Zoom na Ukrainę. MAKEUP podpowiada jak pomóc: sposoby, pomysły i sprawdzone linki
MAKEUP.UA to międzynarodowa firma, której główna siedziba znajduje się na Ukrainie. Jako lider rynku, zawsze nosiliśmy w sobie uniwersalne wartości i piękno. Teraz jesteśmy zjednoczeni bardziej niż kiedykolwiek: wszystkie nasze siły są skoncentrowane na tym, by pomóc Ukrainie przeciwstawić się agresji. Razem z nami są tysiące pracowników z Ukrainy oraz pozostałych oddziałów w Europie, marki partnerskie i wreszcie: cały świat. W ostatnich dniach otrzymujemy częste pytania i propozycje pomocy od naszych wspaniałych klientów z wielu krajów. Jesteśmy wdzięczni za Waszą troskę i chęć wspierania tego pięknego kraju. Jak możemy pomóc Ukrainie? Jest wiele sposobów na to, aby pomóc Ukrainie: pokojowe protesty przeciwko wojnie, przekazywanie pieniędzy na rzecz ukraińskiego wojska lub osób dotkniętych wojną, kupowanie produktów ukraińskich marek celem wsparcia firm w tych trudnych czasach, pomoc humanitarna dla kraju. Jeśli chcesz razem z nami stanąć po stronie Ukrainy, wejdź w ten link. Stworzyliśmy specjalną stronę z kluczowymi projektami i możliwościami pomocy dla Ukrainy. Informacja: MAKEUP.UA to wiodący na Ukrainie internetowy sprzedawca kosmetyków, działający w 22 krajach, w tym w Wielkiej Brytanii, Francji, Szwajcarii, Niemczech i Włoszech. Rocznie strony internetowe firmy odwiedza ponad 340 milionów użytkowników, którzy kupują ponad 50 milionów produktów. Asortyment firmy liczy ponad 100 000 artykułów i reprezentuje ponad 2 000 marek kosmetyków, perfum i akcesoriów pielęgnacyjnych
Padaczka, czyli powszechna choroba neurologiczna. Rodzaje napadów padaczkowych i ich charakterystyczne cechy
Padaczka charakteryzuje się napadami epileptycznymi, które są wynikiem chwilowego zaburzenia czynności mózgu. Uogólniony napad padaczkowy wiąże się z utratą przytomności. Pierwsza pomoc polega na ochronie głowy chorego przed ewentualnymi urazami.
Padaczka charakteryzuje się napadami epileptycznymi, które są wynikiem chwilowego zaburzenia czynności mózgu. Uogólniony napad padaczkowy wiąże się z utratą przytomności. Pierwsza pomoc polega na ochronie głowy chorego przed ewentualnymi urazami. Padaczka jest jedną z częstszych chorób o podłożu neurologicznym. Istotą schorzenia są samoczynne, nagłe wyładowania bioelektryczne wewnątrz komórek nerwowych mózgu. W konsekwencji dochodzi do napadów padaczkowych, które mogą mieć różne objawy i charakter. Jakie są przyczyny padaczki? Padaczka, nazywana inaczej epilepsją jest chorobą neurologiczną, która polega na gwałtownych wyładowaniach bioelektrycznych w neuronach, czyli komórkach nerwowych jednej bądź obu półkul mózgowych. Napady padaczkowe pojawiają się wskutek przejściowych zaburzeń w funkcjonowaniu mózgu. Choroba najczęściej , jedujawnia się przed 20. rokiem życianak przyczyna epilepsji jest często nieustalona. Ze względu na przyczynę choroby, padaczkę dzieli się na trzy rodzaje: objawową - o znanej przyczynie, skrytopochodną – o prawdopodobnej, ale nie potwierdzonej przyczynie, idiopatyczną – o nieustalonej przyczynie. Najczęstszą poznaną przyczyną padaczki jest uszkodzenie mózgu, do którego może dojść w okresie życia płodowego lub podczas nieprawidłowo przebiegającego porodu. Choroba często rozwija się na skutek niedotlenienia okołoporodowego mózgu, urazów głowy oraz mózgowego porażenia dziecięcego. U osób dorosłych i w starszym wieku przyczynami epilepsji są: choroby nowotworowe ośrodkowego układu nerwowego, stwardnienie rozsiane, choroby otępienne oraz udary i guzy mózgu. Rodzaje napadów padaczkowych Padaczka jest chorobą o bardzo zróżnicowanym przebiegu. Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje napadów padaczkowych: małe – inaczej ogniskowe, częściowe, które dotyczą jednej półkuli mózgu oraz duże – uogólnione. U osób z ogniskowymi napadami padaczkowymi wyładowania bioelektryczne pojawiają się w określonej okolicy mózgu, ale mogą rozprzestrzenić się i przekształcić w napad uogólniony. Czas trwania napadu wynosi od kilku sekund do minuty. Przy częściowym napadzie u osoby chorej nie zawsze dochodzi do zaburzeń przytomności. Najczęstszymi objawami małych napadów są: zaburzenia wzrokowe, słuchowe węchowe, uczucie drętwienia, przyspieszenie tętna, pocenie się i nadmierne ślinienie, uczucie ucisku w nadbrzuszu lub klatce piersiowej. Napady częściowo mogą przybierać postać automatyzmów, takich jak: składanie rąk, żucie, połykanie. Napady uogólnione dzieli się na kilka typów: napady atoniczne – charakteryzują się nagłą utratą napięcia mięśniowego, któremu towarzyszy upadek chorego nierzadko powodujący uraz głowy, napady nieświadomości – polegają na nagłej utracie świadomości, ale bez utraty napięcia mięśniowego, napady miokloniczne – ich istotą są gwałtowne i krótkie zrywy mięśni przebiegające bez utraty świadomości, które mogą powodować np. nagłe upuszczanie przedmiotów, napady toniczno-kloniczne – charakteryzują się utratą przytomności i trwają około 1-3 minuty. Ten typ napadu rozpoczyna się fazą toniczną. Towarzyszy jej krzyk, po którym osoba chora sztywnieje i upada. Głowa i tułów są odgięte do tyłu, kończyny wyprostowane, dłonie zaciśnięte, a gałki oczne skierowane ku górze. U chorego często występuje sinica i bezdech. Po 30 s pojawia się faza kloniczna, czyli drgawki. Źrenice są rozszerzone, podnosi się ciśnienie krwi oraz dochodzi do przyspieszenia pracy serca i ślinotoku. W niektórych przypadkach napad prowadzi do przegryzienia języka i niekontrolowanego oddania moczu. Co robić w trakcie napadu padaczkowego – pierwsza pomoc W przypadku napadu uogólnionego, któremu towarzyszy nagła utrata przytomności, ważną rolę odgrywa pierwsza pomoc, której głównym celem jest niedopuszczenie do urazu głowy osoby chorej. Po pierwsze widząc, że osoba chora na padaczkę zaczyna tracić przytomność, należy zapewnić jej bezpieczeństwo amortyzując upadek, aby nie doszło do poważnego urazu głowy. Następnie układa się ją w pozycji bocznej ustalonej. W trakcie napadu padaczkowego dochodzi do drgawek, dlatego należy zabezpieczyć głowę osoby chorej umieszczając pod nią ręcznik, bluzę bądź inny dostępny materiał (nie może podnosić zbyt wysoko głowy, ze względu na ryzyko zapadnięcia języka). Zaleca się również rozpiąć koszulę lub zdjąć pasek spodni, aby możliwe było swobodne oddychanie. Po napadzie osoba chora zapada w głęboki sen, z którego nie należy jej wybudzać. Przy odzyskiwaniu przytomności powinno się mówić do osoby chorej spokojnym tonem i zapewnić, że powraca do prawidłowego funkcjonowania. Osoba udzielająca pierwszej pomocy powinna zachować spokój. W trakcie napadu padaczkowego nie należy: przenosić osoby chorej, wkładać własnej ręki do jamy ustnej osoby chorej, powstrzymywać drgawek chorego „na siłę”, podawać płynów lub tabletek, otwierać zaciśniętych szczęk osoby chorej, rozpoczynać resuscytacji, czyli sztucznego oddychania (chwilowy bezdech jest charakterystycznym objawem napadu).
Przyczyny powstawania i leczenie wrzodów na skórze. Czyrak, czyli niebezpieczne owrzodzenie skórne
Wrzody na skórze najczęściej powstają u osób z obniżoną odpornością oraz u cukrzyków. Wymagają leczenia przy pomocy miejscowo działających antybiotyków. Bardzo ważna przy owrzodzeniach skórnych jest codzienna i dokładna pielęgnacja skóry. Jak wyglądają wrzody skórne? Wrzód na skórze jest zmianą przypominającą otwartą ranę, która lokalizuje się na powierzchni skóry. Owrzodzenia skórne najczęściej tworzą się na podudziach lub na stopach. Wykazują skłonność do krwawień, po czym przemieniają się w strupy. Jednym z niebezpieczniejszych wrzodów na skórze jest czyrak. Przyczyny powstawania wrzodów skóry Owrzodzenia na skórze są konsekwencją uszkodzenia tkanek powstającego na skutek procesu zapalno-martwiczego. Nierzadko przyczyną wrzodów na skórze są różnego rodzaju urazy: chemiczne, fizyczne lub termiczne. Bardzo częstą przyczyną tej choroby jest zakażenie, np. gronkowcem. Leczenie wrzodów na skórze W leczeniu wrzodów skórnych stosuje się preparaty lecznicze o działaniu miejscowym. Ponadto bardzo ważna jest codzienna pielęgnacja zmienionej chorobowo skóry. Osoba cierpiąca na wrzody skórne powinna systematycznie wymieniać opatrunki zakładane na krwawiące rany. Czyrak – częsty rodzaj wrzodu skóry Jednym z częściej pojawiających się na skórze wrzodów jest czyrak. Początkowo ujawnia się jako niewielki, zaczerwieniony i bolący guzek, następnie przemienia się w krostkę. Ostatnim etapem jest powstanie ropnia. Czyrak jest definiowany jako zapalenie mieszka włosowego o charakterze ropnym. Lokalizuje się najczęściej na obszarze skóry owłosionej lub w miejscach, w których w ciągu dnia gromadzi się brud oraz pot. Są to pachy, pachwiny, szyja, twarz i pośladki. Kto jest najbardziej narażony na powstawanie czyraków? Istnieją pewne grupy ludzi, które są najbardziej narażone do powstawania czyraków. Ten rodzaj wrzodu na skórze bardzo często rozwija się u cukrzyków. Ponadto zwiększoną podatność na zachorowanie wykazują osoby z obniżoną odpornością, AIDS i chorobami nowotworowymi. Osoby otyłe, ze względu na wzmożoną potliwość i zbieranie się zanieczyszczeń w fałdach skórnych, również należą do grup ryzyka powstania czyraka. Co powoduje czyraki i jak je skutecznie zwalczać? Czyrak jest konsekwencją zakażenia bakteryjnego wywołanego przez gronkowca złocistego. Bakterie (zwłaszcza u osób z obniżoną odpornością) przenikają do głębokich struktur skóry, w których powodują uszkodzenia. Rozwija się stan zapalny o charakterze miejscowym. Skutkuje to wytworzeniem się podskórnego bolesnego ropnia, który z czasem powiększa się i pęka. Czyrak jest wrzodem skórnym, którego nie powinno się ignorować, gdyż może to skutkować rozwojem poważnych powikłań. Wśród nich wyróżnia się zapalenie szpiku kostnego lub sepsę. Jego leczenie polega na miejscowym stosowaniu antybiotyków. Lekarz może zlecić również drenaż ropnia, czyli nacięcie czyraka. W przypadku pęknięcia czyraka niepoddanego leczeniu chory powinien przyłożyć na uszkodzony obszar skóry okład odkażający. Można go przygotować na przykład z rywanolu. Domowe sposoby na zwalczanie czyraków Osoby, które często zmagają się z problemem czyraków powinny w codziennej higienie ciała stosować mydła antybakteryjne. W przypadku ujawnienia się pierwszych symptomów wskazujących na czyraka można zastosować gorące kompresy. Zaleca się przykładać je do chorego obszaru skóry co ok. 30 minut. Dobrze sprawdzą się także okłady z naparem czarnej herbaty lub szałwii, okłady z cebuli oraz czosnku. Wszelkie zabiegi najlepiej ponawiać do momentu pęknięcia czyraka i kontynuować do trzech dni po wypłynięciu ze wrzodu ropy. Wówczas ważne jest również zabezpieczenie powstałej rany jałowym opatrunkiem.
Pierwsza pomoc w przypadku zatrucia substancjami żrącymi
Kret, wybielacz, kapsułki do prania, kapsułki do zmywarki to nie tylko środki, które każda pani domu ma w swojej łazience ale również niebezpieczne substancje żrące, których spożycie grozi poparzeniem przełyku i organów wewnętrznych.
Kret, wybielacz, kapsułki do prania, kapsułki do zmywarki to nie tylko środki, które każda pani domu ma w swojej łazience ale również niebezpieczne substancje żrące, których spożycie grozi poparzeniem przełyku i organów wewnętrznych. Do zatrucia substancjami żrącymi dochodzi zazwyczaj podczas przypadkowego zetknięcia się z substancją żrącą oraz w przypadku jej spożycia. Ofiarami zatrucia substancjami żrącymi są najczęściej dzieci. Substancje żrące powodują oparzenie skóry i błon śluzowych. Do środków żrących zaliczamy kwasy, zasady, lizol, fenol. Objawy połknięcia substancji żrącej to: ból i piecze w jamie ustnej i gardle, ból nadbrzusza, wymioty, zmiany w jamie ustnej (rany oparzeniowe, białe lub czarne naloty), utrudnione lub bolesne połykanie, obrzęk, znalezienie w pobliżu osoby zatrutej opakowania po substancji żrącej. Pierwsza pomoc przy zatruciu substancją żrącą Przede wszystkim należy pamiętać o własnym zdrowiu i bezpieczeństwie (założyć gumowe rękawice, w miarę możliwości: odzież ochronną i maskę). Poszkodowanego należy wynieść z zanieczyszczonego pomieszczenia, zdjąć jego odzież wierzchnią i spłukać dużą ilością letniej wody. Do pojawienia się karetki należy kontrolować parametry życiowe, a przy zatruciu drogą pokarmową podać około litra wody. W miarę możliwości, należy ustalić źródło zatrucia i podjąć odpowiednie kroki. Pierwsza pomoc przy zatruciu substancją żrącą: zasadą Obecną w większości domów żrącą substancją zasadową jest np. kret – środek do udrażniania rur. Jeśli poszkodowany jest przytomny i można nawiązać z nim logiczny kontakt, należy podać mleko z kurzym białkiem w ilości nie powodującej wymiotów. Pierwsza pomoc przy zatruciu substancją żrącą: kwasem Popularnymi kwasami obecnymi w gospodarstwie domowym są wybielacze, niektóre kapsułki do prania, kapsułki do zmywarek. W przypadku zatrucia podajemy poszkodowanemu wodę niegazowaną w dużej ilości. W każdym z powyższych przypadków kategorycznie zabrania się wywoływania wymiotów. Substancja żrąca, która dostała się do przewodu pokarmowego wystarczająco go już podrażniła, wymuszenie wymiotów spotęguje obrażenia. Jesteś abstynentem? Nawet jeśli tak, warto wiedzieć, jak rozpoznać zatrucie alkoholowe. Zatrucia czadem są coraz powszechniejsze. Dowiedz się więcej o zatruciu tlenkiem węgla. Uważaj na toksyny w pożywieniu! Czym jest zatrucie pokarmowe - intoksykacja?
Ugryzienie meszki – co należy zrobić? Alergia na ukąszenia i choroba Harara
Ugryzienia meszek są dokuczliwe, zwłaszcza w sezonie wakacyjnym. Przyczyniają się do powstawania nieprzyjemnych dolegliwości w postaci zaczerwienienia, bólu, obrzęku i swędzenia.
Ugryzienia meszek są dokuczliwe, zwłaszcza w sezonie wakacyjnym. Przyczyniają się do powstawania nieprzyjemnych dolegliwości w postaci zaczerwienienia, bólu, obrzęku i swędzenia. W sezonie letnim człowiek jest szczególnie narażony na ukąszenia przez różne owady. Ugryzienia przez meszki nietrudno jest rozpoznać, gdyż na skórze pojawia się charakterystyczny krwawiący ślad wraz z bolesnym obrzękiem. Ugryzienie meszki – jak leczyć Po ukąszeniu meszki warto jak najszybciej zastosować domowe sposoby na ukąszenia, gdyż ukąszenie może stać się przyczyną niebezpiecznych dla człowieka stanów zapalnych. Jedna z metod polega na zrobieniu okładu z octu lub sody oczyszczonej. Łyżkę octu/sody oczyszczonej rozpuszcza się w szklance zimnej wody. Gazę nasącza się roztworem i przykłada do uszkodzonej skóry. Zastosowanie ma również okład z cebuli, która działa przeciwbakteryjnie. Dobrym sposobem na zwalczenie zaczerwienienia i obrzęku jest kompres z wapna. Działaniem odkażającym, łagodzącym ból, pieczenie i uciążliwe uczucie swędzenia cechuje się olejek lawendowy, zsiadłe mleko oraz okłady z ziół, zwłaszcza werbeny, tymianku i szałwii. Alergia na jad meszek W ślinie meszek znajdują się białka, peptydy i histamina, która najczęściej przyczynia się do powstawania obrzęku i uciążliwego swędzenia. Jednak u ludzi z nadwrażliwością na jad meszek może dojść do ciężkich reakcji alergicznych w postaci wstrząsu anafilaktycznego. Alergia na jad wytwarzany przez meszki jest związana z nieprawidłową, nadmierną reakcją układu immunologicznego na substancje wprowadzane do organizmu wskutek ukąszenia. Występują wtedy nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka oraz bóle i zawroty głowy. Leczenie alergii na jad meszek W leczeniu przeciwalergicznym u osób z nadwrażliwością na jad meszek wyróżnia się leczenie przyczynowe oraz objawowe. Pierwsze z nich polega na immunoterapii alergenowej, czyli odczulaniu. Po zastosowanym leczeniu ryzyko pojawienia się reakcji alergicznej zostaje zredukowane do 10 procent. Drugi sposób leczenia – objawowy, ma na celu łagodzenie stanu zapalnego skóry wokół miejsca ukąszenia. Pierwszym krokiem jest zastosowanie antyalergicznych leków przeciwhistaminowych. Ponadto stosuje się domowe sposoby na zwalczanie nieprzyjemnych dolegliwości. Harara – choroba wywoływana przez meszki Zagrożeniem dla człowieka związanym z ugryzieniem przez meszkę jest choroba Harara. Jest to zatrucie organizmu rozwijające się wskutek działania substancji uwalnianych wraz ze śliną owadów. Na rozwój choroby narażone są osoby będące w śpiączce alkoholowej oraz niemowlęta. W niektórych przypadkach może dojść do obrzęku płuc, co staje się przyczyną śmierci. Reakcja anafilaktyczna po ukąszeniu jest bardzo groźna. Sprawdź jej objawy i leczenie. Wiesz co robić, kiedy użądli cię osa? Zobacz, na czym polega pierwsza pomoc w ukąszeniu osy. Ukąszenie szerszenia może być niebezpieczne. Przeczytaj, jak się wtedy zachować.
Reakcja anafilaktyczna wymaga podania choremu adrenaliny
W większości wypadków pierwszym objawem wstrząsu anafilaktycznego jest wysypka (pokrzywka). Często w reakcji na alergen pojawia się też atak duszności. Szybkie udzielenie pomocy może uratować życie. Najważniejsze jest wstrzyknięcie adrenaliny.
W większości wypadków pierwszym objawem wstrząsu anafilaktycznego jest wysypka (pokrzywka). Często w reakcji na alergen pojawia się też atak duszności. Szybkie udzielenie pomocy może uratować życie. Najważniejsze jest wstrzyknięcie adrenaliny. Przyczynami wstrząsu anafilaktycznego mogą być ukąszenia owadów u osób uczulonych na ich jad. Do ataku może dojść także na skutek kontaktu z alergenem, np. zjedzenia orzechów przez osobę na nie uczuloną, a także zażycie leków, na które ma się uczulenie (np. penicyliny, aspiryny). Objawy reakcji anafilaktycznej Anafilaktyczna reakcja alergiczna występuje zwykle od 5 do 30 minut po kontakcie z alergenem, który trafia od razu do krwioobiegu (jad owadów, leki). Reakcja anafilaktyczna po zjedzeniu pokarmu, na który jest się uczulonym, może pojawić się nawet po kilku godzinach od zdarzenia, średnio występuje w ciągu dwóch godzin (zobacz badania). W od 80 do 90 procent przypadków reakcja anafilaktyczna manifestuje się na skórze (zobacz badania). Około 70 procent osób ze wstrząsem anafilaktycznym odczuwa dolegliwości z strony układu oddechowego, a od 35 do 40 procent cierpi z powodu reakcji na alergen żołądka i jelit. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić również symptomy ze strony serca i naczyń krwionośnych (od 10 do 45 procent przypadków) oraz układu nerwowego (od 10 do 15 procent przypadków). Objawy reakcji anafilaktycznej to: pokrzywka (drobne, czerwone i swędzące bąbelki, jak po poparzeniu pokrzywą), rumień, świąd skóry, duszenie się, obrzęk naczynioruchowy (opuchnięcie twarzy, rąk, nóg, niekiedy też błon śluzowych), nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, spadek ciśnienia tętniczego krwi, ból głowy, zawroty głowy, utrata przytomności, kaszel, kichanie, duszność, świszczący oddech, chrypka, ślinotok, łzawienie, niepokój. Silna reakcja na alergen nazywa się wstrząsem anafilaktycznym. Może on prowadzić do zgonu z powodu silnego obrzęku krtani i niedrożności dróg oddechowych, zaburzenia rytmu serca i jego martwicy niedokrwiennej (obumierania), zawału lub nagłego zatrzymania akcji serca. Leczenie reakcji anafilaktycznej Wstrząs anafilaktyczny wymaga natychmiastowej interwencji i udzielenia pomocy osobie, która go doznała. Należy odizolować uczulonego od alergenu. Następnie trzeba ocenić stan chorego i wezwać pogotowie. Alergicy mogą mieć przy sobie leki przygotowane na wypadek doznania wstrząsu anafilaktycznego – należy je podać. Konieczne jest wstrzyknięcie adrenaliny. Najlepiej wstrzyknąć ją w mięsień w przednio-bocznej części uda. Stan chorego monitoruje się do przyjazdu służb ratunkowych. Leczenie reakcji anafilaktycznej o słabszym przebiegu również wymaga podania adrenaliny w taki sam sposób, jak we wstrząsie. Kolejnym krokiem w obu wypadkach jest zastosowanie leków przeciwhistaminowych, czyli antyalergicznych. Istotne jest również podanie tlenu i płynów. Wiesz co robić, kiedy użądli cię osa? Zobacz, na czym polega pierwsza pomoc w ukąszeniu osy. Ukąszenie szerszenia może być niebezpieczne. Przeczytaj, jak się wtedy zachować. Ukąszenie meszki często prowadzi do poważnej choroby. Sprawdź, jak tego uniknąć.
Wstrząs anafilaktyczny – natychmiastowe usunięcie przyczyny i wezwanie karetki pogotowia może uratować życie
Wstrząs anafilaktyczny występuje po kilku minutach od ekspozycji na czynnik wywołujący, np. ukąszenie szerszenia. Objawem może być obrzęk warg i języka. Szybkie wezwanie pogotowia i ułożenie poszkodowanego w pozycji antywstrząsowej może uratować mu życie.
Wstrząs anafilaktyczny występuje po kilku minutach od ekspozycji na czynnik wywołujący, np. ukąszenie szerszenia. Objawem może być obrzęk warg i języka. Szybkie wezwanie pogotowia i ułożenie poszkodowanego w pozycji antywstrząsowej może uratować mu życie. Wstrząs anafilaktyczny – przyczyny Wstrząs anafilaktyczny jest to zagrażająca życiu natychmiastowa reakcja nadwrażliwego organizmu. Przyczyną często jest zjedzenie przez alergika produktów, takich jak: orzeszki ziemne, jaja, krowie mleko. Powodem ataku są też ukąszenia owadów (szerszeni, pszczół). Wstrząs anafilaktyczny wywołują także leki (np. antybiotyki), środki znieczulenia miejscowego oraz takie czynniki, jak np. wysiłek fizyczny. Objawy anafilaksji nasilają się pod wpływem połączenia kilku przyczyn wywołujących ten stan, np. wzmożonego wysiłku fizycznego i jednoczesnego ukąszenia owada. Objawy wstrząsu anafilaktycznego Pierwsze objawy świadczące o możliwości wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego pomogą przygotować się na ewentualną reakcję nadwrażliwości. Objawy kliniczne pojawią się w ciągu od kilku do kilkudziesięciu minut od momentu kontaktu z czynnikiem wywołującym reakcję. Typowe objawy wstrząsu anafilaktycznego to: obrzęk warg i języka, świąd skóry – może pojawić się rumień, duszący kaszel, chrypka, katar, ból brzucha, nudności i wymioty, przyspieszenie bicia serca, spadek ciśnienia, zawroty głowy, utrata przytomności. Wstrząs anafilaktyczny – postępowanie przy pierwszej pomocy Najważniejsze w pierwszej pomocy w przypadku wystąpienia ataku anafilaktycznego jest natychmiastowe działanie. Wstrząs anafilaktyczny może doprowadzić do śmierci, dlatego wiedza na temat możliwej pomocy może uratować życie. Podczas anafilaksji należy: Przerwać, o ile to możliwe, ekspozycję na bodziec wywołujący atak. Wezwać pogotowie ratunkowe. Ocenić drożność dróg oddechowych i stan świadomości chorego. Ułożyć osobę w pozycji przeciwwstrząsowej – na plecach z nogami lekko ku górze np. poprzez podłożenie krzesła lub zrolowanego koca. Jeżeli chory wymiotuje – ułożyć go w pozycji bocznej ustalonej, aby uniknąć zachłyśnięcia się przez niego wymiocinami. Pozycja boczna ustalona polega na ułożeniu poszkodowanego na plecach z wyprostowanymi nogami. Następnie jedną rękę chorego należy położyć pod kątem 90 stopni skierowaną do góry. Potem zgiąć przeciwległe kolano i przepleść drugą dłoń z ręką ratownika. W takiej pozycji, przytrzymując dłoń do policzka, przełożyć poszkodowanego na bok w stronę ręki ułożonej pod kątem 90 stopni. Głowę odchylić, aby ułatwić oddychanie. Jeżeli chory ma przy sobie lek – wstrzyknąć go. Wstrząs anafilaktyczny powstrzymuje się zazwyczaj adrenaliną lub substancjami przeciwhistaminowymi. Adrenalinę podaje się domięśniowo między przednią a boczną częścią uda. Do przyjazdu karetki monitorować rytm pracy serca i częstotliwość oddechów.
7 sprawdzonych sposobów na załagodzenie skutków oparzenia podniebienia
Oparzenia podniebienia można załagodzić , poprzez trzymanie lodu w ustach oraz płukanie ust mlekiem lub wodą z solą. Należy zrezygnować też z jedzenia gorących, pikantnych i słonych potraw.
Oparzenia podniebienia można załagodzić , poprzez trzymanie lodu w ustach oraz płukanie ust mlekiem lub wodą z solą. Należy zrezygnować też z jedzenia gorących, pikantnych i słonych potraw. Do oparzenia podniebienia może dojść, gdy zje się lub wypije gorące potrawy i napoje. Oparzone podniebienie jest zaczerwienione, zaczyna piec i boleć, pojawiają się też pęcherze lub biały nalot. Ważne, byś zaczął działać od razu, gdy dojdzie do oparzenia. Skutki dolegliwości mogą być odczuwalne nawet przez tydzień. Kostki lodu w ustach W pierwszej kolejności warto włożyć do ust kilka kostek lodu i ssać je powoli. Nie należy dociskać ich do obolałego miejsca, by nie podrażnić podniebienia. Dzięki kostkom lodu opuchlizna i ból zmniejszą się, co utrudni rozwój pęcherzy. Warto wypróbować płukankę z zimnego mleka Zimne mleko skutecznie ochłodzi oparzone miejsca i zadziała na nie ściągająco. Witaminy (A, C, D, E), minerały (wapń), tłuszcze oraz białka zawarte w napoju przyśpieszą proces gojenia i regeneracji podniebienia. Mleko można wypić lub potraktować je jako płukankę. Kefir, maślanka, zsiadłe mleko lub jogurt naturalny Schłodzony kefir, maślanka, zsiadłe mleko lub jogurt naturalny ochłodzą oparzone miejsca i zmniejszą opuchliznę i ból. Pomogą też w gojeniu się rany. Dzieje się tak za sprawą witamin (na przykład witaminy A) i probiotyków zawartych w napojach. Napar z ziół na oparzenie Napar z rumianku lub nagietka zadziała przeciwzapalnie. Należy zalać zioła wrzątkiem, zaparzać pod przykryciem przez 10 minut, a następnie zostawić do ostygnięcia. Chłodny napój stosuje się jako płukankę, dwa razy dziennie przez tydzień. Warto przygotować wodę z solą Do szklanki ciepłej wody (około 200 mililitrów) należy wsypać łyżeczkę soli i wymieszać. Podniebienie płucze się przez 5 minut, rano i wieczorem przez 7 dni. W ten sposób można odkazić ranę, i zapobiec rozwinięciu się bakterii oraz owrzodzeń. Leki na afty lub tabletki na ból gardła załagodzą oparzenie podniebienia W aptece można kupić bez recepty leki na afty, które warto zastosować na poparzone podniebienie. Preparaty zazwyczaj mają postać żelu, płynu do płukania jamy ustnej, aerozolu, a nawet plastra. Cena tego typu środków waha się od 7 do 30 złotych. Leki na afty pomogą uśmierzyć ból oraz zadziałają ściągająco i przeciwzapalnie. Zawierają benzokainę, która łagodzi podrażnienia i działa przeciwbólowo. Dzięki nim skóra na podniebieniu zagoi się i zregeneruje w ciągu kilku dni. Podobne działanie mają tabletki na ból gardła, które również warto ssać. Nie należy podrażniać podniebienia W przypadku oparzenia podniebienia powinno się szczególnie zadbać o jamę ustną. Należy wyeliminować z diety słone przekąski, na przykład paluszki, chipsy, popcorn lub krakersy (sól podrażni podniebienie, a ostre kawałki jedzenia mogą je skaleczyć). Zaleca się picie dwóch lub trzech litrów chłodnej wody dziennie i jedzenie owoców, warzyw oraz nabiału. W ten sposób podniebienie ochłodzi się. Nie należy dotykać poparzonego miejsca językiem ani rękami, by mogło się zagoić. Jeśli po tygodniu poprawa nie będzie widoczna, należy udać się do stomatologa.
Adrenalina to hormon produkowany w nadnerczach. Jako lek stosuje się ją w przypadkach chorób serca lub silnych reakcji alergicznych. Adrenalina silnie pobudza i mobilizuje organizm do działania w chwilach zagrożenia.
Adrenalina to hormon produkowany w nadnerczach. Jako lek stosuje się ją w przypadkach chorób serca lub silnych reakcji alergicznych. Adrenalina silnie pobudza i mobilizuje organizm do działania w chwilach zagrożenia. Adrenalina jest lekiem ratującym życie w chwilach zapaści lub wstrząsu anafilaktycznego czyli silnej reakcji alergicznej grożącej śmiercią. Jest dostępna wyłącznie na receptę. Czym jest adrenalina i jakie jest jej działanie Adrenalina, zwana również epinefryną, to hormon produkowany w nadnerczach. Wytwarzany jest głównie w sytuacjach silnego stresu, emocji i w chwilach zagrożenia. Jego zadaniem jest zaktywizowanie i mobilizacja ciała do walki, ucieczki lub szybkiego działania na pełnych obrotach. Adrenalina wzmaga również rozkład glikogenu do glukozy i uwalnianie glukozy do krwi - jako zastrzyk energii w sytuacjach zagrożenia organizm. Pod jej wpływem rozszerzają się źrenice i drogi oddechowe, czynność serca przyspiesza, a ciśnienie krwi wzrasta. Gdy sytuacje wyrzutu adrenaliny do krwi są jednorazowe, poziom hormonu szybko wraca do normy i nie pociąga za sobą negatywnych skutków dla organizmu. Jednak nieustanny stres, połączony z ciągłą produkcją adrenaliny odbija się na zdrowiu. Znacząco wzrasta ciśnienie, ściany naczyń krwionośnych zwężają się i osłabiają, co grozi miażdżycą, a zwiększone stężenie glukozy we krwi skutkuje ryzykiem cukrzycy. Jako lekarstwo pobudza serce do pracy, powoduje między innymi rozkurcz oskrzeli, skurcz mięśni tętniczych, żylnych i błon śluzowych. Co to jest wstrząs anafilaktyczny i jakie są jego objawy Wstrząs anafilaktyczny to grożąca śmiercią nagła reakcja alergiczna na lek (np. antybiotyki), jad owada (najczęściej osy, pszczoły, szerszenia) lub silnie alergizujące pokarmy (np. orzechy ziemne lub laskowe, ryby, skorupiaki). Objawia się mrowieniem, świądem, puchnięciem tkanek, silnymi dusznościami, nudnościami, wymiotami, spadkiem ciśnienia tętniczego i innymi reakcjami zagrażającymi życiu. Adrenalina jako lekarstwo. Stosowanie ampułek i zastrzyków adrenaliny Adrenalina jest stosowana m.in. jako silny lek na chore serce lub wstrząs anafilaktyczny. Jeśli istnieje ryzyko, że pogotowie nie dotrze na czas, należy samodzielnie przeprowadzić akcję ratunkową. Dobrze, aby osoby świadome swoich silnych alergii wyposażyły się w adrenalinę we własnym zakresie, po konsultacji z lekarzem. Adrenalinę podaje się domięśniowo: wystarczy rozpakować strzykawkę i ampułkę z syntetycznym hormonem i zrobić zastrzyk. Najlepiej wbić igłę w przednio-boczną stronę uda pod kątem około 90° do powierzchni ciała i wcisnąć tłok strzykawki do oporu. Adrenalina: ampułkostrzykawka - najlepsza, gdy trzeba działać szybko Ampułkostrzykawka zawierająca adrenalinę jest dostępna wyłącznie na receptę, w sytuacji, gdy układ odpornościowy jest na tyle słaby, że w przypadku reakcji anafilaktycznej nie będzie się w stanie sam bronić. Ma określoną datę ważności, a ceny zaczynają się już od 60 złotych. Użycie jej można przećwiczyć podczas wizyty w gabinecie lekarskim: specjalista pokazuje, na czym polega jej używanie - z podobnej do długopisu ampułkostrzykawki zdejmuje się osłonkę, wbija ją w udo (nawet przez ubranie) i przytrzymuje 10 sekund. Dzięki rozmasowaniu miejsca iniekcji adrenalina zacznie szybciej działać. W wersji dla dzieci dawki hormonu są nawet o połowę mniejsze i równie skuteczne w przypadku zagrożenia życia.
Pierwsza pomoc dla niemowląt w przypadku zakrztuszenia wymaga właściwej oceny sytuacji
Zakrztuszenie to inaczej zablokowanie dróg oddechowych ciałem obcym. Jeśli dziecko jest sine i nie może oddychać, natychmiast należy wezwać pogotowie i rozpocząć udzielanie pierwszej pomocy. Gdy dziecko może nabrać powietrza, być może będzie w stanie wykasłać to, co utknęło w jego drogach oddechowych.
Zakrztuszenie to inaczej zablokowanie dróg oddechowych ciałem obcym. Jeśli dziecko jest sine i nie może oddychać, natychmiast należy wezwać pogotowie i rozpocząć udzielanie pierwszej pomocy. Gdy dziecko może nabrać powietrza, być może będzie w stanie wykasłać to, co utknęło w jego drogach oddechowych. Ocena sytuacji i pierwsza pomoc dla dzieci w zakrztuszeniu Gdy maluch zaczyna raczkować a nawet chodzić, przytrzymując się mebli, łatwo o zakrztuszenie, zwłaszcza gdy w zasięgu znajdą się małe przedmioty, które najpewniej wylądują w buzi niemowlaka. Dziecko w wieku do 12 miesięcy nie potrafi powiedzieć, że się zakrztusiło. Dlatego ważna jest właściwa ocena sytuacji przez osobę dorosłą. Jeśli niemowlę kaszle głośno i może nabrać powietrze, a także reaguje na sygnały rodzica bądź opiekuna, być może będzie w stanie samo wykasłać to, czym się zakrztusiło. Takie dziecko należy wziąć na ręce główką do góry i zachęcić, by samodzielnie poprzez kaszel pozbyło się przeszkody z dróg oddechowych. Jeśli natomiast dziecko nie może oddychać, robi się sine i nie reaguje na sygnały dorosłego, konieczne będzie udzielenie pierwszej pomoc nawet resuscytacją i bezwzględnie wezwanie pogotowia. Niemowlę należy położyć na swoim przedramieniu głową w dół, dłonią przytrzymując główkę. Następnie trzeba 5 razy uderzyć malucha nadgarstkiem wolnej ręki między łopatkami. Dziecko odwraca się na plecy i sprawdza, czy blokad a została usunięta. Jeśli nie, należy wykonać 5 ucisków klatki piersiowej – dwoma palcami, zaraz nad miejscem, gdzie łączą się żebra i mostek. Uderzanie w plecy i uciskanie klatki piersiowej kontynuuje się do odblokowania dróg oddechowych albo do momentu, gdy dziecko traci przytomność. Nieprzytomne dziecko po zakrztuszeniu – pierwsza pomoc Utrata przytomności przez malca wymaga podjęcia zdecydowanych działań: 1) Dziecko należy ułożyć na plecach na twardej powierzchni. 2) Następnie odciąga się jego główkę do tyłu, jedną dłoń trzymając na czole niemowlaka, a drugą unosząc jego brodę. 3) Jeśli po tym ciało obce będzie widoczne, można spróbować wyciągnąć je ręką. 4) Jeśli pierwsza próba usunięcia przeszkody palcami nie powiedzie się, lepiej nie robić tego po raz kolejny – można wepchnąć ciało obce głębiej. 5) Jeśli nie widać przeszkody albo została ona popchnięta dalej, należy przystąpić do resuscytacji. Osoba udzielająca pierwszej pomocy dla dziecka powinna nabrać powietrza, objąć swoimi ustami nosek i usta dziecka i zrobić wydech. Czynność tę powtarza się 5 razy. Oddech ratunkowy powinien trwać około 1 do 1,5 sekundy. Gdy klatka piersiowa nie unosi się podczas wykonywania oddechów, ponownie należy odgiąć główkę dziecka. Jeśli malec nie odzyskał przytomności po kolejnych 5 oddechach, należy rozpocząć uciskanie klatki piersiowej – dwoma placami trochę powyżej miejsca łączenia żeber i mostka. 30 powtórzeń powinno wykonać się w tempie 100 na minutę. Po pierwszej serii uciśnięć trzeba sprawdzić, czy ciało obce jest widoczne w jamie ustnej i czy można je wyjąć. Jeśli nie – powtarza się oddechy i uciski aż do przybycia pogotowia. Jeśli natomiast uda się udrożnić drogi oddechowe – klatka piersiowa będzie się unosiła albo dziecko zacznie kasłać – ale malec nie odzyska przytomności, należy ułożyć go na boku i czekać na przyjazd karetki. Chociaż sytuacja zagrożenia życia jest stresująca, to pierwsza pomoc dla dzieci powinna być udzielana przez osobę zachowującą zimną krew. Jeśli dziecko nie oddycha, nie ma innego wyboru, jak tylko rozpocząć akcję ratunkową, niezależnie od umiejętności. Główną przyczyną alergii pokarmowych u dzieci są czynniki genetyczne. Poznaj, inne przyczyny alergii pokarmowej u niemowlaka. Zdarza się, że pomimo, że piersi matki są pełne mleka, pokarm nie chce wypłynąć. Poznaj, sposoby na zastój pokarmu w piersi. Niektóre produkty spożywcze mogą uczulić dziecko. Dowiedz się, jak przebiega leczenie alergii pokarmowej u niemowlaka.
Arszenik – objawy zatrucia i pierwsza pomoc
Arszenik (tritlenek arsenu) to bezzapachowy i bezsmakowy, silnie trujący biały proszek. Substancja ta jest toksyczna po wchłonięciu w układzie pokarmowym, ale także wtedy, kiedy wdycha się ją lub kiedy ma ona kontakt ze skórą. Już 10 mg arszeniku wywołuje u człowieka objawy zatrucia, natomiast dawka śmiertelna to ok. 70-200 g.
Arszenik (tritlenek arsenu) to bezzapachowy i bezsmakowy, silnie trujący biały proszek. Substancja ta jest toksyczna po wchłonięciu w układzie pokarmowym, ale także wtedy, kiedy wdycha się ją lub kiedy ma ona kontakt ze skórą. Już 10 mg arszeniku wywołuje u człowieka objawy zatrucia, natomiast dawka śmiertelna to ok. 70-200 g. Jakie są objawy zatrucia arszenikiem? Objawy, jakie daje zatrucie arszenikiem, można podzielić na ostre i przewlekłe. Objawy ostre występują w przypadku przyjęcia dużej dawki, natomiast przewlekłe wtedy, gdy dawka jest niewielka lub podtruwanie jest systematyczne, np. dana osoba narażona jest na regularne kontakty z arszenikiem w niewielkiej ilości. Do ostrych objawów zatrucia arszenikiem należą: wymioty, nudności, biegunka, ból głowy, ból brzucha, obniżona temperatura ciała, zapach czosnku wydobywający się z ust zatrutej osoby, udar mózgu, wstrząs kliniczny, długa i bolesna śmierć. Objawami przewlekłymi zatrucia są natomiast: anemia, biegunki i bóle brzucha, osłabienie włosów i paznokci (wypadanie włosów i łamliwość paznokci), zapalenie błon śluzowych, zmiany na skórze, przebarwienia na skórze, nowotwory. Pierwsza pomoc w przypadku zatrucia arszenikiem Pierwsza pomoc może zapobiec śmierci osoby, która zażyła dużą dawkę arszeniku. Jeśli tylko zauważysz u kogoś wyżej wymienione objawy, zadzwoń na pogotowie (nr telefonu 112 lub 999). Opisz dyspozytorowi objawy i, jeśli w pobliżu zatrutego znajdziesz jakiekolwiek ślady trucizny, np. opakowania, resztki substancji, poinformuj o tym pogotowie. Pomoc w przypadku zatrucia arszenikiem polega na płukaniu żołądka. Zatrutemu podaje się też substancje, które wiążą arsen i ułatwiają wydalanie go z organizmu. Uzupełnia się przy tym utracone przez niego elektrolity. Jedną z substancji, które stanowią antidotum na arszenik i ograniczają spustoszenia, jakie sieje w organizmie, jest magnezja palona, czyli tlenek magnezu. Jesteś abstynentem? Nawet jeśli tak, warto wiedzieć, jak rozpoznać zatrucie alkoholowe. Zatrucia czadem są coraz powszechniejsze. Dowiedz się więcej o zatruciu tlenkiem węgla. Uważaj na toksyny w pożywieniu! Czym jest zatrucie pokarmowe - intoksykacja?
Instrukcja udzielania pierwszej pomocy przy utracie przytomności
Pierwsza pomoc w przypadku utraty przytomności polega na udrożnieniu dróg oddechowych osoby poszkodowanej przez odchyleniu jej głowy do tyłu oraz ułożeniu osoby nieprzytomnej w pozycji bezpiecznej do momentu przyjazdu pogotowia ratunkowego.
Pierwsza pomoc w przypadku utraty przytomności polega na udrożnieniu dróg oddechowych osoby poszkodowanej przez odchyleniu jej głowy do tyłu oraz ułożeniu osoby nieprzytomnej w pozycji bezpiecznej do momentu przyjazdu pogotowia ratunkowego. Utrata przytomności, czyli stan zaburzenia świadomości Utrata przytomności jest stanem zaburzenia świadomości. Osoba, która straciła przytomność nie reaguje na żadne zewnętrzne bodźce i leży w bezruchu. Jest nieprzytomna i nie wykazuje reakcji na polecenia słowne ani bodźce ruchowe. Przyczyną utraty przytomności mogą być, np.: zatrucia, zaburzenia ukrwienia mózgu, problemy z ciśnieniem, urazy mechaniczne, skrajne przeżycia psychiczne i zaburzenia wewnętrzne (np. niewydolność nerek). Pierwsza pomoc przy utracie przytomności – odchylenie głowy, pozycja bezpieczna Jeżeli miejsce utraty przytomności nie jest bezpieczne lub wystarczająco przestrzenne, podstawową czynnością pierwszej pomocy jest wyniesienie osoby nieprzytomnej i ułożenie jej na plecach w miejscu, gdzie będzie miała dostęp do świeżego powietrza. Następnie odchylamy głowę poszkodowanego. W tym celu należy jedną rękę położyć na czole, a dwa palce drugiej ręki (wskazujący i środkowy) położyć na podbródku i odchylić głowę podciągając podbródek do góry. W ten sposób udrażniamy drogi oddechowe i umożliwiamy przepływ powietrza do płuc. Po odgięciu głowy oceniamy funkcje życiowe – słuchamy czy poszkodowany oddycha. Przez 10 sekund powinniśmy usłyszeć przynajmniej dwa oddechy. Jeżeli poszkodowany jest nieprzytomny, ale oddycha i nie ma podejrzenia urazów kręgosłupa, należy ułożyć go w pozycji bezpiecznej (zobacz: Pozycja boczna ustalona, czyli pozycja bezpieczna krok po kroku). W takiej pozycji osoba nieprzytomna może oddychać i nie ma ryzyka zakrztuszenia śliną lub wymiocinami. Po ułożeniu poszkodowanego w pozycji bocznej ustalonej należy wezwać pogotowie. Do momentu przyjazdu karetki monitorujemy stan poszkodowanego (kontrolujemy szczególnie oddech). W przypadku zatrzymania akcji serca, rozpoczynamy reanimację. Podczas udzielania pierwszej pomocy w przypadku utraty przytomności nie wolno podawać poszkodowanemu nic do picia. Osoba nieprzytomna ma zniesione odruchy obronne – nie odkaszlnie ani nie przełknie, a podany płyn dostanie się bezpośrednio do płuc. Poszkodowanego nie należy szarpać, smagać po twarzy ani pozostawiać bez opieki. Utrata przytomności może nastąpić w czasie udaru cieplnego. Dowiedz się, jak wygląda pierwsza pomoc przy udarze cieplnym. Czy wiesz, jak reagować, gdy zobaczysz dziecko zamknięte w samochodzie? Dziecko, które ma poniżej 150 cm wzrostu należy przewozić w foteliku samochodowym. Poznaj przepisy, jak przewozić dziecko w samochodzie.
Ułożenie poszkodowanego w pozycji bocznej ustalonej krok po kroku
Pozycja boczna ustalona jest jedną z pozycji bezpiecznych. Ułożenie poszkodowanego w ten sposób umożliwi odzyskanie przytomności osobie, która straciła przytomność, ale nie ma urazów kręgosłupa i samodzielnie oddycha.
Pozycja boczna ustalona jest jedną z pozycji bezpiecznych. Ułożenie poszkodowanego w ten sposób umożliwi odzyskanie przytomności osobie, która straciła przytomność, ale nie ma urazów kręgosłupa i samodzielnie oddycha. Pozycja boczna ustalona udrażnia drogi oddechowe i zapobiega zapadaniu języka na tylną ścianę gardła, co mogłoby uniemożliwiać oddychanie. W tej pozycji osoba nieprzytomna może oddychać i nie ma ryzyka zakrztuszenia śliną lub wymiocinami. Pozycja boczna ustalona – stabilność i bezpieczeństwo Istnieją różne techniki ułożenia osoby poszkodowanej. Ważne, aby pozycja boczna ustalona była stabilna, co gwarantuje bezpieczeństwo osoby nieprzytomnej. Poszkodowany powinien leżeć na boku z odchyloną głową. Jeżeli poszkodowany ma okulary lub duże elementy w kieszeniach, zanim przystąpisz do układania go w bezpiecznej pozycji należy je usunąć. 1. Uklęknij obok osoby poszkodowanej z jej prawej strony (mniej więcej w połowie jej tułowia). 2. Jedną rękę połóż na czole, a dwa palce drugiej ręki (wskazujący i środkowy) połóż na podbródku i odchyl głowę w tył podciągając podbródek do góry. 3. Wyprostuj i złącz nogi poszkodowanego. 4. Ręce osoby nieprzytomnej wyprostuj i ułóż wzdłuż jej tułowia. 5. Prawą rękę leżącą bliżej ciebie ułóż tak, aby tworzyła kąt prosty z tułowiem poszkodowanego i zegnij ją w łokciu kierując dłoń w górę. 6. Lewą rękę poszkodowanego przełóż przez jego klatkę piersiową, a zewnętrzną stronę dłoni przyłóż do policzka po prawej stronie, aby asekurowała twarz przy przekręcaniu na prawą stronę. 7. Dłoń na policzku przytrzymuj własną ręką, równocześnie zegnij lewą nogę poszkodowanego w kolanie tak, aby stopa stała na podłożu. 8. Chwytając za kolano płynnym ruchem przekręć poszkodowanego na prawą stronę. 9. Głowę odchyl do tyłu, aby udrożnić drogi oddechowe. Jeżeli dłoń znajdująca się pod głową utrudnia odchylenie głowy poszkodowanego, możesz ją wysunąć spod policzka. Po ułożeniu osoby nieprzytomnej należy niezwłocznie zawiadomić pogotowie ratunkowe. Do chwili przyjazdu karetki monitoruj stan poszkodowanego (kontroluj szczególnie oddech). W przypadku zatrzymania akcji serca, rozpocznij reanimację.
Resuscytacja a reanimacja – różni je to, czy poszkodowany odzyska przytomność
Pierwsza pomoc ma na celu uratowanie życia osobie, u której nastąpiły zatrzymanie krążenia i utrata przytomności. Różnica między resuscytacją i reanimacją polega na uzyskanym efekcie, choć działania są takie same. Akcja ratunkowa składa się ze stałych elementów, m.in. masażu serca i oddechów ratunkowych.
Pierwsza pomoc ma na celu uratowanie życia osobie, u której nastąpiły zatrzymanie krążenia i utrata przytomności. Różnica między resuscytacją i reanimacją polega na uzyskanym efekcie, choć działania są takie same. Akcja ratunkowa składa się ze stałych elementów, m.in. masażu serca i oddechów ratunkowych. Resuscytacja to przywrócenie krążenia osobie poszkodowanej Gdy zanika krążenie, osoba poszkodowana przestaje oddychać i w ciągu kilku minut zachodzą nieodwracalne zmiany w mózgu. Dlatego tak ważne jest szybkie podjęcie akcji ratującej życie – przywracającej krążenie resuscytacji. Pierwszym krokiem jest zapewnienie sobie bezpieczeństwa. Jeśli trzeba udzielić pierwszej pomocy osobie, która krwawi, najlepiej jest założyć rękawiczki lateksowe, choć oczywiście ich brak nie powinien być powodem do nieudzielenia pomocy. Należy wezwać pogotowie lub zlecić to konkretnej osobie spośród gapiów, a następnie przystąpić do działania. Pierwszym krokiem jest stwierdzenie, czy osoba poszkodowana jest przytomna. Jeśli nie oddycha i nie ma krążenia, konieczne jest ułożenie jej na plecach i udrożnienie dróg oddechowych. Robi się to poprzez usunięcie z jamy ustnej ewentualnych przedmiotów, odchylenie głowy i uniesienie żuchwy – jedną ręką przytrzymując czoło poszkodowanego, a drugą brodę. Jeśli poszkodowany nadal nie oddycha, należy przystąpić do resuscytacji. Masaż serca i oddechy ratunkowe należy wykonywać naprzemiennie w sekwencjach 30 uciśnięć na 2 oddechy aż do przyjazdu wezwanych służb lub do przywrócenia krążenia. Reanimacja to przywrócenie krążenia oraz przytomności osobie poszkodowanej Reanimacja to przywrócenie oprócz krążenia także świadomości osobie poszkodowanej. Akcja przebiega dokładnie tak, jak resuscytacja, a oddech przywraca się, korzystając również z sekwencji ucisków i oddechów. Niekiedy świadomość wraca samoistnie tuż po przywróceniu krążenia. Jednak bywa, że ośrodkowy układ nerwowy po przywróceniu krążenia wymaga wsparcia, żeby poszkodowany odzyskał przytomność. W tym celu podejmuje się starania, by utrzymać prawidłowe ciśnienie tętnicze poszkodowanego, wykonuje się sztuczną wentylację, wywołuje się terapeutyczną hipotermię i uspokaja się poszkodowanego (np. farmakologicznie). Te czynności mogą wykonać ratownicy medyczni przybyli na miejsce, ponieważ mają do tego umiejętności i niezbędny sprzęt.
Apteczka pierwszej pomocy – co powinna zawierać?
Apteczka pierwszej pomocy powinna być poprawnie oznaczona i zawierać środki niezbędne do ratowania osób, które znalazły się w stanie zagrożenia zdrowia, a nawet życia. W pracy, w domu i w samochodzie powinna być umieszczona w miejscu widocznym i dostępnym dla dorosłych.
Apteczka pierwszej pomocy powinna być poprawnie oznaczona i zawierać środki niezbędne do ratowania osób, które znalazły się w stanie zagrożenia zdrowia, a nawet życia. W pracy, w domu i w samochodzie powinna być umieszczona w miejscu widocznym i dostępnym dla dorosłych. Apteczka pierwszej pomocy. Co powinno się w niej znaleźć? Nie ma uniwersalnej apteczki pierwszej pomocy, dlatego należy mieć osobną apteczkę w domu, w samochodzie i w pracy. Pamiętaj, by apteczka pierwszej pomocy znajdowała się w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie warto też jej przechowywać w kuchni i w łazience, gdyż w tych pomieszczeniach jest zbyt dużo wilgoci. Apteczka samochodowa pierwszej pomocy Apteczka samochodowa pierwszej pomocy powinna znajdować się w każdym samochodzie i zawierać materiały opatrunkowe (gazy, kompresy, bandaże), nożyczki (np. do rozcięcia pasów lub plastrów) i koc termoizolacyjny (w zależności od stanu poszkodowanego chłodzi lub grzeje ciało). Ważne też, by znalazły się w niej rękawiczki, opaska siatkowa, za pomocą której zabezpieczysz opatrunek z gazy, np. na głowie i instrukcja pierwszej pomocy z alarmowymi numerami. Apteczka przemysłowa pierwszej pomocy Apteczka przemysłowa pierwszej pomocy najczęściej jest dostępna w zakładach pracy i powinna być przymocowana do ściany. Występuje ona w formie walizki, w której powinny znaleźć się bandaże, kompresy, gazy, woda utleniona, plastry, nożyczki, rękawiczki, maseczka z jednorazowym ustnikiem (ochroni przed zakażeniami, chusta trójkątna, która służy do zaopatrzenia zwichnięć, skręceń, czy złamań. Oprócz tego w zakładowej apteczce pierwszej pomocy może znaleźć się woda utleniona i instrukcja apteczki z alarmowymi numerami. Według normy DIN 13157 apteczka przemysłowa powinna posiadać między innymi koc ratunkowy (nrc) i zimny kompres. Ponadto w apteczce w pracy powinny znaleźć się takie leki, które są uzgodnione z lekarzem sprawującym opiekę zdrowotną nad pracownikami. Zasady udostępniania apteczek w firmie reguluje par. 44 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U.1997 nr 129 poz.844) http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971290844. Apteczka domowa pierwszej pomocy Apteczka domowa pierwszej pomocy powinna znaleźć się w każdym domu, w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, by domownicy (w razie nieszczęśliwego wypadku) wiedzieli gdzie jej szukać. Powinny się w niej znajdować bandaże, plastry bez opatrunku, plastry z opatrunkiem, gazy, kompresy, rękawiczki, nożyczki, woda utleniona i termometr. Ponadto domowa apteczka może zawierać środki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.
Nitrogliceryna, świeże powietrze, wsparcie – pierwsza pomoc przy zawale
Pierwsza pomoc przy zawale to telefon na pogotowie. To bezdyskusyjny krok, od którego trzeba rozpocząć czynności ratunkowe. Dopiero później możesz przejść do doraźnej pomocy osobie poszkodowanej – podania leku czy wsparcia psychicznego.
Pierwsza pomoc przy zawale to telefon na pogotowie. To bezdyskusyjny krok, od którego trzeba rozpocząć czynności ratunkowe. Dopiero później możesz przejść do doraźnej pomocy osobie poszkodowanej – podania leku czy wsparcia psychicznego. Zawałowi towarzyszy ostry, silny ból w mostku, duszność, wymioty, bladość skóry, oblanie zimnymi potami oraz przytłaczające poczucie zbliżającej się śmierci. W razie zauważenia, że osoba odczuwa takie dolegliwości należy natychmiast zadzwonić po pogotowie i wykonać następujące czynności: 1. Zdjąć z osoby uciskające elementy garderoby – biżuterię, krawat, pasek od spodni. Rozluźnić również koszulę pod szyją. 2. Ułożyć osobę w pozycji półsiedzącej – najlepiej najpierw ją położyć na wznak i szybko podłożyć kilka poduszek pod plecy. 3. Sprawdzić jej możliwości oddychania. Gdy przestanie oddychać, należy usunąć podparcie spod pleców i położyć ją. Rozpocząć reanimację. 4. Gdy straci przytomność, należy ją ułożyć na podłodze w pozycji bocznej ustalonej. 5. Gdy osoba jest przytomna i nie ma problemów z oddychaniem, możesz spróbować uśmierzyć jej ból i strach. Rozmawiaj z nią czekając na karetkę. 6. Nie pozostawiaj osoby poszkodowanej samej i daj je wsparcie. Z dużym prawdopodobieństwem będzie przerażona i ogarnie ją poczucie zbliżającej się śmierci. 7. Gdy osobą poszkodowaną jest stały pacjent oddziału kardiologicznego, możesz zapytać, czy ma przy sobie nitroglicerynę. Możesz ewentualnie podać jej jedną dawkę leku pod język. Gdy nie jesteś pewny, czy osoba leczy się na serce – pod żadnym pozorem nie podawaj nitrogliceryny. Czego nie powinieneś robić: podawać osobie poszkodowanej jedzenia ani picia, okazywać nadmiernych objawów zdenerwowania, zostawiać osoby samej, palić w towarzystwie poszkodowanej osoby, przenosić ją samemu z miejsca na miejsce. Gdy zawał serca przydarzy się w samotności, należy niezwłocznie zadzwonić po pogotowie i usiąść w pozycji półsiedzącej. W chwili, gdy chory poczuje zawroty głowy, powinien zacząć kaszleć lub zachowywać się tak, jakby chciał coś odkrztusić – będzie to pobudzało organizm do pracy. Należy w miarę możliwości poluzować kołnierzyk lub zdjąć obciskającą biżuterię i inne elementy garderoby. Jeśli to możliwe dobrze jest otworzyć okno i najważniejsze – nie dać ponieść się emocjom. Panika i stres mogą podpowiedzieć wiele niepotrzebnych czynności, które zaszkodzą a nie pomogą, np. pójście do sąsiada czy pojechanie na własną rękę do szpitala.
Jednym z objawów udaru słonecznego są dreszcze
Zbyt długie opalanie może prowadzić nie tylko do poparzeń słonecznych, ale i do udaru cieplnego. Jednym z jego objawów są dreszcze po opalaniu.
Zbyt długie opalanie może prowadzić nie tylko do poparzeń słonecznych, ale i do udaru cieplnego. Jednym z jego objawów są dreszcze po opalaniu. Nie wolno zignorować reakcji organizmu, udar słoneczny jest bardzo groźny dla zdrowia i życia. Objawy udaru słonecznego – gorączka, dreszcze, ból i zawroty głowy, wymioty Udar słoneczny daje charakterystyczne objawy, zwłaszcza że występuje w określonych sytuacjach, w których bardzo łatwo o przegrzanie organizmu. Twarz osoby, która ma udar cieplny, jest mocno czerwona, a w ciężkich przypadkach blada. Na początku zauważalne jest mocne pocenie, które potem całkowicie znika. Symptomami przegrzania organizmu są też ból i zawroty głowy, osłabienie, nudności, a czasem wymioty oraz wysoka gorączka. W związku z gorączką i szokiem cieplnym mogą pojawić się też dreszcze po opalaniu. Na ciele są zazwyczaj widoczne poparzenia słoneczne, jeśli udar nastąpił podczas długotrwałego opalania czy pracy bez właściwego okrycia w pełnym słońcu. Udar słoneczny stwierdzić można również po tym, że mowa przeradza się w bełkotanie, a koordynacja ruchów i napięcie mięśni są bardzo słabe. Charakterystyczne jest też bardzo szybkie tętno, a w skrajnych przypadkach wymagających natychmiastowej pomocy medycznej – utrata przytomności i oddechu. Pierwsza pomoc osobie z udarem słonecznym Gdy zauważone zostaną objawy udaru słonecznego, potrzebna jest natychmiastowa interwencja. Osobę z udarem należy przemieścić w cień, najlepiej by miejsce to było też przewiewne. Kolejnym krokiem jest usunięcie ciasnej odzieży i schładzanie ciała. Jeśli nie doszło do utraty przytomności, taką osobę można poić małymi porcjami chłodnej wody. Jeśli temperatura ciała mimo to nie zacznie spadać albo wystąpią kolejne symptomy, niezbędna będzie pomoc medyczna.
Choroba morska: nudności na statku lub łodzi
Choroba morska to dolegliwość osób, które przebywając na statku lub nawet małej łodzi doświadczają nudności czy zawrotów głowy. To jedna z chorób lokomocyjnych. Wiele osób ratuje się przyjmując od razu (albo jeszcze przed podróżą) tabletki na objawy choroby morskiej, jednak można je zwalczyć... siłą woli.
Choroba morska to dolegliwość osób, które przebywając na statku lub nawet małej łodzi doświadczają nudności czy zawrotów głowy. To jedna z chorób lokomocyjnych. Wiele osób ratuje się przyjmując od razu (albo jeszcze przed podróżą) tabletki na objawy choroby morskiej, jednak można je zwalczyć... siłą woli. Choroba morska to jednostka chorobowa, która należy do kręgu chorób lokomocyjnych. Polega na odczuwaniu dolegliwości, spowodowanych przemieszczaniem się środkiem transportu: samochodem (choroba lokomocyjna), samolotem (choroba powietrzna), statkiem lub łodzią (choroba morska). Choroba morska: przyczyny Przyczyną choroby morskiej jest reakcja mózgu na przebywanie na niepewnym, poruszającym się gruncie. Kołysanie się statku wywołać może brak integracji pomiędzy zmysłem wzroku, błędnikiem, a odbiorem bodźców z zewnątrz. Nie widzimy, że się poruszamy, co sprawia, że mózg nie wie, co się dzieje z ciałem. Objawy choroby morskiej wzmacniać będą bodźce z zewnątrz – w tym przypadku kołysanie. Choroba morska: objawy Człowiek, który odczuwa skutki choroby morskiej, najczęściej: wymiotuje, ma zawroty głowy (ma widoczne problemy z poruszaniem się), ma obniżony nastrój, ma obniżone możliwości fizyczne, nadmiernie się poci, mdleje, jest mu słabo. W najgorszym przypadku może ogarnąć go paniczny strach, może stracić przytomność i mieć problemy z oddychaniem. Jest to bardzo rzadkie, jednak zdarza się nawet u marynarzy – osób przygotowanych do pracy na statku. Choroba morska: leczenie W leczeniu objawów choroby morskiej można pójść dwiema drogami. Pierwsza jest o wiele łatwiejsza – sięgnąć po tabletki zwalczające nudności, poczucie dyskomfortu czy nadmiernego pocenia się. Są dostępne w aptece bez recepty, jednak ich działanie może okazać się silnie otumaniające. Skutkiem ubocznym zażycia leków jest brak koncentracji, senność lub spowolnienie reakcji. Będąc pasażerem na statku możesz przenieść się na pokład statku, poproś kogoś o rozmowę, oddychaj głęboko lub obserwuj linię horyzontu, aby uspokoić błędnik widokiem stałego punktu. To odciągnie uwagę od objawów. Możesz również dodać do herbaty odrobinę imbiru, który wyhamuje dolegliwości choroby morskiej.
Ukąszenie szerszenia może być niebezpieczne
Ukąszenie szerszenia objawia się zwykle zaczerwienieniem skóry, obrzękiem i opuchlizną. Organizm może również odpowiedzieć gorączką, dreszczami, bólem w klatce piersiowej i atakiem duszności.
Ukąszenie szerszenia objawia się zwykle zaczerwienieniem skóry, obrzękiem i opuchlizną. Organizm może również odpowiedzieć gorączką, dreszczami, bólem w klatce piersiowej i atakiem duszności. Szerszenie to owady z rodziny osowatych o długości około 4 cm. Ukąszenie szerszenia jest mniej groźne niż np. użądlenie przez pszczoły, ponieważ szerszenie nie zostawiają żądła w ciele człowieka. Mimo tego, jad szerszenia jest niebezpieczny, ponieważ zawiera substancje zakażające krew, atakujące mięśnie, uszkadzające nerki. Ukąszenie szerszenia – jak pomóc sobie lub innej osobie poszkodowanej 1. Zdejmij biżuterię. 2. Miejsce użądlenia i okolice przemyj wodą utlenioną lub jodyną. 3. Wykonaj okład – z Altacetu, sody oczyszczonej, octu, amoniaku lub kostek lodu. Namocz gazę którąś z wymienionych substancji i owiń bandażem wokół miejsca ukąszenia. Osobie ukąszonej przez szerszenia można podać leki przeciwbólowe. Ważne – Jeśli u osoby ukąszonej przez szerszenia wystąpi wysypka lub atak duszności, natychmiast należy wezwać lekarza. Ukąszenie szerszenia – lekarstwa na receptę Specjalistyczne leki, które podaje się w przypadku wystąpienia wymienionych wcześniej niebezpiecznych objawów, to: lek przeciwhistaminowy – Klemastyna (Clemastinum) bądź Difergan – dostępny w drażetkach lub syropie. W niebezpiecznych sytuacjach podaje się zastrzyk przeciwwstrząsowy – Fastject, który należy wbić w dowolne miejsce w skórze. Są to leki, które mogą nawet uratować życie. Ukąszenie meszki często prowadzi do poważnej choroby. Sprawdź, jak tego uniknąć. Reakcja anafilaktyczna po ukąszeniu jest bardzo groźna. Sprawdź jej objawy i leczenie. Wiesz co robić, kiedy użądli cię osa? Zobacz, na czym polega pierwsza pomoc w ukąszeniu osy.
Oparzenia termiczne – objawy i pierwsza pomoc
Oparzenie termiczne oznacza uszkodzenie ciała na skutek kontaktu z wysoką temperaturą, np. gorącymi płynami – wodą, tłuszczem, mlekiem itp., parą wodną, rozgrzanym przedmiotem, np. żelazkiem lub bezpośrednim źródłem ognia. Miejsce oparzenia należy dokładnie oczyścić.
Oparzenie termiczne oznacza uszkodzenie ciała na skutek kontaktu z wysoką temperaturą, np. gorącymi płynami – wodą, tłuszczem, mlekiem itp., parą wodną, rozgrzanym przedmiotem, np. żelazkiem lub bezpośrednim źródłem ognia. Miejsce oparzenia należy dokładnie oczyścić. Oparzenie termiczne 1 stopnia – objawy Oparzenia termiczne 1 stopnia są najłagodniejszą formą oparzeń – dotyczą naskórka. Oznaki oparzenia, to: zaczerwieniona skóra (rumień), opuchlizna, pieczenie skóry. Oparzenia termiczne 1 stopnia – pierwsza pomoc Oparzenia termiczne można leczyć samemu, jeśli nie są rozległe – zajmują nie więcej niż około 5 centymetrów. Należy dostosować się do następujących zaleceń: Na miejsce oparzenia skieruj strumień zimnej wody – przez minimum kwadrans lub do ustąpienia bólu. Jeżeli nie masz dostępu do zimnej wody, użyj żelowego opatrunku. Spryskaj oparzenie Panthenolem w stężeniu od 5 do 9% lub posmaruj żelem wychładzającym, np. aloesowym. Jeśli miejsce oparzenia pokrywa materiał – rozetnij go. Zdejmij biżuterię. Załóż opatrunek jałowy lub hydrożelowy – należy go zmieniać co dwie godziny. Jeśli pomimo spełnienia powyższych zaleceń, w miejscu oparzenia na skórze pojawiły się pęcherze lub ból się nasila, należy umówić się na wizytę lekarską. Opieka medyczna jest również niezbędna w przypadku pojawienia się oznak niedotlenienia – utrudnionego oddychania, zaburzeń świadomości. Ważne! Jeśli po oparzeniu termicznym pojawiły się pęcherze, nie wolno ich przekłuwać. Dotykanie rany może spowodować zakażenie.
Tętno, czyli inaczej puls, jest to liczba skurczów serca na minutę. Po każdym jego skurczu krew jest wtłaczana do tętnic. Aby zmierzyć tętno, należy odszukać jedną z tętnic ciała i sprawdzić, ile uderzeń na minutę można wyczuć. Serce dorosłego człowieka o przeciętnej kondycji fizycznej przeciętnie kurczy się 68-70 razy na minutę.
Tętno, czyli inaczej puls, jest to liczba skurczów serca na minutę. Po każdym jego skurczu krew jest wtłaczana do tętnic. Aby zmierzyć tętno, należy odszukać jedną z tętnic ciała i sprawdzić, ile uderzeń na minutę można wyczuć. Serce dorosłego człowieka o przeciętnej kondycji fizycznej przeciętnie kurczy się 68-70 razy na minutę. Jak powinien przebiegać pomiar tętna? Jeśli chcesz zmierzyć czyjeś tętno, wybierz moment, kiedy ta osoba jest spokojna. Po wysiłku fizycznym należy odczekać z pomiarem do momentu, kiedy puls się unormuje, czyli przynajmniej 15-20 minut. Będzie ci potrzebny zegarek z sekundnikiem albo stoper ustawiony na 60 sekund. Przyłóż dwa palce, wskazujący i środkowy do tętnicy, lekko je przyciśnij i o pełnej minucie zacznij liczyć uderzenia tętna. Zanotuj wynik, jaki osiągniesz po minucie. Jeśli korzystasz ze stopera, włącz go i policz, ile razy uderzy tętno do momentu, kiedy upłynie 60 sekund. Ta liczba oznacza tętno spoczynkowe badanej osoby. Gdzie znajdują się tętnice, na podstawie pracy których można określić puls? Na ogół tętno bada się, przykładając dwa palce do tętnic promieniowej, jednej z tętnic powierzchniowych, znajdującej się po wewnętrznej stronie nadgarstka. Można jednak zbadać je także na tętnicy szyjnej zewnętrznej, tętnicy ramiennej, skroniowej, udowej, lub podkolanowej. Na jakie cechy tętna warto zwrócić uwagę podczas pomiaru? Oprócz częstotliwości, czyli liczby uderzeń na minutę, warto też spróbować określić: miarowość, czyli jednakowe odstępy czasowe pomiędzy poszczególnymi uderzeniami, siłę tętna – czy uderzenia są łatwo wyczuwalne, silne, czy może przeciwnie, słabe i ledwo wyczuwalne, symetrię – czy tętno mierzone po prawej stronie, np. na prawej ręce, jest takie samo jak tętno mierzone po lewej stronie. Właściwe rozpoznanie tych parametrów może wymagać wprawy. Nie należy przedwcześnie się niepokoić, jeśli któraś z wartości tętna podczas badania okaże się nieprawidłowa. Badanie należy powtórzyć, można poprosić inną osobę, żeby przeprowadziła je niezależnie, a jeśli nieprawidłowość będzie się powtarzała, należy poprosić o kolejne badanie lekarza lub pielęgniarza.
Przedawkowanie tabletek nasennych. Jak się objawia i leczy?
Leki nasenne są zażywane coraz częściej, nawet w łagodnych przypadkach bezsenności. Przedawkowanie leków nasennych jest niebezpieczne dla organizmu. Może spowodować nawet porażenie ośrodka oddechowego i śmierć.
Leki nasenne są zażywane coraz częściej, nawet w łagodnych przypadkach bezsenności. Przedawkowanie leków nasennych jest niebezpieczne dla organizmu. Może spowodować nawet porażenie ośrodka oddechowego i śmierć. Leki nasenne – czym są? Leki nasenne można podzielić na trzy grupy: barbiturany, benzodiazepiny i niebarbiturowe. Leki z tych grup różnią się właściwościami i mocą działania. Najgroźniejszą grupą leków nasennych sa barbiturany. Spożywane przez dłuższy czas powodują uzależnienie fizyczne i psychiczne. Przedawkowanie leków nasennych może spowodować nawet śmierć. Przedawkowanie leków nasennych – objawy Barbiturany i benzodiazepiny można w łatwy sposób przedawkować i wywołać niepożądane objawy. Barbiturany przez swoje właściwości toksyczne szybciej uzależniają od siebie organizm i powodują zależność fizyczną, a także psychiczną. Barbituranami łatwo się zatruć, co wywołuje utratę przytomności i zapaść krążeniową. Po zatruciu barbituranami może też dojść do upośledzenia funkcji układu oddechowego, a czasem i porażenia, co prowadzi do śmierci. Przy uzależnieniu od leków nasennych po ich odstawieniu mogą pojawić się takie objawy jak: drgawki, drżenia mięśni, lęki, niepokój, omamy, bóle brzucha, zaburzenia krążenia, a także nadmierne pocenie się. Przedawkowanie leków nasennych – leczenie Przedawkowanie leków nasennych wymaga pomocy specjalisty. Dobrze, jeśli można podać lekarzowi informację o dawce i rodzaju przyjętych leków, a także innych substancji psychoaktywnych. Lekarz wezwany do przypadku zatrucia lekami nasennymi ocenia stan ogólny zatrutego i szczegółowo określa parametry życiowe (ocenia wydolność krążeniową i oddechową). Po zakończeniu wywiadu z lekarzem, najczęściej podejmuje się diagnostykę w celu wykrycia ewentualnego uzależnienia, a nawet kieruje się pacjenta do ośrodków leczących uzależnienia. Czasami stosuje się leczenie szpitalne. Pobyt pacjenta w szpitalu pozwala kontrolować parametry kliniczne i zmniejsza lęk pacjenta przed niemożnością otrzymywania pomocy lekarskiej. Izolacja na oddziale szpitalnym utrudnia też dostęp do tych leków. Samo leczenie polega na zmniejszeniu dawek benzodiazepiny, aż w końcu do całkowitego ich odstawienia przez chorego. Niekiedy jest tak, że osoby cierpiące na bezsenność, zaburzenia depresyjne i lękowe kieruje się do opieki psychiatrycznej. Zaleca się także stosowanie leków normotymicznych, które wspomagają wytrwanie w abstynencji. Kiedy brać leki na bezsenność? Jak stosować środki nasenne w płynie i tabletkach? Od czego zależy długość życia? Które kraje zamieszkują najdłużej i najkrócej żyjący ludzie? Na bezsenność najlepsze są zioła! Dowiedz się więcej o objawach i leczeniu problemów ze snem.
Róża przyranna to ostre zapalenie skóry, które objawia się silnym bólem i zaczerwienieniem uszkodzonej tkanki. Do rozwoju przykrych objawów dochodzi za sprawą paciorkowców.
Róża przyranna to ostre zapalenie skóry, które objawia się silnym bólem i zaczerwienieniem uszkodzonej tkanki. Do rozwoju przykrych objawów dochodzi za sprawą paciorkowców. Najbardziej narażone na różę przyranną są noworodki, dzieci, osoby starsze oraz osoby z osłabionym systemem immunologicznym. Rany najbardziej podatne na zakażenie Największe prawdopodobieństwo infekcji różą przyranną występuje przy uszkodzeniach skóry, w których występują: nierówne, poszarpane brzegi, stłuczenia, ugryzienia zwierząt, rozległe otarcia powierzchniowe naskórka, zabrudzenie rany np. ziemią lub przedmiotem, którym została spowodowana. Objawy zakażenia rany różą W momencie zranienia i tuż po nim szczególnie w przypadku poważnego naruszenia tkanek, należy zachować odpowiednie środki ostrożności oraz bezwzględną higienę. Do najczęstszych symptomów świadczących o tym, że rana została zainfekowana różą przyranną należą: pulsowanie, pieczenie, pojawienie się ropnej wydzieliny, obrzęk i wyraźne ocieplenie skóry wokół rany. Dodatkowe objawy mogące wskazywać na głębokie zakażenie tkanek to: ból – szczególnie przy dotyku i późniejsze znieczulenie uszkodzonej skóry, wylewy podskórne i zasinienia. Symptomy róży przyrannej niestety pojawiają się dopiero w przypadku już rozwiniętego zakażenia, dlatego wówczas należy jak najszybciej zgłosić się do lekarza. Róża przyranna Róża przyranna to zakażenie skóry o ostrym przebiegu. Wywołują ją paciorkowce, dlatego leczenie wymaga zastosowania antybiotykoterapii. Charakterystyczne dla róży jest silne zaczerwienienie skóry wokół rany oraz opuchlizna. Bardzo często towarzyszy temu powiększenie węzłów chłonnych znajdujących się najbliżej rany oraz gorączka. Jak zapobiegać zakażeniu rany? W przypadku uszkodzenia skóry należy jak najszybciej przemyć/przepłukać ranę wodą utlenioną lub solą fizjologiczną, aby usunąć wszelkie zanieczyszczenia. Następnie wskazane jest zastosowanie maści z antybiotykiem, którą można dostać w aptece bez recepty. Potem zakłada się jałowy opatrunek. Jeżeli rana jest głęboka, rozległa, została zanieczyszczona lub jest wynikiem ugryzienia zwierzęcia należy jak najszybciej udać się do lekarza, ponieważ istnieje ryzyko zakażeń takich jak tężec czy sepsa.
Zatrucia lekami wymagają natychmiastowej interwencji lekarskiej. Kluczowe jest ustalenie, jaki konkretnie lek został przyjęty przez chorego – od tego zależy metoda jego leczenia.
Zatrucia lekami wymagają natychmiastowej interwencji lekarskiej. Kluczowe jest ustalenie, jaki konkretnie lek został przyjęty przez chorego – od tego zależy metoda jego leczenia. Przy zatruciu lekami czasem wystarczy podanie środków dożylnych, ale niekiedy – zwłaszcza przy zatruciu antydepresantami i psychotropami – konieczne jest płukanie żołądka. Leczenie zatrucia lekami przeciwbólowymi Całkowite oczyszczenie organizmu z nadmiernej ilości środków przeciwbólowych jest możliwe – nawet przy ciężkim zatruciu – w ciągu 8 godzin od zażycia leków. Podaje się w tym celu dożylnie dawkę acetylocysteiny bądź metioniny. Leczenie zatrucia lekami nasercowymi Objawy przedawkowania leków nasercowych ustępują po dożylnym podaniu atropiny, która leczy bradykardię i podnosi ciśnienie krwi. W razie wystąpienia wstrząsu kardiogennego stosuje się glukagon albo izoprenalinę. Leczenie zatrucia lekami antydepresyjnymi Trudniej oczyścić organizm z substancji obecnych w środkach antydepresyjnych. Nieodzowna jest tu hospitalizacja. Trzeba reagować szybko, bo silne zatrucie prowadzi do zaburzeń pracy serca i trudności w oddychaniu. Leczenie polega na natychmiastowym płukaniu żołądka i podaniu węgla aktywnego. Leczenie zatrucia lekami psychotropowymi Najgroźniejsze w skutkach jest zatrucie psychotropami. Życie osoby, która przedawkowała leki uzależnione jest od tego, jak szybko otrzyma pomoc lekarską. Leczenie przebiega w warunkach intensywnej opieki medycznej. Przeprowadza się płukanie żołądka, podaje węgiel aktywny i diazepam. Konieczna jest także intubacja. Umiesz udzielać pierwszej pomocy? A co w przypadku pierwszej pomocy po zatruciu lekami? Czy wiesz, kiedy leki szkodzą? Oto 5 faktów o psychotropach. Bierzesz leki? Poznaj objawy zatrucia lekami przeciwbólowymi i nasercowymi: jak rozpoznać zatrucie?
Przedawkowanie leków: jak udzielić pierwszej pomocy?
Do zatrucia lekami może dojść w wyniku nieumyślnego przyjęcia dodatkowej dawki farmaceutyku, połknięcia przez dziecko znalezionych przypadkowo tabletek lub celowego przedawkowania.
Do zatrucia lekami może dojść w wyniku nieumyślnego przyjęcia dodatkowej dawki farmaceutyku, połknięcia przez dziecko znalezionych przypadkowo tabletek lub celowego przedawkowania. Przed przystąpieniem do udzielania pomocy, trzeba sprawdzić przytomność osoby poszkodowanej. Najważniejsza jest jednak ocena oddechu – czasem konieczne może się okazać rozpoczęcie resuscytuacji. Jak rozpoznać zatrucie lekami? Zatrucie lekami może dawać różne objawy, w zależności od tego, jakie środki zostały przyjęte przez chorego. Większość oznak przedawkowania tabletek ciężko dostrzec, zwłaszcza jeśli osoba poszkodowana jest nieprzytomna. Najbardziej charakterystycznymi są: 1. Objawy ze strony układu pokarmowego: nudności i wymioty. 2. Objawy ze strony układu nerwowego: rozszerzone albo zwężone źrenice, zaburzenia świadomości, nadpobudliwość, drgawki, śpiączka. 3. Objawy ze strony układu krwionośnego: przyspieszone bądź zwolnione tętno. 4. Objawy ze strony układu mięśniowego: zwiotczenie mięśni, bezwładność. Pierwsza pomoc przy zatruciu lekami – krok po kroku Zatrucie lekami zagraża życiu – jeśli pomoc nie zostanie udzielona w ciągu kilku godzin od przedawkowania, może dojść do nieodwracalnych zmian w organizmie, a nawet do śmierci. W każdym przypadku nieodzowna jest pomoc medyczna. Po rozpoznaniu objawów typowych dla zatrucia, trzeba: 1. Spróbować usunąć toksyczne substancje z organizmu poprzez sprowokowanie wymiotów. Pomóc może podrażnienie palcem tylnej ściany gardła lub podanie choremu litra wody. Jeśli próba się nie powiedzie, należy próbować do skutku, natomiast jeśli się powiedzie – powtórzyć czynność jeszcze kilka razy, aż cała zawartość żołądka zosytanie wyrzucona z organizmu. Prowokować wymiotów nie wolno, kiedy osoba, której udzielamy pomocy jest nieprzytomna – może to doprowadzić do zachłyśnięcia się treścią pokarmową. 2. U osoby nieprzytomnej – sprawdzić oddech. Aby to zrobić, trzeba zbliżyć policzek do ust chorego i liczyć wydechy przez 10 s, obserwując jednocześnie klatkę piersiową. Niezależnie od wyników obserwacji, zadzwonić po karetkę. 3. Jeśli klatka piersiowa się unosi – ułożyć chorego w pozycji bocznej i w oczekiwaniu na pomoc medyczną co minutę kontrolować oddech. 4. Jeśli klatka piersiowa się nie unosi lub unosi się nieregularnie – natychmiast rozpocząć resuscytację: uklęknąć nad poszkodowanym, zdjąć, rozpiąć lub przeciąć bluzkę, położyć dłonie na klatce piersiowej (jedna na drugiej, tak żeby nadgarstki znajdowały się na wysokości mostka) i spleść palce, wyprostować ręce w łokciach, wykonać 30 rytmicznych uciśnięć, odgiąć głowę poprzez uniesienie palcami brody (drugą dłonią podtrzymywać czoło), otworzyć usta poszkodowanego, zatkać palcami nos poszkodowanego, wykonać głęboki wdech i wdmuchiwać powietrze w usta poszkodowanego przez sekundę, puścić nos, ponowić wdmuchiwanie powietrza, powtarzać cały cykl do skutku. 5. Zabezpieczyć wszystko, co może nosić ślady połkniętych przez chorego leków (opakowanie bądź próbkę treści żołądkowej). Bierzesz leki? Poznaj objawy zatrucia lekami przeciwbólowymi i nasercowymi: jak rozpoznać zatrucie? Czy wiesz, kiedy leki szkodzą? Oto 5 faktów o psychotropach. Jak wykonać detoks? Zapoznaj się z leczeniem zatrucia lekami.