Jak uniknąć choroby w okresie jesienno-zimowym? Działaj profilaktycznie
Codziennie nawyki mogą znacząco zminimalizować ryzyko infekcji.
Jesień to czas, w którym znacznie łatwiej zachorować. Zmienna pogoda i brak słońca sprawiają, że nasz organizm musi przystosować się do nowych warunków, jest osłabiony i znacznie szybciej łapie wszelkie infekcje. By wypracować odporność, powinniśmy skupić się na kilku ważnych aspektach: zdrowej diecie, odpowiedniej dawce aktywności oraz pamiętać o regeneracji i odpoczynku. Zbilansowana jesienna dieta Prawidłowy i zdrowy jadłospis to podstawa dobrze funkcjonującego organizmu. Produkty, które zjadamy, zapewniają nam energię i odżywiają ciało. Szczególnie w okresach osłabionej odporności, takich jak jesień, warto dokładnie przyjrzeć się swojej diecie. Czy znajduje się w niej wystarczająco dużo witamin, minerałów i zdrowych węglowodanów, dających energię do działania? Najcenniejsza wskazówka dotycząca jesiennej diety to urozmaicenie. Warto pamiętać, by wybierać pełnowartościowe posiłki, w których znajduje się odpowiednia ilość makroskładników. Kasze, ryż, pieczywo graham, a także białko jaja kurzego czy chude mięso to sprzymierzeńcy odporności i dobrego samopoczucia. W okresie jesiennym warto również częściej sięgać po tłuszcze z grupy omega-3, znajdujące się w rybach oraz olejach: lnianym i rzepakowym. Czego unikać? Przetworzonej żywności, która zawiera dużo cukru. Osłabia on procesy odbudowy flory bakteryjnej w jelitach. Aktywność fizyczna Ruch wspiera odporność organizmu, pomaga utrzymać odpowiedni poziom tkanki tłuszczowej i ma również zbawienny wpływ na samopoczucie, które często ulega obniżeniu w okresie jesienno-zimowym. Jaka aktywność fizyczna będzie najlepsza? Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Wybierzmy taki rodzaj sportu, który odpowiada naszym upodobaniom. Już codzienne, długie spacery wesprą funkcjonowanie organizmu, dodając energii i poprawiając odporność. Warto zacząć od małych kroków, jeśli wcześniej nie mieliśmy do czynienia ze sportem. Dobrym rozwiązaniem będzie również aktywność wykonywana w pomieszczeniach: zajęcia grupowe na siłowni lub basen. Jesień i zima to również czas na spróbowanie swoich sił na łyżwach lub nartach – nowe hobby z pewnością poprawi humor i zadba o twoje ciało. Zasłużony odpoczynek Dbanie o odporność i zdrowie nie powinno kojarzyć się z przymusem i ciągłym pędem. Starajmy się, by codzienne działania były przyjemne oraz służyły ciału i duszy. Nie należy również zapominać o odpoczynku. To właśnie czas regeneracji ma wielkie znaczenie w procesie budowania odporności i zdrowia. Sen to oczywiście pierwszy i niezbędny element zdrowego uzupełniania energii, lecz warto również pamiętać, że na regenerację ciała składa się też spokój ducha. Odpręża cię spacerowanie? A może lubisz majsterkować lub usiąść w kawiarni i poczytać książkę? Wybierz taki sposób odpoczynku, który w pełni pozwoli ci na oderwanie się od rzeczywistości, choćby na kilkanaście minut w ciągu dnia. Co jeszcze może pomóc w uniknięciu infekcji? Zakażenia górnych dróg oddechowych, bo to właśnie z nimi najczęściej mamy do czynienia jesienią i zimą, wywoływane są przez wirusy, które wnikają do organizmu przez usta i nos. Codzienne kontakty z ludźmi sprawiają, że trudno ich całkowicie uniknąć, lecz można zminimalizować ryzyko zarażenia. Pomoże w tym wyrób medyczny Bloxin. Dzięki zawartości trzech substancji, których działanie zostało potwierdzone w badaniach klinicznych, takich jak: jota-karagen, ektoina, kwas hialuronowy, Bloxin tworzy na błonie śluzowej warstwę ochronną, która wspomaga jej naturalną barierowość, stanowiąc mechaniczną barierę przed wnikaniem i namnażaniem się wirusów grypy typu B i C oraz koronawirusów w organizmie. Bloxin występuje w dwóch wariantach: żelu do nosa oraz żelu stosowanego w jamie ustnej. Dzięki wygodnej formie sprayu preparat można zabrać ze sobą wszędzie i mieć zawsze pod ręką, kiedy potrzebujemy dodatkowej ochrony. Bloxin ma zastosowanie prewencyjne na szerokie spektrum wirusów powodujących infekcje górnych dróg oddechowych, tj. wirusy grypy typu B i C oraz koronawirusów, mogących powodować grypę i przeziębienie, sprawdzi się więc jako uniwersalna pomoc. Co ważne, Bloxin można stosować już powyżej pierwszego roku życia, więc jest to produkt dla całej rodziny. Jesień i zima nie powinny nas ograniczać. By w pełni cieszyć się aktywnością i zdrowiem, warto zapobiegać infekcjom, stosując profilaktyczne rozwiązania. Artykuł powstał z udziałem marki Bloxin
Rozgrzewające napary z tymiankiem, miodem i imbirem lub kurkumą
Gorące napary z dodatkiem ziół i miodu rozgrzeją Cię nawet w największe przymrozki. Mają również wiele właściwości zdrowotnych i wzmacniają naszą odporność. Poniżej znajdziecie domowe przepisy na rozgrzewające napoje z tymianku, miodu i imbiru oraz kurkumy. Rozgrzewające napary - właściwości zdrowotne Pierwszym składnikiem, który często wykorzystywany jest w zdrowotnych napojach jest miód. Ma on niezwykle silne właściwości antybakteryjne, z niektórymi drobnoustrojami radzi sobie lepiej niż antybiotyki. Jednocześnie obniża ciśnienie krwi, leczy wrzody żołądka, przyspiesza gojenie ran i łagodzi ból gardła. Równie ciekawym składnikiem jest imbir. Ma on wszechstronne zastosowanie, w Azji wykorzystywany jest jako naturalne lekarstwo na przeziębienie, mdłości, a nawet bólu miesiączkowe. Dodatkowo ułatwia trawienie, działa przeciwobrzękowo i przeciwzapalnie. Kurkuma z kolei posiada w sobie leczniczy związek o nazwie kurkumina. Pomaga ona w walce z chorobami układu oddechowego, pasożytami, oraz stanami zapalnymi lub niedrożnością układu pokarmowego. Niedawno udowodniono, że kurkuma wspiera również działanie mózgu i może zapobiec chorobie Alzheimera. Przepis na rozgrzewający napar z tymianku 3 gałązki świeżego tymianku 250 ml wody sok z połowy cytryny miód Jak zrobić napar z tymianku? Tymianek zalewamy wrzącą wodą. Kiedy nieco przestygnie dodajemy miód i sok z cytryny. Dokładnie mieszamy. Przepis na rozgrzewający napar z miodem i imbirem kawałek świeżego imbiru 3 łyżki miodu 500 ml wody cynamon kardamon 1/2 pomarańczy Jak zrobić napar z miodem i imbirem? Bierzemy korzeń świeżego imbiru o długości 2-3 cm. Obieramy i ścieramy na tarce o drobnych oczkach. Imbir wrzucamy do garnka z wodą i zagotowujemy. Do naparu dodajemy cynamon, kardamon oraz miód. Napój rozlewamy do szklanek i dodajemy po 1-2 plasterki pomarańczy. Przepis na rozgrzewający napar z kurkumą 1/2 łyżeczki kurkumy łyżka miodu 300 ml wody szczypta chili w proszku lub pieprzu Jak zrobić rozgrzewający napar z kurkumą? Kurkumę zalewamy wrzącą wodą. Czekamy aż odrobinę ostygnie i dodajemy miód oraz pieprz. Można również dodać plasterki cytryny lub pomarańczy. Wypijamy ciepły.
Jesienny spadek odporności – skąd się bierze, jak zapobiegać?
Jesienny spadek odporności dotyka bardzo wielu osób, szczególnie dzieci i osób starszych. Odpowiednio zbilansowana dieta i suplementacja zapobiegną przeziębieniom i infekcjom. Poniżej znajdziecie najlepsze sposoby na wzmocnienie układu immunologicznego w okresie jesienno-zimowym. Przyczyny jesiennego spadku odporności Jesienią nasza odporność wystawiana jest na próbę. Ciągłe zmiany temperatur, deszcz, silny wiatr to warunki, w których łatwo o przeziębienie. W okresie jesienno-zimowym zdecydowanie bardziej uboga jest nasza dieta - brak w niej świeżych warzyw i owoców, które mają mnóstwo witamin, wspierających prace organizmu. Za obniżenie odporności odpowiada również niedostateczna ilość promieni słonecznych, które wpływają na produkcje bardzo ważnej dla organizmu witaminy D. Warto wiedzieć, że witamina D ma większy wpływ na odporność niż witamina C. Najczęstsze przyczyny jesiennego spadku odporności to: trudne warunki klimatyczne - zmiany temperatur, deszcz i wiatr, niedobory witaminowe (wynikające z nieodpowiedniej diety i braku słońca), brak aktywności fizycznej, ciągły stres, niewystarczająca ilość snu. Sposoby na jesienny spadek odporności Dieta na odporność Zdrowa, pełnowartościowa dieta to najlepszy sposób na wzmocnienie odporności. Ważne jest to, aby nie doprowadzić do niedoborów witamin i składników odżywczych. W diecie nie powinno zabraknąć witaminy C, która zwiększa odporność błon śluzowych na zakażenia. Najwięcej witaminy C znajdziesz w: natce pietruszki, papryce, brokułach, brukselce, czarnej porzeczce, owocach dzikiej róży, truskawce. Dobrym sposobem na wsparcie odporności jest wprowadzenie do diety produktów antybakteryjnych i antywirusowych, naturalnych antybiotyków takich jak: czosnek, cebula, miód czy kiszonki. Suplementy diety na odporność Ponieważ jesienią nie mamy dostępu do świeżych warzyw i owoców, warto wesprzeć swoją dietę gotowymi suplementami. Warto zakupić preparaty z witaminą C, która wspiera układ odpornościowy, zapobiega chorobom i przeziębieniom. Bardzo istotna jest również witamina D, która zapobiega rozwojowi infekcji i również wzmacnia układ immunologiczny. W okresie jesiennym ponad 80% Polaków ma niedobór tej witaminy, dlatego naprawdę warto włączyć ją do suplementacji. Przyjęcie jej w sposób naturalny jest wręcz niemożliwe, ze względu na bardzo małą ilość promieni słonecznych, z kolei w pokarmach występuje w bardzo małej ilości. View Burdaffi on the source website Jak radzić sobie z obniżoną odpornością? Dieta i suplementacja jest podstawą w okresie jesienno-zimowym, jednak warto wprowadzić sprawdzone sposoby, które zapobiegną przeziębieniom i infekcjom. Najlepsze sposoby na odporność jesienią to: stopniowe hartowanie i przyzwyczajanie organizmu do niskich temperatur - naprzemienny prysznic w chłodnej i ciepłej wodzie, sauna, odpowiednia ilość snu (minimum 7 godzin), unikanie stresu, nawadnianie organizmu, unikanie używek, przede wszystkim papierosów i alkoholu, odpowiedni ubiór "na cebulkę", unikanie kontaktu z chorymi i odpowiednia higiena, wietrzenie i nawilżanie pomieszczeń, stosowanie rozgrzewających ziół i przypraw, wzmacnianie jelit poprzez przyjmowanie probiotyków, codzienna aktywność fizyczna.
Suplementy na jesień – zestaw niezbędnych suplementów na jesień
Suplementy są niezbędne, aby utrzymać zdrowie i dobre samopoczucie w okresie jesienno-zimowym. Odpowiednio dobrane witaminy i składniki odżywcze wzmocnią organizm i uodpornią go na częste zmiany pogody. Poniżej znajdziecie listę podstawowych suplementów na jesień, które zapobiegną przeziębieniom i jesiennej chandrze. Suplementy na jesień na odporność Zmienne warunki pogodowe, chłodne wieczory, silne wiatry to najczęstsze powody jesiennych zachorowań. Niską odporność organizmu można wzmocnić odpowiednimi suplementami diety i probiotykami. Szczególne znaczenie dla naszego układu immunologicznego mają witaminy C i D. Niewiele osób wie, że to właśnie witamina D ma największe znaczenie dla naszej odporności. Jesienią i zimą ponad 80% Polaków cierpi na jej niedobór. Skutkuje to nie tylko obniżeniem odporności, ale również pogorszeniem nastroju, sennością i brakiem energii. Zalecana dzienna dawka suplementacji witaminy D wynosi od 800 do 2000 IU. Suplement powinno się przyjmować wraz z tłustym posiłkiem, co znacznie zwiększa wchłanialność. View Burdaffi on the source website Suplementy na jesienną depresję Krótkie jesienne dni oraz brak światła słonecznego powodują pogorszenie nastroju, a niekiedy nawet depresję sezonową. Istnieje jednak kilka suplementów, dzięki którym możemy polepszyć nastrój i naładować się pozytywną energią. Z pomocą przyjdzie nam naturalny suplement na jesienną depresję, czyli ekstrakt z dziurawca. Możemy go przyjmować w postaci naparu, kapsułek lub tabletek. Równie skuteczne będą suplementy takich składników jak: melisa, witaminy z grupy B, magnez, wapń, dzika róża. Suplementy na jesień - zdrowe stawy Brak stałego dostępu do światła słonecznego sprawia, że organizm obniża wydzielanie hormonów odpowiedzialnych za prawidłowe funkcjonowanie mięśni i stawów. Na stan stawów negatywnie również wpływają częste zmiany temperatur i siedzący tryb życia. Aby zadbać o prawidłowe funkcjonowanie mięśni i stawów należy zażywać suplementy na bazie kolagenu, wyciągu z dzikiej róży, witaminy C, kwasu hialuronowego.
Odporność organizmu – 4 naturalne sposoby na wzmocnienie odporności
Naturalne sposoby na wzmocnienie organizmu są przydatne szczególnie jesienią, który jest sezonem przeziębień i infekcji. Słaba odporność sprawia, że każdy wirus czy bakteria w naszym otoczeniu doprowadza nas do ciągłych chorób. Istnieją jednak domowe sposoby na odporność, które zaradzą temu problemowi. Domowe sposoby na wzmocnienie odporności Zdrowa dieta na wzmocnienie organizmu Zdrowa, zbilansowana dieta jest niezbędna, jeśli zależy nam na silnym i odpornym organizmie. Odpowiednia ilość witamin i składników odżywczych sprawi, że nasze ciało będzie pracowało na najwyższych obrotach. Zdrowa dieta na odporność powinna opierać się na chrupiących warzywach i owocach, świeżych ziołach i przyprawach oraz zdrowych tłuszczach. Produkty które koniecznie muszą się znaleźć w Twoim jadłospisie to: natka pietruszki, kiszonki, czarne porzeczki, papryka, brokuły, brukselka, marchewka, jarmuż, szpinak inne owoce i warzywa. To produkty bogate w witaminę C i beta-karoten, które mają bezpośredni wpływ na wzmocnienie układu odpornościowego i zapewnią prawidłową pracę całego organizmu. Aktywność fizyczna i ruch na świeżym powietrzu na odporność Wysiłek fizyczny zwiększa aktywność leukocytów oraz związków niszczących wirusy i bakterie. Ruch na świeżym powietrzu dodatkowo zahartuje i dotleni organizm. Codzienna aktywność fizyczna nie tylko wzmocni organizm, ale także pomoże nam pozbyć się stresu. Ćwiczenia nie muszą być bardzo zaawansowane czy absorbujące. Na dobry początek trzy godziny spaceru tygodniowo w zupełności wystarczą. Odporność zwiększy wypoczynek i odpowiednia ilość snu Wypoczynek to bardzo ważny aspekt, dzięki któremu nasz organizm może się zregenerować. Stres i nerwy podwyższają ilość produkcji kortyzolu. Zwiększone stężenie tego hormonu we krwi wpływa na spadek liczby komórek odporności. Odpoczynek, oderwanie się od codziennych problemów ma zbawienny wpływ na nasz organizm. Odpowiednio długi sen to idealny sposób na regeneracje. Miód na wzmocnienie odporności Miód ma w sobie mnóstwo witamin i składników odżywczych, które zwiększają odporność organizmu. Aby wzmocnić działanie miodu, warto dodać do niego czosnek i sok z cytryny. Taki koktajl to prawdziwa bomba witaminowa. Najlepiej zadziała miód, który rozpuszczał się w wodzie przez całą noc. Na odporność świetnie sprawdzą się również propolis i pyłek pszczeli.
Syrop z pędów sosny - domowy sposób na ból gardła i przeziębienie
Syrop z pędów sosny to naturalny antybiotyk na przeziębienie i ból gardła. Nazywany jest również syropem majowym, gdyż właśnie w tym czasie zbiera się pędy tej rośliny. Ten domowy lek ma pyszny, słodki smak - jest idealnym dodatkiem do herbaty lub naleśników. Najlepszym okresem na zrywanie pędów sosny jest połowa maja, kiedy osiągają one odpowiednią długość - 12 cm. Powinny być jasnozielone i posiadać brązową łupinę. Przycinamy je ostrym narzędziem - nożem bądź sekatorem. Jakie składniki odżywcze są w sośnie? Wnętrze sosny ma dużo składników odżywczych, które pozytywnie oddziałują na organizm człowieka. Witamina C i garbniki mają silne właściwości przeciwzapalne i antybakteryjne. W roślinie znajdują się również duże pokłady flawonoidów, które zapobiegają miażdżycy, nowotworom i zwiększają odporność organizmu. Pędy i pączki zawierają olejki eteryczne o działaniu wykrztuśnym i antyseptycznym. Syrop z pędów sosny - właściwości Syrop z pędów sosny wzmacnia odporność organizmu. Ma również działanie wykrztuśne i bakteriobójcze, dzięki czemu stanowi naturalny lek na ból gardła i choroby układu oddechowego. Wyciąg z sosny to naturalny antybiotyk, który w celach profilaktycznych można stosować przez cały rok. Regularne zażywanie płynu zwiększy odporność na przeziębienie i grypę. Stosuje się go również na dolegliwości nefrologiczne. Syrop z pędów sosny - przepis Składniki na syrop z pędów sosny: duży słoik pędów sosny miód lub cukier woda Sposób przygotowania: Pędy dokładnie myjemy i kroimy na cienkie plasterki o grubości do 1 cm. Następnie wkładamy je do wyparzonego słoika naprzemiennie ze słodzikiem. 1 warstwa pędów - 3 łyżki miodu bądź cukru. Zawartość słoika dociskamy łyżką i dolewamy pół szklanki wody. Słoik zakręcamy i stawiamy w słoneczne miejsce na okres min. 2 tygodni. Po tym czasie przelewamy powstały syrop przez sitko do czystego słoiczka. Syrop z pędów odstawiamy do chłodnego i ciemnego miejsca. W takich warunkach spokojnie może stać przez kilka lat. Nie zepsuje się i nie straci swoich zdrowotnych właściwości. Znacie jakieś sprawdzone, domowe sposoby na kaszel i przeziębienie?
Maski antysmogowe do biegania, na rower i w drodze do pracy. Czy rzeczywiście są potrzebne?
Maska antysmogowa zatrzymuje większość szkodliwych cząsteczek unoszących się w powietrzu zanieczyszczonym przez spaliny i dym z kominów. Bez niej nie wolno uprawiać sportu na dworze, kiedy stężenie pyłów przekracza normę. O tym, kiedy trzeba włożyć maskę przeciw smogowi, informują aplikacje mobilne.
Maska antysmogowa zatrzymuje większość szkodliwych cząsteczek unoszących się w powietrzu zanieczyszczonym przez spaliny i dym z kominów. Bez niej nie wolno uprawiać sportu na dworze, kiedy stężenie pyłów przekracza normę. O tym, kiedy trzeba włożyć maskę przeciw smogowi, informują aplikacje mobilne. Przy wyborze maski antysmogowej należy sprawdzać, czy dany produkt ma certyfikat nadany zgodnie z dyrektywami Unii Europejskiej. Cena maski wynosi 100–300 zł, ale trzeba też doliczyć koszt wymiennych filtrów (10 zł za sztukę, która wystarcza na 20–50 godzin użytkowania). Maska antysmogowa – konieczność czy moda? Kiedy Polska trafiła do czołówki krajów o największym zanieczyszczeniu powietrza, wielokrotnie przekraczającym europejskie normy, producenci masek antysmogowych zaczęli mieć pełne ręce roboty. Ten rodzaj zabezpieczenia, stający się powoli elementem codzienności mieszkańców dużych miast, nikogo już nie dziwi. Wielu jest jednak sceptyków, którzy nie wierzą w skuteczność filtrów, a w nagłym wzroście popularności masek widzą wyłącznie chęć łatwego zarobku. Przyczynia się do tego fakt, że istnieje niewielka świadomość społeczna na temat szkodliwości smogu. Ten cichy zabójca ma rokrocznie kilka milionów ofiar – odpowiada za powstawanie nowotworów i chorób sercowo-naczyniowych. Toksyczne cząsteczki i pyły, które są w nim zawarte, docierają nie tylko do płuc, lecz także do układu krwionośnego. Zatrzymać je może jedynie maska antysmogowa, choć nawet ona nie ma stuprocentowej skuteczności. Na czym polega działanie maski antysmogowej? Maska na smog powinna być przeciwpyłowa, czyli wyposażona w filtr wyłapujący PM 10 (pyły o średnicy mniejszej niż 10 μm) i PM 2,5 (pyły o średnicy mniejszej niż 2,5 μm). Sam materiał przepuszcza ponad 70% toksyn, dlatego maska bawełniana – choć bardzo tania – nie jest najlepszym wyborem, jeśli chodzi o ochronę przed smogiem. Dla porównania: powietrze, które przenika przez filtr w masce przeciwpyłowej, zostawia na nim 95–99 % szkodliwych cząsteczek. Najlepsze efekty dają filtry mające dodatkowa powłokę z węgla aktywnego. Jest ona w stanie zatrzymać także niebezpieczne gazy, np. tlenek azotu i tlenek siarki. Szczególnie zaleca się takie maski tym, którzy przebywają w pobliżu ruchliwych ulic, gdyż NO2 i SO2 należą do najczęstszych zanieczyszczeń komunikacyjnych. Kiedy stężenie pyłów w powietrzu przekracza normę (50 jednostek na 1 m3), maska przeciw smogowi staje się ratunkiem dla osób z astmą. Umożliwia też bezpieczne bieganie – bez niej nie należy decydować się na trening, bo przy intensywnym wysiłku fizycznym do płuc dociera jeszcze więcej zanieczyszczeń. Jak prawidłowo założyć maskę antysmogową? Warunkiem działania maski antysmogowej jest jej umiejętne założenie. Musi ściśle przylegać do twarzy w każdym miejscu, bo w przeciwnym razie powietrze z toksynami bez trudu dostaną się do dróg oddechowych. Trzeba zwrócić szczególną uwagę na włosy i biżuterię, które mogą powodować odstawanie maski. Zakładanie jej na brodę mija się z celem. Nie powstały jeszcze specjalne maski antysmogowe dla dzieci, lecz można wybrać coś w standardowym rozmiarze, a następnie dostosować do wielkości i kształtu twarzy malucha.
Właściwości kaliny. Przepisy na nalewkę i sok z kaliny na zimę
Kalina ma właściwości rozkurczowe. Zmniejsza też niewielkie krwawienia. Nalewka z kaliny może być stosowana na bóle miesiączkowe. Natomiast sok z owoców skutecznie zwalcza kaszel i pomaga leczyć przeziębienie.
Kalina ma właściwości rozkurczowe. Zmniejsza też niewielkie krwawienia. Nalewka z kaliny może być stosowana na bóle miesiączkowe. Natomiast sok z owoców skutecznie zwalcza kaszel i pomaga leczyć przeziębienie. Kalina koralowa to krzew, który ma wiele właściwości zdrowotnych. Jego owoce mają gorzki smak, który znika pod wpływem wysokiej temperatury lub po przemrożeniu. Należy je mrozić przez co najmniej 2 doby lub zebrać po silnych przymrozkach lub zagotować. Kalina – na co pomaga? Surowe owoce kaliny w dużych ilościach są trujące, ze względu na saponiny. Z tego względu przyrządza z nich się przetwory: soki, nalewki, odwary oraz konfitury. Owoce, a także kwiaty i kora dają wiele korzyści: działają rozkurczowo na macicę; nalewki z owoców kaliny mogą być stosowane przy bolesnym miesiączkowaniu; tamują niewielkie krwotoki; zmniejszają dolegliwości związane z hemoroidami ze względu na działanie przeciwkrwotoczne; obniżają poziom cholesterolu; hamują objawy choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy; poprawiają trawienie; likwidują biegunkę; łagodzą kaszel. Sok z kaliny na zimę Sok z kaliny to idealny środek na kaszel i przeziębienie. Poprawia odporność, a także lekko obniża ciśnienie i uspokaja. Składniki: owoce kaliny, woda, cukier, miód. Sposób przygotowania: Umyj, przebierz i usuń szypułki z owoców, które zostały poddane mrożeniu lub zebrane po przymrozkach. Po rozmrożeniu owoców kaliny rozgnieć je, wyciskając z nich sok do garnka. Nie wyrzucaj owoców. Przełóż je do innego naczynia. Zagotuj sok, a następnie przez chwilę zostaw na niewielkim ogniu. Zalej owoce kaliny tak, by woda całkowicie je przykryła. Gotuj dotąd, aż się rozpadną. Zwykle trwa to około 30 minut. Przecedź owoce przez sitko. Gotowy sok może przypominać przecier. Dosłodź go do smaku. Pasteryzuj słoiki z sokiem z kaliny przez 15 minut. Podawaj z miodem. Owoce kaliny podczas gotowania wydzielają nieprzyjemny zapach. Nie przejmuj się tym, po poddaniu ich obróbce cieplnej, zniknie. Nalewka z kaliny Składniki: 2 szklanki owoców kaliny, 0,5 l spirytusu, 1,5 szklanki miodu, 0,5 l wódki. Sposób przygotowania: Wsyp owoce kaliny do naczynia i zalej je spirytusem. Odstaw na 2 tygodnie w ciemne, ciepłe miejsce. Po upływie tego czasu zlej alkohol i wyciśnij z niego owoce. Do tak powstałego soku dolej 1,5 szklanki płynnego miodu. Wymieszaj, a następnie wlej 0,5 l wódki. Odstaw nalewkę na tydzień. Po 7 dniach przefiltruj ją kilka razy. Zlej do butelek. Nalewka jest gotowa po około pół roku.
Stawianie baniek, czyli wspomaganie układu odpornościowego w walce z infekcją. Wskazania i rodzaje stosowanych baniek
Stawianie baniek wskazane jest przede wszystkim przy przeziębieniach, grypie oraz zapaleniu płuc. Zabieg łagodzi dolegliwości bólowe towarzyszące zapaleniu stawu barkowego oraz rwie kulszowej. Przed jego wykonaniem należy lekko natłuścić skórę.
Stawianie baniek wskazane jest przede wszystkim przy przeziębieniach, grypie oraz zapaleniu płuc. Zabieg łagodzi dolegliwości bólowe towarzyszące zapaleniu stawu barkowego oraz rwie kulszowej. Przed jego wykonaniem należy lekko natłuścić skórę. Stawianie baniek od dawna wykorzystywane jest w leczeniu infekcji górnych dróg oddechowych oraz bólów kręgosłupa. Po prawidłowo przeprowadzonym zabiegu na skórze pozostają ciemnoczerwone plamy, które samoistnie znikają po upływie kilku dni. Na czym polega stawianie baniek? Lecznicze właściwości baniek zostały odkryte na Dalekim Wschodzie. Wykorzystywano je w zwalczaniu bólów, stanów zapalnych, a także w celu wzmocnienia odporności organizmu. Obecnie wyróżnia się trzy podstawowe rodzaje baniek: bańki szklane, ogniowe, czyli do stawiania na gorąco; ulegają przyssaniu do ciała w momencie, gdy palący się wewnątrz spirytus wyczerpie zapasy tlenu, bańki szklane, bezogniowe, które wyposażone są w wentyl odsysający powietrze za pomocą pompki, bańki próżniowe, czyli nowocześniejsza technika, która polega na wytworzeniu w bańce próżni, na skutek czego skóra zostaje wciągnięta do wnętrza naczynka. Zastosowanie próżniowej techniki stawiania baniek uruchamia dwa mechanizmy, które mobilizują układ odpornościowy do walki z infekcją i przyspieszają powrót do zdrowia. Jednym z nim jest podrażnienie receptorów nerwowych znajdujących się w skórze i usprawnienie krążenia. Drugi mechanizm to wytworzenie podciśnienia, które umożliwia wessanie do środka naczynka skóry z niewielką ilością krwi zgromadzonej w tkance podskórnej. Układ odpornościowy organizmu identyfikuje krew jako ciało obce, w ten sposób zostaje pobudzony do zwalczenia infekcji. Kiedy stosuje się stawianie baniek? Stawianie baniek wykorzystywane jest przede wszystkim w leczeniu infekcji górnych dróg oddechowych. Skutecznie zwalcza przeziębienie, grypę, zapalenie oskrzeli oraz zapalenie płuc. Stosowanie tej metody przyczynia się do usprawnienia działania układu odpornościowego oraz krążenia krwi, łagodzi stany napięcia nerwowego oraz stres. Stawianie baniek zalecane jest również przy bólach kręgosłupa i mięśni oraz przy zapaleniu korzonków nerwowych. Jest pomocne przy rwie kulszowej i zapaleniu stawu barkowego. Jak prawidłowo stawiać bańki? Prawidłowo wykonany zabieg stawiania baniek jest skuteczny oraz bezbolesny. Przed jego przeprowadzeniem należy dokładnie umyć bańki za pomocą ciepłej wody z mydłem, a następnie osuszyć naczynka. Skórę powinno się natłuścić – przy zespołach bólowych można zastosować maść o właściwościach przeciwzapalnych. Miejsce stawiania baniek jest zależne od leczonej dolegliwości: na klatce piersiowej lub na plecach: przeziębienia, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, w okolicy lędźwiowej lub krzyżowej: bóle zwyrodnieniowe kręgosłupa, rwa kulszowa, wzdłuż kręgosłupa (po obu stronach): zespoły bólowe kręgosłupa, nerwice narządowe, neuralgie (nerwobóle). Przeciwwskazane jest ustawianie baniek: na piersiach oraz w okolicy serca, dużych naczyń krwionośnych i miejscach ze zmianami skórnymi (np. z pęcherzami). Bańki powinno się stawiać na umięśnionych partiach ciała oraz z podściółką tłuszczową. Po zakończonym zabiegu skórę należy przetrzeć spirytusem i ponownie natłuścić. Osoba chora powinna wypoczywać pod ciepłym kocem. W miejscu stawiania baniek pojawiają się ciemnoczerwone placki, które świadczą o ich prawidłowym wykonaniu.
Pneumokoki – groźne mikroorganizmy chorobotwórcze. Choroby wywoływane przez pneumokoki. Rodzaje szczepień ochronnych
Pneumokoki przenoszone są drogą kropelkową – podczas kasłania lub kichania w otoczeniu zdrowych osób. Odpowiadają za wywoływanie pneumokokowego zapalenia płuc oraz wielu innych poważniejszych schorzeń, jak np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.
Pneumokoki przenoszone są drogą kropelkową – podczas kasłania lub kichania w otoczeniu zdrowych osób. Odpowiadają za wywoływanie pneumokokowego zapalenia płuc oraz wielu innych poważniejszych schorzeń, jak np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Pneumokoki, czyli dwoinki zapalania płuc, są bakteriami wywołującymi wiele niebezpiecznych chorób, zwłaszcza wśród małych dzieci. Najskuteczniejszym sposobem na zapobieganie zakażeniom pneumokokowym są szczepienia ochronne. Pneumokoki – jak można się nimi zarazić i kto jest najbardziej narażony? Streptococcus pneumoniae powszechnie znane jako pneumokoki lub dwoinki zapalenia płuc są bakteriami należącymi do ziarniaków. Ważnym elementem budowy tych bakterii jest otoczka utworzona z polisacharydów, czyli wielocukrów. Dzięki niej mikroorganizmy mają zdolność do uniknięcia mechanizmów obronnych ludzkiego układu odpornościowego. Źródłem zakażenia drobnoustrojami jest człowiek chory lub zdrowy nosiciel – osoba, która nie ma objawów choroby, ale stanowi potencjalne zagrożenie dla otoczenia. Główną drogą zakażenia pneumokokami jest droga kropelkowa, czyli przez kichanie lub kasłanie w obecności zdrowych osób. Możliwe jest również zakażenie przez kontakt bezpośredni, np. z przedmiotami mającymi styczność z wydzieliną dróg oddechowych chorego. Pneumokoki stanowią zagrożenie dla każdego, jednak szczególnie narażone na ich atak są małe dzieci – od 2. miesiąca życia do 2 lat oraz osoby starsze po 65. roku życia. U tej grupy osób występuje obniżona naturalna odporność organizmu, dlatego zakażenia pneumokokowe mogą mieć znacznie cięższy przebieg. Do grupy zwiększonego ryzyka zachorowania na schorzenia wywoływane przez dwoinki zapalenia płuc należą również osoby z: przewlekłymi chorobami płuc lub serca, nowotworami, cukrzycą, wrodzonymi bądź nabytymi niedoborami odporności oraz z usuniętą śledzioną. Choroby wywoływane przez pneumokoki Pneumokoki są bardzo niebezpiecznymi bakteriami, gdyż mogą wywołać wiele chorób. Zakażenia pneumokokami dzieli się na: zlokalizowane oraz inwazyjne, które stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia. Do chorób z grupy zakażeń zlokalizowanych zalicza się: zapalenie zatok obocznych nosa, zapalenie ucha środkowego, zapalenie płuc, zapalenie spojówek oka. Do zakażeń o charakterze inwazyjnym należą: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, sepsa, inaczej posocznica, zapalenie płuc z bakteriemią, czyli obecnością bakterii we krwi, zapalenie wsierdzia, zapalenia stawów i kości. Innymi chorobami, których przyczyną mogą być pneumokoki są również stany zapalne: wyrostka robaczkowego, otrzewnej, pęcherzyka żółciowego, najądrza, prostaty, szyjki macicy. Pneumokokowe zapalenie płuc Jedną z częstszych chorób wywoływanych przez pneumokoki jest zapalenie płuc – Streptococcus pneumoniae stanowi około 80% wszystkich zachorowań na podłożu bakteryjnym. Początek choroby jest nagły. Objawami pneumkokowego zapalenia płuc są: wysoka gorączka z dreszczami, duszność, bolesność w klatce piersiowej, męczący kaszel, któremu towarzyszy odkrztuszanie gęstej wydzieliny. W leczeniu choroby stosuje się antybiotykoterapię. Szczepienia ochronne przeciwko pneumokokom W profilaktyce zachorowań na choroby wywoływane przez pneumokoki stosowane są szczepienia ochronne będące najskuteczniejszym sposobem walki z tymi drobnoustrojami. W Polsce dostępne są dwa rodzaje szczepionek przeciw pneumokokom – skoniugowana oraz polisacharydowa. Szczepionka skoniugowana podawana jest dzieciom poniżej 2. roku życia. Działa stymulująco na niedojrzały układ odpornościowy, skutkując trwałą odpornością. Szczepionki polisacharydowe przeznaczone są dla dzieci powyżej 2. roku życia oraz dla osób z grup podwyższonego ryzyka zakażeń pneumokokowych. Zaszczepienie zapewnia ochronę przed chorobami wywoływanymi przez najczęstsze typy Streptococcus pneumoniae. Od stycznia 2017 roku szczepienia dzieci przeciwko zakażeniom inwazyjnym są obowiązkowe.
Popularne choroby skóry - liszaje, nadżerki, owrzodzenia
Liszaje to ciemnofioletowe zmiany na skórze. Wyróżnia się liszaje płaskie, zakaźne i rumieniowate. Nadżerki są obrzękiem skórnym szyjki macicy. Owrzodzenia natomiast są skutkiem nieleczonych żylaków lub zakrzepicy żył głębokich. Inne częste choroby skóry to grzybica, egzema lub atopowe zapalenie skóry.
Liszaje to ciemnofioletowe zmiany na skórze. Wyróżnia się liszaje płaskie, zakaźne i rumieniowate. Nadżerki są obrzękiem skórnym szyjki macicy. Owrzodzenia natomiast są skutkiem nieleczonych żylaków lub zakrzepicy żył głębokich. Inne częste choroby skóry to grzybica, egzema lub atopowe zapalenie skóry. Wykwity skórne to wady skóry, które są skutkiem innej choroby. Najczęstsze tego rodzaju problemy to liszaje, nadżerki, owrzodzenia, atopowe zapalenie skóry, grzybica skóry, egzema dłoni lub brodawki. Wykwity skórne – liszaj płaski, liszaj rumieniowaty, liszaj zakaźny Liszaj płaski jest najczęstszym rodzajem wykwitów skórnych. Choroba ta objawia się ciemnofioletowymi grudkami na powierzchni skóry. Przyczyną wykwitów płaskich są nieprawidłowości w funkcjonowaniu układu autoimmunologicznego, silny stres oraz przyjmowanie leków wywołujących podrażnienia skóry. Leczenie choroby polega na przyjmowaniu leków, które ograniczają występowanie objawów, czyli kortykosteroidów oraz metotreksatu. Gdy liszaje są drobne i miejscowe, stosuje się maści sterydowe i przeciwbakteryjne. Wszyscy, którzy cierpią na liszaje płaskie, powinni przykładać dużą uwagę do higieny skóry i dbać o jej głębokie nawilżenie. Liszaj rumieniowaty (toczeń rumieniowaty) to rzadka choroba, która objawia się silnym stanem zapalnym wokół narządów wewnętrznych. Następstwem tego są czerwone grudki, które pogłębiają się na skórze w miarę kontaktu ze światłem. Osoba chora czuje swędzenie i pieczenie narażonych miejsc. Przyczyny powstawania liszaja rumieniowatego mają podłoże genetyczne, hormonalne i środowiskowe. Leczenie choroby polega na podawaniu leków immunosupresyjnych. W lżejszych objawach stosuje się estrogeny i kremy z witaminą A. Liszaje zakaźne objawiają się pęcherzykami i krostkami na powierzchni skóry. Choroba jest skutkiem zarażenia bakteriami paciorkowca lub gronkowca. Główną przyczyną powstawania liszajów zakaźnych jest życie w ciągłym stresie oraz doświadczenie silnego szoku psychicznego. Nadżerki – rany w śluzówce macicy Nadżerka to mała rana w śluzówce szyjki macicy. Choroba powstaje na skutek zaniedbania stanów zapalnych pochwy i sromu. Do tych zaburzeń dochodzi najczęściej po porodzie, poronieniu, w przypadku odczynowego zapalenia stawów lub podczas urazów mechanicznych pochwy. Również częste kontakty seksualne z różnymi partnerami oraz stosowanie wkładek domacicznych przyczyniają się do rozwoju stanów zapalnych szyjki macicy. Objawy nadżerki to: bóle w części krzyżowo-lędźwiowej, białe upławy o brzydkim zapachu, plamienie z pochwy poza miesiączką. Badania diagnozujące wystąpienie nadżerki to kolposkopia. Polega ona na wprowadzeniu przez pochwę mikroskopu, dzięki któremu można zanalizować ranę. W celu wykrycia choroby stosuje się też posiew z szyjki macicy oraz cytologię. Leczenie nadżerki polega na usunięciu stanu zapalnego za pomocą leków dopochwowych. W cięższych przypadkach stosuje się koagulację chemiczną. Wymaga ona wykorzystania specjalnej maści, która niszczy chory nabłonek. Owrzodzenia – głębokie rany w okolicy nóg Owrzodzenia objawiają się niewydolnością pracy żył. Skutkuje ono pojawieniem się ran, które bardzo wolno się goją. Występują one głównie w okolicy nóg. Choroba ta może objawiać się ranami czarnymi (twarda martwica), żółtymi (martwe komórki) lub czerwonymi (naprawiająca się tkanka). Owrzodzenia są skutkiem: nieleczonych żylaków, przebytych zakrzepic żył głębokich, cukrzycy. Choroba objawia się degeneracją skóry i tkanki podskórnej. Leczenie owrzodzenia polega na wygojeniu ran za pomocą specjalnych maści, chirurgicznym naprawianiu uszkodzonych żył oraz profilaktyce w celu unikania nawrotu choroby. Lekarze są w stanie zmniejszyć obrzęk i ograniczyć przepływ krwi przez żyły, które znajdują się w okolicach ran. Podczas podobnej kuracji pacjenci muszą zmieniać opatrunek średnio 2-3 razy dziennie.
W których krajach ludzie żyją najdłużej, a w których najkrócej?
Najdłużej żyjący ludzie na świecie to Chińczycy, którzy mieszkają w Hongkongu. Przeciętna długość życia wśród nich wynosi prawie 84 lata. Najkrócej żyją mieszkańcy krajów Afryki. W Sierra Leone, jednym z najbiedniejszych państwa świata, średnia długość życia to zaledwie 45 lat.
Najdłużej żyjący ludzie na świecie to Chińczycy, którzy mieszkają w Hongkongu. Przeciętna długość życia wśród nich wynosi prawie 84 lata. Najkrócej żyją mieszkańcy krajów Afryki. W Sierra Leone, jednym z najbiedniejszych państwa świata, średnia długość życia to zaledwie 45 lat. Różnica między długością życia ludzi zamieszkujących kraje najbogatsze i tych, którzy zamieszkują najuboższe regiony świata, wynosi prawie 40 lat. 10 krajów, w których średnia wieku jest najwyższa Co roku Światowe Forum Ekonomiczne (World Economic Forum – WEF) publikuje Globalny Raport Konkurencyjności. Jest to dokument zawierający dane dotyczące aktualnego w danym roku stanu czynników konkurencyjności, za które uznawane są m.in.: funkcjonowanie instytucji, infrastruktura, równowaga makroekonomiczna, edukacja, wielkość rynku, innowacyjność, zdrowie (w tym średnia przewidywana długość życia). Z raportu, który został opracowany w latach 2015-2016 (zobacz dane), wynika, że w pierwszej dziesiątce krajów, których mieszkańcy żyją najdłużej, znajdują się: Hongkong (jako region administracyjny Chin) – 83,8 roku, Japonia – 83,3 roku, Islandia – 83,1 roku, Szwajcaria – 82,7 roku, Hiszpania – 82,4 roku, Singapur – 82,3 roku, Włochy – 82,3 roku, Australia – 82,2 roku, Izrael – 82,1 roku, Francja – 82 lata. Kraje te, z wyjątkiem Islandii, Izraela i Singapuru, należą do dwudziestu krajów o najwyższym produkcie krajowym brutto (PKB) na świecie, według danych Banku Światowego na 2016 rok (zobacz dane). Można zatem założyć, że mieszkańcy tych krajów mają dość dobry dostęp do usług medycznych oraz wysoką świadomość dotyczącą zasad zdrowego stylu życia. Zaskakujące może być jednak to, że Stany Zjednoczone, w których PKB wciąż jest najwyższy na świecie, w rankingu długości życia zajmują dopiero 34. miejsce. Choć stopień rozwoju danego kraju ma pozytywny wpływ na przeciętną długość życia jego mieszkańców, to jednak niektóre czynniki mogą zniwelować korzystne działanie tego czynnika, a nawet je odwrócić. W Stanach Zjednoczonych najczęstszą przyczyną śmierci są bowiem choroby układu krążenia, które uznawane są za choroby cywilizacyjne, wynikające m.in. z prowadzenia siedzącego trybu życia, jedzenia wysoko przetworzonej żywności oraz stresu. 10 krajów, w których ludzie żyją najkrócej Według rankingu WEF najkrócej żyją mieszkańcy poniżej wymienionych krajów afrykańskich: Sierra Leone – 45,6 roku, Botswana – 47,4 roku, Suazi – 48,9 roku, Lesotho – 49,3 roku, Mozambik – 50,2 roku, Wybrzeże Kości Słoniowej – 50,8 roku, Czad – 51,2 roku, Nigeria – 52,5 roku, Burundi – 54,1 roku, Mali – 55 lat. Kraje te mają najwyższy na świecie wskaźnik umieralności niemowląt. Powszechne są w nich także zakażenie wirusem HIV oraz AIDS. Są to jednak przede wszystkim kraje biedne, których mieszkańcy mają trudny dostęp do usług medycznych, często brakuje im jedzenia i czystej wody. Również ich świadomość dotycząca zdrowia i higieny siłą rzeczy jest prawdopodobnie niska. Kiedy brać leki na bezsenność? Jak stosować środki nasenne w płynie i tabletkach? Bądź ostrożna przy bezsenności. Objawy i leczenie przedawkowania tabletek nasennych. Na bezsenność najlepsze są zioła! Dowiedz się więcej o objawach i leczeniu problemów ze snem.
Leptyna – hormon odpowiadający za uczucie głodu, pomocny w odchudzaniu
Leptyna to hormon hamujący uczucie głodu. Przesyła sygnał do mózgu, czy jesteśmy wystarczająco najedzeni. Jego poziom zależy m.in. od rytmu dobowego, ilości snu i regularnego odżywiania.
Leptyna to hormon hamujący uczucie głodu. Przesyła sygnał do mózgu, czy jesteśmy wystarczająco najedzeni. Jego poziom zależy m.in. od rytmu dobowego, ilości snu i regularnego odżywiania. Leptyna wraz z greliną regulują uczucie głodu. Leptynę wydzielają komórki tłuszczowe z warstwy podskórnej. Wpływa ona na podwzgórze i przesyła do mózgu sygnał o tym, czy jesteśmy najedzeni, czy wręcz przeciwnie. Działanie hormonu leptyny Leptyna jest wytwarzana pod wpływem zjadanych posiłków i rosnącego poziomu tłuszczu w organizmie. Wysoki poziom tego hormonu we krwi oznacza równocześnie zwiększony poziom tkanki tłuszczowej. W zdrowym organizmie leptyna wysyła sygnał do mózgu o wystarczającym odżywieniu organizmu i zmniejsza apetyt. U osób otyłych organizm uodparnia się na działanie leptyny i w efekcie uczucie sytości pojawia się znacznie później, a uczucie głodu – znacznie wcześniej, niż organizm tego potrzebuje. Po wysłaniu sygnału o zaspokojeniu apetytu do mózgu, leptyna pobudza spalanie zapasów tłuszczu. Osoby mające niedobór tego hormonu mogą zapaść nawet na insulinoporność. Jest to zmniejszenie wrażliwości organizmu na insulinę. Insulina reguluje poziom cukru we krwi. Insulinooporność może prowadzić do rozwoju cukrzycy typu 2. Od czego zależy stężenie leptyny we krwi? Poziom leptyny we krwi jest związany z rytmem dobowym człowieka. Niedobór snu obniża poziom hormonu. Podobnie działa nocna aktywność. Największe stężenie leptyny występuje od północy do wczesnego ranka. Najniższy poziom natomiast od przedpołudnia do północy. Kobiety mają wyższy nawet o 2-3 razy poziom leptyny od mężczyzn. Wynika to ze zróżnicowanego rozłożenia tkanki tłuszczowej w ciele. Mają na to wpływ również hormony. Żeńskie przyspieszają syntezę hormonu, a męskie ją hamują. Cykl miesiączkowy także ma wpływ na poziom leptyny. Decyduje o nim również jakość i częstotliwość przyjmowania posiłków. Regularne odżywianie się zwiększa stężenie hormonu. Inne funkcje leptyny Leptyna, oprócz hamowania uczucia głodu, pełni też inne funkcje: przyspiesza powstawanie nowych naczyń krwionośnych, wspomaga proces termogenezy, dzięki czemu organizm zużywa więcej energii, zmniejsza ilość wydzielanej insuliny, poprawia funkcjonowanie tarczycy, wspomaga odporność, przyspiesza przemianę materii, poprawia płodność. Cierpisz na niepohamowany apetyt? Oto 10 dietetycznych przekąsek poniżej 50 kalorii. Skąd bierze się wilczy apetyt? Poznaj przyczyny ciągłego uczucia głodu.
Zapalenie gardła i migdałków, czyli angina. Czy można się nią zarazić od osoby chorej?
Angina należy do chorób zakaźnych przenoszonych drogą kropelkową. Można się nią zarazić od osoby chorej, która kaszle w obecności ludzi zdrowych. Objawia się silnym bólem gardła i podwyższoną temperaturą ciała. Anginę leczy się antybiotykami.
Angina należy do chorób zakaźnych przenoszonych drogą kropelkową. Można się nią zarazić od osoby chorej, która kaszle w obecności ludzi zdrowych. Objawia się silnym bólem gardła i podwyższoną temperaturą ciała. Anginę leczy się antybiotykami. Angina jest chorobą dróg oddechowych, najczęściej wywoływaną przez bakterie – paciorkowce. Początkowo wywołuje łagodne objawy: katar, gorączkę i ból gardła, z czasem ból narasta i mocno powiększają się migdałki. Anginy nie wolno lekceważyć, gdyż może prowadzić do poważnych powikłań, na przykład zapalenia ucha środkowego lub ostrego kłębuszkowego zapalenia nerek. Angina jest chorobą, którą można się zarazić Angina należy do chorób zakaźnych, co oznacza, że jest zaraźliwa. Paciorkowce, które wywołują chorobę mogą przenosić się na inne osoby drogą kropelkową. Oznacza to, że anginą można zarazić się od chorego człowieka, gdy kasze lub kicha w obecności osób zdrowych. Zdarzają się przypadki zachorowania na anginę przy używaniu tych samych sztućców lub szklanek co osoba chora. Dzieci przenoszą sobie wzajemnie chorobę całując się, na przykład w trakcie zabawy w przedszkolu. Objawy anginy uwidaczniają się najczęściej po 2-5 dniach od kontaktu z osobą chorą. Osoba chora przestaje być zagrożeniem dla otoczenia i staje się niezaraźliwa po 25 godzinach od przyjęcia antybiotyku. Autozakażenie anginą – na czym polega? Bakterie odpowiedzialne za wywoływanie anginy mogą zaatakować organizm człowieka i trwać w nim w stanie uśpienia. Ich aktywację powodują: nadmierny stres, przemęczenie oraz choroby przewlekłe. Wówczas dochodzi do spadku odporności organizmu i jego osłabienia, w konsekwencji czego bakterie namnażają się i wywołują anginę. Taki proces rozwoju choroby nazywa się autozakażeniem. Angina u matki karmiącej piersią Paciorkowce, czyli bakterie odpowiedzialne za wywoływanie anginy, nie są obecne w mleku kobiety karmiącej piersią. Oznacza to, że matka chorująca na anginę nie zarazi niemowlęcia chorobą podczas karmienia. Jednak powinno się surowo przestrzegać zasad higieny, gdyż istnieje ryzyko przeniesienia bakterii z rąk (np. przez kichnięcie i zasłonięcie ust dłońmi) na skórę w okolicy sutka. W ten sposób paciorkowce mogą dostać się drogą ustną do organizmu niemowlęcia i wywołać u niego anginę. Zalecenia, które powinno się stosować przy anginie Osoba chora powinna wypijać duże ilości mineralnej lub przegotowanej wody, gdyż na skutek gorączki i wzmożonej potliwości może dojść do szybkiego odwodnienia. Ze względu na silny ból gardła, który utrudnia przełykanie należy unikać potraw pikantnych oraz bardzo gorących. Najlepiej zastosować dietę półpłynną lub rozdrobnioną, aby nie podrażniać gardła. Łagodząco na stan zapalny gardła działają domowe płukanki naparem z szałwii lub rumianku. Angina paciorkowcowa to choroba głównie dzieci i nastolatków. Angina paciorkowcowa: powikłania i leczenie. Anginie najczęściej towarzyszy bardzo wysoka gorączka, ostry ból gardła i biały nalot na migdałkach. Angina ropna, czyli zapalenie migdałków: jak leczyć. Zapalenie krtani to choroba występująca m.in. u palaczy i osób pracujących głosem. Objawy i przyczyny zapalenia krtani. Domowym sposobem na ból gardła jest płukanka z kuchennej soli jodowanej. Domowe sposoby na zapalenie krtani.
Brak siły, opadanie powiek i żuchwy oraz osłabienie mięśni mogą być objawem miastenii, czyli choroby mięśni
Miastenia, czyli choroba Erba-Goldflama, dotyczy mięśni. Objawia się zmęczeniem, problemem z utrzymaniem równowagi, opadaniem powiek, żuchwy i głowy oraz podwójnym widzeniem. Leczenie choroby obejmuje przyjmowanie leków lub chirurgiczne usunięcie grasicy.
Miastenia, czyli choroba Erba-Goldflama, dotyczy mięśni. Objawia się zmęczeniem, problemem z utrzymaniem równowagi, opadaniem powiek, żuchwy i głowy oraz podwójnym widzeniem. Leczenie choroby obejmuje przyjmowanie leków lub chirurgiczne usunięcie grasicy. U schyłku XIX wieku niemiecki lekarz Wilhelm Erb i polski neurolog Samuel Goldflam w swoich pracach opisali objawy miastenii. Pierwsze wzmianki o chorobie pojawiły się jednak wcześniej, bo już w XVII wieku. Czym jest miastenia? Miastenia jest chorobą autoimmunologiczną. Dochodzi do niej, gdy układ odpornościowy omyłkowo produkuje przeciwciała, które atakują własne narządy i tkanki. W przebiegu miastenii zaburzony zostaje przepływ informacji z nerwów do mięśni, gdyż przeciwciała niszczą receptory. Ten stan skutkuje trudnością w panowaniu nad własnym ciałem, szczególnie ruchami. Miastenia może się rozwinąć u osób w każdym wieku, nawet u noworodków. Najczęściej jednak dotyka młodych kobiet w wieku 20-35 lat, rzadziej mężczyzn w wieku 60-75 lat. Liczba chorych kobiet jest 2-3 krotnie większa niż mężczyzn. Dolegliwość ma charakter przewlekły, a jej przyczyna nie jest znana. Występowanie choroby Erba-Goldflama może potęgować: przewlekły stres – trwający kilka miesięcy lub lat, przemęczenie – brak odpoczynku i niedosypianie, infekcje organizmu – stany zapalne oraz zakażenia wirusowe, bakteryjne i grzybicze, dieta uboga w witaminy i minerały – jedzenie produktów wysoko przetworzonych i bogatych w konserwanty, na przykład fast-foodów, stosowanie używek – między innymi alkoholu, papierosów lub narkotyków, wyziębienie lub przegrzanie organizmu, brak ruchu i siedzący tryb życia, nadwaga bądź otyłość, niedobór potasu w organizmie, nieleczona niedoczynność lub nadczynność tarczycy. Objawy miastenii Miastenia przez kilka lat może przebiegać bezobjawowo. Jednym z pierwszych widocznych symptomów choroby jest zmęczenie i opadanie powiek. Do innych objawów należą: osłabienie mięśni ciała, opadanie żuchwy, podwójne widzenie utrata mowy, kłopot z utrzymaniem moczu i kału, zmiany mimiczne, czyli uśmiech poprzeczny (zwany płaskim, gdyż kąciki ust nie są wysoko uniesione), problemy z gryzieniem, żuciem i połykaniem pokarmów, opadanie głowy, problemy z utrzymaniem równowagi i koordynacją ruchową, przewracanie się (na przykład podczas stania, chodzenia czy biegania), męczliwość (nawet po niezbyt intensywnym wysiłku), trudności z oddychaniem, nadmierna senność. Jak zdiagnozować miastenię? Diagnozowanie miastenii opiera się na 3 badaniach: badaniu krwi – ma wykryć przeciwciała, które niszczą receptory nerwowe, próbie farmakologicznej – czyli podawaniu leków na miastenię, teście nużliwości – opiera się na powtarzaniu serii ćwiczeń fizycznych. Leczenie miastenii Leczenie miastenii przebiega pod opieką neurologa i zazwyczaj obejmuje przyjmowanie leków mających na celu zapobieganie i hamowanie wytwarzania przeciwciał receptorów acetylocholiny. Dzięki nim receptory z nerwów mogą dostać się do mięśni. Osoby cierpiące z powodu choroby Erba-Goldflama często mają przerośniętą grasicę. W takiej sytuacji konieczne jest chirurgiczne usunięcie gruczołu. W przypadku miastenii należy również unikać infekcji, stresu, przemęczenia oraz przegrzania lub wychłodzenia ciała. Czynniki te mogą zaostrzyć objawy choroby i spowalniać proces leczenia. Czym są zaburzenia grasicy? Grasica to gruczoł rozwijający układ odpornościowy. Pijesz lipę? Lipa ma lecznicze właściwości i działanie. Warto brać probiotyki. Probiotyki to korzystne dla zdrowia bakterie.
Jak wyleczyć kaszel u dziecka domowymi sposobami?
Czosnek, cebula, buraki i imbir pomogą zwalczyć kaszel u dziecka domowymi sposobami. Syropy domowej roboty mogą być skuteczniejsze i zdrowsze niż te z apteki.
Czosnek, cebula, buraki i imbir pomogą zwalczyć kaszel u dziecka domowymi sposobami. Syropy domowej roboty mogą być skuteczniejsze i zdrowsze niż te z apteki. Kaszel towarzyszący zwykłemu przeziębieniu można próbować załagodzić domowymi sposobami. Nawilżanie powietrza Zbyt suche powietrze podrażnia śluzówkę, zwiększa uczucie suchości i drapania w gardle. Do nawilżania powietrza można stosować specjalne nawilżacze. Dobrze sprawdzi się rozwieszenie mokrego ręcznika na ciepłym kaloryferze, ustawienie w pokoju (w miejscu niedostępnym dla dziecka) garnka z gorącą, parującą wodą. Można też zraszać pomieszczenie wodą ze spryskiwacza. Należy pamiętać też o częstym wietrzeniu mieszkania. Podawanie płynów Dzieci w czasie przeziębienia powinny przyjmować zwiększoną dawkę płynów w postaci ciepłej herbaty z sokiem malinowym z miodem i cytryną. Można podać dziecku łagodzący drapanie w gardle napar z lipy, wodę z miodem, imbirem lub mleko z czosnkiem. Inhalacje Dobre rezultaty przynosi inhalacja samą wodą, bądź też wodą z dodatkiem olejków eterycznych – eukaliptusowego, tymiankowego. Można przygotować napar z szałwii, rumianku lub lipy. Pozycja półsiedząca i poklepywanie W pozycji półsiedzącej zmniejsza się ilość wydzieliny spływającej z nosa do gardła, zmniejszony jest też nacisk na tylną stronę gardła, co znacznie ułatwia odkrztuszanie. Delikatne oklepywanie pleców (w kierunku od żeber do ramion) wspomaga odrywanie się wydzieliny. Syropy domowej roboty Zanim sięgniemy po syropy dostępne w aptece warto spróbować syropów domowej roboty: Syrop z cebuli: cebulę obrać i pokroić, włożyć do słoika i zasypać cukrem. Po 24 godzinach syrop jest gotowy. Ma działanie wykrztuśne, zawiera witaminy A i C, zwalcza bakterie i podnosi odporność. Syrop z buraka: startego na tarce buraka wymieszać w słoiku z trzema łyżkami miodu. Zakręcony słoik należy ogrzewać przez kilka godzin w garnku z gorącą wodą. Powstały w ten sposób sok pić po łyżeczce dzienne. Zwiększa odporność i łagodzi kaszel. Napój imbirowy: obrany i starty centymetrowy korzeń imbiru zalać wrzątkiem i odstawić na 10 minut. Przecedzić, posłodzić miodem i wypić. Napój ułatwia odkrztuszanie i nawilża śluzówkę, łagodzi kaszel i ból gardła. Mleko z czosnkiem: do szklanki ciepłego mleka dodaj starte kilka ząbków czosnku i łyżkę miodu. Czosnek ma działanie antybakteryjne, uważany jest za naturalny antybiotyk, łagodzi kaszel i infekcje. Jeśli objawy nasilają się i domowe metody nie skutkują należy skonsultować się z lekarzem. Inhalacja to jeden ze sposobów łagodzenia kaszlu. Poznaj, inne skuteczne sposoby na uporczywy kaszel u dziecka. Czy wiesz, że imbirem można leczyć kaszel? Zobacz, działanie i stosowanie imbiru na kaszel. Kaszel, który utrzymuje się dłużej niż 8 tygodni może być objawem gruźlicy lub przewlekłego zapalenia oskrzeli. Dowiedz się, skąd się bierze długotrwały kaszel. Jakie są przyczyny refluksu (ulewania) u niemowląt?
Infekcji wirusowej u dzieci nie warto bagatelizować
Po zaobserwowaniu pierwszych objawów wirusówki u dzieci należy odpowiednie kroki, aby nie przekształciła się ona w infekcję bakteryjną. Pierwszymi objawami są katar, gorączka, ból gardła i kaszel pojawiające się nagle, nawet z godziny na godzinę. Leczenie polega przede wszystkim na łagodzeniu tych dolegliwości.
Po zaobserwowaniu pierwszych objawów wirusówki u dzieci należy odpowiednie kroki, aby nie przekształciła się ona w infekcję bakteryjną. Pierwszymi objawami są katar, gorączka, ból gardła i kaszel pojawiające się nagle, nawet z godziny na godzinę. Leczenie polega przede wszystkim na łagodzeniu tych dolegliwości. Zaczyna się od kataru, gorączki, bólu gardła i suchego kaszlu Wirusówka u dzieci atakuje znienacka, objawy pojawiają się z godziny na godzinę. Przeważnie zaczyna się od kataru, bólu gardła i podniesionej temperatury. Czasem w krótkim czasie pojawia się też suchy kaszel. Dla infekcji wirusowej charakterystyczny jest kłujący czy drapiący ból gardła. Utrudnia połykanie i wywołuje ataki suchego kaszlu. Jeśli śluzówka gardła nie jest czerwona ani obrzęknięta, nastąpiło zakażenie wirusem. Gdyby gardło było bardzo czerwone, rozpulchnione, a ból promieniujący, można byłoby podejrzewać infekcję bakteryjną. Suchy kaszel powinien z czasem zamienić się w kaszel mokry, ułatwiający wykrztuszanie zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny. Gorączka może być wysoka, ponieważ organizm w ten sposób stara się zwalczyć wirusa, który go zaatakował. Nie dopuścić do infekcji bakteryjnej Wirusówka u dzieci to bardzo dobra okazja dla bakterii do zaatakowania osłabionego organizmu. Aby nie dopuścić do infekcji bakteryjnej, należy unikać ich źródła (np. skupisk ludzi) i przestrzegać zasad higieny. Bolące gardło można odkażać profilaktycznie, a suchy kaszel łagodzić, by nie podrażniał śluzówki. Jeśli wirusówka jednak przekształci się w chorobę bakteryjną, konieczne będzie leczenie antybiotykami. Leczenie wirusówki u dzieci – łagodzenie objawów Po rozpoznaniu pierwszych objawów wirusówka u dzieci powinna być leczona poprzez wzmacnianie odporności, by pomóc organizmowi samodzielnie zwalczyć wirusa i by nie dopuścić do zakażenia bakteriami. Dopóki gorączka nie przekracza 38,5°C, nie trzeba jej zwalczać farmakologicznie. Wysoka temperatura to znak, że organizm malca walczy z infekcją. Można go wspomóc, podając czosnek albo miód. Suchy kaszel, wywołany przeważnie podrażnioną śluzówką i drapiącym bólem gardła można złagodzić, podając płyny i robiąc płukanki ziołowe, np. z rumianku, albo stosując antybakteryjne aerozole. Dziecko z gorączką trzeba nawadniać, dobrze jest podawać maluchowi sok malinowy czy herbatkę z kwiatu lipy działającą napotnie. Kataru można się pozbyć dzięki inhalacji i nawilżaniu błony śluzowej nosa kropelkami czy aerozolem z wodą morską. O infekcji bakteryjnej lub wirusowej mogą świadczyć krostki na języku u dziecka. Zobacz, skąd się biorą. Bolesne i sączące się nadżerki w kącikach ust są bardzo dokuczliwe. Dowiedz się, dlaczego występują i jak leczy się zajady u dzieci. Katar u niemowlaka może być spowodowany bakteriami i wirusami. Zobacz, jak przebiega leczenie wirusowych nieżytów nosa.
Żurawina – przepisy lecznicze: nalewka, sok i napar
Preparaty lecznicze z żurawiny pomagają w leczeniu infekcji dróg moczowych oraz wrzodów żołądka, wzmacniają także odporność i zapobiegają przedwczesnemu starzeniu się organizmu. Z owoców można przyrządzić produkty lecznicze, takie jak nalewka, sok oraz napar.
Preparaty lecznicze z żurawiny pomagają w leczeniu infekcji dróg moczowych oraz wrzodów żołądka, wzmacniają także odporność i zapobiegają przedwczesnemu starzeniu się organizmu. Z owoców można przyrządzić produkty lecznicze, takie jak nalewka, sok oraz napar. Między innymi ze względu na swoje silne właściwości antyoksydacyjne żurawina uznawana jest za tzw. „super food”, czyli naturalną żywność wyjątkowo bogatą w substancje o korzystnym wpływie na zdrowie. Lecznicze właściwości żurawiny Duża ilość proantocyjanidów w owocach żurawiny zapobiega przyleganiu bakterii wywołujących infekcje do ścian narządów układu moczowego, np. pęcherza. W badaniach udowodniono, że wyciąg z żurawiny pomaga w zwalczaniu infekcji układu moczowego, które pojawiają się często u kobiet po operacjach ginekologicznych. Żurawina ma ponadto właściwości probiotyczne, wspomaga tworzenie się korzystnej mikroflory bakteryjnej w organizmie. Dobre bakterie wzmacniają odporność organizmu i zapobiegają nawrotom zakażeń bakteryjnych. Proantocyjanidy, zapobiegają również przyleganiu bakterii do zębów i dziąseł, dzięki czemu żurawina ma korzystny wpływ na zdrowie jamy ustnej. Chroni przed próchnicą oraz chorobami dziąseł i przyzębia, np. paradontozą. Owoce żurawiny zawierają polifenole, które zmniejszają ryzyko wystąpienia miażdżycy, nadciśnienia i innych chorób układu krążenia. Ponadto spowalniają rozwój nowotworów prostaty, wątroby, piersi, jajników i odbytnicy. Żurawina ma dużo witaminy C oraz witaminy E, przeciwutleniaczy, które wzmacniają odporność i chronią przed przedwczesnym starzeniem się organizmu. Żurawina stosowana jest także w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy. Żurawinę najlepiej spożywać na surowo, ponieważ wtedy najpełniej można skorzystać z jej właściwości zdrowotnych. Jej kwaśny, cierpki smak może być jednak dla wielu osób trudny do zniesienia. Można ją też mrozić lub suszyć. Jak ususzyć żurawinę Do suszenia używa się elektrycznej suszarki do owoców i warzyw lub piekarnika. Owoce żurawiny należy wcześniej umyć, dokładnie osuszyć i wysypać na blachę wyłożoną papierem do pieczenia, luźno rozsypując. Najlepiej suszyć je w temp. 50 stopni Celsjusza przy lekko uchylonych drzwiach piekarnika. Co 15 minut warto poprzesuwać owoce drewnianą łyżką lub wyjmować blachę z piekarnika i delikatnie nią potrząsać. Po ok. 90 minutach owoce powinny być ususzone. Suszoną żurawinę należy pozostawić do ostygnięcia, a następnie przesypać do papierowej torebki lub do słoika z podziurawionym wieczkiem. Można je przechowywać nawet przez cały rok. Nalewka lecznicza z żurawiny Picie nalewki z żurawiny może wzmocnić odporność na wirusy i bakterie powodujące grypę i przeziębienie. Warto pić ją jednak w ilościach nie większych niż 3-4 kieliszki tygodniowo. Składniki: 1 kg żurawiny, 0,5 l wódki, 2 szklanki cukru. Sposób przygotowania: Umyj i dobrze osusz owoce żurawiny, np. na papierowym ręczniku. Zamroź owoce i rozmroź je po 24 godzinach. Mrożenie żurawiny pomaga zniwelować jej gorzki smak. Wsyp żurawinę do słoja o pojemności ok. 3 l i rozgnieć, żeby puściła sok. Zalej owoce wódką i odstaw na 2-3 tygodnie. Po tym czasie odlej wódkę z sokiem do butelki, a owoce odcedź i włóż z powrotem do słoja. Zasyp owoce cukrem, zamieszaj i odstaw na 3 tygodnie. Po tym czasie odcedź sok z owoców, np. przez sito, i połącz go z wódką, która została wcześniej odlana od owoców. Owoce można wyrzucić. Zamieszaj i odstaw nalewkę na tydzień lub dwa w ciemne miejsce. Leczniczy sok z żurawiny Sok z żurawiny kupowany w sklepach jest dosyć drogi, litr kosztuje na ogół ok. 30 zł. Wszystkie właściwości zdrowotne owoców są w nim jednak skondensowane, dlatego z leczniczego punktu widzenia jest on najbardziej korzystną postacią żurawiny. Można jednak zrobić go w domu przy pomocy sokowirówki lub blendera. Owoce (świeże lub rozmrożone) należy zblendować i odcisnąć przez gazę lub odcedzić przez sito. Sok przechowuje się w lodówce nie dłużej niż przez tydzień. Warto go pić w niewielkich dawkach, np. jeden kieliszek o pojemności 25 ml, raz dziennie, po posiłku. Można stosować go w leczeniu chorób układu moczowego lub dla wzmocnienia organizmu. U osób, cierpiących z powodu wrzodów żołądka, bardziej wskazany jest, łagodniejszy od soku, napar z suszonej żurawiny. Napar z suszonej żurawiny do picia i płukania jamy ustnej Do przygotowania naparu z żurawiny potrzebne są 2 łyżki suszonych owoców. Należy zalać je szklanką wrzątku i pozostawić na 20 minut pod przykryciem. Przy chorobach żołądka można wypijać 1 lub 2 kubki naparu dziennie, ok. 2 godziny po posiłkach. Do płukania ust warto przygotować napar z mniejszej ilości wody, np. zalać 2 łyżki owoców 100 mililitrami wrzątku. Żurawina jest też świetnym dodatkiem do potraw. Sprawdź przepis na faszerowany schab z żurawiną. Wyciąg z żurawiny jest niezastąpiony w chorobach układu moczowego. Zobacz, czym się charakteryzuje ból pęcherza. Suszona żurawina jest bardzo zdrowa. Sprawdź jej właściwości i kalorie.
Najważniejsze funkcje i zaburzenia pracy grasicy
Grasica jest gruczołem zlokalizowanym klatce piersiowej. Odpowiada za dojrzewanie krwinek białych, które zwalczają komórki nowotworowe i infekcje. Do głównych zaburzeń pracy grasicy zalicza się: zanik narządu, grasiczaka (nowotwór grasicy) oraz miastenię.
Grasica jest gruczołem zlokalizowanym klatce piersiowej. Odpowiada za dojrzewanie krwinek białych, które zwalczają komórki nowotworowe i infekcje. Do głównych zaburzeń pracy grasicy zalicza się: zanik narządu, grasiczaka (nowotwór grasicy) oraz miastenię. W języku greckim grasicę nazywa się thumos, co oznacza duszę. Do połowy XX wieku wierzono, że właśnie w tym narządzie zlokalizowana jest dusza człowieka. Gdzie znajduje się grasica? Grasica jest gruczołem, który znajduje się w klatce piersiowej, za mostkiem. Jest zbudowana z dwóch płatów. W momencie urodzenia narząd waży 15 gramów, a po trzech latach rozwoju osiąga największą masę, czyli około 40 gramów. Po zakończeniu okresu dojrzewania grasica zaczyna zanikać, a u osoby po 60. roku życia waży już tylko 5 gramów. Zanikające fragmenty narządu przekształcają się w tkankę tłuszczową. Funkcje grasicy: rozwój układu odpornościowego, limfocytów, opóźnianie starzenia i inne Grasica wpływa na ukształtowanie układu odpornościowego, gdyż w gruczole dojrzewają limfocyty T, czyli krwinki białe. Limfocyty wytwarzają przeciwciała, które zwalczają drobnoustroje, komórki nowotworowe i stany zapalne w organizmie. Do innych zadań grasicy należy: nadzór funkcjonowania innych narządów układu odpornościowego, czyli węzłów chłonnych i śledziony, zapobieganie rozwojowi alergii, opóźnienie procesu starzenia, odnowa tkanek organizmu, przyśpieszenie metabolizmu, umożliwienie zajścia w ciążę. Co negatywnie wpływa na funkcjonowanie grasicy? Czynnikami, które niekorzystnie wpływają na grasicę, są: przyjmowanie antybiotyków, nadprodukcja estrogenów, czyli żeńskich hormonów płciowych, stosowanie antykoncepcji hormonalnej, palenie papierosów, picie alkoholu, stosowanie narkotyków, przewlekły stres (trwający powyżej kilku tygodni), niewysypianie się, dieta bogata w cukier, tłuszcz, sól i konserwanty. Skutki zaburzeń pracy grasicy: zanik grasicy, miastenia i nowotwór Zaburzenia funkcjonowania grasicy mogą prowadzić do wielu schorzeń, takich jak np.: Zanik grasicy – dochodzi wówczas do osłabienia odporności i podatności na choroby. Zanik grasicy jest spowodowany nadmiarem żeńskich hormonów płciowych w organizmie. Grasiczak – dolegliwość jest rodzajem nowotworu grasicy. Do choroby dochodzi na skutek mutacji komórek organizmu. Objawami grasiczaka są ból w klatce piersiowej, kaszel, duszności, chrypa, obrzęk twarzy i szyi oraz problemy z oddychaniem. W leczeniu choroby stosuje się chemioterapię, radioterapię oraz chirurgiczne usunięcie grasicy. Miastenia – jest chorobą autoimmunologiczną, zwaną też męczliwością mięśni. Organizm wytwarza przeciwciała, które omyłkowo niszczą zdrowe komórki. W efekcie grasica rozrasta się, a człowiek jest osłabiony, traci panowanie nad ciałem, łatwo się męczy, widzi podwójnie, ma problem z oddychaniem oraz otwieraniem i zamykaniem oczu. Chorobę diagnozuje się na podstawie wywiadu medycznego i badań krwi. Leczenie miastenii polega na oczyszczaniu krwi ze szkodliwych przeciwciał oraz przyjmowaniu leków osłabiających funkcjonowanie układu odpornościowego. Znasz termin miastenia? Miastenia jest przewlekłą choroba mięśni. Pijesz lipę? Lipa ma lecznicze właściwości i działanie. Warto brać probiotyki. Probiotyki to korzystne dla zdrowia bakterie.
Po czym rozpoznać świńską grypę – objawy choroby. Jak uniknąć zarażenia?
Objawy świńskiej grypy są podobne do początków przebiegu grypy sezonowej – występuje wysoka gorączka, dreszcze, osłabienie, bóle głowy i okolic ucha, brak apetytu, kaszel, nudności, wymioty, biegunka, uczucie przemęczenie, bóle mięśni, stawów, dezorientacja, a nawet utrata przytomności.
Objawy świńskiej grypy są podobne do początków przebiegu grypy sezonowej – występuje wysoka gorączka, dreszcze, osłabienie, bóle głowy i okolic ucha, brak apetytu, kaszel, nudności, wymioty, biegunka, uczucie przemęczenie, bóle mięśni, stawów, dezorientacja, a nawet utrata przytomności. W roku 2009 wirus A/H1N1 wywołujący świńską grypę (zwaną także meksykańską), spowodował ogólnoświatową pandemię. W ciągu pół roku zmarło prawie 7300 osób, w tym 550 na terenie Europy. Jak się można zarazić świńską grypą i jak zapobiegać chorobie Zakażenia świńską grypą nie wywołuje jedzenie zakażonego mięsa wieprzowego. Profilaktyka dla zarażeń wirusem A/H1N1, wywołującym świńską grypę, to przestrzeganie higieny, zwłaszcza w okresie obniżonej odporności w trakcie jesieni i zimy. Należy ograniczyć kontakty z osobami chorymi na grypę lub używać maseczek ochronnych, regularnie odkażać klawiaturę, myszkę, biurko chusteczkami odkażającymi oraz wietrzyć pomieszczenia. Ważna jest dbałość o czystość rąk, używanie jedynie jednorazowych chusteczek higienicznych i natychmiastowe wyrzucanie ich do toalety. Warto ograniczyć wyjazdy do krajów wysokiego ryzyka. Objawy świńskiej grypy: jak rozpoznać chorobę Objawy wszystkich rodzajów grypy są podobne. Po zarażeniu wirusem wywołującym świńską grypę pojawiają się następujące objawy: wysoka gorączka, dreszcze, bóle głowy, brak apetytu, ból gardła, suchy kaszel, bóle mięśni, kości, stawów, bóle okolicy uszu, apatia, uczucie wyczerpania, ogólnego rozbicia, katar, nudności, wymioty, biegunka, sztywność mięśni, dezorientacja, utrata przytomności (w skrajnych przypadkach). Zagrożenie życia występuje u dzieci, osób starszych, w przebiegu niektórych chorób immunologicznych (zespół Downa, białaczka, rak szpiku). Leczenie świńskiej grypy Po stwierdzeniu wystąpienia objawów grypy, które samoistnie nie ustępują po 3-4 dniach , lekarz upewnia się, czy chory mógł mieć kontakt z wirusem grypy meksykańskiej. Zleca wykonanie testu na zarażenie wirusem A/H1N1. W przypadku pozytywnego wyniku podejmuje leczenie antywirusowe preparatami takimi jak Relenza czy Tamiflu, które łagodzą przebieg choroby. Czy istnieje szczepionka na świńską grypę Parlament Europejski zatwierdził szczepionkę modelową do masowego użycia w szczególnych wypadkach, „Focetrię”. Corocznie, w odpowiedzi na mutację wirusa H1N1, do szczepionki dodawane są najskuteczniejsze antygeny. Przyjęcie „Focetrii” nie eliminuje całkowicie ryzyka zachorowania na świńską grypę, ale dwukrotne wykonanie szczepienia znacząco obniża ryzyko zapadnięcia na chorobę i wykształca pewien rodzaj odporności. Na rynku dostępnych jest coraz więcej dopuszczonych do użytku szczepionek przeciw grypie sezonowej, a także pandemicznej A/H1N1. Leki dostępne na receptę (jak przeciwwirusowe i powstrzymujące replikację białka M2) nie są zbyt skuteczne. W roku 2009 wirus A/H1N1 wywołujący świńską grypę (zwaną także meksykańską), spowodował ogólnoświatową pandemię. W ciągu pół roku zmarło prawie 7300 osób, w tym 550 na terenie Europy.
Różyczka - objawy u dorosłych i powikłania pochorobowe
Różyczka u dorosłych w początkowym stadium choroby ma podobne objawy jak grypa: kaszel, ból gardła, gorączka. Wraz z rozwojem wirusa (rubivirusa) pojawia się wysypka i powiększają się węzły chłonne. Po przebytej chorobie może dojść do zapalenia mózgu.
Różyczka u dorosłych w początkowym stadium choroby ma podobne objawy jak grypa: kaszel, ból gardła, gorączka. Wraz z rozwojem wirusa (rubivirusa) pojawia się wysypka i powiększają się węzły chłonne. Po przebytej chorobie może dojść do zapalenia mózgu. Nie można chorować na różyczkę dwa razy. Przejście choroby w dzieciństwie jest gwarancją niezachorowania w wieku dorosłym. Objawy różyczki u dorosłych przypominają grypę Objawy różyczki u dorosłych przebiegają podobnie jak u dzieci. Pierwsze symptomy choroby przypominają grypę. Pojawia się stan podgorączkowy (37-38 stopni Celsjusza), bóle mięśni i gardła, suchy kaszel, zapalenie spojówek i ogólne złe samopoczucie. Po około 2 dniach u dorosłych występują inne objawy różyczki, takie jak: powiększenie węzłów chłonnych na karku, szyi i za uszami, wysypka na twarzy, w okolicach uszu, na rękach i nogach, a czasami na podniebieniu miękkim, zapalenie wątroby, które występuje rzadziej w porównaniu do wcześniej przytoczonych objawów. Różyczka u dorosłych – kiedy się zaszczepić Szczepionki na różyczkę podawane są podskórnie lub domięśniowo. Iniekcje zalecane są dorosłym w przypadku: niskiego poziomu przeciwciał IgG i IgM, który świadczy o braku odporności na rubivirusa - wirusa wywołującego różyczkę, gdy od ostatniego szczepienia minęło 10 lat, pracy w ośrodkach zdrowia, pracy z dziećmi np. w żłobku, przedszkolu, szkole, gdy mężczyzna przebywa w kontakcie z kobietą w ciąży. Powikłania różyczki u dorosłych Różyczka u kobiety w ciąży może spowodować wady wrodzone u dziecka, nazywane zespołem Gregga. U noworodków z zespołem różyczki wrodzonej występuje: zaćma, jaskra, wodogłowie, brak słuchu lub zapalenie opon mózgowych. Najczęstsze powikłania po przebytej różyczce u dorosłych to: bóle stawów, w szczególności nadgarstków i dłoni, zapalenie mózgu, trombocytopenia, czyli małopłytkowość (oznaczająca spadek płytek krwi mogący prowadzić do anemii, zapalenie mięśnia sercowego.
Powiększone węzły chłonne skutkiem infekcji, nadczynności nadnerczy i zapalenia tarczycy
Węzły chłonne powiększają się na skutek infekcji wywołanych np. bakteriami gronkowca i paciorkowca. Węzły chłonne najliczniej występują na szyi, głowie oraz pachach.
Węzły chłonne powiększają się na skutek infekcji wywołanych np. bakteriami gronkowca i paciorkowca. Węzły chłonne najliczniej występują na szyi, głowie oraz pachach. Średnia wielkość węzła chłonnego wynosi około 10 milimetrów. Jeżeli ich rozmiar zwiększy się do 1-1,5 centymetra, wtedy mówi się o powiększonych węzłach chłonnych. Gdzie są węzły chłonne – skupiska na ciele Węzły chłonne największe skupiska tworzą na szyi, pachach i potylicy. Występują w okolicach tkanki podskórnej, dlatego ich obrzęk jest wyczuwalny. Przyczyny powiększonych węzłów chłonnych na szyi Przyczyną powiększonych węzłów chłonnych szyi są infekcje bakteryjne, wirusowe i grzybicze. Najczęstsze czynniki chorobotwórcze wywołujące powiększone węzły chłonne szyi to: Wirusy – opryszczki pospolitej, różyczki, odry, HIV. Bakterie – paciorkowce, gronkowce, pałeczki francisella (powodujące tularemię), prątek gruźlicy oraz bakterie wywołane nieleczoną próchnicą. Grzyby – wywołujące chorobę Darlinga (histoplazmozę) oraz grzyby powodujące drożdżycę. Pasożyty – wywołujące wszawicę. Powiększone węzły chłonne na szyi towarzyszą także chorobom układu dokrewnego. Najważniejsze z nich to: niedoczynność nadnerczy, nadczynność tarczycy, zapalenie tarczycy. Powiększone węzły chłonne pachowe – przyczyny Do bakteryjnych przyczyn powiększonych węzłów chłonnych pachowych należą: kiła, gruźlica, zadrapania, na skutek których bakterie przenikają w głąb organizmu, bruceloza (zwierzęca choroba zakaźna przenoszona na człowieka). Powiększone węzły chłonne pod pachami a kobiece piersi Powiększone węzły chłonne pod pachami mogą pojawić się u kobiet w ciąży. Zastój pokarmu w przewodach mlecznych piersi powoduje powstawanie bakterii. Dochodzi do zapalenia gruczołu piersiowego, co powoduje powiększenie węzłów chłonnych. Wyczuwalne guzki pod pachą mogą być także oznaką nowotworu piersi, a nawet przerzutów z jednej piersi na drugą. Powiększone węzły chłonne pod pachami mogą być reakcją na ciało obce, np. po zabiegu wszczepienia implantów silikonowych do piersi. Przyczyny powiększonych węzłów chłonnych na głowie Przyczyny powiększonych węzłów chłonnych potylicznych (z tyłu głowy) to najczęściej: zapalenie ucha zewnętrznego, ukąszenie kleszcza (w okolicy potylicy).
Probiotyki – bakterie, które wzmacniają odporność i poprawiają trawienie
Probiotyki umożliwiają wchłanianie witamin i zapobiegają rozwinięciu się nowotworu jelita grubego. Występują w jogurtach, kefirach, maślankach, zsiadłym mleku oraz kiszonkach.
Probiotyki umożliwiają wchłanianie witamin i zapobiegają rozwinięciu się nowotworu jelita grubego. Występują w jogurtach, kefirach, maślankach, zsiadłym mleku oraz kiszonkach. Probiotyki są pożytecznymi mikroorganizmami (na przykład bakteriami), które pozytywnie wpływają na trawienie i układ odpornościowy człowieka. Substancje tworzą w organizmie korzystną florę bakteryjną. Probiotyki można przyjmować doustnie lub dopochwowo. Rodzaje probiotyków Probiotyki wspierają funkcjonowanie flory bakteryjnej – głownie jelit. Probiotyki dzielą się na 4 rodzaje: drożdżaki, pałeczki kwasu mlekowego, ziarniaki, bifidobakterie. Do najpowszechniej występujących gatunków probiotyków zalicza się: Lactobacillus: casei, plantarum, rhamnosus (pałeczki kwasu mlekowego), Bifidobacterium: lactis, infantis, adolescentis, bifidum, longum (bifidobakterie), Saccharomyces boulardii (drożdżak). Wpływ probiotyków na zdrowie człowieka Probiotyki wzmacniają odporność i ułatwiają trawienie. Ponadto wykazują szereg innych właściwości zdrowotnych: poprawiają wchłanianie witamin i minerałów, chronią florę bateryjną jelit podczas przyjmowania antybiotyków, zapobiegają rozwijaniu się stanów zapalnych w organizmie, pomagają obniżyć poziom cholesterolu we krwi, mają działanie przeciwnowotworowe (szczególnie w przypadku raka jelita grubego), łagodzą objawy i skutki alergii, skracają czas trwania ostrych biegunek, niwelują objawy nietolerancji laktozy (na przykład nudności i wymiotów), zmniejszają ryzyko wystąpienia chorób górnych dróg oddechowych (na przykład astmy u dzieci), zapobiegają i wspomagają leczenie atopowego zapalenia skóry niemowląt, przywracają prawidłową florę bakteryjną w pochwie i jelitach. Gdzie znajdują się probiotyki? Probiotyki można przyjmować w postaci doustnych tabletek lub dopochwowych żelów i czopków. Tego typu suplementy diety są dostępne bez recepty w aptekach i kosztują od kilku do 50 złotych (w zależności od składu i ilości substancji). Probiotyki doustne i dopochwowe szybko i skutecznie docierają do jelit, są też odporne na enzymy trawienne. Probiotyki występują również naturalnie w sfermentowanych produktach mlecznych. Artykuły te, oprócz korzystnych kultur bakterii, mają też białko, wapń oraz witaminy z grupy A, B i D. Pożyteczne mikroorganizmy znajdują się w: jogurtach naturalnych, zsiadłym mleku, kefirze, maślance, mleku acidofilnym (jest to zakwaszony i poddany pasteryzacji napój mleczny), serach (żółtych, twarogowych, pleśniowych i innych). Dobrym źródłem probiotyków są również kiszonki (na przykład ogórki i kapusta). Probiotyki w artykułach spożywczych W sklepach można dostać produkty, które zawierają probiotyki. Substancje te dodaje się do pieczywa, nabiału, lodów oraz napojów. Należy jednak zachować czujność i kupować tylko te artykuły, które mają jasno określony w składzie rodzaj, gatunek i szczep bakterii (powinny być oznaczone specjalnym symbolem) oraz ich ilość. Na mililitr lub gram napoju i pożywienia powinno przypadać około miliona bakterii. Nie warto sugerować się samą informacją, że produkt zawiera probiotyki, gdyż może ich być na tyle mało, że nie będą miały znaczenia prozdrowotnego. Czym są zaburzenia grasicy? Grasica to gruczoł rozwijający układ odpornościowy. Pijesz lipę? Lipa ma lecznicze właściwości i działanie. Znasz termin miastenia? Miastenia jest przewlekłą choroba mięśni.
Za co odpowiada szyszynka – gruczoł wydzielający hormony
Najważniejsze funkcje szyszynki to wydzielanie melatoniny, serotoniny oraz kortyzolu. Gruczoł ten reguluje ciśnienie krwi i wspiera funkcjonowanie układu nerwowego. Szyszynka wytwarza też substancję psychoaktywną DMT.
Najważniejsze funkcje szyszynki to wydzielanie melatoniny, serotoniny oraz kortyzolu. Gruczoł ten reguluje ciśnienie krwi i wspiera funkcjonowanie układu nerwowego. Szyszynka wytwarza też substancję psychoaktywną DMT. Szyszynka waży około 170 miligramów, a jej wielkość nie przekracza 10 milimetrów długości. Gruczoł ten produkuje melatoninę, która odpowiada za rytm dobowy człowieka. Zaburzenia pracy szyszynki skutkują przemęczeniem, bezsennością, lub nadmierną sennością. Czym jest szyszynka? Szyszynka jest niewielką częścią nadwzgórza, czyli elementu mózgu. Gruczoł ma kształt spłaszczonego stożka. Komórki szyszynki wydzielają 6 ważnych dla organizmu hormonów: melatonina – odpowiada za prawidłowy sen, serotonina – jest zwana hormonem szczęścia, dzięki niej człowiek ma dobry nastrój, wazopresyna – reguluje gospodarkę wodną, kortyzol – umożliwia przemiany metaboliczne w organizmie, oksytocyna – powoduje skurcze macicy, dzięki czemu możliwa jest akcja porodowa i wypchnięcie dziecka z dróg rodnych, odpowiada też za obkurczanie macicy po porodzie oraz więzi społeczne, TSH (hormon tyreotropowy) – odpowiada za prawidłową pracę tarczycy. Jakie funkcje spełnia szyszynka? Szyszynka, za sprawą hormonów, które wytwarza, spełnia następujące funkcje: reguluje zegar biologiczny (dzięki temu człowiek nocą staje się zmęczony i senny, a rano się budzi wypoczęty), odpowiada za wysokość człowieka (wspiera wytwarzanie hormonu wzrostu), reguluje ciśnienie krwi, wspiera funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego, odpowiada za dojrzewanie płciowe młodzieży, zwiększa odporność organizmu. Czym skutkuje zaburzenie pracy szyszynki? Pod wpływem chorób oraz szkodliwych substancji dochodzi do zaburzenia pracy szyszynki. Czynnikami, które negatywnie wpływają na ten gruczoł, są: picie alkoholu, palenie papierosów, tłuste i słone potrawy, słodycze, pokarmy bogate w konserwanty, brak ruchu, stres, niedosypianie i przemęczenie. Skutki zaburzenia pracy szyszynki są następujące: obniżenie nastroju, depresja, skłonność do stanów zapalnych organizmu, bezsenność, nadmierna senność i ospałość, zmęczenie, skłonności do tycia (pomimo stosowania diet odchudzających i uprawiania sportu), nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, miażdżyca, problemy z zajściem w ciążę, skłonność do poronień, zaburzenia miesiączkowania, bóle i zawroty głowy, zaburzenia pracy tarczycy, choroby autoimmunologiczne, ogólne złe samopoczucie. Połóg trwa umownie około półtora miesiąca. Jak długo po porodzie hormony wracają do normy? Objawy napięcia przedmiesiączkowego to znaczny spadek nastroju, huśtawka emocjonalna i ból. Napięcie przedmiesiączkowe, czyli PMS. Fitoestrogeny to naturalne związki przypominające estron i estradiol. Fitoestrogeny, czyli roślinne hormony. Estrogeny i progesteron to główne żeńskie hormony. Kobiece hormony estrogeny – za co odpowiadają?
Tryptofan – suplement diety w walce z bezsennością i depresją
Tryptofan to aminokwas, którego działanie wspomaga produkcję melatoniny odpowiedzialnej za spokojny sen oraz serotoniny – poprawiającej nastrój. Tryptofan znajduje się w produktach sojowych i bananach, a także występuje jako suplement diety dostępny w aptece bez recepty.
Tryptofan to aminokwas, którego działanie wspomaga produkcję melatoniny odpowiedzialnej za spokojny sen oraz serotoniny – poprawiającej nastrój. Tryptofan znajduje się w produktach sojowych i bananach, a także występuje jako suplement diety dostępny w aptece bez recepty. Tryptofan – dzienna dawka Tryptofan jest naturalnym aminokwasem, a jego działanie polega na wspieraniu procesu syntezy białek. Zalecana dzienna dawka tryptofanu wynosi 500 miligramów przyjmowanych doustnie, przed posiłkiem. Tryptofan a witamina B6 i magnez Przyjmowanie doustne tryptofanu razem z witaminą B6 oraz magnezem wzmocni efekt działania aminokwasu oraz przyspieszy jego wchłanianie. Tryptofan znajduje się również w preparatach egzogennych, tzw. EAA polecanych sportowcom po wysiłku fizycznym oraz w odżywkach białkowych, np. dla osób trenujących na siłowni. Tryptofan – działanie na sen i dobre samopoczucie Tryptofan bierze udział w produkcji melatoniny nazywanej „hormonem snu” oraz serotoniny - „hormonu szczęścia”. Zatem niedobór aminokwasu powoduje problemy ze snem oraz wpływa na pogorszenie nastroju, co, w najgorszym wypadku, może skończyć się bezsennością i depresją. Tryptofan a odporność organizmu na infekcje Tryptofan reguluje procesy metaboliczne w organizmie, wpływając na zwiększenie uczucia sytości. Aminokwas buduje na oku naturalny filtr, chroniąc tym samym wzrok przed szkodliwymi promieniami ultrafioletowymi. Uczestniczy w produkcji hormonu wzrostu oraz zwiększa odporność organizmu na infekcje. Gdzie występuje tryptofan Osoby chcące wzbogacić swoją dietę w tryptofan mogą to zrobić poprzez jedzenie takich produktów, jak: ryby, szparagi, pestki słonecznika oraz dyni, produkty sojowe, sery typu parmezan, banany oraz rośliny strączkowe. Tryptofan jako lek bez recepty Tryptofan występuje jako suplement diety dostępny w aptece bez recepty. Suplementacja diety tryptofanem wskazana jest dla osób mających problemy ze złym samopoczuciem oraz bezsennością. W opakowaniu znajduje się 60 kapsułek, każda z nich zawiera 500 miligramów tryptofanu. Zalecane spożycie to 1 tabletka dziennie. W skład leku, oprócz aminokwasu, wchodzi zazwyczaj żelatyna, brązowa mąka ryżowa, dwutlenek krzemu oraz stearynian magnezu. Cena za tryptofan (w opakowaniu po 60 kapsułek) wynosi od około 50 do 60 złotych. Tryptofan a skutki uboczne Tryptofan jak każdy lek miewa swoje skutki uboczne, dlatego przed zażyciem dobrze jest przeczytać ulotkę na opakowaniu. Efekty niepożądane, jakie może wywołać aminokwas w przypadku przedawkowania zalecanej dziennej dawki, to: ból głowy, złe samopoczucie, nudności i wymioty, ból brzucha, suchość w gardle oraz niewyraźne widzenie. Co może być konsekwencją depresji lub stresu? Poznaj przyczyny i zapobieganie samookaleczaniom. Interesujesz się psychologią? Dowiedz się, czym jest depresja maskowana. Cierpisz na depresję? Oto najpopularniejsze leki antydepresyjne. Walcz ze stresem skutecznie! Przed tobą 8 sposobów na radzenie sobie ze stresem. Czym jest biofeedback? Oto biofeedback w walce ze stresem.