Zerowy PIT dla młodych - zwolnienie z podatku do 26 roku życia
Zerowy PIT dla młodych wejdzie w życie już od 1 sierpnia 2019 roku. Ulga podatkowa dotyczy osób, które nie skończyły 26 lat i pozostają w stosunku pracy wynikającej z umowy o pracę lub umowy zlecenie. Co trzeba zrobić, aby skorzystać z programu "Bez PIT dla młodych"? Komu przysługuje zerowy podatek dochodowy? Na czym polega zerowy PIT dla młodych? Program zerowego PIT-u dla młodych to zwolnienie z podatku dochodowego osób do 26 roku życia. Jest jednym z elementów "nowej piątki PIS", w której skład wchodzą również: 500 plus na pierwsze dziecko, trzynastka dla emerytów i rencistów, niższa stawka PIT dla wszystkich podatników, lokalne połączenia autobusowe. Ulgą zostaną objęte przychody do wysokości 85 528 zł w roku podatkowym. Jeśli przekroczymy ten próg, podatek zostanie naliczony jedynie za nadwyżkę przychodu. W tym roku limit zwolnienia będzie wynosił 35 636,67 zł, gdyż zostanie on naliczony od dnia wejścia ustawy w życie, czyli od sierpnia do grudnia. Zwolnienie z podatku dochodowego będzie obowiązywać niezależnie od liczby umów lub liczny płatników. Kto zostanie zwolniony z podatku dochodowego? Z zerowego podatku PIT dla młodych, będą mogły skorzystać osoby, które: Nie ukończyły 26 roku życia. Są zatrudnione na postawie umowy o pracę lub umowy zlecenie. Płacą pełny podatek od dochodu na zasadach ogólnych. Ze zwolnienia z podatku nie będą mogli skorzystać młodzi przedsiębiorcy oraz osoby zatrudnione na umowę o dzieło. Podobna sytuacja tyczy się podatników pobierające zasiłki chorobowe, macierzyńskie lub świadczenie rehabilitacyjne. Kiedy zerowy PIT dla młodych wejdzie w życie? Przepisy dotyczące PIT-u zero wejdą w życie już 1 sierpnia 2019 roku. Obejmą zatem przychody uzyskane od dnia 1 sierpnia 2019 roku aż do skończenia 26 lat. Ile zyskasz na obniżce PIT dla osób do 26 roku życia? Wysokość podatku dochodowego w Polsce zależna jest od wysokości uzyskanego dochodu w danym roku. Istnieją dwa progi podatkowe: 18 proc. – pierwszy próg podatkowy do dochodu 85 528 zł, 32 proc. – drugi próg podatkowy powyżej dochodu 85 528 zł. Młodzi do 26 lat zwolnieni będą z pierwszego progu podatku dochodowego. Oznacza to, że zyskają 18% ze swojej aktualnej pensji. Osoby, które zarabiają minimalną krajową (2250 brutto) zyskają 133 zł miesięcznie. Podatnicy ze średnim wynagrodzeniem (4765 brutto) 355 zł miesięcznie. Maksymalnie będzie można zyskać 564 zł miesięcznie, czyli 6768 zł w skali roku. Jak skorzystać z zerowego PIT-u dla młodych? Aby skorzystać z ulgi podatkowej od 1 sierpnia 2019 roku trzeba będzie złożyć stosowny oświadczenie. Po jego złożeniu pracodawca przestanie pobierać z Twojego wynagrodzenia zaliczkę na podatek dochodowy. Jeśli nie złożysz oświadczenia, podatek zostanie zwrócony w formie zwrotu z tytułu ulgi po rozliczeniu PIT-u za 2019 rok. W 2020 roku zwolnienie z podatku dla osób do 26 roku życia będzie naliczane automatyczne.
600 plus dla pracujących i 400 plus dla bezrobotnych - nowe zmiany w 500+?
600 plus dla pracujących i 400 plus dla niepracujących - to propozycja głównego ekonomisty banku Pekao SA Marcina Mrowca. Program 500+ wspierałby przede wszystkim osoby pracujące. Niektórzy rodzice, po otrzymaniu dodatkowego świadczenia na pierwsze dziecko, zrezygnowali z pracy. Zróżnicowane świadczenie zachęcałoby do ponownego podjęcia pracy zarobkowej. 600 plus dla pracujących i 400 plus dla bezrobotnych - kiedy wejdzie w życie? Zmiany w programie 500 plus to propozycja Marcina Mrowca, głównego ekonomista Pekao SA. Jednak nie ma żadnej gwarancji, że nowelizacja ustawy kiedykolwiek wejdzie w życie. Polski rząd na razie deklaruje jedynie, iż dotychczasowe programy zostaną podtrzymane. Oczywiście stanie się to jedynie wówczas, gdy obecna partia wygra w kolejnych wyborach. Nie mniej jednak zmiany z pewnością są potrzebne, propozycję zróżnicowania 500 plus wspiera większość ekonomistów. Zmiany proponowana są nie tylko w ramach tego programu, ale również całego rynku pracy. Marcin Mrowiec proponuje również zniesienie podatku wśród osób rozpoczynających pracę, a nawet tzw. "podatek ujemny". Jeśli ktoś zaczyna pracę i ma niewielkie dochody, nie obarczajmy go podatkiem, a nawet dopłacajmy, po to by go wyciągać z tej bierności zawodowej, aby zaczął pracować i doskonalić kwalifikacje. W tym kierunku poszli kilka lat temu Słowacy dopłacając do bardzo niskich dochodów, czyli stosując ujemny podatek dochodowy. Zmiany w 500 plus - kto otrzyma 600, a kto 400? Zmiany w ustawie miałyby polegać na zróżnicowaniu stawek dotychczasowego świadczenia 500 zł na każde dziecko. Od tej pory każda osoba pracująca dostawałaby 600 zł miesięcznie, a bezrobotna jedynie 400 zł na miesiąc. Wysokość stawek jest przykładowa, chodzi jednak o to, aby bardziej lukratywne warunki miały osoby pracujące. Zmiany nie dotyczyłyby jedynie matek, które mają kilkoro dzieci i nie mają możliwości podjęcia pracy oraz osób niepełnosprawnych. Marcin Mrowiec zwraca szczególnie uwagę na osoby niepełnosprawne, dla których obowiązujące rozwiązania prawne są czynnikiem zniechęcającym do podjęcia pracy. Teraz system podatkowo-składkowy wspierający te osoby wytwarza bodźce utrzymujące je poza rynkiem pracy. Te osoby nie zawsze mają wysokie kwalifikacje, a gdyby zaczęły pracować, uzyskując niewysokie zarobki, równocześnie tracą prawa do dodatków socjalnych. Często nie opłaca im się więc podejmować pracy. Czy 600 plus dla pracujących zachęci do aktywności zawodowej? Ekonomista Marcin Mrowiec twierdzi, że świadczenie 500 plus może prowadzić do rozleniwienia społeczeństwa i braku chęci do podjęcia aktywności zawodowej. Dotychczasowe rozwiązania prawne nie zachęcają do poszukiwania pracy, dużo rodziców rezygnuje z jakiegokolwiek zatrudnienia. Brakuje nam rąk do pracy i musimy się upewnić, czy nasz system skłania ludzi do pracowania, a nie wzmacnia w nich tendencje, aby nie pracować, albo żeby pracować w szarej strefie - podkreśla Marcin Mrowiec. Trend ten jest widoczny szczególnie u osób z niskimi kwalifikacjami i brakiem wykształcenia, które najczęściej nie mogą liczyć na atrakcyjne zarobki. Nowe podwyższone świadczenie dla rodziców pracujących byłoby mechanizmem zachęcającym do podjęcia pracy.
Ciąża Plus 2019 – darmowe leki dla kobiet w ciąży. Kiedy program wejdzie w życie?
Ciąża Plus to najnowszy projekt PIS-u, który dotyczy nowelizacji ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Ma on zapewnić wszystkim ciężarnym kobietom refundację podstawowych leków, przyjmowanych przez okres ciąży. Jednak to nie wszystkie zmiany. Pod lupę zostaną wzięte również posiłki szpitalne dla przyszłych mam. Ciąża plus - najważniejsze założenia programu Ministerstwo Zdrowia planuje wdrożenie nowego programu dla kobiet w ciąży, tzw. Ciąża plus. Ma on zapewnić wsparcie finansowe dla kobiet, które oczekują dziecka. Główne założenia programu "Ciąża plus" Darmowe leki dla kobiet w ciąży, a dokładniej leki niezbędne dla utrzymania zdrowia przyszłej mamy. Przepisy mają obejmować wszystkie kobiety ciężarne - od momentu stwierdzenia ciąży do jej zakończenia. Świadczenie będzie obejmować jedynie leki wydawane na receptę. Program obejmie najczęściej stosowane leki a ciąży i oznaczy je literą "C". Będą to między innymi lekarstwa na nadciśnienie, cukrzycę czy utrzymanie ciąży. Na liście nie będzie witamin i suplementów diety, będzie za nie trzeba zapłacić z własnej kieszeni. Program obejmie również ciąże uzyskane dzięki metodzie in vitro. Kiedy program Ciąża plus wejdzie w życie? Program jest dopiero na etapie konsultacji, lecz najprawdopodobniej wejdzie w życie jeszcze w tym roku. Przewiduje się, że być może nowe przepisy zaczną obowiązywać tuż przed jesiennymi wyborami. Pomysł na zmiany został ogłoszony już w kwietniu zeszłego roku. Jednak dopiero teraz ruszyły prace nad wdrożeniem programu Ciąża plus. Jest zatem możliwe, że z darmowych leków kobiety w ciąży będą mogły korzystać już za kilka miesięcy. Lista bezpłatnych leków zostałaby ogłoszona do 4 miesięcy po nowelizacji ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Ciąża Plus - kto będzie miał prawo do wydawania recept? Uprawnienia do wydawania recept będą mieli lekarze specjaliści: ginekolodzy i położnicy. Jednak lekarze Ci muszą pracować w placówkach, które mają podpisaną umowę z NFZ. Receptę będzie również mógł wypisać lekarz podstawowej opieki zdrowotnej. Kobiety ciężarne w szpitalu - jakie zmiany w 2019 roku? Rząd zapowiada również zmiany w sposobie żywienia kobiet ciężarnych w szpitalu. Do tej pory kobiety w ciąży dostawały identyczny posiłek jak standardowi pacjenci. Zmiana ma być znacząca - dzienna stawka żywieniowa ma zostać podniesiona z 14 zł do 32 zł. Ma to umożliwić przyrządzanie zdecydowanie lepszych jakościowo, pełnowartościowych i zdrowych posiłków. Ten projekt pt. "Dieta mamy" ma wejść w życie już w październiku tego roku. Sposób żywienia w ciąży ma bardzo duży wpływ na prawidłowy rozwój płodu oraz stan zdrowi przyszłej mamy.
Ubezpieczenie turystyczne na narty: ubezpieczenie OC, assistance
Wybierając ubezpieczenie turystyczne na narty, należy sprawdzić, jaką cenę kosztów leczenia ma firma ubezpieczeniowa. Trzeba też rozważyć ofertę pod względem następstw nieszczęśliwych wypadków. Warto również zwrócić uwagę na ubezpieczenie od kosztów ratowniczych, OC dla narciarzy oraz assistance.
Wybierając ubezpieczenie turystyczne na narty, należy sprawdzić, jaką cenę kosztów leczenia ma firma ubezpieczeniowa. Trzeba też rozważyć ofertę pod względem następstw nieszczęśliwych wypadków. Warto również zwrócić uwagę na ubezpieczenie od kosztów ratowniczych, OC dla narciarzy oraz assistance. Wyjeżdżając na narty, trzeba się liczyć z wieloma potencjalnymi zagrożeniami. Ruszając w taką podróż, warto więc się ubezpieczyć. Wielu Polaków wykupuje polisę narciarską, ale wielu ma problem z jej dobrym wyborem. Ubezpieczenie kosztów leczenia Podczas wyjazdu za granicę ubezpieczenie kosztów leczenia jest niezbędne, zwłaszcza gdy uprawia się sporty zimowe. Na nartach bardzo łatwo o kontuzję, a zakup leków lub pobyt w szpitalu poza obrębem kraju wiążą się z ogromnymi kosztami. Tylko leczenie nagłych chorób jest zwracane przez ubezpieczyciela. Kuracja schorzeń przewlekłych, takich jak astma czy cukrzyca, jest w zakresie chorego. Warto więc zadbać o polisę, która uwzględnia leczenie chorób przewlekłych. Wiąże się to jednak ze znaczną dopłatą do ubezpieczenia. Należy też pamiętać, że Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ) zwraca koszty leczenia w jednostkach, które są odpowiednikiem polskiej służby zdrowia. Ale w niektórych krajach, za takie leczenie trzeba zapłacić niewielką kwotę, mimo posiadania karty EKUZ. Warto wziąć to pod uwagę przy wyjeździe do małych, górskich miejscowości. Ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków Podczas zjazdów ze stoku łatwo o wypadek z uszczerbkiem na zdrowiu. Posiadanie ubezpieczenia pozwoli uzyskać zwrot kosztów poniesionych w wyniku kontuzji. Należy wziąć pod uwagę kwotę, która za tym stoi oraz warunki spłaty. W przypadku złamania nogi lub ręki wypłacane pieniądze zależą od oszacowania skutków wypadku. Decyzję o tym podejmuje komisja lekarska. Wypłacany jest taki procent kwoty, w jakim stopniu wpłynęło to na zdrowie poszkodowanego. Tylko w skrajnych przypadkach (jak nieodwracalny uszczerbek na zdrowiu) możliwa jest wypłata 100% odszkodowania. Ubezpieczenie od kosztów akcji ratowniczych Kraje najczęściej odwiedzane przez narciarzy, czyli m.in. Austria, Słowacja i Czechy, mają odpłatną formę poszukiwania zaginionego. Jeśli więc narciarz zaginie w górach, płaci całą kwotę związaną z poszukiwaniem go. Szczególnie jest to ważne, gdy do akcji poszukiwawczej dołączony zostanie helikopter. Koszty takiego poszukiwania liczone są w tysiącach euro. Ta opcja jest często uwzględniana przez towarzystwa ubezpieczeniowe, więc warto wziąć to pod uwagę, wybierając daną firmę. Odpowiedzialność cywilna dla narciarzy Gdy przypadkiem wjedzie się w inną osobę, łatwo spowodować obrażenia jej ciała lub sprzętu. Spowodowana szkoda najczęściej jest opłacana z kieszeni sprawcy. Należy sprawdzić, czy polisa ubezpieczeniowa uwzględnia tę opcję. Ubezpieczenie sprzętu narciarskiego W warunkach zimowych nie trudno o uszkodzenie nart lub deski snowboardowej. Niektórzy ubezpieczyciele poszerzają ofertę również o buty narciarskie, kijki czy gogle. Ubezpieczenie uwzględnia też kradzież sprzętu. Jeśli zabiera się cały zestaw narciarski, dobrze jest zwrócić uwagę, czy polisa zawiera ubezpieczenie od sprzętu w swojej ofercie. Assistance – pełna opieka w czasie wyjazdu W przypadku ubezpieczenia turystycznego na narty, assistance oferuje pełną opiekę w czasie wyjazdu. Zapewnia całodobowy dyżur telefoniczny, wsparcie w przypadku kradzieży dokumentów, pomoc tłumacza oraz informacje podróżne. Assistance jest obowiązkowym pakietem każdego ubezpieczenia turystycznego, jednak dobrze jest mieć możliwość poszerzenia oferty wedle swoich wymagań. Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne to twój komfort, ale nie przymus. Na czym polega dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne? Składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest comiesięcznie. Składka na ubezpieczenie zdrowotne. W czasie urlopu bezpłatnego pracodawca wstrzymuje opłacanie składek. Urlop bezpłatny a ubezpieczenie zdrowotne.
Ile wynosi składka emerytalna i kiedy jest opłacana?
Składka emerytalna jest obowiązkowym świadczeniem na ubezpieczenia społeczne. Wynosi 19,52% wynagrodzenia brutto pracownika i opłacana jest w równym wymiarze przez pracownika i pracodawcę.
Składka emerytalna jest obowiązkowym świadczeniem na ubezpieczenia społeczne. Wynosi 19,52% wynagrodzenia brutto pracownika i opłacana jest w równym wymiarze przez pracownika i pracodawcę. Składka emerytalna: ile wynosi? Obecnie składka emerytalna wynosi 19,52% podstawy wymiaru składki, czyli wynagrodzenia brutto pracownika. Maksymalna roczna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne na dany rok kalendarzowy nie może przekroczyć 30-krotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia. Ubezpieczony i płatnik składki, czyli co do zasady pracodawca, ponoszą jej koszt w wysokości po 9,76%. Składka emerytalna: kiedy jest opłacana? Składka emerytalna jest obowiązkową składką na ubezpieczenia społeczne. Odprowadzana jest comiesięcznie, a jej koszty w równej wysokości ponosi ubezpieczony i pracodawca. Obowiązek jej opłacania dotyczy tak pracowników zatrudnionych w oparciu o umowę o pracę, jak i zatrudnionych na podstawie umowy zlecenia. Składka ta jest opłacana: do 10. dnia następnego miesiąca przez osoby fizyczne, które opłacają składkę wyłącznie za siebie, do 5. dnia następnego miesiąca – ten termin obowiązuje dla jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych, do 15. dnia następnego miesiąca opłacana jest przez pozostałe podmioty. Składka emerytalna przekazywana jest w całości do ZUS, jeśli pracownik nie dokonał wyboru otwartego funduszu emerytalnego. W przeciwnym razie na konto ZUS trafia 12,22%, natomiast na rzecz OFE – na subkonto w ZUS – 7,3%. Składkę emerytalną opłacaną przez pracownika – podobnie jak pozostałe składki na ZUS – pracodawca potrąca od wynagrodzenia i przelewa na konto Zakładu Ubezpieczeń Społecznych razem z pozostałymi składkami.
Praca na podstawie umowy zlecenia a emerytura
Umowy cywilnoprawne rządzą się innymi prawami niż umowy zawarte w oparciu o Kodeks pracy, jednakże część z nich podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Należy do nich umowa zlecenie, co skutkuje tym, iż przepracowany na jej podstawie czas liczy się do lat emerytury. Istnieją jednak wyjątki od tej zasady.
Umowy cywilnoprawne rządzą się innymi prawami niż umowy zawarte w oparciu o Kodeks pracy, jednakże część z nich podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Należy do nich umowa zlecenie, co skutkuje tym, iż przepracowany na jej podstawie czas liczy się do lat emerytury. Istnieją jednak wyjątki od tej zasady. Obowiązek uiszczania składki emerytalnej Umowa zlecenia należy do kategorii umów cywilnoprawnych, które na mocy art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych objęte są obowiązkowymi składkami na ZUS. Dla zleceniobiorców obowiązkowe jest świadczenie emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne pozostaje natomiast świadczenie chorobowe. Kiedy umowa zlecenie nie liczy się do emerytury? Ubezpieczeniom społecznym, w tym obowiązkowi uiszczania składki emerytalnej, nie podlegają uczniowie gimnazjum, szkół ponadgimnazjalnych, szkół ponadpodstawowych oraz studenci do ukończenia 26. roku życia. Nie dotyczy to jednak niań, które składki te odprowadzają na podstawie wspomnianej ustawy. Więcej umów zlecenia a składka emerytalna W sytuacji, gdy mamy kilka umów zlecenia, do składek na ubezpieczenia społeczne liczy się ta z nich, która zawarta została najwcześniej. Na pisemny wniosek ubezpieczonego możliwe jest jednak odprowadzanie składek na podstawie pozostałych zawartych umów, bądź też zmiana podstawy odprowadzania składki na inną z nich. Jeśli natomiast zleceniobiorca zawiera umowę zlecenia z pracodawcą, z którym łączy go stosunek pracy w oparciu o umowę o pracę, wówczas podstawę wymiaru składki stanowi łączny przychód z obu tych umów. Umowa zlecenia czy umowa o dzieło? W przypadku wątpliwości, czy zawarta umowa jest w rzeczywistości umową zlecenia czy umową o dzieło, Zakład Ubezpieczeń Społecznych ma prawo zakwestionować błędnie nazwaną umowę w toku postępowania wyjaśniającego lub kontroli. Skutkiem tego może być nałożenie na płatnika obowiązku świadczenia na ubezpieczenia społeczne – jeśli umowa nazwana umową o dzieło okaże się być, zgodnie z zasadami przyjętymi przez polskie prawo cywilne, umową zlecenia. Umowa zlecenie należy do umów cywilnoprawnych. Czy umowa zlecenie liczy się do lat pracy? Umowa zlecenie różni się od tych z Kodeksu Pracy. Dowiedz się, jak wygląda umowa zlecenie z emerytem? Posiadasz umowę zlecenie? Dowiedz się, jaki obowiązuje okres wypowiedzenia. Umowa zlecenie zawiera inne zasady niż umowa o pracę. Czy umowa zlecenie może być podpisana na czas nieokreślony?
Czy warto zatrudnić osobę na emeryturze?
Zatrudnienie osoby będącej na emeryturze może okazać się korzystne zarówno dla osoby, która mimo osiągnięcia wieku emerytalnego chce jeszcze pracować, jak również dla pracodawcy.
Zatrudnienie osoby będącej na emeryturze może okazać się korzystne zarówno dla osoby, która mimo osiągnięcia wieku emerytalnego chce jeszcze pracować, jak również dla pracodawcy. Przyjęcie do pracy emeryta jest korzystne nie tylko ze względu na duże doświadczenie takiej osoby. Nie każda opcja jej zatrudnienia jest jednak równie korzystna. Składki w przypadku zatrudnienia emeryta: umowa o pracę W zależności od rodzaju umowy, jaką pracodawca decyduje się zawrzeć z osobą będącą na emeryturze, różnie kształtuje się obowiązek opłacania składek na ZUS. Zatrudnienie na podstawie umowy o pracę prowadzi do powstania obowiązku ubezpieczeniowego. Zgodnie z ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych za taką osobę należy opłacić wszystkie składki – emerytalne, rentowe, wypadkowe oraz chorobowe. Z tytułu zatrudnienia emeryta nie trzeba jednak opłacać składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Składki w przypadku zatrudnienia emeryta: umowa cywilnoprawna Korzystniejsze może więc okazać się zatrudnienie takiej osoby na podstawie umowy cywilnoprawnej. Najkorzystniejsza jest umowa o dzieło, bowiem nie rodzi obowiązku opłacania żadnych składek na ZUS, a jedynie konieczność opłacenia podatku dochodowego do urzędu skarbowego. W sytuacji umowy zlecenia istnieje obowiązek opłacenia ubezpieczeń społecznych, będzie to jednak opcja korzystna, jeśli osoba taka jest równocześnie zatrudniona na umowę o pracę z innym pracodawcą. Wówczas należy opłacić jedynie składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Umowa cywilnoprawna z własnym pracodawcą Inaczej jest jednak, jeśli pracodawca zawrze umowę zlecenia z własnym pracownikiem, zatrudnionym u niego na podstawie umowy o pracę – wówczas wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia stanowić będzie przychód ze stosunku pracy, a więc również od niego naliczane będzie ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Podobnie, jeśli pracodawca zawrze z własnym pracownikiem umowę o dzieło, to i od tego przychodu opłacane będą składki.
Jaka jest wysokość zasiłku dla bezrobotnych?
Kwota zasiłku dla bezrobotnych zmienia się rokrocznie, w zależności od wskaźnika inflacji. W obecnej wysokości obowiązuje od czerwca 2014 roku, a wysokość wypłacanego świadczenia uzależniona jest od stażu pracy oraz okresu pobierania zasiłku.
Kwota zasiłku dla bezrobotnych zmienia się rokrocznie, w zależności od wskaźnika inflacji. W obecnej wysokości obowiązuje od czerwca 2014 roku, a wysokość wypłacanego świadczenia uzależniona jest od stażu pracy oraz okresu pobierania zasiłku. Kwota bazowa zasiłku dla bezrobotnych Wysokość świadczenia, czyli kwota bazowa, określona jest w art. 72 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także podawana jest w obwieszczeniu w sprawie wysokości zasiłku dla bezrobotnych przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Aktualnie obowiązuje obwieszczenie z dnia 16 maja 2014. Zgodnie z nim, zasiłek dla bezrobotnych wynosi obecnie: 831,10 zł w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku, 652,60 zł w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Przed dniem 1 stycznia 2010 nie było podziału na pierwsze trzy miesiące otrzymywania świadczenia i dalszy okres. Zasiłek wynosił wówczas dla wszystkich 666,60 zł. Wysokość wypłacanego zasiłku dla bezrobotnych Podane sumy to kwoty bazowe, więc nie zawsze zasiłek dla bezrobotnych będzie wypłacany w takiej wysokości. Kwota bazowa ulega modyfikacji w zależności od stażu pracy i wynosi: 80% kwoty zasiłku, jeśli okres uprawniający do jego pobierania wynosi mniej niż 5 lat, co daje 664,90 zł brutto w ciągu pierwszych trzech miesięcy pobierania zasiłku, później zaś – 522,10 zł brutto, 100% - jeśli okres ten wynosi 5-20 lat, 120% - jeśli okres ten wynosi więcej niż 20 lat, czyli odpowiednio – 997,40 zł brutto i 783,20 zł brutto po upływie trzech miesięcy. Waloryzacja zasiłku dla bezrobotnych Zasiłki rosną, bowiem podlegają waloryzacji z dniem 1 czerwca o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług w roku poprzedzającym. Waloryzacji nie dokonuje się, jeśli poziom cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem nie zmienił się lub też uległ zmniejszeniu. Z tego powodu nie nastąpiła zmiana wysokości zasiłku w 2015 roku. Podane powyżej kwoty pozostaną aktualne do dnia 31 maja 2016 roku. Jaki zasiłek z ubezpieczenia socjalnego można uzyskać? Zobacz, komu przysługują zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego. Sprawdź, komu przysługuje, ile trwa i kto ma uprawnienia do okresu zasiłkowego.
Ile wynosi składka chorobowa i kiedy jest opłacana?
Składka chorobowa jest obowiązkową składką na ubezpieczenie społeczne dla pracowników zatrudnionych w oparciu umowę o pracę, natomiast dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest dobrowolna. Wynosi 2,45% podstawy wymiaru składki, czyli przychodu.
Składka chorobowa jest obowiązkową składką na ubezpieczenie społeczne dla pracowników zatrudnionych w oparciu umowę o pracę, natomiast dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest dobrowolna. Wynosi 2,45% podstawy wymiaru składki, czyli przychodu. Składka chorobowa: kiedy jest opłacana? Składka chorobowa jest obowiązkowa dla pracowników zatrudnionych w oparciu o umowę o pracę. Jest jedyną składką, której koszt ponosi w pełni sam pracownik. Jej płatnikiem, czyli podmiotem zobowiązanym do jej odprowadzania, jest jednak pracodawca. To znaczy, że chorobowe jest potrącane z wynagrodzenia pracownika. Składki na ubezpieczenie chorobowe muszą być odprowadzone, podobnie jak pozostałe składki na ubezpieczenia społeczne: do 10. dnia następnego miesiąca – dla osób fizycznych, które opłacają składkę wyłącznie za siebie, do 5. dnia następnego miesiąca – dla jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych, do 15. dnia następnego miesiąca – dla pozostałych podmiotów. Składce chorobowej podlegają dobrowolnie osoby, które prowadzą pozarolniczą działalność gospodarczą. Mogą być objęte tym ubezpieczeniem, jeśli podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu. Opłacanie ubezpieczenia chorobowego pozwala na otrzymanie zasiłku chorobowego z ZUS w przypadku choroby potwierdzonej zwolnieniem lekarskim. Chorobowe nie ma nic wspólnego z dostępem do służby zdrowia – za możliwość skorzystania z opieki lekarskiej w ramach NFZ odpowiada opłacanie składki zdrowotnej. Dobrowolnie mogą opłacać składkę na ubezpieczenie chorobowe osoby zatrudnione w oparciu o umowę zlecenia, z wyjątkiem uczniów i studentów do 26. roku życia. Składka chorobowa: ile wynosi? Obecnie składka chorobowa wynosi 2,45% podstawy wymiaru składki. Podstawę do obliczania jej wymiaru stanowi, podobnie jak do obliczania składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym, czyli przychód ze stosunku pracy. O ile maksymalna roczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe na dany rok kalendarzowy nie może przekroczyć trzydziestokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, to składki chorobowej to ograniczenie nie dotyczy. W przypadku jednak osób, które składkę tę opłacają dobrowolnie, jej maksymalna wysokość nie może przekroczyć miesięcznie 250% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.
Ile wynosi zasiłek dla bezrobotnych, czyli tzw. kuroniówka?
Ile wynosi tzw. kuroniówka, czyli zasiłek dla bezrobotnych? Choć chyba nikt nie chciałby być zmuszony do jego pobierania, to zawsze należy liczyć się z sytuacją, iż taka konieczność spotka i nas.
Ile wynosi tzw. kuroniówka, czyli zasiłek dla bezrobotnych? Choć chyba nikt nie chciałby być zmuszony do jego pobierania, to zawsze należy liczyć się z sytuacją, iż taka konieczność spotka i nas. Kiedy przysługuje kuroniówka? Zasiłek dla bezrobotnych przysługuje osobom, które przepracowały co najmniej rok, i które zarejestrowały się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Do czasu pracy wlicza się również okres np. urlopu wychowawczego, pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, odbywania zasadniczej służby wojskowej. Ustawowym warunkiem przyznania zasiłku dla bezrobotnych jest również brak odpowiedniej dla uprawnionego propozycji pracy, stażu, przygotowania zawodowego, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych. Zasiłek przysługuje za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od daty rejestracji w odpowiednim urzędzie pracy. Ile wynosi kuroniówka? Wysokość zasiłku dla bezrobotnych aktualnie wynosi 831,10 zł miesięcznie przez okres pierwszych trzech miesięcy nabycia prawa do zasiłku, później zaś 652,60 zł. Aktualna wysokość świadczenia, czyli kwota bazowa, określona jest w art. 72 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także podawana jest w obwieszczeniu w sprawie wysokości zasiłku dla bezrobotnych przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Kwota bazowa ulega modyfikacji w zależności od stażu pracy i wynosi: 80% kwoty zasiłku, jeśli okres uprawniające do jego pobierania wynosi mniej niż 5 lat, 100% - jeśli okres ten wynosi 5-20 lat, 120% - jeśli okres ten wynosi więcej niż 20 lat. Zasiłki rosną, bowiem podlegają waloryzacji co roku z dniem 1 czerwca o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług w poprzednim roku. Waloryzacji nie dokonuje się jednak, jeśli poziom cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem nie zmienił się lub uległ zmniejszeniu. Masz prawo do zasiłku? Komu przysługuje zasiłek chorobowy? Dostałaś zwolnienie? Sprawdź wszystko, co powinnaś wiedzieć o zwolnieniu szpitalnym. Planujesz L4? Oto wszystko o zwolnieniu ciążowym L4 w ciąży.
Dwie umowy o pracę u różnych pracodawców – co trzeba wiedzieć?
Konsekwencją zasady wolności podejmowania zatrudnienia jest możliwość posiadania dowolnej liczby umów o pracę. Zawarte umowy o pracę stanowią podstawy odrębnych stosunków pracy, powodując określone uprawnienia w każdym z nich. Istnieją jednak pewne wyjątki od możliwości podejmowania pracy w wielu miejscach.
Konsekwencją zasady wolności podejmowania zatrudnienia jest możliwość posiadania dowolnej liczby umów o pracę. Zawarte umowy o pracę stanowią podstawy odrębnych stosunków pracy, powodując określone uprawnienia w każdym z nich. Istnieją jednak pewne wyjątki od możliwości podejmowania pracy w wielu miejscach. Praca na dwa etaty O ile w przypadku dwóch umów o pracę u jednego pracodawcy zachowany musi być dobowy i tygodniowy czas pracy przewidziany przez kodeks pracy, to w przypadku, gdy podpisujemy odrębne umowy z różnymi pracodawcami – nie ma przeszkód, aby pracować nawet na dwa pełne etaty. Kodeks pracy (zobacz tekst ustawy) daje bowiem prawo do odpoczynku w ramach wykonywania pracy w podstawowym zakresie, czyli u jednego pracodawcy, jednak nie zabrania swobodnie dysponować swoim czasem wolnym, a więc pracować dowolną liczbę godzin w ramach świadczenia ze stosunku pracy u różnych pracodawców. Uprawnienia w ramach dwóch umów o pracę u różnych pracodawców Zasadą jest, że jeśli pracownik zatrudniony jest w kilku zakładach pracy, to uprawnienia pracownicze przysługują mu niezależnie w każdym z miejsc zatrudnienia. Każda z umów stanowi odrębny tytuł do uzyskania urlopów i wszystkich należności płacowych – dodatków stażowych, odpraw emerytalnych oraz do uzyskania świadectwa pracy. Świadczenia z zakresu ubezpieczeń społecznych przysługują pracownikowi odrębnie z każdej z zawartych przez niego umów. Z każdego stosunku pracy przysługują odrębne koszty uzyskania przychodu. Przepisy ustawy o podatku dochodowym nie stawiają bowiem ograniczeń ustalania tych kosztów przez płatnika w ciągu roku podatkowego. Jednak jeśli w dwóch zakładach pracy w ciągu roku podatkowego odliczane będą pełne koszty uzyskania przychodu, w rozliczeniu rocznym trzeba będzie dopłacić podatek. W rocznej deklaracji PIT podatnik może uwzględnić: koszty uzyskania przychodu z jednego stosunku pracy (w 2015 i 2016 roku w wysokości 1 335 zł za rok), 111,25 zł miesięcznie koszty uzyskania przychodu z więcej niż jednego zakładu pracy – nie więcej niż 2 0002,05 zł rocznie. koszty uzyskania przychodu z jednego stosunku pracy, jeśli miejsce zamieszkania położone jest poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a pracownik nie otrzymuje dodatku za rozłąkę – 1 668,72 zł rocznie (139,06 zł miesięcznie) koszty uzyskania przychodu z kilku zakładów pracy, przy zamieszkaniu w innej miejscowości – nie więcej niż 2 502,56 zł za rok podatkowy. W związku z tym, na przykład, jeśli w dwóch zakładach pracy, przez cały rok podatkowy uwzględnione były pełne koszty uzyskania przychodu, pracownik pomniejszył swój dochód do opodatkowania o kwotę 12 miesięcy x 111,25 x 2 = 2 670 zł. W rocznym rozliczeniu ma prawo odliczyć sobie koszty w wysokości 2 002,05 zł, czyli o 667,95 zł mniej. Od tej kwoty będzie musiał dopłacić podatek. Składki ZUS od wielu umów o pracę Z każdej z posiadanych umów pracownik obowiązany jest odprowadzać składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne. Przy ustalaniu wysokości przychodu, od której zależy wysokość składek do ZUS, bierze się pod uwagę sumę wynagrodzeń z obu umów o pracę. Inaczej rzecz się ma w przypadku łączenia ze sobą umowy o pracę z umową agencyjną, umową zlecenia lub inną, do której stosuje się przepisy o zleceniu. Ograniczenia pracy w ramach dwóch umów o pracę u różnych pracodawców Pierwszy pracodawca może sprzeciwić się podjęciu przez swojego pracownika kolejnego zatrudnienia, gdy doszło między nim a tym pracownikiem do podpisania klauzuli o zakazie konkurencji. W tej sytuacji pracownik nie powinien podejmować dodatkowej pracy lub działalności, która mogłaby narazić pracodawcę na szkodę. Pewne ograniczenia podejmowania dodatkowego zatrudnienia przewidziane są również w innych przepisach szczególnych. Dotyczy to kierowców czy młodocianych, których czas pracy rozliczany jest łącznie we wszystkich miejscach pracy. Ograniczenia dodatkowego zatrudnienia przewidują też przepisy dotyczące urzędników państwowych.
Ubezpieczenie społeczne w KRUS a pozarolnicza działalność gospodarcza
Możliwość podlegania ubezpieczeniu w KRUS jest korzystnym rozwiązaniem dla przedsiębiorców, pozwala bowiem znacznie zaoszczędzić na składkach. Nie każdy może jednak podlegać ubezpieczeniu w KRUS i sam zakup ziemi rolnej nie uprawnia do zarejestrowania się w KRUS.
Możliwość podlegania ubezpieczeniu w KRUS jest korzystnym rozwiązaniem dla przedsiębiorców, pozwala bowiem znacznie zaoszczędzić na składkach. Nie każdy może jednak podlegać ubezpieczeniu w KRUS i sam zakup ziemi rolnej nie uprawnia do zarejestrowania się w KRUS. Ubezpieczenie w KRUS: kto jest uprawniony? Ubezpieczeni w KRUS mogą być jedynie rolnicy, czyli osoby fizyczne, które zamieszkują i prowadzą w Polsce działalność rolniczą – osobiście i na własny rachunek, w gospodarstwie rolnym pozostającym w ich posiadaniu. Ubezpieczeniu w KRUS mogą podlegać również ich domownicy, czyli osoby posiadające polskie obywatelstwo, mające ukończony 16. rok życia, mieszkające razem z rolnikiem lub w jego sąsiedztwie, oraz które stale pracują w jego gospodarstwie. Warunek jednakże jest taki, aby nie były one z tym rolnikiem związane stosunkiem pracy. Ubezpieczenie w KRUS a działalność pozarolnicza Osoby uprawnione do ubezpieczenia się w KRUS mogą prowadzić również działalność gospodarczą niezwiązaną ze swoim gospodarstwem rolnym. Jeśli uprawniony chce zdecydować się na prowadzenie takiej działalności, pozostając w KRUS – musi spełnić następujące warunki: Musi być uprawniony do podlegania ubezpieczeniu w KRUS przez co najmniej trzy poprzednie lata i dalej prowadzić działalność rolniczą w swoim gospodarstwie; Złoży oświadczenie o kontynuowaniu tego ubezpieczenia w terminie czternastu dni od rozpoczęcia działalności pozarolniczej; Nie może mieć statusu pracownika ani pozostawać w stosunku służbowym; Nie może też posiadać uprawnienia do pobierania emerytury, renty lub świadczeń z ubezpieczeń społecznych; Kwota podatku dochodowego, należnego za poprzedni rok działalności pozarolniczej, nie może przekroczyć określonej kwoty granicznej, która podlega corocznej waloryzacji. W roku 2015 kwota ta wyniosła 3204 zł. Ubezpieczenie w KRUS: przekroczenie kwoty granicznej Kwota graniczna ma wpływ na możliwość pozostania objętym ubezpieczeniem w Kasie Rolniczej w kolejnych latach. Osoba taka zobowiązana jest do 31 maja każdego roku, przy rozliczeniu podatku dochodowego, przedłożyć zaświadczenie naczelnika urzędu skarbowego albo oświadczenie, że kwota ta nie została przez niego przekroczona. Ubezpieczenie w KRUS: składki przy prowadzeniu działalności pozarolniczej Osoba, która spełnia powyższe warunki, zobowiązana jest do opłacania składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe KRUS w podwójnym wymiarze. Natomiast na ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe oraz macierzyńskie – w pojedynczej wysokości. Dochód brutto z działalność gospodarczej to inaczej podatek dochodowy. Dowiedz się o nim więcej. Faktura imienna jest wystawiana tym kontrahentom, którzy są osobami fizycznymi. Chcesz dofinansować działalność gospodarczą ze środków unijnych? Sprawdź, jak to zrobić. Zanim postawisz pierwsze kroki w biznesie, poznaj zasady prowadzenia działalności gospodarczej. Emerytura nie musi oznaczać końca pracy. Warto założyć własną działalność gospodarczą. Praca na etacie ci nie wystarcza? Możesz połączyć ją z działalnością gospodarczą.
Czy po ustaniu zatrudnienia można otrzymać zasiłek chorobowy na podstawie zwolnienia lekarskiego?
Zasiłek chorobowy może przysługiwać również po ustaniu zatrudnienia. Przyznaje się go na podstawie zwolnienia lekarskiego. Choroba będąca jego podstawą musi jednak wystąpić w terminie do 14 dni lub 3 miesięcy od ustania zatrudnienia i trwać 30 dni.
Zasiłek chorobowy może przysługiwać również po ustaniu zatrudnienia. Przyznaje się go na podstawie zwolnienia lekarskiego. Choroba będąca jego podstawą musi jednak wystąpić w terminie do 14 dni lub 3 miesięcy od ustania zatrudnienia i trwać 30 dni. Zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia: kiedy przysługuje? Zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia przysługuje, jeśli choroba rozpoczęła się jeszcze w czasie jego trwania, bądź jeśli rozpoczęła się: Do 14 dni od jego ustania, Do 3 miesięcy (90 dni) od ustania zatrudnienia, w przypadku choroby zakaźnej, której objawy występują później niż 14 dni od zarażenia. Co więcej, niezdolność do pracy z powodu choroby musi trwać co najmniej 30 dni, aby powstało prawo do pobierania zasiłku chorobowego. Zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia: kiedy nie przysługuje Zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia nie należy się osobom, które: posiadają prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, mają prawo do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego lub nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, nie przepracowały 30 dni - nie nabywają wówczas prawa do otrzymywania zasiłku, oraz osoby, w przypadku których ubezpieczenie ustało z tego powodu, że wyczerpały uprzednio pełny okres uprawnienia do pobierania zasiłku chorobowego. Zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia: jakie dokumenty należy przedstawić? Zasiłek chorobowy wypłaca ZUS. Do oddziału właściwego ze względu na miejsce zamieszkania należy więc złożyć wniosek o jego zapłatę. Oprócz zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA, które trzeba przedstawić w terminie 7 dni od jego wystawienia, należy przedstawić oświadczenie byłego pracownika na druku ZUS Z-10. Oświadcza w nim, że nie jest zatrudniony, nie ma ustalonego prawa do emerytury lub renty i nie podlega aktualnie ubezpieczeniu chorobowemu ani ubezpieczeniu społecznemu rolników. Przedstawić trzeba również zaświadczenie byłego pracodawcy, wystawione na druku ZUS Z-3. Pracodawca wpisuje w nim wysokość wynagrodzenia pracownika w okresie zatrudnienia ostatnich 12 miesięcy, które ZUS weźmie pod uwagę do obliczenia podstawy wymiaru zasiłku. Ile lat ma twoje dziecko? Dowiedz się, kto może dostać zasiłek opiekuńczy na dziecko. Jesteś ubezpieczona w ZUS? Sprawdź, kiedy przysługuje ci zasiłek rehabilitacyjny. Zbliżasz się do emerytury? Jaka jest wysokość zasiłku przedemerytalnego?
Jak uzyskać zwrot kosztów dojazdu do pracy?
Zwrot kosztów dojazdu do pracy zależy, co do zasady, od pracodawcy. Prawo do uzyskania zwrotu powinno być wówczas określone np. w regulaminie wynagradzania pracowników. Zwrot kosztów dojazdu może przysługiwać z urzędu pracy osobom skierowanym do pracy w innej miejscowości. Niektórym grupom zawodowym zwrot kosztów dojazdu należy się na mocy ustaw.
Zwrot kosztów dojazdu do pracy zależy, co do zasady, od pracodawcy. Prawo do uzyskania zwrotu powinno być wówczas określone np. w regulaminie wynagradzania pracowników. Zwrot kosztów dojazdu może przysługiwać z urzędu pracy osobom skierowanym do pracy w innej miejscowości. Niektórym grupom zawodowym zwrot kosztów dojazdu należy się na mocy ustaw. Zwrot kosztów dojazdu do pracy: kiedy się należy? Poza ustalonymi w przepisach ustawowych wyjątkami pracodawca nie ma obowiązku zwracać swoim pracownikom pieniędzy, które wydają oni na dojazd do pracy, nawet, jeśli mieszkają w innym województwie. Przyznanie przez pracodawcę świadczenia w postaci zwrotu kosztów dojazdu zależy więc zasadniczo tylko od jego dobrej woli. Świadczenie to uzyskiwane jest obok wynagrodzenia i podlega opodatkowaniu podatkiem od dochodu osób fizycznych. Dodatkowe świadczenie w postaci zwrotu kosztów dojazdu powinno być określone w umowie o pracę lub w regulaminie wynagradzania obowiązującym w danym zakładzie pracy. Pracodawca może zdecydować się na płacenie ryczałtu za dojazd do pracy lub też przyznawanie tego świadczenia w formie dodatku, uzależnionego od odległości miejsca zamieszkania pracownika od zakładu pracy. Może też zdecydować się na zorganizowanie dowozu pracowników do miejsca pracy. Inaczej kwestia wygląda w przypadku podróży służbowych – wówczas pracodawca ma obowiązek zwrotu kosztów dojazdu do miejsca wykonania zleconego zadania oraz powrotu do firmy. Zwrot kosztów dojazdu do pracy przysługuje na mocy przepisów ustawowych niektórym grupom zawodowym. Wówczas kwota ta zwolniona jest od podatku dochodowego. Dotyczy to między innymi pracowników prokuratury, policji, straży granicznej oraz sędziów. W zależności od polityki danego urzędu pracy regulaminy przewidziane dla konkretnych programów pomocowych mogą przewidywać zwrot kosztów dojazdu dla osób bezrobotnych, które zdecydowały się podjąć pracę w odległym miejscu. Takie programy dotyczą zwykle osób długotrwale bezrobotnych. Zwrot kosztów dojazdu do pracy: jak uzyskać? Zwrot kosztów dojazdu, jeśli obowiązek taki nie jest przewidziany w przepisach, zależy więc od uznania danego pracodawcy. Aby otrzymać taki dodatek, należy podjąć negocjacje z pracodawcą. Odpowiednie postanowienie powinno znaleźć się w umowie o pracę lub regulaminie wynagradzania. Pracownik może starać się o dofinansowanie dojazdów od pracodawcy lub z Funduszu Pracy w ten sposób, że złoży wniosek o dokonywanie zwrotu kosztów dojazdu w urzędzie pracy właściwym ze względu na miejsce jego zamieszkania. Takie dofinansowanie jest możliwe jednak tylko wówczas, gdy praca została podjęta w ramach skierowania z urzędu pracy, oraz gdy pensja nie przekracza dwukrotności minimalnego miesięcznego wynagrodzenia. Pracownik musi wówczas co miesiąc przedstawiać zaświadczenie o zatrudnieniu oraz o swoim przychodzie za dany miesiąc. W razie podróży służbowej, aby otrzymać zwrot wydatków, należy je odpowiednio udokumentować – może to być koszt dojazdu własnym samochodem, albo koszt biletu kolejowego, autobusowego czy lotniczego. Dokumenty poświadczające wysokość poniesionych kosztów należy więc zawsze zachować. Zwrot kosztów dojazdu do pracy a podwyższone koszty uzyskania przychodu Dojazd do zakładu pracy znajdującego się w innej miejscowości niż miejsce zamieszkania pracownika wpływa na podwyższenie kosztów uzyskania przez niego przychodów. Ma to wpływ na zmniejszenie podatku dochodowego takiej osoby. Jeśli przejazdy są refundowane przez pracodawcę – pracownik traci prawo do zadeklarowania zwiększonych kosztów uzyskania przychodu. Płatki gryczane to świetne danie na początek dnia. Wypróbuj przepis na bezglutenowe śniadanie. W pracy nie musisz jeść drożdżówek i batonów. Zobacz nasze pomysły na zdrowe śniadania do pracy. Zaczynasz karierę zawodową? Sprawdź, na czym polegają wstępne badania lekarskie do pracy i kiedy należy zrobić.
L4 podczas ciąży – wszystko, co trzeba wiedzieć o zwolnieniu podczas ciąży
Zwolnienie ciążowe przysługuje w razie choroby podczas ciąży lub zagrożenia tej ciąży. W tym czasie pracownicy przysługuje 100% należnego wynagrodzenia. Trzeba pamiętać, że ZUS może skontrolować, czy kobieta rzeczywiście powinna przebywać na zasiłku chorobowym podczas ciąży.
Zwolnienie ciążowe przysługuje w razie choroby podczas ciąży lub zagrożenia tej ciąży. W tym czasie pracownicy przysługuje 100% należnego wynagrodzenia. Trzeba pamiętać, że ZUS może skontrolować, czy kobieta rzeczywiście powinna przebywać na zasiłku chorobowym podczas ciąży. Zwolnienie ciążowe: kiedy przysługuje Zwolnienie lekarskie w wypadku problemów zdrowotnych w czasie ciąży przysługuje osobom zatrudnionym w oparciu o umowę o pracę. Jeśli kobieta prowadzi działalność gospodarczą, a opłaca ubezpieczenie chorobowe, to uprawniona jest do pobierania zasiłku chorobowego podczas choroby w ciąży. Osoba zatrudniona w oparciu o umowę zlecenia może otrzymać zwolnienie lekarskie podczas ciąży, jeśli zgłosi się do ubezpieczenia chorobowego – wówczas po 90. dniach od zgłoszenia ma prawo do zwolnienia. Trzeba pamiętać, że sama ciąża nie stanowi podstawy do zwolnienia lekarskiego. Należy się ono w wypadku choroby w czasie ciąży czy zagrożenia poronieniem. L4 w ciąży a zwolnienie z pracy Jeśli kobieta zatrudniona jest w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony albo na czas określony, ale na długi okres, wówczas nie musi się martwić, bowiem pracodawca nie może jej zwolnić z tego powodu, że zaszła w ciążę i nie może w tym czasie pracować. Jeśli kobieta jest zatrudniona na okres próbny nieprzekraczający jednego miesiąca albo na umowę o zastępstwo, wówczas nic nie chroni jej przed utratą pracy. Jeśli jednak pracuje ona na umowie na czas określony, która przekracza jeden miesiąc, a umowa uległaby rozwiązaniu po upływie 3. miesiąca ciąży, wówczas umowa automatycznie ulega przedłużeniu do dnia porodu. L4 w ciąży: ile wynosi zasiłek chorobowy Kobietom w ciąży, które zmuszone są zdecydować się na zwolnienie lekarskie, przysługuje 100% należnego wynagrodzenia przez cały okres ciąży. Oblicza się je na podstawie średnich dochodów kobiety za ostatnie 12 miesięcy. Kobieta taka znajduje się więc na preferencyjnych warunkach. Zwolnienie może pochodzić zarówno od ginekologa, jak i od lekarza rodzinnego. Podstawa wynagrodzenia chorobowego nie może być niższa od ustalonej kwoty minimalnego wynagrodzenia. W roku 2015 nie może więc być niższe niż 1750 zł brutto, natomiast w roku przyszłym – nie będzie niższe niż 1850 zł brutto. W razie prowadzenia przez kobietę działalności gospodarczej wysokość wypłacanej z ZUS kwoty będzie zależała od kwot podstawy składek na ubezpieczenie społeczne za okres ostatnich 12. miesięcy. Świadczenie wyniesie 100% podstawy. L4 w ciąży: kto wypłaca Przez pierwsze 33 dni zwolnienia zasiłek chorobowy wypłaca pracodawca. Później należy to do obowiązków ZUS-u. W tym czasie pracodawca może na miejsce kobiety zatrudnić inną kobietę na podstawie umowy na zastępstwo, która skończy się automatycznie, gdy kobieta w ciąży lub po porodzie będzie mogła wrócić do pracy. L4 w ciąży: kontrola ZUS Jeśli zwolnienie lekarskie określa, że kobieta przebywająca na chorobowym powinna leżeć, wówczas może się zdarzyć, że ZUS to skontroluje. Może wtedy pojawić się w domu kobiety lekarz orzecznik z ZUS-u. Może się też zdarzyć, że kobieta zostanie wezwana na komisję lekarską mającą skontrolować, czy zwolnienie ciążowe jest zasadne. Wówczas może wystarczyć przesłanie dokumentacji lekarskiej. Masz prawo do zasiłku? Dowiedz się, ile wynosi kuroniówka- zasiłek dla bezrobotnych. Dostałaś zwolnienie? Sprawdź wszystko, co powinnaś wiedzieć o zwolnieniu szpitalnym. Jesteś zainteresowane prawem do zasiłku? Komu przysługuje zasiłek chorobowy?
Zwolnienie szpitalne – co warto o nim wiedzieć?
Zwolnienie szpitalne, wystawiane na druku ZUS ZLA, uprawnia do pobierania wynagrodzenia lub zasiłku chorobowego w wysokości 80% podstawy wymiaru przez pierwsze 33 dni pobytu w szpitalu. Później uprawnia do pobierania zasiłku chorobowego w wysokości 70% wynagrodzenia. Są przypadki, kiedy za okres pobytu w szpitalu przysługuje 100% podstawy wymiaru. Kiedy trzeba dostarczyć zwolnienie szpitalne? Jeśli opłacamy składkę na ubezpieczenie chorobowe, na podstawie zwolnienia szpitalnego możemy uzyskać wynagrodzenie chorobowe lub zasiłku chorobowego. Podstawą jest zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA, wystawiane przez lekarza. Należy je dostarczyć najpóźniej 7 dni po jego otrzymaniu. Niekoniecznie jest to możliwe, jeśli przebywamy wciąż w szpitalu. Wówczas, jeśli jedynie poinformujemy pracodawcę o pobycie w szpitalu, nieobecność w pracy zostanie odnotowana jako usprawiedliwiona, ale bez prawa do wypłaty wynagrodzenia lub zasiłku. Otrzymamy je dopiero wtedy, gdy dostarczymy zwolnienie. Jeśli pobyt w szpitalu trwa dłużej niż 14 dni, to zwolnienie powinno być wystawiane co 14 dni pobytu w szpitalu. Zwolnienie szpitalne - ile wynosi wynagrodzenie? Wysokość wynagrodzenia za zwolnienie szpitalne zależne jest od wieku i długości zwolnienia. Czasami choremu przysługuje wynagrodzenie chorobowe, a czasami zasiłek chorobowy. Za okres pobytu w szpitalu przysługuje 80% podstawy wymiaru przez pierwsze 33 dni – wówczas wypłacane jest bowiem wynagrodzenie chorobowe. W przypadku osób które ukończyły 50. rok życia okres, w którym wypłacane jest 80% podstawy wymiaru, trwa jedynie 14 dni. Od 34. lub 15. dnia zamiast wynagrodzenia chorobowego – płaconego przez pracodawcę – choremu przysługuje płacony przez ZUS zasiłek chorobowy. Zasiłek chorobowy za pobyt w szpitalu wynosi 70% podstawy wymiaru. Jednak w przypadku osób, które przekroczyły 50 lat życia pracodawca płaci wynagrodzenie chorobowe tylko przez 14 dni. (To swego rodzaju zachęta do zatrudniania osób 50+). Aby osoby po 50 roku życia nie były poszkodowane przez to, że wcześniej od młodszych przechodzą z 80-procentowego wynagrodzenia chorobowego na 70-procentowy zasiłek chorobowy, ZUS przez kolejne 19 dni wypłaca im zasiłek za pobyt w szpitalu w wysokości 80%. W ten sposób wszyscy pracownicy, niezależnie od wieku, traktowani są tak samo: przez pierwsze 33 dni pobytu w szpitalu otrzymują 80% dotychczasowej pensji, a od 34 dnia – 70%. Kiedy wynagrodzenie chorobowe i zasiłek chorobowy wynoszą 100%? W niektórych przypadkach wynagrodzenie chorobowe i zasiłek chorobowy wynoszą 100% podstawy wymiaru – ma to miejsce, gdy pobyt w szpitalu ma związek z wypadkiem przy pracy, wypadkiem w drodze do lub z pracy i z chorobą zawodową. 100% wynagrodzenia należy się również za pobyt w szpitalu w okresie ciąży, a także gdy ma związek z poddaniem się badaniom lekarskim przewidzianym dla dawców tkanek, narządów i komórek bądź zabiegowi ich pobrania. Zwolnienie szpitalne: podstawa wymiaru wynagrodzenia Podstawę wymiaru do obliczenia wynagrodzenia chorobowego stanowi średnie wynagrodzenie z ostatnich 12 miesięcy, pomniejszone o 13,71%.
Ile wynosi składka wypadkowa i kiedy jest opłacana?
Składka na ubezpieczenie wypadkowe opłacana jest w całości przez płatnika, czyli pracodawcę. Wysokość składki wypadkowej jest uzależniona od ryzyka związanego z wykonywaną działalnością, a także zależy od liczby zgłaszanych do ubezpieczenia pracowników. Ustalana jest na dany rok składkowy i obowiązuje od 1 kwietnia do 31 marca.
Składka na ubezpieczenie wypadkowe opłacana jest w całości przez płatnika, czyli pracodawcę. Wysokość składki wypadkowej jest uzależniona od ryzyka związanego z wykonywaną działalnością, a także zależy od liczby zgłaszanych do ubezpieczenia pracowników. Ustalana jest na dany rok składkowy i obowiązuje od 1 kwietnia do 31 marca. Składka wypadkowa: ile wynosi? Wysokość procentowa składki wypadkowej uzależniona jest od stopnia ryzyka ustalonego dla danej grupy działalności. Od kwietnia 2015 roku wynosi od 0,4% do 3,6% podstawy wymiaru składki. Stawki te obowiązują do 31 marca 2016 r. Podstawę do obliczenia wymiaru składki stanowi dochód pracownika. Stopa procentowa składki na ubezpieczenie wypadkowe dla płatnika, który zgłasza do tego ubezpieczenia do 9 ubezpieczonych, wynosi 50% najwyższej stopy procentowej dla konkretnej grupy działalności, czyli 1,80%. Dla zgłaszającego co najmniej 10 ubezpieczonych, stopę procentową ustala ZUS, jako iloczyn stopy procentowej składki na ubezpieczenie wypadkowe dla danej grupy działalności, wskaźnika korygującego, ustalonego dla płatnika składek. Płatnicy składek niepodlegający wpisowi do rejestru REGON, bez względu na liczbę osób zgłoszonych do tego ubezpieczenia pracowników, uiszczają 50% najwyższej stopy procentowej ustalonej na dany rok składkowy dla grup działalności, czyli również 1,80%. Składka wypadkowa: kiedy jest opłacana? Składce wypadkowej podlegają obowiązkowo pracownicy zatrudnieni w oparciu umowy o pracę. Obowiązek ten dotyczy również osób zatrudnionych na umowę zlecenia, jeśli to zlecenie wykonywane jest w siedzibie firmy. Nie dotyczy to jednak uczniów i studentów do 26. roku życia. Składka na ubezpieczenie wypadkowe opłacana jest z własnych środków wyłącznie przez płatnika składek. Ubezpieczony nie ponosi więc z tego tytułu żadnych kosztów. Jest ona opłacana w następujących terminach: do 10. dnia następnego miesiąca przez osoby fizyczne, które opłacają składkę wyłącznie za siebie, do 5. dnia następnego miesiąca – ten termin obowiązuje dla jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych, do 15. dnia następnego miesiąca opłacana jest przez pozostałe podmioty.
Ile wynosi składka na ubezpieczenie zdrowotne i kiedy jest opłacana?
Składka na ubezpieczenie zdrowotne jest obowiązkowo opłacana comiesięcznie w wysokości 9% podstawy wymiaru składki. Koszt ten ponoszony jest w całości ze środków pracownika, możliwe jest jednak odliczenie 7,75% od podatku dochodowego.
Składka na ubezpieczenie zdrowotne jest obowiązkowo opłacana comiesięcznie w wysokości 9% podstawy wymiaru składki. Koszt ten ponoszony jest w całości ze środków pracownika, możliwe jest jednak odliczenie 7,75% od podatku dochodowego. Składka na ubezpieczenie zdrowotne: ile wynosi? Wysokość składki zdrowotnej wynosi 9% podstawy wymiaru składki, czyli wynagrodzenia brutto pomniejszonego o składki na ubezpieczenia społeczne. Natomiast w przypadku przedsiębiorców podstawę ustalenia składki na ubezpieczenie zdrowotne stanowi zadeklarowana przez nich kwota, która nie może być niższa niż 75% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w czwartym kwartale poprzedniego roku. Część składki na ubezpieczenie zdrowotne, a mianowicie 7,75 proc. podstawy wymiaru, podlega odliczeniu od zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. Jeśli naliczona składka na to ubezpieczenie jest wyższa od zaliczki na podatek, ulega ona obniżeniu do wysokości zaliczki. W przypadku rolników składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi na każdą osobę ubezpieczoną, pracującą w danym gospodarstwie rolnym, 1 zł miesięcznie za każdy hektar przeliczeniowy użytków rolnych. Składka na ubezpieczenie zdrowotne: kiedy jest opłacana? Składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest comiesięcznie. Zobowiązanie to pokrywane jest w pełni ze środków osoby ubezpieczonej. Obowiązek opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne spoczywa na osobach zatrudnionych w oparciu o umowę o pracę, a także osobach pracujących na umowie zlecenia. W tym ostatnim przypadku ma jednak znaczenie to, czy umowa ta jest dla ubezpieczonego obowiązkowym tytułem do świadczenia na ubezpieczenia emerytalne czy rentowe. Możliwe jest bowiem, że tytułem tym będzie inna umowa zlecenia wykonywana przez tego pracownika. Obowiązek taki nie powstaje również w przypadku uczniów i studentów do 26. roku życia. Możliwe jest także dobrowolne poddanie się temu ubezpieczeniu, na przykład w przypadku studentów, doktorantów oraz duchownych niebędących obywatelami UE lub EFTA, a także przez wolontariuszy. Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne mogą płacić też osoby, które pracują wyłącznie na umowę o dzieło. Dzięki ubezpieczeniu zdrowotnemu mają dostęp do usług medycznych w ramach NFZ. Osoby, które poddają się dobrowolnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, obowiązane są wpłacać należną kwotę na konto ZUS do 15. dnia każdego miesiąca. Przy wyborze ubezpieczenia na narty trzeba zwrócić uwagę na koszty leczenia. Propozycje ubezpieczeń turystycznych na narty. Dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne to twój komfort, ale nie przymus. Na czym polega dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne? W czasie urlopu bezpłatnego pracodawca wstrzymuje opłacanie składek. Urlop bezpłatny a ubezpieczenie zdrowotne.
Zasady rozliczania się wspólnie ze współmałżonkiem
Wspólne rozliczenie małżonków z podatku dochodowego jest możliwe, jeśli rozliczają się oni za pomocą skali podatkowej. Musi ich łączyć wspólność majątkowa przez cały rok podatkowy. Wspólne rozliczenie z podatku dochodowego jest o tyle korzystne, że może doprowadzić do obniżenia należnego podatku.
Wspólne rozliczenie małżonków z podatku dochodowego jest możliwe, jeśli rozliczają się oni za pomocą skali podatkowej. Musi ich łączyć wspólność majątkowa przez cały rok podatkowy. Wspólne rozliczenie z podatku dochodowego jest o tyle korzystne, że może doprowadzić do obniżenia należnego podatku. Wspólne rozliczenie małżonków: kiedy jest możliwe Wspólne rozliczanie się małżonków z osiąganych dochodów jest finansowo korzystną opcją. Mogą z niej skorzystać osoby rozliczające się według skali podatkowej – czyli według stawek 18 i 32%. Wspólne rozliczenie polega na złożeniu jednej deklaracji PIT, w której ujmuje się dochody obojga małżonków. Warunkiem wspólnego rozliczenia się z podatku dochodowego jest: 1. Trwanie zarówno małżeństwa, jak i wspólności majątkowej między nimi przez cały rok podatkowy. Nie jest więc możliwe w roku, w którym małżeństwo zostało zawarte, ani w roku, w którym doszło do rozwodu lub separacji. Podkreślenia wymaga fakt, że znaczenie ma chwila nie wydania wyroku, ale jego uprawomocnienia się. Wspólne rozliczenie przestaje być możliwe, jeśli na mocy umowy lub orzeczenia sądu w trakcie małżeństwa dojdzie do ustania wspólności majątkowej. Jeśli natomiast dojdzie do jej ograniczenia lub rozszerzenia – nie ma przeszkód, aby małżonkowie wciąż rozliczali się wspólnie. Jeżeli jeden z małżonków umrze w trakcie roku podatkowego, to nie jest to przeszkodą dla wspólnego rozliczenia się za ten rok podatkowy, w którym doszło do zgonu. 2. Małżonkowie muszą zamieszkiwać na stałe w Polsce, jeśli mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym niż RP państwie członkowskim UE lub w innym państwie należącym do EOG, lub w Konfederacji Szwajcarskiej, lub jeśli jedno z nich podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w RP, drugi natomiast jest rezydentem podatkowym w innym państwie członkowskim UE, innym państwie należącym do EOG, albo w Konfederacji Szwajcarskiej, – dla dwóch powyższych przypadków warunkiem jest, aby osiągnęli podlegające opodatkowaniu w Polsce przychody w wysokości łącznie co najmniej 75% całkowitego przychodu osiągniętego przez nich obojga w danym roku podatkowym i udokumentowali certyfikatem rezydencji podatkowej miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Aby rozliczać się wspólnie z małżonkiem, należy złożyć wniosek o wspólne opodatkowanie. Składa się go we wspólnym zeznaniu rocznym. Wspólne rozliczenie małżonków: zasady rozliczenia Małżonek zarabiający więcej ma prawo już na początku roku podatkowego zgłosić, iż rozlicza się wspólnie ze współmałżonkiem – wówczas jego pracodawca naliczy niższą zaliczkę na podatek dochodowy. Dla wspólnego rozliczania się nie ma znaczenia fakt, że jeden z małżonków, prowadzący działalność gospodarczą, nie uzyskał w danym roku żadnych dochodów. Zarobki małżonków, w celu rozliczenia, sumuje się, po pomniejszeniu ich o przysługujące im odliczenia. Uzyskaną kwotę dzieli się przez dwa. Od uzyskanej kwoty oblicza się podatek, według skali podatkowej. Następnie podatek mnoży się przez dwa i nalicza na imię obojga małżonków. Dzięki takiemu rozliczeniu, w przypadku gdy jeden z małżonków nie miał żadnych przychodów, dwukrotnie odlicza się kwotę wolną od podatku. Z kolei gdy jeden z małżonków przekroczył próg podatkowy 85528 zł i zaczął płacić podatek według stawki 32%, po zsumowaniu przychodów i podzieleniu ich przez dwa może okazać się, że próg ten nie zostanie osiągnięty i podatek „zmieści” się w stawce 18%.
Zmiana danych firmy w CEIDG: jak wypełnić wniosek krok po kroku
Zmiana nazwy firmy, adresu firmy czy innych danych, które podlegają wpisowi w CEIDG, wymaga złożenia wniosku CEIDG-1. Uaktualnienia danych należy dokonać w terminie 7 dni od zmiany. Wniosek ten jest wolny od opłat.
Zmiana nazwy firmy, adresu firmy czy innych danych, które podlegają wpisowi w CEIDG, wymaga złożenia wniosku CEIDG-1. Uaktualnienia danych należy dokonać w terminie 7 dni od zmiany. Wniosek ten jest wolny od opłat. Obowiązek dokonywania zmian w CEIDG Każdy przedsiębiorca ma obowiązek zgłoszenia zmiany danych ujawnionych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Aktualizacja powinna nastąpić do 7 dni od dany wystąpienia zmian. Osoby prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą oraz wspólnicy spółki cywilnej muszą w tym celu wypełnić wniosek CEIDG-1. Zgłoszenie zmian jest wolne od opłat. Tak samo jak w przypadku zgłoszenia działalności gospodarczej na formularzu CEIDG-1, w sytuacji aktualizacji danych automatycznie zostaną o nich powiadomione ZUS, US i GUS. Wystarczy więc dokonać tego jednego zgłoszenia. Zmiana nazwy i adresu firmy w CEIDG: jak wypełnić wniosek Wypełniając wniosek CEIDG-1 mający na celu aktualizację danych, takich jak nazwa firmy czy zmiana adresu, nie trzeba wypełniać wszystkich rubryk. Trzeba wypełnić następujące pola: 01.2 Rodzaj wniosku. Pozycja 2 oznacza zmianę wpisu. Należy również umieścić datę zmiany; 03.3. PESEL; 03.4. NIP; 03.5. REGON; 03.6. Nazwisko 03.7. Pierwsze imię 03.13. Data urodzenia 03.15. Oświadczenie 07. Nazwa skrócona 13.1.2. Dane dla potrzeb KRUS: chcę kontynuować ubezpieczenie społeczne rolników (uzupełniają rolnicy) 17. Informacja dotycząca naczelników urzędów skarbowych, Oprócz tych danych wystarczy zaznaczyć krzyżykiem te rubryki, których zmiana będzie dotyczyła. Pozycja 06 to firma przedsiębiorcy, pozycja 07 – nazwa skrócona. Jeśli przedsiębiorstwo nie posiada nazwy skróconej – należy podać imię i nazwisko przedsiębiorcy. Zmiana adresu następuje poprzez wypełnienie rubryki 04, gdzie podaje się dokładny adres przedsiębiorstwa.
Kto może dostać zasiłek opiekuńczy na dziecko?
Zasiłek opiekuńczy na dziecko przysługuje osobie, która opiekuje się chorym dzieckiem, jeśli ze względu na opiekę nad nim nie może pracować. Można go także otrzymać, gdy nastąpi nieprzewidziane zamknięcie żłobka, przedszkola lub szkoły. Aby otrzymać zasiłek, należy złożyć wniosek do ZUS.
Zasiłek opiekuńczy na dziecko przysługuje osobie, która opiekuje się chorym dzieckiem, jeśli ze względu na opiekę nad nim nie może pracować. Można go także otrzymać, gdy nastąpi nieprzewidziane zamknięcie żłobka, przedszkola lub szkoły. Aby otrzymać zasiłek, należy złożyć wniosek do ZUS. Zasiłek opiekuńczy na dziecko: warunki otrzymania Zasiłek opiekuńczy na dziecko przysługuje, gdy: Konieczna jest opieka nad dzieckiem w wieku do 8. lat w sytuacji nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, przedszkola lub szkoły. Zamknięcie tych placówek jest uważane za nieprzewidziane również wtedy, gdy rodzic został o takim zamknięciu powiadomiony w terminie krótszym niż 7 dni przed tym zamknięciem, Rodzic, który stale opiekuje się dzieckiem, zachorował, co uniemożliwia mu sprawowanie tej opieki, Konieczna jest opieka nad dzieckiem chorym do ukończenia przez nie 14. roku życia, Niezbędna jest opieka nad dzieckiem chorym które ukończyło 14. rok życia, pod warunkiem, że mieszka ono z osobą wnioskującą o otrzymanie zasiłku. Zasiłek opiekuńczy przysługuje przez okres zwolnienia z pracy z powodu opieki nad chorym lub pozbawionym opieki dzieckiem, jednak nie dłużej niż za 60 dni w roku, jeśli opieka dotyczy dziecka zdrowego do lat 8., lub chorego do lat 14. Okres ten nie może trwać dłużej niż przez 14 dni w roku, jeśli opieka sprawowana jest nad dzieckiem powyżej 14. roku życia. Zasiłek opiekuńczy na dziecko: kto może dostać Zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, na umowie zlecenia, wykonującym pracę nakładczą, prowadzącym działalność gospodarczą. Przysługuje wszystkim osobom, które są objęte ubezpieczeniem chorobowym, zarówno obowiązkowo, jak i dobrowolnie. Można otrzymać zasiłek opiekuńczy, zarówno na własne dzieci, jak i dzieci przysposobione, dzieci małżonka lub dzieci przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej. Zasiłek przysługuje na równi obojgu rodzicom, ale wypłacany jest tylko jednemu z nich – temu, który wystąpi o zapłatę zasiłku za dany okres. Zasiłek otrzymać można tylko wtedy, gdy nie ma innej osoby, która jest w stanie zapewnić dziecku opiekę. Jednak jeśli dziecko nie ukończyło dwóch lat, wówczas prawo do zasiłku istnieje również w sytuacji, gdy inna niż rodzic osoba może zaopiekować się dzieckiem. Przestałaś pracować? Czy po ustaniu zatrudnienia na zwolnieniu lekarskim należy się zasiłek? Zbliżasz się do emerytury? Jaka jest wysokość zasiłku przedemerytalnego? Niechęć do nauki w pierwszej klasie może być skutkiem tego, że np. dziecko nie radzi sobie z przedmiotem, który większość klasy lubi. Sprawdź jak zmotywować dziecko do nauki! Stypendium sportowe przyznawane jest uczniom, którzy mają indywidualne osiągnięcia w sporcie minimum na szczeblu międzyszkolnym. Zobacz warunku przydzielania! Stypendium artystyczne to jednorazowa kwota pieniędzy przyznawana na dany rok przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zobacz kto może je otrzymać!
Umowa menedżerska to kontrakt cywilnoprawny, na mocy którego menedżer, czyli zleceniobiorca, zobowiązuje się za wynagrodzeniem zarządzać firmą zleceniodawcy. Jest to umowa, którą cechuje duża swoboda w ustalaniu obowiązków i praw stron. Jest korzystna dla osób z wysokimi kwalifikacjami i dużym doświadczeniem.
Umowa menedżerska to kontrakt cywilnoprawny, na mocy którego menedżer, czyli zleceniobiorca, zobowiązuje się za wynagrodzeniem zarządzać firmą zleceniodawcy. Jest to umowa, którą cechuje duża swoboda w ustalaniu obowiązków i praw stron. Jest korzystna dla osób z wysokimi kwalifikacjami i dużym doświadczeniem. Umowa menedżerska: czym jest? Umowa menedżerska to kontrakt cywilnoprawny, na mocy którego zleceniobiorca zobowiązuje się do stałego wykonywania zarządu przedsiębiorstwem zleceniodawcy, za ustalonym wynagrodzeniem. Jest to umowa mieszana – nie jest określona w kodeksie cywilnym, stosuje się więc do niej przepisy dotyczące umowy zlecenia, może jednak posiadać również inne elementy. Umowy menedżerskie zawierają często elementy specyficzne dla umów o pracę. W kontrakcie strony określają bardzo szczegółowo, jakie są ich prawa, obowiązki i zakres działania. Umowa menedżerska: zalety Główną zaletą umów menedżerskich jest duża swoboda w ich tworzeniu – zakres praw i obowiązków zależy od woli stron. Daje więc duże możliwości negocjacji warunków zatrudnienia. Zatrudnienie na podstawie takiej umowy daje również dużą swobodę w zakresie miejsca i czasu wykonywania obowiązków. Daje też duże możliwości w zakresie podejmowania decyzji związanych z zarządem firmą. Umowy menedżerskie zapewniają bardzo wysokie zarobki. Pensja menedżerska zwykle składa się z elementu stałego i części zmiennej, zależnej od osiągniętego przez menedżera rezultatu – jest to dodatkowa motywacja do pracy. Korzystne są więc dla osób, które posiadają duże umiejętności, wysokie kwalifikacje i liczne kontakty. Dodatkowym plusem zawarcia takiej umowy jest to, że w zamian za wierność firmie menedżer może dostać odprawę w wysokości nawet 36-krotności swojej pensji (tzw. „złote parasole”). Umowa menedżerska: wady Wadą pozostawania na umowie menedżerskiej jest to, że zleceniobiorca obciążony jest podatkiem dochodowym tak, jak zwykły pracownik. Zobowiązanie do powstrzymania się od konkurencji może co prawda dawać uprawnienie do bardzo wysokiej odprawy, jednak wcale nie jest powiedziane, że będzie to bardziej opłacalne, niż kontynuowanie działalności na rzecz innej firmy. Zakaz konkurencji może trwać nawet 3 lata. Nie stosuje się do umowy menedżerskiej przepisów prawa pracy, jeśli więc jakiś element nie zostanie ujęty w umowie, to nie ma możliwości dochodzenia uprawnień, które wynikałyby z umowy o pracę. Dużą wadą takiego kontraktu jest to, że odpowiedzialność menedżera opiera się na zasadzie winy. Oznacza to, że menedżer odpowiada za pełną szkodę spowodowaną swoim działaniem lub zaniedbaniem. Szkoda ta obejmuje nie tylko poniesione przez firmę straty, ale także korzyści, które mogłaby osiągnąć, gdyby nie działanie lub zaniechanie menedżera. Zabezpieczeniem może być wykupienie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej z tytułu zarządzania firmą.
Wniosek o alimenty na dziecko: jak sporządzić krok po kroku?
Wniosek o alimenty, czyli pozew, należy złożyć do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby zobowiązanej, czyli rodzica, od którego domagamy się alimentów, lub ze względu na miejsce zamieszkania uprawnionego, czyli dziecka. Składając pozew należy pamiętać o obowiązujących wymogach formalnych, czyli niezbędnych elementach tego dokumentu.
Wniosek o alimenty, czyli pozew, należy złożyć do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby zobowiązanej, czyli rodzica, od którego domagamy się alimentów, lub ze względu na miejsce zamieszkania uprawnionego, czyli dziecka. Składając pozew należy pamiętać o obowiązujących wymogach formalnych, czyli niezbędnych elementach tego dokumentu. Alimenty na dziecko: obowiązek alimentacyjny Obowiązek alimentacyjny, czyli obowiązek ponoszenia kosztów utrzymania członka rodziny, ciąży na rodzicach dziecka do momentu, gdy będzie ono w stanie samodzielnie się utrzymać. Może więc ustać z chwilą uzyskania przez dziecko pełnoletniości lub trwać wiele lat dłużej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy na jego utrzymanie wystarczający jest dochód pochodzący z majątku należącego do dziecka, a więc gdy ma ono na przykład nieruchomości, które przynoszą dochody. Obowiązek alimentacyjny spoczywa na rodzicach dziecka, a więc osobach, które wpisane są jako rodzice w księgach stany cywilnego. Jego wysokość zależy od uznania sądu, a decyzja w tej sprawie powinna zawsze uwzględniać wiek dziecka, jego potrzeby, stan zdrowia, a także możliwości osoby zobowiązanej do opłacania alimentów. Obowiązek alimentacyjny przedawnia się z upływem trzech lat. Można więc żądać zarówno przyszłych alimentów, jak i zaległych z tego okresu. Wniosek o alimenty na dziecko: jak sporządzić? Sporządzając pozew o alimenty trzeba pamiętać o elementach, które muszą się w nim znaleźć: 1. Wskazanie miejscowości i daty sporządzenia. 2. Określenie sądu. Wybór pomiędzy sądem rejonowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania rodzica od którego domagamy się alimentów a sądem rejonowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania dziecka zależy od uznania powoda. Aby właściwie oznaczyć sąd, należy podać, o który sąd rejonowy chodzi, określić jego siedzibę, czyli miejscowość, w której się znajduje. Należy też wskazać wydział, do którego kierujemy pismo, czyli wydział rodzinny i nieletnich. 3. Określenie powoda. Należy podać, kto domaga się alimentów. Zawsze będzie to dziecko, na rzecz którego alimenty mają być płacone. Rodzic jest jedynie przedstawicielem ustawowym tego dziecka, gdy z racji małoletniości nie może ono samo dochodzić swoich praw. Podać trzeba imię, nazwisko, adres i numer PESEL dziecka, oraz te same dane osoby reprezentującej dziecko, czyli rodzica sporządzającego pozew. 4. Określenie pozwanego. Należy podać imię, nazwisko oraz adres zamieszkania osoby, od której domagamy się alimentów. 5. Określenie wartości przedmiotu sporu, czyli wartości alimentów za jeden rok. 6. Wskazanie wniosków. Konieczne jest podanie w piśmie czego się domagamy – a więc określonej kwoty alimentów, która będzie płatna miesięcznie. Należy też wskazać dzień, od którego mają one być płatne. Poza tym można zamieścić wniosek o powołanie świadków, wniosek o obciążenie kosztami sądowymi osoby pozwanej o alimenty, a także o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. 7. Uzasadnienie wniosku. Konieczne jest wykazanie, że pozwany ma możliwości zarobkowe, aby opłacać alimenty, oraz że dziecko nie posiada własnego majątku, z którego mogłoby być utrzymywane. Należy pamiętać, aby każde stwierdzenie było potwierdzone odpowiednimi dowodami, czyli dokumentami lub zeznaniami świadków, których wezwania się domagamy. 8. Określenie załączników. Należy wskazać w wykazie załączników wszystkie dokumenty, jakie załączamy do pozwu. 9. Podpis. Koniecznie trzeba pamiętać o własnoręcznym podpisaniu pozwu.
Wywiad środowiskowy polega na uzyskaniu szczegółowych informacji dotyczących danej osoby lub rodziny, stosunków osobistych i majątkowych tych osób, ich trybu życia i stanu zdrowia. Przeprowadza się go w sprawach dotyczących przyznania pomocy społecznej, w postępowaniu w sprawach rodzinnych i opiekuńczych oraz w sprawach karnych.
Wywiad środowiskowy polega na uzyskaniu szczegółowych informacji dotyczących danej osoby lub rodziny, stosunków osobistych i majątkowych tych osób, ich trybu życia i stanu zdrowia. Przeprowadza się go w sprawach dotyczących przyznania pomocy społecznej, w postępowaniu w sprawach rodzinnych i opiekuńczych oraz w sprawach karnych. Kiedy przeprowadza się wywiad środowiskowy Potrzeba przeprowadzenia wywiadu środowiskowego pojawia się w różnych sytuacjach. Celem jego przeprowadzenia jego uzyskanie jak największej ilości informacji na temat danej osoby czy rodziny – sytuacji osobistej, rodzinnej, majątkowej, mieszkaniowej itp. Wywiad środowiskowy przeprowadza się, gdy danym osobom potrzebna jest pomoc ze strony państwa. Jest on również przeprowadzany dla celów postępowania sądowego w sprawach rodzinnych, cywilnych oraz karnych. Wywiad środowiskowy: pomoc społeczna Przeprowadzenie wywiadu środowiskowego jest niezbędne, aby przyznać pomoc społeczną. Przeprowadza go pracownik socjalny w ciągu 14 dni od otrzymania informacji, że taka pomoc może być danej osobie czy rodzinie konieczna. Podczas wywiadu środowiskowego ustala on szczegółowo jaka jest sytuacja rodzinna, majątkowa i dochodowa osób, którym może być potrzebna pomoc. Wywiad środowiskowy zawiera dane osoby, której dotyczy, dane jej rodziny, informacje dotyczące łącznego dochodu rodziny, jej wydatków, sytuacji mieszkaniowej, zdrowotnej oraz rodzinnej. Ustala się, w jaki sposób rodzina funkcjonuje w najbliższym środowisku, jakie są potrzeby i oczekiwania osób wnoszących o pomoc. Wywiad środowiskowy pracowników socjalnych pomocy społecznej polega na rozmowie z osobami, którym ma zostać udzielona pomoc. Nie przeprowadza się go poprzez wypytywanie sąsiadów o tryb życia osoby potrzebującej pomocy. Przeprowadzający wywiad powinien mieć także wgląd do dokumentów takich jak orzeczenie o niepełnosprawności, decyzje dotyczące przyznania renty czy emerytury, zaświadczenie o wysokości dochodów itp. Pracownik socjalny jest zobowiązany do zachowania w tajemnicy wszystkich informacji, które zdobędzie podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego. Wywiad środowiskowy: sprawy rodzinne i opiekuńcze Sąd opiekuńczy może zwrócić się o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w celu ustalenia szczegółów dotyczących sytuacji rodziny i małoletniego, których dotyczy postępowanie sądowe. W szczególności ustala się jakie są warunki wychowawcze małoletniego, sytuacja bytowa rodziny, zachowanie i przebieg nauki dziecka, a także jego stosunek do rodziny i otoczenia. Wywiad środowiskowy w sprawach rodzinnych przeprowadza kurator lub pracownik socjalny. Sąd może je również uzyskać od właściwej jednostki organizacyjnej wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej. Wywiad przeprowadza się w ciągu 14 dni od powzięcia informacji o konieczności jego przeprowadzenia. W sytuacjach, gdy interwencja może być niezbędna niezwłocznie, wywiad środowiskowy przeprowadza się jak najszybciej, nie później niż w ciągu 2 dni od otrzymania wiadomości o takiej potrzebie. Przeprowadza się go w miejscu zamieszkania lub pobytu rodziny. Osoba przeprowadzająca wywiad dokonuje analizy sytuacji dziecka i rodziny poprzez rozmowę zarówno z nimi, jak i osobami z ich otoczenia, np. pracownikami szkoły. Warto podkreślić, że kurator w tym przypadku zbiera informacje także od osób z otoczenia dziecka i rodziny, czyli także m.in. wśród sąsiadów. Kurator ma obowiązek zachować w tajemnicy wszystko, czego dowiedział się podczas wywiadu środowiskowego. Przy jego przeprowadzaniu musi wylegitymować się legitymacją służbową wobec każdej przepytywanej osoby. Z przeprowadzonego wywiadu kurator sporządza sprawozdanie, które przedstawia sądowi. Wywiad środowiskowy: sprawy karne Wywiad środowiskowy przeprowadza się również w sprawach karnych. Celem jest poznanie sytuacji życiowej oskarżonego, jego dotychczasowego trybu życia i stosunków w najbliższym środowisku. Uzyskuje się też informacje o jego stanie zdrowia, nałogach, stanie majątkowym oraz źródłach dochodu. W tym celu rozpytuje się osoby z jego najbliższego otoczenia. Jeśli wywiad przeprowadza pracownik socjalny, to policja zobowiązana jest zapewnić mu ochronę. Co więcej, osoba taka ulega wyłączeniu na takich zasadach jak sędziowie, co zapewnić ma bezstronność jej osądów na temat oskarżonego. Przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w sprawach karnych może być obowiązkowe. Sytuacja taka ma miejsce w sprawach o zbrodnie, a także gdy oskarżony o umyślne przestępstwo przeciwko zdrowiu nie ukończył w chwili jego popełnienia 21. roku życia.
Dokumenty niezbędne przy wyjeździe z dzieckiem za granicę
Kiedyś można było wpisać dziecko w paszporcie rodzica, obecnie przy wyjeździe za granicę dziecko powinno mieć swój własny paszport lub dowód osobisty.
Kiedyś można było wpisać dziecko w paszporcie rodzica, obecnie przy wyjeździe za granicę dziecko powinno mieć swój własny paszport lub dowód osobisty. Poza Polską dziecku mogą też przydać się inne dokumenty, jak choćby dowód ubezpieczenia zdrowotnego. Wyjazd z dzieckiem za granicę: paszport Zasadniczo dokumentem uprawniającym do przekroczenia granicy jest paszport. W przypadku małoletnich wydaje się go na wniosek rodziców lub opiekunów. Wydaje go wojewoda. Wyjazd z dzieckiem za granicę: wiza Nie zawsze sam paszport wystarczy. Są kraje, w których do przekroczenia granicy trzeba otrzymać jeszcze wizę uprawniającą do pobytu na jego terytorium lub przejazdu przez nie. Tak jest w przypadku Białorusi, Chin, Kuby, Egiptu i większości państw afrykańskich. Wyjazd z dzieckiem za granicę: dowód osobisty Na terenie Unii Europejskiej zarówno dorośli, jak i małoletni mogą poruszać się bez paszportu, mając jedynie dowód osobisty. Dokument ten zasadniczo otrzymuje się wraz z osiągnięciem pełnoletniości, jednak czasem otrzymuje się go wcześniej. Od 15. roku życia należy mieć dowód osobisty, jeśli pozostaje się w stosunku pracy lub nie zamieszkuje się z rodzicami lub opiekunami. Natomiast na uzasadniony wniosek rodziców można wydać dowód osobisty dziecku przed ukończeniem przez nie 13. roku życia. W praktyce dotyczy to także kilkumiesięcznych dzieci. Wyjazd z dzieckiem za granicę: ubezpieczenie zdrowotne Jeśli dziecko ubezpieczone jest w NFZ, wówczas przysługuje mu opieka zdrowotna w krajach UE i EFTA. Trzeba jednak w celu otrzymania bezpłatnych świadczeń zdrowotnych w nagłych wypadkach w tych krajach wyrobić Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego. Wniosek o jej wydanie składa się w oddziale NFZ. Natomiast jeśli wyjeżdżamy do innego kraju, to warto mieć ze sobą zawsze dokument poświadczający wykupienie ubezpieczenia zdrowotnego dla dziecka na czas wyjazdu. Wyjazd z dzieckiem za granicę: zgoda rodzica Jeśli zamierzamy wyjechać z dzieckiem za granicę na stałe, wówczas należy otrzymać zgodę drugiego rodzica. Powinna być notarialnie poświadczona, warto też, aby była przetłumaczona przez tłumacza przysięgłego na język kraju, do którego się udajemy. Wyjazd z dzieckiem za granicę: akt urodzenia Akt urodzenia może być przydatny, jeśli dziecko nosi inne nazwisko niż matka lub ojciec. Stanowi wówczas dowód tego, że dziecko pochodzi od tego rodzica. Planujesz wakacje na malowniczej Krecie? Zobacz, jak się przygotować na zimowe wakacje w Grecji. Przed wyjazdem za granicę warto zabezpieczyć się na wypadek nieoczekiwanej choroby. Dowiedz się, jakie warto mieć ubezpieczenie wyjazdu za granicę. Wyjeżdżając na wakacje, warto zabrać ze sobą wygodne ubrania, zarówno na co dzień jak i do spania. Zobacz, modne piżamy damskie.