Witamina E - skutki niedoboru. W jakich produktach występuje?
Witamina E jest niezwykle ważna dla naszego organizmu. To najsilniejszy przeciwutleniacz wewnątrz komórek, który spowalnia procesy starzenia się skóry. Często nazywana jest również "witaminą płodności". W jakich produktach znajduje się najwięcej witaminy E? Zapobiegnij niedoborom tego ważnego dla organizmu składnika. Witamina E - jak działa? Witamina E to tak naprawdę grupa witamin zwanej tokoferolami. Podobnie jak witamina A, D i K, jest ona rozpuszczalna w tłuszczach. Pełni ona bardzo ważną rolę w organizmie, a dodatkowo jest najsilniejszym przeciwutleniaczem wewnątrz komórek. Często nazywana jest "witaminą płodności", gdyż jej udział jest niezbędny w wytworzenia nasienia u mężczyzn oraz do prawidłowego rozwoju płodu. Jest powszechnie wykorzystywana w kosmetykach do pielęgnacji, ze względu na silnie działanie odżywcze i nawilżające. Nie tylko poprawia wygląd naszej cery, ale również spowalnia procesy starzenia się skóry. View Burdaffi on the source website Witamina E - objawy i skutki niedoboru Niedobory witaminy E zdarzają się niezwykle rzadko. Najczęściej ma to związek z chorobami układu pokarmowego, takich jak mukowiscydoza czy celiakia. Niekiedy można się również spotkać z zaburzeniem wchłaniania tłuszczów przez układ pokarmowy. Charakterystyczne objawy i skutki niedoboru witaminy E: bóle mięśni, zmęczenie, bladość, słaba odporność, problemy z koncentracją, złe samopoczucie, rozpad i zanik mięśni, nieprawidłowości w systemie kostnym, problemy z płodnością. Witamina E - objawy nadmiaru witaminy Nadmiar witaminy E jest spotykany równie rzadko. Wynika to z faktu, iż witamina ta jest metabolizowana, a jej nadmiar wydalany. Do takiej sytuacji może dojść jedynie w przypadku przyjmowania witaminy w większej niż zalecana dawka przez dłuższy okres czasu, np. poprzez suplementację. Objawy nadmiaru witaminy E: zmęczenie i apatia, osłabienie mięśni, bóle głowy, złe samopoczucie, pogorszenie widzenia. Nadmiar witaminy E jest szczególnie niebezpieczny dla kobiet w ciąży. Badania udowodniły, że zbyt duża ilość tej witaminy w organizmie przyszłej matki może negatywnie wpłynąć na rozwój dziecka w okresie ciąży. Dieta z witaminą E - w jakich produktach jest jej najwięcej? Odpowiedni zbilansowana i pełnowartościowa dieta powinna pokryć dzienne zapotrzebowanie na witaminę E. Znaleźć ją możemy przede wszystkim w zielonych roślinach. Najlepsze źródła witaminy E: olej z kiełków pszenicy, ziarna słonecznika, migdały, olej z orzechów laskowych, sałata radicchio, sałata catalogna, szpinak, olej słonecznikowy, przecier pomidorowy.
Nadmiar witaminy D jest niebezpieczny - jaki jest dzienny limit witaminy D?
Witamina D to jeden z podstawowych składników organizmu, potrzebny do jego prawidłowego funkcjonowania. Od dawna słyszy się o tym, że duża część społeczeństwa ma duże niedobory tej witaminy, ze względu na trudności w jej pozyskiwaniu. Najzdrowszą formą witaminy D jest ta pozyskiwana z natury - od słońca i z diety. Niestety w czasie jesieni i zimy trudno utrzymać jej prawidłowy poziom. W ty momencie z pomocą przychodzą nam suplementy diety. Odpowiednia suplementacja witaminy D pomoże pozbyć się niedoborów. Jednakże zbyt duża ilość tego typu specyfików może doprowadzić do przedawkowania witaminy D i jego groźnych konsekwencji zdrowotnych. Jaki jest dzienny limit witaminy D? Zespół ds. Suplementów Diety, powołany przez Głównego Inspektora Sanitarnego, ustalił dzienną maksymalną dawkę witaminy D. Naukowcy określili dawkę dzienną na poziomie 2 000 IU (50 µg). Zalecili także, aby przed suplementacją, zbadać poziom witaminy D w surowicy krwi. Docelowo powinien wynosić 30-50 ng/ml. Jeśli jednak przekroczy 100 ng/ml należy przerwać przyjmowanie witaminy D. Okres w którym powinno się suplementować witaminę D trwa od października do marca, wiosną i latem wystarczy zbilansowana dieta i przebywanie na słońcu. Czy można przedawkować witaminę D? Naturalnie dostarczana witamina D nie zagraża naszemu zdrowiu - nie jest możliwe by ją przedawkować. Inaczej sprawa się ma z suplementacją. Przy zbyt dużej ilości przyjmowania witaminy D w suplementach można przekroczyć dzienną zalecaną dawkę. Nie przestrzeganie zaleceń lekarza w kwestii suplementacji, może doprowadzić do groźnych problemów zdrowotnych. Pozyskiwanie witaminy D w sposób naturalny jest niezwykle trudne, szczególnie w okresie jesienno-letnim. Według badań epidemiologicznych około 90% społeczeństwa ma niedobór tej ważnej dla organizmu witaminy. Jednakże nierozsądna suplementacja bardzo często może prowadzić do zbyt wysokiego stężenia składnika. Przedawkowanie witaminy D - skutki Przyjmowanie bardzo dużych dawek witaminy D przez dłuższy okres czasu może prowadzić do nieprzyjemnych skutków ubocznych. Prowadzi to do zatrucia organizmu, szczególnie niebezpiecznego u niemowląt i kobiet w ciąży. Najczęstsze objawy przedawkowania witaminy D: zapalenie pęcherza, zaburzenie pracy nerek, zaparcia, wymioty i nudności, kamica nerkowa, zwiększona pobudliwość, zapalenie wątroby, większe pragnienie, potliwość, brak apetytu, wielomocz. Większość objawów wywołuje w tym przypadku hiperkalcemia, czyli zbyt duża ilość wapnia w organizmie. Zbyt duża ilość witaminy D prowadzi bowiem do odkładania się wapnia w tkankach.
Czarna porzeczka - właściwości zdrowotne. Jakie witaminy znajdują się w porzeczce?
Czarna porzeczka to prawdziwa bomba witaminowa i nie można jej lekceważyć. Jest jednym z najlepszych źródeł witaminy C, przy częstym jedzeniu porzeczki nie będziesz musiał stosować tabletek i suplementów z tą witaminą. Niezwykłe właściwości prozdrowotne sprawiają, że często nazywana jest eliksirem młodości. Czarna porzeczka pomaga w przypadku wielu chorób i nieprzyjemnych dolegliwości. Czarne porzeczki - witaminy i składniki odżywcze Czarne porzeczki są jednym z najlepszych źródeł naturalnej witaminy C. W 100 g znajduje się aż 181 mg tej witaminy, czyli ponad 250% naszego zapotrzebowania dziennego na ten składnik. Jedynie w owocach róży znajduje się więcej tego składnika, a w innych produktach, takich jak: cytrusy, papryka czy brokuł o wiele mniej. Jedząc jedynie garść porzeczek dziennie, już nigdy nie musielibyśmy przyjmować witaminy C w żadnym innym produkcie czy suplemencie diety. Owoc ten jest również źródłem wielu innych witamin i mikroelementów: witamin z grupy B: B1, B2, B6, witaminy K, prowitaminy A, biotyny, kwasu foliowego, flawonoidów, antocyjanów, mikroelementów, m.in: potasu, wapnia, żelaza, chloru, cynku, miedzi i wielu innych. Czarne porzeczki - działanie zdrowotne Czarna porzeczka ma wiele różnych właściwości prozdrowotnych. Zaleca się ją przy zaćmie, problemach z krzepliwością krwi i niedokrwistości. Przeciwdziała również wypadaniu włosów i zębów. Witamina C znajdująca się w owocach to naturalny antyoksydant, neutralizuje także działanie wolnych rodników. Oznacza to, że wolniej się starzejemy i zmniejsza się ryzyko zachorowania na nowotwory. Regularne jedzenie porzeczki wzmocni system immunologiczny organizmu. Duże ilości flawonoidów również działają przeciwstarzeniowo i antynowotworowo. Dodatkowo obniżają poziom złego cholesterolu we krwi, miażdżycy i wspierają wątrobę. Antocyjany mają silne działanie antybakteryjne i poprawiają pracę układu pokarmowego. Napar z liścia porzeczki ma silne działanie oczyszczające, dzięki niemu możemy się pozbyć z organizmu toksyn i metali ciężkich. Ile kalorii i makroskładników mają porzeczki? W 100 g czarnej porzeczki znajduje się: tylko 35 kcal, 19 g węglowodanów, 1 g białko, 0 g tłuszczu, 0 g błonnika. Garść czarnej porzeczki waży około 40 g. Kiedy czarne porzeczki są najzdrowsze? - sezon na porzeczki Porzeczki mają najwięcej składników w pełni sezonu. Zerwane prosto z krzaka mają dużo więcej witamin i mikroelementów, niż te mrożone, importowane czy przetwarzane. Sezon na porzeczki trwa od połowy czerwca do końca sierpnia, czyli przez całe wakacje.
Witamina F w kosmetyce - jak wpływa na kondycję skóry?
Mieszanina nienasyconych kwasów tłuszczowych, czyli witamina F, jest cenna w kosmetyce, ponieważ odbudowuje płaszcz lipidowy naskórka, natłuszcza, chroni przed utratą wody oraz szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi. Najczęściej stanowi ona składnik balsamów do ciała, serum, a także kremów do twarzy o właściwościach przeciwzmarszczkowych, nawilżających i łagodzących.
Mieszanina nienasyconych kwasów tłuszczowych, czyli witamina F, jest cenna w kosmetyce, ponieważ odbudowuje płaszcz lipidowy naskórka, natłuszcza, chroni przed utratą wody oraz szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi. Najczęściej stanowi ona składnik balsamów do ciała, serum, a także kremów do twarzy o właściwościach przeciwzmarszczkowych, nawilżających i łagodzących. Witamina F, czyli nienasycone kwasy tłuszczowe, jak: kwas linolenowy, arachidowy, linolowy, oprócz pozytywnego wpływu na kondycję skóry, oddziałuje również na organizm. Cenna substancja wspiera, między innymi, działanie układu odpornościowego i krwionośnego, chroni wątrobę i nerki, wspiera gospodarkę lipidową a także obniża poziom złego cholesterolu we krwi. Witamina F - działanie na skórę Witamina F to zespół tłuszczy, które skutecznie odbudowują płaszcz lipidowy skóry, a także pozostawia na niej warstwę ochronną. Substancja dodatkowo silnie natłuszcza oraz przeciwdziała nadmiernej utracie wody z naskórka. Witamina F hamuje procesy starzenia się i reguluje pracę gospodarki wodno-lipidowej. Niedobór nienasyconych kwasów tłuszczowych łatwo zauważyć, ponieważ wówczas skóra marszczy się i wiotczeje. Źródła witaminy F Najbogatszym źródłem witaminy F są oleje roślinne, zwłaszcza: olej migdałowy, lniany, słonecznikowy, z ogórecznika, z wiesiołka, z dyni a także oliwa z oliwek. Cenna dla skóry substancja znajduje się również w jedzeniu, np.: w orzechach, soi, nasionach słonecznika, morskich rybach, kiełkach pszenicy, mleku. Witamina F w kosmetykach Witamina F, ze względu na cenne właściwości natłuszczające, regeneracyjne oraz ochronne, w kosmetyce wykorzystywana jest najczęściej jako składnik balsamów, kremów oraz serum do twarzy. Maść pielęgnacyjna z witaminą F pomaga zregenerować płaszcz lipidowy naskórka oraz chronić skórę przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych. Produkt,w szczególności, polecany jest do pielęgnacji niemowląt, np. przy odparzeniach czy pieluszkowym zapaleniu skóry, a także przy podrażnieniach pachwin, fałdów skórnych. Witamina F to również składnik kosmetyków do pielęgnacji twarzy, takich jak: serum i kremy o właściwościach: nawilżających, przeciwzmarszczkowych, łagodzących, regeneracyjnych oraz ochronnych. Substancja łagodzi również zmiany trądzikowe oraz reguluje pracę gruczołów łojowych, dlatego sprawdza się również do pielęgnacji cery tłustej i trądzikowej.
Woda w diecie osób uprawiających sport. Jaką pić, jak często i w jakich ilościach?
Temat wody w diecie osób aktywnych fizycznie często jest pomijany. Sama świadomość tego, że wodę należy pić w czasie treningu i po jego zakończeniu nie oznacza odpowiedniego dbania o nawodnienie organizmu. Ważnych jest wiele innych czynników, jak: ilość, rodzaj, temperatura czy częstotliwość picia. Stosowanie się do sprawdzonych zasad przyjmowania wody pozwala zwiększyć efektywność treningów oraz przełożyć się na osiąganie lepszych wyników.
Temat wody w diecie osób aktywnych fizycznie często jest pomijany. Sama świadomość tego, że wodę należy pić w czasie treningu i po jego zakończeniu nie oznacza odpowiedniego dbania o nawodnienie organizmu. Ważnych jest wiele innych czynników, jak: ilość, rodzaj, temperatura czy częstotliwość picia. Stosowanie się do sprawdzonych zasad przyjmowania wody pozwala zwiększyć efektywność treningów oraz przełożyć się na osiąganie lepszych wyników. Jednym z najczęściej popełnianych błędów przez osoby amatorsko uprawiające sport jest spożywanie tylko napojów izotonicznych. Tymczasem organizm do prawidłowego funkcjonowania potrzebuje systematycznego nawadniania w ciągu dnia. Podstawowe zasady dotyczące picia wody przez sportowców Przyjmuje się, że każdy człowiek w ciągu doby powinien przyjąć przynajmniej 2 litry wody. Ta zasada dotyczy jednak osób, które nie wykonują intensywnego wysiłku fizycznego, a co za tym idzie nie tracą dużo wody. Ci, którzy regularnie uprawiają sport powinni przyjmować przynajmniej 3 litry wody, a czasami nawet więcej. Wszystko zależy od rodzaju i intensywności wykonywanych treningów. Nawadnianie organizmu powinno odbywać się od samego rana. Już po wstaniu z łóżka dobrze jest wypić szklankę wody, a później powtarzać tę czynność przynajmniej co dwie godziny. Regularne uzupełnienie płynów przynosi szereg korzyści. Takich jak: poprawa metabolizmu, usuwanie toksyn, zapobieganie chorobom nerek, poprawa ogólnego samopoczucia, zapobieganie zaparciom, poprawa koncentracji i zdolności umysłowych, zwiększenie efektywności organizmu w czasie ćwiczeń. Nieco inaczej wygląda kwestia spożywania wody bezpośrednio przed i po oraz w czasie treningu. Przed rozpoczęciem można wypić dwie szklanki wody, ale nie więcej, ponieważ w czasie ćwiczeń może dojść do uczucia ciężkości w brzuchu. W trakcie treningu wskazane jest regularne przyjmowanie małych ilości płynów. W zależności od wysiłku powinno być to od 1 do nawet 3 litrów. Jaka woda jest najlepsza dla osób uprawiających sport? W sklepach dostępnych jest wiele rodzajów wód. Dla sportowców najlepsze są wody niegazowane. Zwłaszcza w przypadku osób, które często miewają problemy żołądkowe. Woda bez zawartości dwutlenku węgla nie obciąża układu trawiennego, dzięki czemu ryzyko wystąpienia problemów w czasie ćwiczeń jest mniejsza. Na wodę gazowaną, wysokozmineralizowaną można sobie pozwolić po zakończonym treningu. W ten sposób łatwo bowiem uzupełnić organizm w takie minerały, jak: magnez czy wapń.
Czy grzyby są zdrowe? Najzdrowsze gatunki grzybów
Większość z nas chociaż raz słyszała, że grzyby nie mają żadnych wartości odżywczych i w związku z tym nie dostarczają nam nic oprócz smaku. Całe szczęście, stwierdzenie to nie ma zbyt wiele wspólnego z prawdą i uważane jest dziś za jeden z największych dietetycznych mitów.
Większość z nas chociaż raz słyszała, że grzyby nie mają żadnych wartości odżywczych i w związku z tym nie dostarczają nam nic oprócz smaku. Całe szczęście, stwierdzenie to nie ma zbyt wiele wspólnego z prawdą i uważane jest dziś za jeden z największych dietetycznych mitów. Jak pokazują badania, grzyby są produktem wyjątkowo bogatym w wartości odżywcze. Co więcej, pod względem zawartości witamin i mikroelementów w 100 gramach, przewyższają one nawet większość popularnych warzyw, na przykład pomidory. Grzyby są szczególnie bogate w witaminy z grupy B, cynk, miedź, fosfor, żelazo oraz białko. Najzdrowsze gatunki grzybów Wszystkie grzyby jadalne można uznać za zdrowe i korzystne dla diety człowieka. Niektóre gatunki wyróżniają się jednak wyjątkowym bogactwem składników odżywczych działaniem prozdrowotnym. Oto najważniejsze z nich: Boczniak królewski – gatunek ten powszechnie występuje w polskich lasach liściastych. Boczniaki są wyjątkowo bogate w antyoksydanty, czyli substancje zapobiegające działaniu wolnych rodników. Stanowią bardzo dobre źródło ergotioneiny, czyli związku, który zapobiega przedwczesnym procesom starzenia się Mun – azjatyckie grzyby mun w Polsce kupić można głównie w formie suszonej. W Chinach uważa się je za naturalny lek w problemach z krążeniem – mówi się nawet, że chronią przed powstawaniem zakrzepów krwi skuteczniej niż aspiryna. Dodatkowo, grzyby mun stanowią niezwykle bogate źródło potasu, który korzystnie wpływa na koncentrację i funkcjonowanie mózgu. Grzyb słomkowy – gatunek ten, podobnie jak mun, pochodzi z Azji. Grzyby słomkowe rosną na słomie ryżowej, stąd też wywodzi się ich nazwa. Zawierają bardzo wysoką ilość aminokwasów egzogennych (tych, których organizm człowieka nie jest w stanie wytworzyć samodzielnie). Dzięki temu wpływają na poprawę funkcjonowania systemu odpornościowego. Shiitake – ten gatunek również wywodzi się z Azji. Grzyby shittake zawierają bardzo duże ilości niacyny oraz potasu. Substancje te pozytywnie wpływają na funkcjonowanie mózgu, pamięć i koncentrację, a także łagodzą nerwy. W grzybach shittake znajduje się także lentinan – substancja o silnym działaniu antynowotworowym. Grzyby – naturalne bogactwo wartości odżywczych Jak widać, grzyby zawierają niezwykle dużo wartościowych substancji. Co więcej, są wyjątkowo niskokaloryczne – bez obaw mogą je jeść nawet osoby na diecie odchudzającej. Warto jednak pamiętać, by grzybów nie podawać dzieciom, osobom starszym oraz kobietom w ciąży, gdyż mogą wywoływać niebezpieczne zatrucia.
Jak bezpiecznie zbierać grzyby? Sprawdź, o czym musisz pamiętać?
Grzyby są smaczne, pożywne i zdrowe. Zawierają dużo błonnika i cennych dla zdrowia substancji odżywczych. Dużą zaletą grzybów jest także możliwość ich ramowego zbierania! Musisz jednak pamiętać, że spora część grzybów, które rosną w polskich lasach, jest niejadalna, a nawet śmiertelnie trująca. Sprawdź, na co zwracać uwagę i jakie grzyby możesz zbierać.
Grzyby są smaczne, pożywne i zdrowe. Zawierają dużo błonnika i cennych dla zdrowia substancji odżywczych. Dużą zaletą grzybów jest także możliwość ich ramowego zbierania! Musisz jednak pamiętać, że spora część grzybów, które rosną w polskich lasach, jest niejadalna, a nawet śmiertelnie trująca. Sprawdź, na co zwracać uwagę i jakie grzyby możesz zbierać. Kluczem do bezpieczeństwa jest odpowiednie przygotowanie. Zanim wyruszysz do lasu, przestudiuj atlas grzybów i uważnie przyjrzyj się zarówno jadalnym, jak i trującym okazom. Jeśli jesteś osobą początkującą, postaraj się o towarzystwo doświadczonego grzybiarza, który pokaże Ci, jak w praktyce wygląda zbieranie grzybów oraz rozpoznawanie jadalnych i trujących okazów. Poza tym stosuj się do kilku podstawowych zasad grzybobrania. Jakich? Sprawdź! Kiedy zbierać grzyby? Jeśli mocno pada lub gdy dopiero przestał padać ulewny deszcz, nie wybieraj się na grzybobranie. Ściółka jest wtedy bardzo wilgotna, a grzyby narażone są na pleśnienie, rozkładanie i częstsze ataki insektów. Grzyby rurkowe = bezpieczeństwo? Grzyby rurkowe to takie, które pod kapeluszem mają miękką gąbkę, a nie blaszki. Wśród tej grupy grzybów nie znajdziesz okazów śmiertelnie trujących. Istnieją jednak niejadalne gatunki grzybów rurkowych. Są nimi: borowik szatański, nazywany szatanem – jest on jednak rzadko spotykany i nie jest śmiertelnie trujący; goryczak żółciowy – grzyb ten jest tak gorzki, że jego zjedzenie jest niemal niemożliwe (goryczak żółciowy zmieni smak każdego dania). Grzyby blaszkowe = trucizna? Wszystkie grzyby śmiertelnie trujące mają pod kapeluszem blaszki. Nie oznacza to jednak, że jadalnych grzybów z blaszkami nie ma. Są! I jest ich całkiem sporo. Do jadalnych grzybów blaszkowych należą: pieprznik jadalny (kurka), gąska zielona, opieńka miodowa, mleczaj rydz, czubajka kania, gąbek zielonawy. Jeśli dopiero zaczynasz przygodę ze zbieraniem grzybów i nie wiesz, jak odróżnić muchomora sromotnikowego od kani lub lisówkę pomarańczową od kurki, postaw na gatunki rurkowe. Zbieraj tylko po grzyby w pełni wykształcone Jeśli grzyb jest młody, jest także mały i nie do końca wykształcony. Co za tym idzie, łatwo o pomyłkę – małe owocniki trujących grzybów mogą przypominać grzyby jadalne. Plastik zostaw w domu Podczas kontaktu grzybów z torebkami foliowymi mogą wytwarzać się toksyny szkodliwe dla organizmu. Do lasu zabierz ze sobą na przykład wiklinowy koszyk. Zbieraj grzyby, które rosną z dala od zanieczyszczeń Jeśli grzyby rosną w okolicach zakładów produkcyjnych, przy ruchliwych drogach (np. w rowach), nie zbieraj ich. Grzyby łatwo absorbują zanieczyszczenia z powietrza. Grzyby przygotuj w dniu zbierania Po udanym grzybobraniu, od razu obierz i przygotuj zebrane okazy. W innym wypadku może dojść do rozwoju pleśni. Podczas obierania i czyszczenia grzybów, jeszcze raz dokładnie im się przyjrzyj. Masz wątpliwości? Nie zbieraj! Zjedzenie trujących grzybów to poważne zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia. W związku z tym, jeśli masz choć najmniejsze wątpliwości związane z wyglądem danego grzyba, lepiej zostaw go w lesie.
Jakie właściwości odżywcze mają grzyby? Witaminy i mikroelementy w grzybach
Zdania co do tego, czy grzyby są wartościowym produktem, który warto uwzględniać w codziennej diecie, są podzielone. Niektórzy są przekonani, że poza smakiem grzyby nie mają w sobie absolutnie nic. Inni twierdzą, że są skarbnicą witamin i mikroelementów. Warto przekonać się, jak jest naprawdę.
Zdania co do tego, czy grzyby są wartościowym produktem, który warto uwzględniać w codziennej diecie, są podzielone. Niektórzy są przekonani, że poza smakiem grzyby nie mają w sobie absolutnie nic. Inni twierdzą, że są skarbnicą witamin i mikroelementów. Warto przekonać się, jak jest naprawdę. Grzyby leśne chętnie spożywane są jedynie w niektórych krajach świata. W wielu zakątkach Europy nie je się ich prawie wcale – mieszkańcy Szwecji, Norwegii, Danii, Austrii, Belgii czy Hiszpanii właściwie nie znają innych grzybów niż uprawiane w szklarniach pieczarki czy boczniaki. Co kryją w sobie grzyby? Grzyby, podobnie jak warzywa, zawierają w sobie przede wszystkim wodę (stanowi ona około 80%). Dzięki temu zawierają niewielkie ilości kalorii i mogą być bez przeszkód spożywane przez osoby, które próbują stracić na wadze. Podstawowym budulcem ścian komórkowych grzybów jest chityna. Jest to wielocukier, którego chemiczna budowa zbliżona jest do struktury błonnika. Chityna, podobnie jak błonnik, nie jest rozpuszczana przez soki żołądkowe. To właśnie ze względu na jej obecność grzyby mogą powodować problemy trawienne – po spożyciu przez długi czas zalegają w żołądku, by później jedynie przemieścić się w dół układu pokarmowego. Wśród witamin, jakie zawierają grzyby, wymienia się między innymi: witaminę A (w postaci karotenu) – największe jej ilości zawierają mleczaje, witaminę B1 – szczególnie dużo zawierają jej kurki (ilość witaminy B1 w tych grzybach jest tak samo wysoka, jak w przypadku drożdży piekarskich), witaminę D – duże jej ilości zawierają przede wszystkim borowiki i podgrzybki brunatne, witaminę PP (niacyna) – określana również jako witamina B3, można znaleźć ją we wszystkich gatunkach grzybów. Grzyby zawierają także wiele soli mineralnych oraz mikroelementów. Najważniejsze z nich to: żelazo, potas, fosfor, miedź, wapń, cynk, jod, mangan. Warto pamiętać, że znacznie więcej witamin i mikroelementów znajduje się w kapeluszach niż trzonkach grzybów. Czy warto włączyć grzyby do swojej diety? Jak widać, grzyby zawierają wiele cennych wartości odżywczych, a przy tym są wyjątkowo niskokaloryczne. Włączenie ich do swojego menu może być dobrym pomysłem. Warto jednak wiedzieć, że ze względu na zawartość ciężkostrawnej chityny, grzybów nie powinny spożywać dzieci, kobiety w ciąży, osoby mające problemy z nerkami lub wątrobą.
5 zalet jedzenia grzybów. Dlaczego warto włączyć je do diety?
Czy wiesz, że grzyby poprawiają odporność, pomagają utrzymać prawidłową masę ciała i mogą chronić przed chorobami cywilizacyjnymi? Sprawdź, dlaczego warto jeść grzyby.
Czy wiesz, że grzyby poprawiają odporność, pomagają utrzymać prawidłową masę ciała i mogą chronić przed chorobami cywilizacyjnymi? Sprawdź, dlaczego warto jeść grzyby. Grzyby uważane są przez wiele osób za ciężkostrawne i często niebezpieczne dla zdrowia. Część osób rezygnuje ze spożywania grzybów w obawie przed zatruciem czy niestrawnością. Oczywiście, należy jeść tylko te grzyby, które pochodzą ze sprawdzonych źródeł (sklepów czy od wprawionych grzybiarzy) i odpowiednio je przygotowywać. 1. Mają mało kalorii W skład grzybów wchodzi głównie woda – nie zawierają one prawie w ogóle tłuszczu. W związku z tym można dodawać je do wielu dań – nawet przez osoby, które chcą zredukować lub utrzymać masę ciała. Wśród wszystkich grzybów najmniej kaloryczne są pieczarki – zawierają tylko 15 kalorii w 100 gramach. Tylko 18 kalorii mają kurki, około 30 – boczniaki i inne grzyby leśne. 2. Są wyjątkowo odżywcze Grzyby są bardzo sycące i odżywcze. Zgodnie ze skalą ADNI (Aggregate Nutrient Density Index), czyli skalą gęstości odżywczej, która porządkuje produkty ze względu na zawartość składników odżywczych przypadających na 1 kalorię, grzyby mają aż 238 punktów. Wyprzedzają tym samym niektóre produkty mięsne o ponad 200 punktów! 3. Zawierają dużo błonnika Błonnik jest niezwykle ważną substancją w codziennej diecie – także osób, które zwracają uwagę na swoją sylwetkę. Potrawy z wysoką zawartością błonnika utrzymują uczucie sytości przez długi czas. Błonnik pomaga utrzymać metabolizm na wysokim poziomie. Warto jednak pamiętać, że grzyby zawierają chitynę, czyli tak zwany błonnik nierozpuszczalny. Jest on słabo trawiony przez nasz organizm. W związku z tym grzybów powinny unikać dzieci do 3-4 roku życia oraz osoby, które mają kłopoty z trawieniem. Od grzybów leśnych znacznie lżejsze są pieczarki, które są bezpieczne dla dzieci. 4. Poprawiają odporność Grzyby zawierają dużą ilość antyoksydantów (przeciwutleniaczy), takich jak selen czy ergotioneina. Związki te chronią organizm przed przeziębieniami oraz stymulują produkcję limfocytów T. Ponadto część naukowców uważa, wymienione związki mogą być w przyszłości wykorzystywane do leczenia nowotworów czy AIDS. Ponadto grzyby zawierają też dużo witamin z grupy D, a także polifenole, korzystnie wpływające na funkcjonowanie organizmu. 5. Mogą zapobiegać powstawaniu chorób cywilizacyjnych W skład grzybów wschodzą także związki, takie jak beta-glukan czy CLA – sprzężony kwas linolowy (nienasycony kwas tłuszczowy). Związki te mają wiele korzystnych dla zdrowia właściwości. Między innymi pomagają obniżyć poziom złego cholesterolu oraz poziom cukru we krwi, mają właściwości antynowotworowe czy zwiększają odporność na wirusy. Dzięki temu mogą zapobiegać takim chorobom, jak nowotwory, cukrzyca, nadciśnienie i choroby układu sercowo-naczyniowego.
Wiosenne warzywa i owoce - bogactwo witamin i składników mineralnych. Które warto jeść?
Wiosenne warzywa i owoce dostarczają organizmowi niezbędnych witamin i minerałów, m.in.: witamin z grupy B, C, K, potasu, magnezu, fosforu, żelaza. W jadłospisie na wiosnę nie powinno zabraknąć sałaty, rzodkiewki, kalarepy oraz jabłek, gruszek i agrestu.
Wiosenne warzywa i owoce dostarczają organizmowi niezbędnych witamin i minerałów, m.in.: witamin z grupy B, C, K, potasu, magnezu, fosforu, żelaza. W jadłospisie na wiosnę nie powinno zabraknąć sałaty, rzodkiewki, kalarepy oraz jabłek, gruszek i agrestu. Wiosenny jadłospis powinien obfitować w różnorodne warzywa i owoce, które dostarczą organizmowi brakujących witamin i minerałów. Po zakończeniu zimy i wraz z nadejściem wiosny wiele osób odczuwa silne zmęczenie i brak energii. Sposobem na zwalczenie tych nieprzyjemnych objawów jest wzbogacenie diety o wiosenne warzywa i owoce. Wiosenne warzywa - jakie warto jeść? Nowalijki są wczesnymi warzywami wiosennymi, które pojawiają się w sklepach i na targowych straganach wraz z zakończeniem srogiej zimy i nadejściem wiosny. Po długim okresie jesienno-zimowym organizm pozbawiony jest sił i odczuwa osłabienie. Uczucie zmęczenia i braku energii potęguje przesilenie wiosenne charakterystyczne dla początków nowej pory roku, zmiany warunków pogodowych i zwiększonego nasłonecznienia. Dieta na wiosnę powinna obfitować w witaminy i minerały, które przywrócą utracone siły witalne, poprawią nastrój i ogólne samopoczucie. Smaczną bombą witaminową, która powinna pojawić się w wiosennym jadłospisie, jest rzodkiewka, nazywana inaczej królową nowalijek. Warzywo to jest bogatym źródłem witamin z grupy B, witaminy C, K i beta karotenu oraz minerałów: potasu, fosforu, żelaza, magnezu, cynku, wapnia. Dodatkiem do sałatek, past i kanapek powinien być szczypiorek, który pobudza apetyt i usprawnia trawienie. Wśród wiosennych warzyw w jadłospisie nie powinno zabraknąć również sałaty, która cechuje się niską kalorycznością i wysoką wartością odżywczą. Jest źródłem kwasu foliowego, witamin z grupy B, witaminy C i E, a także potasu, magnezu, fosforu, żelaza i wapnia. Cennymi warzywami wiosennymi są także pomidory zawierające ważny związek o działaniu przeciwnowotworowym - likopen. Dostarczają również beta karotenu, witaminy K, PP, C oraz potasu i magnezu. Innymi warzywami zalecanymi w wiosennym jadłospisie są: botwina, kalarepa, kalafior, szparagi. Wiosenne owoce - jakie warto jeść? Wiosna przynosi nie tylko bogactwo warzyw, ale również owoców obfitujących w witaminy, minerały i błonnik pokarmowy usprawniający pracę jelit. Jednym z cenniejszych owoców wiosennych jest agrest, który dostarcza witamin z grupy B, witaminy C, beta karotenu, kwasu foliowego, magnezu, potasu, fosforu. Agrest wspomaga procesy trawienne, likwiduje problem zaparć, a także koi nerwy i poprawia koncentrację. W jadłospisie wiosennym powinny pojawić się również jabłka o bardzo korzystnym wpływie na organizm. Owoce te chronią przed zawałem serca, przeciwdziałają miażdżycy i wspierają pracę mózgu. W składzie jabłek występują pektyny, które sprzyjają oczyszczaniu organizmu z toksyn, a tym samym zwalczają zmęczenie i poprawiają samopoczucie. Wiosennymi owocami stanowiącymi bogactwo witamin i minerałów są także: maliny - dostarczają witaminy C, E, K i witamin z grupy B oraz związków mineralnych: potasu, magnezu, fosforu; wykazują właściwości przeciwgorączkowe, przeciwzapalne i przeciwbakteryjne; gruszki - zawierają potas, jod, bor, magnez, kwas foliowy, witaminy: C, K i z grupy B; mają korzystny wpływ na pracę przewodu pokarmowego, obniżają ciśnienie tętnicze krwi i poprawiają koncentrację.
Batony proteinowe – kiedy jeść i czy warto włączyć je do diety?
Ostatnio w sklepach widać prawdziwy wysyp batonów proteinowych sprzedawanych pod szyldem różnych firm. Nie wszystkie jednak są tak samo wartościowe odżywczo. Takie przekąski powstały z myślą o osobach trenujących, ale tym, którzy się odchudzają, nie pomogą raczej w zrzuceniu zbędnych kilogramów.
Ostatnio w sklepach widać prawdziwy wysyp batonów proteinowych sprzedawanych pod szyldem różnych firm. Nie wszystkie jednak są tak samo wartościowe odżywczo. Takie przekąski powstały z myślą o osobach trenujących, ale tym, którzy się odchudzają, nie pomogą raczej w zrzuceniu zbędnych kilogramów. Na fali popularności batonów proteinowych swoje produkty wypuściły dwie znane trenerki – Anna Lewandowska i Ewa Chodakowska. Zarówno w „Be RAW”, jak i w „Energy Bar” dominują daktyle. Batony proteinowe – skład i wartości odżywcze Batony proteinowe to przekąski zawierające dużą ilość łatwo przyswajalnego białka oraz węglowodany i tłuszcze. Błyskawicznie wzmacniają organizm i dodają mu energii, ale nigdy nie zastąpią pełnowartościowego posiłku. Batony proteinowe dostępne w sklepach mają w składzie różne białka różniące się od siebie budową, czyli ilością aminokwasów egzogennych (serwatkowe, sojowe bądź w postaci kazeiny micelarnej). Przekąski każdej firmy charakteryzują się też odmiennymi proporcjami składników – najzdrowsze są batony, które nie obfitują w cukry proste ani tłuszcze trans. Batony proteinowe na odchudzanie i na masę Bez batonów proteinowych trudno się obyć sportowcom i osobom pracującym nad masą mięśniową. Białko to główny składnik budulcowy mięśni i kości, dlatego jego porządne dawki są bardzo ważne w diecie tych, którzy wyciskają z siebie siódme poty na siłowni. Równie istotną rolę odgrywają węglowodany napędzające organizm do podejmowania wytężonego wysiłku. Na batony proteinowe bez cukru (w postaci słodzików), tłuszczów i konserwantów można sobie pozwolić również przy diecie redukcyjnej, ponieważ białko poprawia metabolizm. Jednak takich przekąsek w wersji fit dostarczają tylko firmy oferujące produkty z wyższej półki. Trzeba więc uważnie czytać etykiety, a batony proteinowe z węglowodanami traktować raczej jako cheat meal niż jako dodatek do diety odchudzającej. Batony proteinowe – przed czy po treningu? Batony proteinowe można jeść zarówno na pół godziny przed treningiem, jeśli nie ma czasu na normalny posiłek, jak i po ćwiczeniach, by uzupełnić niedobory energetyczne. Zawsze lepiej wizytę na siłowni poprzedzić zjedzeniem takiej przekąski aniżeli wybrać się tam z pustym żołądkiem albo tuż po obiedzie, kiedy żołądek jest obciążony. Dawka białka i węglowodanów zawarta w jednym batoniku proteinowym powinna uchronić mięśnie przed katabolizmem. Batony proteinowe własnej roboty – z czego można je zrobić? Batony proteinowe bez pieczenia można zrobić w ciągu 30 minut (drugie 30 powinny spędzić w zamrażarce). Ich głównym składnikami są płatki owsiane i odżywka białkowa. Poza tym warto dodać coś słodkiego, np. miód, syrop klonowy lub syrop z agawy, kakao, i trochę tłuszczu, choćby w postaci masła. Smak przekąsek wzbogacają też orzechy, ziarna słonecznika, siemię lniane, nasiona chia, rodzynki, suszone daktyle, morele i inne owoce. Dużą popularnością cieszą się przepisy na batony proteinowe z masłem orzechowym, jogurtem, czekoladą oraz wiórkami kokosowymi. Niektórzy eksperymentują z różnymi rodzajami mleka i mąki. Osoby na diecie bezglutenowej robią batony proteinowe z fasoli.
Mleko owsiane, czyli smaczny zamiennik mleka krowiego. Właściwości zdrowotne, zastosowanie kulinarne i przepis na mleko owsiane
Mleko owsiane jest roślinnym napojem, który przygotuje się w prosty sposób na bazie płatków owsianych lub ziaren owsa oraz gorącej wody. Przepis na mleko owsiane można urozmaicać, np. przez dodatek zmielonych orzechów laskowych czy wanilii. Mleko owsiane powinno być stosowane w diecie osób z nietolerancją laktozy oraz anemią.
Mleko owsiane jest roślinnym napojem, który przygotuje się w prosty sposób na bazie płatków owsianych lub ziaren owsa oraz gorącej wody. Przepis na mleko owsiane można urozmaicać, np. przez dodatek zmielonych orzechów laskowych czy wanilii. Mleko owsiane powinno być stosowane w diecie osób z nietolerancją laktozy oraz anemią. Mleko owsiane jest coraz popularniejszym zamiennikiem mleka krowiego. Stanowi bogactwo witamin z grupy B oraz składników mineralnych, m.in. żelaza, potasu i wapnia. Na bazie mleka owsianego można przygotować np. koktajle, lody, naleśniki. Mleko owsiane - wartość odżywcza Mleko owsiane jest mlekiem roślinnym produkowanym z ziarna owsa lub z płatków owsianych. Ma delikatny, słodkawy smak nierzadko porównywany do mleka sojowego oraz kremową konsystencję. Mleko owsiane wykorzystywane jest nierzadko jako zamiennik mleka krowiego, które jest przeciwwskazane m.in. osobom z nietolerancją laktozy. Zyskało również dużą popularność w diecie wegańskiej wykluczającej wszelkie produkty pochodzenia zwierzęcego. Mleko owsiane posiada wysoką wartość odżywczą. Jest źródłem kwasu foliowego i innych witamin z grupy B (m.in. B1, B2, B3), które są niezbędne dla prawidłowej pracy układu nerwowego oraz przebiegu procesów metabolicznych w organizmie. Dostarcza również witaminy E oraz wielu składników mineralnych, takich jak: potas, żelazo, wapń, cynk, miedź, fosfor, magnez. Mleko owsiane nie zawiera laktozy oraz cholesterolu, dlatego może być bezpiecznie stosowane u osób z alergią na białko mleka krowiego oraz z zaburzeniami lipidowymi czy miażdżycą. Właściwości zdrowotne mleka owsianego Właściwości mleka owsianego wynikają bezpośrednio z jego wartości odżywczej. Składniki zawarte w mleku owsianych wykazują działanie przeciwnowotworowe i spowalniające proces starzenia się organizmu. Ten roślinny napój przeciwdziała również chorobom układu krążenia i reguluje pracę przewodu pokarmowego zapobiegając m.in. uciążliwym zaparciom. Mleko owsiane usprawnia przemianę materii oraz stabilizuje poziom cukru we krwi. Dzięki tym właściwościom pomaga utrzymać właściwą masę ciała. Związki w nim obecne wpływają pozytywnie na funkcjonowanie układu nerwowego. Przypisuje się im właściwości uspokajające oraz łagodzące skołatane nerwy. Mleko owsiane jest szczególnie zalecane osobom na diecie wegańskiej oraz cierpiącym na anemię, gdyż stanowi bogate źródło żelaza i kwasu foliowego. Mleko owsiane powinno pojawić się również w diecie alergików oraz kobiet karmiących w przypadku nadwrażliwości dziecka na białko mleka krowiego. Mleko owsiane jest rekomendowane w diecie osób z nietolerancją laktozy, gdyż nie wywołuje nieprzyjemnych dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, przeciwnie do mleka krowiego zawierającego laktozę. Mleko owsiane - zastosowanie Mleko owsiane znajduje szerokie zastosowanie kulinarne. Można je wykorzystywać do przygotowywania potraw na zimno oraz nie ciepło. Mleko owsiane można stosować jako składnik ciasta naleśnikowego, lodów, ciastek oraz placuszków. Na jego bazie przygotowuje się również smaczne budynie, koktajle oraz pełnowartościowe płatki śniadaniowe. Surowe mleko owsiane ma wodnistą konsystencję, jednak po zagotowaniu gęstnieje uzyskując postać rzadkiego kisielu. Surowe mleko owsiane, mimo swojej wodnistej konsystencji jest bardzo sycące. Jak przygotować domowe mleko owsiane? Mleko owsiane jest coraz powszechniej dostępne w sklepach. Przed zakupem warto jednak zapoznać się ze składem produktu, gdyż często wzbogacane jest o substancje dodatkowe np. cukier, sztuczne barwniki, konserwanty niewskazane w diecie. Ponadto cena mleka owsianego w porównaniu z mlekiem krowim jest dosyć wysoka. Mleko owsiane jednak można w łatwy i szybki sposób przygotować samodzielnie w domu. Najprostszy przepis na mleko owsiane uwzględnia jedynie dwa produkty, czyli płatki owsiane oraz gorąca, przegotowana woda. Przepis ten można wzbogacać o inne składniki, np. cukier lub słodzik (ksylitol), szczyptę soli, wanilię, owocowe syropy, mielone orzechy laskowe. Do przygotowania mleka owsianego należy stosować płatki owsiane górskie, a nie błyskawiczne. Zamiast płatków owsianych można wykorzystać namoczone ziarna owsa. Prosty przepis na mleko owsiane Potrzebujesz: blender, miska, sito, drewniany wałek lub łyżka , butelki do przelania mleka. Składniki: 200 g płatków owsianych, 1500 ml gorącej, przegotowanej wody. Sposób przygotowania: Płatki owsiane wsyp do naczynia od blendera i rozdrobnij. Rozdrobnione płatki owsiane przesyp do miski, ewentualnie do słoja, a następnie zalej gorącą wodą. Odstaw płatki na około 30 minut. Po upływie wyznaczonego czasu energicznie zamieszaj zawartość miski lub słoja. Powstały napój przelej przez drobne sito. Papkę pozostałą w sicie odciśnij za pomocą drewnianego wałka. Gotowe mleko owsiane przelej do butelek, ewentualnie słoików. Możesz je przechowywać w lodówce do 3 dni w zamkniętym naczyniu. Jeżeli chcesz zrobić domowe kino, koniecznie skorzystaj z oferty Neonet promocje i kup projektor!
Jak smakuje yerba mate? Jak przygotować yerba mate? Parzenie yerba mate krok po kroku
Yerba mate nie jest herbatą, dlatego nie parzy się jej tak jak herbatę. Susz wsypuje się do specjalnego naczynia zwanego matero nawet do ¾ jego objętości. Ważne jest by woda, którą zalewana jest yerba nie była zagotowana. Ciekawym sposobem na przygotowanie napoju z ostrokrzewu paragwajskiego jest zalanie suszu zimną, wręcz lodowatą wodą. Takie rozwiązanie o nazwie terre jest bardzo praktyczne w czasie upałów.
Yerba mate nie jest herbatą, dlatego nie parzy się jej tak jak herbatę. Susz wsypuje się do specjalnego naczynia zwanego matero nawet do ¾ jego objętości. Ważne jest by woda, którą zalewana jest yerba nie była zagotowana. Ciekawym sposobem na przygotowanie napoju z ostrokrzewu paragwajskiego jest zalanie suszu zimną, wręcz lodowatą wodą. Takie rozwiązanie o nazwie terre jest bardzo praktyczne w czasie upałów. Smak yerba mate trudno porównać do czegokolwiek. Jest uzależniony od intensywności naparu. Wyczuwalne są delikatne wędzone nuty i gorycz. Do picia mate trzeba się przyzwyczaić, dlatego na początek najlepiej przyrządzać ją z kilku-kilkunastu łyżeczek, stopniowo zwiększając ich liczbę. Na rynku dostępne są różne rodzaje mate z aromatycznymi dodatkami, np. cytryny, opuncji czy limonki. Na wstępie przygody z yerba mate można skorzystać z tego udogodnienia. Sposób parzenia yerba mate krok po kroku Wsyp susz do naczynia, może to być matero, tykwa, a nawet zwykła szklanka lub kubek. Odmierz 6-10 łyżeczek, z czasem będziesz pić yerba mate przygotowaną z ilości suszu wypełniającej matero w ½ a nawet ¾ objętości. Bardzo ważne dla komfortu picia mate jest pozbycie się pyłu. W tym celu przykryj naczynie dłonią i przechyl o 180 stopni, tak by susz dotknął twojej dłoni, pamiętaj trzymaj ją mocno, aby nic się nie wysypało, teraz potrząśnij. Przekręć naczynie i opłucz dłoń z proszku. Możesz tę czynność powtórzyć kilkukrotnie. Odwracając naczynie po raz ostatni, delikatnie odsuń dłoń w taki sposób, by w przestrzeń między dnem a suszem włożyć bombiję. Nie mieszaj nią suszu, ponieważ skutecznie zatkasz jej otwory. Naczynie z rurką postaw na stole lub ociekaczu zlewozmywaka – w czasie zalewania można bardzo łatwo wlać za dużo wody. Podgrzej wodę do 80-85 stopni Celsjusza. Tutaj przyda ci się termometr spirytusowy lub czajnik z termostatem. Gorącą wodą zalej susz. Po kilku minutach konieczne będzie dolanie wody. Mieszkańcy Ameryki Południowej wierzą, że ubytek płynu to skutek tego, że pierwszy łyk yerba zawsze bierze święty Tomasz. Po kilku minutach mate jest gotowa do picia. Uzupełniaj ubytek wody, najlepiej po każdych 2-3 łykach. Aby za każdym razem nie podgrzewać wody do „dolewki”, najlepiej mieć termos. Wodę możesz uzupełniać do momentu, gdy zaczniesz wyczuwać, że smak stracił intensywność. Bardzo praktyczne są pojemne matero, np. 300 ml. Yerba mate jest również dostępna w saszetkach do ekspresowego zaparzania (cocido). Nie jest to pochwalana metoda picia mate, ale można w ten sposób przekonać się, czy jej smak będzie ci odpowiadał. Yerba mate w torebkach zalej wodą o temperaturze 85 stopni Celsjusza i zaczekaj 3-5 minut, aż się „zaparzy”. W tym przypadku też możesz uzupełniać ubytek wody, dolewając nową.
Owoce i liście berberysu pospolitego – zastosowanie lecznicze oraz kosmetyczne
Berberys pospolity nazywany również kwaśnicą pospolitą to ozdobny krzew rosnący niemal w całej Europie. Owoce (jagody) i liście Berberis vulgaris są surowcem leczniczym ponieważ zawierają szereg cennych dla ludzkiego organizmu substancji. Stosuje się je m.in. w postaci naparów wzmacniających odporność oraz jako dodatek do maseczek niwelujących przebarwienia skóry.
Berberys pospolity nazywany również kwaśnicą pospolitą to ozdobny krzew rosnący niemal w całej Europie. Owoce (jagody) i liście Berberis vulgaris są surowcem leczniczym ponieważ zawierają szereg cennych dla ludzkiego organizmu substancji. Stosuje się je m.in. w postaci naparów wzmacniających odporność oraz jako dodatek do maseczek niwelujących przebarwienia skóry. Świeże jagody berberysu są bardzo kwaśne w smaku. Można je dosładzać, np. miodem, stewią czy ksylitolem. Ze względu na wysoką zawartość witaminy C owoce berberysu nazywane są polską cytryną lub cytryną północy. Właściwości lecznicze berberysu pospolitego Zawarta w berberysie witamina C powoduje, że jest on ziołem wspomagającym odporność oraz przyspieszającym rekonwalescencję w czasie przeziębienia i grypy. Obecna w nim berberyna i berbamina są związkami przeciwbakteryjnymi i jednocześnie pobudzającymi wydzielanie żółci. Z tego względu berberys jest polecany w fitoterapii (ziołolecznictwie) osobom cierpiącym z powodu dolegliwości ze strony układu pokarmowego. Szczególnie skutecznie działa w przypadku: bólu spowodowanego kamieniami żółciowymi, braku łaknienia, problemów z wypróżnianiem, schorzeniach wątroby. Znajdujące się w berberysie saponiny są związkami moczopędnymi, dlatego picie naparu z jego liści lub soku wyciśniętego z owoców wspomaga pracę nerek oraz kuracji detoksykujących. Ponadto suszone owoce berberysu zaleca się dodawać do herbaty. Dzięki temu napój staje się doskonałym panaceum profilaktycznym w czasie wzmożonej podatności na przeziębienia. Obniża gorączkę, wzmacnia odporność i witalność całego organizmu. Świeże jagody berberysu znakomicie nadają się do robienia z nich soków, syropów, dżemów, konfitur, nalewek, win oraz likierów. Zastosowanie berberysu w kosmetyce Wyciągi z owoców berberysu są często składnikiem kremów i maseczek do twarzy. Ceni się je szczególnie ze względu na wysoką zawartość antyutleniaczy, rutyny oraz witamin C i E. Dzięki temu działają rozjaśniająco, tonizująco oraz regenerująco. Berberys znajduje zastosowanie jako zioło kojące stłuczenia, niwelujące tzw. pajączki, przyspieszające gojenie się zasinień i krwiaków oraz redukujące zmiany trądzikowe. Obecne w nim antyoksydanty likwidują wolne rodniki odpowiedzialne za procesy degeneracyjne. Dlatego produkty z dodatkiem wyciągu z berberysu opóźniają powstawanie zmarszczek i ujędrniają skórę. Ponadto wyciąg z jagód często jest składnikiem kosmetyków przeznaczonych dla cery zniszczonej, np. działaniem promieni UV. Oprócz kosmetyków z dodatkiem berberysu można również stosować kompresy z jego naparów i odwarów. Warto również dodawać owoce berberysu do domowych maseczek i kąpieli. Przeciwwskazania do stosowania berberysu Berbamina i berberyna mogą powodować nieznaczny wzrost ciśnienia tętniczego krwi. Sytuacja taka jest szczególnie groźna w przypadku kobiet w ciąży. Może doprowadzić do zagrożenia zdrowia a nawet poważnych zaburzeń w rozwoju płodu. Dlatego preparaty na bazie berberysu lub z jego dodatkiem, jak również napary, odwary czy soki nie są zalecane ciężarnym. Ponadto berberys u małych dzieci może powodować nudności i wymioty, z tego względu najlepiej nie podawać im tej rośliny w żadnej postaci.
Yerba mate, czyli ostrokrzew paragwajski, pochodzi z Ameryki Południowej. Suszone i rozdrobnione liście tej rośliny zalane ciepłą lub zimną wodą są popularnym napojem w tej części świata. Swoją międzynarodową popularność yerba zawdzięcza zawartości dużej ilości składników odżywczych. Picie mate m. in. pozytywnie wpływa na stan skóry, przyspiesza efektywność kuracji odchudzających, chroni serce oraz opóźnia starzenie.
Yerba mate, czyli ostrokrzew paragwajski, pochodzi z Ameryki Południowej. Suszone i rozdrobnione liście tej rośliny zalane ciepłą lub zimną wodą są popularnym napojem w tej części świata. Swoją międzynarodową popularność yerba zawdzięcza zawartości dużej ilości składników odżywczych. Picie mate m. in. pozytywnie wpływa na stan skóry, przyspiesza efektywność kuracji odchudzających, chroni serce oraz opóźnia starzenie. Napój z ostrokrzewu paragwajskiego najlepiej przyrządzać z suszu. Korzystanie z yerby w postaci torebek do ekspresowego zaparzania nie tylko obniża walory smakowe, ale również zmniejsza zdrowotne właściwości mate. Warto zaopatrzyć się w bombillę (specjalną rurkę do picia), dzięki której do ust nie dostają się fragmenty listków. Wpływ yerba mate na stan skóry Yerba jest bogatym źródłem antyoksydantów, czyli substancji zwalczających wolne rodniki. Wolne rodniki są odpowiedzialne z przyspieszanie procesów degeneracyjnych w tym również mechanizmów starzenia. Picie yerba mate może opóźniać powstawanie zmarszczek. Ponadto napój ten wpływa pozytywnie na jędrność skóry zwiększając jej gęstość poprzez hamowanie rozpadu kolagenu i elastyny. Ze względu na działanie oczyszczające i moczopędne yerba jest również pomocna w walce z trądzikiem. Yerba mate a odchudzanie Picie mate przyspiesza i usprawnia pracę układu pokarmowego (likwiduje zaparcia) oraz zmniejsza apetyt. Zawarty w niej kwas chlorogenowy ogranicza przyswajanie cukrów z pożywienia oraz zapobiega przemianie komórek macierzystych w komórki tłuszczowe, co ma bezpośredni wpływ na redukcję tycia. Znajdujące się w liściach mate katechiny blokują rozpuszczalność tłuszczu w żółci, dzięki czemu jest on gorzej przyswajany. Jednocześnie pobudzają wydzielanie żółci, co ma bezpośredni wpływ na skuteczniejsze trawienie tłuszczów. Yerba zapobiega efektowi jojo dzięki temu, że spowalnia wypełnianie się komórek tłuszczowych, jednocześnie przyspieszając ich utlenianie (szczególnie w trakcie wysiłku fizycznego). Mate podnosi również wydolność organizmu, intensyfikuje szybkość spalania kalorii i opóźnia kumulację kwasu mlekowego w mięśniach, co jest szczególnie pomocne w czasie ćwiczeń. Picie naparu z yerba mate w trakcie diet eliminacyjnych sprzyja szybszemu wyrównywaniu poziomu elektrolitów, który wówczas może być zaburzony. Pobudzające właściwości yerba mate Zawarta w liściach ostrokrzewu paragwajskiego kofeina nie podrażnia żołądka jak ta, która jest obecna w kawie. Inne substancje działające pobudzająco zawarte w mate to teobromina i teofilina. Ponadto yerba nie powoduje charakterystycznego dla działania kawy roztrzęsienia, natomiast łagodnie pobudza, zwiększa koncentrację i niweluje uczucie senności. Wspiera pracę układu nerwowego dzięki zawartości witamin z grupy B (szczególnie kwasu pantotenowego – witaminy B5, która wspomaga procesy zapamiętywania), magnezu, wapnia i potasu. Czy yerba mate szkodzi? Ze względu na zawartość kofeiny picie mate nie jest wskazane w przypadku dzieci, kobiet w ciąży oraz osób cierpiących z powodu wrzodów żołądka. Ponadto należy pamiętać, że pobudzające właściwości tego napoju sprawiają, że pity w nadmiarze, szczególnie w godzinach popołudniowych i wieczornych może powodować problemy z zasypianiem i nadpobudliwość psychoruchową. Inne właściwości yerba mate Dzięki zawartym w mate ksantynom jej picie wspomaga leczenie astmy oraz infekcji dróg oddechowych. Obecne w niej saponiny mają działanie przeciwzapalne, co szczególnie dobrze wpływa na prawidłową pracę mięśnia sercowego. Ponadto picie napoju z ostrokrzewu paragwajskiego: wspiera układ immunologiczny i nerwowy, obniża poziom złego cholesterolu we krwi i cukru, łagodzi objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego, przyspiesza rekonwalescencję, chroni przez powikłaniami cukrzycy, hamuje rozwój niektórych pasożytów.
Orzechy włoskie – właściwości zdrowotne i zastosowanie
Orzech włoski (łac. Juglans regia) jest popularnym drzewem rosnącym na terenie całej Polski. Jego owoce są nie tylko smaczne, ale również bogate w cenne dla ludzkiego organizmu związki. Są to przede wszystkim antyoksydanty, których orzech włoski posiada najwięcej wśród wszystkich orzechów.
Orzech włoski (łac. Juglans regia) jest popularnym drzewem rosnącym na terenie całej Polski. Jego owoce są nie tylko smaczne, ale również bogate w cenne dla ludzkiego organizmu związki. Są to przede wszystkim antyoksydanty, których orzech włoski posiada najwięcej wśród wszystkich orzechów. Przygotowywana z jeszcze zielonych orzechów włoskich w łupinie nalewka to trunek bardzo skuteczny w walce z dolegliwościami trawiennymi. Często jest przyrządzana wyłącznie z tego powodu, ponieważ w smaku bywa gorzka i cierpka. Orzechy włoskie składniki odżywcze, witaminy i minerały Orzechy włoskie zawierają stosunkowo dużo tłuszczu – w 100 g orzechów znajduje się go ponad 60 g. Z tego względu taka ilość orzechów dostarcza aż około 700 kcal. Zalecana dzienna dawka orzechów włoskich to 30-40 g. Orzechy zawierają dużo błonnika pokarmowego, dzięki któremu ich jedzenie usprawnia pracę układu pokarmowego i hamuje nadmierny apetyt. Dlatego są szczególnie polecane (mimo swej kaloryczności) osobom będącym na dietach odchudzających oraz dbającym o szczupłą sylwetkę. Ponadto w orzechach włoskich znajdują się również takie składniki, jak: witamina A i E, witamina C, magnez, fosfor, witaminy z grupy B, żelazo, cynk, wapń, węglowodany, białko oraz kwas foliowy. Orzechy włoskie to również bogactwo cennych dla zdrowia wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Wpływ orzechów włoskich na organizm Jedzenie zalecanej dobowej porcji orzechów włoskich prowadzi do szeregu korzystnych zmian w całym ciele. Przede wszystkim usprawnia się praca układu pokarmowego oraz obniża się poziom cholesterolu we krwi. Wysoka zawartość kwasu foliowego czyni orzechy doskonałą przekąską dla kobiet w ciąży. Związek ten wpływa pozytywnie na rozwój układu nerwowego dziecka. Ponadto orzechy włoskie działają: regulująco na pracę woreczka żółciowego, ściągająco i odkażająco na cerę, szczególnie problematyczną np. trądzikową, ochronnie na układ sercowo-naczyniowy, wzmacniająco na system nerwowy, m. in. polepszają koncentrację i poprawiają nastrój, profilaktycznie w zakresie zapobiegania nowotworom, wspomagająco na układ odpornościowy, opóźniająco na procesy starzenia się organizmu. Lecznicze działanie wywaru z liści orzecha włoskiego Obecne w liściach orzechów włoskich garbniki zwalczają nadpotliwość. Ponadto zawarte w nich flawonoidy działają ściągająco, dzięki czemu sporządzony z liści wywar jest szczególnie zalecany w przypadku hemoroidów oraz żylaków nóg. Napar można stosować w formie nasiadówek, kąpieli, kompresów i okładów. Czy warto obierać orzechy włoskie z brązowej cienkiej skórki? W przypadku orzechów włoskich sytuacja ze skórką jest podobna do warzyw i owoców. W skórce, która otacza białe chrupkie wnętrze i zaraz pod nią znajduje się najwięcej cennych składników. Jest ona delikatnie gorzka i cierpka szczególnie, gdy orzech jest bardzo świeży. Wtedy też bardzo łatwo ją usunąć. Jednak, gdy orzechy są dokładnie wysuszone, skórka traci swoje nieprzyjemne walory smakowe i warto wówczas jej nie zdejmować. Przechowywanie orzechów włoskich Wysoka zawartość tłuszczu w orzechach sprawia, że szybko jełczeją. Z tego względu najlepiej nie kupować ich w wersji łuskanej (często siarkowanej) i w takiej postaci nie przechowywać przez długi czas.
Kwasy tłuszczowe nasycone i nienasycone – występowanie i działanie
Przyswajanie kwasów tłuszczowych nasyconych podnosi poziom cholesterolu i zwiększa ryzyko zawału i udaru. Kwasy nienasycone dzielą się na kwasy omega-3 i omega-6. Substancje wpływają na poprawę samopoczucia oraz minimalizują występowanie chorób, np wieńcowych.
Przyswajanie kwasów tłuszczowych nasyconych podnosi poziom cholesterolu i zwiększa ryzyko zawału i udaru. Kwasy nienasycone dzielą się na kwasy omega-3 i omega-6. Substancje wpływają na poprawę samopoczucia oraz minimalizują występowanie chorób, np wieńcowych. Tłuszcz kojarzy się z czymś niezdrowym i tuczącym, jednak nie każdego należy unikać. Ten składnik diety jest źródłem kwasów tłuszczowych, które są podstawowym budulcem w organizmie człowieka. Do czego służą kwasy tłuszczowe? Za pomocą kwasów tłuszczowych transportowane są niektóre witaminy, takie jak A, K i E. Substancje te są niezbędne dla rozwoju i zdrowia człowieka, ponieważ dostarczają mu energii. Organizm nie potrafi sam ich wyprodukować lub wytwarza je w zbyt małej ilości, dlatego należy uzupełniać je wraz z pokarmem. Jednak niektóre z kwasów w nadmiarze szkodzą zdrowiu człowieka Działanie kwasów nasyconych i nienasyconych. Kwasy nasycone są rodzajami tłuszczów, których ludzie powinni się wystrzegać w nadmiarze. Podnoszą one poziom tzw. złego cholesterolu we krwi, co wiąże się z zaburzeniami gospodarki lipidowej. Tłuszcze nasycone prowadzą do powstawania stanów zapalnych organizmu oraz złogów w tętnicach. Przekroczenie dopuszczalnych norm cholesterolu przyczynia się do otyłości, grozi chorobami układu krążeniowego, sprzyja rozwojowi nowotworów oraz podnosi ryzyko zawału i udaru. W przeciwieństwie do kwasów nasyconych, tłuszcze nienasycone wspomagają prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Dzielą się one na dwie grupy: kwasy omega-3 i omega-6. Obniżają poziom złego cholesterolu we krwi, dzięki czemu minimalizują ryzyko chorób i pomagają utrzymać dobre zdrowie. Są one szczególnie pomocne dla kobiet, ponieważ niwelują objawy napięcia przedmiesiączkowego oraz bóle menstruacyjne. Występowanie kwasów tłuszczowych W codziennym jadłospisie człowieka powinny pojawiać się tłuszcze i stanowić maksymalnie 25-30% dziennego zapotrzebowania energetycznego. Kwasy tłuszczowe nasycone można znaleźć jedynie w produktach pochodzenia zwierzęcego. Największe ilości znajdują się w: czerwonym mięsie, kiełbasie, drobiu, pełnym mleku, śmietanie, maśle. Dobre kwasy tłuszczowe występują głównie w produktach pochodzenia roślinnego i niektórych gatunkach ryb. Przede wszystkim można je znaleźć w: rzepaku, soi, siemieniu lnianym, dyni. Łatwo dostępnymi produktami, zawierającymi kwasy omega-3 i omega-6, są różnego rodzaju oleje, m.in.: kukurydziany, słonecznikowy, sezamowy, z wiesiołka, ogórecznika.
Badanie hemoglobiny: jakie są normy u kobiet, mężczyzn oraz u dzieci
Hemoglobina (Hb, HGB) jest białkiem, które odpowiada za transport tlenu z krwi do tkanek organizmu. Jej stężenie zależy od płci i wieku. Zbyt wysoki poziom Hb bywa wynikiem odwodnienia. Za niskie stężenie HGB często współwystępuje z anemią.
Hemoglobina (Hb, HGB) jest białkiem, które odpowiada za transport tlenu z krwi do tkanek organizmu. Jej stężenie zależy od płci i wieku. Zbyt wysoki poziom Hb bywa wynikiem odwodnienia. Za niskie stężenie HGB często współwystępuje z anemią. Hemoglobina to białko, które wchodzi w skład krwinek czerwonych (erytrocytów). Jej poziom zależy od płci i wieku. U kobiet może być niższy ze względu na utratę krwi podczas menstruacji. Stężenie tego białka oznacza się w ramach morfologii krwi. Funkcje hemoglobiny Hemoglobinę oznacza się skrótem HGB lub Hb. Odpowiada za przenoszenie tlenu z płuc do komórek organizmu. Hb jest zbudowana z dwóch par podjednostek białkowych. W każdej z nich znajduje się cząsteczka hemu, a w niej żelaza. Dzięki tej ostatniej tlen może być transportowany do tkanek. Rodzaje hemoglobiny Wyróżnia się następujące rodzaje hemoglobiny: HbA (HbA1) – prawidłowa hemoglobina u osób dorosłych, HbA2 – prawidłowa hemoglobina u dorosłych; stanowi około 1,5-3% ilości hemoglobiny całkowitej ; HbF – hemoglobina płodowa; HGB płodowa jest zastępowana normalną hemoglobiną po urodzeniu, może jednak pozostać we krwi w niewielkich ilościach – do 2% Hb całkowitej. Kiedy oznacza się poziom hemoglobiny? Badanie poziomu hemoglobiny jest wykonywane w trakcie badania krwi. Lekarze zlecają je profilaktycznie oraz w diagnostyce większości chorób. Krew do badania jest pobierana z żyły łokciowej bądź z opuszki palca. Jakie są normy hemoglobiny? Norma HGB dla kobiet mieści się w przedziale 11,5-15,5 g/dl. U kobiet w ciąży wynosi on 11,5-13,5 g/dl. Obniżony poziom hemoglobiny u ciężarnych zwykle nie powinien niepokoić, ponieważ nie wskazuje na nieprawidłowości. Norma Hb dla mężczyzn jest nieco wyższa i plasuje się w okolicach 14-18 g/dl. U dzieci norma to: 20 g/dl u noworodków, 10 g/dl u 3-miesięcznych niemowląt (tak niska wartość wynika z tego, że zapas hemoglobiny z życia płodowego kończy się, a szpik nie produkuje jeszcze wystarczającej ilości Hb), 11,5-11,8 g/dl u dzieci od 4. do 1.2 miesiąca życia, 13 g/dl po ukończeniu 12 miesięcy. W kontroli cukrzycy oznacza się też hemoglobinę glikowaną HbA1c. Dzięki niej można ocenić, czy choroba jest skutecznie leczona. Badanie wykonuje się raz na 3 miesiące. Wysokie stężenie HbA1c wskazuje na zwiększone ryzyko rozwinięcia się powikłań cukrzycy. Zbyt wysoki poziom hemoglobiny Poziom hemoglobiny, który przekracza normę może wynikać z nadkrwistości pierwotnej, zwanej też czerwienicą prawdziwą. Innym powodem jest nadkrwistość wtórna. Do tej grupy zaliczają się: nabyte i wrodzone serca, przewlekłe choroby płuc oraz nowotwory nerek. Zbyt wysokie stężenie HGB może być spowodowane odwodnieniem. Często jest ono skutkiem wymiotów, biegunek bądź obfitego pocenia się. Ilości hemoglobiny przekraczająca normę może wynikać z niedotlenienia, które pojawia się m.in. podczas wycieczek w wyższych partiach gór. Niedobory hemoglobiny Niedobór hemoglobiny może być skutkiem anemii z niedokrwistości. Poziom Hb obniża się też u osób, które są przemęczone bądź przewodnione. Niskie stężenie hemoglobiny może się objawiać pogorszeniem nastroju i koncentracji oraz zawrotami głowy. Występują też: przyspieszone bicie serca, bladość skóry i omdlenia. Libido może być obniżone. Pojawiają się też problemy z miesiączkowaniem. Niedobór HGB nie zawsze musi się jednak wiązać z chorobą. Może występować u kobiet, które miesiączkują bądź są przewlekle chore. Przyczyną niskiego poziomu hemoglobiny bywa też zaburzenie pracy szpiku kostnego bądź niedobór kwasu foliowego, żelaza lub witaminy B12.
Orzechy laskowe – źródło nienasyconych kwasów tłuszczowych i witaminy „młodości”. Przepisy na ciasto i krem
Orzechy laskowe najlepiej kupować w łupinach i rozłupywać je chwilę przed zjedzeniem. Dzięki łupinom składniki odżywcze nie są utleniane pod wpływem światła, powietrza oraz wilgoci.
Orzechy laskowe najlepiej kupować w łupinach i rozłupywać je chwilę przed zjedzeniem. Dzięki łupinom składniki odżywcze nie są utleniane pod wpływem światła, powietrza oraz wilgoci. Orzechy laskowe idealnie nadają się do przygotowania ciast, dzięki którym deser staje się sycący i bogaty w składniki odżywcze. Warto spróbować ich także w wersji wytrawnej, np. z kapustą lub jako panierkę do mięs. Co zawierają orzechy laskowe? W orzechach laskowych znajdują się następujące witaminy i minerały: kwas foliowy (witamina B9) - zapobiega powstawaniu wad cewy nerwowej u płodu, dlatego jest ważny w diecie ciężarnych; wpływa też na działanie jelit i żołądka oraz wątroby; witaminy z grupy B: B1, B2, B3, B6 - zmniejszają podatność na stres i pomagają w leczeniu bezsenności; witamina E, zwana też witaminą młodości - zapobiega chorobom układu sercowo-naczyniowego i nowotworom. Jest naturalnym antyoksydantem, tzn. opóźnia procesy starzenia się i hamuje działanie wolnych rodników; magnez, wapń, fosfor i potas – regulują gospodarkę hormonalną i działają odpowiednio na: układ nerwowy (do stosowania w stanach osłabienia fizycznego i psychicznego), mięśniowy (zapobiega skurczom w mięśniach) oraz kostny (wzmacnia kości), a także gospodarkę wodno-mineralną, pracę serca i regulację poziomu ciśnienia tętniczego; żelazo – zapobiega anemii; nienasycone kwasy tłuszczowe – regulują poziom cholesterolu we krwi i kontrolują funkcjonowanie mięśnia sercowego. Ciasto z orzechami laskowymi i jabłkami Składniki na formę o średnicy 26 cm: 200 g orzechów laskowych, 2 szklanki mąki, 1 łyżeczka proszku do pieczenia, ½ szklanki mleka, 3 jaja, 3 jabłka, ½ szklanki rodzynek, 1 szklanka cukru pudru, 1/3 szklanki oleju roślinnego, tabliczka czekolady. Czas przygotowania: około godziny Stopień trudności: średnie Sposób przygotowania: Umyj i obierz jabłka, a następnie pokrój je w kostkę. Obierz orzechy z łupin i drobno posiekaj. Włóż wszystkie składniki do miski. Nagrzej piekarnik do 190 stopni Celsjusza. Wymieszaj całość mikserem – ciasto powinno być gęste. Przełóż masę do formy wyłożonej papierem do pieczenia. Wstaw ją do piekarnika na około 50 minut. Wyjmij ciasto z piekarnika i poczekaj aż wystygnie. Polej je z wierzchu czekoladą rozpuszczoną w kąpieli wodnej. Wstaw do lodówki, aby polewa stężała. Krem z orzechów laskowych a’la nutella Składniki: 300 g orzechów laskowych, 2/3 szklanki mleka, 4 łyżki kakao, 3 łyżki miodu, 2 łyżki oleju kokosowego. Czas przygotowania: 30 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Nastaw piekarnik na 200 stopni Celsjusza. Zdejmij łupiny z orzechów. Wstaw je do piekarnika i praż przez około 20 minut. Włóż jeszcze ciepłe orzechy w czystą ścierkę i pocieraj, aż zejdzie z nich skórka. Zblenduj orzechy na gładką masę. Dodaj do niej mleko, miód, kakao i olej kokosowy. Wymieszaj wszystkie składniki. Przełóż krem do słoika. Smacznego!
Tuńczyk bogaty w kwasy tłuszczowe omega-3 zawiera duże ilości rtęci
Tuńczyk zawiera dość duże ilości rtęci. Z tego powodu można go jeść maksymalnie 1-2 razy w tygodniu. Nie jest wskazany dla kobiet w ciąży. Dostarcza jednak wiele kwasów tłuszczowych omega-3 obniżających poziom trójglicerydów, dlatego nie warto z niego rezygnować.
Tuńczyk zawiera dość duże ilości rtęci. Z tego powodu można go jeść maksymalnie 1-2 razy w tygodniu. Nie jest wskazany dla kobiet w ciąży. Dostarcza jednak wiele kwasów tłuszczowych omega-3 obniżających poziom trójglicerydów, dlatego nie warto z niego rezygnować. Decydując się na zakup tuńczyka w puszce, lepiej wybrać rybę w kawałku, i w sosie własnym. Rozdrobniona ryba praktycznie nie zawiera zdrowych kwasów tłuszczowych omega-3. Można też kupić stek z tuńczyka, który ma ich nieco więcej niż ten z puszki. Tuńczyk – wartości odżywcze 100 g świeżego tuńczyka dostarcza następujących wartości odżywczych: 108 kalorii; aż 23 g białka – duża ilość tego składnika jest szczególnie korzystna dla osób, które uprawiają sport; jedynie 0,9 g tłuszczu - aż ¼ tłuszczów (243 mg) stanowią zdrowe kwasy tłuszczowe omega-3, które zmniejszają stężenie trójglicerydów we krwi, redukują zakrzepy, przez co obniżają ryzyko pojawienia się zawału serca oraz udaru mózgu; witaminy z grupy B: 9,8 g niacyny, 0,4 g tiaminy (co stanowi aż 29% dziennego zapotrzebowania), 0,9 mg witaminy B6, 0,5 µg witaminy B12; aż 444 mg potasu, który obniża ciśnienie tętnicze krwi; jedynie 37 mg sodu, co również wpływa korzystnie na regulację ciśnienia; 191 mg fosforu, 16 mg wapnia i 69 IU witaminy D, które wzmacniają kości; 65 mg choliny, zapewniającej prawidłowe funkcjonowanie mięśni, serca oraz układu oddechowego i odpowiadającej za pamięć długotrwałą; 50 mg magnezu, który bierze udział w pracy układu nerwowego; 0,7 g żelaza, wpływającego na procesy krwiotwórcze i zapobiegającego anemii; 36,5 µg selenu, który reguluje działanie gruczołu tarczycy oraz zwiększa odporność organizmu. Rtęć w tuńczyku Tuńczyk, jak większość ryb, gromadzi w sobie rtęć i metale ciężkie. Ze względu na to, że jest dużym drapieżnikiem na szczycie łańcucha pokarmowego, gromadzi w sobie wszystkie zanieczyszczenia połykane przez drobniejsze ryby, które są dla niego pokarmem. Zawartość rtęci w żywności jest regulowana i wynosi 0,5-1,0 mg na 1 kg świeżej ryby. Wszystkie ryby dopuszczone do sprzedaży muszą spełniać te normy. Aby zachować zdrowie, po gatunki z wysoką zawartością rtęci, należy sięgać nie częściej niż 1-2 razy w tygodniu. Kobiety planujące ciążę, oczekujące dziecka oraz karmiące piersią nie powinny jeść więcej niż 100 g tuńczyka na tydzień. Najlepiej, aby jednocześnie nie sięgały po inne ryby, bo może to niebezpiecznie podwyższyć poziom spożywanej rtęci. Wpływ tego pierwiastka na płód i niemowlęta to m.in. niebezpieczeństwo pojawienia się porażenia mózgowego, ślepoty, głuchoty oraz niepełnosprawności intelektualnej. Osoby dorosłe, które zjadają pokarmy z dużą ilością rtęci, mogą mieć problemy z płodnością oraz właściwym poziomem ciśnienia tętniczego.
Rola witamin, składników odżywczych i sposób żywienia w stwardnieniu rozsianym
Stwardnienie rozsiane (SM - sclerosis multiplex) to neurologiczna choroba przewlekła o podłożu autoimmunologicznym. Istnieje wiele mitów dotyczących specjalnego żywienia, które rzekomo ma polepszać stan zdrowia osób cierpiących na to schorzenie. Do tej pory jednak nie przeprowadzono żadnych badań, które by jednoznacznie świadczyły o tym, że istnieje dieta lecząca stwardnienie rozsiane.
Stwardnienie rozsiane (SM - sclerosis multiplex) to neurologiczna choroba przewlekła o podłożu autoimmunologicznym. Istnieje wiele mitów dotyczących specjalnego żywienia, które rzekomo ma polepszać stan zdrowia osób cierpiących na to schorzenie. Do tej pory jednak nie przeprowadzono żadnych badań, które by jednoznacznie świadczyły o tym, że istnieje dieta lecząca stwardnienie rozsiane. W SM, tak samo jak w innych chorobach, bardzo ważne jest, aby codzienny jadłospis dostarczał organizmowi wszystkich niezbędnych składników odżywczych. Istotne jest również utrzymanie prawidłowej masy ciała i rezygnacja ze złych nawyków żywieniowych. Rola witaminy B12 w leczeniu stwardnienia rozsianego Witamina B12 jest składnikiem, który uczestniczy w procesie tworzenia osłonek mielinowych komórek nerwowych. Jej znaczące niedobory mogą dawać objawy przypominające symptomy charakterystyczne dla SM, dlatego popularny jest pogląd, że jej suplementacja może być skuteczną profilaktyką stwardnienia rozsianego. Nie istnieją jednak żadne badania potwierdzające tę tezę. Najczęściej chorzy na SM mają prawidłowy poziom tej witaminy w organizmie. Kwasy tłuszczowe a dieta w stwardnieniu rozsianym Nienasycone kwasy tłuszczowe (omega-3, omega-6 i omega-9) pochodzące z roślin oraz ryb są niezbędne do funkcjonowania układu nerwowego. Mają działanie przeciwzapalne i ograniczające wytwarzanie przeciwciał, co w przypadku osób chorych na SM jest szczególnie ważne, ponieważ łagodzi agresywne reakcje układu odpornościowego. Witamina D i antyoksydanty w żywieniu chorych na SM Witamina D dostarczana jest z pożywieniem a aktywowana przez promienie słoneczne. Łączono występowanie stwardnienia rozsianego z zamieszkiwaniem na terenach o mniejszym nasłonecznieniu, co ostatecznie nie zostało jednak potwierdzone. Witamina D jest ważnym składnikiem w profilaktyce osteoporozy, dlatego musi się znajdować szczególnie w jadłospisie osób o ograniczonych możliwościach poruszania się, czyli chorych na SM. Antyoksydanty, czyli przeciwutleniacze, znajdujące się w witaminach: A, C i E oraz miedzi, cynku oraz selenu opóźniają procesy degeneracyjne tkanek, dlatego ich umiarkowany udział w diecie osoby cierpiącej na SM jest kluczowy. Należy pamiętać, że silne działanie przeciwutleniające (czyli nadmiar antyoksydantów) może pobudzać pracę systemu immunologicznego, co w przypadku osób z SM prowadzi do nasilenia objawów choroby. Racjonalne żywienie w SM Osoby ze stwardnieniem rozsianym powinny stosować dietę urozmaiconą, bogatą w warzywa, owoce, pełnoziarniste produkty zbożowe, chude przetwory mleczne, ryby i oleje roślinne. Znajdujące się w produktach pochodzenia zwierzęcego nasycone kwasy tłuszczowe spożywane w nadmiarze są niezdrowe zarówno dla osób zdrowych, jak i chorych. Ważne również jest, by nie stosować żywienia eliminacyjnego polegającego na restrykcyjnym wyłączaniu całych grup składników, np. białka. Zalecana również jest bezwzględna rezygnacja z palenia tytoniu oraz picia alkoholu w nadmiarze.
Kuchnia śródziemnomorska – potrawy włoskie, francuskie i afrykańskie
Kuchnia śródziemnomorska skupia się wokół potraw z Grecji, Włoch, Francji, Hiszpanii, Maroka i Libanu. Popularne potrawy to sos tzatziki, spaghetti, lazagne, paella czy kasza kuskus. Kuchnia śródziemnomorska, obok kuchni japońskiej i koreańskiej, jest uważana za najzdrowszy jadłospis na świecie.
Kuchnia śródziemnomorska skupia się wokół potraw z Grecji, Włoch, Francji, Hiszpanii, Maroka i Libanu. Popularne potrawy to sos tzatziki, spaghetti, lazagne, paella czy kasza kuskus. Kuchnia śródziemnomorska, obok kuchni japońskiej i koreańskiej, jest uważana za najzdrowszy jadłospis na świecie. Kuchnia śródziemnomorska to zestaw potraw wywodzących się z krajów basenu Morza Śródziemnego. Są to głównie Egipt, Maroko, Grecja, Liban, Włochy, Francja i Hiszpania. Kuchnia śródziemnomorska - charakterystyka Podstawowymi składnikami kuchni śródziemnomorskiej są warzywa, owoce, ryby i owoce morza. Najczęściej przyrządzanymi rybami są flądra, sola i anchois. Mięso je się rzadko, głównie jest to drób oraz jagnięcina. W kuchni śródziemnomorskiej dużą wagę przykłada się do aromatycznych przypraw. W Afryce Północnej potrawy są mocno pikantne i wyraziste, za to w Europie używa się aromatycznych ziół i wina. Wybierasz się w podróż nad Morze Śródziemne? Nie zwlekaj i pobierz kod promocyjny Link 4 na ubezpieczenie turystyczne. Najpopularniejsze potrawy kuchni śródziemnomorskiej Najpopularniejsze potrawy kuchni śródziemnomorskiej wywodzące się z Grecji to ser feta, mousaka (danie na bazie zapiekanego bakłażana), sos tzatziki czy grecka wódka ouzo. Kuchnia francuska ma do zaoferowania przede wszystkim wybitne sery, takie jak camembert czy brie. W formie przekąski je się croissanty, tarty czy naleśniki bretońskie. Z kolei w kuchni włoskiej królują makarony w postaci spaghetti czy lazagne. Będąc w Hiszpanii, warto spróbować paelli, fabady (gęsta zupa z białej fasoli) i napić się słodkiego wina – sangrii. Kuchnia marokańska natomiast specjalizuje się w zupach na bazie soczewicy lub pomidorów. Kuchnia śródziemnomorska a zdrowie Coraz więcej dietetyków namawia ludzi do przestawienia się na dietę śródziemnomorską. Dzieje się tak za sprawą niezwykle cennych pierwiastków zawartych w składnikach tych potraw. W rybach znajdują się kwasy tłuszczowe omega-3 i -6, a w warzywach można znaleźć wszystkie niezbędne minerały, takie jak żelazo, fosfor, jod, potas czy magnez. Liczne dodatki do potraw, w szczególności czosnek i cebula mają działanie antybakteryjne. W kuchni śródziemnomorskiej mięso je się sporadycznie, więc w tych pokarmach jest znaczna przewaga białek roślinnych. Badania wykazały, że mieszkańcy krajów śródziemnomorskich rzadziej cierpią na problemy z sercem oraz żyją dłużej. Ponadto ich jadłospis przyczynia się do obniżenia występowania chorób kości, udarów mózgu oraz choroby Parkinsona.
Przepis na dietetyczne, wiosenne wykwintne, wegańskie danie: zupa z kalarepy z kolendrą i tahini
Nasiona kolendry mają bardzo intensywny cytrynowo-korzenny smak, dzięki czemu nadają potrawom lekko pikantnego i orientalnego charakteru. Ziarenka kolendry trzeba rozetrzeć w moździerzu lub dłoniach. Tę przyprawę należy dozować z umiarem, ponieważ może całkowicie zdominować wszystkie inne aromaty.
Nasiona kolendry mają bardzo intensywny cytrynowo-korzenny smak, dzięki czemu nadają potrawom lekko pikantnego i orientalnego charakteru. Ziarenka kolendry trzeba rozetrzeć w moździerzu lub dłoniach. Tę przyprawę należy dozować z umiarem, ponieważ może całkowicie zdominować wszystkie inne aromaty. Suszone nasiona kolendry znakomicie komponują się z niemal wszystkimi warzywami. Kalarepa to wszechstronna jarzyna, z której można przygotować surówki, sałatki, tarty, zupy, a nawet nadziewać ją farszem. Kupując kalarepkę, zwróć uwagę, czy jej listki są zdrowe. Nie mogą mieć żółtych plam ani zgrubień. RADA: jeżeli chcesz mieć pewność, że warzywa, z których przygotowujesz posiłek są czyste i wolne od pestycydów i innych środków ochrony roślin, umyj je w wodzie z dodatkiem sody. Wlej do miski 1 litr wody i rozpuść 1 łyżkę sody oczyszczonej. Umyj warzywa pod kranem w strumieniu ciepłej a później zimnej wody, następnie „wykąp” je w sodowej mieszance, po czym opłucz ponownie pod bieżącą chłodną wodą. Przepis na szybką wegańską zupę z kalarepy z tahini i nasionami kolendry Składniki na 4 porcje: 1 litr bulionu warzywnego, 3 małe kalarepki z listkami, 1 pokrojona w piórka duża cebula, 1 łyżka tahini, 1 łyżka nierafinowanego oleju kokosowego, garść drobno posiekanego koperku, pół łyżeczki zmielonych nasion kolendry, szczypta chili, 1 łyżka sosu sojowego jasnego, 1 łyżeczka soku z cytryny. Czas przygotowania: 35 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Dokładnie umyj kalarepki, pozbądź się zdrewniałych i suchych listków. Bulwy pokrój w drobną kostkę a listki posiekaj. W dużym rondlu z grubym dnem rozgrzej olej kokosowy i podsmaż na złoto cebulę. Do zarumienionej cebuli wsyp kalarepę z listkami i duś pod przykryciem przez około 5 minut. Wlej bulion, dodaj pozostałe składniki (oprócz koperku) oraz przyprawy i gotuj, aż kalarepa będzie miękka. Zdejmij rondel z ognia i zblenduj zupę na gładką masę, zagotuj ponownie całość i w razie potrzeby dopraw do smaku. Krem z kalarepy z tahina i kolendrą podawaj posypany koperkiem. Takie danie znakomicie smakuje zarówno na ciepło, jak i na zimno. Doskonale komponuje się z czosnkowymi grzankami. Smacznego!
Kasza bulgur – zdrowy dodatek do potraw o bogatej zawartości składników odżywczych. 2 przepisy na dietetyczne dania
Kasza bulgur to popularny dodatek i składnik dań kuchni bliskowschodniej, często określany mianem arabskiej pszenicy. Ma ciemno-żółty kolor, bardzo delikatny orzechowy smak i jędrną po ugotowaniu strukturę. Kasza bulgur jest bogata w wapń, kwas foliowy i potas.
Kasza bulgur to popularny dodatek i składnik dań kuchni bliskowschodniej, często określany mianem arabskiej pszenicy. Ma ciemno-żółty kolor, bardzo delikatny orzechowy smak i jędrną po ugotowaniu strukturę. Kasza bulgur jest bogata w wapń, kwas foliowy i potas. W kuchni wykorzystuje się 3 typy tej kaszy: drobno, średnio i gruboziarnistą. Drobne ziarna są idealne do sałatek i farszy, średnie i grube do zapiekanek i pilawu. Bulgur powstaje z mielonych ziaren pszenicy durum, dlatego nie jest zalecany osobom na diecie bezglutenowej. Właściwości zdrowotne, kaloryczność i indeks glikemiczny kaszy bulgur Ziarenka kaszy bulgur zawierają witaminy z grupy B, wapń, potas, magnez i sód, które wspomagają układ sercowo-naczyniowy i nerwowy. Potas i sód obniżają ciśnienie krwi, natomiast wapń i magnez poprawiają pamięć, koncentrację i przewodnictwo nerwowe. Ponadto bulgur ma niski indeks glikemiczny (IG 46) i zawiera błonnik pokarmowy, niezbędny do zachowania właściwego poziomu cholesterolu oraz prawidłowej pracy układu pokarmowego. Obecne w kaszy żelazo i kwas foliowy wspomagają profilaktykę i leczenie anemii. 100 g ugotowanej kaszy bulgur to około 85 kcal. Przepis na dietetyczny obiad: papryka faszerowana kaszą bulgur, kukurydzą i pieczarkami Składniki na około 3 porcje: 3 duże czerwone papryki, 2 średniej wielkości cebule, pół kilograma pieczarek, 2 szklanki bulionu warzywnego lub wody, 2 ząbki czosnku, 1 szklanka drobno mielonej kaszy bulgur, garść drobno posiekanej natki pietruszki pół puszki kukurydzy (50g), 3 łyżki oleju rzepakowego, szczypta chili, szczypta papryki wędzonej, sól, pieprz. Czas przygotowania: około 60 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Zalej kaszę gorącym bulionem i odstaw pod przykryciem na 15-20 minut. Kasza powinna wchłonąć cały płyn. Wyszoruj papryki, pokrój wzdłuż na pół i wydrąż gniazda nasienne. Obierz czosnek. Jednym ząbkiem natrzyj wnętrze papryk. Posiekaj bardzo drobno cebulę i zeszklij ją na oleju w dużym garnku z grubym dnem. Rozgrzej piekarnik do 200 stopni Celsjusza. Umyj dokładnie pieczarki, zetrzyj na tarce o grubych oczkach i dodaj do cebuli. Delikatnie wymieszaj i posól całość, duś pod przykryciem przez około 5 minut. Gdy pieczarki puszczą wodę, zdejmij pokrywkę, dodaj posiekany ząbek czosnku i podgrzewaj wszystko na dość dużym ogniu do momentu, aż płyn zredukuje się o połowę. Odsącz kukurydzę z zalewy i wsyp ją razem z kaszą do reszty składników. Dodaj przyprawy i duś na małym ogniu przez około 5 minut. Dodaj natkę i wymieszaj całość. Wypełnij farszem każdą paprykową połówkę i wstaw je do piekarnika na 10 minut. Faszerowane bulgurem papryki są wyśmienite zarówno na gorąco, jak i na zimno. Jeżeli zostanie ci trochę farszu, możesz użyć go jako smarowidła do pieczywa. Smacznego! Przepis na dietetyczną przekąskę: sałatka z kaszą bulgur Składniki na około 2 porcje sałatki: 1 szklanka ugotowanej na sypko gruboziarnistej kaszy bulgur, 3 szklanki drobno posiekanej świeżej kolendry, 1 pokrojony w kostkę świeży ogórek, 1 pokrojona w paski żółta papryka, 8 startych na tarce o grubych oczkach rzodkiewek, 1 łyżeczka sezamu, 1 łyżka łuskanych pestek dyni. Składniki na dressing: 2 łyżki oleju z pestek winogron, 1 łyżka oleju sezamowego, 3 łyżki soku z cytryny, 1 łyżka sosu sojowego jasnego, szczypta czosnku granulowanego, szczypta mielonego imbiru. Czas przygotowania: 25 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Przygotuj dressing: wszystkie składniki dokładnie wymieszaj i wstaw do lodówki na 10 minut. W dużej misce połącz warzywa i kaszę oraz ziarna, polej sosem. Gotowe. Przygotowana w ten sposób sałatka jest znakomitą przekąską, kolacją, drugim śniadaniem lub dodatkiem do obiadu. Smacznego! PAMIĘTAJ: częste jedzenie kasz grubo mielonych nie jest zalecane osobom ze schorzeniami układu pokarmowego, takimi jak wrzody, nadkwasota i refluks.
Gotowanie z dzieckiem – idealny sposób na nudę i naukę. Czekoladowe gruszki - prosty przepis dla 3-4 latków
Gotowanie z dzieckiem to doskonały sposób na spędzenie z nim czasu w sposób wesoły i pożyteczny. Uczenie się poprzez zabawę jest najefektywniejsze. Maluch nauczy się przyrządzać potrawy oraz dbać o porządek w czasie pracy. Dzieci uwielbiają, gdy powierza się im odpowiedzialne i „dorosłe” zadania.
Gotowanie z dzieckiem to doskonały sposób na spędzenie z nim czasu w sposób wesoły i pożyteczny. Uczenie się poprzez zabawę jest najefektywniejsze. Maluch nauczy się przyrządzać potrawy oraz dbać o porządek w czasie pracy. Dzieci uwielbiają, gdy powierza się im odpowiedzialne i „dorosłe” zadania. Pamiętaj, by pozwolić dziecku robić jak najwięcej rzeczy samodzielnie. To nic, że ubrudzi siebie, ciebie i przy okazji całą kuchnię. Wspólne sprzątanie też może być pełne radości. Do gotowania można zachęcać już czterolatki. Wskazówki: Upewnij się, że mały kucharz ma swobodny dostęp do blatu lub stołu, w razie potrzeby przygotuj mu stołeczek lub zorganizuj miejsce pracy przy niskim stoliku. Pamiętaj o dokładnym umyciu rąk przed przystąpieniem do pracy. Fartuch i kucharska czapka to akcesoria, które dodadzą dziecku pewności siebie. Zadbaj o to, by maluch miał swoje narzędzia do pracy. Wybierz taki przepis, w którym dziecko będzie mogło więcej rzeczy zrobić samodzielnie. Pamiętaj, że przepis powinien być prosty, a przygotowanie potrawy nie powinno zajmować więcej niż 40 minut. Przepis dla dzieci – pieczone czekoladowe gruszki Składniki: 3 duże bardzo miękkie gruszki, tabliczka mlecznej czekolady, cukier puder do dekoracji. Czas przygotowania: około 20 – 45 minut Stopień trudności: bardzo łatwe Sposób przygotowania: Wyszorujcie owoce pod bieżącą wodą. Wytrzyjcie do sucha. Włączcie piekarnik i ustawcie na 180 stopni Celsjusza. Odetnijcie z gruszek „czapeczki” - około 2 cm od ogonka. Wydrążcie środki gruszek. Używając małych łyżeczek, wyjmijcie gniazdo nasienne i pestki. Do wnętrza gruszek włóżcie tyle kostek czekolady, ile się zmieści. Przykryjcie każdą gruszkę „czapeczką”. Owińcie każdy owoc szczelnie folią aluminiową, a następnie włóż je ostrożnie do piekarnika. Pamiętaj o rękawicach ochronnych! Gruszki będą gotowe po około 5 minutach. Wyjmij je ostrożnie z piekarnika, zaczekajcie 10 minut, by folia ostygła. W tym czasie możecie posprzątać i nakryć do stołu. Każdą srebrną kulę połóżcie na talerzyku, odwijając górną część folii, by posypać owoc cukrem pudrem. Przygotowana w ten sposób gruszka będzie bardzo miękka, a czekolada cudownie się rozpuści, dlatego najwygodniej jeść tę potrawę łyżeczką. Jeżeli deser jest za mało słodki, można go zjeść z bitą śmietaną, sosem toffi lub lodami waniliowymi. Czekoladowe gruszki mogą przygotowywać już maluchy 3-4 letnie. W podobny sposób można przyrządzić jabłka, ale ich środki trzeba wydrążać nożykiem, ponieważ są zbyt twarde, by dało się je oczyścić łyżeczką. Ten seder najlepiej przygotować ze starszakami. Smacznego! Wspólne gotowanie to również dobry sposób na wszystkich niejadków. Wykonany własnoręcznie posiłek może być bardzo zachęcającym zaproszeniem do jedzenia. Jeżeli maluch polubi wspólne spędzanie czasu w kuchni, można mu sprezentować książkę kucharską dla dzieci lub stworzyć spis przygotowanych przez niego dań okraszony zdjęciami, zabawnymi komentarzami i wrażeniami po degustacji specjałów.