Praca zdalna: dla kogo jest przeznaczona praca w domu?
Praca zdalna (freelancing, e-praca) polega na wykonywaniu obowiązków służbowych z dala od biura. Przykłady takich prac to copywriter, księgowy, grafik czy projektant techniczny. Do zalet takiego trybu pracy należy wygoda oraz możliwość podróżowania i współpracy z ludźmi z całego świata. Wady pracy zdalnej to brak bezpośredniego kontaktu z współpracownikami i konieczność utrzymania wysokiej samodyscypliny.
Praca zdalna (freelancing, e-praca) polega na wykonywaniu obowiązków służbowych z dala od biura. Przykłady takich prac to copywriter, księgowy, grafik czy projektant techniczny. Do zalet takiego trybu pracy należy wygoda oraz możliwość podróżowania i współpracy z ludźmi z całego świata. Wady pracy zdalnej to brak bezpośredniego kontaktu z współpracownikami i konieczność utrzymania wysokiej samodyscypliny. Przykłady zawodów, w których popularna jest praca zdalna to copywriter, grafik komputerowy, księgowa, handlarz internetowy, projektant techniczny, edytor czy analityk ekonomiczny. Co to jest praca zdalna? Praca zdalna (telepraca, praca przez internet, freelancing) polega na wykorzystaniu nowoczesnych technologii jako narzędzia do wykonywania swojego zadania. Freelancer komunikuje się z pracodawcą przez Internet za pomocą e-maili lub wybranych komunikatorów. Praca zdalna może mieć charakter: stały - w pełnym wymiarze godzin, nieregularny - częściowo w domu, częściowo w biurze, uzupełniający – docelowo pracownik spędza czas w biurze, jednak wyjątkowe sytuacje zmuszają go do wykonania reszty pracy w domu. Korzyści pracy zdalnej Pracownik zdalny cieszy się dużą wygodą. Może on pracować zarówno w domu, jak i ogrodzie czy podróży. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby spędzić kilka miesięcy w innym kraju i cieszyć się piękną pogodą w czasie polskiej zimy. Nawet jeśli praca wymaga korzystania z Internetu, to w dużych miastach jest wiele darmowych hot spotów WiFi, gdzie swobodnie można korzystać z sieci. Praca w podróży jest też efektywna, ponieważ chce się szybko wykonać swoje zadanie, aby delektować się urokami nowego miejsca. Jeśli pracownik postanawia zostać u siebie w domu, to zaoszczędza on czas i pieniądze. W ten sposób unika stania w korkach oraz konieczności jedzenia obiadu na mieście. Pracownik zdalny generuje dużo mniejsze wydatki pracodawcy, ponieważ nie potrzebuje siedziby w biurze ani dodatkowego sprzętu. Zdarza się więc, że freelancer otrzymuje większe wynagrodzenie. Pracodawca natomiast ma okazję pozyskać specjalistów, którzy mieszkają zbyt daleko, aby zatrudnić ich w biurze. Współpraca z pracownikami z odległych części świata może być świetną okazją do rozwoju firmy i pozyskania nowych, świeżych pomysłów. Minusy pracy zdalnej Największą wadą pracy zdalnej jest konieczność utrzymania wysokiej samodyscypliny. W domu jest wiele rzeczy, na których można skupić uwagę. Nie jest więc łatwo poświęcić się tylko pracy przez 8 godzin. Należy samemu dbać o grafik oraz o terminy oddania zleceń. Trzeba zatem wyznaczać sobie deadline, czyli konkretny termin oddania projektu. Pracując zdalnie nie ma się też bezpośredniego kontaktu z pozostałymi pracownikami. Ogranicza to rozwój zawodowy, ponieważ nie można na bieżąco konsultować się w sprawie współpracy. Pracując w biurze, buduje się relacje z kolegami z pracy, dzięki temu można znacznie poszerzyć krąg znajomych. Praca zdalna ogranicza te możliwości. Ponadto trudno jest stworzyć kulturę współpracy w firmie, która korzysta z pracy zdalnej. W zgranym zespole liczy się wspólne dobro i rozwój firmy, natomiast pracownikom indywidualnym zależy tylko na własnych korzyściach. W wielu przypadkach praca zdalna jest zawierana w postaci umowy zlecenie lub o dzieło. Często uniemożliwia to wzięcie kredytu oraz przewidzenie przyszłych dochodów. Warto dodać, że pracodawca ma ograniczone zaufanie do pracowników zdalnych. Wynika to z tego, że nie ma on pełnej kontroli nad poczynaniami zleceniobiorcy. Dla kogo jest praca zdalna? Praca zdalna jest przeznaczona dla osób, które posiadają umiejętność organizacji czasu własnej pracy. Ważne jest również, aby bliscy rozumieli, że jest to tak samo ważne zajęcie jak praca biurowa. W tym celu warto przeznaczyć fragment mieszkania na swoje stanowisko pracy. Freelancer musi również umieć doskonale komunikować się z przełożonym, aby dokładnie zrozumieć jego potrzeby i wymagania.
Zastosowanie zasad z gier do zmiany różnych zachowań człowieka, czyli grywalizacja w edukacji, marketingu i rekrutacji
Grywalizacja, nazywana również gamifikacją, jest zjawiskiem polegającym na zastosowaniu mechanizmów ze znanych gier w celu modyfikacji zachowań ludzi w rzeczywistym życiu. Przyczynia się przede wszystkim do wzrostu zaangażowania, np. w proces uczenia się, który staje się atrakcyjniejszy.
Grywalizacja, nazywana również gamifikacją, jest zjawiskiem polegającym na zastosowaniu mechanizmów ze znanych gier w celu modyfikacji zachowań ludzi w rzeczywistym życiu. Przyczynia się przede wszystkim do wzrostu zaangażowania, np. w proces uczenia się, który staje się atrakcyjniejszy. Grywalizacja opiera się na systemie pozytywnych wzmocnień, np. punktów, ocen, które mają motywować ludzi do zaangażowania w konkretne działania. Znalazła ona zastosowanie w rozmaitych obszarach działalności człowieka m.in. w biznesie, marketingu, edukacji oraz w rekrutacji kandydatów na określone stanowiska pracy. Grywalizacja w edukacji: na czym polega? Podstawowym obszarem, w którym stosuje się gamifikację jest edukacja. Grywalizacja w edukacji polega na zmodyfikowaniu sposobu nauczania określonego przedmiotu lub prowadzenia kursu tak, by jego struktura została upodobniona do gry. Zastosowanie grywalizacji w edukacji przyczynia się do urozmaicenia metod nauczania, a w konsekwencji do osiągania przez uczniów i studentów lepszych wyników w nauce, która staje się atrakcyjniejsza oraz efektywniejsza. Młodzi ludzie znacznie chętniej angażują się w proces uczenia, jeśli sprawia on im przyjemność, nie jest nużący i przypomina w pewien sposób zabawę. W szkolnictwie, zwłaszcza na poziomie nauczania początkowego, coraz częściej wykorzystuje się gry edukacyjne, które silnie oddziałują na sferę psychiczną i intelektualną dzieci. Gry, posiadające rozbudowaną warstwę fabularną, przyczyniają się między innymi do rozwijania logicznego myślenia i umiejętności łączenia ze sobą różnych faktów oraz zjawisk. W edukacji młodzieży oraz studentów gamifikacja polega przede wszystkim na tym, by nauka stała się w najwyższym stopniu atrakcyjna, a wygrana była utożsamiana z nabyciem nowych umiejętności oraz ze zdobyciem wiedzy w określonym zakresie. Przykładem silnie zgrywalizowanej placówki edukacyjnej jest nowojorska szkoła Quest to Learn. Uczniowie tej szkoły nie uczestniczą w tradycyjnych zajęciach lekcyjnych, ale podejmują liczne wyzwania polegające na znalezieniu rozwiązań określonego problemu. Na koniec wyznaczonej misji ma miejsce ostateczna walka pomiędzy uczestnikami. Aby ją wygrać, młodzież musi wykorzystać wiedzę i doświadczenie uzyskane na poszczególnych etapach wyzwania. Grywalizacja w marketingu i w rekrutacji Zastosowanie zasad z gier w marketingu staje się coraz powszechniejszym zjawiskiem. Spowodowane jest to m.in. nadmierną ilością i różnorodnością produktów na rynku, co znacznie utrudnia konsumentom podjęcie decyzji o kupnie danego produktu lub usługi. Grywalizacja w marketingu wdrażana jest m.in. do kampanii promocyjnych. W jej konsekwencji obserwuje się wzrost zaangażowania i efektywniejsze budowanie wizerunku określonej marki, a także wzrost świadomości istnienia marki wśród potencjalnych klientów. Gamifikację marketingową zastosowała np. firma Delta Airlines w Nowym Jorku, której pracownicy (stewardessy i stewardzi) nazywani są „czerwonymi kurtkami”. Grywalizacja polegała na stworzeniu gry miejskiej, której uczestnicy mieli odnajdywać ukryte w różnych częściach miasta czerwone kurtki w oparciu o wskazówki i współpracę grupową. Promocja firm przy pomocy gamfikacji okazuje się znacznie skuteczniejsza od tradycyjnych reklam zamieszczanych w mediach społecznościowych. Podobnie jest w przypadku grywalizacji w rekrutacji, która jest innowacyjnym i atrakcyjnym sposobem na pozyskiwanie kandydatów na określone stanowisko pracy. Polega ona np. na stworzeniu gry komputerowej, w której gracz odgrywa pewną rolą, np. wciela się w menadżera firmy. Określona liczba osób, które najlepiej poradzą sobie z zadaniami związanymi ze stanowiskiem pracy, zapraszana jest do dalszego postępowania rekrutacyjnego. Bulimia to choroba, które dewastuje nie tylko ciało ale i psychikę. Poznaj, metody leczenia bulimii. Zaburzenie odżywiania przypominające bulimię to diabulimia. Zobacz, jak się objawia i jak się leczy diabulimię. Jedzenie w samotności, nagły spadek wagi czy jednorazowe pochłanianie kilku tysięcy kalorii to objawy zaburzeń odżywiania. Zobacz, czy nie cierpisz na zaburzenia odżywiania.
Praca zdalna jest popularna wśród grafików, copywriterów, handlowców i programistów
Pracę zdalną można wykonywać z dowolnego miejsca na świecie. Wystarczy mieć komputer, stabilne połączenie z internetem oraz telefon. W ten sposób można pracować jako freelancer, np. na umowę zlecenie, umowę o dzieło lub umowę o pracę (w formie tzw. telepracy). Freelancerami często są graficy, copywriterzy, a także rekruterzy.
Pracę zdalną można wykonywać z dowolnego miejsca na świecie. Wystarczy mieć komputer, stabilne połączenie z internetem oraz telefon. W ten sposób można pracować jako freelancer, np. na umowę zlecenie, umowę o dzieło lub umowę o pracę (w formie tzw. telepracy). Freelancerami często są graficy, copywriterzy, a także rekruterzy. Wielu freelancerów, którzy początkowo pracują w ramach umów cywilnoprawnych, przechodzi na samozatrudnienie i zakłada własne firmy. Formy świadczenia pracy zdalnej: telepraca i praca na podstawie umowy cywilnoprawnej Niektóre firmy decydują się na zatrudnienie pracowników wykonujących tzw. telepracę. Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy jest to regularna praca wykonywana poza zakładem pracy z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej. Pracownik systematycznie przekazuje wtedy pracodawcy wyniki swojej pracy za pomocą tychże środków komunikacji. Pracodawca, który zatrudnia pracowników w ten sposób, jest zobowiązany do dostarczenia im potrzebnego sprzętu, ubezpieczenia ich oraz pokrycia kosztów instalacji. Ma on także prawo do kontrolowania tego, w jaki sposób pracownik wykonuje swoje obowiązki. Najczęściej telepraca odbywa się przy wykorzystaniu komputerów i internetu, niekiedy także telefonu. Pracę zdalną można również świadczyć na podstawie umów cywilnoprawnych: umowy zlecenia oraz umowy o dzieło. Jest to forma współpracy, która jest szczególnie dogodna dla osób, które chcą pracować w dowolnym miejscu i w dowolnym czasie. Zazwyczaj w umowie określa się termin, do kiedy wykonana praca ma zostać przedstawiona zleceniodawcy, nie ma natomiast określonych godzin, w jakich codziennie należy pracować. W jakich zawodach pracę można wykonywać zdalnie Z badania przeprowadzonego przez Pracownię Badań Społecznych (PBS) (zobacz raport) wynika, że telepracę najczęściej wykonują w Polsce pracownicy zajmujący się: usługami finansowymi, grafiką komputerową, księgowością, usługami prawniczymi, sprzedażą i przedstawicielstwem handlowym, projektowaniem technicznym (inżynieryjnym), projektowaniem systemów informatycznych, pracą edytorską i redaktorską, analizami ekonomicznymi, badaniami marketingowymi, projektami architektonicznymi, copywritingiem, tłumaczeniami. Pracownicy ci najczęściej pracowali w domu lub w siedzibie klienta. Praca zdalna jest popularna wśród programistów Z zestawienia przygotowanego przez firmę FlexJobs zajmującą się promocją zdalnych i elastycznych form zatrudnienia wynika, że wśród 10 firm, które najczęściej zatrudniają pracowników zdalnych, 4 należą do branży informatycznej. Są nimi: LiveOps, Amazon, Dell, IBM. Warto zauważyć, że trzy ostatnie to międzynarodowe korporacje, których filie znajdują się także w Polsce. Rozwój branży IT i coraz większe zapotrzebowanie na usługi programistów sprawia, że firmy programistyczne coraz chętniej zatrudniają pracowników zdalnych. Polska znajduje się na 8. miejscu w zestawieniu krajów, w których programiści najczęściej pracują zdalnie. Z badania przeprowadzonego przez StackOverflow, portal społecznościowy dla programistów, wynika, że w Polsce aż 29,5% programistów w ten sposób wykonuje swoją pracę (zobacz raport). Pracodawca ma bezwzględny zakaz zatrudniania w godzinach nocnych kobiety w ciąży. Praca w godzinach nocnych: kiedy można odmówić? Podczas urlopu macierzyńskiego można podjąć dodatkową pracę. Czy młoda mama może dorabiać? Pora nocna ustalana jest przez pracodawcę między 21 a 7 rano i musi trwać co najmniej 8 h. Praca w porze nocnej: zasady. Pracownik, który pracuje przy komputerze, pomiędzy każdą przepracowaną godziną, ma prawo do pięciominutowych przerw. Praca przy komputerze: przepisy BHP.
Proces podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Na czym polega i jakie są jego formy?
Rynek pracy coraz częściej zachęca pracowników do podejmowania inicjatywy w podnoszeniu własnych kwalifikacji, a pracodawców do inwestowania w kapitał ludzki w swoich organizacjach. Podnoszenie kwalifikacji zawodowych może przybierać różne formy: umów, urlopów szkoleniowych, kursów, szkoleń, etc.
Rynek pracy coraz częściej zachęca pracowników do podejmowania inicjatywy w podnoszeniu własnych kwalifikacji, a pracodawców do inwestowania w kapitał ludzki w swoich organizacjach. Podnoszenie kwalifikacji zawodowych może przybierać różne formy: umów, urlopów szkoleniowych, kursów, szkoleń, etc. Podniesienie kwalifikacji zawodowych może przynieść dużo korzyści, np. majątkowych. Wykwalifikowany pracownik, rozwijający swoje umiejętności ma większą szansę na premię lub podwyżkę, niż osoba, której nie zależy na rozwoju w pracy. Formy podnoszenia kwalifikacji zawodowych Podnoszenie kwalifikacji może dotyczyć: kursów językowych, szkoleń umiejętności twardych (obsługa komputera, programów komputerowych, prawo jazdy wszystkich kategorii, wiedza specjalistyczna), jak i miękkich (komunikatywność, odporność na stres, umiejętność zarządzania czasem i pracy w grupie, kreatywność, kompetencje menadżerskie) czy uzupełnienia stopnia wykształcenia (matura, studia licencjackie, studia magisterskie, studia podyplomowe itd.). Edukacja może mieć zarówno formę stacjonarną, jak i e-learningową. Wybór powinien być związany ze zdobyciem takiej wiedzy czy kompetencji, które potrzebne są do wykonywania konkretnego zawodu lub określonego rodzaju pracy na zajmowanym stanowisku. Umowa szkoleniowa Umowa szkoleniowa jest zgodą pracodawcy na proces podnoszenia kwalifikacji zawodowych (w sytuacji, gdy inicjatywa pochodzi od pracownika) lub formą wyrażenia inicjatywy przez pracodawcę. Zgodnie z kodeksem pracy umowa powinna zawarta być na piśmie oraz powinny być w niej określone wzajemne prawa i obowiązki stron. W umowie powinny znaleźć się informacje dotyczące m.in. czasu trwania nauki (co umożliwi pracodawcy wyciągnięcie sankcji wobec pracownika, który przerwał naukę lub ukończył ją z opóźnieniem) czy procentowego udziału kosztów, jakie poniesie pracodawca, jeśli zdecydował się na dofinansowanie kształcenia pracownika (dzięki czemu pracownik uzyska pisemne zobowiązanie pracodawcy do włączenia się w poniesienie kosztów podnoszenia kwalifikacji). Umowa powinna być zawarta w formie pisemnej i określać prawa i obowiązki stron. Urlop szkoleniowy Przepisy prawa regulują również długość urlopu szkoleniowego, który przysługuje pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje. Na przykład pracownikowi przystępującemu do egzaminu maturalnego przysługuje 6 dni urlopu szkoleniowego, a 21 dni urlopu przewidziane jest dla osoby w ostatnim roku studiów i czas ten przeznaczony może być na przygotowanie pracy dyplomowej i przystąpienie do egzaminu dyplomowego (art. 1032 § 1). Za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia (art. 1031 § 3). Dodatkowe kursy i szkolenia to inwestowanie w kapitał ludzki. Zobacz, jak dobrze zaplanować szkolenia pracowników. Twój szef lub współpracownik wywyższa się lub podejmuje decyzje z innych, bo "wie lepiej"? Dowiedz się, jaki jest arogant i poznaj cechy aroganta. Czy wiesz, że za nie stosowanie się do kodeksu pracy grozi kara? Poznaj, obowiązki pracodawcy wobec pracownika.
Trener personalny – modny zawód, od którego wymaga się wiele
Trener personalny pomaga innym ludziom osiągnąć pożądaną sylwetkę lub kondycję fizyczną. W świetle prawa nie jest on regulowany, to oznacza, że każdy bez względu na wykształcenie może wykonywać ten zawód. Jednak żeby być skutecznym trenerem personalnym, trzeba mieć gruntowną wiedzę o ludzkim ciele oraz praktyczne umiejętności.
Trener personalny pomaga innym ludziom osiągnąć pożądaną sylwetkę lub kondycję fizyczną. W świetle prawa nie jest on regulowany, to oznacza, że każdy bez względu na wykształcenie może wykonywać ten zawód. Jednak żeby być skutecznym trenerem personalnym, trzeba mieć gruntowną wiedzę o ludzkim ciele oraz praktyczne umiejętności. Trener personalny może pracować w siłowni, przygotowując indywidualne plany treningowe. Znajduje zatrudnienie także w klubach fitness, gdzie może być jednocześnie instruktorem fitness. Jakie wykształcenie powinien mieć trener personalny? Choć nie ma wymogu posiadania konkretnego doświadczenia, by zostać trenerem personalnym, kandydat na to stanowisko powinien mieć dużą wiedzę na temat tego, jak funkcjonuje ciało. Tylko wtedy będzie mógł dobierać właściwe, dostosowane do potrzeb i możliwości swoich klientów ćwiczenia. Tę wiedzę może zdobywać w ramach: policealnego studium na kierunku trener personalny - oferowanego przez szkoły policealne; kursu na trenera personalnego – który może zorganizować każda placówka edukacyjna. Ich długość i forma są bardzo różne – niektóre trwają kilka tygodni, inne weekend. Zdarzają się także kursy online; studiów licencjackich lub magisterskich na kierunku sport o specjalności trener personalny – także oferowanych przez akademie wychowania fizycznego; studiów podyplomowych na kierunku trener personalny - będących w ofercie akademii wychowania fizycznego; Program każdej formy nauki zakłada, że absolwent będzie posiadał wiedzę m.in. o: budowie ciała człowieka w kontekście ćwiczeń fizycznych, różnych technikach treningowych i wskazaniach do nich, sposobach motywowania, podstawach dietetyki i prawidłowego żywienia. Jednak poszczególne placówki w różny sposób nauczają tych rzeczy. Trudno oczekiwać, że w ciągu weekendowego kursu na trenera przyswoi się taką samą wiedzę jak podczas studiów magisterskich. Jak wybrać odpowiedni kurs na trenera personalnego? Przed wyborem kursu lub studium, trzeba wcześniej dobrze przyjrzeć się placówce, która je oferuje. Dobry kurs na trenera personalnego powinien: mieć wykwalifikowaną kadrę, a informacja o niej powinna być jawna, łączyć wiedzę teoretyczną z jej praktycznym zastosowaniem, mieć tryb stacjonarny, a nie odbywać się online, dawać możliwość hospitacji czyli nadzoru pedagogicznego zajęć i odbycia praktyki, mieć dobre opinie w środowisku trenerskim. Wystawienie certyfikatu czy zaświadczenia także jest ważne, ale w tym momencie ukończenie niemal wszystkich kursów i szkoleń jest potwierdzane dokumentem. W rzeczywistości certyfikaty te nie są wymagane ze względu na brak regulacji zawodu trenera personalnego. To, jaki stosunek do nich będzie miał pracodawca, czyli właściciel siłowni lub klubu fitness, zależy już tylko od niego. Pracując zaś na własną firmę, nie musimy się przed nikim tłumaczyć – najwyżej przed klientem, ale ten też będzie nas oceniał po efektach. Czego jeszcze powinno się wymagać od trenera personalnego? W rzeczywistości w pracy trenera personalnego ważniejsze mogą się okazać zupełnie inne kursy niż te, które w nazwie mają nazwę zawodu. Dobry trener osobisty w zależności od tego, jakich konkretnie ma klientów, powinien mieć wiedzę specjalistyczną, która pomoże w osiąganiu wyznaczonych celów. Trenując np. osoby w siłowni, którym zależy na wyrzeźbieniu ciała, musi znać się na konkretnych treningach, suplementach i ustalaniu właściwej do celów treningowych diety. Dlatego też powinien się dokształcać w zakresie nowych metod treningowych, trendów, nowych rodzajów suplementacji i wszystkiego, co z punktu widzenia klienta będzie przydatne. Rzeczą oczywistą jest też to, że trener osobisty powinien : proponowane innym treningi najpierw sam przetestować na sobie, potrafić je odpowiednio wykonać, samemu mieć dobrą formę, umieć przekazywać wiedzę, potrafić motywować innych do pracy nad sobą. Te rzeczy jednak trzeba stopniowo wypracować i wykształcić. Choć trenerem personalnym może zostać każdy, bez względu na wykształcenie. Ostatecznie jednak i tak rynek weryfikuje kompetencje.
Czy po ustaniu zatrudnienia można otrzymać zasiłek chorobowy na podstawie zwolnienia lekarskiego?
Zasiłek chorobowy może przysługiwać również po ustaniu zatrudnienia. Przyznaje się go na podstawie zwolnienia lekarskiego. Choroba będąca jego podstawą musi jednak wystąpić w terminie do 14 dni lub 3 miesięcy od ustania zatrudnienia i trwać 30 dni.
Zasiłek chorobowy może przysługiwać również po ustaniu zatrudnienia. Przyznaje się go na podstawie zwolnienia lekarskiego. Choroba będąca jego podstawą musi jednak wystąpić w terminie do 14 dni lub 3 miesięcy od ustania zatrudnienia i trwać 30 dni. Zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia: kiedy przysługuje? Zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia przysługuje, jeśli choroba rozpoczęła się jeszcze w czasie jego trwania, bądź jeśli rozpoczęła się: Do 14 dni od jego ustania, Do 3 miesięcy (90 dni) od ustania zatrudnienia, w przypadku choroby zakaźnej, której objawy występują później niż 14 dni od zarażenia. Co więcej, niezdolność do pracy z powodu choroby musi trwać co najmniej 30 dni, aby powstało prawo do pobierania zasiłku chorobowego. Zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia: kiedy nie przysługuje Zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia nie należy się osobom, które: posiadają prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, mają prawo do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego lub nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, nie przepracowały 30 dni - nie nabywają wówczas prawa do otrzymywania zasiłku, oraz osoby, w przypadku których ubezpieczenie ustało z tego powodu, że wyczerpały uprzednio pełny okres uprawnienia do pobierania zasiłku chorobowego. Zasiłek chorobowy po ustaniu zatrudnienia: jakie dokumenty należy przedstawić? Zasiłek chorobowy wypłaca ZUS. Do oddziału właściwego ze względu na miejsce zamieszkania należy więc złożyć wniosek o jego zapłatę. Oprócz zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA, które trzeba przedstawić w terminie 7 dni od jego wystawienia, należy przedstawić oświadczenie byłego pracownika na druku ZUS Z-10. Oświadcza w nim, że nie jest zatrudniony, nie ma ustalonego prawa do emerytury lub renty i nie podlega aktualnie ubezpieczeniu chorobowemu ani ubezpieczeniu społecznemu rolników. Przedstawić trzeba również zaświadczenie byłego pracodawcy, wystawione na druku ZUS Z-3. Pracodawca wpisuje w nim wysokość wynagrodzenia pracownika w okresie zatrudnienia ostatnich 12 miesięcy, które ZUS weźmie pod uwagę do obliczenia podstawy wymiaru zasiłku. Ile lat ma twoje dziecko? Dowiedz się, kto może dostać zasiłek opiekuńczy na dziecko. Jesteś ubezpieczona w ZUS? Sprawdź, kiedy przysługuje ci zasiłek rehabilitacyjny. Zbliżasz się do emerytury? Jaka jest wysokość zasiłku przedemerytalnego?
Zwolnienie szpitalne – co warto o nim wiedzieć?
Zwolnienie szpitalne, wystawiane na druku ZUS ZLA, uprawnia do pobierania wynagrodzenia lub zasiłku chorobowego w wysokości 80% podstawy wymiaru przez pierwsze 33 dni pobytu w szpitalu. Później uprawnia do pobierania zasiłku chorobowego w wysokości 70% wynagrodzenia. Są przypadki, kiedy za okres pobytu w szpitalu przysługuje 100% podstawy wymiaru. Kiedy trzeba dostarczyć zwolnienie szpitalne? Jeśli opłacamy składkę na ubezpieczenie chorobowe, na podstawie zwolnienia szpitalnego możemy uzyskać wynagrodzenie chorobowe lub zasiłku chorobowego. Podstawą jest zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA, wystawiane przez lekarza. Należy je dostarczyć najpóźniej 7 dni po jego otrzymaniu. Niekoniecznie jest to możliwe, jeśli przebywamy wciąż w szpitalu. Wówczas, jeśli jedynie poinformujemy pracodawcę o pobycie w szpitalu, nieobecność w pracy zostanie odnotowana jako usprawiedliwiona, ale bez prawa do wypłaty wynagrodzenia lub zasiłku. Otrzymamy je dopiero wtedy, gdy dostarczymy zwolnienie. Jeśli pobyt w szpitalu trwa dłużej niż 14 dni, to zwolnienie powinno być wystawiane co 14 dni pobytu w szpitalu. Zwolnienie szpitalne - ile wynosi wynagrodzenie? Wysokość wynagrodzenia za zwolnienie szpitalne zależne jest od wieku i długości zwolnienia. Czasami choremu przysługuje wynagrodzenie chorobowe, a czasami zasiłek chorobowy. Za okres pobytu w szpitalu przysługuje 80% podstawy wymiaru przez pierwsze 33 dni – wówczas wypłacane jest bowiem wynagrodzenie chorobowe. W przypadku osób które ukończyły 50. rok życia okres, w którym wypłacane jest 80% podstawy wymiaru, trwa jedynie 14 dni. Od 34. lub 15. dnia zamiast wynagrodzenia chorobowego – płaconego przez pracodawcę – choremu przysługuje płacony przez ZUS zasiłek chorobowy. Zasiłek chorobowy za pobyt w szpitalu wynosi 70% podstawy wymiaru. Jednak w przypadku osób, które przekroczyły 50 lat życia pracodawca płaci wynagrodzenie chorobowe tylko przez 14 dni. (To swego rodzaju zachęta do zatrudniania osób 50+). Aby osoby po 50 roku życia nie były poszkodowane przez to, że wcześniej od młodszych przechodzą z 80-procentowego wynagrodzenia chorobowego na 70-procentowy zasiłek chorobowy, ZUS przez kolejne 19 dni wypłaca im zasiłek za pobyt w szpitalu w wysokości 80%. W ten sposób wszyscy pracownicy, niezależnie od wieku, traktowani są tak samo: przez pierwsze 33 dni pobytu w szpitalu otrzymują 80% dotychczasowej pensji, a od 34 dnia – 70%. Kiedy wynagrodzenie chorobowe i zasiłek chorobowy wynoszą 100%? W niektórych przypadkach wynagrodzenie chorobowe i zasiłek chorobowy wynoszą 100% podstawy wymiaru – ma to miejsce, gdy pobyt w szpitalu ma związek z wypadkiem przy pracy, wypadkiem w drodze do lub z pracy i z chorobą zawodową. 100% wynagrodzenia należy się również za pobyt w szpitalu w okresie ciąży, a także gdy ma związek z poddaniem się badaniom lekarskim przewidzianym dla dawców tkanek, narządów i komórek bądź zabiegowi ich pobrania. Zwolnienie szpitalne: podstawa wymiaru wynagrodzenia Podstawę wymiaru do obliczenia wynagrodzenia chorobowego stanowi średnie wynagrodzenie z ostatnich 12 miesięcy, pomniejszone o 13,71%.
Zmiana danych firmy w CEIDG: jak wypełnić wniosek krok po kroku
Zmiana nazwy firmy, adresu firmy czy innych danych, które podlegają wpisowi w CEIDG, wymaga złożenia wniosku CEIDG-1. Uaktualnienia danych należy dokonać w terminie 7 dni od zmiany. Wniosek ten jest wolny od opłat.
Zmiana nazwy firmy, adresu firmy czy innych danych, które podlegają wpisowi w CEIDG, wymaga złożenia wniosku CEIDG-1. Uaktualnienia danych należy dokonać w terminie 7 dni od zmiany. Wniosek ten jest wolny od opłat. Obowiązek dokonywania zmian w CEIDG Każdy przedsiębiorca ma obowiązek zgłoszenia zmiany danych ujawnionych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Aktualizacja powinna nastąpić do 7 dni od dany wystąpienia zmian. Osoby prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą oraz wspólnicy spółki cywilnej muszą w tym celu wypełnić wniosek CEIDG-1. Zgłoszenie zmian jest wolne od opłat. Tak samo jak w przypadku zgłoszenia działalności gospodarczej na formularzu CEIDG-1, w sytuacji aktualizacji danych automatycznie zostaną o nich powiadomione ZUS, US i GUS. Wystarczy więc dokonać tego jednego zgłoszenia. Zmiana nazwy i adresu firmy w CEIDG: jak wypełnić wniosek Wypełniając wniosek CEIDG-1 mający na celu aktualizację danych, takich jak nazwa firmy czy zmiana adresu, nie trzeba wypełniać wszystkich rubryk. Trzeba wypełnić następujące pola: 01.2 Rodzaj wniosku. Pozycja 2 oznacza zmianę wpisu. Należy również umieścić datę zmiany; 03.3. PESEL; 03.4. NIP; 03.5. REGON; 03.6. Nazwisko 03.7. Pierwsze imię 03.13. Data urodzenia 03.15. Oświadczenie 07. Nazwa skrócona 13.1.2. Dane dla potrzeb KRUS: chcę kontynuować ubezpieczenie społeczne rolników (uzupełniają rolnicy) 17. Informacja dotycząca naczelników urzędów skarbowych, Oprócz tych danych wystarczy zaznaczyć krzyżykiem te rubryki, których zmiana będzie dotyczyła. Pozycja 06 to firma przedsiębiorcy, pozycja 07 – nazwa skrócona. Jeśli przedsiębiorstwo nie posiada nazwy skróconej – należy podać imię i nazwisko przedsiębiorcy. Zmiana adresu następuje poprzez wypełnienie rubryki 04, gdzie podaje się dokładny adres przedsiębiorstwa.
Umowa menedżerska to kontrakt cywilnoprawny, na mocy którego menedżer, czyli zleceniobiorca, zobowiązuje się za wynagrodzeniem zarządzać firmą zleceniodawcy. Jest to umowa, którą cechuje duża swoboda w ustalaniu obowiązków i praw stron. Jest korzystna dla osób z wysokimi kwalifikacjami i dużym doświadczeniem.
Umowa menedżerska to kontrakt cywilnoprawny, na mocy którego menedżer, czyli zleceniobiorca, zobowiązuje się za wynagrodzeniem zarządzać firmą zleceniodawcy. Jest to umowa, którą cechuje duża swoboda w ustalaniu obowiązków i praw stron. Jest korzystna dla osób z wysokimi kwalifikacjami i dużym doświadczeniem. Umowa menedżerska: czym jest? Umowa menedżerska to kontrakt cywilnoprawny, na mocy którego zleceniobiorca zobowiązuje się do stałego wykonywania zarządu przedsiębiorstwem zleceniodawcy, za ustalonym wynagrodzeniem. Jest to umowa mieszana – nie jest określona w kodeksie cywilnym, stosuje się więc do niej przepisy dotyczące umowy zlecenia, może jednak posiadać również inne elementy. Umowy menedżerskie zawierają często elementy specyficzne dla umów o pracę. W kontrakcie strony określają bardzo szczegółowo, jakie są ich prawa, obowiązki i zakres działania. Umowa menedżerska: zalety Główną zaletą umów menedżerskich jest duża swoboda w ich tworzeniu – zakres praw i obowiązków zależy od woli stron. Daje więc duże możliwości negocjacji warunków zatrudnienia. Zatrudnienie na podstawie takiej umowy daje również dużą swobodę w zakresie miejsca i czasu wykonywania obowiązków. Daje też duże możliwości w zakresie podejmowania decyzji związanych z zarządem firmą. Umowy menedżerskie zapewniają bardzo wysokie zarobki. Pensja menedżerska zwykle składa się z elementu stałego i części zmiennej, zależnej od osiągniętego przez menedżera rezultatu – jest to dodatkowa motywacja do pracy. Korzystne są więc dla osób, które posiadają duże umiejętności, wysokie kwalifikacje i liczne kontakty. Dodatkowym plusem zawarcia takiej umowy jest to, że w zamian za wierność firmie menedżer może dostać odprawę w wysokości nawet 36-krotności swojej pensji (tzw. „złote parasole”). Umowa menedżerska: wady Wadą pozostawania na umowie menedżerskiej jest to, że zleceniobiorca obciążony jest podatkiem dochodowym tak, jak zwykły pracownik. Zobowiązanie do powstrzymania się od konkurencji może co prawda dawać uprawnienie do bardzo wysokiej odprawy, jednak wcale nie jest powiedziane, że będzie to bardziej opłacalne, niż kontynuowanie działalności na rzecz innej firmy. Zakaz konkurencji może trwać nawet 3 lata. Nie stosuje się do umowy menedżerskiej przepisów prawa pracy, jeśli więc jakiś element nie zostanie ujęty w umowie, to nie ma możliwości dochodzenia uprawnień, które wynikałyby z umowy o pracę. Dużą wadą takiego kontraktu jest to, że odpowiedzialność menedżera opiera się na zasadzie winy. Oznacza to, że menedżer odpowiada za pełną szkodę spowodowaną swoim działaniem lub zaniedbaniem. Szkoda ta obejmuje nie tylko poniesione przez firmę straty, ale także korzyści, które mogłaby osiągnąć, gdyby nie działanie lub zaniechanie menedżera. Zabezpieczeniem może być wykupienie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej z tytułu zarządzania firmą.
Jakie są obowiązki pracownika? Czego może wymagać pracodawca?
Obowiązki pracownika wynikają przede wszystkim z umowy o pracę, która określa zajmowane przez niego stanowisko. Pracodawca musi zaznajomić pracownika z obowiązkami i sposobem wykonywania pracy na danym stanowisku, co może uczynić w formie pisemnej. Może też wydawać pracownikowi bieżące polecenia, jednak muszą być one zgodne z charakterem wykonywanej pracy.
Obowiązki pracownika wynikają przede wszystkim z umowy o pracę, która określa zajmowane przez niego stanowisko. Pracodawca musi zaznajomić pracownika z obowiązkami i sposobem wykonywania pracy na danym stanowisku, co może uczynić w formie pisemnej. Może też wydawać pracownikowi bieżące polecenia, jednak muszą być one zgodne z charakterem wykonywanej pracy. Zakres obowiązków pracownika: z czego wynika? Zakres obowiązków pracownika wynika zarówno z umowy o pracę, w której obowiązki te mogą zostać wymienione, jak również z bieżących poleceń pracodawcy. Obowiązki pracownika nie muszą być szczegółowo wymienione w umowie. Natomiast wydawanie bieżących poleceń, które pracownik zobligowany jest wykonywać, stanowi jedno z podstawowych uprawnień pracodawcy. Również do obowiązku pracodawcy należy zapoznanie pracownika z zakresem jego obowiązków na danym stanowisku pracy, sposobem ich wykonywania i podstawowymi uprawnieniami. Zakres obowiązków pracownika: umowa o pracę W umowie można sporządzić wykaz obowiązków które będą należeć do danego pracownika. Rodzaj pracy jest wskazany w zawartej umowie o pracę poprzez wymienienie stanowiska, funkcji, specjalności czy zawodu. Przekazanie informacji może być dokonane w formie ustnej lub pisemnej – w tym drugim wypadku w razie sporu pracodawcy łatwiej będzie udowodnić, że pracownik był z tymi warunkami zaznajomiony. Określenie rodzaju pracy w sposób ogólny pozostawia pracodawcy możliwość uszczegółowienia zakresu obowiązków pracownika, ale tylko w zakresie, który odpowiada danemu stanowisku pracy. Jeśli więc chce on znacząco zmienić obowiązki pracownika, musi dokonać wypowiedzenia zmieniającego dotychczasowe warunki pracy. Możliwe jest również dokonanie porozumienia zmieniającego, które nie jest uregulowane w prawie pracy. Jeśli dojdzie do porozumienia między pracownikiem a pracodawcą co do zmiany obowiązków tego pierwszego – wówczas wypowiedzenie zmieniające nie jest konieczne. Zakres obowiązków pracownika: polecenie służbowe W zakresie dozwolonym w ramach postanowień umowy o pracę pracodawca ma prawo wydawać bieżące polecenia swoim pracownikom, które ci zobowiązani są wykonywać. Nawet jednak, jeśli umowa bardzo ogólnie określa rodzaj pracy, to pracownik nie jest zobowiązany do wykonywania czynności zupełnie niezgodnych z dotychczas wykonywanymi przez niego obowiązkami. Zakres obowiązków pracownika: skierowanie do innej pracy W razie potrzeby pracodawca może skierować pracownika do pracy na innym stanowisku, na okres do 3 miesięcy w roku. Musi to być jednak praca odpowiadająca kwalifikacjom i doświadczeniu pracownika. Zmiana taka nie może powodować zmniejszenia jego wynagrodzenia.
Ubezpieczenie od utraty pracy. Czy warto?
Ubezpieczenie od utraty pracy to produkt oferowany przez banki zapewniający wypłatę rat kredytowych w razie utraty pracy lub niezdolność do pracy ubezpieczonego. Wydaje się być dobrym zabezpieczeniem spłaty kredytu, jednak w rzeczywistości jest tak jedynie dla banku.
Ubezpieczenie od utraty pracy to produkt oferowany przez banki zapewniający wypłatę rat kredytowych w razie utraty pracy lub niezdolność do pracy ubezpieczonego. Wydaje się być dobrym zabezpieczeniem spłaty kredytu, jednak w rzeczywistości jest tak jedynie dla banku. Ubezpieczenie od utraty pracy: co oznacza? Ubezpieczenie się od utraty wydaje się korzystne w sytuacji, gdy jesteśmy obciążeni np. kredytem hipotecznym. Ma na celu zabezpieczenie na wypadek utraty możliwości spłacania zobowiązań, często długoterminowych. Zawierane jest zwykle z bankami, które chcą w ten sposób zabezpieczyć się na wypadek, gdyby kredytobiorca nie był zdolny spłacać rat kredytu. Ubezpieczenie od utraty pracy: zalety Ubezpieczenie od utraty pracy sprawia, że w razie utraty pracy i uzyskania statusu bezrobotnego lub powstania dłużej trwającej niezdolności do pracy np. wskutek choroby czy wypadku, zobowiązania takiej osoby spłacane będą przez ubezpieczyciela. Dotyczy to oczywiście tylko pewnego okresu. Ubezpieczyciel zobowiązuje się, w razie braku pracy lub niezdolności do jej wykonywania, wpłacić określoną procentowo część kwoty kredytu, którego osoba bez pracy nie jest w stanie samodzielnie spłacać. Wydaje się więc być dobrym rozwiązaniem, zwłaszcza w sytuacji niestabilności na rynku pracy, gdy obciążeni jesteśmy dużymi kredytami. Ubezpieczenie od utraty pracy: wady Ubezpieczenie od utraty pracy rzadko jest produktem samodzielnym – zwykle wykupuje się je wraz z dodatkowymi produktami finansowymi, np. ubezpieczeniami na życie. Same składki na ubezpieczenie zwykle są wysokie. W sytuacji więc niepewności na rynku pracy i stosunkowo niewielkich zarobków, z których trzeba jeszcze opłacać raty kredytu, raczej mało kto decyduje się na takie ubezpieczenie. Czasem jednak wymagają tego banki, udzielając kredytu. Poza tym uzyskanie świadczenia z ubezpieczenia przed utratą pracy obwarowane jest zwykle wieloma warunkami. Wypłacanie świadczenia trwa tylko przez określony czas, nie zapewnia więc bezpieczeństwa w razie stałej utraty niezdolności do pracy. Standardowym okresem ochrony jest 12 miesięcy. Warunkiem otrzymania świadczenia jest zwykle uzyskanie statusu bezrobotnego, nie otrzymamy więc pomocy ubezpieczyciela, jeśli znajdziemy inną, lecz dużo gorzej płatną pracę, czego skutkiem również będzie utrata możliwości spłaty zobowiązań.
Ewidencja czasu pracy. Wybrać system roczny czy miesięczny?
Ewidencja czasu pracy musi być prowadzona dla każdego pracownika indywidualnie w celu ustalenia należnego mu wynagrodzenia oraz innych świadczeń. Przepisy nie określają jednak, czy ma ona być prowadzona w systemie rocznym, kwartalnym czy miesięcznym. Zależy to od pracodawcy.
Ewidencja czasu pracy musi być prowadzona dla każdego pracownika indywidualnie w celu ustalenia należnego mu wynagrodzenia oraz innych świadczeń. Przepisy nie określają jednak, czy ma ona być prowadzona w systemie rocznym, kwartalnym czy miesięcznym. Zależy to od pracodawcy. Ewidencja czasu pracy Pracodawca jest zobowiązany prowadzić kartę ewidencji czasu pracy w celu prawidłowego wyliczenia wynagrodzenia oraz innych przysługujących pracownikowi świadczeń. Nie jest jednak określone, czy ewidencja musi być prowadzona w systemie rocznym czy miesięcznym. O tym, czy ewidencja pracy będzie roczna, kwartalna czy miesięczna, decyduje pracodawca. Nie ma też ustalonego wzoru karty ewidencji czasu pracy. Ma ona jednak zawsze umożliwiać wyliczenie należnego wynagrodzenia, innych świadczeń, na podstawie tego ile godzin pracownik faktycznie przepracował – zgodnie z rozkładem czasu pracy, a także w ramach godzin nadliczbowych oraz dyżurów. Ewidencja czasu pracy: jaką wybrać? Dla ustalania płatności za godziny nadliczbowe lepiej sprawdza się prowadzenie ewidencji w systemie miesięcznym. Również bardziej korzystne jest prowadzenie takiej ewidencji, jeśli godziny pracy pracowników są często modyfikowane. Roczna ewidencja czasu pracy jest zupełnie wystarczająca w przypadku stałego zatrudniania pracowników jeśli ich rozkład pracy jest stały, dni i godziny pracy pozostają zasadniczo niezmienne. Karta roczna jest bardziej przejrzysta i wygodniejsza w pracy kadrowej, np. daje możliwość ustalenia, czy pracownik zachował limit godzin nadliczbowych w roku oraz ile dni urlopu wykorzystał, bez konieczności przenoszenia tych danych pomiędzy poszczególnymi kartami miesięcznymi. Pracodawca może prowadzić odrębną ewidencję czasu pracy dla różnych pracowników – w zależności od uznania, do jednych może stosować ewidencję miesięczną, do innych zaś roczną.
Czym jest ewidencja przebiegu pojazdu i jaka jest stawka kilometrówki?
Ewidencję przebiegu pojazdu prowadzi się, jeśli przedsiębiorca chce zaliczyć koszty przejazdów służbowych samochodem prywatnym swoim lub swoich pracowników do kosztów uzyskania przychodów. Określoną stawkę kilometrówki mnoży się przez liczbę przejechanych służbowo kilometrów.
Ewidencję przebiegu pojazdu prowadzi się, jeśli przedsiębiorca chce zaliczyć koszty przejazdów służbowych samochodem prywatnym swoim lub swoich pracowników do kosztów uzyskania przychodów. Określoną stawkę kilometrówki mnoży się przez liczbę przejechanych służbowo kilometrów. Ewidencja przebiegu pojazdu: kilometrówka Stawki tak zwanej kilometrówki określane są w celu zwrotu pracownikom kosztów ich podróży służbowej samochodem prywatnym. W tej sytuacji pracodawca jest zobowiązany zwrócić pracownikom, na podstawie prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu, koszty przejazdu – liczbę kilometrów przemnożoną przez stawkę kilometrówki. Kwota zwrócona pracownikowi stanowi koszt uzyskania przychodu przedsiębiorcy. Miesięczny limit kilometrów za jazdy lokalne ustala pracodawca, nie mogą one jednak być wyższe, niż: 300 km, jeśli w grę wchodzi miejscowość do 100 tys. mieszkańców, 500 km – jeśli miejscowość ma 100-500 tys. mieszkańców, 700 km dla miejscowości przekraczających 500 tys. mieszkańców, Dla przejazdów w służbie leśnej może być powiększony do 1500 km, Dla przejazdów w służbie ratowniczej – do 3000 km. Wydatki na samochód zostają zwrócone pracownikowi, jednak tylko przejechane kilometry pomnożone przez stawkę kilometrówki zalicza się do kosztów uzyskania przychodu. Rozliczanie kilometrówki samochodu prywatnego właściciela firmy W przypadku przedsiębiorców ustalenie kosztów przejazdów jest niezwykle istotne, jeśli korzystają oni z własnych samochodów i chcą wydatki związane z użytkowaniem samochodu zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Przedsiębiorca taki musi prowadzić ewidencję kilometrówki dla celów podatku dochodowego, zgodnie z ustawą o PIT. Wydatki związane z eksploatacją własnych samochodów księguje się na ostatni dzień miesiąca, w oparciu o udokumentowane wydatki związane z eksploatację samochodu i prowadzoną ewidencję. Ewidencja kilometrówki to rejestr przejazdów, ale równolegle z nią prowadzi się ewidencję wydatków na samochód wykorzystywany w celach służbowych – czyli wydatki na paliwo, ubezpieczenie pojazdu, ale także na wymianę oleju oraz części samochodu. Ewidencji przebiegu pojazdu nie trzeba prowadzić w przypadku leasingu samochodu, jednakże należy spełnić wszystkie ustawowe obowiązki dotyczące tej umowy. Nie trzeba też prowadzić ewidencji w stosunku do pojazdów, które mieszczą co najmniej 10 osób razem z kierowcą, które z racji swojej konstrukcji użytkowane mogą być jedynie do celów gospodarczych, lub jeśli przeznaczone są do najmu, leasingu, sprzedaży – jeśli wytworzone są przez podatnika, oraz dalszej odsprzedaży. Stawka kilometrówki Stawka ta uległa zmianie po raz ostatni w 2007 roku. Obecnie stawka za 1 kilometr przebiegu pojazdu wynosi: W przypadku samochodów osobowych: 0,5214 zł, gdy pojemność skokowa silnika wynosi do 900 cm³ 0,8358 zł, gdy pojemność skokowa silnika wynosi ponad 900 cm³ W przypadku motocykli - 0,2302 zł Oraz dla motorowerów - 0,1382 zł. Ewidencja przebiegu pojazdu: wymogi Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych określa również minimalne dane, jaki ewidencja przebiegu pojazdów musi zawierać. Jest to: Nazwisko, imię i adres zamieszkania osoby używającej samochodu lub innego pojazdu, Numer rejestracyjny pojazdu i pojemność silnika, Opis przejechanej trasy, Numer wpisu, Datę i cel wyjazdu służbowego, Liczbę przejechanych kilometrów, Stawkę za 1 km, Kwotę wynikającą z przemnożenia liczby kilometrów i stawki za 1 km, Podpis podatnika, czyli pracodawcy, oraz jego dane. Wysokość ryczałtu dotyczy pracowników sfery budżetowej. Informacje znajdziesz w rozporządzeniu o podróżach służbowych. Kredyt pomostowy jest udzielany inwestorom. Przysługuje osobom, które dostały dotację unijną. Kredyt kupiecki jest alternatywą dla kredytu bankowego. Kredyt kupiecki jest nieoprocentowany. Kredyt długoterminowy jest udzielany na ponad 3 lata. Można go przeznaczyć na bieżącą działalność lub inwestycje. Pożyczka od rodziny nie zawsze musi być zgłaszana do US. W tym wypadku jej kwota nie może przekroczyć 9637 złotych. Pożyczka powinna być poprzedzona zawarciem pisemnej umowy. Sprawdź, co musi się znaleźć w dokumencie.
Franczyza jest sposobem na własny biznes i zarobienie dużych pieniędzy, jednak nie pod własnym szyldem, lecz pod znanym logo. Marki franczyzowe to sieci odzieżowe, takie jak Reserved czy Tatuum, sklepy spożywcze – Auchan, Delikatesy Centrum czy Małpka, a także restauracje takie, jak na przykład McDonald’s i KFC. Prowadząc działalność w ten sposób można zarówno zyskać, jak i stracić.
Franczyza jest sposobem na własny biznes i zarobienie dużych pieniędzy, jednak nie pod własnym szyldem, lecz pod znanym logo. Marki franczyzowe to sieci odzieżowe, takie jak Reserved czy Tatuum, sklepy spożywcze – Auchan, Delikatesy Centrum czy Małpka, a także restauracje takie, jak na przykład McDonald’s i KFC. Prowadząc działalność w ten sposób można zarówno zyskać, jak i stracić. Franczyza: co to jest? Jest to sposób na prowadzenie działalności gospodarczej w ramach istniejącej i zorganizowanej sieci sprzedaży lub świadczenia usług. Istotą tego stosunku prawnego jest udostępnienie franczyzobiorcy – osobie prowadzącej dany lokal lub sklep – tak zwanego pakietu franczyzowego. W zamian osoba ta opłaca wynagrodzenie na rzecz franczyzodawcy, czyli właściciela znanej marki. Stronami tej umowy mogą być zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne. Umowa franczyzy należy do kategorii umów nienazwanych, czyli nieuregulowanych w kodeksie cywilnym ani w innej umowie. Stosuje się do niej ogólne zasady konstruowania kontraktu – przede wszystkim działa zasada swobody kontraktowania, czyli zawierania umów o dowolnej treści z dowolnymi podmiotami, jeśli tylko nie jest to zabronione przez przepisy ustaw oraz przez zasadę współżycia społecznego. W praktyce gospodarczej wyróżnia się różne rodzaje franczyzy – usługową, produkcyjną i dystrybucyjną, zależnie od rodzaju prowadzonej działalności. Franczyza usługowa polega na tym, że franczyzobiorca świadcząc usługi korzysta z know-how franczyzodawcy, jego oznaczeń firmowych i znaku towarowego. Franczyza produkcyjna – polega na korzystaniu w procesie produkcji z udostępnionej przez franczyzodawcę technologii. Franczyza dystrybucyjna polega natomiast na tym, że franczyzobiorca ogranicza działalność do sprzedaży danych produktów w prowadzonym przez siebie punkcie oznaczonym symbolami franczyzodawcy, przez niego wyposażonym i według jego wskazówek urządzonym. Istnieje również możliwość skonstruowania franczyzowej umowy mieszanej, czyli takiej, która posiada elementy więcej niż jednego typu. Wśród rodzajów franczyzy wyróżnia się również franczyzę pośrednią (gdy producent nie tworzy sam sieci franczyzobiorców, a zawiera umowę z jednym podmiotem, który będzie prowadził tę działalność na danym rynku) i bezpośrednią (bez pośredników na danym rynku), indywidualną (umowa zostaje zawarta pomiędzy franczyzodawcą a jednym podmiotem, który uprawniony jest prowadzić jedno tylko przedsiębiorstwo i działać na określonym obszarze) i wielokrotną (czyli umożliwiająca franczyzobiorcy tworzenie wielu jednostek na danym terytorium). Pakiet franczyzowy Pakiet franczyzowy to zespół praw własności intelektualnej i własności przemysłowej. Oznacza to, że franczyzobiorca może korzystać: ze znaków towarowych, nazw firmowych, wzorów użytkowych, patentów i wynalazków, oraz know-how franczyzodawcy. Jest to unikatowa koncepcja prowadzenia biznesu, na którą składają się tajemnice zawodowe i doświadczenia dotyczące konkretnej działalności. Franczyza: obowiązki stron Franczyzobiorca ma obowiązek prowadzenia działalności według ustalonych zasad – powinien nabywać produkty i usługi od określonych dostawców, prowadzić produkcję według ściśle ustalonych receptur, stosować się do filozofii i zasad działania franczyzodawcy, a także opłacać na jego rzecz wynagrodzenie, w zamian za udostępnienie pakietu franczyzowego. Zwykle ustalone jest ono jako opłata wstępna i opłaty okresowe, które mogą być stałe lub ustalane stosunkowo – w zależności od kwoty obrotu lub uzyskanego dochodu. Franczyzobiorca może być także obciążony kosztami kampanii reklamowych prowadzonych przez franczyzodawcę. Co więcej, franczyzobiorcę obowiązuje zakaz konkurencji, który określa się w umowie – może dotyczyć działalności na danym obszarze, lub też w ciągu określonego okresu. Wówczas również po zaprzestaniu działalności strona ta ma obowiązek powstrzymać się od takiej działalności. Zaś obowiązkiem ze strony franczyzodawcy jest jedynie udostępnienie swojego pakietu franczyzowego – nie ma on obowiązku w dodatkowy sposób wspierać drugiej strony umowy.
Wynagrodzenie zasadnicze niższe od płacy minimalnej – kiedy jest to możliwe?
Wynagrodzenie zasadnicze może być niższe od płacy minimalnej, jeśli pracownik otrzymuje dodatkowo premie i dodatki. Płaca minimalna to ustalona ustawowo kwota, poniżej której nie może zejść pensja pracownika pełnoetatowego. Można jednak osiągnąć tę kwotę poprzez dodanie do wynagrodzenia zasadniczego składników takich jak premie i nagrody oraz różne dodatki. Jednak nie wszystkie składniki wypłacanego wynagrodzenia można wliczyć do kwoty pensji minimalnej.
Wynagrodzenie zasadnicze może być niższe od płacy minimalnej, jeśli pracownik otrzymuje dodatkowo premie i dodatki. Płaca minimalna to ustalona ustawowo kwota, poniżej której nie może zejść pensja pracownika pełnoetatowego. Można jednak osiągnąć tę kwotę poprzez dodanie do wynagrodzenia zasadniczego składników takich jak premie i nagrody oraz różne dodatki. Jednak nie wszystkie składniki wypłacanego wynagrodzenia można wliczyć do kwoty pensji minimalnej. Wynagrodzenie zasadnicze a płaca minimalna Wynagrodzenie zasadnicze to podstawowy składnik pensji wypłacanej pracownikom. Prócz niego mogą być wypłacane stałe dodatki, np. funkcyjne, nagrody i premie, wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy, odszkodowania itp. Są one doliczane do wynagrodzenia zasadniczego i wypłacane pracownikom razem z nim. Natomiast płaca minimalna to ustawowo gwarantowane wynagrodzenie za pełny miesięczny wymiar czasu pracy. W 2015 r. minimalne wynagrodzenie pracownika pełnoetatowego nie może być niższe niż 1750 zł, natomiast na rok 2016 zostało przewidziane w kwocie 1850 zł. Wyjątkiem jest pierwszy rok pracy - wysokość wynagrodzenia nie może wtedy wynosić mniej niż 80% płacy minimalnej. Wynagrodzenie zasadnicze, które określa się w umowie o pracę, nie musi odpowiadać wysokości płacy minimalnej. Może być niższe, i dopiero po doliczeniu dodatkowych składników wynosić kwotę ustalonego odgórnie minimum. Płaca minimalna: jakie składniki wynagrodzenia się do niej wliczają? Składniki wynagrodzenia, które zlicza się w celu obliczenia płacy minimalnej, to: wynagrodzenie zasadnicze – może być określone w stawce miesięcznej lub godzinowej, dodatki - za staż pracy, funkcyjne, za warunki pracy itd., nagrody i premie regulaminowe, wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego, odszkodowania przysługujące z powodu skrócenia okresu wypowiedzenia, dodatki wyrównawcze. Nie mogą zaś zostać wliczone do minimum: wynagrodzenie za pracę w nadgodzinach i w święta, nagrody jubileuszowe, odprawy związane z przejściem na emeryturę lub rentę, dodatek za pracę w porze nocnej. Wynagrodzenie zasadnicze + premie w zmiennej wysokości Może się zdarzyć, że pracownik otrzymuje, oprócz wynagrodzenia zasadniczego, premie w różnej wysokości, w zależności od miesiąca. Wówczas jeżeli łączna wysokość pensji i premii jest niższa niż płaca minimalna, pracodawca jest zobowiązany uzupełnić wynagrodzenie do wysokości minimalnego świadczenia za pracę.
Koszty egzekucyjne to przede wszystkim należności wobec komornika, ustalane według określonych stawek, za dokonywane przez niego czynności związane z egzekucją. Dochodzenie należności wiąże się jednak również z innymi wydatkami – na czynności biegłych czy uzyskanie informacji o dłużniku.
Koszty egzekucyjne to przede wszystkim należności wobec komornika, ustalane według określonych stawek, za dokonywane przez niego czynności związane z egzekucją. Dochodzenie należności wiąże się jednak również z innymi wydatkami – na czynności biegłych czy uzyskanie informacji o dłużniku. Koszty egzekucyjne: co obejmują? Koszty egzekucyjne to koszty naliczane przez komornika lub sąd podczas egzekucji należności. To, jaki organ nalicza tę należność, zależy od tego, który z nich dokonuje danej czynności. Do kosztów egzekucyjnych można też zaliczyć inne koszty, ponoszone przez strony, a związane z dochodzeniem należności. Koszty egzekucji naliczane przez komornika przyjmują postać opłaty stałej lub opłaty stosunkowej – uzależnionej od wysokości należności. Opłata stosunkowa Opłata stosunkowa dotyczy egzekucji świadczeń pieniężnych i jest uzależniona od wysokości egzekwowanego świadczenia. Wynosi 15% tej kwoty, jednak nie może być niższa od dziesiątej części ani wyższa od trzydziestokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Komornicy, ustalając wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, biorą pod uwagę średnie miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej na rok poprzedni. Opłata stosunkowa pobierana jest przez komornika od dłużnika, po dokonaniu czynności, w związku z którą pobierana jest opłata. Od uiszczenia opłaty stosunkowej uzależnione jest również wszczęcie postępowania zabezpieczającego. Opłata stosunkowa w tym przypadku wynosi 2% wartości roszczenia, którego ma dotyczyć zabezpieczenie. Nie może być niższa niż 3% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, ani wyższa, niż 500% przeciętnego wynagrodzenia. Opłata stała Opłata stała dotyczy egzekucji świadczeń niepieniężnych, a także niektórych przypadków świadczeń o charakterze pieniężnym, określonych w ustawie o komornikach sądowych i egzekucji oraz w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości opłat za czynności komorników niebędące czynnościami egzekucyjnymi. Opłata stała uiszczana jest przez wierzyciela przed wszczęciem egzekucji. Zgodnie z art. 770 k.p.c. dłużnik będzie zobowiązany zwrócić te koszty wierzycielowi. Koszty ściąga się wraz z egzekwowanym roszczeniem. Opłata stała stanowi określony procent przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia: 50% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia przy odebraniu rzeczy, 40% od jednej izby – za opróżnienie lokalu z ruchomości i eksmisję, oraz doprowadzenie osoby uprawnionej do posiadania nieruchomości, 3% - w odniesieniu do każdej rozpoczętej godziny licytacji przedmiotu zastawu rejestrowego, której komornik dokonuje na zlecenie zastawnika , 25% - gdy wprowadza syndyka lub zarządcę w posiadanie majątku upadłego, 1% za doręczenia zawiadomień sądowych, zażaleń oraz innych dokumentów i pism, 3% - w stosunku do każdej rozpoczętej godziny czynności, które nie są czynnościami egzekucyjnymi (np. poszukiwanie majątku dłużnika). Koszty egzekucyjne: inne koszty Oprócz wynagrodzenia komornika do kosztów egzekucyjnych można zaliczyć: należności wobec biegłych, koszty koniecznych ogłoszeń zamieszczanych w pismach, koszty transportu specjalistycznego, przechowywania i ubezpieczenia zajętych ruchomości, koszty działania komornika poza jego rewirem, koszty doręczenia środków pieniężnych, koszty uzyskania informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania, koszty zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego.
Zasady wynagradzania uczniów przygotowujących się do zawodu
Wynagrodzenie uczniów przygotowujących się w ramach nauki do wykonywania zawodu nie może być niższe niż ustalony procent przeciętnego wynagrodzenia za poprzedni kwartał roku. Może być jednak wyższe. Pracodawca może starać się o refundację wynagrodzeń wypłacanych uczniom.
Wynagrodzenie uczniów przygotowujących się w ramach nauki do wykonywania zawodu nie może być niższe niż ustalony procent przeciętnego wynagrodzenia za poprzedni kwartał roku. Może być jednak wyższe. Pracodawca może starać się o refundację wynagrodzeń wypłacanych uczniom. Wynagrodzenie uczniów: ile wynosi Wynagrodzenie osób młodocianych, które przygotowują się do wykonywania zawodu w ramach nauki, przysługuje wynagrodzenie w oparciu o Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania. Wynagrodzenie osób młodocianych – uczniów ustalane jest w oparciu o przeciętne wynagrodzenie. Obliczane jest w stosunku procentowym do przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale: w pierwszym roku nauki - nie mniej niż 4%, w drugim roku nauki - nie mniej niż 5%, w trzecim roku nauki - nie mniej niż 6%. Minimum określone jest więc aktualnie w następujących kwotach: 154,20 zł w pierwszym roku nauki – od 1.09.2015, 155,81 zł – od 1.12.2015, 192,74 zł w drugim roku nauki – od 1.09.2015, 194,77 zł – od 1.12.2015, 231,29 zł w trzecim roku nauki – od 1.09.2015, 233,72 zł – od 1.12.2015. Są to kwoty minimalne, a więc nie ma przeszkód, aby uczniom wypłacać większe wynagrodzenie – może to być wyższe wynagrodzenie zasadnicze lub doliczane do niego premie. Wynagrodzenie uczniów: składki na ubezpieczenia społeczne Uczniom przygotowującym się do zawodu, którzy mają z tego tytułu wypłacane wynagrodzenie, opłaca się również składki na ubezpieczenia społeczne – emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe. O ile pierwsze trzy określone są w stałych kwotach, zależnych od kwoty wynagrodzenia, to kwota ubezpieczenia wypadkowego ustalana jest procentowo według stawek uzależnionych od rodzaju działalności, której nauka dotyczy. Wynagrodzenie uczniów: refundacja wynagrodzenia Pracodawca, zatrudniający ucznia, może wystąpić o refundacje jego wynagrodzenia oraz składek na jego ubezpieczenia społeczne. Refundacji podlega jednak jedynie ustalona kwota minimalna wynagrodzenia przewidzianego dla uczniów. Z wnioskiem o refundację należy wystąpić do Centrum Edukacji i Pracy Młodzieży OHP. Może z niej skorzystać pracodawca, który: zatrudnia osoby młodociane w zawodach, które są określone w wykazie wydanym na mocy art. 8 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, czyli np. mechanik, monter, fryzjer, florysta; osoby wypłacające wynagrodzenie spełniają warunki określone prawnie dla prowadzenia przygotowania zawodowego uczniów; w okresie roku poprzedzającego dzień złożenia wniosku o refundację nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za naruszenie przepisów Kodeksu pracy.
Spółka cywilna to jeden z najpopularniejszych sposobów prowadzenia działalności gospodarczej. Uregulowana jest w kodeksie cywilnym. Może być założona przez co najmniej dwie osoby, które dla osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego wnoszą swoje wkłady.
Spółka cywilna to jeden z najpopularniejszych sposobów prowadzenia działalności gospodarczej. Uregulowana jest w kodeksie cywilnym. Może być założona przez co najmniej dwie osoby, które dla osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego wnoszą swoje wkłady. Spółka cywilna: zalety Spółka cywilna jest popularną formą współpracy, ponieważ łatwo ją założyć i prowadzić. Wystarczy zawrzeć umowę spółki, w której określa się jej cel gospodarczy i sposób jego realizacji. Poza tym istnieje duża swoboda co do postanowień tej umowy. Nie musi być sporządzona przez notariusza. Spółka cywilna nie ma określonego minimalnego kapitału założycielskiego, można ją więc założyć dysponując dowolną kwotą. Koszty rejestracji i prowadzenia spółki są niskie. Każdy wspólnik musi się zarejestrować w centralnej ewidencji działalności gospodarczej, a wniosek o wpis jest równocześnie zgłoszeniem do ZUS/KRUS, do GUS oraz do urzędu skarbowego. Spółka nie jest zobowiązana do odprowadzania osobnego podatku dochodowego – płacą go jedynie poszczególni wspólnicy. Co więcej, mogą oni wybrać formę płacenia tego podatku w formie zryczałtowanej, można też wybrać podatek liniowy. Każdy ze wspólników ponosi taką samą odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Spółka cywilna: wady Spółka cywilna ma również wady – brak podmiotowości prawnej i zdolności do czynności prawnych powoduje, że zobowiązania zaciągają tak naprawdę wspólnicy na swoje konto. Spółka nie może w swoim imieniu nabywać mienia czy występować przed sądem. Jeśli dojdzie do konfliktu pomiędzy wspólnikami, to mogą powstać problemy z ich rozwiązaniem, ponieważ nie ma szczegółowych przepisów prawnych dotyczących funkcjonowania spółek cywilnych. Wspólnicy odpowiadają za zobowiązania solidarnie, całym swoim majątkiem, również osobistym – ta forma współpracy wymaga więc dużego zaufania między nimi. Dłużnik może żądać wykonania zobowiązania od każdego wspólnika z osobna, a późniejszych rozliczeń muszą oni dokonać między sobą. Wadą jest też to, że spółkę cywilną można założyć jedynie w określonym celu gospodarczym, jeśli więc wspólna działalność dobrze się układa i wspólnicy chcą ją rozbudować, to muszą dokonać przekształcenia w spółkę jawną lub spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.
Jak obliczyć wynagrodzenie za część miesiąca?
Wynagrodzenie za część miesiąca należy się pracownikowi, jeśli przez część danego miesiąca nie pracował z uwagi na to, że przebywał na zwolnieniu, np. chorobowym lub macierzyńskim. Przysługuje też wówczas, gdy stosunek pracy wygasł w trakcie miesiąca.
Wynagrodzenie za część miesiąca należy się pracownikowi, jeśli przez część danego miesiąca nie pracował z uwagi na to, że przebywał na zwolnieniu, np. chorobowym lub macierzyńskim. Przysługuje też wówczas, gdy stosunek pracy wygasł w trakcie miesiąca. Wynagrodzenie za część miesiąca: podstawa prawna Sposób obliczania wynagrodzenia za część miesiąca reguluje rozporządzenie z 29.5.1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w kodeksu pracy. Do konieczności obliczenia wypłaty za część miesiąca może dojść, jeśli pracownik pracował jedynie przez jego część, a następnie zrezygnował z pracy bądź był nieobecny bez usprawiedliwienia. Może też zajść taka konieczność w sytuacji, gdy pracownik przez część miesiąca był nieobecny w pracy – z powodu choroby czy urlopu macierzyńskiego. Wynagrodzenie za część miesiąca: niezdolność do pracy Za okres niezdolności do pracy (w okresie, w którym pracownikowi przysługuje zasiłek chorobowy, macierzyński, zasiłek opiekuńczy, zasiłek wynikający z wypadku w pracy lub w drodze do pracy bądź za okres świadczenia rehabilitacyjnego) przysługuje wynagrodzenie lub zasiłek chorobowy obliczony na zasadach określonych dla zasiłków. W przypadku wynagrodzenia za pracę określonego w stawce miesięcznej bierze się pod uwagę liczbę przepracowanych dni. Wynika to z zasady obliczania stawki zasiłku chorobowego za 1 dzień zwolnienia. Sposób wyliczenia: miesięczną stawkę wynagrodzenia dzieli się przez 30 dni (niezależnie od tego, ile dni ma dany miesiąc), otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni nieobecności spowodowanej chorobą, tak obliczoną kwotę wynagrodzenia odejmuje się od wynagrodzenia przysługującego za cały miesiąc. Wynagrodzenie za część miesiąca: inne powody nieobecności Inaczej oblicza się wynagrodzenie za część miesiąca, jeśli pracownik był nieobecny z innych przyczyn niż niezdolność do pracy, i za ten czas nie zachowuje prawa do wynagrodzenia (urlop bezpłatny, nieobecność nieusprawiedliwiona, oraz w przypadku nawiązania lub rozwiązania stosunku pracy w trakcie miesiąca). Wówczas miesięczną stawkę wynagrodzenia dzieli się przez liczbę godzin przypadających do przepracowania w danym miesiącu i otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę godzin nieobecności pracownika w pracy z tych przyczyn. Sposób wyliczenia: miesięczną stawkę wynagrodzenia dzieli się przez liczbę godzin przypadających do przepracowania w miesiącu, otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę godzin nieobecności pracownika w pracy, tak obliczoną kwotę odejmuje się od wynagrodzenia przysługującego za cały miesiąc. Wynagrodzenie za część miesiąca: zwolnienie 30-dniowe w 31-dniowym miesiącu. Jeśli pracownik przebywał na zwolnieniu 30 dni, lecz miesiąc ma 31 dni i jeden dzień został przepracowany, to należy mu się za ten dzień wynagrodzenie. W celu jego wyliczenia należy: podzielić pensję przez liczbę godzin wynikającą z etatu, tak otrzymaną stawkę za godzinę mnoży się przez liczbę przepracowanych godzin, otrzymując kwotę należną do wypłaty.
Spółka jawna to osobowa spółka handlowa, uregulowana w kodeksie spółek handlowych. Jej forma organizacyjna jest bardzo zbliżona do spółki cywilnej, uregulowanej w kodeksie cywilnym, podlega jednak wpisowi do KRS, co daje jej większą wiarygodność.
Spółka jawna to osobowa spółka handlowa, uregulowana w kodeksie spółek handlowych. Jej forma organizacyjna jest bardzo zbliżona do spółki cywilnej, uregulowanej w kodeksie cywilnym, podlega jednak wpisowi do KRS, co daje jej większą wiarygodność. Spółka jawna: cechy charakterystyczne Spółka jawna (w skrócie sp. j.) to spółka osobowa prawa handlowego, prowadząca przedsiębiorstwo pod własną firmą, nie będąca zarazem inną spółką handlową. Jest przedsiębiorcą, który prowadzić może działalność zarówno zarobkową, jak i niezarobkową – na przykład dydaktyczną czy naukowo-badawczą. Będąc spółką osobową opiera się na osobach wspólników i ich współpracy, nie zaś na wniesionym przez nich kapitale, jak to się ma w przypadku spółek kapitałowych. Nie jest osobą prawną, a tak zwaną ułomną osobą prawną. Nie stosuje się więc do niej przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych. Podatek dochodowy rozliczają wspólnicy samodzielnie. Spółka jest natomiast podatnikiem podatku VAT. Tak zwana ułomna osobowość prawna oznacza również posiadanie przez spółkę zdolności prawnej i zdolności sądowej – może ona nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, a także pozywać i być pozywana. Co do zasady spółka jawna nie posiada też organów, przez które działa – w jej imieniu działają i reprezentują ją na zewnątrz wspólnicy. W umowie wspólnicy mogą jednak ustalić dowolne zasady współpracy. Każdy ze wspólników ma zarówno prawo, jak i obowiązek prowadzenia jej spraw. Wspólnikami spółki jawnej mogą być zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne, oraz tzw. ułomne osoby prawne. Wszyscy wspólnicy za zobowiązania spółki odpowiadają solidarnie, całym swoim majątkiem, również osobistym. Wierzyciel ma prawo prowadzić egzekucję z majątków osobistych dłużników dopiero wtedy, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna. Spółka jawna: powstanie Spółka jawna musi mieć co najmniej dwóch wspólników. W razie rezygnacji jednego z nich przestaje ona istnieć. Powstaje na podstawie umowy spółki, która powinna być zawarta na piśmie. Forma aktu notarialnego konieczna jest w przypadku, gdy do majątku spółki wniesione zostają nieruchomości. Umowa spółki jawnej powinna zawierać: Firmę spółki – powinna ona zawierać nazwiska lub firmy wszystkich wspólników, jednego z nich bądź kilku, oraz określenie „spółka jawna”; skrótu „sp. j.” używa się w obrocie gospodarczym; Siedzibę spółki; Określenie wnoszonych przez wspólników wkładów oraz ich wartość. Wkłady mogą być zarówno pieniężne, mieć charakter majątkowy – w postaci nieruchomości lub ruchomości, bądź też charakter niematerialny – w postaci pracy czy usług świadczonych na rzecz spółki; Przedmiot działalności spółki; Jeśli zaś powołana jest na czas oznaczony – określenie tego czasu. Możliwe jest też powstanie spółki jawnej poprzez przekształcenie innej spółki handlowej, lub też przekształcenie w nią spółki cywilnej. Spółka jawna powstaje z chwilą wpisania jej do rejestru, czyli KRS. Rejestrowana jest jako przedsiębiorca, a każdą ewentualną zmianę pierwotnej umowy spółki należy zgłosić również do KRS.
Czym się charakteryzuje spółka europejska?
Spółka europejska (Societas Europaea) to instytucja funkcjonująca w ramach Unii Europejskiej. To spółka ponadnarodowa, uregulowana przez prawo europejskie, będąca odmianą spółki akcyjnej. Rejestruje się ją w tym państwie Wspólnoty Europejskiej, w którym ma ona swoją siedzibę. W praktyce można wybrać to państwo, w którym rejestracja spółki jest najbardziej opłacalna finansowo.
Spółka europejska (Societas Europaea) to instytucja funkcjonująca w ramach Unii Europejskiej. To spółka ponadnarodowa, uregulowana przez prawo europejskie, będąca odmianą spółki akcyjnej. Rejestruje się ją w tym państwie Wspólnoty Europejskiej, w którym ma ona swoją siedzibę. W praktyce można wybrać to państwo, w którym rejestracja spółki jest najbardziej opłacalna finansowo. Spółka europejska: regulacje prawne Spółka europejska uregulowana jest przez Rozporządzenie 2157/2001/WE oraz Dyrektywę 2001/86/WE. Unia Europejska zmierza do ujednolicenia uregulowań dotyczących wolnego rynku i spółka europejska jest jednym z przejawów tych starań. Wszystkie spółki europejskie obowiązuje jeden statut, a więc ich funkcjonowanie jest jednolite. Prawodawca europejski uznał, iż taka forma prawno-organizacyjna spełnia wymagania przedsiębiorstw prowadzących działalność na terytorium więcej niż jednego państwa. Ułatwia ona prowadzenie działalności szczególnie przez duże podmioty. Spółka europejska podlega przepisom unijnym, a jeśli te nie regulują jakiejś kwestii – przepisom prawa państwa, w którym jest zarejestrowana. Przepisy krajowe regulują na przykład kwestię likwidacji spółki, jej rozwiązania bądź niewypłacalności. Dotyczy to również zdecydowanej większości przepisów podatkowych, co wpływa na to, że spółka wybierając miejsce siedziby może dokonać kalkulacji w kwestii opłacalności rejestrowania działalności w danym państwie. Spółka europejska: cechy charakterystyczne Spółka europejska posiada osobność prawną. Kapitał zakładowy musi być podzielony na udziały i wynosić 120 tys. euro. W niektórych krajach możliwe są inne warunki powstania spółki niż te określone w przepisach ogólnych, możliwe jest więc wymaganie wyższego kapitału zakładowego w konkretnym państwie. Siedzibę statutową i siedzibę główną spółka taka musi mieć w tym samym kraju, czyli w państwie, w którym jest zarejestrowana. Fakt zarejestrowania spółki europejskiej w jednym państwie członkowskim sprawia, że automatycznie jest ona uznawana przez pozostałe państwa. Siedzibę można jednak przenieść do innego państwa członkowskiego, i nie jest w tym celu wymagane rozwiązanie spółki i ponowne jej ustanowienie. Charakterystyczną cechą spółki europejskiej jest partycypacja jej pracowników w zarządzaniu przedsiębiorstwem. Aby zarejestrować taką spółkę należy dojść z pracownikami do porozumienia na temat tego, w jaki sposób będą oni brać udział w nadzorowaniu jej działalności. Możliwe jest posiadanie przez pracowników swoich przedstawicieli w zarządzie spółki, może ich reprezentować osobny, ustanowiony w tym celu organ, bądź też można ustalić z nimi inny model współpracy. Odpowiedzialność akcjonariuszy za zobowiązania spółki jest wyłączona. Rachunkowość można prowadzić w walucie euro. Forma spółki europejskiej daje możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w różnych krajach, współpracy z pracownikami z różnych krajów bez potrzeby zakładania filii. Możliwe jest prowadzenie różnych rodzajów działalności pod jedną marką. Spółka europejska: powstanie Spółka europejska może powstać na kilka sposobów: poprzez połączenie co najmniej dwóch spółek akcyjnych działających w dwóch krajach UE; poprzez utworzenie spółki dominującej w przypadku spółek akcyjnych i spółek z ograniczoną odpowiedzialnością działających w kilka państwach Wspólnoty, lub mających oddziały w innych krajach niż ten, w którym są zarejestrowane od przynajmniej dwóch lat; przez utworzenie spółki zależnej – również w przypadku spółek akcyjnych, spółek z o.o. i oddziałów funkcjonujących w innym państwie; przez zwykłe przekształcenie, jeśli spółka akcyjna ma siedzibę w jednym kraju, natomiast oddział lub jednostkę zależną w innym państwie od co najmniej dwóch lat.
Czym się charakteryzuje spółka komandytowo-akcyjna?
Spółka komandytowo-akcyjna, w skrócie S.K.A, to spółka osobowa, posiadająca pewne cechy spółek kapitałowych. Jej wspólnikami są komplementariusze i akcjonariusze. Ci drudzy nie ponoszą odpowiedzialności za zobowiązania spółki, ale to komplementariusze prowadzą jej działalność.
Spółka komandytowo-akcyjna, w skrócie S.K.A, to spółka osobowa, posiadająca pewne cechy spółek kapitałowych. Jej wspólnikami są komplementariusze i akcjonariusze. Ci drudzy nie ponoszą odpowiedzialności za zobowiązania spółki, ale to komplementariusze prowadzą jej działalność. Spółka komandytowo-akcyjna: cechy charakterystyczne Najbardziej charakterystyczną cechą spółki komandytowo-akcyjnej jest to, że co najmniej jeden ze wspólników – komplementariusz – odpowiada za jej zobowiązania całym swoim majątkiem, w tym również majątkiem osobistym, natomiast co najmniej jeden inny wspólnik jest akcjonariuszem, nieodpowiadającym za jej zobowiązania. Spółka ta łączy w sobie cechy spółki komandytowej oraz spółki akcyjnej – jest spółką osobową, ale ma prawo do emitowania akcji, będących papierami wartościowymi. Spółka komandytowo-akcyjna, aby powstać, musi mieć co najmniej dwóch wspólników. Mogą to być zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne czy jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Sama spółka nie jest osobą prawną, a właśnie jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, czyli tak zwaną ułomną osobą prawną. Posiada więc zdolność prawną i zdolność sądową – może we własnym imieniu nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, a także pozywać i być pozywana. Spółka komandytowo-akcyjna prowadzi przedsiębiorstwo w celach gospodarczych, działając pod własną firmą. Firma spółki powinna zawierać nazwisko lub nazwę jednego, kilku lub wszystkich wspólników, i zawierać oznaczenie „spółka komandytowo-akcyjna”. W obrocie gospodarczym stosuje się skrót S.K.A. Choć jest to spółka osobowa, to do jej utworzenia konieczny jest kapitał zakładowy o minimalnej wysokości 50 000 zł. Zbliża ją do spółek kapitałowych również to, że działają w jej ramach organy takie jak walne zgromadzenie oraz rada nadzorcza. Utworzenie rady nadzorczej nie jest jednak obowiązkowe w przypadku spółki, która posiada nie więcej niż dwudziestu pięciu wspólników. Spółka komandytowo-akcyjna ma obowiązek opłacać podatek dochodowy od osób prawnych w wysokości 19%. Akcjonariusze spółki zobowiązani są opłacać podatek od dywidendy. Spółka taka jest również podatnikiem VAT oraz podatku akcyzowego. Spółka komandytowo-akcyjna: wspólnicy S.K.A. posiada dwie kategorie wspólników – komplementariuszy oraz akcjonariuszy. Komplementariusz jest wspólnikiem aktywnym, prowadzi on sprawy spółki oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Odpowiada za jej zobowiązania całym swoim majątkiem. Egzekucja z jego majątku osobistego może być jednak prowadzona dopiero wtedy, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się niemożliwa. Akcjonariusz to wspólnik pasywny. Nie prowadzi spraw spółki, a reprezentować ją może jedynie jako pełnomocnik. Nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Akcjonariuszem w takiej spółce może zostać również komplementariusz, jeśli wniesie swój wkład na pokrycie kapitału zakładowego. Jeśli jednak komplementariusz uzyska status akcjonariusza, to nie wyłącza to jego nieograniczonej odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Spółka komandytowo-akcyjna: powstanie S.K.A. powstaje poprzez sporządzenie przez jej założycieli statutu spółki w formie aktu notarialnego. Statut musi zostać podpisany przez wszystkich komplementariuszy. Jej założycielami mogą być jednak także akcjonariusze, a także inne osoby, które nie są jej wspólnikami. Spółka komandytowo-akcyjna podlega wpisowi do KRS. Powstaje z chwilą wpisu do rejestru przedsiębiorców.
Czy sprzedaż na allegro wiąże się z obowiązkiem zapłaty podatku?
Sprzedaż na allegro, jeśli przynosi dochody i może być uznana za działalność gospodarczą, wiąże się z obowiązkiem opłaty podatku dochodowego oraz podatku VAT. Zwolniona z opodatkowania jest sprzedaż prywatna, przy której nie trzeba zakładać działalności gospodarczej, oraz sprzedaż mieszcząca się w kwocie wolnej od podatku.
Sprzedaż na allegro, jeśli przynosi dochody i może być uznana za działalność gospodarczą, wiąże się z obowiązkiem opłaty podatku dochodowego oraz podatku VAT. Zwolniona z opodatkowania jest sprzedaż prywatna, przy której nie trzeba zakładać działalności gospodarczej, oraz sprzedaż mieszcząca się w kwocie wolnej od podatku. Sprzedaż na allegro: kiedy powstaje obowiązek podatkowy Każda firma i osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą ma obowiązek rozliczać się z urzędem skarbowym ze wszystkich dochodów, bez względu na ich źródło pochodzenia. Dotyczy to także sprzedaży poprzez portal aukcyjny allegro. Jeśli dokonywana przez nas sprzedaż na allegro może być uznana za działalność gospodarczą, czyli jest wykonywana stale w celach zarobkowych, to od kwoty dochodu ze sprzedaży należy odprowadzić podatek dochodowy oraz VAT. Urząd skarbowy regularnie sprawdza, co dzieje się na portalach aukcyjnych. Jeśli więc zarabiamy na aukcjach internetowych i nie odprowadzamy podatku dochodowego, a w dodatku dokonywaną przez nas sprzedaż można uznać za wykonywanie działalności gospodarczej, a mimo to jej nie zgłosiliśmy – narażamy się na odpowiedzialność karnoskarbową, ale także wykroczeniową – z powodu niedokonania wymogów formalnych prowadzenia działalności gospodarczej. Sprzedaż na allegro: zwolnienie z podatku Nie trzeba płacić podatku od sprzedaży na allegro, gdy: Kwota dochodu ze sprzedaży nie przekracza kwoty wolnej od podatku. Obecnie kwota ta wynosi 3091 zł. Sprzedawany był przedmiot używany. Jeśli przedmiot wystawiony na aukcji był kupiony co najmniej na 6 miesięcy przed jego sprzedażą, wówczas nie trzeba odprowadzać żadnych podatków. Jest to bowiem tzw. sprzedaż prywatna. W ten sposób, sprzedając rzeczy używane, lecz już zbędne, można przekroczyć nawet kwotę wolną od podatku, nie będąc zobowiązanym do opłacania z tego tytułu podatku. Sprzedawcy rozliczają się z podatku, którego stawki wyszczególnione są na każdym paragonie. Podatek od towarów i usług wlicza się w cenę. W Polsce obowiązują różne stawki podatków. Podatek od wartości dodanej jest podatkiem pośrednim, wliczonym w cenę. 8% podatek można naliczyć za usługi kulturalne, rozrywkowe, remontowe, wodne, ściekowe, taksówkarskie. Poza tymi przypadkami podatek od usług wynosi 23%.
Czym jest zakładowa organizacja związkowa? Prawa związków zawodowych w firmie
Zakładowa organizacja związkowa jest jednostką organizacyjną związku zawodowego działającą w danym zakładzie pracy. Swoje uprawnienia zyskuje, jeśli posiada przynajmniej 10 członków i powiadomi o tym pracodawcę. Działalność zakładowej organizacji związkowej sprowadza się głównie do opiniowania i kontroli działań pracodawcy w stosunku do pracowników.
Zakładowa organizacja związkowa jest jednostką organizacyjną związku zawodowego działającą w danym zakładzie pracy. Swoje uprawnienia zyskuje, jeśli posiada przynajmniej 10 członków i powiadomi o tym pracodawcę. Działalność zakładowej organizacji związkowej sprowadza się głównie do opiniowania i kontroli działań pracodawcy w stosunku do pracowników. Zakładowa organizacja: kiedy powstaje Zakładowa organizacja związkowa to podmiot, któremu przysługują określone uprawnienia w zakresie reprezentacji interesów pracowników wobec pracodawcy. Jest jednostką związku zawodowego, działającą w konkretnym zakładzie pracy. Jednak nie każda organizacja związkowa działająca w zakładzie pracy na status zakładowej organizacji związkowej. O posiadaniu tego statusu przesądza status związku zawodowego. Statusu takiego nie posiadają, przykładowo, ogniska Związku Nauczycielstwa Polskiego ani koła NSZZ „Solidarność” działające w poszczególnych placówkach. Uprawnienia zakładowej organizacji związkowej przysługują, jeśli zrzesza ona co najmniej 10 członków. Organizacje zrzeszające mniejszą liczbę pracowników nie przestają być zakładowymi organizacjami związkowymi, a jedynie posiadają mniejsze uprawnienia. Zakładowa organizacja związkowa ma obowiązek informować pracodawcę o swojej liczebności co kwartał. Jeśli taka informacja nie zostanie przekazana, to pracodawca ma prawo uznać, że liczba członków się nie zmieniła, co może wpłynąć na dochodzenie uprawnień przez jej członków. Jeśli więc organizacja ta nie przekaże pracodawcy informacji o liczbie członków obligującej go do współdziałania z tą organizacją, to czynności podjęte przez pracodawcę bez tego współdziałania nie są wadliwe. Zakładowa organizacja związkowa: uprawnienia Zakładowa organizacja związkowa przede wszystkim wykonuje następujące uprawnienia: zajmuje stanowisko w indywidualnych sprawach pracowniczych, np. w sprawie zwolnienia pracownika bądź ukarania go karą dyscyplinarną, zajmuje stanowisko w sprawach dotyczących zbiorowych interesów pracowników i ich praw, sprawuje kontrolę nad przestrzeganiem w zakładzie pracy przepisów prawa pracy, przede wszystkim przepisów BHP, współdziała z państwową inspekcją pracy i kieruje działalnością społecznej inspekcji pracy, zajmuje się warunkami życia emerytów i rencistów. Pracodawca ma obowiązek konsultować z zakładową organizacją związkową swoje działania. Przykładowo w przypadku zwolnienia, jeśli nie zostało ono skonsultowane ze związkami zawodowymi, pracownik łatwiej może uzyskać w sądzie przywrócenie do pracy. Nieuwzględnienie opinii tej organizacji nie uchybia przepisom prawa, ale może mieć znaczenie w przypadku sporu co do tego, czy pracodawca prawidłowo wykonuje swoje uprawnienia. Same konsultacje nie oznaczają, że pracodawca musi w ogóle brać pod uwagę opinię związku zawodowego. Nawet jeśli związki bronią pracownika przed zwolnieniem, pracodawca ma prawo postąpić wbrew ich opinii – nie powinien jednak zapominać o samej procedurze konsultacyjnej. Przy procesie w sądzie pracy pozytywna opinia związku zawodowego może mieć jednak znaczenie.
Sprzedaż na allegro – czy trzeba założyć działalność gospodarczą?
Sprzedaż na allegro, jeśli jest działalnością wykonywaną stale w celach zarobkowych, jest działalnością gospodarczą. Powoduje więc obowiązek rejestracji takiej działalności. Bez zakładania działalności gospodarczej można dokonywać jedynie tzw. sprzedaży prywatnej.
Sprzedaż na allegro, jeśli jest działalnością wykonywaną stale w celach zarobkowych, jest działalnością gospodarczą. Powoduje więc obowiązek rejestracji takiej działalności. Bez zakładania działalności gospodarczej można dokonywać jedynie tzw. sprzedaży prywatnej. Sprzedaż na allegro: kiedy jest działalnością gospodarczą O tym, kiedy mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, stanowi ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Art. 2 tej ustawy stanowi, że „działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.” Zarobkowy cel działalności gospodarczej oznacza, że jest ona odpłatna. Osiąganie dochodów nie jest konieczną przesłanką działalności gospodarczej. Musi ona odbywać w celach zarobkowych, nawet jeśli nie jest to podstawowy powód działalności podmiotu, i nawet, jeśli nie są one faktycznie osiągane. Ciągłość natomiast oznacza względnie stały zamiar prowadzenia tej działalności. Handel dokonywany przez allegro jest więc działalnością gospodarczą, w szczególności w przypadku tzw. sklepów internetowych funkcjonujących w tym serwisie. Skutkiem powyższego handlujący na allegro który spełnia przesłanki wykonywania działalności gospodarczej są przedsiębiorcami i mają obowiązek zarejestrowania tej działalności. Sprzedaż na allegro: szara strefa Handlujący, których według powyższych przesłanek można nazwać przedsiębiorcami, a którzy nie rejestrują tej działalności, a więc nie płacą podatków – VAT i dochodowego, a także składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, pozostają w tzw. szarej strefie. Oznacza to, że działalność gospodarcza nie ma wprawdzie charakteru przestępczego, ale wiąże się z niedopełnieniem obowiązków formalnych. W razie wykrycia takiej działalności osoby handlujące na allegro oprócz odpowiedzialności karnoskarbowej związanej z tym, że nie płacili podatków, narażają się także na odpowiedzialność karną przewidzianą w kodeksie wykroczeń. Sprzedaż na allegro: kiedy nie trzeba zakładać działalności gospodarczej Działalnością gospodarczą nie będzie wystawianie okazjonalnie pewnych przedmiotów na sprzedaż, jeżeli nie jest to działalność tworząca pewną zorganizowaną całość, a więc kiedy sprzedajemy okazjonalnie przedmioty, które nie są nam już potrzebne. Można sprzedawać bez ogra­ni­czeń swoje rzeczy, jeśli ma się je na własność po­wyżej 6. miesięcy. W razie sprzedaży przed tym terminem (6 miesięcy liczy się od końca miesiąca, w którym rzecz została nabyta) powstaje obowiązek opłacenia podatku dochodowego. Składki w KRUS są o wiele niższe, niż w ZUS. Sprawdź, czy możesz ubezpieczyć się w KRUS. Planujesz rozszerzyć działalność gospodarczą? Zobacz, jak możesz tego dokonać. Wycofanie samochodu z działalności gospodarczej jest możliwe. Należy zbyć lub przekazać pojazd. Żeby przekształcić działalność gospodarczą należy sporządzić plan i złożyć oświadczenie. Odwieszenie działalności gospodarczej jest możliwe po 24 miesiącach od zawieszenia.