Każdemu sprzedającemu samochód zależy na szybkim dokonaniu transakcji, która będzie dla niego opłacalna. Problem w tym, że rynek aut używanych w Polsce jest bardzo przesycony. Potencjalni klienci mają sporo możliwości, dzięki czemu są w stanie wynegocjować atrakcyjne ceny. Aby możliwie najwięcej zarobić na sprzedaży, jednocześnie szybko dokonać transakcji, warto zastosować kilka praktycznych zasad dotyczących przygotowania samochodu.
Każdemu sprzedającemu samochód zależy na szybkim dokonaniu transakcji, która będzie dla niego opłacalna. Problem w tym, że rynek aut używanych w Polsce jest bardzo przesycony. Potencjalni klienci mają sporo możliwości, dzięki czemu są w stanie wynegocjować atrakcyjne ceny. Aby możliwie najwięcej zarobić na sprzedaży, jednocześnie szybko dokonać transakcji, warto zastosować kilka praktycznych zasad dotyczących przygotowania samochodu. Handlarze stosują różne sztuczki, aby szybko sprzedać auta w dobrej cenie. Nie zawsze są to jednak działania uczciwe. Maskowanie wad i niedoskonałości, manipulacja przy stanach liczników, fałszowanie książek serwisowych – ryzyko natknięcia się na takie praktyki jest duże. Lepiej jednak nie wcielać ich w życie. Jak zadbać o auto na sprzedaż z zewnątrz? Przed wystawieniem samochodu na sprzedaż warto poświęcić trochę czasu na jego pielęgnację. Czysta karoseria i wnętrze będą nie tylko lepiej wyglądały na zdjęciach i przyciągały potencjalnych zainteresowanych, którzy zobaczą auto. Będą również sygnałem dla klientów, że właściciel dbał o swoje „cztery kółka”. Jeśli chodzi o sposoby na poprawienie wyglądu samochodu z zewnątrz, to każdy sprzedający – poza umyciem karoserii – powinien: wypolerować i nawoskować lakier, wypolerować reflektory, usunąć ślady korozji, wymienić wycieraczki do szyb, nabłyszczyć elementy plastikowe, wypielęgnować opony i felgi przeznaczonymi do tego środkami. Poza wymienionymi czynnościami osoba sprzedająca samochód koniecznie powinna sprawdzić poziom płynów eksploatacyjnych i stan oleju silnikowego. Warto również poświęcić czas na wyczyszczenie silnika. Jak zadbać o auto na sprzedaż wewnątrz? Po przygotowaniu auta z zewnątrz można przejść do drugiego etapu, jakim jest zadbanie o jego wnętrze. Na liście obowiązków każdego sprzedającego powinny znaleźć się: odkurzanie, opróżnienie auta z zalegających śmieci, czyszczenie/pranie tapicerki (w zależności od jej stanu), czyszczenie lub kupno nowych dywaników, wyczyszczenie wszystkich elementów błyszczącym lub półbłyszczącym środkiem do kokpitu, sprawdzenie stanu i ewentualna wymiana nakładek na pedały, renowacja zniszczonej kierownicy (nie każda taka jest, ale w starszych samochodach na podstawie kierownicy można ocenić upływający czas i poziom eksploatacji auta).
Praca zdalna: dla kogo jest przeznaczona praca w domu?
Praca zdalna (freelancing, e-praca) polega na wykonywaniu obowiązków służbowych z dala od biura. Przykłady takich prac to copywriter, księgowy, grafik czy projektant techniczny. Do zalet takiego trybu pracy należy wygoda oraz możliwość podróżowania i współpracy z ludźmi z całego świata. Wady pracy zdalnej to brak bezpośredniego kontaktu z współpracownikami i konieczność utrzymania wysokiej samodyscypliny.
Praca zdalna (freelancing, e-praca) polega na wykonywaniu obowiązków służbowych z dala od biura. Przykłady takich prac to copywriter, księgowy, grafik czy projektant techniczny. Do zalet takiego trybu pracy należy wygoda oraz możliwość podróżowania i współpracy z ludźmi z całego świata. Wady pracy zdalnej to brak bezpośredniego kontaktu z współpracownikami i konieczność utrzymania wysokiej samodyscypliny. Przykłady zawodów, w których popularna jest praca zdalna to copywriter, grafik komputerowy, księgowa, handlarz internetowy, projektant techniczny, edytor czy analityk ekonomiczny. Co to jest praca zdalna? Praca zdalna (telepraca, praca przez internet, freelancing) polega na wykorzystaniu nowoczesnych technologii jako narzędzia do wykonywania swojego zadania. Freelancer komunikuje się z pracodawcą przez Internet za pomocą e-maili lub wybranych komunikatorów. Praca zdalna może mieć charakter: stały - w pełnym wymiarze godzin, nieregularny - częściowo w domu, częściowo w biurze, uzupełniający – docelowo pracownik spędza czas w biurze, jednak wyjątkowe sytuacje zmuszają go do wykonania reszty pracy w domu. Korzyści pracy zdalnej Pracownik zdalny cieszy się dużą wygodą. Może on pracować zarówno w domu, jak i ogrodzie czy podróży. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby spędzić kilka miesięcy w innym kraju i cieszyć się piękną pogodą w czasie polskiej zimy. Nawet jeśli praca wymaga korzystania z Internetu, to w dużych miastach jest wiele darmowych hot spotów WiFi, gdzie swobodnie można korzystać z sieci. Praca w podróży jest też efektywna, ponieważ chce się szybko wykonać swoje zadanie, aby delektować się urokami nowego miejsca. Jeśli pracownik postanawia zostać u siebie w domu, to zaoszczędza on czas i pieniądze. W ten sposób unika stania w korkach oraz konieczności jedzenia obiadu na mieście. Pracownik zdalny generuje dużo mniejsze wydatki pracodawcy, ponieważ nie potrzebuje siedziby w biurze ani dodatkowego sprzętu. Zdarza się więc, że freelancer otrzymuje większe wynagrodzenie. Pracodawca natomiast ma okazję pozyskać specjalistów, którzy mieszkają zbyt daleko, aby zatrudnić ich w biurze. Współpraca z pracownikami z odległych części świata może być świetną okazją do rozwoju firmy i pozyskania nowych, świeżych pomysłów. Minusy pracy zdalnej Największą wadą pracy zdalnej jest konieczność utrzymania wysokiej samodyscypliny. W domu jest wiele rzeczy, na których można skupić uwagę. Nie jest więc łatwo poświęcić się tylko pracy przez 8 godzin. Należy samemu dbać o grafik oraz o terminy oddania zleceń. Trzeba zatem wyznaczać sobie deadline, czyli konkretny termin oddania projektu. Pracując zdalnie nie ma się też bezpośredniego kontaktu z pozostałymi pracownikami. Ogranicza to rozwój zawodowy, ponieważ nie można na bieżąco konsultować się w sprawie współpracy. Pracując w biurze, buduje się relacje z kolegami z pracy, dzięki temu można znacznie poszerzyć krąg znajomych. Praca zdalna ogranicza te możliwości. Ponadto trudno jest stworzyć kulturę współpracy w firmie, która korzysta z pracy zdalnej. W zgranym zespole liczy się wspólne dobro i rozwój firmy, natomiast pracownikom indywidualnym zależy tylko na własnych korzyściach. W wielu przypadkach praca zdalna jest zawierana w postaci umowy zlecenie lub o dzieło. Często uniemożliwia to wzięcie kredytu oraz przewidzenie przyszłych dochodów. Warto dodać, że pracodawca ma ograniczone zaufanie do pracowników zdalnych. Wynika to z tego, że nie ma on pełnej kontroli nad poczynaniami zleceniobiorcy. Dla kogo jest praca zdalna? Praca zdalna jest przeznaczona dla osób, które posiadają umiejętność organizacji czasu własnej pracy. Ważne jest również, aby bliscy rozumieli, że jest to tak samo ważne zajęcie jak praca biurowa. W tym celu warto przeznaczyć fragment mieszkania na swoje stanowisko pracy. Freelancer musi również umieć doskonale komunikować się z przełożonym, aby dokładnie zrozumieć jego potrzeby i wymagania.
Na co zwrócić uwagę wybierając ubezpieczenie podróżne?
Ubezpieczenie turystyczne powinno pokrywać koszty leczenia i odpowiedzialności cywilnej oraz rekompensować następstwa nieszczęśliwych wypadków. W przypadku ubezpieczenia za granicą dobrze jest wybrać assistance turystyczny. Należy też dokładnie poznać warunki polisy i poznać zakres ubezpieczenia podróżnego.
Ubezpieczenie turystyczne powinno pokrywać koszty leczenia i odpowiedzialności cywilnej oraz rekompensować następstwa nieszczęśliwych wypadków. W przypadku ubezpieczenia za granicą dobrze jest wybrać assistance turystyczny. Należy też dokładnie poznać warunki polisy i poznać zakres ubezpieczenia podróżnego. Ubezpieczenie podróżne powinno być dopasowane do charakteru wyjazdu i regionu, do którego się jedzie. Wszystkie informacje dotyczące pakietu usług można znaleźć w ogólnych warunkach ubezpieczenia (OWU). Jakie elementy powinno mieć ubezpieczenie podróżne? Koniecznie należy przeczytać umowę przed zakupem polisy. Dobre ubezpieczenie na wakacje powinno zawierać: ubezpieczenie kosztów leczenia (KL) – w przypadku wyjazdów za granicę ta usługa gwarantuje zapewnienie kosztów pomocy medycznej, potrzebnych leków i wizyt u lekarza. Jeśli wyrusza się w niebezpieczne tereny, takie jak góry czy otwarte morze, warto też zadbać o pokrycie kosztów akcji ratowniczej. Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej w życiu prywatnym (OC) – usługa przydaje się, gdy turysta przez przypadek wyrządzi komuś krzywdę. Poszkodowany otrzymuje pieniądze od ubezpieczyciela, a nie z kieszeni sprawcy. Ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków (NNW) – to zadbanie o odszkodowanie w przypadku uszczerbku na zdrowiu. Należy się upewnić, że kupiona polisa obejmuje wszystkie aktywności, które ma się zamiar wykonywać na wakacjach. Turystyczne Assistance – to całodobowa usługa, która pomaga klientowi w sytuacjach, gdy nie może sobie poradzić sam, np. rezerwacja wizyty u lekarza w obcym kraju. Na co należy zwrócić uwagę wybierając polisę ubezpieczeniową? Przed wyjazdem należy sprawdzić ofertę pod względem najbardziej popularnych wydarzeń. Latem to głównie oparzenia, zatrucia i złamania. Zimą najczęściej cierpi się na urazy kolan. Częste problemy to też zakup leków, pobyt w szpitalu czy ratownictwo medyczne. Niektóre firmy ubezpieczeniowe pomijają pewne elementy, więc należy mieć pewność co do rekompensaty najważniejszych zdarzeń. Należy też sprawdzić zakres i sumy ubezpieczenia. Jest to kluczowy element, ponieważ nieraz firmy reklamują się, wpisując sumę 50 000 EUR, jednak w warunkach jest mowa o maksymalnym świadczeniu do 10% tej sumy. Koniecznym elementem umowy jest też wyłączenie odpowiedzialności, czyli za co ubezpieczyciel nie wypłaci odszkodowania. Należy też zwrócić uwagę na takie rzeczy, jak: sposób zgłaszania zdarzenia, renoma firmy, wysokość składek.
Ubezpieczenie turystyczne na narty: ubezpieczenie OC, assistance
Wybierając ubezpieczenie turystyczne na narty, należy sprawdzić, jaką cenę kosztów leczenia ma firma ubezpieczeniowa. Trzeba też rozważyć ofertę pod względem następstw nieszczęśliwych wypadków. Warto również zwrócić uwagę na ubezpieczenie od kosztów ratowniczych, OC dla narciarzy oraz assistance.
Wybierając ubezpieczenie turystyczne na narty, należy sprawdzić, jaką cenę kosztów leczenia ma firma ubezpieczeniowa. Trzeba też rozważyć ofertę pod względem następstw nieszczęśliwych wypadków. Warto również zwrócić uwagę na ubezpieczenie od kosztów ratowniczych, OC dla narciarzy oraz assistance. Wyjeżdżając na narty, trzeba się liczyć z wieloma potencjalnymi zagrożeniami. Ruszając w taką podróż, warto więc się ubezpieczyć. Wielu Polaków wykupuje polisę narciarską, ale wielu ma problem z jej dobrym wyborem. Ubezpieczenie kosztów leczenia Podczas wyjazdu za granicę ubezpieczenie kosztów leczenia jest niezbędne, zwłaszcza gdy uprawia się sporty zimowe. Na nartach bardzo łatwo o kontuzję, a zakup leków lub pobyt w szpitalu poza obrębem kraju wiążą się z ogromnymi kosztami. Tylko leczenie nagłych chorób jest zwracane przez ubezpieczyciela. Kuracja schorzeń przewlekłych, takich jak astma czy cukrzyca, jest w zakresie chorego. Warto więc zadbać o polisę, która uwzględnia leczenie chorób przewlekłych. Wiąże się to jednak ze znaczną dopłatą do ubezpieczenia. Należy też pamiętać, że Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ) zwraca koszty leczenia w jednostkach, które są odpowiednikiem polskiej służby zdrowia. Ale w niektórych krajach, za takie leczenie trzeba zapłacić niewielką kwotę, mimo posiadania karty EKUZ. Warto wziąć to pod uwagę przy wyjeździe do małych, górskich miejscowości. Ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków Podczas zjazdów ze stoku łatwo o wypadek z uszczerbkiem na zdrowiu. Posiadanie ubezpieczenia pozwoli uzyskać zwrot kosztów poniesionych w wyniku kontuzji. Należy wziąć pod uwagę kwotę, która za tym stoi oraz warunki spłaty. W przypadku złamania nogi lub ręki wypłacane pieniądze zależą od oszacowania skutków wypadku. Decyzję o tym podejmuje komisja lekarska. Wypłacany jest taki procent kwoty, w jakim stopniu wpłynęło to na zdrowie poszkodowanego. Tylko w skrajnych przypadkach (jak nieodwracalny uszczerbek na zdrowiu) możliwa jest wypłata 100% odszkodowania. Ubezpieczenie od kosztów akcji ratowniczych Kraje najczęściej odwiedzane przez narciarzy, czyli m.in. Austria, Słowacja i Czechy, mają odpłatną formę poszukiwania zaginionego. Jeśli więc narciarz zaginie w górach, płaci całą kwotę związaną z poszukiwaniem go. Szczególnie jest to ważne, gdy do akcji poszukiwawczej dołączony zostanie helikopter. Koszty takiego poszukiwania liczone są w tysiącach euro. Ta opcja jest często uwzględniana przez towarzystwa ubezpieczeniowe, więc warto wziąć to pod uwagę, wybierając daną firmę. Odpowiedzialność cywilna dla narciarzy Gdy przypadkiem wjedzie się w inną osobę, łatwo spowodować obrażenia jej ciała lub sprzętu. Spowodowana szkoda najczęściej jest opłacana z kieszeni sprawcy. Należy sprawdzić, czy polisa ubezpieczeniowa uwzględnia tę opcję. Ubezpieczenie sprzętu narciarskiego W warunkach zimowych nie trudno o uszkodzenie nart lub deski snowboardowej. Niektórzy ubezpieczyciele poszerzają ofertę również o buty narciarskie, kijki czy gogle. Ubezpieczenie uwzględnia też kradzież sprzętu. Jeśli zabiera się cały zestaw narciarski, dobrze jest zwrócić uwagę, czy polisa zawiera ubezpieczenie od sprzętu w swojej ofercie. Assistance – pełna opieka w czasie wyjazdu W przypadku ubezpieczenia turystycznego na narty, assistance oferuje pełną opiekę w czasie wyjazdu. Zapewnia całodobowy dyżur telefoniczny, wsparcie w przypadku kradzieży dokumentów, pomoc tłumacza oraz informacje podróżne. Assistance jest obowiązkowym pakietem każdego ubezpieczenia turystycznego, jednak dobrze jest mieć możliwość poszerzenia oferty wedle swoich wymagań. Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne to twój komfort, ale nie przymus. Na czym polega dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne? Składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest comiesięcznie. Składka na ubezpieczenie zdrowotne. W czasie urlopu bezpłatnego pracodawca wstrzymuje opłacanie składek. Urlop bezpłatny a ubezpieczenie zdrowotne.
Praca zdalna jest popularna wśród grafików, copywriterów, handlowców i programistów
Pracę zdalną można wykonywać z dowolnego miejsca na świecie. Wystarczy mieć komputer, stabilne połączenie z internetem oraz telefon. W ten sposób można pracować jako freelancer, np. na umowę zlecenie, umowę o dzieło lub umowę o pracę (w formie tzw. telepracy). Freelancerami często są graficy, copywriterzy, a także rekruterzy.
Pracę zdalną można wykonywać z dowolnego miejsca na świecie. Wystarczy mieć komputer, stabilne połączenie z internetem oraz telefon. W ten sposób można pracować jako freelancer, np. na umowę zlecenie, umowę o dzieło lub umowę o pracę (w formie tzw. telepracy). Freelancerami często są graficy, copywriterzy, a także rekruterzy. Wielu freelancerów, którzy początkowo pracują w ramach umów cywilnoprawnych, przechodzi na samozatrudnienie i zakłada własne firmy. Formy świadczenia pracy zdalnej: telepraca i praca na podstawie umowy cywilnoprawnej Niektóre firmy decydują się na zatrudnienie pracowników wykonujących tzw. telepracę. Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy jest to regularna praca wykonywana poza zakładem pracy z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej. Pracownik systematycznie przekazuje wtedy pracodawcy wyniki swojej pracy za pomocą tychże środków komunikacji. Pracodawca, który zatrudnia pracowników w ten sposób, jest zobowiązany do dostarczenia im potrzebnego sprzętu, ubezpieczenia ich oraz pokrycia kosztów instalacji. Ma on także prawo do kontrolowania tego, w jaki sposób pracownik wykonuje swoje obowiązki. Najczęściej telepraca odbywa się przy wykorzystaniu komputerów i internetu, niekiedy także telefonu. Pracę zdalną można również świadczyć na podstawie umów cywilnoprawnych: umowy zlecenia oraz umowy o dzieło. Jest to forma współpracy, która jest szczególnie dogodna dla osób, które chcą pracować w dowolnym miejscu i w dowolnym czasie. Zazwyczaj w umowie określa się termin, do kiedy wykonana praca ma zostać przedstawiona zleceniodawcy, nie ma natomiast określonych godzin, w jakich codziennie należy pracować. W jakich zawodach pracę można wykonywać zdalnie Z badania przeprowadzonego przez Pracownię Badań Społecznych (PBS) (zobacz raport) wynika, że telepracę najczęściej wykonują w Polsce pracownicy zajmujący się: usługami finansowymi, grafiką komputerową, księgowością, usługami prawniczymi, sprzedażą i przedstawicielstwem handlowym, projektowaniem technicznym (inżynieryjnym), projektowaniem systemów informatycznych, pracą edytorską i redaktorską, analizami ekonomicznymi, badaniami marketingowymi, projektami architektonicznymi, copywritingiem, tłumaczeniami. Pracownicy ci najczęściej pracowali w domu lub w siedzibie klienta. Praca zdalna jest popularna wśród programistów Z zestawienia przygotowanego przez firmę FlexJobs zajmującą się promocją zdalnych i elastycznych form zatrudnienia wynika, że wśród 10 firm, które najczęściej zatrudniają pracowników zdalnych, 4 należą do branży informatycznej. Są nimi: LiveOps, Amazon, Dell, IBM. Warto zauważyć, że trzy ostatnie to międzynarodowe korporacje, których filie znajdują się także w Polsce. Rozwój branży IT i coraz większe zapotrzebowanie na usługi programistów sprawia, że firmy programistyczne coraz chętniej zatrudniają pracowników zdalnych. Polska znajduje się na 8. miejscu w zestawieniu krajów, w których programiści najczęściej pracują zdalnie. Z badania przeprowadzonego przez StackOverflow, portal społecznościowy dla programistów, wynika, że w Polsce aż 29,5% programistów w ten sposób wykonuje swoją pracę (zobacz raport). Pracodawca ma bezwzględny zakaz zatrudniania w godzinach nocnych kobiety w ciąży. Praca w godzinach nocnych: kiedy można odmówić? Podczas urlopu macierzyńskiego można podjąć dodatkową pracę. Czy młoda mama może dorabiać? Pora nocna ustalana jest przez pracodawcę między 21 a 7 rano i musi trwać co najmniej 8 h. Praca w porze nocnej: zasady. Pracownik, który pracuje przy komputerze, pomiędzy każdą przepracowaną godziną, ma prawo do pięciominutowych przerw. Praca przy komputerze: przepisy BHP.
Proces podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Na czym polega i jakie są jego formy?
Rynek pracy coraz częściej zachęca pracowników do podejmowania inicjatywy w podnoszeniu własnych kwalifikacji, a pracodawców do inwestowania w kapitał ludzki w swoich organizacjach. Podnoszenie kwalifikacji zawodowych może przybierać różne formy: umów, urlopów szkoleniowych, kursów, szkoleń, etc.
Rynek pracy coraz częściej zachęca pracowników do podejmowania inicjatywy w podnoszeniu własnych kwalifikacji, a pracodawców do inwestowania w kapitał ludzki w swoich organizacjach. Podnoszenie kwalifikacji zawodowych może przybierać różne formy: umów, urlopów szkoleniowych, kursów, szkoleń, etc. Podniesienie kwalifikacji zawodowych może przynieść dużo korzyści, np. majątkowych. Wykwalifikowany pracownik, rozwijający swoje umiejętności ma większą szansę na premię lub podwyżkę, niż osoba, której nie zależy na rozwoju w pracy. Formy podnoszenia kwalifikacji zawodowych Podnoszenie kwalifikacji może dotyczyć: kursów językowych, szkoleń umiejętności twardych (obsługa komputera, programów komputerowych, prawo jazdy wszystkich kategorii, wiedza specjalistyczna), jak i miękkich (komunikatywność, odporność na stres, umiejętność zarządzania czasem i pracy w grupie, kreatywność, kompetencje menadżerskie) czy uzupełnienia stopnia wykształcenia (matura, studia licencjackie, studia magisterskie, studia podyplomowe itd.). Edukacja może mieć zarówno formę stacjonarną, jak i e-learningową. Wybór powinien być związany ze zdobyciem takiej wiedzy czy kompetencji, które potrzebne są do wykonywania konkretnego zawodu lub określonego rodzaju pracy na zajmowanym stanowisku. Umowa szkoleniowa Umowa szkoleniowa jest zgodą pracodawcy na proces podnoszenia kwalifikacji zawodowych (w sytuacji, gdy inicjatywa pochodzi od pracownika) lub formą wyrażenia inicjatywy przez pracodawcę. Zgodnie z kodeksem pracy umowa powinna zawarta być na piśmie oraz powinny być w niej określone wzajemne prawa i obowiązki stron. W umowie powinny znaleźć się informacje dotyczące m.in. czasu trwania nauki (co umożliwi pracodawcy wyciągnięcie sankcji wobec pracownika, który przerwał naukę lub ukończył ją z opóźnieniem) czy procentowego udziału kosztów, jakie poniesie pracodawca, jeśli zdecydował się na dofinansowanie kształcenia pracownika (dzięki czemu pracownik uzyska pisemne zobowiązanie pracodawcy do włączenia się w poniesienie kosztów podnoszenia kwalifikacji). Umowa powinna być zawarta w formie pisemnej i określać prawa i obowiązki stron. Urlop szkoleniowy Przepisy prawa regulują również długość urlopu szkoleniowego, który przysługuje pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje. Na przykład pracownikowi przystępującemu do egzaminu maturalnego przysługuje 6 dni urlopu szkoleniowego, a 21 dni urlopu przewidziane jest dla osoby w ostatnim roku studiów i czas ten przeznaczony może być na przygotowanie pracy dyplomowej i przystąpienie do egzaminu dyplomowego (art. 1032 § 1). Za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia (art. 1031 § 3). Dodatkowe kursy i szkolenia to inwestowanie w kapitał ludzki. Zobacz, jak dobrze zaplanować szkolenia pracowników. Twój szef lub współpracownik wywyższa się lub podejmuje decyzje z innych, bo "wie lepiej"? Dowiedz się, jaki jest arogant i poznaj cechy aroganta. Czy wiesz, że za nie stosowanie się do kodeksu pracy grozi kara? Poznaj, obowiązki pracodawcy wobec pracownika.
Umowa leasingu reguluje: przedmiot leasingu, wynagrodzenie dla leasingodawcy, okres trwania umowy. Bez uregulowania na piśmie tych kwestii umowa leasingu nie będzie ważna.
Umowa leasingu reguluje: przedmiot leasingu, wynagrodzenie dla leasingodawcy, okres trwania umowy. Bez uregulowania na piśmie tych kwestii umowa leasingu nie będzie ważna. Komu przydaje się leasing? Jeśli chcemy kupić samochód lub inny drogi przedmiot na firmę, a nie chcemy ponosić wysokich jednorazowych kosztów, umowa leasingu może być dobrym rozwiązaniem. Żeby skorzystać w pełni z możliwości odliczeń podatkowych związanych z leasingiem trzeba wiedzieć, co konkretnie reguluje umowa podpisywana z leasingodawcą. Umowa leasingu w kodeksie cywilnym: treść stosunku prawnego Umowa leasingu jest rozwiązaniem prawnym stosunkowo nowym – sięgającym 2000 roku. Wprowadzenie do kodeksu cywilnego (zobacz tekst ustawy) umowy leasingu zostało wymuszone przez praktykę gospodarczą. Obecnie kodeks reguluje treść tego stosunku cywilnoprawnego oraz elementy umowy leasingu. Do essentialia negotii takiej umowy, czyli elementów przedmiotowo istotnych, bez których umowa ta nie może istnieć, należy: określenie rzeczy, która ma stanowić przedmiot leasingu oraz jej zbywcę, ustalenie wysokości wynagrodzenia pieniężnego należnego finansującemu i wysokość poszczególnych jego rat, oraz ustalenie okresu, na jaki umowa jest zawarta. W praktyce jednak strony regulują w niej znacznie więcej kwestii, tak, aby jednoznacznie ustalić wzajemne prawa i obowiązki. Swoboda kontraktowania jednak zawsze powinna uwzględniać ustalone ustawą granice. Zgodnie z przepisami kodeksowymi, leasingodawca, czyli finansujący, jest zobowiązany: nabyć, w ramach działalności swojego przedsiębiorstwa, daną rzecz od konkretnego zbywcy, na warunkach określonych w umowie zawartej z leasingobiorcą, oraz oddać tę rzecz do korzystania leasingobiorcy, lub też do korzystania i pobierania pożytków, przez określony w umowie czas. Korzystający zaś zobowiązany jest: terminowo uiszczać na rzecz leasingodawcy określone przez strony raty, które mają być równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego, korzystać z rzeczy w sposób określony w umowie leasingu, a jeśli umowa tego nie reguluje - w sposób odpowiadający właściwościom i przeznaczeniu danej rzeczy, utrzymywać rzecz w dobrym stanie, dokonywać niezbędnych konserwacji i napraw, tak, aby przedmiot zachowany pozostał w stanie niepogorszonym, jednak z uwzględnieniem zwykłego zużycia rzeczy, ponosić wszelkie ciężary związane z korzystaniem z przedmiotu umowy. Fakultatywne elementy umowy leasingu W umowie leasingu można zastrzec, że osoba korzystająca obowiązana będzie ponosić koszty związane z ubezpieczeniem rzeczy od jej utraty w czasie trwania umowy leasingu. Można również zastrzec, że konserwacji i napraw będzie dokonywać osoba posiadające określone kwalifikacje. Wówczas, w sytuacji konieczności dokonania naprawy rzeczy, leasingobiorca nie będzie zobowiązany do niezwłocznego powiadomienia o tym finansującego. Co więcej, w umowie leasingu dokonać można zapisu, iż finansujący po okresie trwania umowy zobowiązany będzie przenieść własność jej przedmiotu na leasingobiorcę bez dodatkowych opłat. Wówczas korzystającemu będzie przysługiwało roszczenie o spełnienie tego zobowiązania w terminie miesiąca od zakończenia umowy, lub też w innym terminie określonym przez strony.
Kiedy i na jakich zasadach przysługuje urlop bezpłatny?
W sytuacjach nagłych i nieprzewidzianych możemy być zmuszeni do skorzystania z urlopu bezpłatnego, uregulowanego przez Kodeks pracy. Kodeks zna dwa rodzaje urlopów bezpłatnych.
W sytuacjach nagłych i nieprzewidzianych możemy być zmuszeni do skorzystania z urlopu bezpłatnego, uregulowanego przez Kodeks pracy. Kodeks zna dwa rodzaje urlopów bezpłatnych. Urlop bezpłatny uregulowany w art. 174 § 1 k.p. udzielany jest na wniosek pracownika, zaś w art. 174¹ § 1 k.p. – za jego zgodą. Kiedy przysługuje urlop bezpłatny? Aby otrzymać urlop bezpłatny na własny wniosek należy zwrócić się do pracodawcy na piśmie o jego udzielenie. Nie musimy podawać w nim przyczyn, z powodu których ubiegamy się o jego udzielenie, jednak pamiętać należy, że kodeks (zobacz tekst ustawy) nie nakłada na pracodawcę obowiązku uwzględnienia wniosku. Ujawnienie powodów może być więc pomocne podczas podejmowania decyzji o jego udzieleniu, warto więc swój wniosek odpowiednio uargumentować. Pracodawca nie ma obowiązku uzasadnienia swojej odmownej decyzji, nie przysługuje też pracownikowi roszczenie o nakazanie pracodawcy udzielenia takiego urlopu. Decyzja negatywna lub jej brak nie podlegają kontroli sądowej. Drugi rodzaj urlopu bezpłatnego udzielany jest z inicjatywy pracodawcy, w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy. Okres takiego urlopu określany jest w porozumieniu między pracodawcami zawartym w tej sprawie. Na jak długo można wziąć urlop bezpłatny? Urlop bezpłatny można wziąć na czas nieograniczony. Okres ten należy podać we wniosku o jego udzielenie, jednak pracodawca może go udzielić na czas krótszy. Przy udzielaniu urlopu bezpłatnego w wymiarze większym niż 3 miesiące strony mogą dopuścić możliwość odwołania pracownika z urlopu z ważnych przyczyn. Jeśli pracodawca proponuje takie rozwiązanie, to aby mieć pewność, że nie zostaniemy odwołani z urlopu z przyczyn ważnych jedynie dla pracodawcy, możemy domagać się uściślenia powodów przemawiających za skorzystaniem przez niego z tego uprawnienia. Warunki odbywania urlopu bezpłatnego Jeśli decydujemy się na urlop bezpłatny, to pamiętać należy, że okres ten nie będzie wliczał się do czasu pracy od którego zależne są uprawnienia pracownicze. Sytuacja przeciwna ma miejsce jeśli urlop bezpłatny weźmiemy z inicjatywy pracodawcy. Jeśli przełożony udzieli zgody na urlop bezpłatny, to odbiera sobie na ten okres prawo do wypowiedzenia umowy. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy urlop trwa dłużej niż 3 miesiące a rozwiązanie umowy odbywa się w ramach zwolnień grupowych. Po wykorzystaniu urlopu mamy prawo do powrotu na to samo stanowisko, na takich samych warunkach, a pracodawca nie ma prawa nam tego odmówić. Warto pamiętać, że jeżeli w okresie urlopu bezpłatnego pracownik zachoruje, przysługuje mu za pierwsze 33 dni urlopu wynagrodzenie na zasadzie art. 92 § 1 k.p., a więc w wysokości 80% lub 100%. Wynagrodzenie chorobowe płacone jest przez pracodawcę. Natomiast za pozostały okres niezdolności do pracy przysługuje zasiłek chorobowy, w tej samej wysokości, ale już finansowany przez ZUS.
Czy opłaca się wykup samochodu z leasingu?
Po zakończeniu umowy leasingu samochodu można dokonać jego wykupu. Wykup po leasingu zwykle się opłaca, bo w ramach umowy leasingowej spłacana jest większość wartości samochodu.
Po zakończeniu umowy leasingu samochodu można dokonać jego wykupu. Wykup po leasingu zwykle się opłaca, bo w ramach umowy leasingowej spłacana jest większość wartości samochodu. Leasing samochodu na firmę może być znacznie korzystniejszą opcją od zakupu go ze środków własnych. Jeśli jednak po zakończeniu umowy leasingu chcemy zachować samochód, konieczne jest przeniesienie jego własności, co może wiązać się z obowiązkiem dodatkowej opłaty na rzecz finansującego. Wykup samochodu z leasingu po zakończeniu okresu trwania umowy Tradycyjna forma leasingu zakłada spłatę prawie całej wartości samochodu w trakcie trwania umowy poprzez miesięczne raty. Po zakończeniu takiej umowy firma może wykupić przedmiot umowy za ustaloną wcześniej kwotę, zwykle stosunkowo niską, wynoszącą od 1 do 25-30% wartości samochodu. Nie opłaca się więc w takiej sytuacji nie wykupić auta na własność, bowiem samochód został już prawie w pełni spłacony. Możliwe są jednak inne propozycje leasingowe, przy których cena wykupu jest stosunkowo wysoka i stanowi realną wartość pojazdu w momencie końca umowy leasingowej. W zamian za to przez okres leasingu samochodu spłaca się w gruncie rzeczy jedynie utratę wartości samochodu. Miesięczne raty są wówczas znacznie niższe w porównaniu do rat tradycyjnego leasingu. W takiej sytuacji korzystne będzie niewykupywanie samochodu po zakończeniu trwania umowy. Przeniesienie własności bez wykupu Kodeks cywilny (zobacz tekst ustawy) przewidział również opcję, w której leasingodawca zobowiąże się, iż po zakończeniu okresu trwania umowy przeniesie własność samochodu na drugą osobę bez dodatkowego świadczenia, czyli bez uiszczania kwoty wykupu. W takiej sytuacji, aby transakcja mu się opłaciła, zadba o to, aby raty pokryły w pełni wartość samochodu. W praktyce więc i tak zapłacimy pełną kwotę. Warto jednak pamiętać o możliwości wynegocjowania takiej opcji, jeśli raty leasingowe są wysokie, a zależy nam na zachowaniu samochodu po zakończeniu umowy.
Ile wynosi wynagrodzenie minimalne w Polsce?
Płaca minimalna jest to najniższe wynagrodzenie jakie można zaoferować przy pracy na pełen etat. Wyjątkiem jest wynagrodzenie dla osób podejmujących pracę po raz pierwszy – mogą one w pierwszym roku pracy otrzymywać 80% najniższego wynagrodzenia.
Płaca minimalna jest to najniższe wynagrodzenie jakie można zaoferować przy pracy na pełen etat. Wyjątkiem jest wynagrodzenie dla osób podejmujących pracę po raz pierwszy – mogą one w pierwszym roku pracy otrzymywać 80% najniższego wynagrodzenia. W roku 2015 płaca minimalna wynosi 1750 zł brutto, natomiast w 2016 czeka nas kolejna podwyżka – do 1850 złotych. Wynagrodzenie minimalne: wysokość W roku 2015 minimalne wynagrodzenie dla osób pracujących w pełnym wymiarze czasu pracy wyniosło 1750 zł brutto. Niższe minimum dotyczy pracowników w pierwszym roku pracy – ich wynagrodzenie nie może być niższe niż 80% płacy minimalnej. W stosunku do tych osób obowiązuje więc dolna granica 1400 zł. Wypłacanie pensji poniżej przepisów dotyczących płacy minimalnej stanowi naruszenie praw pracowniczych, za które grozi pracodawcy kara. Wynagrodzenie minimalne: zmiany W roku 2014 minimalne wynagrodzenie wynosiło 1680 zł, w 2013 – 1600 zł. Uchwalona podwyżka minimalnej płacy w 2015 roku jest o 19 zł wyższa, niż wymagała tego ustawa o waloryzacji płacy minimalnej. Efekt jest taki, iż po odliczeniu zaliczki na podatek dochodowy oraz składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, osoby wykonujące w Polsce najsłabiej płatną pracę zarabiają w bieżącym roku o ponad 50 zł więcej, niż w roku poprzednim – jest to aktualnie kwota 1240 zł. Wzrost wynagrodzenia minimalnego: wpływ na inne świadczenia Wysokość płacy minimalnej ma wpływ na zmiany wysokości takich świadczeń jak dodatek za pracę w nocy czy odprawa dla osób zwalnianych grupowo, wynagrodzenie za czas przestoju w firmie. Kwota ta wpływa również na wysokość odszkodowania dla ofiar mobbingu i dyskryminacji w pracy, które nie może być niższe od płacy minimalnej. Wynagrodzenie minimalne w 2016 roku 11 września 2015 roku ukazało się rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2016 roku. W przyszłym roku minimalne wynagrodzenie pracowników wzrośnie o 100 zł – będzie więc wynosiło 1850 zł, co oznacza pensję netto w wysokości ok. 1355 zł. Minimalna płaca osób, dla których rok 2016 będzie pierwszym rokiem pracy, wyniesie 1480 zł brutto. Szacuje się, że podwyżka dotyczy około 1,3 mln osób.
Zawarcie umowy zlecenia wiąże się z powstaniem obowiązku podatkowego – należy opłacić podatek dochodowy od osób fizycznych. Stawka tego podatku wynosi 18%, natomiast po przekroczeniu określonej kwoty dochodu – 32%.
Zawarcie umowy zlecenia wiąże się z powstaniem obowiązku podatkowego – należy opłacić podatek dochodowy od osób fizycznych. Stawka tego podatku wynosi 18%, natomiast po przekroczeniu określonej kwoty dochodu – 32%. Podatek dochodowy od osób fizycznych Podatek dochodowy należy odprowadzić do Urzędu Skarbowego od każdej zawartej umowy zlecenia. Płaci się go od dochodu – jest to przychód pomniejszony o koszty. Koszt uzyskania przychodu wynosi zasadniczo 20%, a 50% w przypadku, gdy w grę wchodzi kwestia rozporządzania prawami autorskimi. Stawka podatku, który należy opłacić do odpowiedniego Urzędu Skarbowego, to 18%, a wraz ze wzrostem dochodu powyżej progu podatkowego – 32%. Wyliczenie podatku od umowy zlecenia Wyliczenie tego podatku jest nieco bardziej skomplikowane niż w przypadku umów o dzieło. Wynika to z tego, że umowy zlecenia podlegają aktualnie obowiązkowym składkom na ubezpieczenia społeczne. Podatek odlicza się od kwoty brutto pomniejszonej o kwotę obciążenia składkami. Obowiązek taki nie istnieje jednak, jeśli umowa zawierana jest z osobą uczącą się, do ukończenia przez nią 26. roku życia. Aby wyliczyć wysokość należnego od umowy zlecenia podatku oraz wysokość wynagrodzenia przysługującego z tytułu takiej umowy, należy wykonać następujące czynności: Od kwoty brutto odlicza się finansowane przez pracownika składki na ZUS: Emerytalną w wysokości 9,76% kwoty brutto Rentową w wysokości 1,5% kwoty brutto Chorobową w wysokości 2,45% kwoty brutto Od kwoty brutto pomniejszonej o ZUS oblicza się 20 lub 50% kosztów uzyskania przychodu. Następnie odejmuje się: brutto – ZUS – koszty. Otrzymana kwota to dochód do opodatkowania. Od niego obliczamy 18% podatku, lub, gdy dochód jest wyższy od progu podatkowego (85 528 zł) 18 procent do kwoty progu i 32% od nadwyżki. Następnie od podatku odliczamy część składki zdrowotnej. Składkę zdrowotną oblicza się następująco: Od kwoty brutto z umowy zlecenia odlicza się wymienione powyżej składki ZUS finansowane przez zleceniobiorcę (emerytalne, rentowe, chorobowe). Od otrzymanej podstawy ubezpieczenia zdrowotnego liczymy 9% składki na NFZ (ubezpieczenie zdrowotne). Od obliczonej wcześniej zaliczki na podatek odejmujemy część składki zdrowotnej wynoszącą 7,75% podstawy zdrowotnego. Przykład obliczenia podatku, składek ZUS i kwoty netto dla umowy zlecenia: Kwotę do wypłaty dla umowy zlecenia można więc obliczyć, odejmując od kwoty brutto wszystkie należności cywilnoprawne (wpłacone składki na ZUS, zdrowotne i podatek). Przykład: kwota brutto umowy zlecenia wynosi 10 000 zł. Składki na ZUS (na ubezpieczenia społeczne): Składka na ubezpieczenie emerytalne: 9,76% x 10 000 zł = 976 zł Składka na ubezpieczenie rentowe: 1,5% x 10 0000 zł = 150 zł Składka na ubezpieczenie chorobowe: 2,45% x 10 000 zł = 242,49 zł. Na ubezpieczenia społeczne finansowane przez pracownika trafia do ZUS kwota: 976 + 150 + 242,49 = 1 368,49 zł Następnie obliczamy podstawę ubezpieczenia zdrowotnego: kwota brutto 10 000 zł – 1 368,49 zł (składki ZUS finansowane przez zleceniobiorcę) = 8 631,51 zł. Ubezpieczenie zdrowotne od tej podstawy wynosi 9%, czyli 9% x 8 629 = 776,84 zł. Ubezpieczenie zdrowotne wpłacamy na konto ZUS, który przekazuje je następnie do NFZ. Zaliczka na podatek od umowy zlecenia w tym przypadku liczona jest następująco: Podstawa opodatkowania to: 10 000 zł (brutto) – 1 368,49 zł (składki ZUS) – 1 726,30 zł (koszty uzyskania przychodu). Podstawa opodatkowania podatkiem dochodowym wyniesie więc: 6 905 zł. Podatek dochodowy w wysokości 18% wyniesie: 6 905 zł x 18% = 1 242,90 zł. Od podatku PIT odejmujemy część ubezpieczenia zdrowotnego: 7,75% x 8 629 zł (podstawa ubezpieczenia zdrowotnego) = 668,94 zł. Czyli zaliczka na podatek, którą należy wpłacić do urzędu skarbowego będzie wynosić: 1 242,90 zł – 668,49 zł = 574 zł (w zaokrągleniu). Reasumując: wpłacamy do ZUS: 1 368,49 zł na ubezpieczenia społeczne i 776,94 zł na ubezpieczenie zdrowotne. Do urzędu skarbowego przekazujemy 574 zł jako zaliczkę na PIT. Do wypłaty dla pracownika pozostaje: brutto – należności publicznoprawne, czyli 10 000 zł – 1 368,49 – 776,84 – 574 = 7 280,67 zł. Rozliczenie podatku z umów zlecenia do 200 zł Umowy takie opodatkowane są ryczałtowo. Naliczając składkę w wysokości 18% nie należy więc odejmować kosztów uzyskania przychodów. Nie odlicza się kwoty na ubezpieczenie zdrowotne, nie są też takie dochody uwzględniane w rozliczeniu podatkowym. Z umowy o dzieło trzeba rozliczyć się z urzędem skarbowym. Podatek od umowy o dzieło wynosi 18%. Obowiązek podatkowy powstaje w momencie zawarcia umowy. Podatek od umowy kupna - sprzedaży ciąży na kupującym. Stawki PCC są różne: od 0,5 do 20%. Podatek od czynności cywilnoprawnych nazywamy właśnie PCC.
Czas przepracowany na umowie zlecenia a staż pracy
Od umowy zlecenia trzeba obecnie płacić składki ZUS. Taka umowa będzie więc okresem składkowym i wlicza się ona do stażu pracy istotnego dla ustalenia emerytury.
Od umowy zlecenia trzeba obecnie płacić składki ZUS. Taka umowa będzie więc okresem składkowym i wlicza się ona do stażu pracy istotnego dla ustalenia emerytury. Czy lata przepracowane na podstawie umowy zlecenia liczą się do stażu pracy, który wpływa nie tylko na świadczenie emerytalne, ale i na inne uprawnienia pracownicze? Umowa zlecenia a umowa o pracę Umowa zlecenia jest umową cywilnoprawną, co oznacza, że nie stosuje się do niej przepisów Prawa pracy, a więc zatrudnienie na jej podstawie nie gwarantuje przewidzianych dla umów o pracę przywilejów. Żadne aktualnie obowiązujące przepisy nie przewidują zaliczenia czasu przepracowanego na umowie zleceniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze przewidziane w Kodeksie pracy (zobacz tekst ustawy), praca na jej podstawie nie daje więc takich uprawnień jak prawo do urlopu wypoczynkowego, macierzyńskiego czy urlopu bezpłatnego, nie chroni tez przed zwolnieniem z pracy. Umowa zlecenia a uprawnienia do emerytury Okres zatrudnienia ma znaczenie również dla ustalania prawa do świadczeń z zakresu ubezpieczeń społecznych. Umowa zlecenia aktualnie łączy się z obowiązkiem odprowadzania składek emerytalnych i rentowych, czyli trezeba od niej płacić składki na ubezpieczenia społeczne ZUS, co wynika z Ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Tzw. staż ubezpieczeniowy, czyli okres składkowy według ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ma wpływ zarówno na ustalenie prawa do otrzymywania renty czy emerytury, jak również na wysokość tych świadczeń. Czas przepracowany na zleceniu to okres składkowy Uwzględniając wymagany do emerytury staż pracy ZUS bierze pod uwagę tzw. okresy składkowe i nieskładkowe. Do okresów składkowych zaś, zgodnie z art. 6 ustawy o emeryturach i rentach, zalicza się m. in. okres opłacania składki na ubezpieczenia społeczne. Wobec tego wykonywanie pracy w oparciu o umowę zlecenia zapewni prawo do emerytury, po osiągnięciu ustalonego wieku emerytalnego i udowodnieniu okresu ubezpieczenia. Umowa zlecenie należy do umów cywilnoprawnych. Jak wygląda umowa zlecenie z emerytem? Umowa zlecenie różni się od pozostałych umów. Sprawdź, czy umowa zlecenie wlicza się do emerytury. Umowa zlecenie działa na innych zasadach jak umowy Kodeksu Pracy. Jaki obowiązuje okres wypowiedzenia przy umowie zlecenie? Umowa zlecenie inna jest od umowy o pracę. Czy umowę zlecenie można podpisać na czas nieokreślony?
L4 podczas ciąży – wszystko, co trzeba wiedzieć o zwolnieniu podczas ciąży
Zwolnienie ciążowe przysługuje w razie choroby podczas ciąży lub zagrożenia tej ciąży. W tym czasie pracownicy przysługuje 100% należnego wynagrodzenia. Trzeba pamiętać, że ZUS może skontrolować, czy kobieta rzeczywiście powinna przebywać na zasiłku chorobowym podczas ciąży.
Zwolnienie ciążowe przysługuje w razie choroby podczas ciąży lub zagrożenia tej ciąży. W tym czasie pracownicy przysługuje 100% należnego wynagrodzenia. Trzeba pamiętać, że ZUS może skontrolować, czy kobieta rzeczywiście powinna przebywać na zasiłku chorobowym podczas ciąży. Zwolnienie ciążowe: kiedy przysługuje Zwolnienie lekarskie w wypadku problemów zdrowotnych w czasie ciąży przysługuje osobom zatrudnionym w oparciu o umowę o pracę. Jeśli kobieta prowadzi działalność gospodarczą, a opłaca ubezpieczenie chorobowe, to uprawniona jest do pobierania zasiłku chorobowego podczas choroby w ciąży. Osoba zatrudniona w oparciu o umowę zlecenia może otrzymać zwolnienie lekarskie podczas ciąży, jeśli zgłosi się do ubezpieczenia chorobowego – wówczas po 90. dniach od zgłoszenia ma prawo do zwolnienia. Trzeba pamiętać, że sama ciąża nie stanowi podstawy do zwolnienia lekarskiego. Należy się ono w wypadku choroby w czasie ciąży czy zagrożenia poronieniem. L4 w ciąży a zwolnienie z pracy Jeśli kobieta zatrudniona jest w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony albo na czas określony, ale na długi okres, wówczas nie musi się martwić, bowiem pracodawca nie może jej zwolnić z tego powodu, że zaszła w ciążę i nie może w tym czasie pracować. Jeśli kobieta jest zatrudniona na okres próbny nieprzekraczający jednego miesiąca albo na umowę o zastępstwo, wówczas nic nie chroni jej przed utratą pracy. Jeśli jednak pracuje ona na umowie na czas określony, która przekracza jeden miesiąc, a umowa uległaby rozwiązaniu po upływie 3. miesiąca ciąży, wówczas umowa automatycznie ulega przedłużeniu do dnia porodu. L4 w ciąży: ile wynosi zasiłek chorobowy Kobietom w ciąży, które zmuszone są zdecydować się na zwolnienie lekarskie, przysługuje 100% należnego wynagrodzenia przez cały okres ciąży. Oblicza się je na podstawie średnich dochodów kobiety za ostatnie 12 miesięcy. Kobieta taka znajduje się więc na preferencyjnych warunkach. Zwolnienie może pochodzić zarówno od ginekologa, jak i od lekarza rodzinnego. Podstawa wynagrodzenia chorobowego nie może być niższa od ustalonej kwoty minimalnego wynagrodzenia. W roku 2015 nie może więc być niższe niż 1750 zł brutto, natomiast w roku przyszłym – nie będzie niższe niż 1850 zł brutto. W razie prowadzenia przez kobietę działalności gospodarczej wysokość wypłacanej z ZUS kwoty będzie zależała od kwot podstawy składek na ubezpieczenie społeczne za okres ostatnich 12. miesięcy. Świadczenie wyniesie 100% podstawy. L4 w ciąży: kto wypłaca Przez pierwsze 33 dni zwolnienia zasiłek chorobowy wypłaca pracodawca. Później należy to do obowiązków ZUS-u. W tym czasie pracodawca może na miejsce kobiety zatrudnić inną kobietę na podstawie umowy na zastępstwo, która skończy się automatycznie, gdy kobieta w ciąży lub po porodzie będzie mogła wrócić do pracy. L4 w ciąży: kontrola ZUS Jeśli zwolnienie lekarskie określa, że kobieta przebywająca na chorobowym powinna leżeć, wówczas może się zdarzyć, że ZUS to skontroluje. Może wtedy pojawić się w domu kobiety lekarz orzecznik z ZUS-u. Może się też zdarzyć, że kobieta zostanie wezwana na komisję lekarską mającą skontrolować, czy zwolnienie ciążowe jest zasadne. Wówczas może wystarczyć przesłanie dokumentacji lekarskiej. Masz prawo do zasiłku? Dowiedz się, ile wynosi kuroniówka- zasiłek dla bezrobotnych. Dostałaś zwolnienie? Sprawdź wszystko, co powinnaś wiedzieć o zwolnieniu szpitalnym. Jesteś zainteresowane prawem do zasiłku? Komu przysługuje zasiłek chorobowy?
Ile wynosi składka wypadkowa i kiedy jest opłacana?
Składka na ubezpieczenie wypadkowe opłacana jest w całości przez płatnika, czyli pracodawcę. Wysokość składki wypadkowej jest uzależniona od ryzyka związanego z wykonywaną działalnością, a także zależy od liczby zgłaszanych do ubezpieczenia pracowników. Ustalana jest na dany rok składkowy i obowiązuje od 1 kwietnia do 31 marca.
Składka na ubezpieczenie wypadkowe opłacana jest w całości przez płatnika, czyli pracodawcę. Wysokość składki wypadkowej jest uzależniona od ryzyka związanego z wykonywaną działalnością, a także zależy od liczby zgłaszanych do ubezpieczenia pracowników. Ustalana jest na dany rok składkowy i obowiązuje od 1 kwietnia do 31 marca. Składka wypadkowa: ile wynosi? Wysokość procentowa składki wypadkowej uzależniona jest od stopnia ryzyka ustalonego dla danej grupy działalności. Od kwietnia 2015 roku wynosi od 0,4% do 3,6% podstawy wymiaru składki. Stawki te obowiązują do 31 marca 2016 r. Podstawę do obliczenia wymiaru składki stanowi dochód pracownika. Stopa procentowa składki na ubezpieczenie wypadkowe dla płatnika, który zgłasza do tego ubezpieczenia do 9 ubezpieczonych, wynosi 50% najwyższej stopy procentowej dla konkretnej grupy działalności, czyli 1,80%. Dla zgłaszającego co najmniej 10 ubezpieczonych, stopę procentową ustala ZUS, jako iloczyn stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe dla danej grupy działalności, wskaźnika korygującego, ustalonego dla płatnika składek. Płatnicy składek niepodlegający wpisowi do rejestru REGON, bez względu na liczbę osób zgłoszonych do tego ubezpieczenia pracowników, uiszczają 50% najwyższej stopy procentowej ustalonej na dany rok składkowy dla grup działalności, czyli również 1,80%. Składka wypadkowa: kiedy jest opłacana? Składce wypadkowej podlegają obowiązkowo pracownicy zatrudnieni w oparciu umowy o pracę. Obowiązek ten dotyczy również osób zatrudnionych na umowę zlecenia, jeśli to zlecenie wykonywane jest w siedzibie firmy. Nie dotyczy to jednak uczniów i studentów do 26. roku życia. Składka na ubezpieczenie wypadkowe opłacana jest z własnych środków wyłącznie przez płatnika składek. Ubezpieczony nie ponosi więc z tego tytułu żadnych kosztów. Jest ona opłacana w następujących terminach: do 10. dnia następnego miesiąca przez osoby fizyczne, które opłacają składkę wyłącznie za siebie, do 5. dnia następnego miesiąca – ten termin obowiązuje dla jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych, do 15. dnia następnego miesiąca opłacana jest przez pozostałe podmioty.
Ile wynosi składka na ubezpieczenie zdrowotne i kiedy jest opłacana?
Składka na ubezpieczenie zdrowotne jest obowiązkowo opłacana comiesięcznie w wysokości 9% podstawy wymiaru składki. Koszt ten ponoszony jest w całości ze środków pracownika, możliwe jest jednak odliczenie 7,75% od podatku dochodowego.
Składka na ubezpieczenie zdrowotne jest obowiązkowo opłacana comiesięcznie w wysokości 9% podstawy wymiaru składki. Koszt ten ponoszony jest w całości ze środków pracownika, możliwe jest jednak odliczenie 7,75% od podatku dochodowego. Składka na ubezpieczenie zdrowotne: ile wynosi? Wysokość składki zdrowotnej wynosi 9% podstawy wymiaru składki, czyli wynagrodzenia brutto pomniejszonego o składki na ubezpieczenia społeczne. Natomiast w przypadku przedsiębiorców podstawę ustalenia składki na ubezpieczenie zdrowotne stanowi zadeklarowana przez nich kwota, która nie może być niższa niż 75% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w czwartym kwartale poprzedniego roku. Część składki na ubezpieczenie zdrowotne, a mianowicie 7,75 proc. podstawy wymiaru, podlega odliczeniu od zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Jeśli naliczona składka na to ubezpieczenie jest wyższa od zaliczki na podatek, ulega ona obniżeniu do wysokości zaliczki. W przypadku rolników składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi na każdą osobę ubezpieczoną, pracującą w danym gospodarstwie rolnym, 1 zł miesięcznie za każdy hektar przeliczeniowy użytków rolnych. Składka na ubezpieczenie zdrowotne: kiedy jest opłacana? Składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest comiesięcznie. Zobowiązanie to pokrywane jest w pełni ze środków osoby ubezpieczonej. Obowiązek opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne spoczywa na osobach zatrudnionych w oparciu o umowę o pracę, a także osobach pracujących na umowie zlecenia. W tym ostatnim przypadku ma jednak znaczenie to, czy umowa ta jest dla ubezpieczonego obowiązkowym tytułem do świadczenia na ubezpieczenia emerytalne czy rentowe. Możliwe jest bowiem, że tytułem tym będzie inna umowa zlecenia wykonywana przez tego pracownika. Obowiązek taki nie powstaje również w przypadku uczniów i studentów do 26. roku życia. Możliwe jest także dobrowolne poddanie się temu ubezpieczeniu, na przykład w przypadku studentów, doktorantów oraz duchownych niebędących obywatelami UE lub EFTA, a także przez wolontariuszy. Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne mogą płacić też osoby, które pracują wyłącznie na umowę o dzieło. Dzięki ubezpieczeniu zdrowotnemu mają dostęp do usług medycznych w ramach NFZ. Osoby, które poddają się dobrowolnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, obowiązane są wpłacać należną kwotę na konto ZUS do 15. dnia każdego miesiąca. Przy wyborze ubezpieczenia na narty trzeba zwrócić uwagę na koszty leczenia. Propozycje ubezpieczeń turystycznych na narty. Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne to twój komfort, ale nie przymus. Na czym polega dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne? W czasie urlopu bezpłatnego pracodawca wstrzymuje opłacanie składek. Urlop bezpłatny a ubezpieczenie zdrowotne.
Ile wynosi składka na Fundusz Pracy i kiedy jest opłacana?
Składki na Fundusz pracy opłacane są w całości przez pracodawcę w wysokości 2,45% podstawy wymiaru składki, czyli wynagrodzenia brutto. Istnieją jednak sytuacje, gdy składka na Fundusz Pracy nie musi być odprowadzana.
Składki na Fundusz pracy opłacane są w całości przez pracodawcę w wysokości 2,45% podstawy wymiaru składki, czyli wynagrodzenia brutto. Istnieją jednak sytuacje, gdy składka na Fundusz Pracy nie musi być odprowadzana. Składka na Fundusz Pracy: ile wynosi? Składka na Fundusz Pracy wynosi 2,45% podstawy wymiaru składki, czyli wynagrodzenia brutto pracownika. Przy ustalaniu wysokości składki na Fundusz Pracy nie ma zastosowania ograniczenie podstawy wymiaru do kwoty trzydziestokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, tak jak to się ma w przypadku składki emerytalnej czy rentowej. Liczy się ją więc od pełnej wartości podstawy, czyli wynagrodzenia, bez względu na jego wysokość. Składka na Fundusz Pracy: kiedy jest opłacana? Składka na Fundusz Pracy opłacana jest w pełnym wymiarze przez płatnika składek, czyli pracodawcę, pracownik nie ponosi więc jej kosztów. Składkę na Fundusz Pracy należy odprowadzać za pracowników zatrudnionych w oparciu o umowę o pracę, wykonujących pracę na podstawie umowy zlecenie oraz za współpracujące z nimi osoby, za osoby wykonujące pracę w okresie odbywania kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania, a także w rolniczych spółdzielniach produkcyjnych – za ich członków. Natomiast nie trzeba płacić składek na Fundusz Pracy: za osoby, które osiągnęły wiek 55 lat (kobiety) lub 60 lat (mężczyźni), za osoby, które wracają z urlopu macierzyńskiego i wychowawczego – przez 36 miesięcy od powrotu do pracy, za osoby zatrudnione po ukończeniu 50. roku życia, które 30 dni przed zatrudnieniem były obecne w ewidencji bezrobotnych – przez okres 12 miesięcy, za skierowanych zatrudnionych bezrobotnych którzy nie ukończyli 30. roku życia – przez 12 miesięcy, jeśli pracodawca zatrudnia pracowników tylko w oparciu o umowę zlecenia – nie zatrudnia nikogo w oparciu o umowę o pracę, jeśli kwota wynagrodzenia pracownika nie przekracza kwoty minimalnego wynagrodzenia (80% tej kwoty w przypadku pierwszego roku zatrudnienia).
Ile wynosi okres wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony?
Okres wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony zależy od długości trwania stosunku pracy. Ta forma zatrudnienia podlega przepisom kodeksu pracy, który zezwala na jednostronne rozwiązanie tej umowy z zachowaniem okresów wypowiedzenia. Dzięki temu jest to najstabilniejsza z form zatrudnienia.
Okres wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony zależy od długości trwania stosunku pracy. Ta forma zatrudnienia podlega przepisom kodeksu pracy, który zezwala na jednostronne rozwiązanie tej umowy z zachowaniem okresów wypowiedzenia. Dzięki temu jest to najstabilniejsza z form zatrudnienia. Umowa o pracę na czas nieokreślony: regulacje prawne Umowa o pracę na czas nieokreślony jest zdecydowanie najbardziej stabilną formą zatrudnienia w Polsce. Daje najwięcej uprawnień, jednym z których jest możliwość wypowiedzenia umowy za wypowiedzeniem – art. 32 kodeksu pracy stanowi, że każdy może wypowiedzieć umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Od 22 lutego 2016 roku przepisy te dotyczyć będą również umów zawieranych na czas określony. Umowa o pracę na czas nieokreślony: okresy wypowiedzenia Okresy wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony uzależnione są od czasu trwania stosunku pracy. Przedstawiają się one następująco: 2 tygodnie, jeśli zatrudnienie u danego pracodawcy trwa krócej niż 6 miesięcy, 1 miesiąc – przy zatrudnieniu u konkretnego pracodawcy przez okres co najmniej 6 miesięcy i dłużej, oraz 3 miesiące, jeśli zatrudnienie u danego pracodawcy trwało co najmniej 3 lata. W pewnych przypadkach – jeśli stanowisko pracy wiąże się z odpowiedzialnością za powierzone mienie – można ustalić w umowie o pracę, że okres wypowiedzenia w przypadku umowy trwającej krócej niż 6 miesięcy będzie wynosił jeden miesiąc, a jeśli stosunek pracy trwać będzie 6 miesięcy do 3 lat – będzie to okres trzech miesięcy. Pamiętać również należy o tym, że do okresu zatrudnienia liczy się również czas przepracowany dla innego pracodawcy, jeśli pracodawca aktualny jest jego następcą prawnym – czyli jeśli dochodzi do przejęcia zakładu pracy bądź jego części.
Umowa wynajmu pokoju powinna zawierać wszystkie elementy, które są niezbędne w przypadku każdej innej umowy najmu. Powinna określać, o jaki pokój chodzi, wskazywać adres mieszkania czy domu, w którym pokój ten się znajduje. Wynajem pokoju łączy się z możliwością użytkowania wspólnych dla lokatorów pomieszczeń i urządzeń.
Umowa wynajmu pokoju powinna zawierać wszystkie elementy, które są niezbędne w przypadku każdej innej umowy najmu. Powinna określać, o jaki pokój chodzi, wskazywać adres mieszkania czy domu, w którym pokój ten się znajduje. Wynajem pokoju łączy się z możliwością użytkowania wspólnych dla lokatorów pomieszczeń i urządzeń. Umowa wynajmu pokoju Umowę wynajmu pokoju w mieszkaniu sporządza się tak, jak umowę wynajmu całego mieszkania. Różni się tym, że należy w niej określić konkretny pokój, w mieszkaniu. Wynajem pokoju w mieszkaniu czy domu łączy się z użytkowaniem wspólnej dla wszystkich lokatorów przestrzeni – kuchni, łazienki, a także ich wyposażenia. To również powinno być stwierdzone w umowie. Umowa wynajmu pokoju: jak napisać? W nagłówku powinno być wpisane „Umowa najmu pokoju”. Należy podać datę i miejsce zawarcia umowy. Należy wskazać strony umowy – wynajmującego i najemcę – ich imiona i nazwiska, adresy, numery PESEL. Powinno znaleźć się w niej oświadczenie wynajmującego, że jest on właścicielem lokalu. Należy określić, czego dotyczy umowa – a więc pokoju o określonej powierzchni, w mieszkaniu lub domu (ze wskazaniem adresu), z dostępem do kuchni, łazienki lub ewentualnie innych pomieszczeń. Szczegóły dotyczące wyposażenia i stanu technicznego umieszcza się w aneksie do umowy. Należy określić wysokość czynszu najmu pokoju, wraz z zaznaczeniem, czy kwota ta zawiera już opłaty takie jak prąd, gaz, woda itd., czy będą one płacone według zużycia, proporcjonalnie do liczby mieszkańców. Należy określić, czy umowa zawierana jest na czas nieoznaczony czy oznaczony. Termin opuszczenia lokalu doprecyzowuje kodeks cywilny. Oto wzór wypowiedzenia umowy najmu przez wynajmującego. Wynajmujesz lokal? Wypowiedzenie umowy najmu lokalu przez najemcę musi być zgodne z umową. Co powinna zawierać umowa najmu? Przygotuj samodzielnie umowę najmu lokalu użytkowego. Zawsze podpisuj umowy z najemcami! Jak napisać umowę najmu lokalu mieszkalnego.
Ile wynosi okres wypowiedzenia umowy zlecenia?
Regulacje dotyczące umowy zlecenia nie zawierają restrykcji dotyczących okresów wypowiadania takich umów. Mogą być, co do zasady, wypowiedziane w każdym czasie, jednakże trzeba pamiętać o konsekwencjach wypowiedzenia nieopartego na ważnych przyczynach.
Regulacje dotyczące umowy zlecenia nie zawierają restrykcji dotyczących okresów wypowiadania takich umów. Mogą być, co do zasady, wypowiedziane w każdym czasie, jednakże trzeba pamiętać o konsekwencjach wypowiedzenia nieopartego na ważnych przyczynach. Regulacje prawne dotyczące umowy zlecenia Umowa zlecenia, zaliczana do tak zwanych umów śmieciowych, jest aktualnie jedną z najczęstszych form zatrudniania. Nie dotyczą jej restrykcje kodeksu pracy, uregulowana jest bowiem w kodeksie cywilnym. Jest więc korzystną dla pracodawcy formą zatrudniania, daje bowiem znacznie większą swobodę w relacjach z pracownikiem. Wypowiedzenie umowy zlecenia Umowa zlecenia wygasa wraz z wykonaniem zlecenia bądź na skutek rozwiązania umowy za wypowiedzeniem, czyli jednostronnie. Kwestię tę reguluje art. 746 Kodeksu cywilnego. Według niego, zarówno jedna, jak i druga strona umowy zlecenia może ją wypowiedzieć w każdym czasie – brak tu terminów, jakie zostały przewidziane dla umów regulowanych w kodeksie pracy. Wypowiedzenie umowy zlecenia „w każdym czasie” może jednak rodzić konsekwencje po obu stronach. Osoba dająca zlecenie, zobowiązana będzie w takiej sytuacji zwrócić zleceniobiorcy poczynione na rzecz wykonania zlecenia wydatki, a także uiścić należną część wynagrodzenia. Obie strony umowy, jeśli wypowiadają umowę bez ważnego powodu, zobowiązane są do naprawienia szkody. Zgodnie jednak z zasadą swobody umów nie ma przeciwwskazań ku temu, aby strony, podpisując umowę zlecenia, ustaliły w niej okres wypowiedzenia. Również możliwe jest ustalenie takiego terminu na wypadek wystąpienia owych ważnych przyczyn. Nie można natomiast zrzec się całkowicie prawa do wypowiedzenia umowy zlecenia z ważnych powodów. Ważne powody wypowiedzenia umowy zlecenia Ważne powody, określone w tym artykule, mogą mieć charakter obiektywny – wynikać np. z zakazu określonej działalności, uniemożliwiającego kontynuowanie zlecenia. Występując po jednej ze stron mogą być zarówno przez nią zawinione, jak i niezawinione – nie ma to znaczenia. Może to więc być choroba strony umowy, jej trudna sytuacja życiowa, utrata uprawnień do wykonywania danych czynności, ale także uzasadniona utrata zaufania do drugiej strony. W umowie może zostać określone, co strony uważają za ważne okoliczności, mogące prowadzić do wypowiedzenia umowy zlecenia. Wyliczenie takie nie będzie jednak wykluczało możliwości powołania się na inne takie okoliczności, obiektywnie uznawane za „ważne powody”.
Ile wynosi okres wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony?
Umowa o pracę na czas określony może zostać jednostronnie wypowiedziana tylko w sytuacjach wskazanych w ustawie, jedynie jeśli strony taką możliwość przewidziały w umowie. UE uznała te regulacje za dyskryminujące pracowników, póki co jednak wciąż one obowiązują.
Umowa o pracę na czas określony może zostać jednostronnie wypowiedziana tylko w sytuacjach wskazanych w ustawie, jedynie jeśli strony taką możliwość przewidziały w umowie. UE uznała te regulacje za dyskryminujące pracowników, póki co jednak wciąż one obowiązują. Umowa o pracę na czas określony: regulacje prawne Umowa o pracę na czas określony uregulowana jest w kodeksie pracy. Zgodnie z jego przepisami, umowę taką można wypowiedzieć, przed okresem, na jaki została zawarta, na mocy porozumienia stron, za wypowiedzeniem z zachowaniem okresu wypowiedzenia, bądź bez jego zachowania, co jednak rodzi określone konsekwencje. Natomiast w przypadku zachowania okresu wypowiedzenia umowa taka ulega rozwiązaniu wraz z upływem tego okresu. Wypowiedzenie musi nastąpić w formie pisemnej i zostać skutecznie doręczone drugiej stronie umowy. Umowa o pracę na czas określony: okres wypowiedzenia Prawo do wypowiedzenia umowy zawartej na czas określony, póki co, jest mocno ograniczone. Zmiany w kodeksie pracy, które wejdą w życie dnia 22.02.2016, zmienią ten stan rzeczy. Z tą datą okresy wypowiedzenia wszystkich umów o pracę zostaną ze sobą zrównane i uzależnione będą od czasu zatrudnienia u danego pracodawcy. Nowelizacja ta uchwalona została z tego powodu, iż Unia Europejska uznała polskie przepisy za niedopuszczalne i dyskryminujące pracowników zatrudnionych na czas określony. Póki co jednak obowiązują jeszcze następujące okresy wypowiedzenia umowy na czas określony: Jeśli umowa została zawarta na okres dłuższy niż 6 miesięcy – wówczas wypowiedzenie możliwe jest w terminie dwutygodniowym, ale tylko jeśli strony taką możliwość przewidziały w umowie o pracę, W sytuacji umowy na czas określony będącej umową na zastępstwo za innego pracownika, nieobecnego w pracy – okres wypowiedzenia wynosi 3 dni robocze. Jeśli więc zatrudnienie w oparciu o umowę na czas określony nie przekracza sześciu miesięcy bądź nie dopilnowaliśmy, aby dwutygodniowy okres wypowiedzenia został przewidziany w tej umowie – możliwość taka wcale nie przysługuje.
Co zawiera umowa współpracy między firmami?
Umowa współpracy między firmami zawierana jest dla zabezpieczenia wykonania zobowiązań i warunków współpracy. Umowa współpracy często zawiera elementy różnych umów nazwanych – umowy sprzedaży, dostawy, kontraktacji, zlecenia itd., może również zawierać elementy specyficzne dla danej relacji handlowej, ustalone przez obie strony.
Umowa współpracy między firmami zawierana jest dla zabezpieczenia wykonania zobowiązań i warunków współpracy. Umowa współpracy często zawiera elementy różnych umów nazwanych – umowy sprzedaży, dostawy, kontraktacji, zlecenia itd., może również zawierać elementy specyficzne dla danej relacji handlowej, ustalone przez obie strony. Umowa współpracy między firmami: na czym polega? Firmy podpisują między sobą umowy współpracy handlowej, aby ich relacje były przejrzyste i stabilne. Umowy takie są bardzo częste w praktyce gospodarczej. Umowa taka może mieć bardzo różny charakter – mają one w sobie elementy umowy sprzedaży, zlecenia, kontraktacji, przewozu itd. Dlatego najpierw obie strony muszą szczegółowo ustalić, na czym ma polegać ich współpraca i czego od siebie oczekują. Jak każda umowa – musi ona zawierać pewne stałe i konieczne elementy. Umowa współpracy między firmami: elementy Umowa współpracy powinna zawierać: miejsce i datę zawarcia umowy, określenie stron umowy – nazwy firm, adresy ich siedzib lub adresy zamieszkania, numery NIP i KRS lub CEIDG, dane osób, które reprezentują firmy, przedmiot umowy – czyli np. dostawa towarów przez jedną stronę i dalsze ich rozprowadzanie przez drugą, obszar, na jakim działalność ta ma być prowadzona, np. na terenie danego województwa, warunki współpracy – czyli dane dotyczące konkretnie np. dostarczanych towarów, sposobu ich wytwarzania, opakowań, częstotliwość dostaw itp., a także terminy dostaw czy wykonania innych zobowiązań oraz cenę należną za dostawy; można wskazać również cenę, po jakiej towary mają być sprzedawane przez drugą stronę; warto określić warunki, na jakich ma się opierać dokonywanie kolejnych zamówień – terminy, formę, sposób rozliczania itd., można ustalić w umowie, że na konto ceny za dostawę czy inną usługę wpłacana będzie zaliczka, a także ustalić wysokość kar umownych za niedotrzymanie terminów i warunków umowy, może znaleźć się w umowie również oświadczenie stron, iż są one czynnymi podatnikami VAT, czas trwania umowy, warunki jej rozwiązania i przedłużenia, umowa powinna posiadać również zapis o liczbie sporządzonych egzemplarzy, umowa współpracy koniecznie musi być podpisana przez każdą ze stron.
Umowa dostawy to umowa nazwana, uregulowana w kodeksie cywilnym. Zgodnie z zasadami, które jej dotyczą, jedna strona umowy zobowiązuje się wyprodukować i dostarczyć określone w umowie przedmioty, druga – odebrać je i zapłacić. Odbiorca może mieć wpływ na sposób produkcji zamówionych rzeczy.
Umowa dostawy to umowa nazwana, uregulowana w kodeksie cywilnym. Zgodnie z zasadami, które jej dotyczą, jedna strona umowy zobowiązuje się wyprodukować i dostarczyć określone w umowie przedmioty, druga – odebrać je i zapłacić. Odbiorca może mieć wpływ na sposób produkcji zamówionych rzeczy. Umowa dostawy: regulacje prawne Umowa dostawy uregulowana jest w kodeksie cywilnym (tutaj można znaleźć pełny tekst ustawy). Przepisy ustawy określają relacje pomiędzy dostawcą a odbiorcą – ten pierwszy zobowiązuje się wykonać i dostarczyć pewne przedmioty, zgodnie z określonymi wytycznymi, drugi – odebrać je oraz zapłacić określoną cenę. Umowa dostawy: zasady Umowa dostawy jest bardzo podobna od umowy sprzedaży. Różni się od niej głównie tym, że w umowie dostawy określa się terminy dostaw, ich częstotliwość, wielkość dostaw oraz rodzaj asortymentu dostarczanego w konkretnych dostawach. Poza tym odbiorca ma większy niż w przypadku sprzedaży wpływ na produkcję dostarczanych przedmiotów. W umowie określa się wytyczne dotyczące produkcji, co sprowadza się do tego, iż odbiorca ma wpływ na wybór materiałów, może je samodzielnie dostarczać dostawcy, ma prawo udzielać wskazówek i pilnować, aby były one wdrażane i stosowane. Zakres, w jakim odbiorca ma wpływ na te kwestie, zależy od postanowień umowy dostawy. Umowa dostawy: elementy umowy Umowa dostawy powinna być zawarta na piśmie. Określa się w niej strony umowy, termin i miejsce jej zawarcia, czas trwania oraz warunki jej rozwiązania. Powinna określać również rodzaj używanych w produkcji materiałów, sposób ich dostarczania dostawcy, odpowiedzialność obu stron, ewentualne kary umowne dla obu stron, terminy i miejsce dostaw oraz inne szczegóły ich dotyczące. Należy określić także cenę i sposób zapłaty. Wskazuje się w niej również metody i reguły produkcji czy specyfikację techniczną. Może zawierać również postanowienia dotyczące opakowań, w których mają być dostarczane produkty – czy są one zwrotne, czy też bezzwrotne. W samej umowie zwykle określa się te kwestie dość ogólnie, natomiast bardziej szczegółowe ustalenia można zawrzeć w dodatkowym dokumencie, doprecyzowującym postanowienia umowy dostawy.
Wynagrodzenie brutto a netto – jaka jest różnica?
Wynagrodzenie brutto różni się od wynagrodzenia netto tym, że aby otrzymać to drugie, należy od wynagrodzenia brutto odliczyć składki na ZUS oraz zaliczkę na podatek dochodowy. Obliczenie wynagrodzenia netto nie jest skomplikowane, można też w tym celu wykorzystać specjalne kalkulatory wyliczania wynagrodzenia netto, dostępne w Internecie.
Wynagrodzenie brutto różni się od wynagrodzenia netto tym, że aby otrzymać to drugie, należy od wynagrodzenia brutto odliczyć składki na ZUS oraz zaliczkę na podatek dochodowy. Obliczenie wynagrodzenia netto nie jest skomplikowane, można też w tym celu wykorzystać specjalne kalkulatory wyliczania wynagrodzenia netto, dostępne w Internecie. Wynagrodzenie brutto a wynagrodzenie netto Kwota wynagrodzenia w umowie o pracę to zwykle kwota brutto. Nie jest to jednak kwota, którą pracownik otrzymuje „do ręki”, czyli kwota netto. Kwota netto powstaje po odliczeniu od kwoty brutto należnych świadczeń – czyli, w skrócie, tego, co wpłaca się do Urzędu Skarbowego i do ZUS. Do należnych świadczeń potrącanych od pensji należą podatek dochodowy oraz składki ZUS obciążające pracownika. Różnica pomiędzy wynagrodzeniem brutto a netto będzie zależeć od typu zawartej umowy, gdyż różne umowy wiążą się z różnymi należnościami na rzecz fiskusa, oraz, oczywiście, od wysokości wynagrodzenia. Wynagrodzenie brutto a wynagrodzenie netto: co się odlicza? W przypadku umowy o pracę, aby od kwoty wynagrodzenia brutto obliczyć wynagrodzenie netto, należy odliczyć: Składki na ubezpieczenia społeczne: ubezpieczenie emerytalne – wynosi 19,52%, ale pokrywane jest po połowie ze środków pracownika i pracodawcy – czyli odliczamy 9,76%, ubezpieczenie rentowe w wysokości 8% (pracodawca pokrywa 6,5% tej należności, pracownik – 1,5%), ubezpieczenie chorobowe w wysokości 2,45%, pokrywane w całości przez pracownika. Składka na ubezpieczenie zdrowotne – wynosi 9% wynagrodzenia po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne wymienionych powyżej. Część tej składki w wysokości 7,75% odliczana jest na późniejszym etapie od podatku dochodowego. Zaliczka na podatek dochodowy. Aby ją obliczyć, należy od przychodu, czyli kwoty brutto, ale pomniejszonej o składki na ubezpieczenia społeczne, odliczyć koszty uzyskania przychodu. Dla pracowników, którzy pracują i mieszkają w tej samej miejscowości, wynoszą one 111,25 zł, a dla pracowników mieszkających poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy - 139,06 zł. Osoby prowadzące działalność gospodarczą koszty uzyskania przychodu obliczają samodzielnie. Otrzymaną kwotę należy zaokrąglić do pełnych złotych. Jeśli rozliczamy się zgodnie ze skalą podatkową (18 i 32%) i spełniamy ustalone warunki – wówczas od kwoty podatku możemy odliczyć kwotę zmniejszającą podatek w wysokości 46,33 zł miesięcznie – wynika ona z kwoty dochodu wolnej od podatku, wynoszącej 3091 zł rocznie. Na tym etapie należy pamiętać o odliczeniu od tej kwoty 7,75% składki na ubezpieczenie zdrowotne. Otrzymaną wartość podatku zaokrągla się do pełnych złotych. Po odjęciu od wynagrodzenia brutto powyższych składników otrzymujemy wynagrodzenie netto. Wynagrodzenie brutto i wynagrodzenie netto: umowa zlecenia i umowa o dzieło Aktualnie umowa zlecenie podlega oskładkowaniu ZUS (poza szczególnymi przypadkami – np. zlecenia dla studenta poniżej 26. roku życia). Jednak wyliczenie kwoty wynagrodzenia netto w tym przypadku zależy od tego, czy i jakie inne tytuły do ubezpieczeń posiada zleceniobiorca. Zarówno umowa zlecenie, jak i umowa o dzieło podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Skierowanie do sądu wniosku o alimenty, czyli pozwu, jest jedynym sposobem otrzymania alimentów w braku porozumienia między rodzicami. Mogą oni jednak porozumieć się poza sądem, podpisując umowę u notariusza lub ugodę przed mediatorem.
Skierowanie do sądu wniosku o alimenty, czyli pozwu, jest jedynym sposobem otrzymania alimentów w braku porozumienia między rodzicami. Mogą oni jednak porozumieć się poza sądem, podpisując umowę u notariusza lub ugodę przed mediatorem. Alimenty na dziecko: obowiązek alimentacyjny Obowiązek alimentacyjny spoczywa na rodzicach dziecka, a więc osobach, które wpisane są jako rodzice w księgach stanu cywilnego. Obowiązek ponoszenia kosztów utrzymania członka rodziny ciąży na rodzicach dziecka do momentu, gdy będzie ono w stanie samodzielnie się utrzymać. Może więc ustać z chwilą uzyskania przez dziecko pełnoletniości lub trwać wiele lat dłużej. Dochodzić alimentów w imieniu dziecka można na kilka sposobów. W razie braku porozumienia między rodzicami jest to zwykle złożenie do sądu pozwu o alimenty i uzyskanie orzeczenia w tej sprawie. Wysokość świadczenia zależy wówczas od uznania sądu, a decyzja w tej sprawie powinna zawsze uwzględniać wiek dziecka, jego potrzeby, stan zdrowia, a także możliwości osoby zobowiązanej do opłacania alimentów. Orzeczenie takie po uprawomocnieniu staje się tytułem egzekucyjnym. Jeśli jednak między rodzicami dziecka istnieje porozumienie co do ponoszenia kosztów utrzymania dziecka, wówczas mogą oni się zdecydować na zawarcie ugody przed sądem lub przed mediatorem, lub podpisać porozumienie w tej sprawie u notariusza. Wszystkie te sposoby prowadzą do otrzymania tytułu egzekucyjnego, pozwalającego dochodzić zobowiązań. Alimenty na dziecko: pozew i orzeczenie sądowe Pozew o alimenty należy złożyć do właściwego sądu rejonowego, wydziału rodzinnego i nieletnich. Właściwość sądu ustala się ze względu na miejsce zamieszkania osoby zobowiązanej, czyli tego rodzica, od którego domagamy się alimentów, lub ze względu na miejsce zamieszkania uprawnionego, czyli dziecka. Składając pozew należy pamiętać o obowiązujących wymogach formalnych, czyli niezbędnych elementach tego dokumentu. Należy wskazać miejscowość, datę, określić sąd, do którego kierujemy pozew, a także określić powoda i pozwanego. Pozwanym jest drugi rodzic dziecka, powodem – dziecko. Rodzic występujący z pozwem jest przedstawicielem dziecka przed sądem – niezbędne więc jest podanie również jego danych. Należy również podać wartość przedmiotu sporu, którą będzie wartość świadczeń alimentacyjnych za jeden rok. Następnie trzeba wskazać, czego się domagamy – czyli płatności określonej kwoty od pozwanego na rzecz dziecka, oraz uzasadnić, na jakiej podstawie się tego domagamy, poprzez wskazanie dowodów w postaci dokumentów czy zeznań świadków, których wezwania na rozprawę się domagamy. Można też żądać nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Konieczne jest również wskazanie wszystkich załączników oraz własnoręczne podpisanie pozwu. Alimenty na dziecko: umowa alimentacyjna u notariusza Jeśli między rodzicami istnieje porozumienie co do tego, jak powinny rozkładać się między nimi obowiązki utrzymania dziecka, mogą uniknąć rozprawy sądowej i udać się do notariusza. Przed nim należy podpisać umowę alimentacyjną, w której rodzice zgodnie zobowiążą się do ponoszenia określonych kosztów utrzymania dziecka. Strony dobrowolnie poddają się w niej egzekucji. Jeśli jedna z nich przestanie opłacać to zobowiązanie – wówczas należy skierować wniosek do sądu rejonowego o nadanie umowie notarialnej klauzuli wykonalności, a po jej otrzymaniu skierować do komornika wniosek o rozpoczęcie egzekucji. Alimenty na dziecko: ugoda sądowa i ugoda przed mediatorem Jeśli pozew został skierowany do sądu, a jednak rodzice dojdą do wniosku, że są w stanie się porozumieć w sprawie alimentów, można zawrzeć przed sądem ugodę, zamiast zdawać się na uznanie sędziego w tej kwestii. Sąd może również skierować strony do mediacji, czyli próby zawarcia porozumienia przed bezstronnym mediatorem, specjalizującym się w rozwiązywaniu sporów tego rodzaju. Ugoda zawarta przed mediatorem, zatwierdzona przez sąd, również stanowi tytuł egzekucyjny. Strony mogą dobrowolnie poddać się mediacji i zwrócić się o nią jeszcze przed wstąpieniem na drogę sądową.
Najstabilniejsza forma zatrudnienia, jaką jest umowa o pracę na czas nieokreślony, podlega przepisom kodeksu pracy, który zezwala na jednostronne rozwiązanie tej umowy z zachowaniem okresów wypowiedzenia. Terminy te są uzależnione od długości trwania stosunku pracy.
Najstabilniejsza forma zatrudnienia, jaką jest umowa o pracę na czas nieokreślony, podlega przepisom kodeksu pracy, który zezwala na jednostronne rozwiązanie tej umowy z zachowaniem okresów wypowiedzenia. Terminy te są uzależnione od długości trwania stosunku pracy. Umowa o pracę na czas nieokreślony: regulacje prawne Umowa o pracę na czas nieokreślony jest zdecydowanie najbardziej stabilną formą zatrudnienia w Polsce. Daje najwięcej uprawnień, jednym z których jest możliwość wypowiedzenia umowy za wypowiedzeniem – art. 32 kodeksu pracy stanowi, że każdy może wypowiedzieć umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Od 22 lutego 2016 roku przepisy te dotyczyć będą również umów zawieranych na czas określony. Umowa o pracę na czas nieokreślony: okresy wypowiedzenia Okresy wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony uzależnione są od czasu trwania stosunku pracy. Przedstawiają się one następująco: 2 tygodnie, jeśli zatrudnienie u danego pracodawcy trwa krócej niż 6 miesięcy, 1 miesiąc – przy zatrudnieniu u konkretnego pracodawcy przez okres co najmniej 6 miesięcy i dłużej, oraz 3 miesiące w sytuacji zatrudnienia u danego pracodawcy, trwającego co najmniej 3 lata. W pewnych przypadkach – jeśli stanowisko pracy wiąże się z odpowiedzialnością za powierzone mienie – można ustalić w umowie o pracę, że okres wypowiedzenia w przypadku umowy trwającej krócej niż 6 miesięcy będzie wynosił jeden miesiąc, a jeśli stosunek pracy trwać będzie 6 miesięcy do 3 lat – będzie to okres trzech miesięcy. Pamiętać również należy o tym, że do okresu zatrudnienia liczy się również czas przepracowany dla innego pracodawcy, jeśli pracodawca aktualny jest jego następcą prawnym – czyli jeśli dochodzi do przejęcia zakładu pracy bądź jego części.