Jak suplementować żelazo? Dieta bogata w żelazo
Niedobór żelaza grozi anemią i bardzo negatywnie wpływa na nasze zdrowia. Niedokrwistość zdarza się bardzo często, zwłaszcza u dziewczynek w okresie dojrzewania bądź u kobiet podczas ciąży i menopauzy. Zróżnicowana i zdrowa dieta pomoże utrzymać odpowiedni poziom żelaza we krwi. Jeśli jednak mamy już jakieś braki, warto postawić na suplementy diety z żelazem. Funkcje żelaza w organizmie Żelazo to jeden z najważniejszych elementów budulcowych naszej krwi. Dzięki niemu możliwych jest transport tlenu z płuc do komórek całego ciała, które zostaje odpowiednio dotlenione. Dlatego jego brak ma także duże konsekwencje dla naszego zdrowia. Ponadto żelazo wspomaga funkcjonowanie tkanki mięśniowej oraz licznych enzymów. Niestety bardzo łatwo nabawić się anemii, która wymaga leczenia. W przyswajaniu odpowiedniej ilości żelaza pomoże zdrowa, zbilansowana dieta. Które produkty mają najwięcej żelaza? Produkty bogate w żelazo: tofu - ma mnóstwo żelaza, fasola, zielone liście, np. szpinak, botwinka, wodorosty, szparagi, sałata masłowa, kurki, ciecierzyca, soczewica, wiele, wiele innych warzyw. Przyprawy o największej zawartości żelaza: tymianek, bazylia, majeranek, kurkuma, kumin, natka pietruszki, koperek, cząber, oregano. Jak zwiększyć wchłanialność żelaza? Wchłanialność żelazo zwiększa się kilkukrotnie, jeśli spożywamy je wraz z witaminą C. Ocenia się, że jedząc posiłki, które są bogate w oba te składniki, przyjmujemy od 2 do 4 razy więcej wapnia. Bardzo duża różnica jest między żelazem hemowym i niehemowym. Żelazo hemowe to takie, którego źródłem jest mięso, ryby czy owoce morza. Jest ono dużo lepiej przyswajalne niż żelazo niehemowe, które występuje w nabiale, jajkach i roślinach. Żelazo niehemowe przyswajane jest jedynie w 10%. Jednakże w wielu warzywach znajduje się również witamina C, co zwiększa efektywność zjadanych posiłków. Duży wpływ na przyswajalność żelaza ma kwas fitowy, znajdujący się w warzywach strączkowych, nasionach i orzechach. Duża zawartość tego kwasu obniża wchłanianie się niektórych składników mineralnych, w tym żelaza. Jego działanie można jednak zneutralizować przez gotowanie i namaczanie produktów. Suplementy diety z żelazem - czy warto je stosować? Zapotrzebowanie na żelazo zwiększa się w niektórych przypadkach, wtedy warto suplementować ten składnik odżywczy. Dzieje się to często na przykład u dziewczynek podczas dojrzewania, krwawieniu miesiączkowym czy przy menopauzie. Zaleca się je również przyjmować w okresie ciąży. Niekiedy do anemii może dojść przy restrykcyjnej diecie odchudzającej lub wegetariańskiej. Najlepiej przyswajalną formą żelaza jest chelat żelaza. Ta forma zwiększa aż 5-krotnie wchłanianie się tego pierwiastka niż przy wykorzystaniu innych związków z jego zawartością.
Hipernatremia (nadmiar sodu) – przyczyny, charakterystyczne objawy, leczenie, skutki
Hipernatremia, czyli nadmiar sodu, najczęściej wynika z nieprawidłowej diety i braku odpowiedniego nawadniania organizmu. Może prowadzić do wielu poważnych schorzeń i negatywnych skutków zdrowotnych. Nieleczona hipernatremia może prowadzić do śmiertelnych chorób. Zwróć większą uwagę na to co jesz, sól w nadmiarze jest jednym z największych wrogów zdrowego stylu życia. Czym jest hipernatremia? Jak rozpoznać objawy i na czym polega leczenie? Co to jest hipernatremia? Hipernatremia to nieprawidłowość w działaniu gospodarki wodno-elektrolitowej, wynikająca z nadmiaru sody w organizmie. Sód jest jednym z istotniejszych pierwiastków, jeśli chodzi o prawidłowe funkcjonowanie naszego ciała. Ma on za zadanie, razem z chlorem i potasem, regulować gospodarki: wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadową. Sód odpowiada między innymi za: regulację ciśnienia krwi, ochronę przed odwodnieniem, zachowanie prawidłowej ilości płynu międzykomórkowego i osmolalność osocza, wspomaga pracę serca, bierze udział w przekazywaniu impulsów nerwowych, wspiera pracę enzymów organów wewnętrznych. Przyczyny hipernatremii, czyli nadmiaru sodu Hipernatremia ma dużo różnych przyczyn, jednak najczęstszą z nich jest nieprawidłowa dieta. Jeżeli jednocześnie spożywamy pokarmy z duża ilością soli i dostarczamy do organizm zbyt mało wody to bardzo łatwo o nadmiar sodu w organizmie. Pamiętaj, że według Światowej Organizacji Zdrowia dzienna dawka soli nie powinna przekraczać 5 g - jedna płaska łyżeczka. Inną przyczyną jest utrata czystej wody z naszego ciała, na przykład poprzez biegunkę czy wymioty. Występuje ona także w czasie silnego katabolizmu i nadczynności tarczycy. Hipernatremia może także wynikać z obecności mannitolu lub mocznika w organizmie, co prowadzi do częstego oddawania moczu. Wiąże się ją także z niedoborem wazopresyny, hormonu który zatrzymuje wodą i sód, dzięki czemu poziom nawodnienia organizmu jest prawidłowy. Nieprawidłowości prowadzących do nadmiaru sodu w organizmie jest bardzo dużo, powyżej zostały wymienione te które występują najczęściej. Hipernatremia - charakterystyczne objawy Jeżeli przyczyną hipernatremii jest zbyt mała ilość wody w organizmie, objawy są tożsame z symptomami odwodnienia, takimi jak: nudności, pragnienie, wysuszona skóra, wysuszone błony śluzowe, osłabienie mięśni, wysokie ciśnienie, ból głowy, rozdrażnienie, senność. Intensywność objawów zależy od tego, jak szybko i jak bardzo wzrósł poziom sodu we krwi. W najgorszych przypadkach można zauważyć także wzmożoną potliwość. Trzeba pamiętać, że ostra hipernatremia może doprowadzić nawet do śpiączki i śmierci. Nadmiar sodu może się także pojawić przy przewodnieniu organizmu, wtedy najpopularniejszymi objawami są: zastój płucny, obrzęki oraz przepełnienie żył szyjnych. Leczenie hipernatremii Leczenie hipernatremii wynikającej z odwodnienia polega na podawaniu choremu dużej ilości płynów z małą zawartością sodu. Płyny muszą być podawane w regularnych, krótkich odstępach w niedużych dawkach. Czasami lekarz może również wprowadzić leczenie farmakologiczne, które usunie nadmiar sodu z organizmu. Bardzo ważne jest również wprowadzenie diety niskosodowej i unikanie nadmiaru soli. Maksymalna dawka soli, chodzi tutaj przede wszystkim o dosalanie potraw, wynosi 5 g na dzień. Jeśli jednak stan jest wywołany przewodnieniem, leczenie jest zdecydowanie mniej przyjemne. Wykorzystuje się tutaj hemodializę, czyli sztuczną nerkę, która usuwa z organizmu toksyny i zbędne produkty przemiany materii. Hipernatremia (nadmiar sodu) - skutki Nieleczona hipernatremia bardzo negatywnie wpływa na nasz organizm. Jest przyczyną nadciśnienia tętniczego i nieprawidłowości w pracy serca. Nadmiar sodu może także prowadzić do kamienicy nerkowej, gdyż powoduje on zwiększenie wydalania wapnia z moczem. To właśnie nadmiar wapnia tworzy kamienie nerkowe. Nadmiar sodu może prowadzić także do dwóch bardzo poważnych schorzeń: raka żołądka i udaru mózgu. Zbyt duża ilość soli uszkadza błonę śluzową żołądka i może być bezpośrednią przyczyną rozwoju komórek rakowych. Z kolei udar mózgu jest wynikiem zbyt dużego ciśnienia tętniczego.
Jakie właściwości odżywcze mają grzyby? Witaminy i mikroelementy w grzybach
Zdania co do tego, czy grzyby są wartościowym produktem, który warto uwzględniać w codziennej diecie, są podzielone. Niektórzy są przekonani, że poza smakiem grzyby nie mają w sobie absolutnie nic. Inni twierdzą, że są skarbnicą witamin i mikroelementów. Warto przekonać się, jak jest naprawdę.
Zdania co do tego, czy grzyby są wartościowym produktem, który warto uwzględniać w codziennej diecie, są podzielone. Niektórzy są przekonani, że poza smakiem grzyby nie mają w sobie absolutnie nic. Inni twierdzą, że są skarbnicą witamin i mikroelementów. Warto przekonać się, jak jest naprawdę. Grzyby leśne chętnie spożywane są jedynie w niektórych krajach świata. W wielu zakątkach Europy nie je się ich prawie wcale – mieszkańcy Szwecji, Norwegii, Danii, Austrii, Belgii czy Hiszpanii właściwie nie znają innych grzybów niż uprawiane w szklarniach pieczarki czy boczniaki. Co kryją w sobie grzyby? Grzyby, podobnie jak warzywa, zawierają w sobie przede wszystkim wodę (stanowi ona około 80%). Dzięki temu zawierają niewielkie ilości kalorii i mogą być bez przeszkód spożywane przez osoby, które próbują stracić na wadze. Podstawowym budulcem ścian komórkowych grzybów jest chityna. Jest to wielocukier, którego chemiczna budowa zbliżona jest do struktury błonnika. Chityna, podobnie jak błonnik, nie jest rozpuszczana przez soki żołądkowe. To właśnie ze względu na jej obecność grzyby mogą powodować problemy trawienne – po spożyciu przez długi czas zalegają w żołądku, by później jedynie przemieścić się w dół układu pokarmowego. Wśród witamin, jakie zawierają grzyby, wymienia się między innymi: witaminę A (w postaci karotenu) – największe jej ilości zawierają mleczaje, witaminę B1 – szczególnie dużo zawierają jej kurki (ilość witaminy B1 w tych grzybach jest tak samo wysoka, jak w przypadku drożdży piekarskich), witaminę D – duże jej ilości zawierają przede wszystkim borowiki i podgrzybki brunatne, witaminę PP (niacyna) – określana również jako witamina B3, można znaleźć ją we wszystkich gatunkach grzybów. Grzyby zawierają także wiele soli mineralnych oraz mikroelementów. Najważniejsze z nich to: żelazo, potas, fosfor, miedź, wapń, cynk, jod, mangan. Warto pamiętać, że znacznie więcej witamin i mikroelementów znajduje się w kapeluszach niż trzonkach grzybów. Czy warto włączyć grzyby do swojej diety? Jak widać, grzyby zawierają wiele cennych wartości odżywczych, a przy tym są wyjątkowo niskokaloryczne. Włączenie ich do swojego menu może być dobrym pomysłem. Warto jednak wiedzieć, że ze względu na zawartość ciężkostrawnej chityny, grzybów nie powinny spożywać dzieci, kobiety w ciąży, osoby mające problemy z nerkami lub wątrobą.
5 zalet jedzenia grzybów. Dlaczego warto włączyć je do diety?
Czy wiesz, że grzyby poprawiają odporność, pomagają utrzymać prawidłową masę ciała i mogą chronić przed chorobami cywilizacyjnymi? Sprawdź, dlaczego warto jeść grzyby.
Czy wiesz, że grzyby poprawiają odporność, pomagają utrzymać prawidłową masę ciała i mogą chronić przed chorobami cywilizacyjnymi? Sprawdź, dlaczego warto jeść grzyby. Grzyby uważane są przez wiele osób za ciężkostrawne i często niebezpieczne dla zdrowia. Część osób rezygnuje ze spożywania grzybów w obawie przed zatruciem czy niestrawnością. Oczywiście, należy jeść tylko te grzyby, które pochodzą ze sprawdzonych źródeł (sklepów czy od wprawionych grzybiarzy) i odpowiednio je przygotowywać. 1. Mają mało kalorii W skład grzybów wchodzi głównie woda – nie zawierają one prawie w ogóle tłuszczu. W związku z tym można dodawać je do wielu dań – nawet przez osoby, które chcą zredukować lub utrzymać masę ciała. Wśród wszystkich grzybów najmniej kaloryczne są pieczarki – zawierają tylko 15 kalorii w 100 gramach. Tylko 18 kalorii mają kurki, około 30 – boczniaki i inne grzyby leśne. 2. Są wyjątkowo odżywcze Grzyby są bardzo sycące i odżywcze. Zgodnie ze skalą ADNI (Aggregate Nutrient Density Index), czyli skalą gęstości odżywczej, która porządkuje produkty ze względu na zawartość składników odżywczych przypadających na 1 kalorię, grzyby mają aż 238 punktów. Wyprzedzają tym samym niektóre produkty mięsne o ponad 200 punktów! 3. Zawierają dużo błonnika Błonnik jest niezwykle ważną substancją w codziennej diecie – także osób, które zwracają uwagę na swoją sylwetkę. Potrawy z wysoką zawartością błonnika utrzymują uczucie sytości przez długi czas. Błonnik pomaga utrzymać metabolizm na wysokim poziomie. Warto jednak pamiętać, że grzyby zawierają chitynę, czyli tak zwany błonnik nierozpuszczalny. Jest on słabo trawiony przez nasz organizm. W związku z tym grzybów powinny unikać dzieci do 3-4 roku życia oraz osoby, które mają kłopoty z trawieniem. Od grzybów leśnych znacznie lżejsze są pieczarki, które są bezpieczne dla dzieci. 4. Poprawiają odporność Grzyby zawierają dużą ilość antyoksydantów (przeciwutleniaczy), takich jak selen czy ergotioneina. Związki te chronią organizm przed przeziębieniami oraz stymulują produkcję limfocytów T. Ponadto część naukowców uważa, wymienione związki mogą być w przyszłości wykorzystywane do leczenia nowotworów czy AIDS. Ponadto grzyby zawierają też dużo witamin z grupy D, a także polifenole, korzystnie wpływające na funkcjonowanie organizmu. 5. Mogą zapobiegać powstawaniu chorób cywilizacyjnych W skład grzybów wschodzą także związki, takie jak beta-glukan czy CLA – sprzężony kwas linolowy (nienasycony kwas tłuszczowy). Związki te mają wiele korzystnych dla zdrowia właściwości. Między innymi pomagają obniżyć poziom złego cholesterolu oraz poziom cukru we krwi, mają właściwości antynowotworowe czy zwiększają odporność na wirusy. Dzięki temu mogą zapobiegać takim chorobom, jak nowotwory, cukrzyca, nadciśnienie i choroby układu sercowo-naczyniowego.
Z czego powinno składać się drugie śniadanie sportowca?
W profesjonalnym sporcie zbilansowana dieta stanowi tak samo ważną kwestię, jak sam trening. W przypadku sportowców na poziomie amatorskim kwestie dietetyczne są często bagatelizowane. To duży błąd, który może niekorzystnie wpływać na osiągane wyniki, a nawet prowadzić do problemów ze zdrowiem. Podpowiadamy, jak powinno wyglądać wartościowe drugie śniadanie sportowców.
W profesjonalnym sporcie zbilansowana dieta stanowi tak samo ważną kwestię, jak sam trening. W przypadku sportowców na poziomie amatorskim kwestie dietetyczne są często bagatelizowane. To duży błąd, który może niekorzystnie wpływać na osiągane wyniki, a nawet prowadzić do problemów ze zdrowiem. Podpowiadamy, jak powinno wyglądać wartościowe drugie śniadanie sportowców. Uważa się, że drugie śniadanie powinno zaspokajać około 10% dziennego zapotrzebowania na wartości odżywcze. Jeżeli ktoś je mało wartościowe pierwsze śniadanie, to drugie powinno przynajmniej wyrównywać zapotrzebowanie na energię i inne wartości odżywcze. Drugie śniadanie ratunkiem dla mięśni W większości przypadków drugie śniadanie osób uprawiających sport jest spożywane po zakończonym porannym treningu. Godzina jedzenia nie ma większego znaczenia. Istotne jest to, aby dostarczyć organizmowi wartości odżywcze do kilkudziesięciu minut po intensywnym wysiłku fizycznym. Wszystko dlatego, że po treningu mięśnie starają się odzyskać energię, którą utraciły. Jeżeli nie będą miały dostarczonej odpowiedniej dawki wartości odżywczych, to nie będą mogły się odbudować. We wspomnianej odbudowie mięśni kluczowe są węglowodany i chude białko. Szczególną uwagę w kwestii możliwie najszybszego dostarczenia ich organizmowi powinny zwracać osoby uprawiające sporty siłowe. Wówczas mięśnie są najbardziej narażone na rozpad. W takich przypadkach najlepiej spożywać pełnowartościowe drugie śniadanie do godziny od zakończenia treningu. Pomysły na drugie śniadanie dla sportowców Najprostszym w przygotowaniu pełnowartościowym posiłkiem na drugie śniadanie dla osób uprawiających sport są różnego rodzaju szejki. Najlepiej przygotowywać je z chudego mleka, owoców (można wybrać banany, truskawki, kiwi czy pomarańcze) z dodatkiem niewielkiej ilości gorzkiej czekolady. Poza szejkami dobrze sprawdzają się klasyczne drugie śniadania w formie różnego rodzaju płatków z dodatkiem mleka. Mogą być to płatki owsiane, jaglane lub ryżowe. Dodatki mogą stanowić owoce, masło orzechowe czy bakalie. Jeżeli ktoś nie przepada za posiłkami na słodko, może postawić na inny rodzaj jedzenia. Mogą się w nim znaleźć takie produkty, jak: chude sery, jogurt naturalny, kurczak, kasze (jaglana, gryczana, jęczmienna), warzywa (pomidory, sałata, ogórki, marchewka, papryka).
Korzeń maca – co to jest? Wartości odżywcze i zastosowanie w kuchni korzenia maca
Maca (Lepidium meyenii, Lepidium peruvianum, znana także jako Pieprzyca peruwiańska) to roślina korzeniowa pochodząca z Peru. Mieszkańcy Andów wykorzystują przygotowany z niej proszek do przyrządzania energetycznego napoju o nazwie „maca-chicha”.
Maca (Lepidium meyenii, Lepidium peruvianum, znana także jako Pieprzyca peruwiańska) to roślina korzeniowa pochodząca z Peru. Mieszkańcy Andów wykorzystują przygotowany z niej proszek do przyrządzania energetycznego napoju o nazwie „maca-chicha”. Korzeń maca otrzymał miano „superfood”, to oznacza, że został zaliczony do tzw. super żywności, czyli takiej, która w składzie zawiera szczególnie bogatą ilość wartościowych dla organizmu ludzkiego składników odżywczych. Maca stosowana jest m. in. jako specyfik na poprawę koncentracji, płodności, regulację ciśnienia krwi oraz przyspieszenie procesów regeneracyjnych w rekonwalescencji i naturalny energetyki. Jak wygląda i jak smakuje maca? Maca jest korzeniowym warzywem z rodziny kapustowatych. Wyglądem przypomina dużą rzodkiewkę. Istnieje wiele odmian kolorystycznych maca, a najpopularniejsze z nich to: żółta, czerwona oraz czarna. Peruwiańczycy stosują ją zarówno jako lekarstwo, jak i produkt spożywczy codziennego użytku. Maca jest konsumowana w wersji pieczonej, gotowanej często jako zamiennik ziemniaków. Suszone i sproszkowane bulwy maca są składnikiem słodkich puddingów, różnego rodzaju wypieków oraz fermentowanego napoju o nazwie „maca-chichi”. Proszek z korzenia maca ma słodkawy orzechowy smak. Korzeń maca - wartości odżywcze 100 gramów sproszkowanego korzenia maca dostarcza 373 kcal (1584kJ) i zawiera: około 14 % białka, z czego 8 kluczowych dla prawidłowego funkcjonowania organizmu aminokwasów, około 76 % węglowodanów, około 1,5 % tłuszczu, około 8,5% błonnika. Jest bogaty w magnez, sód, potas, mangan, witaminy z grupy B, witaminę A, C i E oraz wapń, miedź, fosfor, żelazo. Ponadto zawiera również czynne związki biologiczne, takie jak: glukozynolany: p-metoksybenzyl izotiocyjanianu, flawonoidy, beta-ekdyzon, sitosterole, alkaloidy, garbniki oraz stigmasterol. Dotychczas nie odnotowano przypadków skutków ubocznych związanych ze stosowaniem korzenia maca. Maca to roślina należąca z rodziny krzyżowych (Brassicaceae), z tego względu osoby, które są uczulone na te odmiany powinny zachować szczególną ostrożność w czasie stosowania macy oraz niezwłocznie skonsultować się z lekarzem w przypadku zauważenia jakiejkolwiek reakcji alergicznej.
Bretarianizm - odżywianie praną lub słońcem
Bretarianizm stanowi filozofię, zakładającą życie bez dostarczania pokarmu w postaci fizycznej i wody. Bretarianie czerpią energię ze światła lub tzw. prany, zwanej też Źródłem. Do przejścia na ten styl życia potrzebna jest głęboka przemiana świadomości.
Bretarianizm stanowi filozofię, zakładającą życie bez dostarczania pokarmu w postaci fizycznej i wody. Bretarianie czerpią energię ze światła lub tzw. prany, zwanej też Źródłem. Do przejścia na ten styl życia potrzebna jest głęboka przemiana świadomości. Bretarianie, podobnie jak witarianie i frutarianie, odrzucają zalecenia dietetyki, które zakładają dostarczanie ciału substancji odżywczych. Zgodnie z tymi filozofiami życiowymi, odżywiać można się energią kosmiczną, która zapewnia zdrowe i długie życie. Czym jest bretarianizm? Bretarianizm to filozofia, która zakłada możliwość życia się bez jedzenia i picia. Bazuje na energii życia nazywanej chi lub prana. Bretarianie odrzucają jedzenie, ponieważ uważają je za uzależnienie. Powodowane jest to nawykami, które już od urodzenia narzuca rodzina, a następnie - społeczeństwo. Ciało jest uzależnione od pokarmu, ponieważ zgodnie z komunikatami dochodzącymi z zewnątrz, tylko jedząc i pijąc, jest w stanie przeżyć. Jak twierdzą bretarianie, człowiek potrzebuje do życia jedynie woli opartej o moc wewnętrzną. Pożywienie w formie fizycznej jest według tej filozofii tylko nośnikiem tej energii. Bretarianie sądzą, że biofotony pobierane ze światła i wytwarzane w procesie fotosyntezy, przedłużają życie. Ich organizm nie musi trawić pożywienia, na który to proces zużywane jest około 70-80% energii. Niektórzy nazywają taki styl życia dietą praniczną i dopuszczają okazjonalne jedzenie w celach towarzyskich. Motywują to chęcią przyjmowania miłości, np. od bliskich, którzy przyrządzają posiłki, chcąc sprawić innym radość. Bretarianizm - badania Według powszechnie dostępnych badań, do życia potrzebne są jedzenie i woda. Zgodnie z nimi bez pożywienia można wytrzymać kilka tygodni, a bez wody - kilka dni. Najdłuższa odnotowana głodówka trwała 73 dni. Uczestnik strajku głodowego w Irlandii w 1981 r. pościł, ale pił wodę. Niestety zmarł. Doświadczenia kilku osób, które żyją, stosując bretarianizm, przeczą badaniom. Znany jest przypadek jogina Prahlada Jani, który przeżył 70 lat bez picia i spożywania pokarmów. W wieku 85 lat został przebadany w indyjskim szpitalu w Ahmadabadzie. Testy trwały przez 3 tygodnie, a w pokoju pacjenta zainstalowano kamery, aby potwierdzić, że mówi prawdę. Badania pokazały, że jogin jest zupełnie zdrowy. Ponadto dzięki praktyce jogi, jego umysł był jasny, zupełnie jakby miał kilkanaście lat. Z kolei indyjski inżynier-mechanik Hira Ratan Manek od 1992 r. odżywia się energią słoneczną. Jest w stanie obyć się bez jedzenia nawet przez kilkaset dni. Najdłuższy okres, w którym nie jadł to 411 dni. Przeszedł pomyślnie wszelkie testy, którym został poddany. Zgodnie z filozofią bretarianizmu przez pewien czas żył też polski piosenkarz Jacek Łaszczok (pseudonim artystyczny Stachursky). Jego przerwy w jedzeniu trwały 7 lub 14-dni, ich skutkiem było oczyszczenie organizmu. Krótko- lub średnioterminowy post może pozytywnie wpłynąć na organizm. Natomiast korzystne działanie bretarianizmu nie zostało potwierdzone naukowo. Warto o tym pamiętać, podejmując decyzję o życiu bez jedzenia. Może być ono groźne w skutkach i jest podejmowane jedynie na własną odpowiedzialność. Bretarianizm - jak zacząć? Nie istnieje jedna droga, aby zacząć być bretarianinem. Człowiek, który chce żyć w ten sposób, może wybrać własną. Istnieją radykałowie, którzy nagle odrzucają pożywienie. Jednak najrozsądniejszą ścieżką wydaje się być stopniowe zmniejszanie ilości przyjmowanego pokarmu. Według bretarian, najlepiej zacząć od odrzucenia pokarmów mięsnych i odzwierzęcych, a następnie nabiału. Ma to na celu oczyszczenie organizmu z toksyn. Istnieją trzy aspekty, na które należy zwrócić uwagę, jeśli chce się podjąć próbę odżywiania światłem. Są to: nastawienie i zmiana świadomości; dzięki jej rozwojowi możliwe jest podniesienie wewnętrznych wibracji; pozwala to na zjednoczenie się z wibracjami światła, dzięki czemu można z niego czerpać energię do życia; medytacja - tylko dzięki wewnętrznemu spokojowi i opanowaniu gonitwy myśli można zacząć panować nad swoim ciałem i przygotować je na nadchodzące zmiany; oprócz tego warto dowiedzieć się, czego można oczekiwać w trakcie zmiany stylu życia na bretarianizm - są to: wahania nastrojów, zmiana na gruncie relacji z innymi ludźmi, a nawet pełna przemiana charakteru; stan zdrowia: organizm powinien być w pełni sił; lepiej nie zaczynać odżywiania się praną, przy infekcji bądź poważniejszej chorobie, gdyż skutki tego mogą być tragiczne; najlepiej zmieniać swój styl życia po konsultacjach z osobami, które przeszły taką przemianę, pamiętając jednak, że każdy człowiek ma swoją drogę i wie najlepiej, co mu służy; w tym celu należy wsłuchać się w wewnętrzny głos, którego usłyszenie jest możliwe po zmianie świadomości, odbywającej się m.in. na skutek regularnej medytacji. Korzyści z bretarianizmu Bretarianizm nie bez powodu nie jest nazywany dietą, ale stylem życia. Odstawienie jedzenia i wody jest jedynie efektem przemian duchowych zachodzących we wnętrzu. Najważniejszą korzyścią z odżywiania światłem lub praną jest lepsze poznanie siebie i dotarcie do wnętrza. Przynosi spokój, radość i powoduje jasność umysłu. Łatwiejsze jest odczuwanie chwili obecnej i skupienie się na “tu i teraz”. Jak donoszą ludzie stosujący ten styl życia, bretarianizm zwiększa poczucie wolności, dodaje sił witalnych i zwiększa kreatywność. Organizm, który nie musi trawić pokarmu, może spożytkować energię na wszelkie działania pozwalające wyrazić siebie. Ilość potrzebnego snu drastycznie maleje, czasem nawet do 2-4 godzin w ciągu doby. Oprócz tego procesy starzenia spowalniają się, a ciało - oczyszcza się. Dodatkowe korzyści materialne to zmniejszenie kosztów zakupu jedzenia, a także czasu i energii poświęcanych na przyrządzanie posiłków. Podjęcie decyzji o przejściu na bretarianizm powinno być jednak efektem przemian na poziomie świadomości. Nie należy traktować go jako diety odchudzającej lub eksperymenty. Skutki dla osoby nieprzygotowanej mentalnie to pogorszenie stanu zdrowia lub nawet śmierć. Do odżywiania praną lub światłem należy się gruntownie przygotować. Warto przemyśleć jego skutki zdrowotne i świadomie podjąć decyzję, biorąc za nią pełną odpowiedzialność. Jedzenie to jedynie część naszego życia i z jego powodu nie warto go narażać.
Wszystko, co trzeba wiedzieć o owocach morza: rodzaje, dostępność, ceny, wartości odżywcze, przechowywanie, przyrządzanie
Niektóre rodzaje owoców morza, takie jak krewetki, można kupić w każdym supermarkecie, natomiast innych, np. ostryg, trzeba szukać u zaufanych dostawców. Świeże powinny być przechowywane w temperaturze 0–5°C, ponieważ bardzo szybko się psują.
Niektóre rodzaje owoców morza, takie jak krewetki, można kupić w każdym supermarkecie, natomiast innych, np. ostryg, trzeba szukać u zaufanych dostawców. Świeże powinny być przechowywane w temperaturze 0–5°C, ponieważ bardzo szybko się psują. Owoce morza, czyli frutti di mare, goszczą na stołach całego świata. Nadają się do sałatek, past, sosów i zup. Najlepiej smakują dopiero wyłowione z wody, sprzedawane na targowiskach w nadmorskich miejscowościach. Owoce morza: podział, charakterystyka Istnieją dwa główne rodzaje owoców morza: skorupiak i mięczaki. Do pierwszej grupy należą m.in. kraby, raki, krewetki, homary, langusty, natomiast do drugiej – przegrzebki, małże, ostrygi, ośmiornice, kałamarnice, ślimaki, mule. Jako składniki diety owoce morza są bardzo cenne, ponieważ obfitują w łatwo przyswajalne białko (najwięcej w krewetkach i langustach), witaminy z grupy B, a także rzadkie minerały: fluor, jod, selen, cynk (ten ostatni przede wszystkim w ostrygach). Niestety, owoce morza często wywołują reakcje alergiczne, a jeśli pochodzą z zanieczyszczonych wód, mogą zawierać szkodliwe związki. Owoce morza: występowanie, kupowanie Frutti di mare w Europie mogą cieszyć się przede wszystkim mieszkańcy krajów oblewanych przez Morze Śródziemne, Północne i Irlandzkie. Więcej owoców morza wyławia się jednak z wód Morza Japońskiego, Karaibskiego, Atlantyku i Pacyfiku. W Polsce można dostać te głębinowe żyjątka z importu – bardzo rzadko w postaci świeżej, częściej mrożone lub konserwowe (w białym winie, rozmaitych sosach lub w zalewie naturalnej). Kupując je, trzeba być bardzo ostrożnym, ponieważ zjedzenie nieprawidłowo lub zbyt długo przechowywanych grozi poważnym zatruciem. Owoce morza w puszce należy zjeść w ciągu 24 godzin od otwarcia. Nieświeże frutti di mare zdradza przede wszystkim zapach. Jeśli żyjątka mają muszle, powinny one być zamknięte i wypełnione płynem, a po ugotowaniu same się otworzyć. Ceny owoców morza są bardzo zróżnicowane, zależą przede wszystkim od gatunku. Opakowanie najtańszych mrożonych krewetek (200 g) można dostać już za kilkanaście złotych, natomiast sprowadzenie żywych homarów kosztuje nawet 300 zł za kilogram. Owoce morza: gotowanie i inne sposoby obróbki Owoce morza są łatwe do przyrządzenia, ponieważ nie wymagają długiej obróbki termicznej (5–7 minut). Przedłużenie tego procesu sprawia, że stają się gumowate. Można je gotować, piec, smażyć i grillować, a niektóre, tak jak ostrygi, nadają się do zjedzenia na surowo. Po ugotowaniu frutti di mare powinny ostygnąć w wywarze. Do owoców morza pasują czosnek, cytryna, natka pietruszki, chili, szafran, rozmaryn i tymianek. Zazwyczaj podaje się je z makaronem i popija białym winem.
Masło a miks tłuszczowy. Czym się różnią i na co zwracać uwagę podczas zakupów?
Miks tłuszczowy to wzbogacony o utwardzone oleje roślinne tłuszcz mleczny, który służy do smarowania pieczywa i ma zastępować masło. Jest tańszy w produkcji i nie jest tak wartościowy jak prawdziwe masło. Podczas zakupów łatwo dostrzeżemy różnicę, wystarczy, że przeczytamy etykietę oraz zwrócimy uwagę na kolor i twardość kostki leżącej w sklepowej lodówce.
Miks tłuszczowy to wzbogacony o utwardzone oleje roślinne tłuszcz mleczny, który służy do smarowania pieczywa i ma zastępować masło. Jest tańszy w produkcji i nie jest tak wartościowy jak prawdziwe masło. Podczas zakupów łatwo dostrzeżemy różnicę, wystarczy, że przeczytamy etykietę oraz zwrócimy uwagę na kolor i twardość kostki leżącej w sklepowej lodówce. Krajem, w którym zjadane jest najwięcej masła, jest Francja. W ciągu roku każdy Francuz spożywa przeciętnie około jednego kilograma masła. Po przeciwnej stronie znajdują się Hiszpanie, którzy jedzą niewiele masła, ponieważ zastępują je oliwą z oliwek. Polacy mieszczą się pośrodku tej skali, rocznie zjadamy blisko czterech kilogramów/litrów olejów roślinnych. Masło a miks tłuszczowy, czyli tłuszcz mleczny wzobogacony olejem roślinnym Świeże, klarowane, smakowe, wiejskie, do smarowania, do pieczenia, obniżające cholesterol - sklepowe półki wprost uginają się od rodzajów masła. Chętnie po nie sięgamy, ponieważ nadaje smak kanapkom, jajecznicy, ziemniakom i jest nieodzownym składnikiem większości wypieków. Niestety wiele z produktów dostępnych w sprzedaży to jednak nie prawdziwe masło, a miks tłuszczowy, który zawiera w sobie niezdrowe oleje roślinne. W maśle występują różne kwasy, jednym z nich jest kwas masłowy. Pełni on funkcję wskaźnika, który umożliwia rozpoznawanie tłuszczu mlecznego. W chwili, gdy masło jest nieświeże i zaczyna jełczeć, kwas masłowy wydziela intensywny zapach, dzięki czemu łatwo rozpoznamy, że nie nadaje się już ono do użytku. W maśle najliczniej występują kwasy nasycone (głównie palmitynowy i stearynowy) - od 65% do 70%. Znajdujący się w maśle tłuszcz mleczny w naszym organizmie całkowicie zamieniany jest na energię i nie obciąża wątroby. Według regulacji prawnych, abyśmy mogli dostępny na rynku produkt nazywać masłem, powinien on zawierać od 80% do 90% tłuszczu mlecznego i nie więcej niż 16% wody. Produkt, który ma mniejszą zawartość tego kwasu, nie jest masłem a miksem tłuszczowym wykorzystywanym do smarowania pieczywa - mieszanką tłuszczu mlecznego z tłuszczem roślinnym (głównie palmowym). Są to produkty masłopodobne, które powstały jako tańsza alternatywa dla masła. Utwardzane oleje roślinne dodawane do tłuszczu mlecznego mają niekorzystny wpływ na nasz organizm. Są źródłem niezdrowych tłuszczów trans, które mogą powodować, np. cukrzycę typu 2 lub choroby układu sercowo-naczyniowego. Jak odróżnić masło od miksu tłuszczowego? Miksy tłuszczowe są zwykle zapakowane w opakowania łudząco podobne do tych, w których znajduje się prawdziwe masło. Ma to na celu stworzenie w nas, jako konsumentach, wrażenia, że wybieramy produkt zawierający dobroczynne właściwości masła, ale korzystniejszy cenowo. Dlatego, jeżeli zależy nam na zakupie prawdziwego masła, a nie wyrobu masłopodobnego, powinniśmy zwrócić uwagę na barwę. Naturalne masło ma biały kolor a kostki w żółtych odcieniach są sztucznie barwione betakarotenem. Kolejną właściwością i wskazówką, że mamy do czynienia z masłem, jest twardość. W niskiej temperaturze masło staje się twarde i trudno je rozsmarować na kromce chleba. Jeżeli kostka, która przechowywana jest w sklepowych lodówkach, jest miękka i daje się zgnieść, oznacza to, że w jej składzie znajdują się oleje roślinne i jest to miks tłuszczowy. Cenne dla zdrowia składniki zawarte w maśle: CLA, witaminy A, E i D Masło, ze względu na możliwość podnoszenia poziomu cholesterolu we krwi, często jest źródłem kontrowersji. Dzienna dawka cholesterolu dla osób dorosłych to około 300 miligramów. Jedna 200 gramowa kostka masła zawiera około 400-500 miligramów cholesterolu. Jeżeli zjadamy masło w niewielkich ilościach (np. używamy go tylko do smarowania pieczywa), szanse na przekroczenie dziennej normy są niewielkie. Dla porównania, większą dawkę cholesterolu znajdziemy w wątrobie cielęcej, która zawiera 370 miligramów cholesterolu na 100 gramów mięsa. Warto też zwrócić uwagę na to, że prawdziwe masło ma wiele drogocennych dla naszego zdrowia składników, są to, np.: kwas CLA - który działa przeciwmiażdżycowo, zmniejsza ryzyko zachorowań na nowotwory, przyczynia się do rozwoju kości i sprzyja spalaniu tkanki tłuszczowej w organizmie, witamina A - odpowiadająca za dobre widzenie, zdrową skórę, włosy i paznokcie, witamina E - regulująca funkcjonowanie narządów rodnych, witamina D - mająca wpływ na dobry sen, odporność i właściwą pracę układu nerwowego, jod - który wspomaga pracę tarczycy, selen - pierwiastek, który zmniejsza ból i wspiera leczenie depresji.
Masło klarowane, olej kokosowy i rzepakowy. Na czym smażyć, grillować i piec potrawy
Masło klarowane, olej kokosowy i olej rzepakowy to jedne z najczęściej wybieranych tłuszczów do smażenia, każdy z nich nadaje się jednak do przygotowania innych potraw. W trakcie smażenia najlepiej sprawdzą się te tłuszcze, które mają wysoką temperaturę palenia i zawierają niewiele wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Dzięki tym właściwościom potrawy nie będą mieć posmaku spalenizny i będą mniej szkodliwe dla naszego organizmu.
Masło klarowane, olej kokosowy i olej rzepakowy to jedne z najczęściej wybieranych tłuszczów do smażenia, każdy z nich nadaje się jednak do przygotowania innych potraw. W trakcie smażenia najlepiej sprawdzą się te tłuszcze, które mają wysoką temperaturę palenia i zawierają niewiele wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Dzięki tym właściwościom potrawy nie będą mieć posmaku spalenizny i będą mniej szkodliwe dla naszego organizmu. Od tego, jakiego tłuszczu użyjemy do smażenia, będą zależeć jego: smak, zapach oraz zdrowotność. W trakcie procesu smażenia, znajdujące się na patelni produkty, wchłaniają nawet do 40% tłuszczu. Najwięcej tłuszczu absorbują produkty, takie jak schab wieprzowy i chipsy. Nieoceniony wpływ tłuszczów na organizm: transport witamin, kumulowanie energii, budowanie błon Tłuszcz jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Do jego najważniejszych funkcji należą: korzystny wpływ na wygląd skóry i paznokci, normalizowanie pracy narządów, np. nerek, gromadzenie energii, zmniejszenie ilości wydzielanych soków żołądkowych, transportowanie witamin: A,K, D i E, budowanie błon komórkowych. Termoodporność i niska zawartość kwasów tłuszczowych, czyli tłuszcz najlepszy do smażenia To, jak szybko tłuszcz zostanie wchłonięty przez produkt, zależy od: ilości wody w żywności, czasu i temperatury ogrzewania, rodzaju i powierzchni produktu oraz od stabilności cieplnej tłuszczu. Jeżeli szukamy oleju najlepszego do smażenia, powinniśmy zwrócić uwagę na to, jaki jest jego punkt dymienia, czyli w jakiej najniższej temperaturze ogrzewania zaczyna tracić swoje właściwości odżywcze. Spalony tłuszcz niekorzystnie wpływa na nasze zdrowie, ponieważ przyczynia się do powstawania substancji rakotwórczych w produkcie i nadaje potrawom posmak spalenizny. Na temperaturę dymienia wpływa zawartość wolnych kwasów tłuszczowych - im jest ich więcej, tym szybciej tłuszcz ulega spaleniu. Inną, ważną dla naszego zdrowia kwestią jest także zawartość wielonienasyconych kwasów tłuszczowych w oleju. Produkt do smażenia powinien zawierać ich możliwie jak najmniej, ponieważ w trakcie poddawania go obróbce termicznej szybko się utleniają i są szkodliwe dla zdrowia. Masło klarowanie - tłuszcz dobry do smażenia warzyw, ryb i delikatnych mięs Masło klarowane znane jest także jako ghee. Jest to poddany klarowaniu (oczyszczeniu z resztek białka zwierzęcego i innych zanieczyszczeń) tłuszcz zwierzęcy. Ma złocistą barwę i łagodny orzechowy aromat. Masło klarowane nadaje się do smażenia, gotowania i frytowania. Ma wyższą niż zwykłe masło temperaturę dymienia (około 235 stopni Celsjusza), ponieważ jest oczyszczone z białek, które obniżają stabilność cieplną. Nadaje się do smażenia takich produktów, jak: naleśniki, ryby, delikatne mięsa oraz różnego rodzaju placki. W 100 gramach masła klarowanego znajduje się blisko 99,5 gramów tłuszczu. Olej kokosowy - do smażenia, pieczenia i grillowania Olej kokosowy otrzymywany jest w procesie tłoczenia i poddawania obróbce miąższu orzechów kokosowych. Ze względu na swoją termostabilność jest chętnie stosowany w gastronomii. Punkt dymienia oleju kokosowego, jest niższy niż w przypadku masła klarowanego, mieści się pomiędzy 185 a 205 stopniami Celsjusza. Na rynku dostępne są dwie wersje tego oleju - rafinowany i nierafinowany. Pierwszy pozyskiwany jest oczyszczeniu pod wpływem wysokich temperatur, drugi zaś uzyskiwany jest na zimno. Rafinowany olej kokosowy jest bezwonny i bezsmakowy, nadaje się do smażenia, pieczenia i grillowania. Nierafinowany ma delikatny kokosowy smak i zapach, ma niższą temperaturę palenia, dlatego też nadaje się do krótkiego smażenia. Olej rzepakowy - do krótkiego smażenia i podgrzewania potraw W Polsce i w całej Europie jest jednym z najpopularniejszych olejów roślinnych. Ma neutralny smak, ale w porównaniu z olejem kokosowym i masłem klarowanym, zawiera więcej wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (około 28%). Dlatego może być wykorzystywany do krótkiego smażenia, np. podsmażenia warzyw lub podgrzania posiłków. Temperatura dymienia tłoczonego na zimno oleju rzepakowego mieści się w przedziale 130-180 stopni Celsjusza, dlatego ten typ oleju najlepiej sprawdzi się jako dodatek do sałatek. Do smażenia lepiej wybierać rafinowany olej rzepakowy, który ma wyższą temperaturę palenia (około 200 stopni Celsjusza). Niezależnie od tego, jaki tłuszcz do smażenia wybierzemy, warto pamiętać, abyśmy przeznaczoną do smażenia żywność kładli na rozgrzany olej. Produkty w mniejszym stopniu wchłaniają ciepły olej niż zimny i są dzięki temu mniej kaloryczne. Powinniśmy też unikać ponownego smażenia mięs na raz już wykorzystanym oleju. W ten sposób zmniejszymy ryzyko, że szkodliwe substancje, które powstały przy wcześniejszej obróbce termicznej tłuszczu, dostaną się do posiłku.
Pistacje - składniki odżywcze, zastosowanie w kuchni, przepis na pistacjową pastę do pieczywa
Pistacje są nasionami drzewa pistacjowego, które uprawiane jest nie tylko ze względu na orzechy, ale też z powodu walorów dekoracyjnych. Pistacje wykazują właściwości obniżające poziom cukru we krwi i mają niski indeks glikemiczny, dlatego są szczególnie polecane diabetykom. Smak pistacji jest delikatnie słony, dzięki czemu są uniwersalnym dodatkiem do wielu potraw. Pistacje nazywane są zielonymi migdałami, zielonymi orzechami i orzechami szczęścia.
Pistacje są nasionami drzewa pistacjowego, które uprawiane jest nie tylko ze względu na orzechy, ale też z powodu walorów dekoracyjnych. Pistacje wykazują właściwości obniżające poziom cukru we krwi i mają niski indeks glikemiczny, dlatego są szczególnie polecane diabetykom. Smak pistacji jest delikatnie słony, dzięki czemu są uniwersalnym dodatkiem do wielu potraw. Pistacje nazywane są zielonymi migdałami, zielonymi orzechami i orzechami szczęścia. Pistacje to jedne z najmniej kalorycznych orzechów, co niestety nie oznacza, że są niskokaloryczne. 100 gramów pistacji dostarcza około 560 kcal, ale są też lekkie i niewielkie, dlatego jedna pistacja ma tylko kilka kalorii. Ich jedzenie (w niewielkich ilościach) pozytywnie wpływa na sylwetkę, ponieważ zawierają dużo błonnika, który usprawnia pracę przewodu pokarmowego. Pistacje są znakomite jako przekąska, sprawdzają się również jako składnik wytrawnych past i słodkich kremów. Wartości odżywcze pistacji Włączenie pistacji do codziennego jadłospisu pozytywnie wpływa na funkcjonowanie całego organizmu. Zawarte w nich składniki regulują pracę układu nerwowego, wzmacniają odporność, obniżają ciśnienie tętnicze, działają ochronnie na serce i naczynia krwionośne, poprawiają pamięć i koncentrację, sprzyjają utrzymaniu smukłej sylwetki, pięknej cery i redukcji problemów trawiennych. W orzeszkach pistacjowych znajdują się: witaminy z grupy B, w szczególności B6 i B3 (PP), witamina A, witamina K, witamina C, witamina E, wapń, fosfor, potas, magnez, żelazo, cynk, błonnik pokarmowy, białko, tłuszcz, węglowodany. Pistacje – kulinarne zastosowanie Pistacje mają mocno orzechowy, słodko-słony smak, dlatego są idealnym dodatkiem zarówno do deserów, jak i wytrawnych potraw. Można z nich przygotować słodki krem do wafelków, tortu lub tarty. Są głównym składnikiem bałkańskiej baklawy (bakławy). Sprawdzają się jako przekąska, składnik serników, keksów, lodów czy trufli. Pistacje stanowią też bardzo ciekawy element dekoracyjny ze względu na piękny zielony kolor. Przepis na wegańską pistacjową pastę do pieczywa Składniki: 200 g pistacji solonych, 1 obrany ząbek czosnku, 100 ml oleju rzepakowego, szczypta świeżo mielonego czarnego pieprzu. Czas przygotowania:10 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Umieść wyłuskane z łupinek orzeszki w wysokim naczyniu lub kielichu blendera, dodaj olej, pieprz i czosnek. Zmiksuj wszystko na jednolitą masę; pamiętaj, aby nie miksować za długo, ponieważ z pistacji zacznie wytrącać się tłuszcz i masa się rozwarstwi. Przełóż pastę do słoiczka. Przechowuj w lodówce. Smacznego!
Orzechy włoskie – właściwości zdrowotne i zastosowanie
Orzech włoski (łac. Juglans regia) jest popularnym drzewem rosnącym na terenie całej Polski. Jego owoce są nie tylko smaczne, ale również bogate w cenne dla ludzkiego organizmu związki. Są to przede wszystkim antyoksydanty, których orzech włoski posiada najwięcej wśród wszystkich orzechów.
Orzech włoski (łac. Juglans regia) jest popularnym drzewem rosnącym na terenie całej Polski. Jego owoce są nie tylko smaczne, ale również bogate w cenne dla ludzkiego organizmu związki. Są to przede wszystkim antyoksydanty, których orzech włoski posiada najwięcej wśród wszystkich orzechów. Przygotowywana z jeszcze zielonych orzechów włoskich w łupinie nalewka to trunek bardzo skuteczny w walce z dolegliwościami trawiennymi. Często jest przyrządzana wyłącznie z tego powodu, ponieważ w smaku bywa gorzka i cierpka. Orzechy włoskie składniki odżywcze, witaminy i minerały Orzechy włoskie zawierają stosunkowo dużo tłuszczu – w 100 g orzechów znajduje się go ponad 60 g. Z tego względu taka ilość orzechów dostarcza aż około 700 kcal. Zalecana dzienna dawka orzechów włoskich to 30-40 g. Orzechy zawierają dużo błonnika pokarmowego, dzięki któremu ich jedzenie usprawnia pracę układu pokarmowego i hamuje nadmierny apetyt. Dlatego są szczególnie polecane (mimo swej kaloryczności) osobom będącym na dietach odchudzających oraz dbającym o szczupłą sylwetkę. Ponadto w orzechach włoskich znajdują się również takie składniki, jak: witamina A i E, witamina C, magnez, fosfor, witaminy z grupy B, żelazo, cynk, wapń, węglowodany, białko oraz kwas foliowy. Orzechy włoskie to również bogactwo cennych dla zdrowia wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Wpływ orzechów włoskich na organizm Jedzenie zalecanej dobowej porcji orzechów włoskich prowadzi do szeregu korzystnych zmian w całym ciele. Przede wszystkim usprawnia się praca układu pokarmowego oraz obniża się poziom cholesterolu we krwi. Wysoka zawartość kwasu foliowego czyni orzechy doskonałą przekąską dla kobiet w ciąży. Związek ten wpływa pozytywnie na rozwój układu nerwowego dziecka. Ponadto orzechy włoskie działają: regulująco na pracę woreczka żółciowego, ściągająco i odkażająco na cerę, szczególnie problematyczną np. trądzikową, ochronnie na układ sercowo-naczyniowy, wzmacniająco na system nerwowy, m. in. polepszają koncentrację i poprawiają nastrój, profilaktycznie w zakresie zapobiegania nowotworom, wspomagająco na układ odpornościowy, opóźniająco na procesy starzenia się organizmu. Lecznicze działanie wywaru z liści orzecha włoskiego Obecne w liściach orzechów włoskich garbniki zwalczają nadpotliwość. Ponadto zawarte w nich flawonoidy działają ściągająco, dzięki czemu sporządzony z liści wywar jest szczególnie zalecany w przypadku hemoroidów oraz żylaków nóg. Napar można stosować w formie nasiadówek, kąpieli, kompresów i okładów. Czy warto obierać orzechy włoskie z brązowej cienkiej skórki? W przypadku orzechów włoskich sytuacja ze skórką jest podobna do warzyw i owoców. W skórce, która otacza białe chrupkie wnętrze i zaraz pod nią znajduje się najwięcej cennych składników. Jest ona delikatnie gorzka i cierpka szczególnie, gdy orzech jest bardzo świeży. Wtedy też bardzo łatwo ją usunąć. Jednak, gdy orzechy są dokładnie wysuszone, skórka traci swoje nieprzyjemne walory smakowe i warto wówczas jej nie zdejmować. Przechowywanie orzechów włoskich Wysoka zawartość tłuszczu w orzechach sprawia, że szybko jełczeją. Z tego względu najlepiej nie kupować ich w wersji łuskanej (często siarkowanej) i w takiej postaci nie przechowywać przez długi czas.
Masło migdałowe – jakie posiada właściwości prozdrowotne? Zastosowanie i przepis na domowe masło z migdałów
Masło migdałowe w prosty sposób przygotuje się samodzielnie w domu, wykorzystując blender. Domowe masło jest produktem całkowicie naturalnym, a tym samym o najwyższych właściwościach prozdrowotnych. Związki w nim obecne opóźniają proces starzenia się skóry, chronią przed zawałem serca i nowotworami, a także poprawiają pamięć i koncentrację.
Masło migdałowe w prosty sposób przygotuje się samodzielnie w domu, wykorzystując blender. Domowe masło jest produktem całkowicie naturalnym, a tym samym o najwyższych właściwościach prozdrowotnych. Związki w nim obecne opóźniają proces starzenia się skóry, chronią przed zawałem serca i nowotworami, a także poprawiają pamięć i koncentrację. Masło migdałowe stanowi zamiennik dla tradycyjnych smarowideł pieczywa. Jest źródłem niezbędnych dla organizmu nienasyconych kwasów tłuszczowych, które wykazują korzystny wpływ na zdrowie. Migdały przyczyniają się do zmniejszenia ryzyka wystąpienia różnych chorób, m.in. cukrzycy i miażdżycy tętnic. Właściwości prozdrowotne masła migdałowego Masło migdałowe, zwłaszcza w 100% naturalne, bez żadnych dodatkowych składników i ulepszaczy smaku posiada wysokie wartości odżywcze. Dostarcza dużych ilości witaminy E, która należy do substancji antyoksydacyjnych. Witamina ta przyczynia się do hamowania procesów starzenia się skóry, dlatego potocznie nazywana jest „witaminą młodości”. Masło z migdałów jest dobrym źródłem nienasyconych kwasów tłuszczowych, które działają przeciwzapalnie i pozytywnie oddziałują na układ sercowo-naczyniowy. Regularne stosowanie masła migdałowego w diecie może prowadzić do obniżenia poziomu „złego” cholesterolu LDL przy jednoczesnym podniesieniu stężenia „dobrego” cholesterolu HDL. Ponadto masło na bazie migdałów ma właściwości przeciwzakrzepowe. Skutkuje to zmniejszeniem ryzyka rozwoju chorób, takich jak: miażdżyca, zawał mięśnia sercowego oraz udar mózgu. Migdały redukują również możliwość wystąpienia cukrzycy. Nienasycone kwasy tłuszczowe i błonnik pokarmowy zawarte w maśle migdałowym prowadzą do uregulowania poziomu glukozy we krwi, a także poprawiają odpowiedź komórek i tkanek na insulinę, chroniąc przed insulinoopornością (niewrażliwością organizmu na insulinę, która może stanowić początek cukrzycy). Związki przeciwutleniające występujące w maśle migdałowych chronią przed rozwojem chorób nowotworowych. Masło migdałowe – źródło cennych minerałów Migdały, na bazie których produkuje się masło, są również źródłem cennych składników mineralnych, takich jak wapń, cynk, fosfor i magnez. Dzięki nim masło migdałowe wpływa na prawidłową pracę serca, mięśni, nerek oraz mózgu. Cynk zapewnia zdrowy wygląd i optymalną kondycję skóry, włosów i paznokci. Zawartość magnezu oraz witamin z grupy B w migdałach przyczynia się do wspomagania pracy układu nerwowego, co skutkuje polepszeniem zdolności poznawczych, takich jak pamięć, koncentracja oraz uwaga. Ponadto, związki te wykazują właściwości antydepresyjne oraz zapobiegają wyczerpaniu psychicznemu. Wapń stanowi podstawowy składnik budulcowy kości oraz uczestniczy w procesie krzepnięcia krwi. Jego optymalna ilość w diecie chroni m.in. przed rozwojem osteoporozy i krzywicy. Domowe masło migdałowe – jak zrobić? Masło migdałowe dostępne jest w wielu sklepach i supermarketach, jednak przez jego zakupem należy dokładnie zapoznać się ze składem umieszczonym na opakowaniu. Wiele produktów jest wzbogacanych o dodatkowe substancje, sól oraz cukier. Najzdrowszą alternatywą jest domowe masło migdałowe, które przygotuje się w prosty sposób. Aby otrzymać słoiczek o pojemności około 300 ml, potrzebne jest 400 g migdałów. Wkłada się je do miski, zalewa wrzącą wodą i pozostawia na około 5 minut. Następnie migdały obiera się ze skórki i osusza na ściereczce. Kolejnym krokiem jest ułożenie migdałów na blasze wyłożonej wcześniej papierem do pieczenia i pieczenie ich w temperaturze 180 stopni Celsjusza przez około 15 minut. Upieczone migdały należy zmiksować przy pomocy blendera, aż do uzyskania jednolitej, gładkiej i oleistej masy. Do przygotowanego masła migdałowego można dodać odrobinę soli do smaku i/lub miodu. Domowe masło migdałowe znajduje szerokie zastosowanie w kuchni, zarówno do dań słodkich, jak też wytrawnych. Może być wykorzystywane jako dodatek do pieczywa, owsianki, a także omleta. Nierzadko dodawane jest do kruchych ciasteczek, naleśników oraz gofrów. Masłem migdałowym można również wzbogacić smak makaronu z kurczakiem.
Bakłażan – źródło cennych witamin i minerałów. Zastosowanie w kuchni – pomysły na zimowe przetwory
Bakłażan, inaczej oberżyna, posiada wysoką wartość odżywczą. Dostarcza m.in. związków o działaniu przeciwutleniającym, które chronią przed nowotworami i chorobami układu krążenia. Z bakłażana przygotowuje się smaczne i wartościowe przetwory na zimę, np. marynowane bakłażany.
Bakłażan, inaczej oberżyna, posiada wysoką wartość odżywczą. Dostarcza m.in. związków o działaniu przeciwutleniającym, które chronią przed nowotworami i chorobami układu krążenia. Z bakłażana przygotowuje się smaczne i wartościowe przetwory na zimę, np. marynowane bakłażany. Bakłażan jest szeroko wykorzystywany w kuchni. Można z niego przygotować smaczne zapiekanki, wegetariańskie gulasze, placuszki, a nawet zimowe przetwory. Bakłażan jest niskokaloryczny i dostarcza wielu cennych witamin i składników mineralnych. Wartość odżywcza bakłażana – jakich witamin i minerałów dostarcza? Bakłażan, nazywany inaczej oberżyną należy do gatunku psiankowatych. Z botanicznego punktu widzenia jest owocem. Bakłażan w kuchni polskiej ceniony jest za swoje wysokie wartości odżywcze, właściwości prozdrowotne i walory smakowe. Oberżyna jest warzywem niskokalorycznym – 100 gramów dostarcza jedynie 25 kcal. W składzie bakłażana znajdują się liczne cenne składniki o korzystnym wpływie na organizm. Jest on źródłem niezbędnych składników mineralnych, takich jak: potas, magnez, wapń, fosfor, żelazo, cynk i sód. Dostarcza również witamin z grupy B (B1, B2, B3, B6 i kwasu foliowego), witaminy C, E, K oraz prowitaminę A (beta karoten). Bakłażan zawiera także błonnik pokarmowy, który reguluje pracę jelit, usprawnia procesy trawienne i przeciwdziała zaparciom. Składniki obecne w oberżynie decydują o jej właściwościach przeciwutleniających, czyli niszczących wolne rodniki tlenowe. Jedzenie bakłażana przyczynia się do przyspieszenia przemiany materii oraz zmniejsza ryzyko powstania chorób nowotworowych. Oberżyna obniża poziom „złego” cholesterolu oraz przeciwdziała rozwojowi chorób układu krążenia i serca. Zastosowanie bakłażana w kuchni Bakłażan znajduje szerokie zastosowanie w kuchni. Można go zapiekać, smażyć lub dodawać do różnych potraw, np. do warzywnych gulaszów. Smakowitym i sycącym daniem są bakłażany faszerowane kaszą pęczak, jaglaną lub makaronem, mozzarellą i pomidorami. Z grillowanego bakłażana przygotuje się wegetariańskie gołąbki, które doskonale komponują się z młodymi ziemniakami i surówką. Do potraw z bakłażanem warto dodawać ziołowe przyprawy – oregano, tymianek, bazylię, estragon. Propozycją wykorzystania oberżyny są również smażone placuszki panierowane w jajku i bułce tartej. Z bakłażana można również przygotować smaczne zimowe przetwory, takie jak: bakłażany marynowane, w oliwie lub na ostro. Wśród domowych specjałów nie powinny zabraknąć również pasty z bakłażana, którą można smarować kanapki lub dodawać do rozmaitych potraw. Przepis na pastę z bakłażana Składniki: 1 bakłażan, 2 ząbki czosnku, sól i pieprz, ½ łyżeczki oliwy z oliwek. Sposób przygotowania: Bakłażana piecz w piekarniku nagrzanym do temperatury 180 stopni Celsjusza przez około 15 minut. Po upieczeniu i ostudzeniu za pomocą łyżki wydrąż miąższ. Do miąższu z bakłażana dodaj 2 obrane ząbki czosnku. Całość zmiksuj malakserem lub blenderem na gładką masę. Do pasty dodaj oliwę z oliwek, sól i pieprz. Całość wymieszaj. Przepis na marynowane bakłażany Składniki: 2 bakłażany. Składniki na marynatę: 1 litr białego octu winnego, pieprz, sól, 10 listków świeżej bazylii, 10 listków szałwii, oliwa z oliwek, 3 ząbki czosnku (pokrojone w plasterki). Sposób przygotowania: Bakłażany pokrój wzdłuż na plastry. W garnku zagotuj ocet z wodą w proporcji 1:1. Dodaj sól i pieprz. Do wrzątku wrzuć pokrojone bakłażany na około 3 minuty. Ostudź je i osusz. Bakłażany układaj ciasno w wyparzonym słoiku, przekładając je szałwią, bazylią i czosnkiem. Między poszczególnymi warstwami nie powinno się zostawiać powietrza. Całość zalewa się oliwą z oliwek. Marynowane bakłażany są gotowe do jedzenia już po 3 dniach. Smacznego!
Zdrowe potrawy z komosą ryżową na śniadania, obiady i przekąski
Quinoa (komosa ryżowa) jest bogata w pełnowartościowe białko, nienasycone kwasy tłuszczowe oraz liczne witaminy i minerały, takie jak magnez, wapń czy fosfor. Regularne jedzenie jej zmniejsza ryzyko nowotworów i miażdżycy. Z komosy ryżowej można przygotować m.in. pyszne śniadania z dodatkiem kokosa, sałatki z dodatkiem cydru czy placki z batatami.
Quinoa (komosa ryżowa) jest bogata w pełnowartościowe białko, nienasycone kwasy tłuszczowe oraz liczne witaminy i minerały, takie jak magnez, wapń czy fosfor. Regularne jedzenie jej zmniejsza ryzyko nowotworów i miażdżycy. Z komosy ryżowej można przygotować m.in. pyszne śniadania z dodatkiem kokosa, sałatki z dodatkiem cydru czy placki z batatami. Quinoa pochodzi z Ameryki Południowej, gdzie jest określana „świętym zbożem Inków” i „matką zbóż”. Komosa ryżowa rośnie też w USA, Kanadzie, Indiach i Wielkiej Brytanii. Właściwości i zastosowanie quinoi Quinoa (po polsku – komosa ryżowa) to zboże bogate w liczne składniki odżywcze, takie jak magnez, białko, żelazo i mangan. Wystarczy jedna szklanka tego składnika, aby dostarczyć 10% zapotrzebowania na witaminy z grupy B. Dodatkowo zboże to zawiera duże ilości pełnowartościowego białka i zdrowych kwasów tłuszczowych. Wyróżnia się trzy główne rodzaje quinoi: białą, czerwoną i czarną. Wyciągi z nasion i liści komosy mają działanie hamujące rozwój nowotworu prostaty oraz zmniejszają ryzyko przerzutów na inne organy. Natomiast za sprawą licznych tłuszczów nienasyconych, quinoa zmniejsza ryzyko miażdżycy oraz innych chorób układu krążenia. Jest to też doskonałe zboże dla osób chorujących na celiakię, ponieważ roślina ta nie zawiera glutenu. W 100 g quinoi znajduje się m.in.: 64 mg magnezu, 17 mg wapnia, 172 mg potasu, 152 mg fosforu, 0,412 niacyny, 42 μg kwasu foliowego. Przepis na śniadanie z komosą ryżową i kokosem Składniki: pół szklanki komosy ryżowej, 1 szklanka mleka kokosowego, 2 łyżeczki olejku waniliowego, pół łyżeczki cynamonu, 1 banan, pół szklanki dowolnych orzechów i nasion. Czas przygotowania: 15 minut Poziom trudności: łatwe Sposób przygotowania: Umieść quinoa w sitku i przepłucz wodą. Wsyp ją do garnka i dodaj mleko kokosowe, cynamon i wanilię. Gotuj wszystko przez 15 minut. Zawartość przełóż do dwóch salaterek, dodaj banana, orzechy i posyp cynamonem. Smacznego! Przepis na sałatkę z komosą ryżową, batatami i jabłkami Składniki: 1/3 szklanki cydru z jabłek, pełna szklanka quinoa, 2 bataty, 3 łyżki oliwy z oliwek, 2 szklanki kapusty pekińskiej, pół czerwonej cebuli, 1/3 szklanki żurawiny i orzechów, 1/4 szklanki natki pietruszki, 1 ząbek czosnku, 3 łyżeczki musztardy, 3 łyżki octu jabłkowego. Czas przygotowania: 1 godzina Poziom trudności: średnie Sposób przygotowania: Ustaw piekarnik na 200 stopni. Wlej do garnka cydr jabłkowy i wsyp quinoa. Gotuj to przez 15 minut. Zmieszaj bataty z olejem i piecz je 20 minut. W oddzielnym pojemniku wymieszaj musztardę z odrobiną cydru, octu jabłkowego, oliwą z oliwek i czosnkiem. Gdy quinoa się zagotuje, osusz ją i wymieszaj ją z cebulą, żurawiną i pietruszką. Do miski dodaj kapustę pekińską, bataty i pozostałe składniki i dobrze wszystko wymieszaj. Smacznego! Przepis na placki z quinoa Składniki: pół szklanki quinoa, szklanka wody, 30 dag ziemniaków, 1 łyżeczka soli morskiej, 1 łyżeczka masła, 2 małe cebule, 1 jajko, 1 łyżka oleju kokosowego. Czas przygotowania: 1 godzina Poziom trudności: łatwe Sposób przygotowania: Wlej do garnka szklankę wody i pół szklanki quinoa i gotuj przez 15 minut. Po zagotowaniu wyłącz ogień i zostaw ziarna przez 5 minut w garnku. Przełóż quinoa do dużej miski i dodaj do niej jajko, startego ziemniaka, sól. Wymieszaj składniki i ulep z nich małe placuszki. Wykładaj pojedynczo na patelni ulepione formy i czekaj, aż się zarumienią. Smacznego!
Wątróbka drobiowa z jabłkiem, duszoną cebulą i majerankiem – przepis
Wątróbka z jabłkiem i cebulą to pomysł na smaczny obiad dla każdego miłośnika zwierzęcych podrobów. Mięso kroi się na mniejsze kawałki i smaży z dodatkiem zeszklonej cebuli i posiekanych w plastry jabłek. Danie doskonale smakuje z opiekanymi ziemniakami i świeżym majerankiem.
Wątróbka z jabłkiem i cebulą to pomysł na smaczny obiad dla każdego miłośnika zwierzęcych podrobów. Mięso kroi się na mniejsze kawałki i smaży z dodatkiem zeszklonej cebuli i posiekanych w plastry jabłek. Danie doskonale smakuje z opiekanymi ziemniakami i świeżym majerankiem. Wątróbka jest bogatym źródłem żelaza, które jest niezbędne w procesie tworzenia się krwinek czerwonych oraz detoksykacji szkodliwych substancji w wątrobie. 100-gramowa porcja mięsa pokrywa 30% zapotrzebowania dorosłego człowieka na cynk, który zapewnia np. prawidłową pracę układu odpornościowego. Przepis na wątróbkę z jabłkiem, krok po kroku Smażona wątróbka z jabłkiem i cebulą wyśmienicie smakuje podana z opiekanymi ziemniakami lub chrupiącą kromką chleba. Dla lepszego smaku i wyglądu dania można je posypać aromatycznym świeżym majerankiem. Składniki (na 4 porcje): 0,5 kg wątróbki drobiowej, 2 kwaśne jabłka np. antonówki lub szare renety, 2 cebule, 2 łyżki mąki, 3 łyżki oliwy z oliwek, sól i pieprz do smaku. Czas przygotowania: około 20 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Obierz cebulę i pokrój ją w piórka. Na patelni rozgrzej łyżkę oliwy i smaż piórka cebuli, aż się zeszklą. Przykryj patelnię pokrywą i zdejmij z palnika. Jabłka umyj, obierz ze skóry i wydrąż z gniazd nasiennych. Owoce pokrój w cienkie łódki. Na czystą patelnię dodaj łyżkę oliwy i smaż jabłka przez około 2 minuty, aż się lekko zarumienią. Wątróbkę drobiową dokładnie umyj, osusz i pokrój na mniejsze kawałki. Mięso oprósz mąką, solą oraz pieprzem. Rozgrzej patelnię z łyżką oleju i smaż na niej wątróbkę, aż się zarumieni (około 5-6 minut). Dodaj smażone wcześniej jabłka i zeszkloną cebulę. Całość duś pod przykryciem 3 minuty. Danie posyp świeżym majerankiem. Smacznego! Wskazówka: Podroby dość szybko się psują. Kupując wątróbkę, warto więc zwrócić uwagę na jej świeżość. Dobre mięso powinno mieć jednolitą barwę, bez jaśniejszych czy ciemniejszych przebarwień. Powierzchnia świeżej wątróbki jest śliska. Powodem do niepokoju powinny być jej lepkość oraz octowy zapach.
Przepis na pierogi z dynią pieczoną, białym serem, imbirem i cynamonem
Domowe pierogi z farszem dyniowym to propozycja na jesienny obiad. Dynię należy upiec w piekarniku z przyprawami. Po ostygnięciu farsz wykonuje się z miąższu dyniowego, białego sera oraz aromatycznych przypraw. Danie wyśmienicie smakuje z posiekaną cebulą zeszkloną na oliwie z oliwek.
Domowe pierogi z farszem dyniowym to propozycja na jesienny obiad. Dynię należy upiec w piekarniku z przyprawami. Po ostygnięciu farsz wykonuje się z miąższu dyniowego, białego sera oraz aromatycznych przypraw. Danie wyśmienicie smakuje z posiekaną cebulą zeszkloną na oliwie z oliwek. Sezon na dynię trwa od września do listopada. To najlepszy czas na słodkie domowe wypieki z tego warzywa, np. tartę lub ciasto z dyni. Przepis na pierogi z dynią, krok po kroku Pierogi z farszem dyniowym to pomysł na obiad dla całej rodziny. Danie można podawać z zeszkloną na oliwie i posiekaną cebulą lub śmietaną posypaną świeżą natką pietruszki. Potrzebujesz: blachy do pieczenia, garnka, stolnicy, miski, sita, maszynki do mielenia mięsa, wałka do ciasta, papieru do pieczenia. Składniki na farsz dyniowy do pierogów: miąższ z 0,5 kilogramowej dyni, 300 g białego sera półtłustego, 1 płaska łyżeczka gałki muszkatołowej, szczypta imbiru, szczypta cynamonu, sól i pieprz do smaku. Składniki na ciasto do pierogów: 300 g mąki pszennej, 1 szklanka gorącej wody, 1 płaska łyżeczka soli, 1/3 kostki masła. Czas przygotowania: około 2 h Stopień łatwości: średnie Jak upiec dynię? Przed przygotowaniem pierogów należy upiec dynię. Warzywo po umyciu i osuszeniu, smaruje się oliwą z oliwek oraz oprósza solą, pieprzem i igłami świeżego rozmarynu (około 1 łyżką). Dynię należy położyć na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Całość wkłada się do piekarnika nagrzanego do 200 stopni Celsjusza i piecze przez 0,5 h. Po ostudzeniu dyni należy pozbawić ją skóry oraz pestek i wydrążyć miąższ. Sposób przygotowania farszu: Miąższ dyni i ser zmiel w maszynce do mięsa. Dodaj sól, pieprz, cynamon, imbir oraz gałkę muszkatołową. Opcjonalnie można dodać zmielone igły rozmarynu. Całość dokładnie wymieszaj. Sposób przygotowania pierogów z dyni: Mąkę pszenną przesiej na sicie do miski i wymieszaj z solą. Masło rozpuść w gorącej wodzie i stopniowo przelej do naczynia, jednocześnie mieszając całość łyżką. Wyrabiaj ciasto na stolnicy, aż uzyska jednolitą i nieklejącą się masę (w razie potrzeby dosyp mąki). Przełóż ciasto do miski, okryj wilgotną ścierką kuchenną i odstaw na 30 minut. Wyłóż masę na stolnicę i ponownie wyrabiaj przez kilka minut. Ciasto podziel na kilka części i każdą z nich rozwałkuj na cienkie placki. Szklanką wytnij kółka w cieście, w każde nałóż łyżeczkę farszu i zaklej brzegi. W dużym garnku zagotuj wodę. Włóż kilka pierogów i kiedy wypłyną na powierzchnię, wyławiaj je łyżką cedzakową na duży półmisek. Smacznego!
Jak jeść owoce morza: homary, krewetki, ostrygi, mule, kalmary i ośmiornice
Owoce morza, nazywane również frutti di mare, są wykwintnymi produktami, które nie należą do tradycyjnych składników kuchni polskiej. Ze względu na swoją wysoką cenę oraz problematyczny sposób przygotowania, niezbyt często pojawiają się na stołach polskich rodzin. Jednakże coraz częściej można się z nimi zetknąć na różnych wytwornych przyjęciach. Wówczas warto znać sztukę jedzenia owoców morza i wiedzieć, jak je spożywać.
Owoce morza, nazywane również frutti di mare, są wykwintnymi produktami, które nie należą do tradycyjnych składników kuchni polskiej. Ze względu na swoją wysoką cenę oraz problematyczny sposób przygotowania, niezbyt często pojawiają się na stołach polskich rodzin. Jednakże coraz częściej można się z nimi zetknąć na różnych wytwornych przyjęciach. Wówczas warto znać sztukę jedzenia owoców morza i wiedzieć, jak je spożywać. Owoce morza charakteryzują się wysoką zawartością białka, co powoduje, że bardzo szybko się psują. Najlepiej kupować je świeże od zaufanych dostawców. Wśród najpopularniejszych owoców morza można wymienić: krewetki, ostrygi, ośmiornice, kalmary i homary. Jak jeść skorupiaki: homary i krewetki Jedną z grup owoców morza są skorupiaki, do których zalicza się m.in.: homary, kraby i krewetki. Pierwszy z wymienionych owoców morza swoim wyglądem przypomina raka rzecznego. Po ugotowaniu przyjmuje on czerwoną barwę, a jego mięso jest w smaku bardzo delikatne. W restauracjach lub na przyjęciach, na których serwuje się homara, dostaje się specjalne szczypce, za pomocą których odłamuje się jego kleszcze. Następnie szpikulcem do homarów lub zwykłym widelcem delikatnie wyciąga się mięso, dzieli na mniejsze kawałki, a następnie macza się w sosie i je. Kolejnym popularnym owocem morza, zaliczanym do skorupiaków, są krewetki. Sposób ich spożywania uwarunkowany jest tym, jak zostały one podane. Wówczas, gdy krewetki są obrane – spożywa się je nożem i widelcem. Z kolei, gdy podaje się je wraz z pancerzem – przed zjedzeniem krewetki należy zdjąć go palcami. Małże: ostrygi i mule – jak je jeść? Ostrygi i mule są owocami morza, zaliczanymi do grupy małż jadalnych. Zazwyczaj są one podawane w postaci surowej na naczyniu wyłożonym lodem. Na oficjalnych przyjęciach przed ich zjedzeniem należy nabić je na widelec, natomiast w restauracjach lub na rodzinnych spotkaniach ostrygi i mule można jeść bezpośrednio z muszli. Sposób jedzenia kalmarów i ośmiornic W porównaniu do innych owoców morza sposób jedzenia głowonogów, do których zalicza się m.in. kalmary i ośmiornice, nie jest zbyt problematyczny. Podawane są one po ok. dwugodzinnym gotowaniu, co sprawia, że są miękkie i bardzo łatwo nabić je na widelec. Z ośmiornic i kalmarów można przygotować różne dania, np. sałatki czy carpaccio na wiele sposobów.
Dieta rozdzielna, czyli niełączenie białek i węglowodanów. Zasady diety rozdzielnej, grupy produktów żywnościowych
Dieta rozdzielna zakłada podział produktów żywnościowych na trzy grupy: węglowodanowe, białkowe oraz neutralne. Zasadą jest zachowanie 4-godzinnego odstępu między posiłkiem zawierającym białka a węglowodanowym. Stosowanie diety wspomaga proces odchudzania i detoksykację organizmu.
Dieta rozdzielna zakłada podział produktów żywnościowych na trzy grupy: węglowodanowe, białkowe oraz neutralne. Zasadą jest zachowanie 4-godzinnego odstępu między posiłkiem zawierającym białka a węglowodanowym. Stosowanie diety wspomaga proces odchudzania i detoksykację organizmu. Dieta rozdzielna przyczynia się do przyspieszania procesów przemiany materii skutkując spadkiem masy ciała. W trakcie jej stosowania dozwolone są praktycznie wszystkie produkty żywnościowe. Podstawową zasadą diety jest niełączenie białek i węglowodanów w jednym posiłku. Na czym polega dieta rozdzielna? Dieta rozdzielna, nazywana również dietą niełączenia, została opracowana przez amerykańskiego doktora – Williama Haya. Według naukowca węglowodany i białka pochodzące z żywności są trawione przez różne enzymy, dlatego przy łączeniu ich w jednym posiłku dochodzi do przeciążenia układu trawiennego, a w konsekwencji do powstawania różnych chorób, m.in. otyłości. Twórca diety niełączenia podzielił produkty żywnościowe na trzy grupy: węglowodanowe, białkowe i neutralne. Głównym założeniem diety jest komponowanie potraw w taki sposób, aby w jednym posiłku nie pojawiły się zarówno węglowodany, jak też białka. Produkty neutralne mogą być łączone ze wszystkimi pozostałymi (białkowymi i węglowodanowymi). Jadłospis w diecie rozdzielnej powinien uwzględniać 5 posiłków dziennie. Pomiędzy potrawami dostarczającymi węglowodanów a białkowymi należy zachować 4-godzinną przerwę. W diecie niełączenia ważne jest picie co najmniej 8 szklanek płynów dziennie, najlepiej niegazowanej wody mineralnej oraz ziołowych herbatek. Grupy produktów w diecie rozdzielnej W diecie rozdzielnej produkty dzieli się na trzy podstawowe grupy: węglowodanowe: ziemniaki, pieczywo, makarony, ryż, kasze, owoce, rodzynki; białkowe: ryby, owoce morza, mięso, soja, niepasteryzowane mleko, jajka, sery o zawartości tłuszczu poniżej 50%, warzywa strączkowe; neutralne: warzywa, tłuszcze roślinne, masło, śmietana, kefir, maślanka, nasiona słonecznika, kiełki zbóż, orzechy, grzyby. Produktami przeciwwskazanymi w diecie rozdzielnej są: cukier, mocna herbata, kawa, słodkie napoje gazowane, białe pieczywo, żywność wysoko przetworzona, dania typu fast food, czerwone mięso, ciasta i inne słodycze, sól oraz napoje alkoholowe. Z jadłospisu należy wyeliminować również potrawy smażone, ostro przyprawione oraz surowe mięso. Dieta rozdzielna: efekty i korzyści zdrowotne Zaletą stosowania diety rozdzielnej jest przyspieszenie procesów przemiany materii, co wspomaga odchudzanie i przyspiesza utratę masy ciała. Z jadłospisu eliminuje się produkty, takie jak słodycze czy fast foody, które są wysokokaloryczne i nie dostarczają organizmowi żadnych niezbędnych substancji odżywczych. Dieta przyczynia się również do wspomagania pracy układu trawiennego, łagodzi stany napięcia nerwowego, a także wykazuje właściwości detoksykacyjne. Ma korzystny wpływ na układ krążenia oraz funkcjonowanie nerek. Niektórzy specjaliści żywieniowi są przeciwni diecie stworzonej przez dr Haya. Założenia diety niełączenia nie są zgodne z Piramidą Zdrowego Żywienia i Normami Żywienia, której zasadą jest łączenie w jednym posiłku produktów z różnych grup żywnościowych.
Kwasy tłuszczowe nasycone i nienasycone – występowanie i działanie
Przyswajanie kwasów tłuszczowych nasyconych podnosi poziom cholesterolu i zwiększa ryzyko zawału i udaru. Kwasy nienasycone dzielą się na kwasy omega-3 i omega-6. Substancje wpływają na poprawę samopoczucia oraz minimalizują występowanie chorób, np wieńcowych.
Przyswajanie kwasów tłuszczowych nasyconych podnosi poziom cholesterolu i zwiększa ryzyko zawału i udaru. Kwasy nienasycone dzielą się na kwasy omega-3 i omega-6. Substancje wpływają na poprawę samopoczucia oraz minimalizują występowanie chorób, np wieńcowych. Tłuszcz kojarzy się z czymś niezdrowym i tuczącym, jednak nie każdego należy unikać. Ten składnik diety jest źródłem kwasów tłuszczowych, które są podstawowym budulcem w organizmie człowieka. Do czego służą kwasy tłuszczowe? Za pomocą kwasów tłuszczowych transportowane są niektóre witaminy, takie jak A, K i E. Substancje te są niezbędne dla rozwoju i zdrowia człowieka, ponieważ dostarczają mu energii. Organizm nie potrafi sam ich wyprodukować lub wytwarza je w zbyt małej ilości, dlatego należy uzupełniać je wraz z pokarmem. Jednak niektóre z kwasów w nadmiarze szkodzą zdrowiu człowieka Działanie kwasów nasyconych i nienasyconych. Kwasy nasycone są rodzajami tłuszczów, których ludzie powinni się wystrzegać w nadmiarze. Podnoszą one poziom tzw. złego cholesterolu we krwi, co wiąże się z zaburzeniami gospodarki lipidowej. Tłuszcze nasycone prowadzą do powstawania stanów zapalnych organizmu oraz złogów w tętnicach. Przekroczenie dopuszczalnych norm cholesterolu przyczynia się do otyłości, grozi chorobami układu krążeniowego, sprzyja rozwojowi nowotworów oraz podnosi ryzyko zawału i udaru. W przeciwieństwie do kwasów nasyconych, tłuszcze nienasycone wspomagają prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Dzielą się one na dwie grupy: kwasy omega-3 i omega-6. Obniżają poziom złego cholesterolu we krwi, dzięki czemu minimalizują ryzyko chorób i pomagają utrzymać dobre zdrowie. Są one szczególnie pomocne dla kobiet, ponieważ niwelują objawy napięcia przedmiesiączkowego oraz bóle menstruacyjne. Występowanie kwasów tłuszczowych W codziennym jadłospisie człowieka powinny pojawiać się tłuszcze i stanowić maksymalnie 25-30% dziennego zapotrzebowania energetycznego. Kwasy tłuszczowe nasycone można znaleźć jedynie w produktach pochodzenia zwierzęcego. Największe ilości znajdują się w: czerwonym mięsie, kiełbasie, drobiu, pełnym mleku, śmietanie, maśle. Dobre kwasy tłuszczowe występują głównie w produktach pochodzenia roślinnego i niektórych gatunkach ryb. Przede wszystkim można je znaleźć w: rzepaku, soi, siemieniu lnianym, dyni. Łatwo dostępnymi produktami, zawierającymi kwasy omega-3 i omega-6, są różnego rodzaju oleje, m.in.: kukurydziany, słonecznikowy, sezamowy, z wiesiołka, ogórecznika.
Wegańskie desery z tofu i truskawek - muffiny sernikowe z truskawkami oraz truskawkowa panna cotta
Przygotowanie wegańskich deserów z tofu jest bardzo proste. Roślinne słodkości są pyszne i lekkostrawne. Najlepiej używać do nich silken tofu, czyli sera z soi o aksamitnej strukturze. Truskawki mogą być świeże, mrożone lub dodane w formie dżemu czy konfitury.
Przygotowanie wegańskich deserów z tofu jest bardzo proste. Roślinne słodkości są pyszne i lekkostrawne. Najlepiej używać do nich silken tofu, czyli sera z soi o aksamitnej strukturze. Truskawki mogą być świeże, mrożone lub dodane w formie dżemu czy konfitury. Do nadawania zwartej konsystencji wegańskim słodyczom w wersji na zimno używa się agaru. Jest to roślinny odpowiednik żelatyny. Uzyskuje się go z glonów, dlatego ważne jest wcześniejsze ugotowanie proszku, by uniknąć przesycenia potrawy rybim aromatem. Przepis na wegańskie muffiny serowo-truskawkowe Składniki na około 10-13 babeczek: 2 szklanki mąki pszennej tortowej, 1,5 szklanki mleka sojowego, 3 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia, 1 kostka silken tofu – około 150 g, 1 łyżeczka oleju kokosowego plus 1 łyżeczka do wysmarowania foremek – jeżeli nie używasz papilotek, 1 łyżeczka soku z cytryny, 1 łyżka cukru waniliowego, 2 łyżki cukru pudru, około 4-5 pokrojonych w talarki truskawek lub kilka łyżek konfitury truskawkowej. Potrzebna ci będzie foremka na muffiny lub papilotki – około 10-13 sztuk Czas przygotowania: około 15 minut + 30-40 minut pieczenia Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Wymieszaj wszystkie suche składniki w jednej misce. W drugim naczyniu zblenduj tofu z mlekiem, olejem kokosowym oraz sokiem z cytryny. Połącz obie masy, wlewając mokrą do suchej i bardzo dokładnie wymieszaj na gładką masę. Możesz użyć trzepaczki, blendera lub miksera. Rozgrzej piekarnik do 180 stopni Celsjusza. Blaszkę do pieczenia babeczek posmaruj olejem lub wyłóż ją papilotkami. Wlej ciasto do 2/3 wysokości każdej foremki lub papilotki. Na wierzch połóż truskawki lub konfiturę na około 10 minut przed końcem pieczenia. Piecz przez około 30-40 minut do momentu, gdy muffiny będą lekko złote i wyrośnięte. Po wystudzeniu możesz udekorować je cukrem pudrem, startą gorzką czekoladą lub lukrem. Wyśmienicie smakują na następny dzień z koktajlem bananowym z mleka sojowego z dodatkiem cynamonu lub mrożoną herbatą. Przygotowane w ten sposób wegańskie muffiny to idealna przekąska na imprezę lub święta. Przepis na wegańską truskawkowo-waniliową panna cottę Składniki na około 3 porcje: 1,5 szklanki mleka roślinnego np. sojowego napoju waniliowego, 1 kostka silken tofu – około 150 g, 3 łyżki cukru pudru – jeśli mleko jest słodzone lub 6 łyżek, gdy nie zawiera cukru, pół laski wanilii lub 2 łyżeczki cukru waniliowego, pół łyżeczki agaru w proszku, garść świeżych truskawek lub 3 łyżki konfitury truskawkowej. Czas przygotowania: około 40 minut + 2 godziny chłodzenia Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Zblenduj tofu z mlekiem i przełóż do garnka. Wyskrob z wanilii ziarenka, wsyp do serowej masy, dodaj pozostałe składniki (oprócz truskawek) i podgrzewaj na małym ogniu, często mieszając. Jeżeli używasz świeżych truskawek, zblenduj je na gładki sos. Gdy masa zacznie delikatnie się gotować, zdejmij garnek z ognia i przelej ją do szklanek lub małych miseczek. Odstaw miseczki w chłodne miejsce do ostygnięcia, a gdy stracą temperaturę, włóż je do lodówki. Schładzaj deser przez 2-3 godziny. Po tym czasie wyjmij panna cottę z miseczek – w taki sposób, w jaki robi się babki z piasku. Polej sosem truskawkowym lub udekoruj konfiturą bądź dżemem. Panna cotta wyśmienicie smakuje również z dodatkiem cynamonu oraz gorącą czekoladą. Truskawki można zamienić innymi – sezonowymi bądź ulubionymi owocami. Smacznego!
Zakwaszenie organizmu – sprawdź przepisy, które pomogą je zwalczyć: bataty, koktajl i jaglanka
Seler naciowy, natka pietruszki, szpinak, jarmuż i sok z cytryny to miks składników na pyszny koktajl odkwaszający. Na śniadanie warto zjeść jaglankę ugotowaną według przepisu diety 5 przemian, a na obiad przygotować pyszne, faszerowane bataty.
Seler naciowy, natka pietruszki, szpinak, jarmuż i sok z cytryny to miks składników na pyszny koktajl odkwaszający. Na śniadanie warto zjeść jaglankę ugotowaną według przepisu diety 5 przemian, a na obiad przygotować pyszne, faszerowane bataty. Zakwaszenie organizmu powstaje na skutek diety, w której znajduje się duża ilość nabiału, mięsa i przetworzonych produktów. Długotrwały wpływ takiego jedzenia może skutkować pogorszeniem pracy nerek i wątroby. Warto więc wprowadzić do swojej diety produkty odkwaszające. Odkwaszający koktajl Składniki: 3 łodygi selera naciowego, pęczek natki pietruszki, 2 garści liści jarmużu, szpinaku i botwinki, 1 jabłko, sok z 1/2 cytryny. Czas przygotowania: 15 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Opłucz seler, natkę, liście i jabłko. Wrzuć wszystkie składniki do miksera i wciśnij do nich sok z cytryny. Zmiksuj całość, a następnie uzupełnij wodą, jeśli koktajl jest zbyt gęsty. Jaglanka – przepis Składniki: 4 łyżki kaszy jaglanej, 4 łyżki płatków owsianych, 2 plasterki świeżego imbiru, 1 łyżeczka soku z cytryny, 1 łyżeczka masła, miód, orzechy, daktyle i pestki według uznania, szczypta kurkumy, sól, 1,5 l wody. Czas przygotowania: około 50 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Przelej kaszę wrzątkiem, aby nie była gorzka. Zagotuj 1,5 l wody. Dodaj kaszę jaglaną, płatki owsiane, kurkumę, imbir i sól. Gotuj przez 30 minut. Dorzuć do jaglanki orzechy i pestki oraz wlej sok z cytryny. Gotuj całość przez kolejne 10 minut. Dodaj łyżeczkę masła i miód do smaku. Gotuj wszystko przez minutę. Nadziewane bataty – idealne na zakwaszenie organizmu Składniki: 2 średnie bataty, 60 g brokułów, 1 papryka, kilka gałązek koperku, 1/3 pęczka natki pietruszki, 1 ząbek czosnku, 2 łyżki oleju kokosowego, 1/4 łyżeczki kminku, miąższ i sok z cytryny, 1/4 szklanki wody. Czas przygotowania: około 1 1/2 godziny Stopień trudności: średnie Sposób przygotowania: Nastaw piekarnik i nagrzej do do 175 stopni Celsjusza. Umyj bataty, a następnie polej je 1 łyżką oleju kokosowego, oprósz solą, ułóż na blasze i włóż do piekarnika na 50 minut. Wyjmij ziemniaki z piekarnika, natnij skórę, ale nie przecinaj jej w całości. Przełóż miąższ z batatów do miski. Umyj paprykę i brokuły. Pokrój warzywa w kostkę. Opłucz natkę pietruszki oraz koperek i posiekaj je drobno. Podsmaż na patelni pozostały olej kokosowy. Dodaj do niego obrany i przeciśnięty przez praskę czosnek oraz kminek. Po minucie smażenia wlej 1/8 szklanki wody oraz dodaj paprykę, brokuły i natkę pietruszki. Gotuj wszystko przez 2 minuty. Włóż na patelnię sok z cytryny i miąższ z batatów. Gotuj przez 2 minuty, cały czas mieszając. Wlej pozostałą wodę, dodaj miąższ z cytryny oraz koperek. Dopraw solą. Przełóż farsz do skórek ziemniaków.
Zagrożenia powodowane dietą Dukana – cholesterol, osteoporoza
Dieta Dukana (dieta białkowa) polega na pozbyciu się nadwagi za pomocą przyjmowania wysokoproteinowych pokarmów. Jednak nadmierne przyjmowanie białka prowadzi do chorób, takich jak nadciśnienie, obrzęki i kamienie nerkowe. Ponadto zwiększa się zawartość cholesterolu, kwasów tłuszczowych i soli w organizmie.
Dieta Dukana (dieta białkowa) polega na pozbyciu się nadwagi za pomocą przyjmowania wysokoproteinowych pokarmów. Jednak nadmierne przyjmowanie białka prowadzi do chorób, takich jak nadciśnienie, obrzęki i kamienie nerkowe. Ponadto zwiększa się zawartość cholesterolu, kwasów tłuszczowych i soli w organizmie. Dieta Dukana to metoda francuskiego lekarza, Pierre'a Dukana, która składa się z czterech faz. Dzięki niej można schudnąć nawet 10 kg w ciągu miesiąca. Czym jest dieta Dukana? Plan żywieniowy diety Dukana opiera się na założeniach, że metoda powinna być skuteczna i zdrowa. Jej celem jest pozbycie się nadwagi w jak najkrótszym czasie. Cechą charakterystyczną tej diety jest przyjmowanie znacznych ilości białka oraz ograniczenie tłuszczów i węglowodanów. Proteiny wymagają bowiem największych pokładów energii podczas trawienia. Podczas stosowania diety Dukana nie ma określonych godzin, w czasie których trzeba jeść wyznaczone posiłki. Podczas całego cyklu diety należy jednak pić dużo wody, minimum 1,5 l każdego dnia. Zagrożenia związane ze stosowaniem diety Dukana Dieta białkowa jest niezwykle skuteczna. Przed jej rozpoczęciem należy jednak zastanowić się, czy warto szybko schudnąć, tracąc przy tym dobre zdrowie. Dieta Dukana stanowi bowiem duże zagrożenie dla organizmu, ponieważ rezygnuje się z jedzenia tłuszczów oraz węglowodanów. Przede wszystkim przyjmuje się białko, które jest składnikiem budulcowym ciała. Jednakże ilość spożywanego białka potrzebna do prawidłowego funkcjonowania jest stosunkowo niewielka. Organizm potrzebuje zbilansowanej diety zawierającej wszystkie składniki odżywcze i energetyczne. Jeśli dostarcza mu się jedynie białko, może to doprowadzić do zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej (zakwaszenia organizmu). W konsekwencji może dojść do przewlekłych bólów mięśni, dny moczanowej, a także osteoporozy. Ponadto zbyt duże ilości białka w diecie mogą obciążać nerki i wątrobę, co może prowadzić do nadciśnienia, obrzęków i wytworzenia się kamieni nerkowych. Niedobór cukrów, które są podstawowym źródłem energii może powodować zaburzenia koncentracji i wydolności umysłowej. Osoba korzystająca z diety Dukana może stale czuć się zmęczona, a nawet wyczerpana, ponieważ osłabiają się jej mięśnie oraz wydolność organizmu. Spożywanie głównie produktów bogatych w białko pochodzenia zwierzęcego, wiąże się z przyjmowaniem nadmiernej ilości kwasów tłuszczowych, cholesterolu oraz soli. Zwiększa to ryzyko rozwoju chorób układu krążenia, takich jak nadciśnienie, cukrzyca, miażdżyca, choroba wieńcowa, a nawet zawał serca czy udar mózgu.
Dieta paleo – jak naprawdę wyglądała dieta ludzi z paleolitu?
Dieta paleo (dieta jaskiniowców) polega na jedzeniu tego, czym żywili się ludzie z epoki paleolitu. Twórcy tej metody twierdzą, że powinno się jeść dużo mięsa, unikać nabiału oraz warzyw strączkowych. Tymczasem okazuje się, że dieta ludzi pierwotnych nie była tak obfita w produkty mięsne.
Dieta paleo (dieta jaskiniowców) polega na jedzeniu tego, czym żywili się ludzie z epoki paleolitu. Twórcy tej metody twierdzą, że powinno się jeść dużo mięsa, unikać nabiału oraz warzyw strączkowych. Tymczasem okazuje się, że dieta ludzi pierwotnych nie była tak obfita w produkty mięsne. Coraz częściej słychać o nowych dietach: dieta kopenhaska, dieta Dukana czy dieta paleo. Decydując się na którąś z nich, warto najpierw sprawdzić, czy opiera się ona na prawdziwych informacjach. Co to jest dieta paleo? Dieta paleo w założeniu opiera się na jedzeniu pokarmów, którymi żywili się nasi przodkowie z epoki kamienia. Twórcy metody zakładają, że najlepiej na organizm działa jadłospis ludzi żyjących w paleolicie, czyli w okresie między 14 tys. a 8 tys przed naszą erą. Celem tej techniki odchudzania jest jedzenie jak najmniej przetworzonych pokarmów. Podstawą diety paleo jest mięso oraz inne produkty bogate w proteiny i błonnik. Czy dieta paleo jest prawdziwym odwzorowaniem jadłospisu ludzi pierwotnych? Podstawą diety paleo jest duża ilość mięsa pod postacią wołowiny, cielęciny, drobiu i ryb. Twórcy tego jadłospisu twierdzą, że tak się żywili nasi przodkowie ponad 10 000 lat temu. Jednak mięso wtedy nie było tak łatwo dostępne. Trzeba było wiele pracy, umiejętności i energii, aby upolować zwierzynę. Dodatkowo wtedy ludzie mieli zupełnie inny bilans energetyczny. Człowiek pierwotny nie spędzał tak dużo czasu w pozycji siedzącej jak większość współczesnych osób. Poświęcał wiele godzin na szukanie nowego pożywienia, przy czym jadł znacznie mniej od ludzi cywilizowanych. Natomiast większość obecnych zawodów wymaga siedzenia w jednym miejscu przez wiele godzin. Siedzący tryb życia oraz brak ruchu i aktywności fizycznej sprawiają, że dieta ludzi pierwotnych nie musi być najkorzystniejsza dla człowieka współczesnego. Antropolodzy twierdzą, że mięso dla ludzi z czasów paleolitu było ważnym elementem diety, jednak z pewnością nie było głównym składnikiem jadłospisu. W czasach prehistorycznych jedzono wiele owoców, warzyw i orzechów. W żołądku człowieka pierwotnego naukowcy znaleźli fragmenty kapusty, brokułów, kalafiora, brukselki i kalarepy. W diecie paleo natomiast unika się jedzenia warzyw strączkowych, takich jak groch, fasola, soczewica i bób. Zakazane są też produkty zawierające skrobię, czyli ziemniaki, dynia i bataty. Ludzie pierwotni nie mieli takich ograniczeń i jedli wszystko, co udało im się wyhodować lub znaleźć.
Sałatki z rodzynkami – cykoria, seler, jajka, pomarańcze
Rodzynki to bakalie powstałe z suszonych winogron. Dodajemy je między innymi do ciast i sałatek. Sałatka z cykorią, pomarańczą i rodzynkami to świetny pomysł na imprezę ze znajomymi. Natomiast sałatka z selera jabłek i rodzynek nadaje się na kolację. Z kolei sałatka jajeczna z ananasem i rodzynkami to oryginalny pomysł na danie świąteczne.
Rodzynki to bakalie powstałe z suszonych winogron. Dodajemy je między innymi do ciast i sałatek. Sałatka z cykorią, pomarańczą i rodzynkami to świetny pomysł na imprezę ze znajomymi. Natomiast sałatka z selera jabłek i rodzynek nadaje się na kolację. Z kolei sałatka jajeczna z ananasem i rodzynkami to oryginalny pomysł na danie świąteczne. Rodzynki to suszone winogrona. Zwykle dodaje się je do ciast lub sałatek. W polskiej kuchni przyrządza się też placki i racuchy z rodzynkami. Taki dodatek sprawia, że zwiększa się ilość błonnika, żelaza, potasu i cynku w potrawie. Rodzynki mają też w sobie białko i węglowodany. Zatem dania z tymi owocami są pożywne i zdrowe. Sałatka z cykorii, pomarańczy i rodzynek Składniki: 2 cykorie, 3 łyżki rodzynek, 1 pomarańcza, 1/3 szklanki soku z pomarańczy, 1/3 szklanki soku z cytryny, 2 łyżki majonezu, łyżka musztardy. Czas przygotowania: 15 minut Poziom trudności: łatwe Sposób przygotowania: Namocz rodzynki w soku pomarańczowym, aż zmiękną. Usuń głąb z cykorii, dokładnie wyczyść i poszatkuj warzywo. Pomarańczę potnij na drobne kawałki i wrzuć do miski. Dodaj rodzynki, majonez, musztardę i sok z cytryny. Wszystko dobrze wymieszaj. Smacznego! Sałatka z selera, jabłek i rodzynek Składniki: 1 seler, 1 jabłko, 4 łyżki rodzynek, 3 łyżki soku z cytryny, 2 łyżki majonezu, 2 łyżki jogurtu naturalnego, przyprawy: sól, cukier, pieprz biały. Czas przygotowania: 15 minut Poziom trudności: łatwe Sposób przygotowania: Obierz jabłko i usuń z niego gniazda nasienne. Jabłko i seler zetrzyj na tarce i polej je sokiem z cytryny. Dodaj majonez i jogurt. Dokładnie wymieszaj wszystkie składniki. Posyp sałatkę rodzynkami. Wedle swojego uznania przypraw sałatkę, cukrem i pieprzem. Smacznego! Sałatka jajeczna z ananasem i rodzynkami Składniki: 3 duże jajka, pół szklanki rodzynek, 7 plastrów puszkowego ananasa, cała puszka kukurydzy, 150g twardego sera, 3 łyżki majonezu, 2 ząbki czosnku, przyprawy: sól, świeżo mielony pieprz. Czas przygotowania: 20 minut Poziom trudności: łatwe Sposób przygotowania: Jajka gotuj ok. 10 minut, a następnie ostudź je w zimnej wodzie. Rodzynki oblej wrzątkiem i odcedź. Pokrój ananasa w drobną kostkę. Ser zetrzyj na tarce o drobnych oczkach. Czosnek przeciśnij przez praskę. Wrzuć wszystkie składniki do miski i dobrze wymieszaj. Jajka pokrój w kostkę i dodaj do sałatki. Przypraw wszystko solą oraz pieprzem. Miska powinna być zabezpieczona folią i stać w lodówce. Smacznego!