum autyzmu, nowotwory ośrodkowego układu nerwowego i krwawienia podpajęczynówkowe. Kamica nerkowa to choroba, która powoduje ból przy oddawaniu moczu. Poznaj, inne objawy piasku w nerkach. Zażółcone białka oka to częsty objaw żółtaczki oraz problemów z wątrobą. Dowiedz się więcej, o tym czego objawem są żółte białka oczu. Mechaniczne uszkodzenie lub choćby podrażnienie oczu sprawia, że zaczynają one łzawić. Dowiedz się, jak leczyć łzawiące oczy.
Zaburzenia hiperkinetyczne u dziecka – przyczyny, objawy i leczenie
Zaburzenia hiperkinetyczne, inaczej nadpobudliwość ruchową, można leczyć. Dziecko wysyłane jest na sesje do terapeuty i dodatkowo otrzymuje specjalnie dobrane do niego leki.
Zaburzenia hiperkinetyczne, inaczej nadpobudliwość ruchową, można leczyć. Dziecko wysyłane jest na sesje do terapeuty i dodatkowo otrzymuje specjalnie dobrane do niego leki. Nadmierna aktywność, niemożność skupienia uwagi na lekcjach lub ciągłe przeszkadzanie w klasie może być objawem zaburzeń hiperkinetycznych. Dziecko z tym schorzeniem można leczyć za pomocą leków lub psychoterapii. Czym są zaburzenia hiperkinetyczne? Zaburzenia hiperkinetyczne ujawniają się we wczesnej fazie dzieciństwa i odznaczają się: brakiem wytrwałości w wykonywaniu zadań przez dziecko, szybką zmianą uwagi, nadmierną aktywnością, impulsywnością dziecka. Schorzenie uwarunkowane jest częściowo genetycznie. Jego przyczyną są zaburzenia w połączeniach neuronalnych, które prowadzą do zakłóceń pracy mózgu. Mogą się objawiać zaburzeniami: nastroju dziecka, poziomu jego pobudzenia, pamięci, oraz umiejętności wykonywania poleceń. Co wpływa na występowanie zaburzeń hiperkinetycznych u dziecka? Nadpobudliwość psychoruchowa występuje rodzinnie. Na jej rozwój wpływa przebieg ciąży i przyjmowane przez ciężarną substancję psychoaktywne (narkotyki, alkohol itp.). Dodatkowo naturalny wpływ na chorobę ma środowisko w jakim wychowuje się dziecko. Jak zachowuje się dziecko z nadpobudliwością psychoruchową? Dziecko które cierpi na zaburzenia hiperkinetyczne: robi bezmyślne błędy, jest głośne, nie potrafi być cierpliwe, nie udaje mu się wykonywać poleceń, szybko się nuży, łatwo się rozprasza, ma trudności ze zorganizowaniem sobie pracy. Często również zagrożone jest złymi ocenami w szkole i izolacją w klasie. Nie potrafi ono współpracować z rówieśnikami, grać z nimi w gry zespołowe lub przygotowywać wspólnych projektów. W efekcie obniża się jego samoocena i jest większe prawdopodobieństwo, że może trafić w złe towarzystwo. Jak leczyć zaburzenia hiperkinetyczne? Badania pokazują (zobacz badania) , że w przypadku występowania zaburzeń hiperkinetycznych leki są pomocne. Najlepiej działają, gdy są stosowane jako element terapii obejmującej również psychoterapię, w tym rozmowy z rodziną i nauczycielami. Do kogo się zwrócić w przypadku, gdy dziecko ma objawy zaburzeń hiperkinetycznych? Dziecko u którego zaobserwowano zachowania wskazujące prawdopodobieństwo występowania zaburzeń hiperkinetycznych, powinno być wysłane do pediatry lub lekarza rodzinnego z prośbą o skierowanie do psychiatry dziecięcego. Postawi on diagnozę, wskaże leczenie oraz pomoże przygotować odpowiednie metody uczenia dziecka w szkole. Twoje dziecko nie może się skupić? Zobacz, czym się charakteryzuje nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci i poznaj przyczyny ADHD. Kiedy maluch nie może usiedzieć w miejscu... Sprawdź, czym jest nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci i poznaj objawy ADHD.
Zespół chronicznego zmęczenia odbiera siły do życia
Nie potwierdzono dotychczas, co wywołuje zespół chronicznego zmęczenia. Objawy są bardzo uciążliwe, ponieważ odbierają siły witalne. Odczuwalne zmęczenie jest ciągłe lub nawracające i występuje nawet mimo braku wysiłku fizycznego.
Nie potwierdzono dotychczas, co wywołuje zespół chronicznego zmęczenia. Objawy są bardzo uciążliwe, ponieważ odbierają siły witalne. Odczuwalne zmęczenie jest ciągłe lub nawracające i występuje nawet mimo braku wysiłku fizycznego. W zespole chronicznego zmęczenia pojawiają się bóle głowy, mięśni i stawów, zaburzenia pamięci i problemy z koncentracją i ze snem. Przyczyny zespołu chronicznego zmęczenia Nie udowodniono, co wywołuje zespół chronicznego zmęczenia. Przypuszcza się, że za wystąpienie tej choroby mogą odpowiadać wirusy XMRV lub Epsteina-Barra, odpowiedzialny też za mononukleozę zakaźną. Niektóre hipotezy mówią, że przyczyną zespołu chronicznego zmęczenia może być nieprawidłowy metabolizm kwasu mlekowego w mięśniach w połączeniu z zarażeniem enterowirusem – badanie tkanki mięśni u osób z podejrzeniem choroby wykazało obecność tego wirusa u jednej piątej badanych. Inne teorie upatrują przyczyny w niedoborze składników odżywczych. Możliwa etiologia choroby to również stres powodujący zmiany hormonalne. Jako możliwość dopuszcza się również twierdzenie, że zespół chronicznego zmęczenia jest uwarunkowany genetycznie. Grupa ryzyka zachorowania na zespół chronicznego zmęczenia Jako że zespół chronicznego zmęczenia może pojawić się w wyniku silnego i długotrwałego stresu, do grupy ryzyka zalicza się przede wszystkim osoby w wieku od 20 do 30 lat, które mają stresującą pracę lub pracują bardzo długo i bez przerwy odczuwają presję. Będąc w takiej sytuacji, osoby te często sięgają po używki, które zaburzają pracę organizmu i zmniejszają skuteczność układu odpornościowego. Wówczas łatwiej o infekcję bakteriami, wirusami i grzybami, co może pośrednio lub bezpośrednio przyczyniać się do wystąpienia zespołu chronicznego zmęczenia. Objawy zespołu chronicznego zmęczenia bywają mylone z depresją Zespół chronicznego zmęczenia to przede wszystkim niemożność wstania z łóżka rano czy podjęcia wysiłku. Ale w przeciwieństwie do depresji nie polega to na braku chęci, a na braku rzeczywistej siły, by tego dokonać. Permanentne zmęczenie powoduje również zaburzenia snu – po przebudzeniu odczuwa się zmęczenie większe niż przed pójściem spać, a w nocy trudno jest zasnąć. Zespół chronicznego zmęczenia objawia się również bólami: głowy, bardzo często gardła, stawów i mięśni. Bóle mięśni są rozlane i nie wynikają z przeciążenia ani z żadnej konkretnej przyczyny. W tej chorobie ból odczuwany jest również przy dotykaniu węzłów chłonnych. Dość często zdarza się, że osoby cierpiące na zespół chronicznego zmęczenia zmagają się z alergią, przewlekłym katarem, mają podniesioną temperaturę ciała i zauważają wahania wagi. Zdarzają się im też nocne poty i kołatanie serca. Rzadziej choroba objawia się dolegliwościami ze strony układu pokarmowego, zaburzeniami cyklu miesiączkowego czy nadmierną wrażliwością na alkohol. Leczenie zespołu chronicznego zmęczenia Zespół chronicznego zmęczenia nie jest wpisany na międzynarodową listę chorób, nie ma też wyznaczonych metod jego leczenia. Ale skoro nie wiadomo, co jest przyczyną tego schorzenia, to leczy się wyłącznie jego objawy. W niektórych przypadkach zaleca się psychoterapię czy fizjoterapię. Skoro możliwą przyczyną zespołu chronicznego zmęczenia jest zbyt duże stężenie kwasu mlekowego w mięśniach i jego nieprawidłowy metabolizm, warto zmniejszyć jego poziom poprzez stosowanie odpowiedniej diety. Może pomóc też odstawienie używek i redukcja stresu, o ile jest możliwa. Wylecz marskość wątroby. Zobacz, jaka powinna być twoja dieta. Motylica wątrobowa powoduje fascjolozę. Zobacz, na czym polega diagnostyka i leczenie. Detoks wątroby może przynieść wiele korzyści. Sprawdź, jak oczyścić wątrobę.
Drżenie zamiarowe i spoczynkowe – mimowolne ruchy rąk
Drżenie zamiarowe występuje podczas wykonywania ruchu. Drżenie spoczynkowe pojawia się w spoczynku, gdy ręce są stabilnie podparte. Oba rodzaje drżenia wynikają z deficytu komórek mózgu. W pierwszym przypadku – uszkodzenia móżdżku, w drugim – obumierania komórek na skutek choroby.
Drżenie zamiarowe występuje podczas wykonywania ruchu. Drżenie spoczynkowe pojawia się w spoczynku, gdy ręce są stabilnie podparte. Oba rodzaje drżenia wynikają z deficytu komórek mózgu. W pierwszym przypadku – uszkodzenia móżdżku, w drugim – obumierania komórek na skutek choroby. Najczęstszymi przyczynami drżenia rąk u osób młodych są: silne pobudzenie emocjonalne, stres lub niedobór magnezu. Mimowolne ruchy rąk mogą być spowodowane także nadczynnością tarczycy bądź chorobami neurologicznymi, np. stwardnieniem rozsianym. Drżenie zamiarowe podczas wykonywania ruchu Drżenie zamiarowe to mimowolne ruchy wykonywane przeważnie rękoma. Są nierytmiczne i mają różne nasilenie. Charakterystyczne dla drżenia zamiarowego jest jego nasilenie podczas wykonywania ruchu (np. ręką). Ponadto w miarę zbliżania się do celu, np. żeby przesunąć przedmiot czy go podnieść, dłoń drży coraz mocniej. Drżenie zamiarowe zazwyczaj występuje tylko po jednej stronie ciała. Przyczyną drżenia zamiarowego jest uszkodzenie móżdżku, czyli części mózgu odpowiadającej m.in. za zdolność zachowania równowagi i koordynację ruchową. Uszkodzenie może być wynikiem: genetycznej choroby Friedreicha polegającej na zwyrodnieniu części układu nerwowego oraz serca, rozwijającego się w móżdżku guza, zakażenia i powstania ropnia, udaru niedokrwiennego lub krwotocznego, stwardnienia rozsianego. Towarzyszące drżeniu zamiarowemu objawy to: ataksja – zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenia mowy, dysmetria – brak możliwości zatrzymania ruchu w dowolnym momencie, brak możliwości prawidłowej oceny odległości, adiadochokineza – niezdolność do wykonywania ruchów naprzemiennych z zachowaniem odpowiedniego tempa, np. otwieranie i zamykanie dłoni. Drżenie spoczynkowe a choroba Parkinsona O drżeniu spoczynkowym można mówić wówczas, gdy stabilnie oparte ręce wykonują ruchy mimowolne. Ruchy w drżeniu spoczynkowym są rytmiczne i występują po obu stronach ciała. W przeciwieństwie do drżenia zamiarowego w drżeniu spoczynkowym ruchy słabną podczas poruszania rękoma. Objawy drżenia spoczynkowego mogą nasilać się w wyniku stresu lub silnych emocji. Najczęstszą przyczyną drżenia spoczynkowego jest choroba Parkinsona. Oprócz drżenia spoczynkowego występują inne objawy, w tym: spowolnienie ruchowe (bradykinezja), sztywność mięśniowa, depresja, zaburzenia pamięci, zaburzenia zdolności mowy, niestabilność postawy, skłonności do upadku. Drżenie spoczynkowe niekiedy może być symptomem tzw. parkinsonizmu polekowego. Mimowolne ruchy występują u osób zażywających leki przeciwpsychotyczne. Są to leki używane w kuracji zaburzeń psychicznych (schizofrenii i psychozy). Mają silne działanie uspokajające i obniżają aktywność komórek nerwowych. Sprawdź, czym są paciorkowce i jakie choroby wywołują. Czy wiesz, że przyczyną swędzenia pochwy nie musi być choroba? Dowiedz się więcej. Czym jest wstrząs septyczny? Poznaj jego przyczyny, objawy i leczenie.
Dziecko chodzi na palcach: powyżej 3 lat może to być objaw choroby
Chodzenie na palcach do 3. roku życia nie jest niepokojącym objawem, wręcz pomaga ukształtować dziecięcą stopę. U dzieci powyżej 3 lat może być objawem autyzmu, dziecięcego porażenia mózgowego bądź zaburzeń neurologicznych.
Chodzenie na palcach do 3. roku życia nie jest niepokojącym objawem, wręcz pomaga ukształtować dziecięcą stopę. U dzieci powyżej 3 lat może być objawem autyzmu, dziecięcego porażenia mózgowego bądź zaburzeń neurologicznych. W początkowym etapie rozwoju, gdy dziecko uczy się chodzić, chodzenie na palcach jest nawet wskazane. Pomaga walczyć z płaskostopiem. W późniejszym wieku zbyt częste chodzenie na palcach obciąża mięśnie i stawy. Chodzenie na palcach u dzieci do 3. roku życia Dla dzieci, które uczą się chodzić, chodzenie na palcach jest naturalne i nie powinno wzbudzać niepokoju. Poruszanie się na palcach ułatwia malcom zachowanie równowagi i reguluje napięcie mięśni odpowiedzialnych za prostowanie tułowia. Chodzenie na palcach u dzieci, które potrafią już chodzić, może być objawem choroby i wymaga konsultacji z lekarzem pediatrą, ortopedą lub neurologiem bądź z fizjoterapeutą. Chodzenie na palcach u dzieci od 3 lat U maluchów w 3. roku życia i później chodzenie na palcach może być oznaką: wrodzonego skrócenia ścięgna Achillesa – przeważnie udaje się to zdiagnozować już u dzieci młodszych, zaniku (dystrofii) mięśni – dziecko ma bardzo słabe napięcie mięśni, nie siada ani nie chodzi samodzielnie, nie ma odruchów głębokich (ścięgnowych), hipotonii (obniżonego napięcia mięśniowego) – nieprawidłowe napięcie mięśni może wymuszać na dziecku chodzenie na palcach, często występuje w połączeniu z dysplazją bioder (niestabilność, nieprawidłowy zakres ruchu bioder), niezintegrowanego odruchu pierwotnego – toniczny odruch błędnikowy (TOB) w wyproście pojawia się u dziecka przy porodzie i powinien zaniknąć od 7. tygodnia do 3. roku życia, polega na tym, że gdy dziecko rusza głową do tyłu, automatycznie prostuje ręce i nogi, uszkodzenia zmysłu kinestetycznego, czyli zmysłu orientacji ułożenia własnego ciała, nadwrażliwością podeszew stóp w odbieraniu bodźców – zbyt duża wrażliwość na dotyk sprawia, że dziecko chodzeniem na palcach minimalizuje powierzchnię odbierającą bodźce. Chodzenie na palcach u dzieci powyżej 3. roku życia często jest objawem dziecięcego porażenia mózgowego oraz autyzmu. Chodzenie na palcach u dorosłych U dorosłych chodzenie na palcach zwykle jest idiopatyczne, czyli jego przyczyna jest nieznana. Na palcach chodzą też osoby dorosłe ze spektrum autyzmu. Autyzm może mieć łagodną postać, ale chodzenie na palcach jest bardzo częstym objawem i pojawia się niezależnie od stopnia zaawansowania choroby i wieku chorego. Przyczyną chodzenia na palcach u dorosłych może być też zapalenie nerwu kulszowego. Chory przemiesza się w taki sposób, by nie czuć bólu związanego ze stanem zapalnym (tzw. chód antalgiczny). U młodych dorosłych chodzenie na palcach niekiedy jest skutkiem dystrofii mięśniowej Beckera. Osoba chora na ten rodzaj zaniku mięśni porusza się niepewnym krokiem, na palcach bądź z wysuniętym do przodu brzuchem. Twój maluch ma płaskostopie? Poznaj najlepsze ćwiczenia na płaskostopie u dzieci. Niepokoi Cię stan stóp dziecka? Zobacz, do kiedy może występować płaskostopie fizjologiczne u dzieci. Problemy z płaskostopiem u malucha? Sprawdź, dlaczego warto kupić wkładki ortopedyczne na płaskostopie.
Pięć grup przyczyn niepełnosprawności intelektualnej
Najczęstszymi przyczynami niepełnosprawności intelektualnej są czynniki genetyczne, środowiskowe lub schorzenia w okresie dzieciństwa. Największą grupą przyczyn są zaburzenia w rozwoju embrionalnym, np. urazy mechaniczne i infekcje bakteryjne.
Najczęstszymi przyczynami niepełnosprawności intelektualnej są czynniki genetyczne, środowiskowe lub schorzenia w okresie dzieciństwa. Największą grupą przyczyn są zaburzenia w rozwoju embrionalnym, np. urazy mechaniczne i infekcje bakteryjne. Czynniki uszkadzające płód i powodujące niepełnosprawność umysłową mogą działać w okresie prenatalnym oraz postnatalnym. Podział przyczyn niepełnosprawności Wśród przyczyn niepełnosprawności intelektualnej można wyróżnić pięć grup: zaburzenia w rozwoju embrionalnym, zaburzenia okołoporodowe, czynniki genetyczne, schorzenia w okresie dzieciństwa, czynniki środowiskowe. Zaburzenia w rozwoju embrionalnym – największa grupa przyczyn niepełnosprawności Czynniki negatywnie wpływające na rozwój embrionalny płodu to zaburzenia chromosomalne i aberracje chromosomowe. Na zaburzenia chromosomalne płód jest najbardziej narażony w pierwszych trzech miesiącach ciąży. Ich przyczynami mogą być, np. urazy mechaniczne, zatrucia alkoholem, infekcje bakteryjne, wirusy i pasożyty (np. toksoplazmoza). Inne czynniki uszkadzające płód w łonie matki to promienie Roentgena i zaburzenia hormonalne matki. Aberracje chromosomowe to inaczej mutacje chromosomowe. Dochodzi do nich pod wpływem czynników mutagennych (np. promieniowania ultrafioletowego) lub spontanicznie. Polegają na zmianie w strukturze lub liczbie chromosomów. Sprzyjają wystąpieniu zaburzeń takich jak: zespół Downa (spowodowany obecnością jednego dodatkowego chromosomu 21), zespół Klinefeltera (polegający na obecności co najmniej jednego dodatkowego chromosomu X) lub zespół Turnera (całkowity lub częściowy brak jednego z chromosomów X). Zaburzenia perinatalne Okres perinatalny obejmuje ostatni trymestr ciąży, poród oraz pierwsze siedem dób życia niemowlęcia. Do grupy czynników powodujących zaburzenia w tym czasie należą, np. złe odżywienie dziecka, niedotlenienie, konflikt serologiczny i poród przedwczesny. Upośledzenie umysłowe często jest spowodowane przez urazy okołoporodowe – czynniki uszkadzające płód podczas akcji porodowej. W ich następstwie pojawia się krwotok wewnątrzczaszkowy i niedotlenienie mózgu. Czynniki genetyczne Choroby uwarunkowane genetycznie to zespół Downa, zespół Jacobsena, zespół Pataua, i stwardnienie guzowate. Przyczynami niepełnosprawności intelektualnej mogą być także wrodzone choroby metaboliczne, takie jak: fenyloketonuria, galaktozemia i choroba Niemanna-Picka. Choroby wieku dziecięcego Przyczyną niepełnosprawności intelektualnej mogą być też wszystkie choroby przebyte w okresie dwóch pierwszych lat życia dziecka. Czynnikami ryzyka są: zapalanie opon mózgowych, urazy mechaniczne głowy, zatrucia (np. ołowiem), choroby wirusowe (np. odra, świnka, różyczka) i nieprawidłowe odżywianie dziecka. Czynniki środowiskowe Do czynników środowiskowych należy zaliczyć warunki niesprzyjające wychowywaniu dziecka. Są to m.in.: brak stymulacji rozwoju, niesprzyjające właściwości psychiczne rodziców, izolacja społeczna oraz wadliwa struktura rodziny. Czy wiesz, od czego zależy nasilenie niepełnosprawności? Zobacz, czym się różni lekka i umiarkowana niepełnosprawność intelektualna. Niepełnosprawność może łączyć się ze specjalnymi cechami. Dowiedz się, jakie zdolności mają chorzy na zespół Sawanta, czyli niepełnosprawni wybitnie uzdolnieni.
Atak hiperwentylacyjny: najczęstszą przyczyną stres lub choroby płuc
Podczas ataku hiperwentylacyjnego chory ma szybszy i głębszy oddech. Bierze ponad 20 wdechów na jedną minutę i wdycha duże ilości tlenu. Zespół hiperwentylacyjny ma podłoże psychiczne.
Podczas ataku hiperwentylacyjnego chory ma szybszy i głębszy oddech. Bierze ponad 20 wdechów na jedną minutę i wdycha duże ilości tlenu. Zespół hiperwentylacyjny ma podłoże psychiczne. Zespół hiperwentylacyjny dotyczy osób mających zaburzenia na tle psychogennym lub pracujących w stresie. Często jest on też oznaką chorób układu krwionośnego i płuc. Przyczyny hiperwentylacji Zespół hiperwentylacyjny może być wywołany przez: ciążę, działanie alergenów, działanie toksyn, zmiany zwyrodnieniowe ośrodkowego układu nerwowego, niedobór tlenu w wyniku zmniejszonej jego dyfuzji (płuca nie pracują właściwie), działania wzmożonych bodźców nerwowych (nerwica, stres, zimno, lot samolotem). Objawy hiperwentylacji Atak hiperwentylacji trwa od kilku minut do nawet kilku godzin. Jego objawami są: duszności, pobudzenie, lęk, składanie ust na tzw. rybę, bladość skóry, mrowienie rąk i nóg, zaburzenia czucia kończyn i okolic ust, ból w klatce piersiowej, nudności, gazy, wzdęcia, bóle brzucha, utrata przytomności, przyspieszona akcja serca. Leczenie hiperwentylacji Skutecznym sposobem na przerwanie ataku hiperwentylacji jest zastrzyk z wapniem. Zwiększa on obecność dwutlenku węgla, który został gwałtownie wydalony z organizmu. Dodatkowo efekt można spotęgować poprzez oddychanie przez papierową torebkę. Są to jednak środki doraźne, które nie rozwiązują trwale problemu. Problemy z zespołem hiperwentylacji mają swoje źródło głównie w psychice chorego. Warto więc skonsultować się z psychiatrą. Hiperwentylacja może być jedną z oznak chorób płuc. Zobacz, na czym polega przewlekła obturacyjna choroba płuc i jakie są przyczyny POChP. To jedna z przewlekłych chorób płuc. Czy wiesz, jak wygląda przewlekła obturacyjna choroba płuc i jakie są objawy POChP? Ktoś w Twojej rodzinie choruje na POChP? Sprawdź, czym jest przewlekła obturacyjna choroba płuc i jak przebiega diagnostyka POChP. Powoduje przewlekłe problemy z układem oddechowym. Dowiedz się, czym jest przewlekła obturacyjna choroba płuc i jak przebiega leczenie POChP.
Czy da się skutecznie zapobiec Alzheimerowi?
Objawy początkowe Alzheimera obejmują: nieustanne poszukiwanie słów, problemy z pamięcią świeżą, trudności z przetwarzaniem nowych faktów, zmiany nastroju i osobowości. Aby zapobiegać chorobie, należy aktywnie dbać o kondycję mózgu, np. rozwiązywać krzyżówki oraz zadbać o codzienną aktywność fizyczną, np. spacery.
Objawy początkowe Alzheimera obejmują: nieustanne poszukiwanie słów, problemy z pamięcią świeżą, trudności z przetwarzaniem nowych faktów, zmiany nastroju i osobowości. Aby zapobiegać chorobie, należy aktywnie dbać o kondycję mózgu, np. rozwiązywać krzyżówki oraz zadbać o codzienną aktywność fizyczną, np. spacery. Chorobę Alzheimera prawdopodobnie warunkują mutacje nieznanego dotąd genu. Okoliczności zachorowania wciąż pozostają dla naukowców nie do końca wyjaśnioną tajemnicą. Czym charakteryzuje się choroba Alzheimera Na Alzheimera (otępienie starcze) może cierpieć nawet 14 milionów osób na świecie. To schorzenie otępienne ujawnia się zwykle po 60. roku życia W ciągu 7-12 lat umiera nawet połowa komórek nerwowych, zwanych neuronami, co powoduje stopniową utratę pamięci i zdolności poznawczych, dezorientację, trudności z planowaniem i radzeniem sobie z problemami. W jakim wieku występuje choroba Alzheimera i czy jest dziedziczna? Nie wykryto jednoznacznej przyczyny zachorowań na chorobę Alzheimera. Występuje ona rodzinnie, co sugeruje genetyczną etiologię (przyczynę) otępienia starczego. Występowanie choroby mogą wyzwalać dodatkowo czynniki środowiskowe, takie jak oddziaływanie na organizm aluminium czy niski poziom hormonów. Zachorować może nawet 30-latek (najmłodszy na świecie odnotowany przypadek zachorowania na dziedziczną postać Alzheimera miał 17 lat), dlatego tak ważna jest profilaktyka. Początki choroby Alzheimera - objawy Pierwsze objawy choroby Alzheimera, występujące we wczesnym stadium choroby to m.in. utrata pamięci świeżej, szukanie słów, problemy z zapamiętywaniem i przetwarzaniem nowych informacji, chwiejność nastroju, zmiany osobowości. Następnie upośledzona zostaje pamięć o dawnych wydarzeniach, postępuje zagubienie, nawet w obrębie własnego mieszkania, mnożą się bezcelowe wędrówki, chory zachowuje się wrogo w stosunku do osób z najbliższego otoczenia. Sposoby zapobiegania chorobie Alzheimera Dotychczas nie wynaleziono skutecznego leku na chorobę Alzheimera, istniejące jedynie łagodzą jej postępy. O dobrą kondycję mózgu można jednak dbać samemu. Jak to zrobić? Gimnastyka umysłu. Ćwiczenie sprawności intelektualnej hamuje występowanie objawów choroby i łagodzi jej przebieg. Ważny jest stały trening umysłu: rozwiązywanie krzyżówek, łamigłówek, sudoku, czytanie książek, gry poznawcze, nauka języków obcych. Aktywność fizyczna i towarzyska. Sport, wychodzenie z domu i kontakty z ludźmi powinny towarzyszyć nam na co dzień. Wybierajmy dyscypliny, które sprawiają radość, które lubimy uprawiać i zbytnio nie przemęczają organizmu. Spacery, marszobiegi, nordic walking, narty, pływanie to najbezpieczniejsze dyscypliny, które warto uprawiać codziennie. Zdrowa, niskotłuszczowa, małokaloryczna dieta, bogata w witaminy z grupy B i przeciwutleniacze. Warto prawidłowo się odżywiać, włączyć do diety aronię, czarną porzeczkę, wiśnie, buraki ćwikłowe, szpinak, truskawki, maliny, jeżyny, sok pomidorowy, śliwki. Kontrola poziomu homocysteiny – markera choroby Alzheimera – który wzrasta po zjedzeniu posiłku mięsnego. Testy laboratoryjne z krwi można wykonać podczas rutynowych badań okresowych. Pamięć autobiograficzna wpływa na kształtowanie osobowości – odpowiada za inteligencję emocjonalną. Pamięć autobiograficzna: czym jest? Choroba Alzheimera rozwija się powoli, stopniowo zmieniając zachowanie i sposób funkcjonowania. Zaburzenia pamięci epizodycznej. Choroba Alzheimera. Pamięć semantyczna dotyczy podstawowej wiedzy o świecie, jest oderwana od kontekstu. Pamięć semantyczna: czym się charakteryzuje? Pamięć fotograficzna dotyczy zarówno tekstu, obrazów, jak i dźwięków. Pamięć ejdetyczna, czyli fotograficzna: czy można ją rozwijać.
Padaczka przebiegająca z drgawkami toniczno-klonicznymi – jak się objawia
Padaczka jest chorobą, która charakteryzuje się nawracającymi napadami drgawek o różnym nasileniu. Często występują drgawki toniczno-kloniczne z towarzyszącą utratą przytomności.
Padaczka jest chorobą, która charakteryzuje się nawracającymi napadami drgawek o różnym nasileniu. Często występują drgawki toniczno-kloniczne z towarzyszącą utratą przytomności. Padaczka jest zaburzeniem neurologicznym. Jej charakterystycznym objawem są napady silnych wstrząsów przebiegających z utratą świadomości osoby chorej. W Polsce na padaczkę cierpi około 1 procent populacji. Przyczyny padaczki Padaczka, inaczej epilepsja jest schorzeniem neurologicznym. Jej podłożem jest zaburzona czynność bioelektryczna mózgu. Może powstać w określonej części, a z czasem ulec rozprzestrzenieniu na cały mózg. Przyczyną rozwoju epilepsji może być uszkodzenie mózgu, do którego doszło w okresie okołoporodowym bądź w późniejszych latach życia. Padaczka pojawiająca się u dzieci i osób młodych jest najczęściej wynikiem urazu, natomiast u ludzi starszych skutkiem niedokrwienia mózgu. U osób dorosłych może również wiązać się z uzależnieniem alkoholowym. Rodzaje napadów padaczkowych Padaczka objawia się powtarzającymi napadami drgawek o różnym charakterze. Wśród napadów padaczkowych wyróżnia się: ogniskowe (częściowe) – dotyczą części jednej półkuli mózgu, mogą pojawić się w każdym wieku, są najpowszechniejszym rodzajem napadów, uogólnione – obejmują obie półkule mózgu, mogą przebiegać z drgawkami lub bez, atoniczne – dochodzi do utraty świadomości przebiegającej z nagłym zwiotczeniem mięśni co skutkuje upadkiem i często ciężkimi urazami głowy, miokloniczne – są to krótkie i gwałtowne zrywania mięśni, dotyczą dzieci i najczęściej występują rano po nieprzespanej nocy, nie dochodzi do utraty świadomości, toniczno-kloniczne – mogą wystąpić w każdym wieku, przebiegają z utratą świadomości; czas trwania napadu wynosi około 1 – 3 minuty. Drgawki toniczno–kloniczne Jednym z rodzajów napadów drgawkowych w padaczce są drgawki toniczno-kloniczne. Określane są mianem dużego napadu, w trakcie którego osoba chora traci przytomność oraz upada. Mięśnie ulegają bardzo silnemu napięciu, natomiast głowa odchyla się do tyłu. Dochodzi do zatrzymania oddychania i pojawienia się drgawek głowy oraz kończyn. Silne drgawki mogą doprowadzić do przegryzienia języka, a także do niekontrolowanego oddania moczu bądź stolca. Fazy drgawek toniczno-klonicznych W trakcie napadu drgawek toniczno-klonicznych wyróżnia się dwie fazy: faza toniczna – dochodzi do skurczu całego ciała, oddech zatrzymuje się bądź staje się nieregularny; sprzyja to niedotlenieniu organizmu wskutek czego usta i skóra ulegają zasinieniu; może wystąpić szczękościsk i ślinotok; faza kloniczna – dochodzi do skurczów mięśni oraz drgawek na całym ciele; po tej fazie osoba chora zapada w tak zwany sen ponapadowy, który może trwać od kilku minut do kilku godzin. Stan padaczkowy Stan padaczkowy jest bardzo groźną formą napadu padaczkowego i stanowi bezpośrednie zagrożenie życia pacjenta. Jest to napad, którego czas trwania wynosi ponad 30 minut bądź występuje w postaci kilku następujących po sobie napadów. Padaczka to nie wyrok, można z nią normalnie funkcjonować. Zobacz, jak postępować w przypadku ataku padaczki u niemowlęcia. Padaczka jest jedną z najczęściej występujących u niemowląt chorób neurologicznych.
Drżenie nóg – nie ignoruj tego objawu. RLS może zwiastować zaburzenia neurologiczne
Drżenia nóg są nieprzyjemną dolegliwością, która najczęściej wskazuje na zespół niespokojnych nóg. Diagnostyka choroby polega przede wszystkim na wykluczeniu zaburzeń neurologicznych i metabolicznych, którym często towarzyszy RLS.
Drżenia nóg są nieprzyjemną dolegliwością, która najczęściej wskazuje na zespół niespokojnych nóg. Diagnostyka choroby polega przede wszystkim na wykluczeniu zaburzeń neurologicznych i metabolicznych, którym często towarzyszy RLS. Drżenie nóg jest niepokojącym objawem skłaniającym do wizyty u lekarza. Ta specyficzna dolegliwość najczęściej związana jest zaburzeniem o podłożu neurologicznym. Zespół niespokojnych nóg RLS, czyli zespół niespokojnych nóg jest jedną z częstszych przyczyn występowania u pacjenta drżenia nóg. Objawem towarzyszącym chorobie jest uczucie przymusu poruszania nogami oraz ruchy mimowolne. Pacjent odczuwa zmęczenie oraz ciężkość nóg, pojawiają się parestezje polegające na nieprzyjemnym uczuciu mrowienia. Dolegliwości nasilają się w ciągu nocy, co skutkuje bezsennością. Zespół niespokojnych nóg znacznie pogarsza jakość życia osoby chorej, która odczuwa ciągły niepokój w nogach. Wtórny zespół niespokojnych nóg RLS może występować pod dwoma postaciami: pierwotną oraz wtórną. Przyczyna pierwotnego zespołu zazwyczaj nie jest znana, a dotychczasowe badania naukowe wskazują na uwarunkowania genetyczne. Natomiast wtórny zespół niespokojnych nóg pojawia się wskutek istnienia innego schorzenia. Wtórny RLS może towarzyszyć różnym stanom, na przykład niedoborom żelaza, schyłkowej niewydolności nerek, stwardnieniu rozsianemu, chorobom reumatycznym oraz cukrzycy. Również ciąża, niewydolność żylna czy zażywanie określonych substancji jak alkohol, nikotyna, leki przeciwdepresyjne mogą predysponować do rozwoju wtórnego zespołu niespokojnych nóg. Inne przyczyny drżenia nóg Do innych przyczyn powstawania drżenia nóg zalicza się zaawansowane drżenia samoistne oraz chorobę Parkinsona. Drżenie nóg w przebiegu choroby Parkinsona jest symptomem rzadkim, ale może towarzyszyć innym objawom tej choroby. Schorzenie najczęściej objawia się drżeniem rąk o charakterze naprzemiennym, które pojawia się w momencie spoczynku. W przypadku choroby jaką są drżenia samoistne, dolegliwości ze strony kończyn dolnych są charakterystyczne dla zaawansowanego stadium choroby. Pierwszymi symptomami są drżenia kończyn górnych, języka oraz warg. Diagnostyka zespołu niespokojnych nóg Zespół niespokojnych nóg najczęściej przebiega wtórnie do innych chorób. W celu zdiagnozowania schorzenia osoba chora musi zostać objęta dokładnymi badaniami, które mają na celu wykluczenie zaburzeń neurologicznych oraz metabolicznych, takich jak niewydolność nerek, niedobór żelaza, magnezu i cukrzyca. Ważną rolę odgrywa wnikliwy i szczegółowy wywiad, w którym należy zwrócić szczególną uwagę na przyjmowane przez pacjenta leki wpływających na ośrodkowy układ nerwowych, takie jak leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, lit czy leki przeciwhistaminowe. Aktygrafia – metoda diagnostyczna Wśród metod diagnostycznych skutecznie wykrywających zespół niespokojnych nóg wyróżnia się aktygrafię. Badanie polega na rejestrowaniu ruchów kończyn w ciągu dnia i nocy, co umożliwia ocenę stopnia zaburzenia ciągłości snu. Środki nasenne bez recepty pomogą ci zasnąć. Sprawdź, które są najskuteczniejsze. Brak witaminy D może skutkować bezsennością i bólami kości. Zobacz też inne skutki niedoboru witaminy D. Kozłek lekarski, czyli waleriana uspokaja i ułatwia sen. Dowiedz się więcej o tej roślinie.
Choroby ośrodkowego układu nerwowego: przyczyny, objawy i skutki. Zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych
Zakażenia OUN, czyli ośrodkowego układu nerwowego, mogą być wywołane przez wirusy, bakterie, grzyby i pasożyty. Objawiają się zwykle bólami głowy i gorączką. Czasem występują zaburzenia czucia i mowy lub poruszania się.
Zakażenia OUN, czyli ośrodkowego układu nerwowego, mogą być wywołane przez wirusy, bakterie, grzyby i pasożyty. Objawiają się zwykle bólami głowy i gorączką. Czasem występują zaburzenia czucia i mowy lub poruszania się. Zakażenia ośrodkowego układu nerwowego (OUN) mogą różnić się objawami. Symptomy zależą od przyczyn, które wywołały infekcję. Objawy wspólne dla wszystkich zakażeń OUN to pogorszenie samopoczucia, osłabienie i brak chęci do życia. Charakterystyka zakażeń ośrodkowego układu nerwowego Cechy wspólne wszystkich chorób ośrodkowego układu nerwowego wywołanych przez infekcję to: kłopoty z rozpoznaniem choroby i jej leczeniem, postacie kliniczne różniące się nasileniem objawów i przebiegiem: łagodne, podostre, ostre oraz przewlekłe, niekiedy prowadzące do śmierci, różne okresy wylęgania choroby i jej leczenia. Przyczyny zakażeń ośrodkowego układu nerwowego Zakażenie ośrodkowego układu nerwowego wywołują bakterie, wirusy, pasożyty i grzyby. Najczęściej występują zakażenia bakteryjne. Mają też najcięższy przebieg. Bakterie stają się odporne na antybiotyki, dlatego leczenie zakażeń jest coraz bardziej utrudnione. Objawy zakażeń ośrodkowego układu nerwowego Objawy pojawiające się przy zakażeniach ośrodkowego układu nerwowego to: wysoka gorączka, silny ból mięśni, zaburzenia świadomości, nieprzemijające uczucie senności, bóle głowy i światłowstręt spowodowane zwiększonym ciśnieniem śródczaszkowym, nudności i wymioty, sztywność karku, wybroczyny na skórze, zwolnienie lub przyspieszenie akcji serca, zwiększona potliwość, czasem ślinotok. Skutki zakażeń ośrodkowego układu nerwowego Skutkiem infekcji ośrodkowego układu nerwowego są zwykle zaburzenia neurologiczne. Należą do nich: problemy z mówieniem, zaburzenia pamięci, brak możliwości poruszania gałkami ocznymi, zdarzają się problemy z czuciem, czasem jest to niedowład i porażenie pewnych części ciała. Każde podejrzenie infekcji OUN powinno zostać skonsultowane z lekarzem. Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: przyczyny Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych to jedna z chorób wywołanych przez zakażenie OUN. Wywołują je bakterie: Streptococcus pneumoniae, Neisseria meningitidis oraz Haemofilus influenzae. Jak objawia się bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych? Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych rozwija się przez 1-5 dni. Zaczyna się od nagłego pojawienia się gorączki, wraz z dreszczami, nudnościami i wymiotami. Czasem są to też kłopoty z mówieniem, zaburzenia równowagi i ruchowe, porażenie nerwów czaszkowych. Inne objawy, występujące u większości chorych to: sztywnienie karku, bóle karku i głowy, zaburzenia świadomości: majaczenia, senność i apatia. Objawy bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u dzieci są nieco inne niż u dorosłych i mają większe nasilenie. Są to: senność, sztywnienie karku, szary odcień skóry, pobudzenie nerwowe, nudności i „chlustające” wymioty, drgawki. Wirusowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – jakie są jego przyczyny? Wirusowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych jest wywoływane przez wirusy, które rozmnażają się w okolicach rdzenia kręgowego bądź mózgu. Za rozwój choroby najczęściej odpowiadają: wirus odkleszczowego zapalenia mózgu, HIV, wirus świnki, enterowirusy, adenowirusy, a także wirusy grypy, opryszczki i ospy. Wirusy mogą powodować stan zapalny w tkance mózgu, oponach mózgowo-rdzeniowych, rdzeniu kręgowym bądź przestrzeni podpajęczynówkowej. Czym wyróżnia się wirusowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych? Zachorowanie na wirusowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych zwykle trwa dość krótko oraz nie powoduje trwałych konsekwencji. Wirusowe zapalenie opon może: być całkowicie bezobjawowe, mieć łagodny przebieg z bólami głowy, gorączką, nadwrażliwością na światło i sztywnością karku, mieć postać zapalenia mózgu i obejmować drgawki, zaburzenia świadomości i objawy ogniskowe (zaburzenia mowy, czucia, problemy z równowagą, epizody padaczkowe, niedowład lub paraliż), mieć postać zapalenia rdzenia i zająć neurony czuciowe i ruchowe, powodując problemy z poruszaniem się i odczuwaniem bodźców. Zespół Cushinga wynika z nadmiernej ilości wydzielanych hormonów. Zespół Cushinga: choroba nadnerczy, przyczyny. Stres ma za zadanie zmobilizować organizm do działania w sytuacji, która jest potencjalnie niebezpieczna. Co to jest stres: fazy stresu i jego wpływ na choroby. Sprawny ośrodkowy układ nerwowy pozwala uniknąć trudności z koncentracją i bólów mięśni. Zobacz ćwiczenia na ośrodkowy układ nerwowy. Autonomiczny układ nerwowy to część układu nerwowego. Jak działa autonomiczny układ nerwowy?
Leczenie choroby Huntingtona (pląsawicy) opiera się na eliminacji objawów fizycznych i psychicznych. Pląsawica wymaga zwiększenia kaloryczności posiłków, zażywania leków hamujących mimowolne ruchy. Stosowane są też leki łagodzące depresję oraz zaburzenia pamięci i funkcje poznawcze.
Leczenie choroby Huntingtona (pląsawicy) opiera się na eliminacji objawów fizycznych i psychicznych. Pląsawica wymaga zwiększenia kaloryczności posiłków, zażywania leków hamujących mimowolne ruchy. Stosowane są też leki łagodzące depresję oraz zaburzenia pamięci i funkcje poznawcze. Pląsawica Huntingtona pojawia się najczęściej u osób w przedziale wiekowym 35-50 lat. Jej odmiana młodzieńcza daje symptomy u chorych do 20. roku życia. Od postawienia diagnozy chory żyje od około 15 do 20 lat (zobacz badania). Leczenie przyczynowe choroby Huntingtona Przyczynowe leczenie choroby Huntingtona nie jest możliwe. Dotychczas nie wynaleziono sposobu na zatrzymanie postępującej degradacji komórek nerwowych. Nie podejmowano również prób ingerencji w strukturę ludzkiego DNA. Osoby cierpiące na pląsawicę Huntingtona poddawane są rehabilitacji i leczeniu objawowemu. Niwelowanie objawów poprawia komfort życia chorych i może wydłużyć ich sprawność oraz życie nawet o kilka lat. Redukcja fizycznych objawów choroby Huntingtona W leczeniu choroby Huntingtona bardzo ważne jest maksymalne wydłużenie okresu sprawności osoby chorej. Mimowolne ruchy pląsawiczne i trudności z połykaniem oraz brak apetytu powodują spadek masy ciała i osłabienie. Aby zminimalizować skutki tych symptomów, warto z pomocą dietetyka ustalić dietę o wartości energetycznej i odżywczej pokrywającej zwiększone zapotrzebowanie chorego. W chorobie Huntingtona problemem jest także upośledzenie mowy i połykania. Utrzymanie sprawności aparatu mowy opóźnia pogorszenie stanu psychicznego osób z pląsawicą. Istotne są wizyty u logopedy i samodzielne ćwiczenia zalecone przez tego specjalistę. Gdy pozwala na to stan chorego i korzyści przewyższają możliwe skutki uboczne, w leczeniu choroby Huntingtona stosuje się: blokery receptorów dopaminowych, leki zmniejszające poziom dopaminy – łagodzące ruchy pląsawiczne, leki zmniejszające sztywność mięśni (dopaminergiczne). Łagodzenie objawów psychicznych choroby Huntingtona Stan psychiczny chorych na pląsawicę Huntingtona można poprawić dzięki lekom przeciwdepresyjnym i przeciwlękowym. Zaburzenia snu eliminują lub łagodzą leki nasenne. W kuracji stosuje się również środki farmakologiczne na zaburzenia zachowania i likwidujące objawy psychotyczne, w tym agresję i drażliwość. Pomocne w utrzymaniu sprawności intelektualnej chorego są ćwiczenia na pamięć. Wspomagać można je lekami prokognitywnymi (nootropowymi), które pozytywnie wpływają na pamięć i zdolności poznawcze.
Zanik kory mózgowej w wyniku uszkodzenia, chorób i infekcji mózgu
Zanik kory mózgowej to przyczyna demencji. Objawia się spadkiem sprawności umysłowej, zmianami osobowości, pogorszeniem wzroku i problemami z mową. Choroby powodujące zanik kory mózgowej dają także inne symptomy, m.in. mimowolne ruchy ciała.
Zanik kory mózgowej to przyczyna demencji. Objawia się spadkiem sprawności umysłowej, zmianami osobowości, pogorszeniem wzroku i problemami z mową. Choroby powodujące zanik kory mózgowej dają także inne symptomy, m.in. mimowolne ruchy ciała. Profilaktyka demencji polega na prowadzeniu aktywnego trybu życia, dbaniu o serce, wysypianiu się i „trenowaniu” mózgu poprzez zaangażowanie społeczne i intelektualne. Komfort życia osób z demencją poprawiają leki stosowane w leczeniu m.in. choroby Alzheimera czy choroby Parkinsona. Demencja, czyli otępienie – jeden z objawów zaniku kory mózgowej Zanik kory mózgowej objawia się demencją, czyli otępieniem. Pierwsze symptomy demencji pojawiają się zwykle między 50. a 60. rokiem życia (zobacz badania). Są to przeważnie problemy z widzeniem i percepcją, gdy zanika tylna część kory mózgowej (PCA). Niepokój powinny wzbudzić takie zaburzenia jak: problem z oceną odległości, pogorszenie wzroku, kłopoty z rozróżnianiem przedmiotów ruchomych i nieruchomych, trudności w używaniu i rozpoznawaniu przedmiotów codziennego użytku. Objawy zaniku kory mózgowej to także: zaburzenia pamięci i myślenia, przetwarzania informacji, utrata orientacji, osłabienie zdolności rozumienia, problemy z liczeniem, zmniejszona zdolność do przyswajania wiedzy, problemy z mową, zaburzenia świadomości, rozdrażnienie, apatia, rozchwianie emocjonalne. Symptomy demencji w miarę postępu atrofii (zaniku) kory mózgowej się nasilają. Mogą być inne u poszczególnych chorych, ponieważ obszar zaniku kory mózgowej zależy od przyczyny tego zjawiska. Uszkodzenia, choroby i infekcje powodujące zanik kory mózgowej Kora mózgowa może zacząć zanikać na skutek fizycznego uszkodzenia mózgu. Powodem uszkodzenia może być rana odniesiona w wypadku, udar niedokrwienny mózgu lub długotrwałe stosowanie kortykosteroidów (zobacz badania). Przyczynami zaniku kory mózgowej powodującego demencję mogą być również choroby i zaburzenia. Nie tylko powodują one zanik kory mózgowej, ale też mogą go znacznie przyspieszać. Są to: choroba Alzheimera (powodująca m.in. demencję, utratę pamięci krótkotrwałej, dezorientację, zmienność nastrojów, problemy z mową i apatię), porażenie mózgowe (upośledzające koordynację ruchową), demencja starcza, otępienie naczyniowe, otępienie czołowo-skroniowe, choroba Picka (powodująca demencję i utratę zdolności mowy), choroba Huntingtona (znana głównie z mimowolnych ruchów pląsawicznych i zmiany osobowości), choroba Parkinsona (choroba zwyrodnieniowa ośrodkowego układu nerwowego powodująca m.in. drżenie kończyn i spowolnienie ruchowe), leukodystrofie (choroby istoty białej mózgu, czyli składnika ośrodkowego układu nerwowego), stwardnienie rozsiane, padaczka, zaburzenia odżywiania, w tym anoreksja i bulimia, niedożywienie, cukrzyca typu 2, encefalopatie mitochondrialne (powodujące uszkodzenie mózgu i skutkujące zaburzeniami zachowania). Kora mózgowa może zanikać także w wyniku ostrego zapalenia mózgu, kiły mózgowo-rdzeniowej (zakażenie mózgu lub rdzenia kręgowego bakteriami o nazwie krętek blady) oraz w przebiegu AIDS (zespół nabytego niedoboru odpornościowego).
Chorobę Huntingtona powoduje mutacja genów
Pląsawica Huntingtona jest dziedziczna. O wystąpieniu objawów, jego czasie i intensywności decyduje to, jak bardzo zaawansowana jest mutacja. Pląsawica Huntingtona najczęściej daje symptomy u chorych od 35. do 50. roku życia.
Pląsawica Huntingtona jest dziedziczna. O wystąpieniu objawów, jego czasie i intensywności decyduje to, jak bardzo zaawansowana jest mutacja. Pląsawica Huntingtona najczęściej daje symptomy u chorych od 35. do 50. roku życia. Pląsawica Huntingtona daje objawy fizyczne i psychiczne, w tym emocjonalne i poznawcze. Mimowolne ruchy przypominające pląsanie, drażliwość, depresja i problemy z pamięcią i oceną sytuacji to jedne z najczęstszych dolegliwości osób cierpiących na tę chorobę. Grupy ryzyka i zapadalność na chorobę Huntingtona Na chorobę Huntingtona najczęściej zapadają osoby pomiędzy 35. a 50. rokiem życia (zobacz badania). Pląsawica ma też odmianę młodzieńczą, tzw. postać Westphala, która objawia się do 20. roku życia. Pod postacią Westphala choroba Huntingtona postępuje szybko i ma zwykle ostry przebieg. Zachorowanie przed 20. rokiem życia daje szansę na 15 do 20 lat życia. Postać młodzieńcza i przypadki choroby Huntingtona u osób powyżej 50 lat są rzadkie. Na świecie są regiony, w których pląsawica występuje częściej niż w Europie, np. Wenezuela, lub rzadziej, np. Japonia, Chiny, niektóre obszary w Afryce. Mutacja genów i sposób dziedziczenia Człowiek ma 23 pary chromosomów. Chromosomy składają się z kwasu dezoksyrybonukleinowego, czyli DNA. Łańcuch DNA złożony jest z tzw. zasad, które powinny występować w konkretnym porządku. Wszelkie odstępstwa i zaburzenia kolejności ich występowania są określane jako mutacja genów. Przyczyną choroby Huntingtona jest mutacja w genie o nazwie IT15. Gen ten jest położony na 4 chromosomie. Choroba Huntingtona jest dziedziczna w sposób autosomalny dominujący. Autosomalny oznacza, że nie odpowiada za nią chromosom związany z płcią – zachorować mogą zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Dominujący – że do zachorowania wystarczy gdy jedno z rodziców jest nosicielem wadliwego genu. Prawdopodobieństwo zachorowania rośnie, gdy gen przekazywany jest przez ojca. Wykonanie badań molekularnych (DNA) pozwala stwierdzić, czy choroba Huntingtona da w przyszłości objawy. Liczba powtórzeń trójki CAG w przedziale od 27 do 35 oznacza, że choroba nie rozwinie się u osoby badanej. Od 36 do 39 powtórzeń sugeruje, że pląsawica nie musi, ale może dać symptomy. Więcej niż 40 powtórzeń CAG w genie IT15 gwarantuje wystąpienie objawów pląsawicy Huntingtona. Śmiertelna choroba genetyczna, w której dzieci dożywają 13. roku życia to progeria, czyli przedwczesna starość. Zobacz jej przyczyny i przebieg. Choroba genetyczna powodująca zanik mięśni to dystrofia mięśniowa Duchenne'a. Zobacz, przyczyny, objawy, leczenie. Czy wiesz, kto cierpi na choroby genetyczne i czym jest dziedziczenie autosomalne? Poruszanie rękami i nogami staje się trudniejsze niż dotychczas. Co może powodować osłabienie mięśni?
Skąd się biorą tiki nerwowe u dzieci i jak je załagodzić?
Objawami tików nerwowych są: wzruszanie ramionami, szybkie ruchy kończyn oraz mruganie powiekami. Leczenie skurczów mięśni odbywa się przy pomocy leków i psychoterapii.
Objawami tików nerwowych są: wzruszanie ramionami, szybkie ruchy kończyn oraz mruganie powiekami. Leczenie skurczów mięśni odbywa się przy pomocy leków i psychoterapii. Tiki nerwowe są mimowolnymi skurczami mięśni, powstającymi na tle nerwowym. Dolegliwość może obejmować całe ciało bądź jego część, na przykład głowę. Nasilaniu tików u dzieci sprzyja stres i problem z wyrażaniem emocji. Objawy występowania tików nerwowych u dzieci Tiki nerwowe mogą być ruchowe (motoryczne) lub wokalne (głosowe). Do najpopularniejszych rodzajów niekontrolowanych skurczów mięśni należą: mruganie powiekami, wzruszanie ramionami, zaciskanie powiek, zaciskanie pięści, wzdryganie, kręcenie szyją, ruchy kończyn, ruchy głowy, podskakiwanie, pocieranie ciała, gwizdanie, niekontrolowany śmiech, głośne oddychanie, wzdychanie, pociąganie nosem, chrząkanie, mlaskanie, mruczenie, sapanie, pokrzykiwanie. Diagnozowanie tików nerwowych u dziecka Rodzic powinien obserwować dziecko, by potwierdzić lub wyeliminować u niego tiki nerwowe. Należy zwrócić szczególną uwagę na wyżej wymienione objawy i sprawdzić, czy maluch wykonuje te czynności świadomie, czy mimowolnie. Wszelkiego rodzaju pokrzykiwania lub nagłe ruchy kończynami mogą być oznaką chwilowego zdenerwowania. W przypadku podejrzenia tiku nerwowego, warto skontaktować się z lekarzem pierwszego kontaktu, neurologiem i psychologiem. Leczenie tików nerwowych u dzieci W przypadku, gdy tiki nerwowe utrudniają dziecku codzienne funkcjonowanie lub trwają ponad rok, należy udać się do neurologa. Lekarz zaleci kurację farmakologiczną, najczęściej neuroleptykami. Leki te wpływają na układ nerwowy, jednak mogą też osłabić koncentrację i zdolności do nauki. Neurolog może też zaproponować zażywanie ziołowych środków uspokajających oraz tabletek z kwasami omega, niacyną, magnezem, kwasem foliowym i witaminami z grupy B. Warto również pójść na wizytę do psychologa dziecięcego. Specjalista sprawdzi, czy tikom nerwowym nie towarzyszą zaburzenia emocjonalne, a także doradzi, jak załagodzić ataki skurczów. Poza tym psycholog może zalecić psychoterapię. Zasady postępowania w przypadku tików nerwowych u dzieci Spożywanie słodyczy i stresujące sytuacje prowadzą do nasilenia niekontrolowanych skurczów mięśni. Z tego powodu warto poznać zasady postępowania w przypadku wystąpienia tików nerwowych.: Z diety dziecka należy wyeliminować słodycze (głównie czekoladę), nabiał, napoje gazowane oraz produkty bogate w konserwanty. Dziecko powinno jeść posiłki regularnie (co 3 godziny), wysypiać się (około 8 godzin snu), codziennie przebywać na świeżym powietrzu (co najmniej przez godzinę), uprawiać sport (trzy razy w tygodniu po godzinie) i odpoczywać po powrocie ze szkoły. Rodzice i bliscy nie powinni zwracać uwagi na dziecko, gdy wystąpi u niego tik nerwowy. Warto rozmawiać z dzieckiem i pozwolić mu na wyrażenie swoich emocji. Należy unikać stresu, hałasu, zmian otoczenia oraz przegłodzenia dziecka. Stres może wywołać tiki nerwowe. Jednym z tików u dzieci jest mruganie oczami. Niekontrolowane ruchy zdarzają się też w późniejszym okresie życia. Poznaj przyczyny tików nerwowych u dorosłych.
Zapalenie opon mózgowych. Skutki zapalenia opon mózgowych w dorosłym życiu
Zapalenie opon mózgowych skutkuje w dorosłym życiu problemami z koordynacją ruchową, mową, słuchem oraz wzrokiem. Skutki uboczne u dzieci to wodogłowie i zaburzenia snu oraz moczenie się w nocy.
Zapalenie opon mózgowych skutkuje w dorosłym życiu problemami z koordynacją ruchową, mową, słuchem oraz wzrokiem. Skutki uboczne u dzieci to wodogłowie i zaburzenia snu oraz moczenie się w nocy. Pierwsze objawy zapalenia opon mózgowych to głównie gorączka (39-40 stopni Celsjusza), ból głowy i nieuzasadnione przemęczenie. Symptomów nie można ignorować. Od tego jak szybko podejmie się leczenie, zależy, jakie będą skutki choroby w dorosłym życiu. Zapalenie opon mózgowych a powikłania Bakterie, wirusy i pasożyty to najczęstsze przyczyny wywołujące zapalenie opon mózgowych. Im szybciej rozpocznie się leczenie, tym ryzyko niepożądanych skutków choroby jest mniejsze. Najczęstszym powikłaniem jest zapalenie mózgu, którego skutkiem są: zaburzenia słuchu, a nawet głuchota, pogorszenie się wzroku albo całkowita utrata wzroku, problemy z koncentracją i zapamiętywaniem, zaburzenia koordynacji ruchowej (niedowłady, porażenia rąk i nóg a nawet paraliż całego ciała), trudności z wysławianiem się, zaburzenia psychiczne, takie jak depresja, lęk, niepokój, zgorzel, czyli martwica tkanek, której leczenie polega na chirurgicznym usunięciu obumarłych tkanek z organizmu. Do najrzadziej występujących skutków choroby należą: ropień mózgu – zagrażający życiu, powstały na skutek zakażenia tkanki mózgowej drobnoustrojami, poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego – powodujące uszkodzenia neuronów ruchowych i czuciowych, tętniak pozapalny – rozwijający się głównie w tętnicy środkowej mózgu.
Taniec świętego Wita – najważniejsze różnice między pląsawicą Sydenhama a pląsawicą Huntingtona
Taniec świętego Wita, czyli pląsawica, ma dwie formy. Pierwsza z nich dotyka dzieci i może być efektem infekcji paciorkowców, natomiast druga jest chorobą genetyczną osób dorosłych.
Taniec świętego Wita, czyli pląsawica, ma dwie formy. Pierwsza z nich dotyka dzieci i może być efektem infekcji paciorkowców, natomiast druga jest chorobą genetyczną osób dorosłych. W średniowieczu objawy pląsawicy były uznawane za opętanie przez szatana. Na chorych wykonywano egzorcyzmy, w których specjalizowali się duchowni z kościoła świętego Wita w Strasburgu. Na cześć egzorcystów pląsawica jest nazywana również tańcem świętego Wita. Czym jest pląsawica? Pląsawicą jest ogólnym określeniem dwóch chorób: pląsawicy Sydenhama oraz pląsawicy Huntingtona. Ta pierwsza dotyka dzieci i młodzież, natomiast druga jest charakterystyczna dla osób po 30. roku życia. Pląsawica jest związana z zaburzeniami pracy mózgu, a objawia się: niekontrolowanymi ruchami całego ciała, osłabionym bądź wzmożonym napięciem mięśni oraz drżeniem kończyn. Choroba powinna być leczona przez neurologa. Pląsawica Sydenhama dotyka dzieci Pląsawica Sydenhama, zwana też pląsawicą małą, dotyka dzieci i młodzież do około 15. roku życia. Jest typową dolegliwością wieku młodzieńczego, która ma postać choroby reumatycznej. Przyczyną pląsawicy Sydenhama są uszkodzenia w układzie nerwowym. Do rozwoju choroby mogą przyczynić się paciorkowce, czyli rodzaj bakterii. Innym powodem wystąpienia dolegliwości są zaburzenia autoimmunologiczne, gdy układ odpornościowy omyłkowo zaczyna niszczyć własne komórki. Pląsawica Sydenhama ustępuje samoistnie po kilku tygodniach, choć może wielokrotnie nawracać. Objawy pląsawicy Sydenhama Pląsawica Sydenhama charakteryzuje się następującymi objawami: pulsującymi ruchami mimowolnymi w obrębie twarzy i kończyn (na przykład: wzruszanie ramionami lub zaciskanie powiek), nadpobudliwością ruchową, wzmożonym napięciem mięśni, natrętnymi zachowaniami (na przykład mycie rąk kilka razy na godzinę), stanami zapalnymi stawów, gorączką reumatyczną (jest powikłaniem po anginie), zaburzeniami psychicznymi (na przykład halucynacje, zdenerwowanie). Czym się charakteryzuje pląsawica Huntingtona? Taniec świętego Wita u dorosłych najczęściej ujawnia się między 30. a 50. rokiem życia. Pląsawica Huntingtona jest chorobą dziedziczną o podłożu genetycznym i negatywnie wpływa na układ nerwowy. Dolegliwość jest spowodowana mutacją genu HD, który znajduje się na 4 chromosomie. Pląsawica Huntingtona obecnie jest chorobą nieuleczalną. Ważne jest, by przyjmować leki, zalecone przez neurologa oraz zachowywać aktywność fizyczną (sport uczy panowania nad mięśniami). Po wystąpieniu pierwszych objawów pląsawicy chory ma szansę na przeżycie około 15 lat. Jakie są symptomy pląsawicy Huntingtona? Symptomami pląsawicy Huntingtona są: niekontrolowane rytmiczne ruchy ciała (przypominające taniec), osłabione napięcie mięśni, spowolnienie ruchowe, niezdarność ruchowa, drżenie kończyn, nieuzasadnione zmiany nastroju (od euforii po apatię, rozdrażnienie i smutek), problemy z zapamiętywaniem i koncentracją, nerwica, otępienie, depresja, zaburzenia lękowe, problem z podejmowaniem decyzji.
Tiki nerwowe – przyczyny występowania i stopień ich nasilenia
Tiki nerwowe powstają w wyniku zaburzeń w mózgu. Jest to spowodowane urazami, wieloletnią i obciążającą pracą umysłową lub wadami genetycznymi. Tiki nasilają się pod wpływem sytuacji stresowych.
Tiki nerwowe powstają w wyniku zaburzeń w mózgu. Jest to spowodowane urazami, wieloletnią i obciążającą pracą umysłową lub wadami genetycznymi. Tiki nasilają się pod wpływem sytuacji stresowych. Tiki nerwowe to ruchy mimowolne o charakterze przymusowym. Skurcze mięśni mogą być dokuczliwe, impulsywne, pozbawione celu, powtarzalne i nawracające. Tiki objawiają się częstym mruganiem powiekami, ruchami kończyn oraz wzruszaniem ramionami. Czym są tiki nerwowe? Tiki nerwowe to niekontrolowane, mimowolne skurcze mięśni. Dokuczliwe ruchy są schorzeniem neurologicznym, które powstaje na skutek sytuacji stresowych lub wad genetycznych. W niektórych przypadkach tiki nerwowe utrzymują się przez całe życie, jednak pod wpływem przyjmowanych leków mogą zaniknąć po kilku miesiącach lub latach. Istnieją dwa główne rodzaje tików. Jednocześnie mogą występować skurcze z obu tych grup. Tiki ruchowe (motoryczne) – ziewanie, sapanie, mruganie, zaciskanie oczu, ruchy głową, podskakiwanie, ruchy kończyn, mruczenie, mlaskanie, wzruszanie ramionami, skręty szyi, zaciskanie pięści. Tiki głosowe (wokalne) – chrząkanie, pociąganie nosem, gwizdanie, głośne oddychanie, pokrzykiwanie, pohukiwanie, wzdychanie, śmiech. Skąd się biorą tiki nerwowe?? Do głównej przyczyny pojawiania się tików nerwowych zalicza się niewłaściwą pracę mózgu. Jest to spowodowane następującymi czynnikami: urazami ciała i głowy, brakiem odpowiedniej ilości serotoniny oraz noradrenaliny we krwi (co skutkuje zaburzeniem funkcjonowania przekaźników mózgu), podwyższonym poziomem kinureniny (jest to organiczny związek chemiczny) w surowicy, pobudzeniem pracy układu dopaminergicznego, zakłóceniami i zaburzeniami w przewodzie nerwowym, wadami genetycznymi, przewlekłym stresem, wieloletnią pracą umysłową, niedoborem magnezu i witamin z grupy B (głównie witaminy B6), zespołem Tourette’a (jest to wrodzone zaburzenie neurologiczne, objawiające się intensywnymi i licznymi tikami nerwowymi). Jakie są czynniki nasilające pojawianie się tików? Codzienne sytuacje życiowe prowadzą do nasilenia tików nerwowych. Niekontrolowane skurcze mogą zwiększyć intensywność i częstotliwość występowania pod wpływem następujących czynników: silnych emocji (negatywne i pozytywne), intensywna aktywność fizyczna (na przykład: bieg, szybka jazda na rowerze, fitness, sporty ekstremalne), zmęczenia, zaburzeń lękowych, silnego stresu, pojawienia się w nowym otoczeniu, głodu, niedożywienia, nieregularnego odżywiania, diety odchudzającej, stanów zapalnych (bakteryjnych i wirusowych), hałasu, choroby, szczepienia, zażywania leków (na przykład pobudzających, hormonalnych lub przeciwbólowych), stosowania środków chemicznych (na przykład wdychanie ich podczas sprzątania), korzystania z telefonów komórkowych, telewizji oraz komputera, zażywania środków odurzających (narkotyków, dopalaczy), przyjmowania niektórych produktów: alkoholu, kofeiny, nabiału, słodyczy (głównie czekolady), napojów gazowanych, artykułów bogatych w konserwanty. Stres może wywołać tiki nerwowe. Jednym z tików u dzieci jest mruganie oczami. Sprawdź, jakie są objawy i jak wygląda leczenie tików nerwowych u dzieci.
Objawy choroby Parkinsona mogą występować już po 21. roku życia. Na początku osoba szybko się męczy, jest osłabiona i spowolniona ruchowo. Równowaga jest zaburzona, pojawiają się: drżenie rąk, trudności z precyzyjnymi czynnościami, obniżenie sprawności umysłowej.
Objawy choroby Parkinsona mogą występować już po 21. roku życia. Na początku osoba szybko się męczy, jest osłabiona i spowolniona ruchowo. Równowaga jest zaburzona, pojawiają się: drżenie rąk, trudności z precyzyjnymi czynnościami, obniżenie sprawności umysłowej. Przyczyną licznych chorób układu nerwowego jest zwyrodnienie komórek nerwowych czyli neurodegeneracja. Proces ten postępuje i doprowadza do trwającego latami obumierania neuronów. Poważnie uszkodzone komórki nie są w stanie spełniać swoich funkcji. Objawy choroby Parkinsona w młodym wieku Po raz pierwszy symptomy choroby Parkinsona, występującej już od starożytności, opisane zostały w 1871 roku przez londyńskiego lekarza, którego nazwiska używa się od tej pory do określania tego schorzenia. Choroba Parkinsona to najbardziej powszechna choroba zwyrodnieniowa dotykająca układ nerwowy. Za wystąpienie objawów choroby odpowiada postępujące uszkodzenie oraz zanik komórek istoty czarnej mózgu, a także zmniejszenie ilości dopaminy. Najwcześniejsze objawy choroby Parkinsona, występujące nawet po 21. roku życia, pojawiają się jedynie u 5-10% chorych. Dotyczą głównie jednej strony ciała. Pojawiają się stopniowo i narastają powoli, w ciągu kilku lat. To przede wszystkim objawy niespecyficzne, jak: szybka męczliwość, osłabienie, ogólne spowolnienie ruchowe, niezgrabne, sztywne ruchy, problemy z precyzyjnymi czynnościami (pisanie, zapinanie guzików). Następnie nasilają się: zaburzenia równowagi, problemy ze wstawaniem z łóżka, krzesła, z rozpoczęciem ruchu, drżenie rąk (o wiele częstsze niż nóg, tułowia bądź głowy), przypominające manipulacje palcami podczas liczenia pieniędzy, w spoczynku, podczas rozluźniania mięśni, a nie celowych, świadomych ruchów, pochylenie sylwetki do przodu, sprzyjające zmianom zwyrodnieniowym kręgosłupa, trudności z myciem, ubieraniem, jedzeniem (zaburzenia połykania), obniżenie sprawności umysłowej, niewyraźna mowa, ograniczenie ruchów mimicznych – twarz zaczyna przypominać maskę i nie wyraża emocji, depresja. Wystąpienie pierwszych objawów może poprzedzić atak rwy kulszowej, ramiennej lub zaburzenia węchu. Diagnozowanie choroby Parkinsona Choroba Parkinsona jest schorzeniem ośrodkowego układu nerwowego. Jest znacznie częstsza u mężczyzn. Zanotowano przypadki zachorowań już przed 30. rokiem życia, jednak średni wiek chorego to 58 lat. Na schorzenie cierpi około 0,1-0,2% ludności świata. W związku ze starzeniem się społeczeństw ilość zachorowań będzie rosnąć. Dzięki właściwie dobranej terapii chory na Parkinsona może przez szereg lat pozostawać aktywnym, a nawet kontynuować pracę zarobkową. Podstawą zdiagnozowania choroby Parkinsona jest wizyta u specjalisty z zakresu neurologii. Wyklucza on wówczas drżenia samoistne, parkinsonizm, a u osób poniżej 40. roku życia chorobę Wilsona (powiązaną z gromadzeniem w organizmie miedzi). Oznacza poziomy witamin D i B12, testosteronu, hormonów tarczycy, wykonuje badanie obrazowe głowy. Chorobę Parkinsona rozpoznaje się klinicznie: nie istnieje test umożliwiający potwierdzenie występowania choroby. W twojej rodzinie były przypadki choroby Parkinsona? Pierwsze objawy choroby Parkinsona nie powinny być lekceważone. Dowiedz się więcej o częstych schorzeniach. Poznaj przyczyny i leczenie choroby Parkinsona. Czy geny mają decydujące znaczenie przy powstawaniu większości chorób? Poznaj przyczyny powodujące chorobę Parkinsona. Czy tiki i drżenie to powód do niepokoju? Poczytaj o ruchach mimowolnych - hiperkinezach. Martwi cię wizja schorzeń neurologicznych? Oto przyczyny i leczenie drżenia głowy.
Dziecięce choroby neurologiczne: padaczka, porażenie mózgowe i tiki nerwowe
Najczęściej pojawiające się dziecięce choroby neurologiczne, to: padaczka, porażenie mózgowe i tiki nerwowe. Jednym z symptomów zaburzeń neurologicznych jest np. płacz bez przyczyny połączony z drżeniem rąk i nóg.
Najczęściej pojawiające się dziecięce choroby neurologiczne, to: padaczka, porażenie mózgowe i tiki nerwowe. Jednym z symptomów zaburzeń neurologicznych jest np. płacz bez przyczyny połączony z drżeniem rąk i nóg. Długi i skomplikowany poród może być przyczyną dziecięcego porażenia mózgowego. Poród kleszczowy może doprowadzić do niedotlenienia dziecka, a co za tym idzie uszkodzenia mózgu. Wykaz chorób neurologicznych Główny Urząd Statystyczny dzieli choroby neurologiczne na następujące kategorie: choroby zapalne ośrodkowego układu nerwowego, układowe zaniki pierwotnie zajmujące ośrodkowy układ nerwowy (np. pląsawica, rdzeniowy zanik mięśni, ataksja dziedziczna), zaburzenia pozapiramidowe i zaburzenia czynności ruchowych (np. choroba Parkinsona podlinkuj, dystonia), inne choroby zwyrodnieniowe układu nerwowego (np. choroba Alzheimera) zaburzenia okresowe i napadowe (np. padaczka, migrena), zaburzenia obejmujące nerwy (np. zaburzenia nerwu trójdzielnego), polineuropatie i inne zaburzenia obwodowego układu nerwowego (np. zespół Guillaina-Barrego), mózgowe porażenie dziecięce i inne zespoły porażenne (np. mózgowe porażenie dziecięce), inne zaburzenia układu nerwowego (np. wodogłowie). Choroby neurologiczne u niemowląt Jedną z dziecięcych chorób neurologicznych jest padaczka. Choroba atakuje centralny układ nerwowy i cechuje się przerwami w komunikacji komórek nerwowych z mózgiem, co powoduje napady padaczkowe. Diagnoza padaczki u niemowląt opiera się na badaniach głowy: EEG oraz tomografii komputerowej). Przyczyną padaczki jest często przedwczesny poród. Dziecięce porażenie mózgowe jest wynikiem uszkodzenia mózgu płodu w okresie między 26. a 34. tygodniem ciąży. Czynniki ryzyka choroby to głównie ciąża zagrożona poronieniem oraz choroby wirusowe matki jak toksoplazmoza i różyczka. Objawy choroby neurologicznych u dzieci Dziecięce choroby neurologiczne mają kilka symptomów, które rodzice powinni jak najszybciej skonsultować z lekarzem. Powodami do do niepokoju są: wyginanie się ciała tylko w jedną stronę u 4 miesięcznego dziecka, trwanie odruchów, które powinny samoczynnie, np. odruch szukania sutka matki powinien zaniknąć około 4 miesiąca życia dziecka, płacz bez przyczyny przy jednoczesnym drganiu rączek i nóżek, opóźniony rozwój, np. po 3 miesiącach dziecko nie podnosi główki, bądź nie siada w wieku 8 miesięcy. Choroba neurologiczne wieku dziecięcego – tiki nerwowe Tik nerwowy jest niepohamowaną potrzebą wykonania ruchu, np. uniesienia brwi lub wydania krótkiego dźwięku. Ruchy mimowolne w postaci tików pojawiają się u dzieci około 5. roku życia. Sprawdź, jak objawia się padaczka z drgawkami toniczno-klonicznymi. Padaczka nie wyklucza normalnego życia. Zobacz, jak żyć z tą chorobą. Zobacz, jak postępować w przypadku ataku padaczki u niemowlęcia.