Bianca Censori namówiła Kanye Westa na badania. Ujawnił diagnozę
Kanye West to amerykański raper i jeden z najpopularniejszych muzyków na świecie. Razem ze swoją partnerką Biancą Censori wywołali skandal podczas tegorocznej gali Grammy. Australijska modelka rozebrała się na czerwonym dywanie. Po aferze artysta ujawnił, że wybranka namówiła go na badania. West publicznie ogłosił diagnozę.
Kanye West przez lata otwarcie mówił o swoich problemach psychicznych. W 2016 roku trafił do szpitala psychiatrycznego po nagłym przerwaniu trasy koncertowej. Wówczas lekarze postawili mu diagnozę choroby afektywnej dwubiegunowej. Jednak sam artysta twierdzi, że została mu przypisana błędna diagnoza. Kanye West zaznaczył, że nie cierpi na tę chorobę, a jego zachowania wynikają z tego, że znajduje się w spektrum autyzmu. Jego wyznanie wywołało falę komentarzy, zarówno ze strony fanów, jak i ekspertów zajmujących się zdrowiem psychicznym. Wielu z nich podkreśla, że diagnoza autyzmu u dorosłych jest skomplikowana i wymaga specjalistycznych badań. Kanye West jest w spektrum autyzmu. Na badania namówiła go partnerka Bianca Censori Kanye West, jedna z najbardziej kontrowersyjnych postaci światowego show-biznesu, po raz kolejny wstrząsnął opinią publiczną. Artysta ujawnił, że przez lata był błędnie diagnozowany. Wcześniej lekarze twierdzili, że cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową, jednak on sam jest przekonany, że w rzeczywistości znajduje się w spektrum autyzmu. W podcaście Justina Laboya pt. „The Download” przyznał, że to obecna partnerka namówiła go na to, by ponownie się przebadał. Internauci usłyszeli tę informację niedługo po tym, jak Kanye West i Bianca Censori wywołali skandal na gali Grammy. W dalszej części rozmowy Kanye West przyznał, że diagnoza pomogła mu zrozumieć, niektóre z jego zachowań z przeszłości. Przypomniał, jak publicznie deklarował swoje poparcie wobec obecnego prezydenta Stanów Zjednoczonych, Donalda Trumpa. Raper był widywana w charakterystycznej czerwonej czapce z hasłem „Make America Great Again”. Przy okazji West zdradził, że już od dłuższego czasu nie korzysta z farmakologicznej metod leczenia choroby afektywnej dwubiegunowej. Raper przyznał, że przestał brać leki, ponieważ te – jak twierdzi – miały przeszkadzać mu w rozwoju artystycznym. Kanye West i Bianca Censori wywołali skandal na Grammy 2025 Na 67. ceremonii rozdania nagród Grammy, która odbyła się 2 lutego 2025 roku w Los Angeles, Kanye West i jego żona, Bianca Censori, wywołali ogromne kontrowersje swoim pojawieniem się na czerwonym dywanie. Bianca Censori, australijska architektka i modelka, pojawiła się w całkowicie przezroczystej sukni, odsłaniając swoje nagie ciało, co przyciągnęło uwagę mediów i wywołało falę krytyki. Początkowo pojawiły się doniesienia, że para została wyproszona z ceremonii za pojawienie się bez zaproszenia i niestosowny strój. Jednak źródła bliskie organizatorom zaprzeczyły tym informacjom, twierdząc, że West i Censori opuścili wydarzenie dobrowolnie po przejściu po czerwonym dywanie. Po głośnym rozstaniu z Kim Kardashian Kanye West związał się z Biancą Censori Kanye West, znany amerykański raper i projektant mody, oraz Bianca Censori, australijska architektka, nawiązali relację zawodową w listopadzie 2020 roku, kiedy Censori dołączyła do zespołu Yeezy jako projektantka architektoniczna. Ich relacja przekształciła się w związek osobisty, co zaowocowało prywatną ceremonią ślubną w grudniu 2022 roku. Chociaż początkowo brakowało oficjalnych dokumentów potwierdzających małżeństwo, później ujawniono, że para zawarła związek małżeński na podstawie poufnej licencji małżeńskiej. W ciągu 2023 roku para była często widywana razem, zwracając uwagę mediów swoimi publicznymi wystąpieniami i odważnymi wyborami modowymi. Bianca Censori, wcześniej znana z bardziej stonowanego stylu, zaczęła prezentować się w bardziej śmiałych kreacjach, co wywołało mieszane reakcje opinii publicznej. Pod koniec 2024 roku pojawiły się doniesienia o kryzysie w ich małżeństwie. Media spekulowały na temat możliwego rozwodu, sugerując, że para przechodzi trudności. Jednak na początku 2025 roku Kanye i Bianca ponownie pojawili się razem publicznie, co sugeruje, że udało im się przezwyciężyć wcześniejsze problemy Zobacz także: Mroczna przeszłość Bianki Censori wyszła na jaw. Rodzina dopuściła się najgorszych czynów
Julia Wieniawa gorzko o nauczycielach: "Podcinali mi skrzydła. Co tam gwiazdeczko, nauczyłaś się?"
Julia Wieniawa otwarcie opowiedziała o swoich szkolnych doświadczeniach, w których brak wsparcia od nauczycieli sprawiał, że nie było jej łatwo. Wieniawa wyznała : "Oceniali mnie po tym, że występuję w serialu. Traktowali mnie na zasadzie: A, ładniutka, to głupiutka".
Julia Wieniawa opowiedziała o trudnych doświadczeniach z okresu szkoły i ich wpływie na zdrowie psychiczne. Jak radziła sobie z presją i brakiem wsparcia? Julia Wieniawa wyznała to po latach. Mało kto zdawał sobie z tego sprawę Julia Wieniawa, jedna z najbardziej rozpoznawalnych młodych aktorek w Polsce, nie ukrywa, że jej droga do sukcesu nie zawsze była usłana różami. Chociaż dziś ma na swoim koncie liczne role filmowe i muzyczne, to szkolne lata były dla niej pełne wyzwań, które mocno wpłynęły na jej zdrowie psychiczne. Wieniawa w szczerym wywiadzie dla magazynu „K Mag” wspominała, jak codzienny brak wsparcia w szkole odcisnął trwały ślad na jej pewności siebie oraz stabilności emocjonalnej. Aktorka dodała, że zawsze była najniższa w klasie i do tej pory w głowie ma słowa koleżanki, która powiedziała jej, że wygląda dziecinnie. Wieniawa nie ukrywa, że jej słowa mocno zapadły jej w pamięć i wzięła je mocno do serca. Gwiazda nie ukrywała, że wiele się zmieniło, odkąd zaczęła grać w "Rodzince.pl" - jednak mimo ogromnego sukcesu musiała się mierzyć z przykrymi komentarzami i to nie tylko ze strony rówieśników, ale również nauczycieli! Julia Wieniawa przyznała, że zamiast ją wspierać, nauczyciele tylko dolewali oliwy do ognia. Pomimo trudności, Julia Wieniawa znalazła w sobie siłę, by kontynuować realizację swoich marzeń. Szczerze przyznaje jednak, że tamte doświadczenia mocno wpłynęły na jej zdrowie psychiczne i wymagały od niej wypracowania własnych sposobów na radzenie sobie z trudnymi emocjami. Spodziewaliście się takiego wyznania? Zobacz także: Julia Wieniawa już tego nie ukrywa. O kryzysie mówi wprost: "Emocjonalny zjazd"
Julia Wieniawa smutno o swoim zdrowiu psychicznym: "Byłam w bardzo złym momencie"
Julia Wieniawa poruszyła temat zdrowia psychicznego: "Zauważyłam, że im wyżej jestem, im więcej osiągnęłam, tym moja głowa czuje się gorzej".
Julia Wieniawa, jedna z najpopularniejszych młodych gwiazd w Polsce, otwarcie podzieliła się swoimi trudnościami związanymi z kryzysem psychicznym. Wieniawa ujawniła, że przeszła przez okres intensywnych zmagań emocjonalnych, w tym stanów lękowych i depresyjnych. Julia Wieniawa o walce z kryzysem psychicznym Julia Wieniawa otwarcie mówi o swoich doświadczeniach związanych z kryzysem psychicznym, który przeżywała w ostatnich latach. Aktorka wyznała, że od dłuższego czasu zmagała się z falami emocji, przechodząc od stanów euforii do głębokiego smutku i lęków. Jak sama przyznała, były to dla niej chwile stagnacji, w których nie wiedziała, jak szukać pomocy. Dopiero wsparcie bliskiego przyjaciela pomogło jej postawić pierwszy krok w kierunku poprawy. Wieniawa zwróciła na fakt, że zdrowie psychiczne w Polsce nadal bywa tematem tabu, szczególnie w pewnych kręgach. Na kanapie "Dzień Dobry TVN" Julia Wieniawa opowiedziała o swoich zmaganiach z lękiem i przyznała, że mimo sukcesów zawodowych, nie była w stanie cieszyć się tym, co osiągnęła. Wieniawa wyznała, że te zmienne emocje pojawiały się falowo, powodując coraz większą frustrację i stagnację. Aktorka przyznała również, że nie wiedziała, jak szukać pomocy. Wtedy na jej drodze pojawił się przyjaciel, którego wsparcie okazało się kluczowe. Julia podkreśliła, że jest mu bardzo wdzięczna i wiele to zmieniło. Aktorka dodała również, że ważne jest, by mówić o zdrowiu psychicznym i przypomniała, że problemy psychiczne mogą dotknąć każdego, niezależnie od statusu czy kariery. Wieniawa zwróciła uwagę na to, że młodzi ludzie są szczególnie narażeni na stres związany z presją społeczną i zawodową. Jednym z ważnych działań, w które Julia Wieniawa się angażuje, jest projekt „Młode Głowy” wspierany przez Fundację Unaweza. Projekt ten ma na celu promowanie zdrowia psychicznego wśród młodzieży, szczególnie w obliczu rosnących wyzwań związanych z presją społeczną i życiem w mediach społecznościowych. Projekt ten promuje nie tylko otwartość na rozmowy o zdrowiu psychicznym, ale również normalizuje korzystanie z pomocy psychologicznej. Wieniawa zaznacza, że istnieje wiele miejsc, gdzie młodzi ludzie mogą uzyskać wsparcie, nawet jeśli nie mają możliwości korzystania z prywatnych usług terapeutycznych. Julia Wieniawa nie tylko dzieli się swoimi doświadczeniami, ale również daje cenne rady, jak radzić sobie z trudnymi emocjami. Podkreśliła również, jak ważne jest, by nie ignorować problemów, ale szukać sposobów na ich rozwiązanie. Zauważa, że unikanie trudnych tematów może jedynie pogłębić kryzys. Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego i nowy singiel Wieniawy Premiera nowego singla Julii Wieniawy „Nic nie zmieni?” zbiega się z obchodami Światowego Dnia Zdrowia Psychicznego. Artystka przyznaje, że utwór jest bardzo osobisty i odzwierciedla stan emocjonalny, w którym się znajdowała w najtrudniejszych chwilach swojego życia. Piosenka ta ma na celu inspirowanie do rozmów o emocjach i pokazywanie, że nikt nie jest sam w swoich zmaganiach. Piosenka i projekt „Młode Głowy” mają na celu zwiększenie świadomości na temat zdrowia psychicznego oraz zachęcenie młodych osób do szukania wsparcia. Julia Wieniawa, swoją otwartością i zaangażowaniem, stała się ważnym głosem w debacie na temat zdrowia psychicznego w Polsce. Zobacz także: Julia Wieniawa już tego nie ukrywa. O kryzysie mówi wprost: "Emocjonalny zjazd"
Kiedy moczenie nocne jest powodem do niepokoju?
Moczenie nocne dzieci bywa przyczyną bardzo trudnych emocji u rodziców. Budzi ono w nich pytania o to, czy ich pociechy są zdrowe, prawidłowo się rozwijają i nie mają problemów natury emocjonalnej. Problem ten potrafi być niezwykle uciążliwy.
Moczenie nocne dzieci bywa przyczyną bardzo trudnych emocji u rodziców. Budzi ono w nich pytania o to, czy ich pociechy są zdrowe, prawidłowo się rozwijają i nie mają problemów natury emocjonalnej. Problem ten potrafi być niezwykle uciążliwy. Moczenie nocne stanowi poważny problem o wiele rzadziej niż się wydaje i często jego rozwiązanie polega na zmniejszeniu napięcia, które mu towarzyszy. Warto jednak wiedzieć, kiedy zwrócić się o pomoc do specjalisty. Czym jest moczenie nocne i kiedy jest nieprawidłowe? Jako moczenie nocne interpretuje się taką sytuację, kiedy dziecko regularnie i bezwiednie oddaje mocz podczas snu po 3. roku życiu. U większości dzieci problem ten ma charakter rozwojowy i wynika z braku uzyskania pełnej kontroli nad zwieraczami, wyjątkowo głębokiego snu czy naturalnych mechanizmów fizjologicznych. Jeżeli występuje w miarę regularnie od okresu odpieluchowania do 6. roku życia i nie towarzyszą mu żadne inne objawy, to najczęściej jest częścią procesu rozwojowego dziecka. Niepokojącą sytuacją może być też, jeżeli dziecko nie moczyło się już od jakiegoś czasu, a potem nagle zaczęło i trwa to już jakiś czas. Moczenie nocne – kiedy zwrócić się lekarza? Do lekarza należy zwrócić się wówczas, gdy ma się obawy, że moczenie nocne może być związane z problemami zdrowotnymi. Przesłanką do tego mogą być objawy infekcji dróg moczowych (gorączka, ból brzucha, ból lub pieczenie przy oddawaniu moczu, zaczerwienienie okolic cewki moczowej). Do lekarza koniecznie należy się udać również wówczas, gdy dziecko nie opanowało kontroli nad zwieraczami i ma więcej niż 6 lat. Moczenie nocne – kiedy zwrócić się do psychologa? Do psychologa z problem moczenia nocnego warto się udać, jeżeli u już odpieluchowanego dziecko, problem pojawił się na skutek jakiegoś trudnego wydarzenia i utrzymuje się przez dłuższy czas. Przejściowe moczenie nocne w nowych sytuacjach (rozpoczęcie przedszkola, pojawienie się rodzeństwa) nie stanowi powodu do niepokoju. Jeżeli jest tak, że rodzice bardzo martwią się tym, że dziecko moczy się w nocy, również mogą udać się do psychologa, żeby o tym porozmawiać. Warto upewnić się, czy taka sytuacja ma charakter rozwojowy i że nie trzeba się czuć za nią winnym oraz porozmawiać o tym, co można zrobić dla siebie i dziecka, żeby łatwiej poradzić sobie z tym problemem.
Migrena z aurą, czyli zaburzenia wzrokowe poprzedzające ból głowy. Jakie są jej przyczyny i czym się objawia?
Migrena z aurą najczęściej przybiera postać wzrokową. Towarzyszą jej objawy, takie jak: błyski przed oczami, niedowidzenie, a niekiedy całkowita utrata wzroku. Symptomy te mają charakter odwracalny.
Migrena z aurą najczęściej przybiera postać wzrokową. Towarzyszą jej objawy, takie jak: błyski przed oczami, niedowidzenie, a niekiedy całkowita utrata wzroku. Symptomy te mają charakter odwracalny. Migrena jest dolegliwością o podłożu neurologicznym, która występuje najczęściej u kobiet. Podstawowym objawem jest bardzo silny, napadowy ból głowy. Migrena z aurą polega na symptomach wzrokowych, które pojawiają się przed bólem głowy. Na czym polega migrena z aurą – przyczyny Migrena jest powszechnie występującą dolegliwością neurologiczną, która polega na epizodach silnego bólu głowy. Można ją podzielić na dwa główne rodzaje: migrenę z aurą (inaczej oczną) oraz bez aury. Pierwsze napady migrenowe pojawiają się najczęściej między 25. a 50. rokiem życia. Przyczyny migreny nie są dokładnie poznane, ale prawdopodobnie odpowiadają za nią uwarunkowania genetyczne, gdyż obserwuje się rodzinne występowanie choroby. Czynnikami, które wyzwalają napad są: zmiany hormonalne, odwodnienie organizmu, stres, zaburzenia lub niedostatek snu, bardzo głośne dźwięki, używki (alkohol, napoje z dużą zawartością kofeiny), jasne światło oraz nadmierny wysiłek fizyczny. Atak migreny może być sprowokowany również przez niektóre produkty żywnościowe. Są to najczęściej sery pleśniowe oraz cytrusy. Migrena jest wynikiem zaburzeń nerwowo-naczyniowych. Zmiany w układzie nerwowym powodują tzw. odpowiedź naczyniową, czyli zwężenie naczyń krwionośnych. Skutkiem jest przejściowe niedokrwienie tkanki mózgowej prowadzące do aury migrenowej, której towarzyszą objawy wzrokowe lub słuchowe. Objawy aury migrenowej Aura migrenowa oznacza ogniskowe napady neurologiczne, które występują bezpośrednio (nie więcej niż godzinę) przed atakiem migreny, czyli napadowym bólem głowy. Objawy aury mogą mieć charakter wzrokowy lub słuchowy, jednak najczęstszym rodzajem jest aura wzrokowa, nazywana również oczną. Wyróżnia się jej dwa rodzaje. Pierwszym z nich jest aura oczna typowa, której symptomami są: błyski, jasne plamki i mroczki przed oczami, zaburzenia ostrości widzenia, pomniejszenie bądź powiększenie przedmiotów, niedowidzenie połowiczne, całkowita chwilowa utrata wzroku. Wszystkie zaburzenia wzroku związane z aurą migrenową są odwracalne. Drugim rodzajem jest migrena z aurą nietypową, która objawia się w formie różnych symptomów ze strony układu nerwowego. Do najczęstszych należą: zaburzenia ruchowe, zaburzenia mowy, np. afazja – całkowite utracenie zdolności mówienia, zaburzenia czucia, np. drętwienia, niedowład połowiczy, zaburzenia równowagi i koordynacji. Diagnostyka i leczenie migreny z aurą Rozpoznanie migreny, a tym samym zaklasyfikowanie symptomów neurologicznych do aury migrenowej opiera się na obrazie klinicznym. Napad migrenowy w większości przypadków rozpoczyna się od jednostronnego bólu w okolicy czołowo-skroniowej, a z czasem narasta i rozprzestrzenia się, obejmując całą głowę. Bólowi głowy towarzyszą często inne objawy, takie jak: nudności i wymioty oraz nadwrażliwość na bodźce wzrokowe i dźwiękowe. Po zaobserwowaniu u siebie objawów aury i migreny należy udać się do lekarza w celu dopasowania i wdrożenia odpowiedniego leczenia. Przy napadach migrenowych z towarzyszącymi wymiotami przyjmuje się leki przeciwbólowe (paracetamol, niesteroidowe leki przeciwzapalne, np. naproksen) oraz przeciwwymiotne. W przypadku nieskuteczności tych leków, lekarz może przepisać tryptany – preparaty, które działają hamująco na przewodzenie czuciowe przez nerwy oka i oczodołu, łagodzą ból oraz zwalczają objawy współwystępujące z migreną.
Obsesyjne wyrywanie włosów, czyli trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie
Trichotillomania to zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, które polega na niekontrolowanym wyrywaniu włosów, najczęściej z głowy. Przyczyną schorzenia są najczęściej traumatyczne przeżycia z przeszłości. Objawem trichotillomanii są łyse plamy na głowie, rzadsze brwi. Leczenie farmakologiczne polega na stosowaniu leków przeciwdepresyjnych.
Trichotillomania to zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, które polega na niekontrolowanym wyrywaniu włosów, najczęściej z głowy. Przyczyną schorzenia są najczęściej traumatyczne przeżycia z przeszłości. Objawem trichotillomanii są łyse plamy na głowie, rzadsze brwi. Leczenie farmakologiczne polega na stosowaniu leków przeciwdepresyjnych. Trichotillomanii mogą towarzyszyć bóle głowy i brzucha, a także nudności. Osoba z zaburzeniem może mieć problemy z zasypianiem oraz koncentracją w ciągu dnia. Na czym polega trichotillomania? Trichotillomania to zaburzenie psychiczne, które polega na nerwowym i niekontrolowanym wyrywaniu włosów, np.: z głowy, rzęs, pach, brwi, brody czy miejsc intymnych. Impulsywny nałóg charakteryzuje nawracające usuwanie sobie owłosienia, skutkujące widocznymi jego ubytkami. Bezpośrednio przed wyrywaniem włosów lub próbą oparcia się tej czynności pojawia się uczucie silnego napięcia emocjonalnego. W trakcie usuwania owłosienia osoba czuje satysfakcję i ulgę. Zaburzenie prowadzić może do zaburzeń w kontaktach społecznych, lęków, fobii, problemów rodzinnych i zawodowych czy unikania wchodzenia w związki partnerskie. Zjawisku czasem towarzyszy trichofagia, czyli zjadanie wyrwanych włosów. W czasie usuwania owłosienia osoba najczęściej wykonuje rytualne czynności jak, np.: drapanie skóry, wybieranie i zwijanie włosów do wyrwania lub ich przechowywanie. W skrajnych przypadkach dochodzi do powstania trichobezoarów, czyli tzw. kamieni włosowych, w przewodzie pokarmowym. Mogą być one bezpośrednim zagrożeniem życia dla człowieka. Trichotillomania u dzieci Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne może dotknąć każdego, niezależnie od wieku. Jednak największy odsetek osób z trichotillomanią odnotowuje się u dzieci w przedziale wiekowym od 12 do 18 lat. W większości przypadków są to kobiety, co nie znaczy, że mężczyźni nie cierpią na to zaburzenie. Mężczyzna ubytek owłosienia może tłumaczyć łysieniem i znacznie łatwiej jest mu ukryć braki włosów. Wyrywanie włosów z cebulkami – objawy Oprócz oczywistych łysych plam na głowie, rzadszy rzęs czy brwi, osoby z trichotillomanią charakteryzuje także nerwowość. Szybciej się denerwują, popadają w konflikty i agresywnie reagują. Człowiek z zaburzeniem obsesyjno-kompulsywnym będzie chce ukryć swoje nawyki, co skutkuje unikaniem kontaktów międzyludzkich. Trichotillomania – przyczyny Przyczyną trichotillomanii może być traumatyczne przeżycie, np. rozłąka z matką czy przemoc seksualna. Źródłem zaburzenia bywa także konflikt pomiędzy chęcią bycia niezależnym, a koniecznością podporządkowania się sytuacji w szkole czy w domu. Trichotillomanię nasila sytuacja stresowa. Do rozwoju zaburzenia mogą przyczyniać się czynniki genetyczne, a dokładniej mutacje genu SLITRK1. Trichotillomania – jak przestać? W leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych bardzo ważne jest wsparcie rodziny i bliskich. Osoby z trichotillomanią bardzo często czują się inne i niezrozumiane przez otoczenie oraz nie chcą wchodzić w relacje partnerskie w obawie przed odkryciem przez partnera braków owłosienia. W leczeniu zaburzenia często pomaga zmiana otoczenia lub chodzenie na zajęcia relaksacyjne. Wyrywanie włosów – jak leczyć? Leczenie farmakologiczne trichotillomani wykorzystuje leki serotoninergiczne, czyli antydepresanty. W leczeniu wykorzystuje się także stabilizatory nastroju, np.: topiramat, kwas walproinowy, a także substancje, takie jak: N-acetylocysteinę.
Jak działają narkotyki? Marihuana, amfetamina, kokaina, LSD, heroina
Narkotyki opioidowe (heroina, opium) mają silne działanie uzależniające, a dłuższe ich stosowanie upośledza funkcje społeczne i wyniszcza organizm. Kokaina i amfetamina pobudzają, jednak niszczą pracę serca i powodują stany depresyjne dzień po zażyciu. Marihuana ma działanie relaksujące, jednak regularne palenie pozbawia motywacji i koncentracji. LSD i grzyby halucynogenne nie powodują uzależnienia, jednak są dużym zagrożeniem dla osób niestabilnych emocjonalnie.
Narkotyki opioidowe (heroina, opium) mają silne działanie uzależniające, a dłuższe ich stosowanie upośledza funkcje społeczne i wyniszcza organizm. Kokaina i amfetamina pobudzają, jednak niszczą pracę serca i powodują stany depresyjne dzień po zażyciu. Marihuana ma działanie relaksujące, jednak regularne palenie pozbawia motywacji i koncentracji. LSD i grzyby halucynogenne nie powodują uzależnienia, jednak są dużym zagrożeniem dla osób niestabilnych emocjonalnie. Wszystkie narkotyki uzależniają, jednak jedne robią to szybciej, a inne wolniej. Należy pamiętać, że stosowanie tzw. „miękkich” narkotyków na dłuższą metę powoduje poważne szkody w organizmie człowieka. Narkotyki silnie uzależniające: heroina, opium, kokaina, amfetamina, metaamfetamina Narkotyki silnie uzależniające cechują się silnymi objawami abstynencyjnymi, takimi jak potliwość, nerwowość i drżenie mięśni. Te substancje wywołują czasem nieprzewidywalne reakcje lub w dłuższym okresie prowadzą do poważnego wyniszczenia organizmu. Zaliczają się do nich narkotyki opioidowe, takie jak heroina i opium. Są to substancje, których częste stosowanie prowadzi do chorób skóry, układu krążenia i upośledzenia społecznego. Kokaina ma działanie pobudzające, przez co osoba jest bardzo pewna siebie i uważa, że jest w stanie zrobić wszystko. Substancja znacznie przyspiesza akcję serca, co na dłuższą metę jest destrukcyjne dla układu krążenia. Dzień po zażyciu substancji osoba odczuwa znacznie obniżony nastrój i anhedonię, cierpi na bezsenność, a w skrajnych przypadkach ma myśli samobójcze. Uzależniony ma przeświadczenie, że tylko kolejna dawka narkotyku przywróci go do normalnego funkcjonowania. Amfetamina natomiast powoduje silne uzależnienie psychiczne. Osoba po zażyciu jest pobudzona bardziej niż po kokainie i ma większą skłonność do agresji. Częste stosowanie narkotyku prowadzi do osłabienia akcji serca, wyniszczenia organizmu i utraty wagi. Metaamfetamina to pochodna amfetaminy, która jest silnie neurotoksyczna. Po jej zażywaniu osoba doświadcza psychoz, a skóra staje się szara i sucha. Pozostałe szkodliwe silnie uzależniające narkotyki to morfina, ketamina i benzodiazepiny. Narkotyki z ograniczonym stopniem uzależnienia – marihuana, LSD, grzyby halucynogenne Najbardziej popularnym narkotykiem miękkim jest marihuana. Używka ma działanie rozweselające i euforyczne. Marihuana ma znacznie niższą szkodliwość niż poprzednie narkotyki, jednak negatywnie wpływa na psychikę. Częste palenie używki sprawia, że obniża się koncentracja i motywacja, występują problemy z pamięcią i logicznym myśleniem, a w niektórych przypadkach przyczynia się to do rozwoju schizofrenii. Palenie skrętów suszu konopnego z tytoniem ma też działanie nowotworowe. Coraz częściej stosuje się jednak leczniczą marihuanę do wspierania walki z takimi chorobami, jak ADHD, jaskra, stwardnienie rozsiane czy choroba Parkinsona. Narkotykiem, który cechuje się ograniczonym stopniem uzależniania, jest LSD. Osoba po zażyciu tej substancji czuje się, jakby doświadczała innej rzeczywistości. Jest to na tyle silne przeżycie, że trudno jest je regularnie powtarzać. Jednak osoby w trudnych sytuacjach życiowych oraz z problemami psychologicznymi mogą doświadczać psychozy, a nawet mieć myśli samobójcze. Grzyby halucynogenne natomiast mają podobne działanie do LSD, lecz mają naturalne pochodzenie. Narkotyk jest szczególnie niebezpieczny dla osób niestabilnych emocjonalnie oraz ze skłonnościami do depresji i paranoi.
Zespół Otella – obsesyjna podejrzliwość. Objawy, przyczyny i leczenie urojeń
Zespół Otella to rodzaj urojenia objawiającego się obsesyjnym podejrzewaniem partnerki o zdradę. Choroba jest skutkiem niskiej samooceny osoby uzależnionej od alkoholu. Leczenie zespołu Otella polega na farmakoterapii i rozmowach z psychiatrą.
Zespół Otella to rodzaj urojenia objawiającego się obsesyjnym podejrzewaniem partnerki o zdradę. Choroba jest skutkiem niskiej samooceny osoby uzależnionej od alkoholu. Leczenie zespołu Otella polega na farmakoterapii i rozmowach z psychiatrą. Urojenia to nieuzasadnione sądy, które nie mają związku z rzeczywistością. Mają one podłoże psychiczne. Osoby chore nie dają się przekonać do innego punktu widzenia niż swój własny. Zespół Otella – objawy Nazwa choroby pochodzi z dramatu Szekspira o tym samym tytule. Główny bohater za sprawą intryg podejrzewa swoją kobietę o cudzołóstwo. Zespół Otella polega na urojeniu na temat niewierności swojej partnerki. W związku z tym chory nieustannie szuka dowodów potwierdzających jej zdradę. Często przeszukuje kieszenie partnerki, przegląda zawartość szuflad i sprawdza wszystkie połączenia telefoniczne i internetowe. Ludzie chorzy na to zaburzenie są w stanie nawet wynajmować szpiegów – zrobią wszystko, aby dowieść zdrady partnera. Takie urojenia prowadzą do kłótni, psują relacje małżeńskie oraz mogą być przyczyną rozpadu związku. Inne objawy zaburzenia to: pretensje do partnera o drobne rzeczy, takie jak głuchy telefon lub niechęć do seksu, ponieważ jest to niezbitym dowodem zdrady, planowanie zamachu na życie partnerki lub jej znajomych, ciągłe prośby o przyznanie się do zdrady, wybuchy agresji, przemoc fizyczna, popadanie w uzależnienia od alkoholu lub narkotyków, zaniedbywanie obowiązków domowych przez obsesyjne myśli. Zespół Otella - przyczyny Zespół Otella powstaje na skutek obniżonej samooceny osoby uzależnionej od alkoholu. Chory zdaje sobie sprawę, że jego zachowanie jeszcze pogarsza sytuację i przez to jego kobieta jeszcze bardziej się do niego zniechęca. Choroba częściej występuje u alkoholików, którzy mają skłonności paranoiczne. Zespół Otella – leczenie Zespół Otella jest psychozą alkoholową, która wymaga leczenia psychiatrycznego. Bez farmakoterapii i pracy z psychiatrą choroba może rozwijać się do końca życia. Leczenie polega na podawaniu neuroleptyków, które hamują występowanie niepożądanych objawów. Konieczne jest również kategoryczne zaprzestanie picie alkoholu. Często jednak zespół abstynencyjny zwiększa występowanie objawów. Kiedy chory nie chce przyjmować leków psychotropowych, to choroba nie ustępuje, a pacjent staje się jeszcze bardziej drażliwy. Często więc niezbędne jest leczenie zlecone odgórnie nakazem sądowym. Zdarza się bowiem, że osoba chora jest na tyle niebezpieczna, że zagraża życiu swojej partnerki.
Zespół Aspergera – wychowywanie i leczenie. Jak pomóc dziecku
Zespół Aspergera objawia się problemami w relacjach społecznych i nietypowymi zainteresowaniami i zachowaniami. Leczenie zespołu Aspergera polega na pracy z psychologiem zajmującym się spektrum autyzmu. Rodzic powinien uwidaczniać talenty dziecka i dostosować się do jego przyzwyczajeń.
Zespół Aspergera objawia się problemami w relacjach społecznych i nietypowymi zainteresowaniami i zachowaniami. Leczenie zespołu Aspergera polega na pracy z psychologiem zajmującym się spektrum autyzmu. Rodzic powinien uwidaczniać talenty dziecka i dostosować się do jego przyzwyczajeń. Co to jest zespół Aspergera? Zespół Aspergera jest to choroba, którą diagnozuje się po 3. roku życia dziecka. Schorzenie charakteryzuje się nieprawidłowościami w zakresie interakcji społecznych oraz ograniczonymi i stereotypowymi zachowaniami, zainteresowaniami oraz aktywnościami. To zaburzenie często utrzymuje się w wieku młodzieńczym i w życiu dorosłym. W początkach wieku dojrzałego mogą pojawić się również epizody psychotyczne. Zespół Aspergera różni się od autyzmu przede wszystkim brakiem opóźnienia lub upośledzenia rozwoju mowy i funkcji poznawczych. Zaburzenie dotyczy głównie zachowań nieprawidłowych w relacjach społecznych. Jak pomagać dziecku z zespołem Aspergera? Aby pomóc dziecku z zespołem Aspergera, warto zwrócić się o pomoc do profesjonalisty, np. do psychologa, pedagoga specjalizującego się w pracy z dziećmi ze spektrum autyzmu. Ważna jest również praca własna z dzieckiem. Należy jasno i prosto się komunikować, nie używać skomplikowanych zdań. Warto pomagać sobie w rozmowie, np. wyśpiewując co się ma do powiedzenia lub przygotowując schemat rysunkowy. Zawsze trzeba się upewnić, że zostało się zrozumianym. Dziecko z zespołem Aspergera lubi rutynę i zarazem ma problemy z ukończeniem zdań. Dobrze jest, gdy rodzic pomaga w tym za pomocą wyznaczania jednoznacznych rutynowych zadań. Trzeba określić moment rozpoczęcia i zakończenia pracy, a dzieciom młodszym, nieumiejącym się jeszcze posługiwać zegarkiem, należy określić czas, np. po kolacji, do czasu kąpieli. Warto też pamiętać o talentach dziecka, takich jak dobra pamięć, spostrzegawczość. Należy je uwidaczniać, aby inni mogli je podziwiać, dzięki czemu mniej skupia się ono na trudnościach w relacjach społecznych. Trzeba pokazywać dziecku, jak ważne są więzi z innymi i zachęcać go do nawiązywania kontaktów. Należy zauważyć, w jaki sposób dziecko funkcjonuje i dostosować komunikaty i czynności do jego możliwości. Pomoże w tym cierpliwość, otwartość i przede wszystkim miłość ze strony rodzica.
Ciekawe miejsca w Japonii: Aokigahra, Ōkunoshima i Fudżi-Hakone-Izu
Japonia to nie tylko wielkie metropolie. Odnajdziemy w niej także wiele niezwykłych miejsc. Szczególnie warto zobaczyć Las Samobójców, Dom Demonów czy Park Narodowy Nikkō. Ponadto, Japonia ma niezwykle bogatą tradycję, którą kultywuje się do dziś.
Japonia to nie tylko wielkie metropolie. Odnajdziemy w niej także wiele niezwykłych miejsc. Szczególnie warto zobaczyć Las Samobójców, Dom Demonów czy Park Narodowy Nikkō. Ponadto, Japonia ma niezwykle bogatą tradycję, którą kultywuje się do dziś. Jeżeli poszukujesz miejsca na wakacyjną wyprawę, to warto zastanowić się także nad mniej oczywistymi kierunkami. Warto rozważyć wyjazd do niesamowitego kraju dalekiego Orientu, czyli do Japonii. Państwo to położone jest na tysiącach wysp. Znane jest ono nie tylko z anime, sushi czy wysoko rozwiniętego przemysłu technologicznego. Japonia słynie także z bogatej kultury i historii. Miejsce bez miejskiego szumu Aokigahara, zwana również Morzem Drzew, położona jest na Honsiu u podnóża wulkanu Fudżi. Jest to gęsto porośnięty las, który rośnie na zaschniętej lawie. Jest on ciekawą atrakcją turystyczną nie tylko z powodu jego wyglądu. W Aokigaharze panującej także niecodzienna atmosfera, która wynika ze szczególnej ciszy. Gęste zalesienie powstrzymuje wiatr oraz wszelki hałas. Ponadto specyficzna gleba sprawia, że w lesie występują problemy z działaniem urządzeń elektrycznych. Jest on zatem idealnym miejscem na odpoczynek od miejskiego zgiełku. Mówi się, że Aokigahara pełna jest duchów. Dodatkową ciekawostką jest to, że w japońskiej mitologii las ten znany jest jako Dom Demonów. Obecnie nazywa się go także Lasem Samobójców. Niecodzienni mieszkańcy Kolejnym ciekawym miejscem Japonii są tzw. zwierzęce wyspy. Dwie najbardziej znane z nich to Aoshima i Tashirojima. Nazywa się je „Kocimi Wyspami”. Wynika to z tego, że na jedną osobę przypada tam średnio sześć kotów. Kolejną zwierzęcą krainą jest Ōkunoshima. Jest to z kolei „Królicza Wyspa”. Króliki zostały tam sprowadzone podczas II wojny światowej jako obiekty doświadczalne. Dziś są one nietypową atrakcją turystyczną. Ciekawym miejscem dla wielbicieli zwierząt jest wioska Zao Fox, znana jako sanktuarium lisów. Odwiedzenie jej może być urozmaiceniem wycieczki do Tokio. Miejsce dla każdego Podczas wycieczki do Japonii każdy może znaleźć coś dla siebie. Wielbicielom relaksu poleca się wizytę w onsenach, czyli gorących źródłach na Hokkaido. Miłośnicy natury powinni koniecznie odwiedzić kilka z licznych parków narodowych Japonii. Zaliczamy do nich między innymi Park Narodowy Nikkō, Park Narodowy Chūbu-Sangaku oraz Park Narodowy Fudżi-Hakone-Izu, w którym znajduje się Aokigahara. Wielbicielom wypoczynku nad wodą poleca się natomiast plaże Okinawy, wyspy znanej jako kolebka karate. Kraj Kwitnącej Wiśni znany jest również ze swojej interesującej mitologii oraz bogatej tradycji. Jednym z najciekawszych japońskich zwyczajów jest ceremonia Hanami. Podczas liczne japońskie rodziny zbierają się w parkach, aby oglądać w nich kwitnienie wiśni.
Jak poznać osobę ze schizofrenią? Przyczyny choroby, objawy i diagnostyka
Schizofrenia jest zaburzeniem psychicznym, w których chory ma błędne pojęcie na temat siebie i świata. Przyczyną choroby są czynniki genetyczne oraz środowiskowe (zażywanie narkotyków, traumy). Schizofrenia objawia się m.in. urojeniami, halucynacjami, problemami z koncentracją i wycofaniem społecznym.
Schizofrenia jest zaburzeniem psychicznym, w których chory ma błędne pojęcie na temat siebie i świata. Przyczyną choroby są czynniki genetyczne oraz środowiskowe (zażywanie narkotyków, traumy). Schizofrenia objawia się m.in. urojeniami, halucynacjami, problemami z koncentracją i wycofaniem społecznym. Schizofrenia to choroba psychiczna, w której chory ma zaburzone postrzeganie siebie i otaczającego go świata. Istnieje wiele rodzajów tej choroby, więc każdy pacjent może przeżywać ją na swój sposób. Początek choroby zaczyna się zwykle we wczesnej dorosłości pomiędzy 18. a 35. rokiem życia. Objawy schizofrenii Osoba cierpiąca na schizofrenię ma błędne postrzeganie własnej osobowości, myśli i emocji. Objawy choroby można ująć w trzech kategoriach: Objawy wytwórcze – urojenia i omamy (zwykle słuchowe), które objawiają się jako widziane przez chorego osoby lub głosy. Chory jest przekonany o ich istnieniu, wchodzi z nimi w interakcje, reaguje na sygnały od nich (schizofrenia paranoidalna). Schizofrenik boi się, że tworzy się spisek przeciwko niemu oraz że ktoś go śledzi. Objawy poznawcze – problemy z pamięcią, koncentracją, przyswajaniem nowych informacji oraz wykorzystywaniem ich do późniejszych działań. Osoba chora jest zamknięta na nowe wiadomości, uważa za słuszne tylko to, o czym przekonała się w przeszłości. Objawy negatywne – ograniczenie emocji i stopniowa izolacja od ludzi. Osoba chora systematycznie wycofuje się ze społeczeństwa oraz obniża się jakość przeżywanego przez nią życia. Omamy i fałszywe przekonania sprawiają, że chory panicznie się boi i jest stale napięty. Osoba staje się agresywna, ponieważ chce się obronić przed atakami z zewnątrz. Schizofrenicy systematycznie stają się coraz bardziej nieufni i niezdolni do okazywania uczuć. Ostatecznie tracą sens i chęć do życia. Przyczyny schizofrenii Schizofrenia jest związana z destabilizacją biochemiczną w mózgu. Przyczyną tego stanu są czynniki genetyczne i środowiskowe. Jeśli matka bądź ojciec chorowali na schizofrenię, to jest 13% prawdopodobieństwa, że choroba wystąpi u dzieci. W przypadku, gdy dwoje rodziców cierpiało na schizofrenię to możliwość wystąpienia u potomków wzrasta do 40%. Naukowcy znaleźli również powiązanie między chorobą a nieregularnym rozłożeniem dopaminy w mózgu (w jednych częściach mózgu jest jej więcej, a w innych mniej). Skutkuje to obniżeniem nastroju i urojeniami, lecz nie jest bezpośrednią przyczyną choroby. Również czynniki środowiskowe mogą wpływać na rozwój choroby. Są to głównie: przyjmowanie narkotyków – marihuany, amfetaminy, ciężkie, traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa, powikłania po chorobach zakaźnych lub zakażenie przez matkę w okresie prenatalnym. Diagnostyka i leczenie schizofrenii Diagnostyka schizofrenii polega na szczegółowym wywiadzie, w którym pacjent opowiada etapy swojego życia i rozwoju. Zwykle wykonuje się też testy psychologiczne oraz badania laboratoryjne. Leczenie schizofrenii polega na regularnych spotkaniach z psychoterapeutą lub psychiatrą. Terapią wspomagającą jest podawanie środków farmakologicznych. Głównie są to leki psychotropowe (przeciwpsychotyczne), które zmniejszają objawy wytwórcze, a w kolejnym etapie wpływają na objawy poboczne. Te neuroleptyki zaczynają działać dopiero po 7-14 dniach, lecz aby zobaczyć pozytywne skutki ich stosowania należy przyjmować je minimum 4 tygodnie. Leki psychotropowe mają też działanie uboczne, takie jak senność, zawroty głowy, drżenie rąk i nóg oraz sztywność mięśni.
Jak wyznać miłość dziewczynie? Sprawdzone sposoby okazywania uczuć
Wyznanie miłości dziewczynie warto zaplanować. Pierwszy raz swoje uczucie wyraź oryginalnie: w formie listu miłosnego bądź wyryj je na korze drzewa. Na co dzień miłość można wyrażać gestami i drobnymi podarunkami, świadczącymi o myśleniu o drugiej osobie i jej potrzebach.
Wyznanie miłości dziewczynie warto zaplanować. Pierwszy raz swoje uczucie wyraź oryginalnie: w formie listu miłosnego bądź wyryj je na korze drzewa. Na co dzień miłość można wyrażać gestami i drobnymi podarunkami, świadczącymi o myśleniu o drugiej osobie i jej potrzebach. Mężczyzna nie musi jako pierwszy wyznawać miłości. Ważne jest, aby nie spotkać się z odmową czy wręcz przerażeniem i ucieczką partnerki. Najlepiej odpowiednio się do tego wyznania (i wyzwania) przygotować. Czy dziewczyny potrzebują dowodów miłości i okazywania uczuć Dowody troski i ciepłych uczuć zawsze są mile widziane. Miłość najlepiej jest okazywać i mówić o niej z czułością w cztery oczy, bez tłumu świadków. W miejscu publicznym można trzymać się za ręce, delikatnie przytulać albo całować, ale z zachowaniem umiaru. Okazywanie miłości za pomocą bliskości, spędzania razem czasu, pomocy w codziennych czynnościach i wzajemnej troski to preferowane przez kobiety formy wyznawania uczuć. Seks nie może być traktowany jako dowód miłości – nie warto być z osobą, która tego żąda. Szybko mogłoby się okazać, że niedoświadczony partner lub partnerka padł ofiarą kolekcjonera bądź kolekcjonerki serc. Jak wyrazić miłość po raz pierwszy Pierwsze wypowiedziane słowa „kocham cię” zapadną w pamięć obojga partnerów na zawsze. Oto sprawdzone sposoby na pierwsze wyznanie miłości: wyryj wyznanie miłości na drzewie obok jej domu i uprzedź ją, gdzie ma szukać wiadomości od ciebie. napisz list miłosny i obserwuj z niedalekiej odległości jej reakcję, gdy będzie go czytać. Będziesz mieć dużo czasu na właściwy dobór słów i nie będziesz obawiać się, że w najważniejszym momencie nie będziesz wiedział, co powiedzieć – wszystko będzie bardzo czytelne na papierze. upiecz ciasteczka lub babeczki z ukrytym w środku wyznaniem miłości. ukryj karteczki z napisanym „kocham cię” i twoim imieniem w szufladach i zakamarkach jej pokoju. zrób specjalnie dla niej graffiti z miłosną deklaracją na ścianie niedaleko miejsca spotkań. Jak wyrażać miłość na co dzień Każda osoba inaczej rozumie wyrażanie i okazywanie miłości. Zamiast raz dziennie słyszeć zdawkowe „kocham cię” kobiety wolą wspólne spędzanie czasu z ukochanym mężczyzną (nie rezygnuj jednak na zawsze z miłosnych deklaracji!). Twoja partnerka będzie poczuje się wyróżniona, jeśli zrezygnujesz dla niej z treningu lub wyjścia z kumplami na piwo, a wybierzesz się z nią na wycieczkę rowerową lub nad wodę. Liczą się drobne gesty: gdy zauważysz, że zepsuły jej się słuchawki do MP4 bądź filtr w pralce, wymień je na nowe lub zleć komuś naprawę. Marzną jej ręce podczas pisania prac semestralnych na komputerze? Zamów przez internet wełniane rękawiczki bez palców, termofor lub ciepły pled. I nie czekaj z obdarowywaniem drobiazgami na święta czy specjalne okazje, a ukochana z pewnością to doceni. Prezent dla wędkarza powinien być praktyczny. Pomysł na prezent mikołajkowy dla wędkarza. Trudne pytania do chłopaka mogą dotyczyć spraw intymnych, waszego związku i tego, co on do ciebie czuje. Trudna rozmowa z facetem. Jakie pytania zadać chłopakowi. Uczucia warto okazywać słowami, czynami i gestami. Jak okazać miłość: prezenty czy miłe gesty?
Zespół Cotarda to negacja swojego życia i przekonanie o tym, że ciało się rozkłada
Zespół Cotarda, nazywany jest inaczej syndromem chodzącego trupa. Jego objawami są urojenia nihilistyczne: przekonanie, że jest się martwym, a ciało pozbawione jest niektórych części. Zespół Cotarda często towarzyszy depresji psychotycznej oraz schizofrenii. Leczy się go podobnie jak te choroby, przede wszystkim poprzez farmakoterapię.
Zespół Cotarda, nazywany jest inaczej syndromem chodzącego trupa. Jego objawami są urojenia nihilistyczne: przekonanie, że jest się martwym, a ciało pozbawione jest niektórych części. Zespół Cotarda często towarzyszy depresji psychotycznej oraz schizofrenii. Leczy się go podobnie jak te choroby, przede wszystkim poprzez farmakoterapię. Zaburzenie zostało opisane przez francuskiego neurologa Jules'a Cotarda w 1880 roku. Przyczyny zespołu Cotarda Zespół Cotarda najczęściej pojawia się jako jedno z zaburzeń towarzyszących schizofrenii oraz depresji klinicznej. Występuje on także u osób ze schorzeniami neurologicznymi, np. z uszkodzeniami płatów: czołowego (w środkowej części) i ciemieniowego mózgu. Objawy zespołu Cotarda Dla zespołu Cotarda charakterystyczne są urojenia nihilistyczne. Osoba, która cierpi na to zaburzenie, jest przekonana, że nie żyje, a jej ciało rozkłada się, jest pozbawione niektórych części i organów. Stąd inna nazwa tego zaburzenia: zespół chodzącego trupa. Często występują także urojenia negacyjne: poczucie, że się nie istnieje, nie ma się ciała, a więc nie można umrzeć. Z tego względu niektóre osoby z tym syndromem nie myją się i nie chcą jeść. Znane są przypadki, kiedy to śmierć osoby z tym zaburzeniem nastąpiła wskutek wygłodzenia. Z badań przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii (zobacz badanie) wynika, że urojenia związane z ciałem występują u 86% osób z zespołem Cotarda, urojenia dotyczące nieistnienia – u 69%, a poczucie nieśmiertelności u 55%. Dodatkowo występują u nich: lęk, poczucie winy oraz urojenia hipochondryczne, czyli nieprawdziwe przekonanie o chorobach, na które rzekomo się cierpi. Aż 89% osób ze zdiagnozowanym zespołem Cotarda cierpi także na depresję. Zgodnie z Międzynarodową Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 zespół Cotarda może być przyporządkowany do zaburzeń urojeniowych, których kod to F22. Dla tych zaburzeń charakterystyczny jest rozwój jednego urojenia lub wielu powiązanych ze sobą urojeń, które na ogół utrzymują się u danej osoby do końca życia. Stadia rozwoju zespołu Cotarda Zespół Cotarda ma trzy stadia: W pierwszym pojawiają się obrzydzenie do samego siebie, objawy hipochondrii i depresji psychotycznej. (Charakterystycznymi objawami tego rodzaju depresji są symptomy psychotyczne, np. urojenia i omamy). W drugim stadium rozwijają się urojenia negacji. W trzecim – urojenia negacji zaostrzają się i współwystępują z depresją kliniczną. Osoba z zespołem Cotarda może wtedy próbować targnąć się na własne życie lub dokonywać samookaleczeń. Leczenie zespołu Cotarda Zespół Cotarda leczy się farmaceutycznie: poprzez podawanie leków antydepresyjnych, przeciwpsychotycznych i stabilizujących nastrój. Stosowane bywa także leczenie za pomocą elektrowstrząsów, szczególnie w przypadku wyjątkowo ciężkiej postaci zaburzenia. Dręczy cię smutek i chandra? Jak sobie radzić z obniżonym nastrojem? Podnieś swoje samopoczucie. Dowiedz się, jak być zadowolonym z pracy. Dobre samopoczucie jest niezwykle ważne. Jak poprawić sobie nastrój?
Ćwiczenia i higiena układu nerwowego mogą opóźnić postęp niektórych chorób
Choroby układu nerwowego mogą wynikać ze stresu i zbyt małej ilości snu. Profilaktyka chorób układu nerwowego opiera się między innymi na ćwiczeniach relaksacyjnych.
Choroby układu nerwowego mogą wynikać ze stresu i zbyt małej ilości snu. Profilaktyka chorób układu nerwowego opiera się między innymi na ćwiczeniach relaksacyjnych. Dla utrzymania dobrej kondycji układu nerwowego, warto zadbać, by w diecie znalazły się produkty bogate w kwasy omega-3, magnez, cynk oraz witaminy z grupy B. Najlepiej ograniczyć jedzenie tłuszczów zwierzęcych i stosowanie używek. Higiena układu nerwowego: warunki i ćwiczenia Dla utrzymania higieny układu nerwowego kluczowy jest zdrowy sen. Powinien być nieprzerywany i trwać w przypadku osób dorosłych od 7 do 8 godzin na dobę. Bardzo ważne jest także zachowanie prawidłowego rytmu dobowego, czyli spanie w nocy, pracowanie w dzień. Aby sen sprzyjał higienie układu nerwowego, warto podnieść jego jakość. Można to zrobić, wietrząc sypialnię przed pójściem do łóżka, minimalizując hałas z zewnątrz czy powstrzymując się od jedzenia ciężkostrawnych posiłków na kolację. Ważne jest unikanie negatywnego stresu (stres pozytywny to taki, który jest krótkotrwały i motywuje do działania). Stres negatywny, czyli długotrwały i silny, pogarsza jakość snu i samopoczucie psychiczne oraz fizyczne. Aby zachować należytą higienę układu nerwowego i zapobiec jego chorobom, warto wykonywać ćwiczenia relaksacyjne i skutecznie wypoczywać. Polegają one na rozciąganiu, rozluźnianiu mięśni i głębokim, powolnym oddychaniu. Przykładowe ćwiczenie: Ręce kładzie się na brzuchu i klatce piersiowej, a następnie bierze głęboki wdech przez nos. Po sekundzie powietrze powoli wypuszcza się przez usta. Choroby a higiena układu nerwowego Nerwice są grupą chorób układu nerwowego wywołanych przez długotrwały i intensywny stres. Objawy nerwic są fizyczne i psychiczne, np. zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia emocjonalne, natręctwa ruchowe i inne. Odmianą nerwicy natręctw jest zespół o nazwie zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Tego typu choroby układu nerwowego leczy się poprzez psychoterapię wspomaganą niekiedy farmakologicznie. Chorobą układu nerwowego, na którą wpływ ma także brak należytej higieny psychicznej jest również depresja. Podobnie jak nerwice, depresja daje symptomy psychiczne i fizyczne, w tym zaburzenia snu, apatię, zaburzenia apetytu, myśli samobójcze i obniżenie samooceny. Leczenie depresji opiera się na psychoterapii i przyjmowaniu leków. Najczęstsze choroby układu nerwowego, niezależne od przestrzegania zasad higieny tego układu to: udar mózgu, epilepsja, choroba Parkinsona, choroba Alzheimera, stwardnienie rozsiane, autyzm, zapalenie mózgu. W przypadku udaru mózgu czy w stwardnieniu rozsianym, chorobie Parkinsona i chorobie Alzheimera konieczna jest rehabilitacja, która pozwala przywrócić lub jak najdłużej zachować sprawność układu nerwowego. Higiena i ćwiczenia mózgu i nerwów w chorobach neurodegeneracyjnych (polegających na obumieraniu komórek nerwowych) są bardzo istotne dla jakości i długości życia chorych. Obecny stan wiedzy nie pozwala na leczenie przyczynowe chorób neurodegeneracyjnych. Terapia opiera się zatem na eliminacji objawów i trenowaniu układu nerwowego, by był jak najdłużej sprawny. Możliwe jest przyczynowe leczenie zapalenia mózgu. W zależności od czynnika wywołującego infekcję choremu podaje się antybiotyki, leki przeciwwirusowe lub przeciwgrzybiczne bądź zwalczające pasożyty. Stałe podenerwowanie i zmęczenie? Zobacz czy to już nerwica: poznaj 4 objawy nerwicy. Chcesz poprawić jakość swojego snu? Dowiedz się, czym jest świadomy sen.
Czy da się skutecznie zapobiec Alzheimerowi?
Objawy początkowe Alzheimera obejmują: nieustanne poszukiwanie słów, problemy z pamięcią świeżą, trudności z przetwarzaniem nowych faktów, zmiany nastroju i osobowości. Aby zapobiegać chorobie, należy aktywnie dbać o kondycję mózgu, np. rozwiązywać krzyżówki oraz zadbać o codzienną aktywność fizyczną, np. spacery.
Objawy początkowe Alzheimera obejmują: nieustanne poszukiwanie słów, problemy z pamięcią świeżą, trudności z przetwarzaniem nowych faktów, zmiany nastroju i osobowości. Aby zapobiegać chorobie, należy aktywnie dbać o kondycję mózgu, np. rozwiązywać krzyżówki oraz zadbać o codzienną aktywność fizyczną, np. spacery. Chorobę Alzheimera prawdopodobnie warunkują mutacje nieznanego dotąd genu. Okoliczności zachorowania wciąż pozostają dla naukowców nie do końca wyjaśnioną tajemnicą. Czym charakteryzuje się choroba Alzheimera Na Alzheimera (otępienie starcze) może cierpieć nawet 14 milionów osób na świecie. To schorzenie otępienne ujawnia się zwykle po 60. roku życia W ciągu 7-12 lat umiera nawet połowa komórek nerwowych, zwanych neuronami, co powoduje stopniową utratę pamięci i zdolności poznawczych, dezorientację, trudności z planowaniem i radzeniem sobie z problemami. W jakim wieku występuje choroba Alzheimera i czy jest dziedziczna? Nie wykryto jednoznacznej przyczyny zachorowań na chorobę Alzheimera. Występuje ona rodzinnie, co sugeruje genetyczną etiologię (przyczynę) otępienia starczego. Występowanie choroby mogą wyzwalać dodatkowo czynniki środowiskowe, takie jak oddziaływanie na organizm aluminium czy niski poziom hormonów. Zachorować może nawet 30-latek (najmłodszy na świecie odnotowany przypadek zachorowania na dziedziczną postać Alzheimera miał 17 lat), dlatego tak ważna jest profilaktyka. Początki choroby Alzheimera - objawy Pierwsze objawy choroby Alzheimera, występujące we wczesnym stadium choroby to m.in. utrata pamięci świeżej, szukanie słów, problemy z zapamiętywaniem i przetwarzaniem nowych informacji, chwiejność nastroju, zmiany osobowości. Następnie upośledzona zostaje pamięć o dawnych wydarzeniach, postępuje zagubienie, nawet w obrębie własnego mieszkania, mnożą się bezcelowe wędrówki, chory zachowuje się wrogo w stosunku do osób z najbliższego otoczenia. Sposoby zapobiegania chorobie Alzheimera Dotychczas nie wynaleziono skutecznego leku na chorobę Alzheimera, istniejące jedynie łagodzą jej postępy. O dobrą kondycję mózgu można jednak dbać samemu. Jak to zrobić? Gimnastyka umysłu. Ćwiczenie sprawności intelektualnej hamuje występowanie objawów choroby i łagodzi jej przebieg. Ważny jest stały trening umysłu: rozwiązywanie krzyżówek, łamigłówek, sudoku, czytanie książek, gry poznawcze, nauka języków obcych. Aktywność fizyczna i towarzyska. Sport, wychodzenie z domu i kontakty z ludźmi powinny towarzyszyć nam na co dzień. Wybierajmy dyscypliny, które sprawiają radość, które lubimy uprawiać i zbytnio nie przemęczają organizmu. Spacery, marszobiegi, nordic walking, narty, pływanie to najbezpieczniejsze dyscypliny, które warto uprawiać codziennie. Zdrowa, niskotłuszczowa, małokaloryczna dieta, bogata w witaminy z grupy B i przeciwutleniacze. Warto prawidłowo się odżywiać, włączyć do diety aronię, czarną porzeczkę, wiśnie, buraki ćwikłowe, szpinak, truskawki, maliny, jeżyny, sok pomidorowy, śliwki. Kontrola poziomu homocysteiny – markera choroby Alzheimera – który wzrasta po zjedzeniu posiłku mięsnego. Testy laboratoryjne z krwi można wykonać podczas rutynowych badań okresowych. Pamięć autobiograficzna wpływa na kształtowanie osobowości – odpowiada za inteligencję emocjonalną. Pamięć autobiograficzna: czym jest? Choroba Alzheimera rozwija się powoli, stopniowo zmieniając zachowanie i sposób funkcjonowania. Zaburzenia pamięci epizodycznej. Choroba Alzheimera. Pamięć semantyczna dotyczy podstawowej wiedzy o świecie, jest oderwana od kontekstu. Pamięć semantyczna: czym się charakteryzuje? Pamięć fotograficzna dotyczy zarówno tekstu, obrazów, jak i dźwięków. Pamięć ejdetyczna, czyli fotograficzna: czy można ją rozwijać.
Nagły atak głodu może świadczyć o cukrzycy. Recepta na wilczy apetyt to 5 posiłków dziennie i picie wody
Niepohamowany apetyt pojawia się, kiedy nie możemy przestać jeść mimo uczucia sytości. Przyczyną nagłych napadów jedzenia może być choroba, problemy emocjonalne, zespół napięcia przedmiesiączkowego lub odchudzanie. Nagłym atakom głodu można zapobiec stosując zbilansowaną dietę.
Niepohamowany apetyt pojawia się, kiedy nie możemy przestać jeść mimo uczucia sytości. Przyczyną nagłych napadów jedzenia może być choroba, problemy emocjonalne, zespół napięcia przedmiesiączkowego lub odchudzanie. Nagłym atakom głodu można zapobiec stosując zbilansowaną dietę. Badania francuskich naukowców wykazały, że napady niepohamowanego apetytu o podłożu emocjonalnym mają różne przyczyny w zależności od płci. Kobiety są skłonne do nadmiernego objadania się, kiedy mają obniżony nastrój, są złe lub rozdrażnione. Mężczyźni przyznają się do wzmożonego apetytu w momentach, kiedy są najbardziej zadowoleni. Niepohamowany apetyt może być skutkiem choroby Wilczy apetyt tłumaczymy często stanami emocjonalnymi, stresem lub po prostu ogromną ochotą na zjedzenie jakiegoś produktu. Częste napady objadania się nie powinny być jednak lekceważone, ponieważ mogą świadczyć o chorobach takich jak: cukrzyca, niedoczynność tarczycy, depresja i problemy emocjonalne, zaburzenia odżywiania: bulimia, bigoreksja (obsesja na punkcie muskulatury). Objawem wszystkich tych schorzeń może być zwiększony apetyt, ciągła chęć podjadania lub nagły atak głodu. Przyczyny wilczego apetytu: SAD i PMS Napady niepohamowanego apetytu mogą występować także u osób zdrowych, ale doświadczających niegroźnych zaburzeń somatycznych (nerwowych). Narażone na nie są głównie kobiety. Do najpopularniejszych schorzeń tego typu należą SAD (seasonal affective disorders), czyli sezonowe zaburzenia nastroju oraz PMS (premenstrual syndrome), czyli zespół napięcia przedmiesiączkowego. Przyczyną SAD i PMS są zaburzenia równowagi hormonalnej i zmiany w gospodarce wodno-elektrolitowej. Kobiety skarżą się wtedy na obniżone samopoczucie i wzmożony apetyt. Nieodpowiednia dieta może skutkować napadami głodu Zbyt restrykcyjne diety odchudzające również mogą prowadzić do niepohamowanego apetytu. Organizm, któremu gwałtownie ogranicza się ilość dostarczanych kalorii domaga się większych porcji jedzenia. Po kilku dniach ostrej diety restrykcyjnej uczucie głodu może być już niemożliwe do zahamowania i kończy się napadem jedzenia. Jak zahamować nadmierny apetyt? Jeśli wilczy apetyt nie jest wynikiem choroby, możemy nad nim zapanować stosując zbilansowaną dietę. Ważne jest regularne jedzenie – specjaliści zalecają 5 posiłków dziennie. Powinniśmy pić także około 2 litrów wody dziennie. Płyn wypełni nasz żołądek, dzięki czemu rzadziej będziemy odczuwać głód. Produkty, które zapewniają uczucie sytości przez kilka godzin to między innymi pełnoziarniste produkty zbożowe, kasze, ziemniaki i orzechy. Jeśli niepohamowany głód ma podłoże psychiczne lub jest skutkiem choroby powinniśmy się udać do lekarza specjalisty. Cukrzycy powinni przestrzegać norm cukru we krwi. Zobacz czym grozi hiperglikemia. Niska aktywność fizyczna zwiększa ryzyko cukrzycy. Dowiedz się, dlaczego brak ruchu jest szkodliwy dla organizmu. W terapii insulinowej wykonuje się zastrzyki insulinowe. Poznaj rodzaje igieł do penów insulinowych.
Czy depresja jest dziedziczna? Genetyczne i środowiskowe przyczyny zaburzeń nastroju
Depresja bywa uwarunkowana genetycznie. Szacuje się, że geny w ok. 50% odpowiadają za rozwój tej choroby. Drugie 50% to czynniki środowiskowe, przede wszystkim wychowanie, ale też warunki życia i silnie stresujące sytuacje, np. rozwód albo wypadek.
Depresja bywa uwarunkowana genetycznie. Szacuje się, że geny w ok. 50% odpowiadają za rozwój tej choroby. Drugie 50% to czynniki środowiskowe, przede wszystkim wychowanie, ale też warunki życia i silnie stresujące sytuacje, np. rozwód albo wypadek. Osoby, które mają predyspozycje do depresji, mogą interpretować wydarzenia życiowe w sposób, który będzie obniżał ich samoocenę i chęć działania. Czy gen depresji istnieje Szacuje się, że od 10% do 15% ludzi przynajmniej raz w życiu doświadczyło epizodu depresyjnego, czyli m.in. utrzymujących się przynajmniej przez kilka tygodni: głębokiego smutku, niechęci do działania, trudności w wykonywaniu codziennych, rutynowych czynności, lęku, bezsenności. Z obserwacji rodzin, w których wystąpiła depresja, wynika, że krewni pierwszego stopnia, czyli dzieci i rodzeństwo, obarczeni są nawet czterokrotnie większym ryzykiem zachorowania na nią niż osoby z populacji ogólnej (zobacz badanie). Brytyjscy naukowcy zidentyfikowali miejsce na krótszym ramieniu chromosomu 3. (3p25-26), które może odpowiadać za ciężką postać nawracającej depresji przekazywanej w rodzinie (zobacz badanie). Rodzinne ryzyko zachorowania na depresję Powszechną metodą w badaniach nad wpływem genów i środowiska na zachowanie człowieka są obserwacje bliźniąt jedno- i dwujajowych, adoptowanych we wczesnym dzieciństwie i wychowywanych w innych rodzinach. Bliźnięta jednojajowe rodzą się wyposażone w identyczny zestaw genów. Jeżeli każde z nich wychowywane jest w innym środowisku, łatwo zaobserwować, jakie predyspozycje genetyczne ujawniają się pod wpływem różniących się czynników zewnętrznych. Przykład: Załóżmy, że bliźnięta odziedziczyły po rodzicach geny odpowiedzialne za rozwój cukrzycy typu 2. Jedno z bliźniąt będzie prowadziło zdrowy tryb życia, uprawiało sport i zachowywało prawidłową wagę ciała, podczas gdy drugie przez swój styl życia stanie się otyłe. Pierwsze ma dużą szansę uniknąć zachorowania na cukrzycę, drugie prawdopodobnie zachoruje. Podobnie jest z depresją oraz wieloma innymi zaburzeniami psychicznymi. Odziedziczenie genów predysponujących do zachorowania nie zawsze oznacza, że dana osoba na nie zachoruje. Duże znaczenie będą miały czynniki takie jak warunki życia, stres, wzorce radzenia sobie z trudnościami zaczerpnięte z otoczenia oraz jakość relacji międzyludzkich. Badania na bliźniętach pozwalają ocenić, jaki udział w rozwoju zaburzeń mają te czynniki, a w jakim stopniu trudności natury psychologicznej zdeterminowane są genetycznie. Wyniki takich badań nad depresją pokazują, że geny odpowiadają za 40-50% przypadków depresji (zobacz badanie). Wychowanie a depresja Osoby z genetyczną skłonnością do depresji mogą w większym stopniu niż inne być podatne na czynniki środowiskowe, które obniżają nastrój. Przy założeniu, że geny w 40-50% odpowiadają za depresję, należy przyjąć, że w 50-60% na jej ujawnienie się wpływa środowisko. Nawet dzieci rodziców z depresją, które nie mają predyspozycji genetycznych do tej choroby, mogą w pewien sposób ją odziedziczyć. Wychowywanie się w rodzinie, w której osoba dorosła choruje na depresję, sprawia, że dziecko poprzez obserwację nabywa schematy zachowań charakterystycznych dla depresji. Jest ono również narażone na poczucie odrzucenia, wskutek czego może rozwinąć się u niego nieprawidłowy wzorzec przywiązania: nerwowo-ambiwalentny lub unikający. Oba wzorce sprzyjają zaburzeniom nastroju w dorosłym życiu. Syndrom wyuczonej bezradności a depresja Depresja może mieć również przyczynę w wyuczonej bezradności. Jeżeli rodzic jest wobec dziecka nadmiernie surowy, karze je wybiórczo i raczej pod wpływem emocji niż adekwatnie do winy, oraz nie nagradza za pożądane zachowania, dziecko także w dorosłym życiu, może cierpieć na deficyt motywacyjny. Brak motywacji do działania, rozwoju i wprowadzania zmian w życiu jest jednym z kryteriów diagnostycznych depresji. Silny stres może być przyczyną depresji Oprócz czynników środowiskowych wynikających z wychowania, depresję mogą wywoływać stresujące wydarzenia życiowe: kataklizmy, śmierć bliskich osób, wypadek, rozwód, utrata pracy. Może do niej doprowadzić przewlekły stres i przemęczenie, np. pracą. Zawsze, kiedy odczuwa się smutek, żal, poczucie winy oraz brak chęci do życia, które utrzymują się przez kilka tygodni, warto porozmawiać z kimś, kto w profesjonalny sposób będzie potrafił ocenić zagrożenie depresją. Po pomoc można udać się do psychologa, psychoterapeuty lub psychiatry. Obniżenie nastroju może być skutkiem ubocznym stosowania antykoncepcji hormonalnej. Zobacz najczęstsze skutki uboczne tabletek antykoncepcyjnych. Zobacz jak sobie radzić z brakiem chęci do życia. Sprawdź, jak odróżnić depresję od dystymii. Masz kryzys, depresję, lęki? Spróbuj metody introspekcji!
Podstawowe rodzaje zaburzeń dysocjacyjnych: trans, osłupienie i amnezja
Zaburzenia dysocjacyjne mogą wynikać z traumatycznych przeżyć. Objawiają się na przykład utratą świadomości w sytuacjach stresowych. Można doświadczyć utraty pamięci, osłupienia, drgawek, niekontrolowanych ruchów oraz transu.
Zaburzenia dysocjacyjne mogą wynikać z traumatycznych przeżyć. Objawiają się na przykład utratą świadomości w sytuacjach stresowych. Można doświadczyć utraty pamięci, osłupienia, drgawek, niekontrolowanych ruchów oraz transu. Osoby, które uległy wypadkowi, doświadczyły kataklizmu żywiołowego lub zamachu terrorystycznego często nie pamiętają momentu tragedii. Mają też poczucie, że to nie one uczestniczyły w bolesnym wydarzeniu. Czym są zaburzenia dysocjacyjne? Dysocjacja to sposób działania umysłu, dzięki któremu możliwe jest wykonywanie kilku czynności jednocześnie. Niektóre zadania są realizowane automatycznie, bez zaangażowania świadomości, natomiast na innych trzeba się skupić. Zaburzenia dysocjacyjne są reakcją na stresujące sytuacje, polegającą na ograniczeniu świadomości. Taka osoba może mieć poczucie, że nie brała udziału w jakimś wydarzeniu lub zupełnie zapomnieć o jego przebiegu. Zdarza się też, że pod wpływem silnego stresu człowiek traci nad sobą kontrolę, wpada w szał, traci głos, natychmiastowo siwieje (w przeciągu kilku godzin) lub czuje ból w konkretnej partii ciała. Zaburzenia dysocjacyjne sprawiają, że osoba zestresowana przestaje panować nad swoim umysłem. Rodzaje zaburzeń dysocjacyjnych: między innymi - rozdwojenie jaźni, fuga i utrata czucia. Zaburzenia dysocjacyjne przyjmują 8 podstawowych rodzajów. Te formy dysocjacji mają doprowadzić od odreagowania intensywnych przeżyć. Amnezja – polega na wybiórczej utracie pamięci. Osoba w amnezji dysocjacyjnej nie pamięta momentu traumatycznego wydarzenia, na przykład napaści lub pożaru domu. Fuga – czyli ucieczka. Osoba w fudze nieświadomie wyrusza w podróż przed siebie, bez określonego celu. Może wejść w pierwszy napotkany autobus lub pociąg. Człowiek w fudze dysocjacyjnej nie sprawia wrażenia zagubionego, jego zachowanie nie odbiega od normy postępowania innych pasażerów. Przebywaniu w fudze może towarzyszyć amnezja. Osłupienie – charakteryzuje się brakiem reakcji na jakiekolwiek bodźce zewnętrzne. Aktywność ruchowa i intelektualna są wyraźnie spowolnione. Zaburzenia ruchu – jest to rodzaj paraliżu całego ciała lub jakiejś jego części, na przykład kończyn. Osoba z zaburzeniem ruchu może, bez żadnej przyczyny, przestać chodzić na kilka tygodni. Drgawki – przypominają atak padaczkowy, czyli intensywne i niekontrolowane drganie mięśni całego lub części ciała, ślinotok, szczękościsk, bezdech i szybkie poruszanie oczami. Osoba doświadczająca tego rodzaju zaburzeń dysocjacyjnych zachowuje świadomość. Utrata czucia – jest to utrata umiejętności odczuwania bodźców i reagowania na nie. Osoba po wypadku może pokonać pieszo wiele kilometrów, pomimo urazu nóg. Osobowość wieloraka - czyli rozdwojenie jaźni. U jednego człowieka występuje kilka osobowości, różniących się zachowaniem, preferencjami, sposobem myślenia oraz ilorazem inteligencji. Rozdwojenie jaźni uwypukla się w czasie odczuwania niebezpieczeństwa. Trans – osoba w transie traci świadomość i kontakt z otoczeniem. Wszystko, co robi w transie, jest mimowolne. Człowiek może mieć atak agresji lub ciągle powtarzać te same słowa.
Wenlafaksyna – stosowanie, przeciwwskazania, skutki uboczne, dawkowanie
Wenlafaksyna jest lekiem na depresję. Stosowana jest też przy zaburzeniach lękowych. Przedawkowanie wenlafaksyny objawia się zaburzeniami pracy serca, może prowadzić do drgawek.
Wenlafaksyna jest lekiem na depresję. Stosowana jest też przy zaburzeniach lękowych. Przedawkowanie wenlafaksyny objawia się zaburzeniami pracy serca, może prowadzić do drgawek. Działanie wenlafaksyny polega na wybiórczym hamowaniu wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny. Powoduje to przewodnictwo impulsów elektrycznych w połączeniach między określonymi obszarami mózgu. Przedawkowanie wenlafaksyny prowadzi do zaburzeń działania mięśnia sercowego, tachykardii (przyspieszenia akcji serca), zaburzeń świadomości, oraz drgawek. Stosowanie wenlafaksyny Wenlafaksyna działa na wszystkie typy depresji, łącznie z zaburzeniami lękowymi. Jest pomocna w walce z fobią społeczną i zespołem lęku napadowego z agorafobią. Zapobiega również nawrotom depresji. Kiedy nie można brać wenlafaksyny? Wenlafaksyny nie powinny brać osoby wrażliwe na którykolwiek jej składnik, chorzy z niewydolnością nerek, wątroby, stwierdzonymi w przeszłości napadami padaczki i z cukrzycą. Gdy podczas leczenia występują drgawki, należy je przerwać. Nie zaleca się podawania wenlafaksyny osobom poniżej 18. roku życia. Skutki uboczne brania wenlafaksyny Działania niepożądane występują zazwyczaj w pierwszym okresie brania wenlafaksyny. Chorzy stosujący lek narażeni są na: zmęczenie, osłabienie, biegunkę, tachykardię, drgawki kloniczne mięśni, szumy uszne, wysypkę, łysienie, nadciśnienie, większy cholesterol we krwi, brak apetytu, spadek masy ciała, pocenie się, zmniejszenie popędu seksualnego, bezsenność, zawroty głowy, nerwowość, zaburzenia erekcji. Pacjenci mogą doświadczać również efektu zwanego brain zaps. Powoduje ono odczucie przebiegania przez mózg impulsów elektrycznych, pojawiających się co kilka sekund. Brain zaps ustępuje po trzech tygodniach. Dawkowanie wenlafaksyny Wenlafaksyna występuje w dawkach: 25 miligramów, 37,5 miligramów, 75 miligramów, 150 miligramów. Lek produkuje się również w specjalnych kapsułkach, które przedłużają jego wydzielanie. Wenlafaksynę o przedłużonym działaniu należy przyjmować raz na dobę o określonej godzinie. Standardowy lek należy podawać według zaleceń lekarza, nie przekraczając maksymalnej dawki dziennej, która wynosi 150 miligramów.
Choroby psychiczne u dzieci: objawy schizofrenii, depresji, nerwicy natręctw
Pierwsze objawy częstych chorób psychicznych to unikanie ludzi oraz nieuzasadniony lęk, którego przyczyn dziecko nie potrafi wytłumaczyć. Poczucie zobojętnienia występuje zarówno w schizofrenii, jak i w depresji. Uporczywe myśli np. o tym, że wydarzy się coś złego, nie pozwalają normalnie żyć dzieciom z nerwicą natręctw.
Pierwsze objawy częstych chorób psychicznych to unikanie ludzi oraz nieuzasadniony lęk, którego przyczyn dziecko nie potrafi wytłumaczyć. Poczucie zobojętnienia występuje zarówno w schizofrenii, jak i w depresji. Uporczywe myśli np. o tym, że wydarzy się coś złego, nie pozwalają normalnie żyć dzieciom z nerwicą natręctw. Przyczyny powstawania chorób psychicznych powiązane są z wcześniejszymi wydarzeniami w życiu dziecka, z którymi nie umiało sobie poradzić. Takie sytuacje to np. nagła śmierć kogoś bliskiego, przeżycie poważnego wypadku samochodowego, molestowanie seksualne. Pierwsze objawy choroby psychicznej – schizofrenia Schizofrenia należy do zaburzeń psychopatycznych, którą cechuje nieadekwatne postrzeganie rzeczywistości przez chorego. To znaczy, że chory na schizofrenię widzi rzeczy faktycznie nieistniejące. Główne objawy schizofrenii u dzieci to: zaburzenia myślenia, np. urojenia, rozkojarzenie, tworzenie nowych wyrazów, zaburzenia percepcji w postaci omamów słuchowych i halucynacji, izolacja od rodziny, rówieśników, uczucie zobojętnienia, autyzm, brak płynności w rozmowie, jednoczesne przeżywanie dwóch sprzecznych emocji, np. radości i smutku, dziwne zachowania np. mówienie do siebie, nierealne przekonania, np. przeświadczenie o istnieniu sił nadprzyrodzonych. Jakie są objawy zaburzeń psychicznych z depresją u dzieci Depresji najczęściej towarzyszą takie objawy, jak paniczny lęk np. przed wyjściem z domu i fobia społeczna, czyli chorobliwa nieśmiałość podczas rozmawiania z ludźmi lub przebywania w ich towarzystwie. Jeżeli u dziecka występują poniższe objawy, warto skonsultować się z psychologiem: smutek, nieuzasadnione wybuchy płaczu, zobojętnienie – dziecko nie cieszy się rzeczami lub sytuacjami, które kiedyś sprawiały mu radość, poczucie lęku i niepokoju, którego dziecko nie umie wyjaśnić, cięcia się ostrymi narzędziami, przypalanie papierosem, myśli typu: „życie jest bez sensu”, „nie wiem po co żyję”, podejmowanie czynności pod wpływem impulsu, np. upijanie się, myśli samobójcze, próby odebrania sobie życia, uczucie bycia niepotrzebnym, obwinianie się za coś na co dziecko nie miało wpływu, np. rozwód rodziców. Nerwica natręctw – objawy choroby psychicznej u dziecka Nerwica natręctw czyli zaburzenia obsesyjno-kompulsywne to silne stany lękowe przeszkadzające dziecku normalnie funkcjonować. W głowie malca pojawiają się natrętne myśli, wzbudzające niepokój. Lęk związany jest najczęściej z codziennymi czynnościami, jak wychodzenie do szkoły i nieuzasadniony strach, „że zdarzy mi się coś złego, kiedy przejdę przez próg domu”. Główne objawy nerwicy natręctw u dzieci to: obsesja na punkcie zarazków, np. ciągłe mycie rąk, notoryczne wątpliwości, np. czy światło jest wyłączone, czy drzwi są zamknięte, myśli o przemocy, o zrobieniu komuś krzywdy, częste liczenie przedmiotów, analizowanie liczb, natrętne myśli o aktach seksualnych, często budzących niesmak, martwienie się o to, że może wydarzyć się coś złego. Dowiedz się, na czym polega rozdwojenie jaźni, czyli tzw. osobowość wieloraka. Zobacz, czy schizofrenia jest chorobą dziedziczną. Poznaj objawy schizofrenii.
Choroba afektywna dwubiegunowa: fazy i objawy ChAD
Choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD) jest ciężkim schorzeniem, na które składają się trzy epizody. W trakcie fazy depresyjnej pacjent nie ma chęci do życia. Fazy hipomanii i manii charakteryzuje ogromny napływ energii, a czasem zachowań agresywnych.
Choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD) jest ciężkim schorzeniem, na które składają się trzy epizody. W trakcie fazy depresyjnej pacjent nie ma chęci do życia. Fazy hipomanii i manii charakteryzuje ogromny napływ energii, a czasem zachowań agresywnych. Na chorobę dwubiegunową zapadają zwykle młodzi ludzie, do 35. roku życia. ChAD jest trudna do zdiagnozowania, ponieważ nasilenie objawów u każdego pacjenta jest inne. Pomiędzy epizodami występują okresy z trudnymi do zauważenia objawami lub ich brakiem. Faza depresyjna ChAD Epizod depresyjny w chorobie dwubiegunowej charakteryzuje się obniżeniem nastroju. Chory nie ma chęci do życia. Zmniejsza się jego poczucie własnej wartości. Odczuwa ciągłe zmęczenie i stres oraz niechęć do zdobywania nowych doświadczeń. Nie ma motywacji do pracy, ani nauki. Traci zainteresowanie dotychczasowym hobby i przestaje spotykać się ze znajomymi. Chory w trakcie epizodu depresyjnego może wykonywać swoje obowiązki, np. zawodowe. Natomiast po pracy nie ma siły na inne czynności. Robi tylko niezbędne rzeczy, a i to przychodzi mu z trudem. W czasie fazy depresyjnej ChAD pojawiają się też objawy somatyczne. Pacjent ma problemy ze snem, budzi się w nocy lub nad ranem i nie może ponownie zasnąć. Nie ma apetytu lub wręcz przeciwnie – objada się podczas bezsennych nocy. Faza hipomaniakalna ChAD Po epizodzie depresyjnym może wystąpić od razu faza manii lub pośrednia faza – hipomanii. Pacjent w stanie hipomanii ma niespodziewanie dużo energii, jest radosny. Dobrze czuje się między ludźmi. Mówi szybciej niż zwykle, często nie dopuszczając innych do głosu. Często chory w fazie hipomanii jest rozrzutny. Ten epizod charakteryzuje też duża kreatywność i większa sprawność intelektualna. Pacjent śpi kilka godzin, a nawet mniej i nie odczuwa zmęczenia. Faza hipomaniakalna zwykle nie wpływa znacząco na życie chorego i jego otoczenia. Zarówno on, jak i jego bliscy nie widzą, że nagły dopływ energii może być objawem choroby. Faza manii w ChAD Faza maniakalna choroby afektywnej dwubiegunowej następuje po fazie hipomaniakalnej. Często trudno jest zauważyć moment, w którym kończy się hipomania, a zaczyna mania. W fazie manii chory staje się lekkomyślny i przekonany o własnej nieomylności. Przestaje też racjonalnie myśleć. Może rzucić pracę lub wydać wszystkie pieniądze na coś, co mu się nie przyda. Uważa, że inni ludzie powinni się mu podporządkować. Bywa agresywny, jeśli ktoś mu się przeciwstawi. Człowiek w fazie manii miewa większy popęd seksualny niż zazwyczaj i podejmuje przypadkowe kontakty seksualne. Może zbyt szybko jeździć samochodem, wdawać się w bójki lub nadużywać narkotyków czy alkoholu. Podobnie jak w hipomanii, w fazie manii chory je mało lub wcale. Zdarza się, że nie przyjmuje odpowiedniej ilości płynów. Epizod mieszany w ChAD W chorobie dwubiegunowej mogą występować też epizody mieszane, które zawierają objawy depresji i hipomanii lub manii. Zwiększona aktywność może występować równocześnie z utratą sensu życia i smutkiem. Chory może ruszać się wolniej, a jednocześnie odczuwać gonitwę myśli i ciągły niepokój. W fazie mieszanej pojawia się większe ryzyko skłonności samobójczych. Pacjent powinien znajdować się wtedy pod szczególną obserwacją. Okres remisji w ChAD Choroba dwubiegunowa ma też okresy remisji, czyli braku objawów bądź występowania objawów o niewielkim nasileniu. W czasie remisji pacjent powinien zgłaszać się na wizyty kontrolne do psychiatry prowadzącego. Nie powinien też rezygnować z przyjmowania leków, aby nie doszło do nawrotu choroby. Chorobę dwubiegunową leczy się stosując farmakoterapię i psychoedukację. Czym jest choroba dwubiegunowa - leczenie. Choroba dwubiegunowa (ChAD) jest wywoływana m.in. przez czynniki środowiskowe. Czym jest choroba dwubiegunowa - przyczyny. Układ dokrewny składa się z gruczołów dokrewnych i komórek warunkujących wydzielanie się hormonów. Układ dokrewny – z czego się składa?
Czym charakteryzuje się upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim i umiarkowanym?
Osoby z lekką niepełnosprawnością intelektualną mają możliwości zbliżone do dzieci w wieku 10-12 lat. Są w stanie nawiązywać prawidłowe kontakty społeczne, wykonywać pracę zawodową. Osoba z upośledzeniem umiarkowanym może mieć problem z przestrzeganiem norm społecznych i nawiązywaniem relacji z innymi ludźmi.
Osoby z lekką niepełnosprawnością intelektualną mają możliwości zbliżone do dzieci w wieku 10-12 lat. Są w stanie nawiązywać prawidłowe kontakty społeczne, wykonywać pracę zawodową. Osoba z upośledzeniem umiarkowanym może mieć problem z przestrzeganiem norm społecznych i nawiązywaniem relacji z innymi ludźmi. Osoba z niepełnosprawnością intelektualną nie jest w stanie wykonywać wszystkich czynności umysłowych, które może wykonać osoba bez tego typu zaburzeń. Upośledzenie intelektualne spowalnia proces nauki, przystosowania społecznego, nawiązywania kontaktów międzyludzkich, uniezależnienia się od rodziny oraz usamodzielnienia się. Definicja niepełnosprawności intelektualnej Niepełnosprawność intelektualna (nazywana też upośledzeniem intelektualnym lub obniżeniem możliwości intelektualnych) jest zaburzeniem rozwoju. Może dojść do niego na skutek choroby, wady wrodzonej bądź urazu. Upośledzenie intelektualne ma 4 poziomy: lekkie, umiarkowane, znaczne i głębokie. Warto pamiętać, że niepełnosprawność intelektualna nie jest chorobą, lecz trwałym zaburzeniem psychicznym. Osoba o obniżonych możliwościach intelektualnych może mieć problemy z wykonywaniem następujących czynności: porozumiewanie się z innymi ludźmi, nawiązywanie relacji międzyludzkich, podejmowanie decyzji, samodzielne wykonywanie codziennych obowiązków (na przykład w zakresie higieny, zdrowia lub bezpieczeństwa), przyswajanie wiedzy, wykonywanie obowiązków zleconych w pracy, myślenie abstrakcyjne, organizowanie czasu wolnego. Poziom inteligencji oznacza się za pomocą skali IQ Wechslera. Iloraz inteligencji poniżej 70 jednostek w skali Wechslera świadczy o niepełnosprawności umysłowej. Niepełnosprawność intelektualna w stopniu lekkim Osoba upośledzona umysłowo w stopniu lekkim osiąga wynik między 55 a 69 jednostek w skali Wechslera. Jest to poziom intelektualny charakterystyczny dla dzieci między 10. a 12. rokiem życia. Osoba z lekką niepełnosprawnością może wykazywać poniższe cechy: problemy z nauką w szkole (możliwe do opanowania), powolne przyswajanie wiedzy i umiejętności, powolne wykonywanie codziennych czynności (na przykład chodzenie, praca fizyczna, komunikacja), trudności z przystosowaniem się do nowego miejsca i sytuacji, kłopot z podejmowaniem decyzji. W przypadku upośledzenia umysłowego w stopniu lekkim możliwe jest normalne funkcjonowanie, zarówno w życiu osobistym, jak i w pracy oraz kontaktach z ludźmi. Osoby z tego typu zaburzeniem nie powinny jednak wykonywać zawodów, w których niezbędne jest podejmowanie decyzji (na przykład kierowca, operator bardziej skomplikowanych maszyn). Niepełnosprawność intelektualna w stopniu umiarkowanym Umiarkowane upośledzenie umysłowe to przedział między 54-35 jednostkami w skali Wechslera. Poziom rozwoju intelektualnego jest zbliżony do umysłowości 9-latka. Do charakterystycznych problemów osób z tym zaburzeniem należą: nieradzenie sobie w szkole (bardzo powolne przyswajanie wiedzy i umiejętności), kłopot z przestrzeganiem reguł społecznych, niezręczność fizyczna. Niepełnosprawność intelektualna w stopniu umiarkowanym uniemożliwia pracę umysłową oraz założenie rodziny. Preferowanym zajęciem dla osób z tym zaburzeniem jest praca w zakładzie pracy chronionej (na przykład jako członek serwisu sprzątającego). Czy wiesz, od czego zależy nasilenie niepełnosprawności? Zobacz, czym się różni lekka i umiarkowana niepełnosprawność intelektualna. Niepełnosprawność może wynikać z jednej z 5 grup przyczyn. Poznaj najczęstsze przyczyny niepełnosprawności intelektualnej.
Przyczyny choroby dwubiegunowej: czynniki biologiczne, społeczne oraz środowiskowe
ChAD może występować zarówno pod postacią depresji, jak też manii. Chorobę dwubiegunową często diagnozuje się w rodzinach, w których cierpią na nią matka lub ojciec.
ChAD może występować zarówno pod postacią depresji, jak też manii. Chorobę dwubiegunową często diagnozuje się w rodzinach, w których cierpią na nią matka lub ojciec. Choroba afektywna dwubiegunowa może wystąpić u młodych ludzi, dezorganizując im plany życiowe, np. dotyczące samorozwoju. Czym jest choroba dwubiegunowa? Choroba afektywna dwubiegunowa (ChAD) to występujące naprzemiennie epizody depresyjne i maniakalne oraz połączenie objawów charakteryzujących te epizody. Faza depresyjna obejmuje okresy obniżonego nastroju. Faza maniakalna to zwiększenie energii u chorego i planowanie różnych działań. Fazy te mogą też przenikać się nawzajem. Chory zachowuje się wtedy bardzo niestabilnie. Szybko zmienia nastroje i nastawienie do podejmowanych czynności. Choroba afektywna dwubiegunowa zawiera okresy remisji, kiedy objawy nie występują. Remisja może trwać kilka miesięcy lub nawet kilka lat. Choroba dwubiegunowa zazwyczaj pojawia się przed 35. rokiem życia. Bardzo mocno wpływa na wszelkie dziedziny życia chorego. Cierpią na tym zarówno relacje zawodowe, jak i osobiste. Przyczyny choroby dwubiegunowej Istnieje wiele czynników, które wpływają na pojawienie się choroby dwubiegunowej. Przyczyny jej są różne: od genetycznych, przez biologiczne, aż do społecznych i środowiskowych. Czynniki biologiczne, wpływające na pojawienie się choroby dwubiegunowej, to m.in. specyficzna konfiguracja genów. Istniejące choroby somatyczne np. niedoczynność tarczycy, a także zaburzenia w równowadze neuroprzekaźników mózgowych, które mogą prowadzić do ChAD. W rodzinach, w których jedno lub dwoje rodziców cierpiało na chorobę dwubiegunową, jest większe prawdopodobieństwo zachorowania dziecka. Choroba występująca u matki i ojca zwiększa ryzyko u potomka o 75%. Trwają prace nad poznaniem czynników genetycznych wywołujących ChAD. Środowiskowe i społeczne przyczyny ChAD mogą zarówno spowodować chorobę, jak również wpłynąć na to, czy jej przebieg jest łagodny, czy też ostry. Śmierć kogoś bliskiego, emigracja, choroby lub inne stresujące wydarzenia wyzwalają pierwszy bądź następny epizod ChAD. Istotne są też relacje z bliskimi. Związek, w którym się spełniamy, pomoże pokonać epizod choroby dwubiegunowej. Może nawet zapobiec wystąpieniu kolejnej fazy. Uregulowany rytm dobowy to kolejny czynnik, który działa korzystnie w przypadku ChAD. Osoba, która zasypia i wstaje o podobnych porach, ma dobre rokowania. Nieprzespane noce oraz wzmożona aktywność o późnej porze przeszkadzają w terapii choroby afektywnej dwubiegunowej. Chorobę dwubiegunową leczy się stosując farmakoterapię i psychoedukację. Czym jest choroba dwubiegunowa - leczenie. Choroba dwubiegunowa obejmuje trzy główne fazy: depresyjną, hipomaniakalną i maniakalną. Czym jest choroba dwubiegunowa - objawy. Układ dokrewny składa się z gruczołów dokrewnych i komórek warunkujących wydzielanie się hormonów. Układ dokrewny – z czego się składa?
Najpopularniejsze leki antydepresyjne – SSRI, trój- i czteropierścieniowe
Leki antydepresyjne podzielone są na rodzaje. Środki przeciwdepresyjne SSRI stosowane są głównie w leczeniu napadów paniki. Czteropierścieniowe leki antydepresyjne zawierają w sobie serotoninę, przez co poprawiają nastrój.
Leki antydepresyjne podzielone są na rodzaje. Środki przeciwdepresyjne SSRI stosowane są głównie w leczeniu napadów paniki. Czteropierścieniowe leki antydepresyjne zawierają w sobie serotoninę, przez co poprawiają nastrój. Lekarz rodzinny lub psychiatra wybiera rodzaje leków przeciwdepresyjnych, jakie będzie przyjmować osoba z depresją. Symptomy świadczące o tym, że zaburzenia nastroju mogą mieć podłoże depresyjne to: przygnębienie i smutek bez konkretnej przyczyny, zaburzenia snu, wzmożony apetyt lub brak ochoty na jedzenie, myśli samobójcze lub nieuzasadniony ból brzucha. Leki antydepresyjne typu SSRI - działanie Środki przeciwdepresyjne SSRI to inaczej selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Leki typu SSRI stosuje się głównie w leczeniu napadów paniki. Wskazania do przyjmowania środków SSRI to: nerwica natręctw, depresja wywołana alkoholizmem, zespół lęku napadowego, żarłoczność psychiczna (napady objadania się). Trójpierścieniowe leki antydepresyjne – stosowanie, dzienna dawka Kolejnym rodzajem leczenia depresji są trójpierścieniowe i czteropierścieniowe leki antydepresyjne. Nazwy tych leków pochodzą od schematu budowy chemicznej. Trójpierścieniowe leki stosuje się w leczeniu depresji oraz niektórych stanów lękowych, jak agorofobia, czyli paniczny strach przed otwartą przestrzenią. Leki działają nasennie i uspokajająco, łagodzą objawy nasilonej emocjonalności. Przeciętna dzienna dawka leku wynosi 150 - 200 miligramów dziennie, na noc. Leczenie trwa od 4 dni do tygodnia. Leki czteropierścieniowe na depresję Czteropierścieniowe leki antydepresyjne zawierają w swoich składzie mianserynę – organiczny związek chemiczny powodujący zwiększone wydzielanie dopaminy i serotoniny. Dopamina podwyższa ciśnienie tętnicze, dlatego stosowana jest we wstrząsie septycznym. Serotonina nazywana „hormonem szczęścia”, reguluje sen i apetyt, poprzez hamowanie go po spożyciu węglowodanów i zwiększanie apetytu po zjedzeniu produktów białkowych. Działanie leków przeciwdepresyjnych – skutki uboczne Skutki uboczne leków antydepresyjnych mają charakter przejściowy, jednak jeśli nie ustąpią po upływie tygodnia od zakończenia leczenia, należy skonsultować się z lekarzem. Typowe działania niepożądane leków przeciwdepresyjnych to: nudności i wymioty, suchość w ustach, senność, intensywne pocenie się, drgania rąk, spowolnienie akcji serca. Leki antydepresyjne bez recepty – wyciąg z dziurawca Leki antydepresyjne bez recepty stosowane są w łagodnych zaburzeniach nastroju i zawierają w sobie, np. wyciąg z dziurawca. Roślina przyspiesza przemianę materii i łagodzi dolegliwości układu pokarmowego, np., bóle brzucha. Wyciąg z dziurawca polecany jest osobom z łagodnymi nastrojami depresyjnymi (np. z jesienną chandrą). Stosowanie dziurawca może powodować nadwrażliwość na słońce, co prowadzi do poparzeń skóry i bólów głowy. Inne lekarstwa dostępne bez recepty to np. Deprim, Deprisan, Depresanum. Warto stosować suplementy diety. Poznaj działanie tryptofanu na problemy ze snem i depresją. Interesujesz się psychologią? Dowiedz się, czym jest depresja maskowana. Co może być konsekwencją depresji lub stresu? Poznaj przyczyny i zapobieganie samookaleczaniom. Walcz ze stresem skutecznie! Przed tobą 8 sposobów na radzenie sobie ze stresem. Czym jest biofeedback? Oto biofeedback w walce ze stresem.
Co to jest echolia i jakim chorobom towarzyszy?
Echolia świadczy o zaburzeniach w toku myślenia. Prowadzi to do problemów w komunikacji między ludźmi. Dzieli się ją na echolię natychmiastową i odroczoną.
Echolia świadczy o zaburzeniach w toku myślenia. Prowadzi to do problemów w komunikacji między ludźmi. Dzieli się ją na echolię natychmiastową i odroczoną. Echolia wśród małych dzieci nie powinna stanowić powodu do zmartwień. W trakcie nauki mówienia jest ona naturalnym etapem dla malucha. Czym jest echolia? Echolia jest zaburzeniem charakterystycznym dla osób z zespołem Tourette’a lub autyzmem. Polega na bezcelowym powtarzaniu zasłyszanych słów lub całych zdań. Rodzaje echolii Istnieją dwa rodzaje echolii – natychmiastowa i odroczona. Ta pierwsza oznacza, że chory od razu powtarza usłyszane zwroty. Echolia odroczona cechuje się zaś powtarzaniem całych zdań, a nawet monologów zasłyszanych przez pacjenta kilka dni lub tygodni wcześniej. Często są to dialogi zasłyszane z telewizji. Echolia a autyzm Autyzm najczęściej dotyka chłopców. Ujawnia się przed ukończeniem 3 roku życia. Echolia jest jednym z objawów choroby. Występuje u 70% przypadków. Wypowiedzi echolityczne są odtwarzane przez dziecko z taką samą intonacją i melodią, jakiej użył autor. Nasila się w sytuacjach zabawnych, nowych, stresowych oraz przy zmianie otoczenia. Dla osób z autyzmem może pozostać głównym sposobem wypowiadania się i utrzymywać się przez całe życie. Echolia a zespół Tourette’a Zespół Gilles de la Tourette’a to choroba charakteryzująca się przede wszystkim występowaniem licznych tików ruchowych i werbalnych. Jej objawy pojawiają się między 2. a 15. rokiem życia. Z początku ograniczają się one do zaburzeń koncentracji i nadpobudliwości, jednak wraz z wiekiem mogą uniemożliwić choremu normalne funkcjonowanie (pojawiają się np. nieskoordynowane ruchy). Jednym z objaw zespołu Tourette’a jest też echolia. Przejawia się ona ekspresyjnym i obscenicznych wypowiadaniem nieprzyzwoitych słów. Chory nie potrafi stłumić swoich emocji. Przyczyną ich wypowiadania jest zazwyczaj stres. Leczenie echolii Echolia jest trudna w leczeniu. Gdy towarzyszą jej choroby zespołu Tourette’a lub autyzm, jest praktycznie niemożliwa do wyeliminowania. Dzieci które uczą się mowy i występuje u nich echolia, powinny być zachęcane przez rodziców do nie powtarzania usłyszanych wyrazów. Stosuje się wtedy m.in. systemy nagród i pouczenia.