Nie bój się sięgnąć po swoje marzenia. Kiedy, jeśli nie teraz?
Ile razy mówiłaś sobie: „Może od jutra”, „Gdy będzie więcej pieniędzy”, „Jak dzieciaki będą starsze”? Każdy dzień jest szansą, żeby wszystko zmienić. To ty decydujesz, kiedy spełnisz swoje marzenia. Z zazdrością słuchasz opowieści koleżanki, która zapisała się na intensywny kurs salsy? A może wciąż jesteś pod wrażeniem, że twój brat zdecydował się budować dom poza miastem? Dziwisz się, skąd ludzie mają tyle pewności siebie i motywacji, by spełniać marzenia. I niekoniecznie muszą to być rzeczy spektakularne! Przecież godnym podziwu jest zrzucenie dziesięciu zbędnych kilogramów czy założenie własnej firmy. Nawet zapisanie się na studia podyplomowe wymaga dużej mobilizacji, wielu wyrzeczeń. Wiesz, co łączy wszystkich, szczęśliwych ludzi, którzy realizują swoje marzenia? Wiara w siebie, dobry plan i wytrwałość – to trzy elementy, o które musisz zadbać, by już dziś zacząć zmieniać swoje życie. Krok 1. Uwierz w siebie Pewnie nawet nie wiesz, kiedy wpadłaś w tę rutynę – dom, praca, dom, praca. Jeśli do tego dochodzą jeszcze dzieci lub opieka nad starszą osobą bądź jesteś samotną matką, mogą minąć lata, zanim zorientujesz się, że brakuje ci czasu dla siebie i realizację swoich marzeń. A może ktoś kiedyś wmówił ci, że jesteś słaba i do niczego się nie nadajesz? Że masz słomiany zapał albo brakuje ci umiejętności rozpychania się łokciami, by zdobyć to, czego pragniesz? Aby sięgnąć po marzenia, musisz ustalić, co cię blokuje. Co powoduje, że brakuje ci wiary w siebie. Może się okazać, że nadszedł czas na przepracowanie czegoś z przeszłości. Jest to jednak nieodłączny element sukcesu. Nie musisz zmieniać swojego temperamentu czy charakteru. Chodzi o to, byś uwierzyła, że możesz osiągnąć wszystko, co sobie postanowisz. Pamiętaj o pozytywnej motywacji. Nie skupiaj się na tym, że coś komuś udowodnisz. Pomyśl, jak zmieni się twoje życie, gdy zawalczysz o swoje marzenia. Krok 2. Stwórz dobry plan Zaparz swoją ulubioną herbatę. Weź do ręki kartkę i długopis. Napisz, co jest twoim marzeniem i wypisz wszystkie przeszkody, jakie stoją ci na drodze. Brakuje pieniędzy? Nie wiesz, kto pomoże ci w opiece nad dziećmi? Realizacja planu wymaga przeprowadzki? Do każdego problemu wypunktuj przynajmniej kilka rozwiązań. Nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydają się one absurdalne, wypisz je. Następnie krok po kroku rozpisz małe cele, które zbliżą cię do spełnienia marzeń. Skupienie się na małych sukcesach sprawia, że droga do celu jest łatwiejsza. Od dziś szukasz rozwiązań, zamiast wynajdować problemy i wymówki. Świadomość potencjalnych przeszkód jest bardzo ważna, więc nie bagatelizuj swoich obaw. Zawsze lepiej znać swojego wroga. Nawet jeśli to my sami i nasz słomiany zapał nim jesteśmy. Krok 3. Bądź wytrwała Przygotuj się na to, że nie będzie łatwo. Pojawią się kryzysy, chwile zwątpienia i trudności, które mogą wydawać się nie do przeskoczenia. Być może twój cel wymaga zmiany priorytetów, przeorganizowania domowego budżetu, poproszenia kogoś o pomoc w codziennych obowiązkach. Być może będzie ci się wydawało, że się cofasz. Czasem trzeba zrobić dwa kroki w tył, by zobaczyć wszystko z innej perspektywy lub po prostu… wziąć rozbieg. Pokonanie każdego wyzwania sprawia nie tylko, że jesteś bliżej celu, ale także stajesz się silniejsza. Krok 4. Nie bój się prosić o wsparcie By efektywnie realizować plany, potrzebna jest pomocna dłoń. Nie bój się prosić o nią bliskie ci osoby. Motywacja i wsparcie, także to finansowe to coś, co skutecznie przybliża nas do osiągnięcia celu i spełnienia marzeń. O pożyczkę, która pozwoli ci zacząć działać i z radością spojrzeć w przyszłość, zwróć się więc do kogoś zaufanego lub profesjonalnej instytucji finansowej. „Pożyczka na Start" Provident Provident posiada w swoim portfolio ofertę „Pożyczka na start”, która skierowana jest do nowych klientów firmy. Provident może pożyczyć od 500 do 2000 zł, raty zostaną rozłożone na 5 miesięcy i, co najważniejsze, nie zostaną doliczone do tej kwoty odsetki. RRSO w przypadku „Pożyczki na start" wynosi bowiem 0 proc. Warto podkreślić, że oferta, o której mowa, jest skierowana do osób, które wcześniej nie korzystały z Providenta. Innym obostrzeniem, z którym należy się liczyć składając wniosek, jest posiadanie zdolności kredytowej. Sprawdź ofertę! Firmy takie jak Provident rozpatrują wszystkie wnioski o pożyczkę i do każdego z nich podchodzą indywidualnie. Zdolność kredytowa klientów jest weryfikowana poprzez sprawdzanie bazy danych, tak samo jak banki. Największa różnica jest w tempie weryfikacji - zazwyczaj firmy pożyczkowe wydają decyzje znacznie szybciej. Możliwe, że jest, że wnioskowana kwota znajdzie się na naszym koncie nawet w 15 minut od dopełniania niezbędnych formalności. Jednak w niektórych przypadkach proces wnioskowania o pożyczkę, trzeba będzie zakończyć rozmową z konsultantem. „Pożyczka na 48 miesięcy" Provident Jeśli planujesz pierwszą pożyczkę na większą kwotę, w ofercie Providenta również znajdziesz inną, ciekawą propozycję. „Pożyczka na 48 miesięcy” to zobowiązanie rozłożone na 48 miesięcznych rat. Na przestrzeni tego okresu można spłacać kwoty od 5 do 20 tys. zł, dla których RRSO może wynieść zaledwie 9,87 proc. Takie warunki możesz otrzymać składając wniosek przez internet. Założenie, które musimy wypełnić aby skorzystać z promocji, jest jednocześnie największą zaletą tego typu pożyczek. Formalności, jakie należy załatwić, aby otrzymać decyzję, są ograniczone do minimum. Wniosek wypełniamy w internetowym formularzu i muszą znaleźć się w nim przede wszystkim podstawowe informacje (imię, nazwisko, adres, PESEL i numer dowodu osobistego). Sprawdź ofertę! Całość procesu łącznie z weryfikacją zdolności kredytowej przebiega dość szybko. Konieczność osobistego kontaktu telefonicznego z doradcą - może się pojawić, ale nie musi. W przeciwieństwie do wielu kredytów udzielanych przez banki, nie ma obowiązku osobistego stawienia się w oddziale. Z drugiej strony, jeśli mamy jakiekolwiek wątpliwości dotyczące umowy czy warunków przyznania pożyczki, możemy skontaktować się z konsultantem, który udzieli niezbędnych informacji. Materiał powstał z udziałem marki Provident Polska S.A.
Kiedy praca przestaje cieszyć - 6 oznak wypalenia zawodowego
Wyczerpanie, stres, dystans i bezsilność - tak w kilku słowach można opisać wypalenie zawodowe, uciążliwą dolegliwość, na którą cierpią pracownicy na całym świecie. W Polsce aż jedna czwarta aktywnych zawodowo ma lub miała do czynienia z wypaleniem zawodowym. Co zrobić, kiedy praca przestaje cieszyć? Czy to, co czuję to już wypalenie zawodowe?
Wyczerpanie, stres, dystans i bezsilność - tak w kilku słowach można opisać wypalenie zawodowe, uciążliwą dolegliwość, na którą cierpią pracownicy na całym świecie. W Polsce aż jedna czwarta aktywnych zawodowo ma lub miała do czynienia z wypaleniem zawodowym. Co zrobić, kiedy praca przestaje cieszyć? Czy to, co czuję to już wypalenie zawodowe? Kiedy praca przestaje cieszyć - wypalenie zawodowe Wypalenie zawodowe brzmi jak dobra wymówka leniwego pracownika, który próbuje wymigać się od pracy. W rzeczywistości jednak to poważna dolegliwość dotycząca aż jednej czwartej pracowników w Polsce, a najbardziej narażeni są na są perfekcjoniści silnie związani ze swoją pracą. Zbyt wysoko ustawiona poprzeczka sprawia, że sprostanie wymaganiom stawianym przez pracodawcę kosztuje nas coraz więcej, a z czasem staje się ono niemożliwe do wykonania. Zaczynamy zadowalać pracodawcę kosztem swojego życia prywatnego, a jeśli i to nie pomaga to pojawia się rozczarowanie i bezsilność, a w krótkim czasie także zobojętnienie. W procesie wypalenia zawodowego charakterystyczne są trzy, następujące po sobie, stadia: wyczerpanie, dystans, bezsilność. Zbyt mocno wyeksploatowany pracownik prędzej czy później stanie przed koniecznością zdecydowania, czy powinien zostać w firmie, czy odejść. Jednak, czy każde zwątpienie w zasadność codziennie wykonywanych obowiązków można określić mianem wypalenia zawodowego? 6 oznak wypalenia zawodowego Wypalenie zawodowe to proces, a jego symptomy w różnym natężeniu towarzyszą pracownikowi przez dłuższy czas. Jeden gorszy dzień w pracy raz na jakiś czas zdarza się każdemu. Problem pojawia się wtedy, gdy dzieje się tak przez dłuższy czas - praca przestaje cieszyć, obowiązki zawodowe męczą i stresują, stajemy się nerwowi i podenerwowani, a później zupełnie obojętniejemy na to, co dzieje się wokół. Nasz organizm nie potrafi poradzić sobie z nagromadzonym w ciągu dnia stresem. Stresuje nas konieczność wyjścia z domu do pracy, pojawiają się zaburzenia somatyczne - ból brzucha, mdłości, duszności, kłucie w okolicach serca, a czasem nawet zaburzenia gospodarki hormonalnej (np. ustanie miesiączki). Poniżej prezentujemy pięć oznak wypalenia zawodowego: znużenie i znudzenie obowiązkami zawodowymi, przywiązywanie do niej mniejszej niż wcześniej wagi, uczucie bezsilności dotyczące sytuacji w pracy i związanych z nią aktywności, trwale utrzymujący się stan napięcia, wysoki poziom stresu, nie tylko w pracy, ale także poza nią, częste uczucie zmęczenia, wyczerpanie fizyczne i psychiczne, widoczny spadek energii, utrzymujące się problemy ze snem, bezsenność. Jeśli z co najmniej z trzema z wyżej wymienionych się utożsamiasz, to najprawdopodobniej jesteś wypalona zawodowo. Spróbuj zrobić sobie przerwę, weź zaległy urlop. Spotkaj się z przyjaciółmi lub rodziną. Jeśli to konieczne, to umów się na konsultację psychologiczną, żeby upewnić się w tym, co czujesz. Zastanów się, czy problemem jest obrana ścieżka kariery czy organizacja, w której pracujesz i poszukaj dla siebie nowych wyzwań - w obrębie firmy lub poza nią. Nie bój się odejścia z pracy - czasami to najlepsze, co możesz dla siebie zrobić.
Audiobook - kiedy warto sięgnąć po książkę do słuchania?
Zanim odłożysz na księgarnianą półkę kolejną książkę, którą chciałbyś przeczytać, ale z jakiegoś powodu nie dasz rady, poszukaj jej w wersji audio. Książka słuchana to nie tylko doskonała alternatywa dla książki papierowej, ale także forma rozrywki skrojona na miarę współczesnej kobiety, po którą warto sięgnąć… no właśnie, kiedy?
Zanim odłożysz na księgarnianą półkę kolejną książkę, którą chciałbyś przeczytać, ale z jakiegoś powodu nie dasz rady, poszukaj jej w wersji audio. Książka słuchana to nie tylko doskonała alternatywa dla książki papierowej, ale także forma rozrywki skrojona na miarę współczesnej kobiety, po którą warto sięgnąć… no właśnie, kiedy? Książka słuchana jako alternatywa dla tej papierowej Nie wiadomo dokładnie, kto pierwszy wpadł na pomysł czytania książek dorosłym, pewnym jest natomiast, że gdyby nie radio i pierwsze słuchowiska, w tym spektakularna Wojna Światów Orsona Wellsa, ten typ rozrywki mógłby się w ogóle nie rozwinąć. W Polsce w latach 30. można było posłuchać bajek Mickiewicza, a nagrania tworzone były z myślą o niewidomych. Współcześnie audiobooki możemy kupić niemal w każdym sklepie, a płyty CD z nagranymi książkami dołączane są do gazet. W Internecie książek słuchamy na Youtubie i na dedykowanych im platformach - za darmo lub za niewielką opłatą. Stała opłata subskrypcyjna oferowana np. przez Storytel daje nam dostęp do nielimitowanej ilości książek zgromadzonych w serwisie, podczas gdy księgarnie internetowe (np. Empik) i Audioteka.pl oferują audiobooki w cenach jednostkowych, z reguły niższych niż cena książki papierowej. Darmowe audiobooki znajdziemy m.in. w serwisie Wolne Lektury, do którego trafiają książki na tzw. wolnej licencji (po wygaśnięciu praw autorskich), w większości lektury szkolne - swoją przygodę z książkami audio możesz więc zacząć od nich. Audiobook - kiedy warto po niego sięgnąć? Odpowiedź brzmi - zawsze i wszędzie, bo o ile dla nieczytania kolejnej papierowej powieści znajdziesz miliony wymówek (niedobór czasu, nieporęczny kształt, konieczność noszenia ze sobą, brak formatu torebkowego etc.), to trudno będzie się wymówić od “czytania” audiobooka. Książka mówiona podbiła nasze serca przede wszystkim atrakcyjnością formy odpowiadającą współczesnemu byciu w ciągłym biegu i wygodą użytkowania. Szukając zatem odpowiedzi na pytanie, kiedy warto po nią sięgnąć, odpowiadamy: Kiedy nie masz czasu na czytanie W kalendarzu wypełnionym po brzegi często trudno znaleźć czas na czytanie. Wtedy z pomocą przychodzi nam książka mówiona. Wypróbuj ją podczas wykonywania codziennych obowiązków domowych, np. gotowania lub ścierania kurzy. Jeśli masz ochotę, zabierz ją ze sobą na siłownię albo na spacer do parku. Kiedy czeka cię długa trasa, pojedźcie razem w podróż. Audiobook umili ci czas zarówno w transporcie komunikacji publicznej, jak i w twoim własnym samochodzie, a przyjemność płynąca z ciekawej lektury pomoże zapomnieć o korkach. Kiedy interesuje cię treść, ale nie masz ochoty czytać książki Nie oszukujmy się, co chwilę na rynku pojawia się nowa, interesująca pozycja, a my albo nie chcemy jej kupować albo nie jesteśmy pewne, czy tak naprawdę przypadnie nam do gustu. Audiobook ma to do siebie, że jego przesłuchanie zajmuje nam mniej czasu niż przeczytanie książki, a z racji tego, że najczęściej słuchając go, robimy coś innego, nie tracimy w ogóle czasu na lekturę. Jeśli więc masz ochotę na interesująco brzmiącą książkę nieznanego ci autora, poszukaj jej w wersji audio. Kiedy uczysz się języka Nie ma lepszego sposobu na naukę języka niż mówienie i słuchanie osób posługujących się nim. Książka ma taką przewagę nad np. programem telewizyjnym, że trudno znaleźć w niej niechlujną mowę potoczną, za to pełno w niej pięknego, literackiego języka. Osłuchanie się z poprawnymi zwrotami zapunktuje w późniejszej konwersji. No i podszkolisz akcent. Kiedy chcesz się zrelaksować Wyobraź sobie, że po ciężkim dniu w pracy bierzesz gorącą kąpiel albo kładziesz się na kanapie, gasisz światło i pozwalasz oczom odpocząć w ciemności lub przy delikatnym blasku świec… Brzmi dobrze? A jeszcze lepiej zabrzmi opowiadana cicho do ucha przez lektora wciągająca historia. I oczywiście, kiedy tylko masz na to ochotę. Dobra książka to jedna z tych przyjemności, których nie warto sobie odmawiać.
Wszyscy mają znajomych, którzy po zawarciu małżeństwa wyraźnie się zmienili. Najczęściej utożsamiane jest to z silnym wpływem ich partnerów. Jednak, jak się okazuje, samo bycie w długofalowym związku musi wywołać przynajmniej delikatne zmiany w osobowości człowieka.
Wszyscy mają znajomych, którzy po zawarciu małżeństwa wyraźnie się zmienili. Najczęściej utożsamiane jest to z silnym wpływem ich partnerów. Jednak, jak się okazuje, samo bycie w długofalowym związku musi wywołać przynajmniej delikatne zmiany w osobowości człowieka. Dobre małżeństwo wymaga zmian w życiu Zawarcie małżeństwa wiąże się na ogół ze sporymi zmianami w życiu. Dzieje się tak, ponieważ w życiu obojga partnerów może pojawić się o wiele więcej zobowiązań niż dotychczas, mają oni też mniej czasu dla zewnętrznego świata. Większa odpowiedzialność (już nie tylko na siebie) czy wyższe potrzeby finansowe sprawiają, że ludzie często zmieniają tryb życia, który wcześniej mógł być bardziej swobodny i stają się o wiele bardziej zdroworozsądkowi niż byli. Zazwyczaj jest to trudne do przyjęcia dla części znajomych młodego małżeństwa. Z drugiej strony sprzyja to budowaniu wyjątkowej bliskości pomiędzy małżeństwem i tworzeniu udanego związku. Co więcej pozwala na dojrzewanie i pozytywne zmiany w osobowości człowieka. Małżeństwo (udany związek) wpływa na osobowość człowieka Udane małżeństwo wymaga rozwijania trudnej sztuki, jaką jest pozytywna komunikacja. Badania wykazały, że ludzie pozostający w długoletnich związkach posiadają większą łaskawość w stosunku do innych ludzi i łatwiej wybaczają (szczególnie drobne przewinienia). Są oni też bardziej otwarci i mniej krytyczni w stosunku do innych. Bycie w związku sprawia, że ludzie uczą się kontrolowania własnych emocji oraz większego liczenia z drugą osobą. Można więc powiedzieć, że stają się bardziej altruistyczni i lepsi. Ponieważ małżeństwo nie zawsze jest łatwe i wymaga częstych konfrontacji z drugim człowiekiem, prowadzi do silnego rozwoju osobowości. Małżeństwo (udany związek) wpływa na szczęście człowieka Choć małżeństwo często wiąże się z dodatkowym obciążeniem, a czasem może nie być udane do tego stopnia, że zakończy je rozwód, badacze są zgodni, że większość ludzi jest dzięki niemu szczęśliwszych. Największą bolączką współczesnego świata jest samotność i brak wsparcia ze strony innych osób, na co udany związek może być doskonałym lekiem. Warto też pamiętać, że ludziom żyjącym w dobrobycie i szczęściu łatwiej jest zmieniać swoją osobowość na lepsze.
Jazda konna, a zwłaszcza przejażdżki w terenie są wyjątkowym sposobem na aktywny wypoczynek. To propozycja zarówno dla początkujących, jak i zaawansowanych jeźdźców. W zależności od posiadanych umiejętności, instruktor tak poprowadzi konną wycieczkę, aby każdy mógł czuć się bezpiecznie.
Jazda konna, a zwłaszcza przejażdżki w terenie są wyjątkowym sposobem na aktywny wypoczynek. To propozycja zarówno dla początkujących, jak i zaawansowanych jeźdźców. W zależności od posiadanych umiejętności, instruktor tak poprowadzi konną wycieczkę, aby każdy mógł czuć się bezpiecznie. Jazda konna jest sportem, w którym wiek jeźdźca odgrywa najmniejsze znaczenie. Można śmiało powiedzieć, że łączy pokolenia. Jeśli ktoś marzył o przygodzie w siodle, wiosna jest najlepszym momentem, aby zacząć. Słońce i rozkwitająca wokół zieleń sprzyjają konnym wycieczkom. Weekend w siodle - nie tylko dla zaawansowanych Każdy początkujący adept jeździectwa musi liczyć się z tym, że podczas pierwszych zajęć nikt nie wypuści go poza teren ogrodzonego placu. Pierwsze jazdy odbywają się pod okiem instruktora. Zadaniem jeźdźca jest wyczuć ruch wierzchowca, przyzwyczaić się do niego i nauczyć zachowywać równowagę. Jeśli po kilku treningach ktoś sobie dobrze radzi, wyczekiwaną nagrodą jest krótka przejażdżka w teren. Zazwyczaj w formie spokojnego spaceru, dla relaksu zarówno jeźdźca, jak i konia, ale pierwsze wrażenia są naprawdę bezcenne. Przebywanie z koniem na łonie natury to naprawdę niezapomniane przeżycie. Oczywiście dla zaawansowanych jeźdźców to również możliwość galopu po łąkach i lasach, skoki nad powalonymi drzewami czy brodzenie w zimnych wodach strumyków. To świetny sposób na zwiedzanie okolicy, zwłaszcza jeśli wytyczone są szlaki jeździeckie. Tematyczne rajdy konne Szlaki jeździeckie wytyczone są w wielu regionach Polski. Często, podróżując w ten sposób, można podziwiać zakątki puszczy czy parków krajobrazowych, do których nie da wjechać się samochodem. Dobrym pomysłem na spędzenie wolnego czasu są kilkudniowe rajdy tematyczne. Na Podlasiu organizowane są przykładowo rajdy Tatarskim Szlakiem. To nie tylko okazja do podziwiania pięknych widoków czy niespotykanych w innych regionach Polski żubrów. Przy okazji tej wędrówki można poznać tradycje i zwyczaje ludności tatarskiej, która nadal zamieszkuje te tereny i chętnie opowiada swoje historie. Szlak prowadzi od jednej wsi do kolejnej. W gospodarstwach agroturystycznych można spróbować niezwykłych lokalnych przysmaków (pierogów, kołdunów czy cymesu - wyjątkowej zupy), zwiedzić przepiękne tatarskie meczety, a nawet przenocować w prawdziwej jurcie - strojnym namiocie, w którym niegdyś mieszkali tatarscy wojownicy. Konna wyprawa, przytroczone do siodła juki z zapasami wody i jedzenia, pozwalają naprawdę przenieść się w czasie. Roztaczające się wokół puszcze powodują, że chociaż na kilka dni można zapomnieć o miejskim zgiełku i usłyszeć śpiew ptaków, a wieczorem posłuchać opowieści przewodnika przy ognisku.
5 inspirujących poradników dla współczesnego mężczyzny - męska psychika i samorozwój
Wśród poradników dla mężczyzn znajduje się dział – paradoksalnie – dotyczący kobiet. Jest to literatura omawiająca zawiłości damskiej psychiki, kompendia na temat uwodzenia, zdradzania etc. Osobny dział to tytuły dotyczące męskiej psychiki, osobowości, zachowań, ról społecznych i samorozwoju. W przedstawionych poniżej propozycjach skupiłam się na tej drugiej grupie – grupie poradników dla mężczyzn o mężczyznach.
Wśród poradników dla mężczyzn znajduje się dział – paradoksalnie – dotyczący kobiet. Jest to literatura omawiająca zawiłości damskiej psychiki, kompendia na temat uwodzenia, zdradzania etc. Osobny dział to tytuły dotyczące męskiej psychiki, osobowości, zachowań, ról społecznych i samorozwoju. W przedstawionych poniżej propozycjach skupiłam się na tej drugiej grupie – grupie poradników dla mężczyzn o mężczyznach. Pięć książek różnych autorów – zagranicznych i polskich. Znalazły się wśród nich: literatura wyjaśniająca zagadnienie męskości, sztuka obsługi penisa, rzetelna analiza lekarza klinicysty na temat męskiego stresu i poradnik ogólny dotyczący tego jak odnaleźć się w dzisiejszym świecie. „Męskie pół świata” - Wojciech Eichelberger, Tomasz Jastrun „Męskie pół świata” to książka w formie spisanych dialogów. Są to rozmowy pomiędzy Wojciechem Eichelbergerem i Tomaszem Jasturnem, do których momentami dołącza się również Paulo Coelho. Wymiana zdań między mężczyznami dotyczy dyskusji na temat współczesnej pozycji mężczyzny w społeczeństwie. Omawiane są zagadnienia z szerokich obszarów tematycznych, takie jak: swoboda seksualna, emancypacja kobiet, zachwianie posad patriarchalnego świata, zachowania męskie w sferze seksualnej, macierzyństwo, miłość, partnerstwo i wiele innych. Wszystkie przemyślenia ukazane są z męskiej perspektywy i zostają poddane bardzo wartościowym analizom. „Rozmowy męsko-męskie” - Bogusław Stępień, Albert Szymański „Rozmowy męsko-męskie” to kolejna książka-poradnik w spisany formie rozmów. Tym razem w dyskusjach uczestniczą Bogusław Stępień i Albert Szymański. Wymiana zdań pomiędzy mężczyznami dotyczy przede wszystkim zagadnień oscylujących wokół utraty pozycji przez współczesnego mężczyznę. Rozważane są kwestie z obszarów takich jak: rezygnacja z własnych potrzeb, próby podporządkowania się narzucanym wzorcom, ignorancja własnych instynktów, nieprzejmowanie inicjatywy, seks, kompensacja gadżetami, ego, pasje, nałogi oraz uleganie wyobrażeniom kobiet. „Rozmowy męsko-męskie” to bezpruderyjna, odważna i bardzo szczera książka, która pobudza czytelnika do głębokich przemyśleń. „Sztuka obsługi penisa” - Andrzej Gryżewski, Przemysław Pilarski „Sztuka obsługi penisa” to książka-zbiór, przede wszystkim różnego rodzaju i anegdot związanych z męskim przyrodzeniem. Znajdują się w niej nie tylko informacje dotyczące narządów rozrodczych, ale też cenne porady na temat seksualności. Autorzy rozprawiają się również z mnóstwem mitów i stereotypów, które utrudniają mężczyznom swobodę w budowaniu satysfakcjonujących relacji – nie tylko seksualnych. „Sztuka obsługi penisa” to napisana w sposób bardzo przystępny, z delikatną dozą humoru instrukcja, która z pewnością rozwieje wiele wątpliwości. „Czasem czuły, czasem barbarzyńca” – Tomasz Kwaśniewski, Jacek Masłowski „Czasem czuły, czasem barbarzyńca” to przewodnik po męskości, napisany przez mężczyzn i dla mężczyzn. Autorzy zadają w nim kluczowe pytanie: Kim współczesny mężczyzna jest i kim chciałby być? Zastanawiają się również nad tym jaki wpływ na dorosłe życie mają ojcowie i matki oraz co kształtuje mężczyzn od momentu wczesnego dzieciństwa. „Czasem czuły, czasem barbarzyńca” to kolejny poradnik, w którym czytelnik „przysłuchuje” się rozmowie dwóch mężczyzn. Rozmowy te bywają burzliwe, szokujące, zaskakujące i przede wszystkim bardzo szczere. „Stres męski. Nowe spojrzenie” - Georgia Witkin „Stres męski. Nowe spojrzenie” to światowy bestseller autorstwa Georgii Witkin – psychologa klinicznego z wieloletnim doświadczeniem w dziedzinie badań nad stresem. Książka nie jest rozprawą naukową a napisanym bardzo przystępnym, pełnym humoru i sympatii przewodnikiem po meandrach męskiego stresu. Autorka odpowiada w nim na wiele kluczowych pytań, m. in.: jak odnaleźć się w permanentnie zmieniającej się rzeczywistości, jak godzić pracę z życiem rodzinnym, jak sprostać oczekiwaniom i wymaganiom w różnych aspektach życia. Georgia Witkin jest propagatorką tezy, że stres męski różni się od stresu kobiecego, dzięki czemu prowadzone przez nią badania pozwalają na formułowanie bardzo miarodajnych i rzetelnych wniosków.
Bretarianizm - odżywianie praną lub słońcem
Bretarianizm stanowi filozofię, zakładającą życie bez dostarczania pokarmu w postaci fizycznej i wody. Bretarianie czerpią energię ze światła lub tzw. prany, zwanej też Źródłem. Do przejścia na ten styl życia potrzebna jest głęboka przemiana świadomości.
Bretarianizm stanowi filozofię, zakładającą życie bez dostarczania pokarmu w postaci fizycznej i wody. Bretarianie czerpią energię ze światła lub tzw. prany, zwanej też Źródłem. Do przejścia na ten styl życia potrzebna jest głęboka przemiana świadomości. Bretarianie, podobnie jak witarianie i frutarianie, odrzucają zalecenia dietetyki, które zakładają dostarczanie ciału substancji odżywczych. Zgodnie z tymi filozofiami życiowymi, odżywiać można się energią kosmiczną, która zapewnia zdrowe i długie życie. Czym jest bretarianizm? Bretarianizm to filozofia, która zakłada możliwość życia się bez jedzenia i picia. Bazuje na energii życia nazywanej chi lub prana. Bretarianie odrzucają jedzenie, ponieważ uważają je za uzależnienie. Powodowane jest to nawykami, które już od urodzenia narzuca rodzina, a następnie - społeczeństwo. Ciało jest uzależnione od pokarmu, ponieważ zgodnie z komunikatami dochodzącymi z zewnątrz, tylko jedząc i pijąc, jest w stanie przeżyć. Jak twierdzą bretarianie, człowiek potrzebuje do życia jedynie woli opartej o moc wewnętrzną. Pożywienie w formie fizycznej jest według tej filozofii tylko nośnikiem tej energii. Bretarianie sądzą, że biofotony pobierane ze światła i wytwarzane w procesie fotosyntezy, przedłużają życie. Ich organizm nie musi trawić pożywienia, na który to proces zużywane jest około 70-80% energii. Niektórzy nazywają taki styl życia dietą praniczną i dopuszczają okazjonalne jedzenie w celach towarzyskich. Motywują to chęcią przyjmowania miłości, np. od bliskich, którzy przyrządzają posiłki, chcąc sprawić innym radość. Bretarianizm - badania Według powszechnie dostępnych badań, do życia potrzebne są jedzenie i woda. Zgodnie z nimi bez pożywienia można wytrzymać kilka tygodni, a bez wody - kilka dni. Najdłuższa odnotowana głodówka trwała 73 dni. Uczestnik strajku głodowego w Irlandii w 1981 r. pościł, ale pił wodę. Niestety zmarł. Doświadczenia kilku osób, które żyją, stosując bretarianizm, przeczą badaniom. Znany jest przypadek jogina Prahlada Jani, który przeżył 70 lat bez picia i spożywania pokarmów. W wieku 85 lat został przebadany w indyjskim szpitalu w Ahmadabadzie. Testy trwały przez 3 tygodnie, a w pokoju pacjenta zainstalowano kamery, aby potwierdzić, że mówi prawdę. Badania pokazały, że jogin jest zupełnie zdrowy. Ponadto dzięki praktyce jogi, jego umysł był jasny, zupełnie jakby miał kilkanaście lat. Z kolei indyjski inżynier-mechanik Hira Ratan Manek od 1992 r. odżywia się energią słoneczną. Jest w stanie obyć się bez jedzenia nawet przez kilkaset dni. Najdłuższy okres, w którym nie jadł to 411 dni. Przeszedł pomyślnie wszelkie testy, którym został poddany. Zgodnie z filozofią bretarianizmu przez pewien czas żył też polski piosenkarz Jacek Łaszczok (pseudonim artystyczny Stachursky). Jego przerwy w jedzeniu trwały 7 lub 14-dni, ich skutkiem było oczyszczenie organizmu. Krótko- lub średnioterminowy post może pozytywnie wpłynąć na organizm. Natomiast korzystne działanie bretarianizmu nie zostało potwierdzone naukowo. Warto o tym pamiętać, podejmując decyzję o życiu bez jedzenia. Może być ono groźne w skutkach i jest podejmowane jedynie na własną odpowiedzialność. Bretarianizm - jak zacząć? Nie istnieje jedna droga, aby zacząć być bretarianinem. Człowiek, który chce żyć w ten sposób, może wybrać własną. Istnieją radykałowie, którzy nagle odrzucają pożywienie. Jednak najrozsądniejszą ścieżką wydaje się być stopniowe zmniejszanie ilości przyjmowanego pokarmu. Według bretarian, najlepiej zacząć od odrzucenia pokarmów mięsnych i odzwierzęcych, a następnie nabiału. Ma to na celu oczyszczenie organizmu z toksyn. Istnieją trzy aspekty, na które należy zwrócić uwagę, jeśli chce się podjąć próbę odżywiania światłem. Są to: nastawienie i zmiana świadomości; dzięki jej rozwojowi możliwe jest podniesienie wewnętrznych wibracji; pozwala to na zjednoczenie się z wibracjami światła, dzięki czemu można z niego czerpać energię do życia; medytacja - tylko dzięki wewnętrznemu spokojowi i opanowaniu gonitwy myśli można zacząć panować nad swoim ciałem i przygotować je na nadchodzące zmiany; oprócz tego warto dowiedzieć się, czego można oczekiwać w trakcie zmiany stylu życia na bretarianizm - są to: wahania nastrojów, zmiana na gruncie relacji z innymi ludźmi, a nawet pełna przemiana charakteru; stan zdrowia: organizm powinien być w pełni sił; lepiej nie zaczynać odżywiania się praną, przy infekcji bądź poważniejszej chorobie, gdyż skutki tego mogą być tragiczne; najlepiej zmieniać swój styl życia po konsultacjach z osobami, które przeszły taką przemianę, pamiętając jednak, że każdy człowiek ma swoją drogę i wie najlepiej, co mu służy; w tym celu należy wsłuchać się w wewnętrzny głos, którego usłyszenie jest możliwe po zmianie świadomości, odbywającej się m.in. na skutek regularnej medytacji. Korzyści z bretarianizmu Bretarianizm nie bez powodu nie jest nazywany dietą, ale stylem życia. Odstawienie jedzenia i wody jest jedynie efektem przemian duchowych zachodzących we wnętrzu. Najważniejszą korzyścią z odżywiania światłem lub praną jest lepsze poznanie siebie i dotarcie do wnętrza. Przynosi spokój, radość i powoduje jasność umysłu. Łatwiejsze jest odczuwanie chwili obecnej i skupienie się na “tu i teraz”. Jak donoszą ludzie stosujący ten styl życia, bretarianizm zwiększa poczucie wolności, dodaje sił witalnych i zwiększa kreatywność. Organizm, który nie musi trawić pokarmu, może spożytkować energię na wszelkie działania pozwalające wyrazić siebie. Ilość potrzebnego snu drastycznie maleje, czasem nawet do 2-4 godzin w ciągu doby. Oprócz tego procesy starzenia spowalniają się, a ciało - oczyszcza się. Dodatkowe korzyści materialne to zmniejszenie kosztów zakupu jedzenia, a także czasu i energii poświęcanych na przyrządzanie posiłków. Podjęcie decyzji o przejściu na bretarianizm powinno być jednak efektem przemian na poziomie świadomości. Nie należy traktować go jako diety odchudzającej lub eksperymenty. Skutki dla osoby nieprzygotowanej mentalnie to pogorszenie stanu zdrowia lub nawet śmierć. Do odżywiania praną lub światłem należy się gruntownie przygotować. Warto przemyśleć jego skutki zdrowotne i świadomie podjąć decyzję, biorąc za nią pełną odpowiedzialność. Jedzenie to jedynie część naszego życia i z jego powodu nie warto go narażać.
Świadomość ciała: uważność poprawia komunikację i rozwiązuje problemy ze skupieniem się
Świadomość ciała to umiejętność, którą można ćwiczyć m.in. poprzez techniki relaksacyjnej oraz skupianie się na oddechu. Większa uważność likwiduje problemy ze skupieniem i poprawia zdolność uczenia się.
Świadomość ciała to umiejętność, którą można ćwiczyć m.in. poprzez techniki relaksacyjnej oraz skupianie się na oddechu. Większa uważność likwiduje problemy ze skupieniem i poprawia zdolność uczenia się. Pojęcie “świadomość ciała” zostało stworzone przez filozofa Richarda Shustermana. Należy do kategorii somaestetyki i jest związane z doświadczaniem świata poprzez ciało. Może być rozumiane jako myślenie ciałem. Świadomość ciała a uważność Świadomość ciała wymaga uwagi, bowiem polega na stałym kontakcie z własną cielesnością. W ten sposób można poznać siebie, swoje reakcje na konkretne sytuacje i emocje. Fizyczności nie można oszukać: kiedy jesteśmy zmęczeni, ciało odmawia posłuszeństwa. Strach może paraliżować, a radość - dodawać energii. Warto skupić się na swoim wnętrzu i być w kontakcie z tym, co się w nim dzieje. Tak zwany trening uważności pokazuje, w jaki sposób bodźce zmysłowe wywołują reakcje w ciele. Dzięki relaksacji, tańczeniu, spontanicznemu ruchowi i wsłuchiwaniu się w oddech można dotrzeć do własnych emocji. We współczesnym świecie wielu z nas zagłusza zmęczenie kawą, a zniechęcenie - napojami energetycznymi. Zatrzymanie się w codziennym pędzie i wysłuchanie własnego ciała może sprawić, że zauważymy potrzebę zmiany. To z kolei wpłynie na komfort całego życia. Trening uważności ułatwia odczuwanie emocji, korygowanie nawykowych zachowań i łatwiejsze wyrażanie uczuć. Poprawia to komunikację nie z samym sobą, ale również z innymi. Znajomość siebie pozwala na przekazanie informacji o swoich potrzebach i odczuciach w relacjach z ludźmi. Ćwiczenia można wykonywać samodzielnie, po prostu obserwując swoje ciało, oddech i reakcje fizjologiczne. Warto też wybrać się na warsztaty, gdzie pokazywane są konkretne techniki, np. w ramach Festiwalu Świadomej Pracy z Ciałem, który odbywa się w Gdańsku od 2016 r. Problemy ze skupieniem - jak się ich pozbyć? Uważność może poprawić koncentrację. Problemy ze skupieniem w wielu przypadkach wynikają bowiem z zaburzonego kontaktu ze sobą. Ciało chciałoby być gdzie indziej, a umysł zmusza je np. do wykonania kolejnego ćwiczenia bądź pójścia na kawę z nielubianą koleżanką “bo tak wypada”. Trening uważności jest jednym z czynników wspomagających metody efektywnego uczenia się. Pozwala bowiem skupić się na aktualnie wykonywanym zadaniu, a jeśli ciało protestuje - wypróbowaniu innego sposobu na realizację zaplanowanej czynności.
Szkoła baletowa dla dzieci. Czy warto zdecydować się na taką ścieżkę kształcenia?
Do szkoły baletowej dla dzieci chodzi się przez 9 lat. Nacisk kładziony jest tam przede wszystkim na taniec, ale uczeń zdobywa też wiedzę niezbędną do zdania matury. Nauka baletu wymaga wyrzeczeń i wyczerpujących ćwiczeń, ale korzyści, jakie można z niej czerpać, są warte starań.
Do szkoły baletowej dla dzieci chodzi się przez 9 lat. Nacisk kładziony jest tam przede wszystkim na taniec, ale uczeń zdobywa też wiedzę niezbędną do zdania matury. Nauka baletu wymaga wyrzeczeń i wyczerpujących ćwiczeń, ale korzyści, jakie można z niej czerpać, są warte starań. Aby dostać się do szkoły baletowej dla dzieci, trzeba przystąpić do egzaminu, podczas którego komisja ocenia m.in. gibkość i skoczność. Konieczne jest też poddanie się badaniom potwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia nauki. Jak wygląda nauka w szkole baletowej? W Polsce istnieje tylko kilka szkół baletowych dla dzieci (w Warszawie, Poznaniu, Łodzi, Krakowie, Bytomiu i Gdańsku). Nauka rozpoczyna się w nich od IV klasy, a kończy po zdaniu matury. Dzieci uczęszczają na przedmioty ogólnokształcące, historię tańca i zajęcia praktyczne – nie tylko z baletu, lecz także z innych stylów, np. tańca ludowego, oraz z rytmiki, wykonań muzycznych i audycji muzycznych. Nauka w szkole baletowej wymaga wytrwałości, gibkości, odporności psychicznej i prawdziwej pasji do tańca. Najtrudniejsze są początki, kiedy trzeba rozciągnąć ciało, przyzwyczaić je do przyjmowania nienaturalnych pozycji i goić poobcierane, odparzone stopy. Dodatkowe utrudnienie polega na tym, że uczniowie szkół baletowych pochodzący z mniejszych miejscowości muszą mieszkać w internacie. Posyłając dziecko do takiej placówki, trzeba się więc liczyć z tym, że może nie udźwignąć obciążenia i rozłąki z rodziną. Czy możliwa jest nauka baletu w domu? Nauka baletu w domu jest i trudna, i niebezpieczna, a jeśli nie odbywa się pod okiem instruktora – wręcz niemożliwa. Niepoprawne wykonywanie figur może narazić na kontuzję, a poza tym z nikogo nie uczyni profesjonalnego tancerza. Nauki baletu nie należy mylić z zabawami ruchowymi, które uwzględniają elementy baletu, ale nie mają zbyt wiele wspólnego z tańcem klasycznym. Korzyści z nauki baletu – dla dzieci i nie tylko Nauka baletu przynosi wiele dobrego – pozwala panować zarówno nad ciałem, jak i nad własnym charakterem. Dzięki niej zyskuje się równowagę wewnętrzną, samozaparcie i pewność siebie. Można ukształtować zgrabną sylwetkę i nauczyć się przestrzegania prawidłowych nawyków żywieniowych. Nabywa się wrażliwości na sztukę i pogłębia wiedzę o niej. Poza tym balet to doskonałe ćwiczenie pamięci, bo przed wyjściem na scenę trzeba dobrze opanować układ choreograficzny. Dziecko, które kocha ten taniec, szybko dojrzewa emocjonalnie i nawiązuje głębokie relacje z grupą rówieśniczą dzięki wspólnocie doświadczeń i długich godzinach spędzanych na wspólnych ćwiczeniach. Co więcej, uczęszczanie do szkoły baletowej otwiera wiele dróg kariery (w teatrach, teatrach muzycznych, szkołach tańca).
Gitara ukulele dla początkujących. Jaką wybrać do nauki gry?
Poszczególne rodzaje ukulele różnią się przede wszystkim wielkością. Dla osoby dorosłej najlepiej sprawdza się ukulele koncertowe, natomiast dla dziecka sopranowe. Swój instrument można mieć już za ok. 200 zł. Nauczenie się gry na ukulele to prostsze zadanie niż opanowanie chwytów na gitarze.
Poszczególne rodzaje ukulele różnią się przede wszystkim wielkością. Dla osoby dorosłej najlepiej sprawdza się ukulele koncertowe, natomiast dla dziecka sopranowe. Swój instrument można mieć już za ok. 200 zł. Nauczenie się gry na ukulele to prostsze zadanie niż opanowanie chwytów na gitarze. Kupując ukulele, trzeba pamiętać o zaopatrzeniu się w niezbędne akcesoria. Należą do nich zapasowe struny, stroik, a także futerał. Do występów przed publicznością przydaje się też wzmacniacz. Czym jest ukulele? Ukulele to instrument strunowy podobny do gitary. Pochodzi z Hawajów, a jego nazwa powstała w wyniku połączenia słów uku (pchła) i lele (skakać), znaczy więc tyle, co „skacząca pchła”. Moda na ukulele rozpoczęła się w XX wieku, kiedy Hawaje przyłączono do USA i stały się one jednym z ulubionych kierunków podróży Amerykanów. Niedawno ukulele na nowo odrodziło się w kulturze masowej. Grają na nim zarówno artyści znani na całym świecie (Paul McCartney, Eddie Vedder), jak i rodzimi wykonawcy (Julia Pietrucha, Gaba Kulka, Artur Gadowski). Rodzaje ukulele: sopranowe, basowe, koncertowe, elektryczne Podstawowe kryterium podziału ukulele to wielkość instrumentu. Najmniejsze – ukulele sopranowe – ma 33 cm, koncertowe jest o 5, a tenorowe o 10 cm dłuższe. Dźwięki wydawane przez ukulele takich rozmiarów wybrzmiewają krótko, są wysokie i cienkie, a żeby poradzić sobie ze strunami w wariancie sopranowym, trzeba mieć zgrabne i szczupłe palce. Mimo to właśnie ten rodzaj ukulele jest wybierany najczęściej, zwłaszcza dla dzieci. Dużą popularnością cieszy się też ukulele koncertowe. Większe – barytonowe i basowe – przypominają już klasyczne gitary, dlatego są najodpowiedniejsze dla osób, które potrafią grać. Doświadczonym muzykom zaleca się również ukulele elektryczne. Ukulele – nauka gry. Czy to trudne? Gra na ukulele jest łatwiejsza niż na zwykłej gitarze, ponieważ ma ono zazwyczaj tylko cztery struny i niewielkie gabaryty. Aby uchwycić podstawowe akordy na tym instrumencie, wystarczy użyć jednego lub dwóch palców, dlatego często kupuje się ukulele dla dzieci, które w przyszłości chciałyby się nauczyć gry na gitarze. Prawie wszystkie melodie da się opanować dzięki szesnastu chwytom. Co więcej, akcesoria do ukulele są tanie – zestaw strun można kupić już za kilkanaście złotych. Ceny samego ukulele również zachęcają do spróbowania swoich sił w grze – zazwyczaj nie przekraczają 300 zł. Jednak za instrumenty renomowanych firm dla profesjonalnych graczy trzeba zapłacić nawet 2000 zł.
Skuteczne porady i wskazówki jak wzbudzić w dziecku wewnętrzną motywację do nauki
Dziecko, u którego rozbudzono motywację wewnętrzną do nauki kieruje się ciekawością i chęcią zdobywania nowej wiedzy i umiejętności. Działania przynoszą mu poczucie satysfakcji i przyjemności. Motywację wewnętrzną wzbudza się m.in. poprzez zaspokojenie potrzeby autonomii oraz bliskich relacji z dorosłymi.
Dziecko, u którego rozbudzono motywację wewnętrzną do nauki kieruje się ciekawością i chęcią zdobywania nowej wiedzy i umiejętności. Działania przynoszą mu poczucie satysfakcji i przyjemności. Motywację wewnętrzną wzbudza się m.in. poprzez zaspokojenie potrzeby autonomii oraz bliskich relacji z dorosłymi. Dzieci, zwłaszcza małe posiadają potrzebę zdobywania wiedzy oraz nowych umiejętności. W okresie przedszkolnym maluchy czerpią ogromną radość z nauki. W wieku szkolnym w wielu przypadkach ten zapał maleje. Aby go na nowo rozbudzić i sprawić, że dziecko będzie odnosiło duże sukcesy w nauce, należy rozwijać w nim motywację wewnętrzną. Czym jest motywacja wewnętrzna? Motywację można ogólnie rozumieć jako energię ukierunkowaną na dany cel, wolę działania. Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje motywacji: zewnętrzną i wewnętrzną. Motywacja zewnętrzna jest związana z podejmowaniem i kontynuowaniem działań ze względu na pewne konsekwencje, do których te działania prowadzą. Klasycznym przykładem wzbudzania w dzieciach motywacji zewnętrznej jest metoda „kija i marchewki”. Polega ona na tym, że dziecko nakłaniane jest do działania (np. do nauki) poprzez nagrody, kary i groźby. Obecnie uważa się, że z tej metody należy zrezygnować. Dzieci należy motywować do nauki poprzez wzbudzanie w nich motywacji wewnętrznej, często określanej również poznawczą. Wówczas dziecko podejmuje działania z własnej woli i ciekawości, ze względu na osobistą satysfakcję czy odczucie przyjemności. Skuteczne sposoby na rozwijanie motywacji wewnętrznej do nauki Rozbudzanie w dzieciach motywacji wewnętrznej do nauki wiąże się z zaspokajaniem ich potrzeb psychicznych, a zwłaszcza trzech podstawowych potrzeb: autonomii, kompetencji i relacji. Potrzeba autonomii odnosi się do tego, że każdy człowiek niezależnie od wieku ma silną potrzebę dokonywania samodzielnych wyborów, decyzji, czyli samo – decydowania o sobie. Wrogiem rozwoju motywacji wewnętrznej u dziecka jest ciągłe poczucie bycia kontrolowanym. Potrzeba kompetencji wiąże się z potrzebą rozwoju, zdobywania nowej wiedzy i umiejętności, a więc stawania się kompetentnym. Potrzeba relacji u dziecka jest szczególnie ważna. Aby mogło się ono prawidłowo rozwijać, uczyć i realizować zamierzone cele, musi znajdować się we wspierającej relacji, która da dziecku poczucie bezpieczeństwa. Pozytywne i bliskie relacje dziecka z osobami dorosłymi, zwłaszcza z rodzicami sprzyjają silnej motywacji wewnętrznej. Motywacja wewnętrzna do nauki – praktyczne wskazówki dla rodziców i nauczycieli Bezwarunkowo akceptuj dziecko jako osobę. Dziecko musi mieć świadomość, że jest kochane bez względu na to, jaką ocenę otrzymało. Nie miej wygórowanych wymagań w stosunku do dziecka. Musi mieć ono poczucie osiągalności celu. Należy jednak pamiętać o tym, by nie zaniżać wymagań - efektywna nauka wymaga podjęcia wysiłku, tylko wtedy stanie się satysfakcjonującym wyzwaniem. Uświadamiaj dziecku, że popełnianie błędów i doświadczanie niepowodzeń to naturalny etap na drodze do samodoskonalenia się, zdobywania wiedzy i umiejętności. Chwal dziecko za każde osiągnięcia, nawet najdrobniejsze. Spraw, by nauka dla dziecka była przyjemnością - zadbaj więc o pozytywną, luźną atmosferę. Dziecko nie powinno odczuwać nadmiernego stresu i napięcia. Zawsze reaguj na potrzeby dziecka - ponownie tłumacz, gdy czegoś nie rozumie lub przerwij naukę, gdy demonstruje ono zmęczenie czy znudzenie. Szanuj zdanie dziecka, nawet gdy jest odmienne od twojego. Zachęcaj do samodzielnego i krytycznego myślenia.
Psychologiczna koncepcja przepływu - co oznacza flow i jak go osiągnąć?
Flow, czyli przepływ, jest pozytywnym doświadczeniem przynoszącym satysfakcję i radość. Pojawia się przy wykonywaniu określonej czynności, w której człowiek jest całkowicie pogrążony i traci poczucie przemijania czasu.
Flow, czyli przepływ, jest pozytywnym doświadczeniem przynoszącym satysfakcję i radość. Pojawia się przy wykonywaniu określonej czynności, w której człowiek jest całkowicie pogrążony i traci poczucie przemijania czasu. Flow jest psychologiczną teorią odnoszącą się do doświadczenia, podczas którego uwaga jest całkowicie skoncentrowana na określonej czynności. Stan przepływu przynosi głęboką satysfakcję oraz przyjemność. Istotną cechą tego stanu jest zaburzone poczucie upływu czasu. Co oznacza stan przepływu? Flow w języku polskim oznacza “przepływ” lub “zaabsorbowanie”. Jest to psychologiczna koncepcja stworzona przez węgierskiego psychologa - Mihály Csíkszentmihályi. Stan przepływu oznacza, że człowiek jest maksymalnie skoncentrowany na określonym działaniu. Jego uwaga jest zogniskowana na wykonywanej czynności, która jest dla niego ważna, pochłania go. Stan flow przynosi odczucie głębokiej satysfakcji, radości i energii. Uwaga osoby znajdującej się w stanie przepływu jest skupiona na samym procesie tworzenia, a nie na jej końcowym rezultacie. Pojawia się zautomatyzowanie działania, gdyż praktycznie nie myśli się o wykonywanej czynności. Charakterystyczną cechą stanu flow jest brak uczucia przemijania czasu, który dla osoby pogrążonej w działaniu przestaje istnieć, zatrzymuje się. Człowiek przeżywający to pozytywne doświadczenie przebywa w innej rzeczywistości czasowo - przestrzennej, dlatego kontakt z nim może być utrudniony. Jak osiągnąć stan przepływu? Osiągnięcie stanu flow jest możliwe dzięki wystąpieniu równowagi między trudnością zadania a umiejętnościami niezbędnymi do jego wykonania. Podejmowane działanie musi być subiektywnie odczuwane jako trudne, natomiast posiadane umiejętności jako wysokie. Osoba w stanie flow ma poczucie pełnej kontroli oraz tego, że jest całkowicie skoncentrowana na swoim działaniu. Pojawienie się stanu flow jest również związane z posiadaniem konkretnych i jasno sformułowanych celów. Istotną cechą jest to, że za największą nagrodę uznaje się samo wykonanie określonej czynności bez względu na jej końcowy rezultat. Kiedy stan flow może wystąpić? Stan przepływu może wystąpić przy wykonywaniu różnego rodzaju czynności. Bardzo często doświadczany jest podczas uprawiania sportu oraz przy podejmowaniu się działań artystycznych czy gier zespołowych. W stanie flow znajdują się również dzieci w trakcie zabawy, kiedy są całkowicie skupione i pogrążone w swojej aktywności. Osiągnięcie przepływu jest również możliwe w zwykłych i codziennych sytuacjach, takich jak: praca, czytanie czy surfowanie po stronach internetowych. W stanie flow nie pojawia się poczucie straconego czasu, a wykonywanie określonej czynności przyczynia się do rozwoju intelektualnego lub fizycznego.
Postanowienia noworoczne – co zrobić, aby je skutecznie zrealizować?
Postanowienia noworoczne należy formułować w sposób skonkretyzowany i jednoznaczny. W realizacji zamierzonych celów pomocne jest stworzenie szczegółowego planu działania. Dążąc do określonych zmian, należy pamiętać o tym, by jednocześnie skupiać się wyłącznie na jednej z nich.
Postanowienia noworoczne należy formułować w sposób skonkretyzowany i jednoznaczny. W realizacji zamierzonych celów pomocne jest stworzenie szczegółowego planu działania. Dążąc do określonych zmian, należy pamiętać o tym, by jednocześnie skupiać się wyłącznie na jednej z nich. Początek Nowego Roku to czas podejmowania postanowień, które chcemy realizować przez najbliższe miesiące. Często jednak brakuje nam konsekwencji i motywacji w dążeniu do wyznaczonego sobie, wymarzonego celu. Jedną z ważniejszych zasad w dotrzymaniu postanowień noworocznych jest umiejętna ocena własnych możliwości. Jak realizować noworoczne cele? Postanowienia noworoczne powstają jako odpowiedź na zakończenie starego i rozpoczęcie Nowego Roku. Jego nadejście przez wiele osób traktowane jest jako czas wprowadzania w swoje życie zmian mających zapewnić lepszą przyszłość. Kluczem do zaplanowania postanowień możliwych do realizacji jest prawidłowe ich sformułowanie. Tworząc noworoczne obietnice, należy pamiętać, by obrać jeden cel, a więc skupić się na jednej zmianie. Stawiając sobie więcej postanowień niż jedno, musimy je realizować kolejno, a nie jednocześnie. Możliwe do osiągnięcia cele zawsze spełniają pięć podstawowych cech, a więc muszą być: skonkretyzowane, mierzalne, osiągalne, realne oraz określone w czasie. Wyznaczając sobie nierealne cele, prowadzi się do szybkiego zniechęcenia, odrzucenia ich, a nawet uczucia przygnębienia i pojawienia się braku wiary we własne możliwości. Zasada „krok po kroku” i precyzyjne formułowanie postanowień Dążąc do dotrzymania swojego postanowienia noworocznego, należy pamiętać o zasadzie „krok po kroku”. Niezależnie od postawionego sobie celu ważne jest rozpoczęcie od małych zmian, które stopniowo doprowadzą nas do wymarzonych efektów. Chcąc zrzucić 10 kilogramów, nie należy formułować postanowienia w formie zdania: „w tym roku schudnę 10 kilogramów”. Realniejszym celem będzie schudnięcie o 1 kilogram miesięcznie. Podobnie np. z postanowieniem biegania – trzeba porzucić myśl o natychmiastowym uczestnictwie w maratonie. Swoją przygodę z bieganiem należy rozpocząć od 10-15 minut trzy razy w tygodniu. Skutecznym sposobem na dotrzymanie postanowień noworocznych jest stworzenie szczegółowego i konkretnego programu zakładanych zmian. Ważne jest, by założone cele nie były sformułowane ogólnikowo. Postanowienia noworoczne powinny być jasno sprecyzowane. Chcąc stać się lepszym rodzicem, należy dokładnie określić zmiany, które to umożliwią, np. „dwa razy w miesiącu zabiorę córkę na wspólną wycieczkę”. Napisanie planu działania ukazuje, jakie kolejno podjąć kroki, aby stopniowo dojść do postawionego sobie celu. Ma również działanie motywujące. Pozytywne podejście kluczem do sukcesu Bardzo ważnym czynnikiem pozwalającym na dotrzymanie postanowień noworocznych i ich skuteczną realizację jest pozytywne nastawienie. Składane sobie obietnice i podejmowane cele nie mogą być karą, ale muszą sprawiać przyjemność. Tylko wówczas będą realizowane w sposób konsekwentny, a co za tym idzie – skuteczny. Zakładane zmiany muszą stać się częścią „nowego” życia, nie mogą być więc traktowane jako przymus. Najczęstsze błędy popełniane przy formułowaniu postanowień noworocznych Motywacja do realizacji postanowień noworocznych najczęściej spada w wyniku nieprawidłowego sformułowania celów i błędnego określenia własnych możliwości. Niedotrzymanie postawionych sobie obietnic często jest wynikiem wygórowanych wymagań w stosunku do samego siebie. Planowanie wielu zmian i wprowadzanie ich jednocześnie w życie prowadzi do ich nadmiernego rozdrobnienia. Człowiek staje się przytłoczony nadmierną liczbą celów, które stają się niemożliwe do osiągnięcia. Czynnikiem skutkującym zaprzestaniem dążenia do postanowionych zmian jest często zbyt ogólnikowe określenie celów, bez dokładnego i szczegółowego zaznaczenia, do czego się zmierza. Przykładem nieskonkretyzowanych postanowień jest np. „schudnę”, „będę lepszym człowiekiem”, „stanę się lepszą matką”. Realizując wyznaczone sobie postanowienia noworoczne, nie można być dla siebie zbyt surowym. Wprowadzanie drastycznych zmian, karanie siebie za niedotrzymanie obietnic prowadzi jedynie do przytłoczenia i „łapania się” każdej wymówki pozwalającej na odroczenie postanowień.
Medytacja dla początkujących – wskazówki
W praktykowaniu medytacji najważniejsza jest regularność i systematyczność. Medytacja sprawia, że trenując umysł, wypracowuje się nawyk, który przynosi wiele dobrego. Medytacja to ćwiczenie umysłu, ale ciało również otrzymuje wiele korzyści w tym procesie.
W praktykowaniu medytacji najważniejsza jest regularność i systematyczność. Medytacja sprawia, że trenując umysł, wypracowuje się nawyk, który przynosi wiele dobrego. Medytacja to ćwiczenie umysłu, ale ciało również otrzymuje wiele korzyści w tym procesie. Aby rozpocząć medytację, nie ma konieczności przyjmowania pozycji kwiatu lotosu, która dla większości osób jest trudna do wykonania. Wystarczy usiąść wygodnie na łóżku, krześle czy podłodze. Medytować można również w pozycji leżącej. Nie ważne również jest miejsce, ale najlepiej na początku praktykować medytację w cichych i odosobnionych pomieszczeniach. 1. Dwie minuty Usiądź i spróbuj medytować nieprzerwanie przez dwie minuty. Taki czas na rozpoczęcie nauki medytacji w zupełności wystarczy. Jeżeli jesteś w stanie skupić się wyłącznie na własnym oddechu przez 120 sekund, jest to duży sukces. 2. Przyjrzyj się własnym myślom W monecie, gdy przyjmiesz już wygodną pozycję, zastanów się nad tym, co dzieje się w twojej głowie. Nie ma żadnego ustalonego stanu, w którym powinna znajdować się osoba, która przystępuje do medytacji. Wszystkie emocje są dozwolone. To jest czas tylko dla ciebie, dlatego popatrz na to, co czujesz i jak się czujesz. 3. Skup się na oddechu W trakcie sesji medytacyjnej twoje myśli zaczną błądzić. Możliwe, że zaczniesz zastanawiać się nad obowiązkami, niedokończonymi zadaniami lub planami na jutrzejszy dzień. W powrocie z tego rodzaju „wędrówki” bardzo pomocne jest liczenie oddechów oraz skupienie się na powietrzu, które przechodzi przez twój nos i usta. 4. Nie zniechęcaj się Pamiętaj, że medytacja to trening i wymaga systematycznych ćwiczeń, dlatego nic złego się nie stanie, jeśli od razu nie będziesz mistrzem w tej dziedzinie. Daj sobie czas na naukę. Nie obawiaj się również, że coś robisz źle. Nie ma uniwersalnego sposobu medytacji, każdy wypracowuje swój własny styl. 5. Myśli to przyjaciele Jeżeli kolejny raz twoja świadomość zacznie błądzić, spróbuj przyjrzeć się myślom i pomysłom, które się w niej pojawiają. Nie staraj się za wszelką cenę ich zbyć, rozproszyć. Pamiętaj, że medytacja to twój czas, i celem praktyki nie jest twoja frustracja spowodowana tym, że nie potrafisz na zawołanie oczyścić umysłu. Zamiast karcić się za nieustanny przepływ myśli, skup się na oddechu, licz wdechy, ćwicz świadomy przepływ powietrza przez twoje ciało. 6. Przeżywaj emocje Jeżeli w trakcie medytacji pojawiają się silne uczucia, spróbuj dać im możliwość rozwinięcia się, przeżyj je. Nie ma znaczenia, czy jest to radość, czy gniew. To są twoje emocje, pozwól im się rozwinąć. Bądź tu i teraz i jeżeli towarzyszą ci uczucia, przyjrzyj się im. 7. Poznaj swój umysł Praktyka medytacji służy wypracowaniu umiejętności koncentracji uwagi i wyciszenia, ale również poznania w jaki sposób pracuje twój umysł. Pamiętaj o tym, by być swoim przyjacielem. Próbuj dociec, dlaczego w trakcie medytowania pojawiają się konkretne przemyślenia. Nie karć się. Jeżeli twoja świadomość błądzi, powracaj do liczenia oddechów. 8. Jak pracuje twoje ciało? W czasie oddechów staraj się pobyć w każdej części swojego ciała. Zastanów się, co czują twoje stopy, czy mięśnie ud nie są za bardzo napięte, w jaki sposób płuca i przepona wypełniają się powietrzem. Tego rodzaju „skan” pozwala na lepsze zrozumienie i poczucie własnej cielesności oraz nawiązanie z nią kontaktu. 9. Nie odkładaj kolejnego treningu Punktem wyjścia systematycznej medytacji jest uświadomienie sobie, że robisz coś dobrego dla siebie, ponieważ w pełni na to zasługujesz. To na początku zaledwie dwie minuty w ciągu dnia, nie ma możliwości, aby w 24 godzinach nie znaleźć tak niewielkiej ilości uwagi. Medytuj codziennie. Po dwóch tygodniach zaczniesz zauważać korzyści medytowania, a po trzech stanie się ono twoim nawykiem.
Funkcje płaczu – oczyszczająca, terapeutyczna, nawilżająca, antystresowa
Łzy pojawiają się podczas skrajnych emocji oraz podrażnienia oka. Płacz ma działanie nawilżające, oczyszczające i obniżające stres. Dzięki tej reakcji można szybciej osiągnąć równowagę i regenerację psychiczną. Najlepiej jednak, gdy dzieje się to przy bliskiej osobie. Częściej płaczą kobiety oraz przedstawiciele kultur, gdzie panuje swoboda ekspresji emocji.
Łzy pojawiają się podczas skrajnych emocji oraz podrażnienia oka. Płacz ma działanie nawilżające, oczyszczające i obniżające stres. Dzięki tej reakcji można szybciej osiągnąć równowagę i regenerację psychiczną. Najlepiej jednak, gdy dzieje się to przy bliskiej osobie. Częściej płaczą kobiety oraz przedstawiciele kultur, gdzie panuje swoboda ekspresji emocji. Płacz jest często postrzegany jako oznaka słabości albo nieumiejętności radzenia sobie w życiu. Ma on jednak liczne właściwości terapeutyczne i oczyszczające. Czym jest płacz? Łzy mają działanie nawilżające i oczyszczające oczy. Składają się głównie z wody, sodu i substancji o działaniu bakteriobójczym. Pojawiają się one podczas emocjonalnych sytuacji, jak też na skutek podrażnienia oka przez ciało obce lub substancje chemiczne. Łzy występują też podczas uczucia ulgi związanej z obniżeniem się poziomu adrenaliny. Często też płacz występuje na skutek radości i szczęścia. W tych sytuacjach łzy harmonizują organizm, który nie potrafi sobie poradzić z silnymi emocjami. Przesadna dawka ekscytacji jest więc hamowana płaczem na tej samej zasadzie co śmiech w stresowej sytuacji. Działanie płaczu na organizm Po skończonym płaczu obniża się ciśnienie krwi, mózg jest bardziej dotleniony, a napięcie emocjonalne opada. Odkryto też, że łzy spowodowane cierpieniem emocjonalnym mają inny skład chemiczny niż te, które powstały na skutek odruchów fizjologicznych, np. podczas krojenia cebuli. Płacz związany ze smutkiem zawiera w sobie substancje ściśle powiązane ze stresem, np. adrenokortykotropinę. Za pomocą tej reakcji organizm pozbywa się nadmiaru tego hormonu, co umożliwia szybszą regenerację, a co za tym idzie odzyskuje równowagę wewnętrzną podczas skrajnych emocji. Kolejną funkcją płaczu jest konfrontacja z trudnymi emocjami. Pozwolenie sobie na łzy oznacza stawienie czoła trudnym wydarzeniom, co zarówno zwiększa samopoznanie oraz prowadzi do swobodniejszego okazywania uczuć. Jednak wzruszenie jest znacznie bardziej terapeutyczne, gdy dzieje się w towarzystwie. Przy bliskiej osobie płacz przynosi większą ulgę i daje wsparcie. Natomiast szlochanie w niesprzyjającym otoczeniu może też pogarszać nastrój oraz dawać odwrotny skutek. Co wpływa na skłonność do płaczu? Niektórzy ludzie wzruszają się przy każdym smutnym filmie, a innych nikt nie widział ze łzami w oczach. Na skłonność do płaczu wpływa głównie płeć, wychowanie i kultura. Kobiety płaczą średnio od 30 do 64 razy w ciągu jednego roku, przy czym mężczyźni od 6 do 17 razy. Męski szloch trwa do 3 minut, a kobiecy do 6. W głównej mierze odpowiadają za to hormony. Wysoki poziom testosteronu hamuje występowanie łez, a kobieca prolaktyna je nasila. Jednak ta dysproporcja jest widoczna głównie w kulturach, gdzie powszechna jest swoboda ekspresji emocjonalnej, czyli np. w USA, Szwecji, Polsce czy Francji. Natomiast w krajach, takich jak Nepal, Nigeria czy Kamerun obie płcie cechują się podobną tendencją do wzruszenia. Na skłonność do płaczu wpływają też cechy indywidualne, takie jak wrażliwość układu nerwowego oraz wychowanie. Dla przykładu: mężczyźni, którym od dziecka mówiono, że „chłopaki nie płaczą” będą za wszelką cenę hamować swoją emocjonalność. Jednak tłumione uczucia będą uzewnętrzniać się w innych, pozornie niezwiązanych ze sobą aspektach życia.
Jak przełamać blokady i nauczyć się przebaczać?
Przebaczanie jest kojarzone ze słabością oraz brakiem sprawiedliwej zapłaty za wyrządzone krzywdy. Ludzie niekiedy błędnie rozumieją ten termin jako zapomnienie lub zbagatelizowanie. Wybaczenie jest natomiast odpuszczeniem chęci zemsty oraz zaakceptowaniem swojej sytuacji. W tym celu pomaga wypisanie krzywd lub praca ze sobą w postaci medytacji lub głębokiego oddychania.
Przebaczanie jest kojarzone ze słabością oraz brakiem sprawiedliwej zapłaty za wyrządzone krzywdy. Ludzie niekiedy błędnie rozumieją ten termin jako zapomnienie lub zbagatelizowanie. Wybaczenie jest natomiast odpuszczeniem chęci zemsty oraz zaakceptowaniem swojej sytuacji. W tym celu pomaga wypisanie krzywd lub praca ze sobą w postaci medytacji lub głębokiego oddychania. W języku greckim przebaczanie określa się terminem „aphesis”, co dosłownie znaczy uwalnianie i wypuszczanie. Etymologia tego słowa odnosi się więc do uwolnienia się od uczucia ciężaru na skutek doznanej urazy. Co utrudnia przebaczanie? Nie jest możliwe wybaczanie, jeśli ma się zaburzony świat własnych wartości, który był ciągle podburzany przez upokorzenia, zniewagi bądź przeżyte traumy. Jeśli często wspomina się te negatywne emocje i uczucia, które niegdyś powodowały cierpienie, to podsyca się ich moc, przez co nie można się od nich uwolnić. Ta sytuacja sprawia, że osłabia się zdolność do przebaczania oraz zaburza się trzeźwe postrzeganie bolesnego wydarzenia. Tworzy się błędne koło, w którym własnymi myślami powiększa się cierpienie. Wybaczanie jest też niekiedy postrzegane jako oznaka słabości i uległości. Ludzie boją się przebaczenia, ponieważ myślą, że jest to związane z bezkarnością oraz brakiem sprawiedliwej zapłaty za krzywdy. Jednak w praktyce to właśnie postawa przeciwna, polegająca na podtrzymywaniu cierpienia i urazy w sobie powoduje osłabienie zarówno psychiki, jak i zdrowia. Czasem więc warto zebrać się na odwagę i zadać sobie pytanie: dlaczego pozwalam sobie, aby druga osoba miała taki silny wpływ na mnie? Odpowiedź zawsze będzie trudna, jednak wnikliwa analiza tego zagadnienia może znacznie poszerzyć wiedzę o sobie oraz zwiększyć możliwość wybaczania. Czym jest, a czym nie jest przebaczenie? Badania pokazują, że przebaczanie nie jest bezpośrednio związane z uczuciami, lecz z wolą osoby. Emocje stanowią tylko uzupełnienie świadomej decyzji o odpuszczeniu krzywdy. Nie polega to na działaniu wbrew swoim uczuciom, lecz na podjęciu kroków po uprzednim uspokojeniu nienawiści i złości. Jednak wybaczenie nie jest tym samym co zapomnienie. Wypchnięcie traumatycznych doświadczeń do nieświadomości sprawi, że doświadczenie to uwidoczni się w pozornie nie powiązanej sytuacji, np. w postaci choroby lub większej nerwowości. Przebaczanie nie może być również bagatelizowaniem wyrządzonych krzywd w stylu: „w sumie wykorzystywanie to nic strasznego, ludzie przeżywają dużo gorsze rzeczy”. Nie da się w pełni wybaczyć drugiej osobie, jeśli nie zrozumie się w pełni powagi krzywdy. Przebaczanie jest więc świadomym zrezygnowaniem z pielęgnowania urazy i zemsty z jednoczesnym stawianiem granic, by chronić siebie. To pogodzenie się z tym, że nie uzyska się rekompensaty za wyrządzone krzywdy i zaakceptowanie swojej obecnej sytuacji. Ważne jednak, by równocześnie opracować sposób działania, zachowań i komunikacji chroniących nas przed destrukcyjnymi skutkami dotykających nas krzywd. Jak nauczyć się wybaczać? Ćwiczenie Dużą rolę w procesie wybaczania odgrywa uspokojenie myśli i skupienie się na swoim wnętrzu. W osiągnięciu tego pomaga medytacja oraz techniki głębokiego oddychania. Aby sprawdzić, jak bardzo potrzebna jest nam umiejętność wybaczania, psychoterapeuta Bogusław Włodawiec przygotował krótkie ćwiczenie: wypisz listę rzeczy, które wywołały u Ciebie poczucie krzywdy (zarówno przez innych, jak i przez siebie samego), przyporządkuj cyfrę od 1 do 10 w zależności od stopnia natężenia cierpienia, jakie to u Ciebie wywołało, dodaj wszystkie liczby do siebie i zapisz otrzymany wynik, zamień uzyskaną cyfrę na kilogramy i narysuj siebie z tym ciężarem (można to zwizualizować np. w postaci plecaka lub obciążnika). Ćwiczenie ma na celu zrozumienie, jaki balast nosi się przez całe życie. Wybaczanie ma na celu uwolnienie się od tego ciężaru.
Czego warto unikać, a co dobrze robić aby zwiększyć odporność psychiczną?
Na odporność psychiczną składają się pewność siebie, zaangażowanie w postawione cele oraz poczucie kontroli nad życiem. Cechę tę osłabiają toksyczni ludzie, dieta oparta na mięsie oraz nadmierny samokrytycyzm. Z kolei medytacja i praca z ciałem (joga, qi-gong) usprawniają pracę mózgu i ciała, dzięki czemu ludzie są bardziej odporni i mniej podatni na zranienia.
Na odporność psychiczną składają się pewność siebie, zaangażowanie w postawione cele oraz poczucie kontroli nad życiem. Cechę tę osłabiają toksyczni ludzie, dieta oparta na mięsie oraz nadmierny samokrytycyzm. Z kolei medytacja i praca z ciałem (joga, qi-gong) usprawniają pracę mózgu i ciała, dzięki czemu ludzie są bardziej odporni i mniej podatni na zranienia. Inteligencja i talent nie wystarczają do osiągnięcia sukcesu w życiu. Niezbędna jest też umiejętność stawiania czoła wyzwaniom. Czym jest odporność psychiczna? Odporność psychiczna jest cechą osobowości, która określa, w jaki sposób człowiek radzi sobie ze stresem i trudnościami w życiu. Składają się na nią cztery czynniki: wyzwanie – patrzenie na sytuacje życiowe jako szansę na rozwój, pewność siebie – jak bardzo osoba wierzy w sukces swoich działań, zaangażowanie – determinacja w dążeniu do osiągnięcia postawionych sobie celów, poczucie kontroli nad swoim życiem – świadomość wewnątrzsterowności, czyli poczucia, że ma się decydujący wpływ na swoje życie. Co osłabia odporność psychiczną? Odporność psychiczną w znacznym stopniu osłabia niewłaściwa dieta. Produkty, takie jak mięso, cukier, białe pieczywo i herbata, zakwaszają organizm, co powoduje demineralizację tkanek. Przez to ludzie są bardziej nerwowi i mniej odporni na stres. Odporność obniżają też toksyczni ludzie, którzy ciągle narzekają, marudzą oraz wszystkich krytykują. Warto więc tak dobierać sobie znajomych, żeby jak najrzadziej poddawać się wpływowi tego typu osób. Życie w stresie również osłabia odporność psychiczną. Ciągły niepokój wyzwala kortyzol, który wpływa na obniżoną pamięć, koncentrację oraz prowadzi do zaburzenia równowagi psychofizycznej. A w takim stanie człowiek jest znacznie bardziej podatny na zranienia. Dialog wewnętrzny oparty na samokrytyce przyczynia się też do osłabienia organizmu. Warto zwrócić uwagę na to, jakie komunikaty wysyła się do siebie oraz jakie ma się zdanie na swój temat. Jeśli często krytykuje się siebie, to osłabia się swój potencjał. Co poprawia odporność psychiczną? Techniki pochodzące z Krajów Dalekiego Wschodu przyczyniają się do zwiększenia odporności psychicznej oraz usprawniają przepływ energii w ciele. Takim ćwiczeniem jest medytacja, która polega na świadomej koncentracji na swoim umyśle bez próby jakiejkolwiek ingerencji w procesy mózgowe. Medytację najlepiej jest praktykować w spokojnym miejscu i z zamkniętymi oczami. Ta metoda wprowadza mózg w fale gamma i alfa, które odpowiadają zarówno za relaks, jak i skupienie. Regularne praktykowanie medytacji sprawia, że emocje i impulsy nie kierują działaniem człowieka, a jego decyzje są bardziej zgodne z jego naturą. Podobne skutki przynosi ćwiczenie jogi lub qi-gong. Niewątpliwie duże korzyści w kształtowaniu odporności psychicznej zapewnia dieta wegetariańska. Dodatkowo warto też pić zioła, które mają działanie pobudzające i dodające energii. Zalicza się do nich: pokrzywa – bogactwo witamin i minerałów, żeń-szeń syberyjski – wykorzystywany przez olimpijczyków do zwiększenia wytrzymałości, astragalus – wzmacniający układ odpornościowy, ashwagandha – zioło redukujące stres, maca – stymulująca układ hormonalny, rhodiola – usprawniająca sen oraz poprawiająca samopoczucie.
Efekt golema – negatywna odmiana efektu Pigmaliona – jest przyczyną niepowodzeń w życiu dorosłym
Efekt golema jest negatywną odmianą efektu Pigmaliona, polegającą na zachowywaniu się w określony sposób – zgodnie z konkretnymi oczekiwaniami wobec danej jednostki. Efekt ten może odpowiadać za trudności w resocjalizacji uczniów, sprawiających problemy wychowawcze. Ponadto bardzo często osoby, których dotknął efekt golema w dzieciństwie, borykają się z brakiem pewności siebie w życiu dorosłym.
Efekt golema jest negatywną odmianą efektu Pigmaliona, polegającą na zachowywaniu się w określony sposób – zgodnie z konkretnymi oczekiwaniami wobec danej jednostki. Efekt ten może odpowiadać za trudności w resocjalizacji uczniów, sprawiających problemy wychowawcze. Ponadto bardzo często osoby, których dotknął efekt golema w dzieciństwie, borykają się z brakiem pewności siebie w życiu dorosłym. Efekt golema po raz pierwszy został opisany w latach 80. XX wieku przez izraelskich psychologów. Na podstawie przeprowadzonych badań doszli do wniosku, że zła opinia nauczyciela na temat ucznia, może znacznie utrudniać mu postęp, a także przyczyniać się do dalszej degradacji. Czym jest efekt golema? Efekt golema jest negatywną odmianą efektu Pigmaliona, która niekiedy traktowana jest, jako samospełniająca się przepowiednia (proroctwo). Oznacza to, że pod wpływem czyichś negatywnych oczekiwań, zaczynamy zachowywać się w przewidywalny sposób – zgodnie z nimi. Nazwa efektu golema ma swoje źródło w legendach żydowskich. Golem jest istotą z gliny, która przypomina człowieka, jednak nie ma duszy, rozumu oraz mowy. Efekt golema wiąże się ze stereotypizacją oraz tzw. „szufladkowaniem” (zaliczaniem kogoś do określanej kategorii na podstawie powierzchownego oglądu). Sztampowym przykładem jest pochopne ocenianie ludzi po ich ubiorze. Efekt golema jest nieuświadamiany – negatywne oczekiwania są spełniane przez konkretne jednostki mimowolnie, często bez zastanowienia. Efekt golema w dzieciństwie Efekt golema jest bardzo częstym błędem wychowawczym, popełnianym względem dzieci. Powielają go zarówno rodzice, jak i nauczyciele, często nie zdając sobie sprawy, że podcinają dzieciom skrzydła i uniemożliwiają rozwój osobisty. Szczególnie częstym zjawiskiem w środowisku szkolnym jest przewidywanie, że uczeń, który ma poważne problemy z nauką, nie jest w stanie osiągać bardzo dobrych wyników. Podobnie jest również z dziećmi, które sprawiają problemy wychowawcze – im efekt golema utrudnia resocjalizację, a niekiedy bywa przyczyną regresji. Podobne błędy względem swoich dzieci, popełniają rodzice, którzy, przewidując, że ich pociechy zachowają się w określony, sposób, nieświadomie przyczyniają się do powielania negatywnych zachowań. Konsekwencje efektu golema w życiu dorosłym Efekt golema najczęściej dotyka dzieci, ale pojawia się również w życiu dorosłym, np. w pracy zawodowej. Podstawową jego konsekwencją jest brak pewności siebie i wiary w swoje możliwości. Osoby dotknięte efektem golema, bardzo często mają problemy ze swoją samooceną, co przekłada się na: trudności w znalezieniu dobrej pracy, a także niemożność samorealizacji. Konsekwencje efektu golema są wyraźnie widoczne w życiu zawodowym. Osoby nim dotknięte w dzieciństwie, często mimo wysokiego potencjału, osiągają bardzo niskie wyniki w pracy.
Podstawowe zasady gry w szachy – zasady poruszania się i nauka strategii
Gra w szachy jest zaliczana do gier strategicznych, aktywizujących komórki nerwowe kory mózgowej. Podstawą w nauce tej gry jest poznanie jej zasad, w tym szczególności reguł dotyczących możliwych ruchów poszczególnych figur. Jednakże wygranej w grze szachy nie gwarantuje znajomość jej reguł, a umiejętność logicznego rozumowania i przewidywania ruchów przeciwnika.
Gra w szachy jest zaliczana do gier strategicznych, aktywizujących komórki nerwowe kory mózgowej. Podstawą w nauce tej gry jest poznanie jej zasad, w tym szczególności reguł dotyczących możliwych ruchów poszczególnych figur. Jednakże wygranej w grze szachy nie gwarantuje znajomość jej reguł, a umiejętność logicznego rozumowania i przewidywania ruchów przeciwnika. Gra w szachy uważana jest za sport, czego wyrazem jest opinia Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Gra ta jest jedną z najstarszych form rozrywki intelektualnej – w szachy grano już w VI stuleciu na perskim dworze królewskim. Rozstawienie figur na szachownicy Gra w szachy rozgrywa się na dwukolorowej szachownicy, która liczy 64 kwadratowych pól. Udział w niej bierze dwóch graczy, dysponujących szesnastoma figurami, które występują w dwóch kolorach: czarnym oraz białym. Każdej z figur przypisana jest nazwa, jeden gracz, dysponuje: dwiema wieżami, usytuowanymi w narożnikach szachownicy, dwoma skoczkami, położonymi obok wież (po ich wewnętrznej stronie), dwoma gońcami, usytuowanymi obok skoczków (po ich wewnętrznej stronie), jednym hetmanem, nazywanym potocznie królową, rozstawionym na środkowym polu (biała królowa na białym polu, czarna królowa na czarnym polu), jednym królem, który zajmuje miejsce obok hetmana, ośmioma pionkami (bierkami), usytuowanymi w drugim rzędzie szachownicy. Zwyczajowo pierwszy ruch wykonuje gracz, który dysponuje białymi figurami, a następnie gracze wykonują je naprzemiennie. Gra w szachy trwa dopóki jeden z graczy nie zbije lub „zamatuje” króla swojego przeciwnika (doprowadzi do sytuacji, w której gracz nie może obronić bezpośrednio atakowanego króla), gdy szachiści nie ogłoszą remisu lub nie nastąpi tzw. pat, czyli zdarzenie, w którym gracz nie może wykonać ruchu zgodnego z przepisami. Ruchy szachach – jak poruszać się poszczególnymi figurami? Podstawą w nauce gry w szachy jest znajomość ruchów i zasad zbijania poszczególnych figur szachowych. Mogą się one poruszać w sposób następujący: Pionki – o jedno pole w przód (o ile nie jest ono zajęte); jeśli rusza się je ze startowego miejsca, można nimi wykonać ruch o dwa pola do przodu; w ogóle nie mogą one ruszać się do tyłu; wieże – w pionie lub poziomie o dowolną liczbę pól; gońce – po przekątnych o dowolną liczbę pól; skoczki – o dwa pola w pionie lub w poziomie, a następnie o jedno prostopadłe do kierunku ruchu; sposób poruszania się tymi figurami szachowymi przypomina literę „L” lub cyfrę 7; królowa – w pionie, poziomie i po przekątnych o dowolną liczbę pól; to sprawia, że obok króla jest najważniejszą figurą w grze w szachy; król – o jedno pole w poziomie, w pionie lub na ukos. Rozgrywka w szachy – najważniejsza jest strategia Po zapoznaniu się z podstawowymi zasadami gry w szachy, warto nauczyć się również kilku przydatnych i popularnych ruchów. Sukces rozgrywki uzależniony jest w głównej mierze od przyjętej na początku gry strategii. Do najważniejszych posunięć w szachach można zaliczyć: roszadę, czyli przesunięcie króla o dwa miejsca w stronę wieży, a następnie wykonanie ruchu wieżą i umieszczenie jej po drugiej stronie króla, bicie w przelocie, czyli zbicie pionka poruszonego o dwa pola z pozycji startowej przez pionka, który znajduje się w tym samym rzędzie i sąsiedniej kolumnie, promocja pionka, która występuje, wówczas, gdy pionek dojdzie do ostatniego (ósmego) rzędu – w takim przypadku pionek zamieniany jest na hetmana, gońca lub skoczka.
Co to jest feminizm i kim są feministki?
Feminizm jest ruchem, którego narodziny są trudne do ulokowania w czasie, ponieważ emancypacja kobiet istniała we wszystkich epokach. Precyzyjnie można określić rok, w którym po raz pierwszy został użyty termin féminisme. Autorem słowa wypowiadanego od 1837 roku jest Charles Fourier.
Feminizm jest ruchem, którego narodziny są trudne do ulokowania w czasie, ponieważ emancypacja kobiet istniała we wszystkich epokach. Precyzyjnie można określić rok, w którym po raz pierwszy został użyty termin féminisme. Autorem słowa wypowiadanego od 1837 roku jest Charles Fourier. Istnieje wiele odmian feminizmu, m.in. proseksualny, marksistowski, kulturowy, chrześcijański, egzystencjalny, pierwszej fali oraz liberalny. Bez względu na ideologię, z jaką koresponduje, feminizm zachowuje swój rdzeń, którym jest walka o prawa kobiet. Co to jest feminizm – główne założenia feminizmu Za feminizmem stoją ideały równościowe. Jest wielowarstwowy i niejednorodny. Mimo że jest uważany za ruch wyłącznie kobiecy, nie obejmuje tylko kobiet. Istnieje pogląd, że rodzajów feminizmu jest tyle, ile jest kobiet. Feminizm to – ogólnie rzecz ujmując - racjonalne spojrzenie na rzeczywistość. Relacje władza – płeć – polityka są rozmaicie odczytywane w poszczególnych krajach i systemach społecznych. Filarem feminizmu jest zmierzanie do emancypacji kobiet oraz równouprawnienia płci, w szeroko rozumianym aspekcie formalnym i faktycznym. Feminizm to również kwestie dotyczące kobiecości, płci kulturowej oraz dążenie do zwiększania udziału kobiet w rozmaitych obszarach życia. Lata 60. XX wieku uważa się za początek głoszenia postulatów o uwzględnianie kobiet w historii, w której do tej pory ich dorobek i osiągnięcia były pomijane milczeniem. Francuska pisarka Christine de Pisan, żyjąca w XIV wieku została uznana za pierwszą w historii feministkę. Jednak dopiero w XIX wieku feminizm wkroczył na ścieżkę masowego ruchu, wtedy również rozpoczęła się pierwsza fala feminizmu, po niej nastąpiły, druga i obecna teraz: trzecia fala. Program oraz sposób definiowania „równouprawnienia kobiet” cały czas ulega transformacjom. Parytet, czyli dzielenie się obowiązkami z partnerem, to jeden z najbliższych feminizmowi postulatów. Najważniejsze jest, by podział ten był naturalnym i jednomyślnym zachowaniem, sprawiającym, że obydwie strony są zadowolone i czują się sprawiedliwie traktowane. Stereotyp feministki W wielu środowiskach panuje przekonanie, że feministka to zgorzkniała, zakompleksiona i niezbyt urodziwa kobieta, która nie zaznała w życiu miłości, dlatego wojuje w bliżej nieokreślonej sprawie, powodowana permanentnym gniewem. Z pewnością nie ma rodziny, ani dzieci, za to jest oczytana i szalona. Znajomość głównych postulatów feminizmu wystarczy, by tego rodzaju przekonania uznać za dalekie od prawdy. Kim jest polska feministka? Według Agnieszki Graff, członkini Porozumienia Kobiet 8 Marca oraz autorki książki „Świat bez kobiet” polska feministka jest osobą świadomą dyskryminacji kobiet oraz wpływu kościoła na życie publiczne. To młoda osoba, najczęściej studentka wydziałów humanistycznych. Coraz więcej jednak jest w Polsce tzw. feminizmu ludowego, który reprezentują kobiety niezależnie od wykształcenia. Ich poparcie często przejawia się w poglądach oraz w aktywnych postawach manifestowanych na co dzień. Polski feminizm narodził się na uniwersytetach, ale bardzo silnie zaznacza swoje istnienie w społeczeństwie, będąc obecnym w różnych środowiskach na obszarze całego kraju. Od 1999 roku wydawany jest w Polsce kwartalnik „Zadra” skierowany do osób zainteresowanych problematyką praw kobiet. W „Zadrze” można przeczytać publikacje utrzymane w duchu feministycznym. Świat idzie do przodu, a razem z nim Polska. Mamy już urlopy dla ojców i na szczęście coraz mniejszą sensację wzbudza mężczyzna zajmujący się dzieckiem i domem. Nieustannie jednak walczymy ze stereotypami i hasłami, typu: „miejsce kobiety jest w kuchni”, które funkcjonują nie tylko w światopoglądzie starszej generacji. Często padają również z ust bardzo młodych ludzi.
Kto woli biuro podróży, a komu odpowiada wyjazd indywidualny?
Biuro podróży oferuje liczne udogodnienia, jak opieka rezydenta i zwykle większe bezpieczeństwo. W przypadku wycieczek last minute można też zaoszczędzić na podróży. Przy wyborze all inclusive turyści mają posiłki i napoje wliczone w cenę. Wycieczki objazdowe jednak są szybkie i pobieżne. Wczasy za granicą organizowane samodzielnie to tańszy wypoczynek. Turysta może dotrzeć w miejsca niedostępne w biurze podróży. Musi być jednak przygotowany na każdą okoliczność.
Biuro podróży oferuje liczne udogodnienia, jak opieka rezydenta i zwykle większe bezpieczeństwo. W przypadku wycieczek last minute można też zaoszczędzić na podróży. Przy wyborze all inclusive turyści mają posiłki i napoje wliczone w cenę. Wycieczki objazdowe jednak są szybkie i pobieżne. Wczasy za granicą organizowane samodzielnie to tańszy wypoczynek. Turysta może dotrzeć w miejsca niedostępne w biurze podróży. Musi być jednak przygotowany na każdą okoliczność. Wycieczka z biurem podróży jest skierowana głównie do osób, które nie mają czasu lub nie lubią samodzielne załatwiać wszystkich spraw związanych z wyjazdem. Taka organizacja wypoczynku zapewnia pakiet usług łącznie z ubezpieczeniem. Wiele osób w czasie urlopu chce się uwolnić od kolejnych obowiązków i być obsłużonym przez kogoś innego. Wyjazd z biurem podróży – wady i zalety Często biuro podróży zapewnia organizację czasu turystom. Jest to duże ułatwienie, ponieważ zwykle zwiedzający mają okazję zobaczyć główne atrakcje miasta lub regionu, do którego wyruszają. Ponadto do plusów korzystania z biura podróży można zaliczyć: opiekę rezydenta – usługa szczególnie przeznaczona dla osób, które czują się niepewnie w obcym kraju; korzystną cenę – w przypadku 1-2 tygodniowych wyjazdów w typowo turystyczne miejsca (np. Egipt, Tunezja, Grecja). Wakacje last minute często też są dostępne w bardzo okazjonalnej cenie; zwykle większe bezpieczeństwo – w krajach zagrożonych atakami terrorystycznymi lub z dużą skalą przestępczości o wiele bezpieczniej jest poruszać się w grupie turystycznej; szybkie przygotowanie – jedyne co turysta musi zorganizować to ubranie dopasowane do temperatury, dokumenty i pieniądze. Całą resztą zajmuje się biuro turystyczne; all inclusive – za większe pieniądze turyści mają jedzenie, picie i rozrywki wliczone w cenę; przewodnika – podczas wycieczek zagranicznych do słynnych miejsc turystycznych, jak Rzym czy Jerozolima, turyści mogą na bieżąco słuchać opowieści o zwiedzanych obiektach. Biura turystyczne stanowią jednak znaczne ograniczenie swobody działania. Do głównych wad korzystania z tej usługi zalicza się: upadłość biura podróży – coraz częściej podczas wypoczynku okazuje się, że biuro, które zapewniło urlop ogłosiło upadłość; napięty harmonogram – wycieczki objazdowe wiążą się z wczesnym wstawaniem i pobieżnym zwiedzaniem; rozbieżność oczekiwań – piękne okolice widoczne w katalogu często nie odpowiadają rzeczywistości. Wyjazd indywidualny – zalety i wady Największą korzyścią z podróży na własną rękę jest wolność wyboru. Turysta może w każdej chwili się zatrzymać w najlepszym dla niego miejscu i podziwiać widoki. Ponadto zalety podróży na własną rękę to: elastyczność w planowaniu kosztów – można redukować koszty poprzez tańsze loty, rezygnację z dużego bagażu lub zaoszczędzenie na biletach turystycznych; turysta może dotrzeć w miejsca, gdzie nie docierają biura podróży; oszczędność pieniędzy – można zdobyć darmowy nocleg u tubylca w domu na stronach oferujących pomoc podróżnym (np. w ramach ruchu społecznościowego couchsurfing); lepsza nauka języków obcych – poruszając się na własną rękę za granicą, turysta jest zmuszony do mówienia w obcym języku; poznanie kultury i zwyczajów danego kraju. Osoby zapoznane w pubach lub restauracjach często pokazują miejsca, gdzie zwykli turyści nie mają szansy dotrzeć. Wady podróży indywidualnej skupiają się wokół nieprzewidywalności takiego zwiedzania. Turysta musi być przygotowany na każdą okoliczność. Czasami zdarzają się problemy z noclegiem lub transportem. Można też trafić w niewłaściwe miejsca, przez co jest szansa narażenia się tubylcom. W przypadku ewentualnych trudności, jak kradzież lub choroba, trzeba radzić sobie samemu.
Festiwale 2017 roku – najlepsze imprezy w Polsce
Najlepsze koncerty można zobaczyć na legendarnym festiwalu Przystanek Woodstock. Jest to darmowe wydarzenie, na którym można posłuchać polskich i zagranicznych gwiazd oraz być świadkiem ciekawych wykładów. Open'er to świetne koncerty rockowe takich legend, jak Red Hot Chili Peppers, Radiohead czy Foo Fighters. Orange Warsaw Festival to impreza z największymi gwiazdami światowego formatu.
Najlepsze koncerty można zobaczyć na legendarnym festiwalu Przystanek Woodstock. Jest to darmowe wydarzenie, na którym można posłuchać polskich i zagranicznych gwiazd oraz być świadkiem ciekawych wykładów. Open'er to świetne koncerty rockowe takich legend, jak Red Hot Chili Peppers, Radiohead czy Foo Fighters. Orange Warsaw Festival to impreza z największymi gwiazdami światowego formatu.. Przystanek Woodstock – legendarne koncerty i wykłady Przystanek Woodstock jest kultowym polskim festiwalem, na który zjeżdżają się ludzie z całego świata. Wydarzenie jest organizowane w Kostrzynie nad Odrą przy współpracy z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy. Woodstock ma na celu łączyć różnych ludzi w imię wspólnych idei. Festiwal odbywa corocznie od 1995 roku. Dużym plusem jest to, że jest to bezpłatne wydarzenie. Na Przystanku Woodstock wystąpiły takie legendy polskiej sceny muzycznej, jak Coma, T.Love, Budka Suflera, Dżem czy Hey. Poza walorami muzycznymi, na festiwalu dużą rolę odgrywa ideologia. Wykładów dla otwartej publiczności udzielali już m.in. Bogusław Linda, Agnieszka Holland czy Krystyna Janda. W 2017 roku odbędą się koncerty takich zespołów, jak: Domowe Melodie, Łąki Łan, Wilki, House of Pain oraz Mando Diao. Festiwal trwa od 3 do 5 sierpnia. Open'er 2017 – najlepsze rockowe koncerty w kraju Open'er to festiwal, na którym występują największe gwiazdy muzyki rozrywkowej na świecie. To także jeden z najważniejszych wydarzeń muzycznych w Europie. Każdego roku w Gdyni pojawiają się dziesiątki tysięcy fanów. To nie tylko świetna atrakcja muzyczna, ale też ogromny fenomen kulturowy. Tutaj koncerty dawali Red Hot Chili Peppers, Florence & Machine, Pharrell Williams czy Pearl Jam. Open'er to miejsce, gdzie w ciągu czterodniowej przygody przeżywa się niezapomniane chwile. Dużym powodzeniem cieszą się też liczne wystawy organizowane przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Festiwal odbywa się od 29 czerwca i trwa do 2 lipca. Orange Warsaw Festival Orange Warsaw Festival to impreza, która na stałe wpisała się w artystyczne życie stolicy. Festiwal przyciąga fanów muzyki z całego świata, ponieważ występują tu gwiazdy najwyższego formatu. Atrakcja odbywa się na Torze Wyścigów Konnych na Służewcu. Przez dwa dni występują artyści, których łączy najwyższa klasa tworzonej muzyki. Organizatorzy starają się zadowolić jak najwięcej fanów, więc na festiwalu wystąpią wykonawcy prezentujący różne gatunki muzyczne. Na OWF w 2016 roku bawiło się ponad 50 tysięcy osób! W tym roku bilety na koncerty rozchodzą się jeszcze szybciej, a to za sprawą takich artystów, jak: Imagine Dragons, Kings of Leon, Martin Garrix czy Kodaline. Festiwal odbywa się 2 i 3 czerwca.
Najlepsze biografie znanych osób: jakie książki warto przeczytać?
Literatura faktu, czyli biografie, autobiografie, dzienniki, wywiady i reportaże, to propozycja dla osób, które z czytania czerpią nie tylko przyjemność, ale również wiedzę. Do najciekawszych pozycji z tej kategorii należą książki: „Open. Autobiografia tenisisty”, „Beksińscy. Portret podwójny” oraz „Tu byłem. Tony Halik”.
Literatura faktu, czyli biografie, autobiografie, dzienniki, wywiady i reportaże, to propozycja dla osób, które z czytania czerpią nie tylko przyjemność, ale również wiedzę. Do najciekawszych pozycji z tej kategorii należą książki: „Open. Autobiografia tenisisty”, „Beksińscy. Portret podwójny” oraz „Tu byłem. Tony Halik”. Literatura faktu to nie tylko książki o wojnie i relacje historyczne. Dużą część tego działu zajmują współczesne biografie i autobiografie. Biografie znanych sportowców: Andre Agassi „Open. Autobiografia tenisisty” Autobiografia jednego z najbardziej znanych i utytułowanych tenisistów, Andre Agassiego, to jedna z najbardziej wciągających lektur o życiu sportowców. Agassi opowiada w książce o swoim dzieciństwie, trudnej relacji z ojcem, młodzieńczym buncie i późniejszej karierze. Co ciekawe, triumfator ośmiu turniejów wielkoszlemowych i były lider światowego rankingu wyjawia, że przez większość swojego życia nienawidził grać w tenisa. W „Open” Amerykanin opisuje kulisy swoich sukcesów, zmagania z depresją i paraliżującą kontuzją. Wydana w 2009 roku książka stała się momentalnym bestsellerem. Z zapartym tchem czytają ją nawet osoby, które nigdy nie miały rakiety w rękach. Opowiada ona bowiem nie tylko o sporcie, ale jest przede wszystkim doskonałą lekturą psychologiczną. „Beksińscy. Portret podwójny” Magdaleny Grzebałkowskiej – polska literatura faktu Historia wybitnego malarza Zdzisława Beksińskiego oraz jego syna Tomasza – tłumacza i dziennikarza – to doskonały materiał na książkę. Wykorzystała to Magdalena Grzebałkowska, autorka biografii „Beksińscy. Portret podwójny”. Lektura w fascynujący sposób ukazuje charakterystyczne dla Beksińskich balansowanie pomiędzy życiem a śmiercią. Pełna jest mrocznych elementów, artystycznych obsesji, a nawet szału. Z drugiej strony, jest to też książka o miłości, o desperackim poszukiwaniu drugiej osoby. To wieloperspektywiczna opowieść, która naprawdę mocno porusza i fascynuje. Zainteresowanie Beksińskimi zdecydowanie wzrosło w ostatnim czasie, odkąd w kinach pojawił się film „Ostatnia rodzina” ukazujący historię ojca i syna. Przy okazji seansu warto zapoznać się także z książką. Najnowsze książki biograficzne: „Tu byłem. Tony Halik”, Mirosław Wlekły Tony Halik, a właściwie Mieczysław Sędzimir, to postać kultowa. Znany podróżnik i dziennikarz prowadził barwne życie, w którym trudno odróżnić fakty od fantazji. Słynął z koloryzowania: często wymyślał sobie nową tożsamość i pisał swój życiorys od nowa. Niewiele osób może z całą pewnością stwierdzić, kim Halik był naprawdę, nawet jego najbliżsi. Podczas lektury „Tu byłem. Tony Halik” czytelnik musi sam oddzielać prawdę od nieprawdy, decydować o tym, w co chce uwierzyć. Dodatkowo książka w interesujący sposób ukazuje historię XX wieku – czasy okupacji, powojenne emigracje i życie w czasach PRL. Jest to zdecydowanie jedna z najciekawszych nowości na rynku wydawniczym.
Niezawodne rozwiązania na tanie podróżowanie po świecie: loty, noclegi, jedzenie, zwiedzanie i przewoźnicy
Tanie podróżowanie po świecie jest dobrą opcją dla osób żądnych przygód i takich, dla których luksus nie jest sprawą priorytetową. Najwięcej pieniędzy można oszczędzić, wybierając tanie loty oraz decydując się na nocleg w hostelu, namiocie lub u znajomych. W podróży można także zmniejszyć wydatki, zamieniając obiady w restauracjach na samodzielne przygotowywanie posiłków.
Tanie podróżowanie po świecie jest dobrą opcją dla osób żądnych przygód i takich, dla których luksus nie jest sprawą priorytetową. Najwięcej pieniędzy można oszczędzić, wybierając tanie loty oraz decydując się na nocleg w hostelu, namiocie lub u znajomych. W podróży można także zmniejszyć wydatki, zamieniając obiady w restauracjach na samodzielne przygotowywanie posiłków. Jest wiele aplikacji i stron internetowych wyszukujących najtańsze połączenia lotnicze. Sposobem na bezpłatny nocleg jest couchsurfing. Skupia on sieć osób udostępniających mieszkanie, pokój lub jego część innym zrzeszonym turystom-podróżnikom. Dobrym rozwiązaniem na oszczędzanie pieniędzy przy zwiedzaniu zabytków, jest wybieranie dni tygodnia, w których zwiedzanie jest bezpłatnie, albo godzin, w których można skorzystać z niższych cen. 1. Tanie loty Decydując się na podróż tanimi linami lotniczymi, można znaleźć loty w dwie strony nawet za kilkadziesiąt zł. Warto śledzić na bieżąco oferty najpopularniejszych przewoźników, takich jak Rayner czy Wizz Air. Najlepiej nie nastawiać się na podróż w konkretne miejsce, a wypatrywać okazyjnych lotów do przypadkowego państwa, które można zwiedzić za bardzo niską cenę. Dobrze szukać ofert minimum 2-3 miesiące przed planowaną podróżą, ponieważ wtedy loty są najtańsze. Warto również podróżować poza sezonem, bowiem w wakacje i długie weekendy bilety są dużo droższe. 2. Tani nocleg: hostele, namiot i couchsurfing Przy szukaniu noclegów dobrą strategią jest wybieranie hosteli na obrzeżach dużych miast, które wprawdzie nie przypominają luksusowych apartamentów, ale za to są bardzo tanie. Warto jednak zwracać uwagę na bezpieczeństwo i czytać opinie w internecie, bo tanie bazy noclegowe miewają niezbyt atrakcyjne sąsiedztwo. Dobrym rozwiązaniem jest również nocowanie w namiocie, ale sprawdzi się ono tylko w wyznaczonych do tego miejscach i na dłuższą metę może być bardzo męczące. Trzecią opcją jest couchsurfing, który jest zorganizowaną społecznością osób, udzielających darmowego noclegu. Jego główną ideą jest wymiana gościnności, która polega na zapewnianiu miejsca noclegowego podróżnym oraz korzystanie z niego wtedy, gdy występuje się w roli turysty. 3. Tanie jedzenie Pożywienie, obok miejsca noclegowego i kosztów zwiedzania, jest najbardziej kosztochłonnym elementem podróży. Przykładowo w Norwegii obiad w restauracji w przeliczeniu na złotówki kosztuje ok. 200 zł, co może zrujnować budżet każdego turysty. W takiej sytuacji najlepiej postawić na samodzielne gotowanie lub, gdy nie ma się takiej możliwości, korzystanie z barów szybkiej obsługi. 4. Koszty zwiedzania Zwiedzanie muzeów, galerii sztuk czy korzystanie z parków rozrywki nie należy do najtańszych. Tych kosztów nie sposób wyeliminować, jeśli chce się naprawdę poznać miasto. Jeśli budżet jest za mały żeby pozwolić sobie na zwiedzanie Luwru czy Opery wiedeńskiej, warto wybrać się w góry, nad morze lub nad ocean. Warto również skorzystać z darmowych wejściówek – w większych miastach wszystkie ważne zabytki są otwarte dla zwiedzających w wybrane dni w tygodnia. 5. Tani przewoźnicy i podróżowanie autostopem Dobrym sposobem na tanie podróżowanie jest korzystanie z promocji na bilety pociągowe. Najatrakcyjniejsze opcje można znaleźć, szukając ofert z kilkutygodniowym lub kilkumiesięcznym wyprzedzeniem. Wtedy można kupić bilet nawet o 50% taniej. Dobrym i całkowicie bezpłatnym rozwiązaniem jest podróżowanie autostopem, które jest niezapomnianą przygodą, ale wymaga sporo odwagi. Inną bardzo tanią opcją jest podróżowanie rowerem lub wypożyczanie go w zwiedzanym mieście. Zaletą podróżowania tym środkiem transportu jest możliwość omijania korków ulicznych oraz cieszenie się pięknymi krajobrazami.
Ciekawe książki podróżnicze: przewodniki turystyczne, reportaże, relacje
Książki podróżnicze uczą wiedzy o świecie oraz pozwalają zbadać trudno dostępne miejsca. Warto przeczytać bestsellery, takie jak „Rio Anaconda” Wojciecha Cejrowskiego lub „W podróży” węgierskiego autora Sándora Márai. Ciekawe książki o podróżach to „Mali książęta” Connora Grennana oraz zbiór relacji różnych autorów - „Poza utartym szlakiem. Reportaże z siedemnastu niezwykłych podróży”.
Książki podróżnicze uczą wiedzy o świecie oraz pozwalają zbadać trudno dostępne miejsca. Warto przeczytać bestsellery, takie jak „Rio Anaconda” Wojciecha Cejrowskiego lub „W podróży” węgierskiego autora Sándora Márai. Ciekawe książki o podróżach to „Mali książęta” Connora Grennana oraz zbiór relacji różnych autorów - „Poza utartym szlakiem. Reportaże z siedemnastu niezwykłych podróży”. Książki podróżnicze są najlepszym sposobem na podróżowanie bez wychodzenia z domu. Literatura podróżnicza uczy wiedzy o świecie oraz inspiruje ludzi do własnych wypraw. „Rio Anaconda” – książka podróżnicza o wyprawie do ostatniego szamana „Rio Anaconda” to wspaniała książka o podróżach Wojciecha Cejrowskiego do najdalszych zakątków Puszczy Amazońskiej. Autor musi się zmierzyć z wieloma niebezpieczeństwami, a nawet cudem unika śmierci z rąk dzikich plemion. Tematem przewodnim jest poszukiwanie indiańskiego szamana. Książka opisuje niezwykłą przyjaźń z ostatnim czarownikiem plemienia Carapana. Połączenie dwóch zupełnie odmiennych światów robi piorunujące wrażenie. Cała historia jest nasycona magią, czarami i głębokimi, metafizycznymi rozmowami o życiu i śmierci. Wszystko zarazem jest przedstawione prostym językiem. Książki podróżnicze Wojciecha Cejrowskiego są tak napisane, że czytelnik ma wrażenie, jakby sam był uczestnikiem tych przygód. „W podróży” – magiczna literatura podróżnicza z 20-lecia międzywojennego Węgierski podróżnik Sándor Márai w książce „W podróży” przedstawia niesamowite historie ze swych międzywojennych wojaży po Europie, Afryce i Bliskim Wschodzie. Jest to przewodnik podróżnika-artysty, dla którego droga jest celem samym w sobie. Ta książka podróżnicza opisuje małe sklepiki, w których bohater odkrywa mityczne bogactwa wschodniej kultury i porównuje wycieczki weneckimi gondolami do przeprawy przez Styks z Charonem. Przedstawia też naoczną relację z wiecu Adolfa Hitlera. Autor ma niesamowity talent do bystrych refleksji o naturze świata i analizy psychologicznej mieszkańców różnych krain. Każde zdanie zachęca do zastanowienia się nad rzeczywistością. „Mali książęta” – książka o podróży do Nepalu „Mali książęta” to niesamowita opowieść o Amerykaninie, który rzuca ustatkowaną pracę i wyrusza do Nepalu w roli wolontariusza w domu dziecka. Trzy miesiące spędzone z dziecięcymi ofiarami dziesięcioletniej wojny domowej diametralnie zmieniają jego spojrzenie na życie. Autor postawił sobie za cel stworzenie bezpiecznego sierocińca dla dzieci, które będą mogły się rozwijać w godnych warunkach. Mimo poruszanych problemów, ta książka podróżnicza jest pełna humoru, nadziei i optymizmu. Autor pokazuje, że w miarę rozwoju duchowego ludzie są w stanie dokonywać niemal niemożliwych rzeczy. To piękna opowieść, która tak jak inne książki podróżnicze opowiada o ludzkim dobru, przebudzeniu i życiowych przemianach, ale jest daleka od ckliwych historii. „Poza utartym szlakiem. Reportaże z siedemnastu niezwykłych podróży” - reportaże z niesamowitych przygód wielu podróżników Książka „Poza utartym szlakiem. Reportaże z siedemnastu niezwykłych podróży” składa się z reportaży z siedemnastu niezwykłych regionów świata. Bohaterowie spotykają potomków Aleksandra Wielkiego, próbują psiego mięsa na chrześcijańskim weselu w muzułmańskim kraju, odwiedzają miasto Majów oraz biorą udział w tajskim festiwalu przekłuwania ciała. To tylko niektóre elementy niesamowitych przygód autorów, którzy przekazują swe spostrzeżenia w niezmiernie interesujący sposób. Ta literatura faktu pobudza ciekawość świata i umiejętność znalezienia niezwykłości w codziennych sytuacjach. Każdy reportaż jest inny – czasami dotyczą relacji napotkanych ludzi, a czasem informacji o niespotykanych miejscach.