Trzęsące się ręce - rodzaje, przyczyny, leczenie
Drżenie rąk najczęściej występuje u osób starszych, które mają niedobór witamin w organizmie lub chorują na Parkinsona. Osoby młodsze (nawet kilkunastoletnie) mogą również doświadczać nieprzyjemnego drżenia dłoni, którego główną przyczyną jest stresująca sytuacja (np. rozmowa kwalifikacyjna).
Drżenie rąk najczęściej występuje u osób starszych, które mają niedobór witamin w organizmie lub chorują na Parkinsona. Osoby młodsze (nawet kilkunastoletnie) mogą również doświadczać nieprzyjemnego drżenia dłoni, którego główną przyczyną jest stresująca sytuacja (np. rozmowa kwalifikacyjna). Drżenia mogą dotyczyć nie tylko rąk, ale również innych części ciała (ramion czy głowy). Najczęściej drgawki występują w nocy. Trzęsące się ręce - rodzaje Można wyróżnić cztery rodzaje drżenia rąk: drżenia statyczne, drżenia spoczynkowe, drżenia zamiarowe, drżenia złożone. Drżenia statyczne występują u pacjentów, którzy próbują zmienić pozycję ciała, unosząc lub prostując ręce. Dłonie mogą również trząść się w spoczynku, kiedy chory nie wykonuje żadnych ruchów. Drżenia zamiarowe występują po wykonaniu określonej czynności (np. podniesienia szklanki). Natomiast złożone drżenia są połączeniem powyższych trzech rodzajów. Wyróżnia się także drżenia samoistne bez określonej przyczyny oraz drżenia starcze. Trzęsące się ręce - główne przyczyny Główną przyczyną trzęsących się rąk jest dziedziczna choroba „drżących dłoni”, która najczęściej objawia się przed ukończeniem 20. roku życia. Często u zdrowych ludzi pojawiają się także drżenia fizjologiczne wywołane przez stres, lęk czy nadużywanie kofeiny. Choroba Parkinsona może również powodować drżenia, nie tylko rąk, ale również innych części ciała, takich jak głowa czy ramiona. W przypadku pacjenta, u którego wykryto chorobę Parkinsona, dłonie trzęsą się tylko podczas spoczynku, a ruchy między kciukiem a palcem wskazującym są koliste. Drżenia rąk występują także w przypadku nadczynności tarczycy bądź zatrucia metalami ciężkimi. Inną przyczyną może być niedobór magnezu, co spowodowane jest zazwyczaj nadużywaniem narkotyków lub alkoholu. Trzęsące się ręce - jak leczyć? Samoistne trzęsienie się rąk można wyleczyć, unikając kofeiny oraz innych używek oraz biorąc tabletki ziołowe, które mają działanie uspokajające. Warto również spać zalecaną ilość godzin (6-8), a także spróbować technik relaksacyjnych ułatwiających wyciszenie się. Kiedy trzęsące się ręce zaczynają przeszkadzać w codziennych sytuacjach, warto udać się do lekarza, który na podstawie wywiadu określi główną przyczynę drżeń.
Obsesyjne wyrywanie włosów, czyli trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie
Trichotillomania to zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, które polega na niekontrolowanym wyrywaniu włosów, najczęściej z głowy. Przyczyną schorzenia są najczęściej traumatyczne przeżycia z przeszłości. Objawem trichotillomanii są łyse plamy na głowie, rzadsze brwi. Leczenie farmakologiczne polega na stosowaniu leków przeciwdepresyjnych.
Trichotillomania to zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, które polega na niekontrolowanym wyrywaniu włosów, najczęściej z głowy. Przyczyną schorzenia są najczęściej traumatyczne przeżycia z przeszłości. Objawem trichotillomanii są łyse plamy na głowie, rzadsze brwi. Leczenie farmakologiczne polega na stosowaniu leków przeciwdepresyjnych. Trichotillomanii mogą towarzyszyć bóle głowy i brzucha, a także nudności. Osoba z zaburzeniem może mieć problemy z zasypianiem oraz koncentracją w ciągu dnia. Na czym polega trichotillomania? Trichotillomania to zaburzenie psychiczne, które polega na nerwowym i niekontrolowanym wyrywaniu włosów, np.: z głowy, rzęs, pach, brwi, brody czy miejsc intymnych. Impulsywny nałóg charakteryzuje nawracające usuwanie sobie owłosienia, skutkujące widocznymi jego ubytkami. Bezpośrednio przed wyrywaniem włosów lub próbą oparcia się tej czynności pojawia się uczucie silnego napięcia emocjonalnego. W trakcie usuwania owłosienia osoba czuje satysfakcję i ulgę. Zaburzenie prowadzić może do zaburzeń w kontaktach społecznych, lęków, fobii, problemów rodzinnych i zawodowych czy unikania wchodzenia w związki partnerskie. Zjawisku czasem towarzyszy trichofagia, czyli zjadanie wyrwanych włosów. W czasie usuwania owłosienia osoba najczęściej wykonuje rytualne czynności jak, np.: drapanie skóry, wybieranie i zwijanie włosów do wyrwania lub ich przechowywanie. W skrajnych przypadkach dochodzi do powstania trichobezoarów, czyli tzw. kamieni włosowych, w przewodzie pokarmowym. Mogą być one bezpośrednim zagrożeniem życia dla człowieka. Trichotillomania u dzieci Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne może dotknąć każdego, niezależnie od wieku. Jednak największy odsetek osób z trichotillomanią odnotowuje się u dzieci w przedziale wiekowym od 12 do 18 lat. W większości przypadków są to kobiety, co nie znaczy, że mężczyźni nie cierpią na to zaburzenie. Mężczyzna ubytek owłosienia może tłumaczyć łysieniem i znacznie łatwiej jest mu ukryć braki włosów. Wyrywanie włosów z cebulkami – objawy Oprócz oczywistych łysych plam na głowie, rzadszy rzęs czy brwi, osoby z trichotillomanią charakteryzuje także nerwowość. Szybciej się denerwują, popadają w konflikty i agresywnie reagują. Człowiek z zaburzeniem obsesyjno-kompulsywnym będzie chce ukryć swoje nawyki, co skutkuje unikaniem kontaktów międzyludzkich. Trichotillomania – przyczyny Przyczyną trichotillomanii może być traumatyczne przeżycie, np. rozłąka z matką czy przemoc seksualna. Źródłem zaburzenia bywa także konflikt pomiędzy chęcią bycia niezależnym, a koniecznością podporządkowania się sytuacji w szkole czy w domu. Trichotillomanię nasila sytuacja stresowa. Do rozwoju zaburzenia mogą przyczyniać się czynniki genetyczne, a dokładniej mutacje genu SLITRK1. Trichotillomania – jak przestać? W leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych bardzo ważne jest wsparcie rodziny i bliskich. Osoby z trichotillomanią bardzo często czują się inne i niezrozumiane przez otoczenie oraz nie chcą wchodzić w relacje partnerskie w obawie przed odkryciem przez partnera braków owłosienia. W leczeniu zaburzenia często pomaga zmiana otoczenia lub chodzenie na zajęcia relaksacyjne. Wyrywanie włosów – jak leczyć? Leczenie farmakologiczne trichotillomani wykorzystuje leki serotoninergiczne, czyli antydepresanty. W leczeniu wykorzystuje się także stabilizatory nastroju, np.: topiramat, kwas walproinowy, a także substancje, takie jak: N-acetylocysteinę.
Na czym polega fiksacja rozwojowa w psychoanalizie?
Fiksacja rozwojowa to jedno z pojęć stosowanych w klasycznej, freudowskiej psychoanalizie. Jeśli nie zostaną zaspokojone potrzeby dziecka na danym etapie rozwoju, może ono w pewnych sferach życia zatrzymać się na tym etapie. Już jako dorosły człowiek będzie prawdopodobnie powtarzało charakterystyczne dla tego etapu dojrzewania schematy zachowań.
Fiksacja rozwojowa to jedno z pojęć stosowanych w klasycznej, freudowskiej psychoanalizie. Jeśli nie zostaną zaspokojone potrzeby dziecka na danym etapie rozwoju, może ono w pewnych sferach życia zatrzymać się na tym etapie. Już jako dorosły człowiek będzie prawdopodobnie powtarzało charakterystyczne dla tego etapu dojrzewania schematy zachowań. Teoria fiksacji rozwojowej nie jest potwierdzona naukowo. Podczas formułowania jej Freud kierował się wyłącznie swoimi obserwacjami. Fazy rozwoju psychoseksualnego według Freuda Według psychoanalitycznej teorii rozwoju seksualnego dziecko w trakcie swojego rozwoju przechodzi przez kilka etapów. Etapy te wyróżnione są pod względem tego, za pomocą których stref erogennych dziecko przede wszystkim zaspokaja swoje potrzeby. Należy pamiętać, że źródłem motywacji do działania w teorii Freuda jest libido, popęd seksualny, który rządzi zachowaniem człowieka niemal od urodzenia. Wyróżnia się pięć etapów rozwoju psychoseksualnego. Faza narcyzmu pierwotnego, charakterystyczna dla noworodków, które uzależnione są całkowicie od opieki dorosłych i dopiero uczą się rozróżniania siebie i matki. To matka stanowi obiekt, w którym dziecko upatruje możliwości zaspokojenia popędów, Faza oralna, podczas której dziecko ukierunkowane jest na zaspokajanie popędów związanych z obszarami oralnymi ciała, m.in. ustami i gardłem. Fiksacja na tym etapie bywa związana z głodem albo niedostatecznym kontaktem z matką, np. wtedy, kiedy nie karmi ona piersią. Faza analna, podczas której dziecko nabywa umiejętność kontroli wypróżniania się. Nieprawidłowo przeprowadzany trening czystości, np. brak konsekwencji lub nadmierne karanie dziecko za wypróżnianie się w pieluszkę, a nie do nocnika, może doprowadzić do fiksacji. Faza falliczna, która charakteryzuje się tym, że dziecko zaczyna odkrywać swoje narządy płciowe i rozróżniać płcie. W tym okresie pojawia się także kompleks Edypa lub kompleks Elektry (odmiana kompleksu Edypa występująca u dziewczynek). Jeżeli rodzice faworyzują przeciwną płeć, u dziecka może pojawić się fiksacja falliczna. Po tej fazie następuje faza latencji, kiedy potrzeby libidalne ulegają wyciszeniu. Faza genitalna, w którą dziecko wkracza w okresie dojrzewania. Dziecko zaczyna wtedy rozumieć, że przyjemność seksualna podporządkowana jest celom rozrodczym. Do najlepiej opisanych fiksacji należą fiksacja w fazie oralnej oraz fiksacja w fazie analnej, a także fiksacja falliczna. Czym charakteryzuje się fiksacja oralna Skutkiem fiksacji w fazie oralnej może być czerpanie dużej przyjemności z czynności wykonywanych za pomocą ust, np.: palenie papierosów, skłonność do łakomstwa, picie dużej ilości alkoholu, obgryzanie paznokci, żucie gumy, upodobanie do seksu oralnego. Czym charakteryzuje się fiksacja analna Osoby, które doznały fiksacji w fazie analnej, bywają uparte, nadmiernie uporządkowane, nawet pedantyczne. Rozwinąć mogą się u nich także skąpstwo, potrzeba kontrolowania otoczenia, bierna agresja, potrzeba gromadzenia rzeczy, sadyzm i masochizm, ale też systematyczność i wytrwałość w dążeniu do celu. Czym charakteryzuje się fiksacja falliczna Fiksacja falliczna może natomiast skutkować tym, że w dorosłym życiu kobiety mogą czuć potrzebę dominacji nad mężczyznami, uwodzenia ich, ale także całkowitego podporządkowania się im. Chłopcy, którzy doświadczają fiksacji fallicznej, bywają próżni i nadmiernie ambitni. Czy w człowieku drzemie zło? Dowiedz się, na czym polegał eksperyment Zimbardo. Słowa mogą znaczyć coś innego, niż myślisz. Na czym polega manipulacja językowa? Na czym polega mechanizm podejmowania decyzji pod wpływem grupy? Psychologia tłumu: dlaczego robimy to, co inni?
Jak oduczyć dziecko obgryzania paznokci?
Istnieje wiele sposobów na obgryzanie paznokci u dzieci. Najlepsze efekty przynosi wnikliwa obserwacja dziecka i poznanie przyczyny takiego zachowania.
Istnieje wiele sposobów na obgryzanie paznokci u dzieci. Najlepsze efekty przynosi wnikliwa obserwacja dziecka i poznanie przyczyny takiego zachowania. Obgryzanie paznokci (inaczej onychofagia) jest problemem natury psychicznej i reakcją na sytuacje stresowe. Szukając sposobów na rozładowanie napięcia, dzieci wkładają palce do buzi, kręcą włosy, zgrzytają zębami, drapią się. Jednak najczęściej odreagowanie na sytuacje problemowe odbywa się poprzez obgryzanie paznokci. Przyczyny obgryzania paznokci u dzieci Przyczyny obgryzania paznokci mogą być różne. Do najczęstszych należą: zmiana otoczenia (pójście do przedszkola, zmiana szkoły), krótkotrwałe bądź długotrwałe rozstanie z rodzicami, pojawienie się nowych osób w najbliższym otoczeniu, np. nowa opiekunka, nowa pani w przedszkolu, pojawienie się rodzeństwa, może być reakcją na kłótnie rodziców. Często zdarza się, że obgryzanie paznokci jest wynikiem naśladowania zachowania osób dorosłych lub jest próbą zwrócenia na siebie uwagi. Sposoby na obgryzanie paznokci u dzieci Przede wszystkim należy poznać przyczynę obgryzania paznokci i poddać dziecko wnikliwej obserwacji. Należy zwrócić uwagę w jakich sytuacjach dziecko obgryza paznokcie. Najważniejsza jest w takim przypadku szczera i spokojna rozmowa, która nie będzie skupiała się na samym obgryzaniu paznokci, a raczej na jego przyczynach. Należy porozmawiać z dzieckiem o negatywnych emocjach i o sposobach radzenia sobie ze stresem. Można zaproponować dziecku ściskanie gumowej piłki, tupanie, klaskanie, zajęcia manualne (wycinanie, lepienie z plasteliny, rysowanie). W przypadku starszych dzieci warto porozmawiać o problemach i zaproponować ich wspólne rozwiązywanie. W przypadku bardzo małych dzieci wystarcza delikatne i systematyczne wyjmowanie rączki z buzi. Inne sposoby na obgryzanie paznokci u dzieci Można zastosować specjalne preparaty do smarowania palców i paznokci, które mają gorzki smak. Warto zachęcić dziecko do częstego mycia rąk mydłem, którego smak zniechęca do obgryzania paznokci. W sytuacjach kiedy obgryzanie paznokci odbywa się mimowolnie (podczas snu, podczas oglądania telewizji) można zakładać dziecku rękawiczki. Czego nie wolno robić? Bezwzględnie zakazane jest podnoszenie głosu na dziecko, bicie po rączkach, wyśmiewanie, stosowanie kar, ponieważ wzmaga to uczucie napięcia emocjonalnego i pogłębia problem. Takie zachowanie może doprowadzić również do sytuacji w której dziecko będzie ukrywało swój nawyk przed rodzicami. Jeśli żadna z powyższych metod nie przyniesie rezultatów – należy skonsultować się z lekarzem. Jak odpowiednio zadbać o paznokcie i dłonie? Sprawdź domowe sposoby. Co jest przyczyną obgryzania paznokci u dorosłych? Sposoby na uciążliwy nawyk. Dowiedz się jak zmyć lakier do paznokci z ubrań! Wejdź tutaj.
Mruganie oczami u dziecka jako tik nerwowy – reakcja na silny stres
Tiki nerwowe u dziecka mogą być bardzo różne, od mrugania oczami poprzez cmokanie do potrząsania ciałem.
Tiki nerwowe u dziecka mogą być bardzo różne, od mrugania oczami poprzez cmokanie do potrząsania ciałem. Tiki nerwowe występują wówczas, gdy dziecko przeżywa stresujący czas. Może wiązać się to ze zmianami w życiu, np. rozwodem rodziców, czy napięciem w związku z chodzeniem do szkoły. Gdy tiki są nasilone, dziecko warto zabrać do psychologa. Przyczyny powstawania tików nerwowych u dzieci Dorosłemu może się wydawać, że dziecko nie ma powodów do stresu, jednak jest to błędne przekonanie. Silne emocje, z którymi malec nie umie sobie poradzić i reaguje na nie tikami nerwowymi, mogą pojawić się zarówno w domu, jak i poza nim. Z pewnością sprzyja temu zmiana dotychczas ustabilizowanej sytuacji, np. kłótnie lub nawet rozwód rodziców, pójście do przedszkola czy do szkoły. Jeśli zaobserwuje się np. mruganie oczami u dziecka czy poruszanie brwiami albo tiki wokalne (mlaskanie, gwizdanie, mruczenie czy pochrząkiwanie i inne), trzeba spróbować dowiedzieć się, jaka jest faktyczna przyczyna tego stanu rzeczy. Tiki u dzieci a nerwica – rozróżnienie Mruganie oczami u dziecka bez innych symptomów towarzyszących nie świadczy jeszcze o nerwicy. Jednak gdy tikom prostym, takim jak m.in. grymasy płaczu lub śmiechu, poruszanie wargami, brwiami czy potrząsanie głową, towarzyszą kłopoty ze snem, jąkanie bądź nadmierne onanizowanie się, może to być objaw właśnie nerwicy. Dziecko należy obserwować, by zauważyć i wyeliminować z jego codzienności te zdarzenia, które nasilają stres. Czasem może być konieczna wizyta u psychologa. Sprawdź, jakie są objawy i jak wygląda leczenie tików nerwowych u dzieci. Niekontrolowane ruchy zdarzają się też w późniejszym okresie życia. Poznaj przyczyny tików nerwowych u dorosłych.
Zespół chronicznego zmęczenia odbiera siły do życia
Nie potwierdzono dotychczas, co wywołuje zespół chronicznego zmęczenia. Objawy są bardzo uciążliwe, ponieważ odbierają siły witalne. Odczuwalne zmęczenie jest ciągłe lub nawracające i występuje nawet mimo braku wysiłku fizycznego.
Nie potwierdzono dotychczas, co wywołuje zespół chronicznego zmęczenia. Objawy są bardzo uciążliwe, ponieważ odbierają siły witalne. Odczuwalne zmęczenie jest ciągłe lub nawracające i występuje nawet mimo braku wysiłku fizycznego. W zespole chronicznego zmęczenia pojawiają się bóle głowy, mięśni i stawów, zaburzenia pamięci i problemy z koncentracją i ze snem. Przyczyny zespołu chronicznego zmęczenia Nie udowodniono, co wywołuje zespół chronicznego zmęczenia. Przypuszcza się, że za wystąpienie tej choroby mogą odpowiadać wirusy XMRV lub Epsteina-Barra, odpowiedzialny też za mononukleozę zakaźną. Niektóre hipotezy mówią, że przyczyną zespołu chronicznego zmęczenia może być nieprawidłowy metabolizm kwasu mlekowego w mięśniach w połączeniu z zarażeniem enterowirusem – badanie tkanki mięśni u osób z podejrzeniem choroby wykazało obecność tego wirusa u jednej piątej badanych. Inne teorie upatrują przyczyny w niedoborze składników odżywczych. Możliwa etiologia choroby to również stres powodujący zmiany hormonalne. Jako możliwość dopuszcza się również twierdzenie, że zespół chronicznego zmęczenia jest uwarunkowany genetycznie. Grupa ryzyka zachorowania na zespół chronicznego zmęczenia Jako że zespół chronicznego zmęczenia może pojawić się w wyniku silnego i długotrwałego stresu, do grupy ryzyka zalicza się przede wszystkim osoby w wieku od 20 do 30 lat, które mają stresującą pracę lub pracują bardzo długo i bez przerwy odczuwają presję. Będąc w takiej sytuacji, osoby te często sięgają po używki, które zaburzają pracę organizmu i zmniejszają skuteczność układu odpornościowego. Wówczas łatwiej o infekcję bakteriami, wirusami i grzybami, co może pośrednio lub bezpośrednio przyczyniać się do wystąpienia zespołu chronicznego zmęczenia. Objawy zespołu chronicznego zmęczenia bywają mylone z depresją Zespół chronicznego zmęczenia to przede wszystkim niemożność wstania z łóżka rano czy podjęcia wysiłku. Ale w przeciwieństwie do depresji nie polega to na braku chęci, a na braku rzeczywistej siły, by tego dokonać. Permanentne zmęczenie powoduje również zaburzenia snu – po przebudzeniu odczuwa się zmęczenie większe niż przed pójściem spać, a w nocy trudno jest zasnąć. Zespół chronicznego zmęczenia objawia się również bólami: głowy, bardzo często gardła, stawów i mięśni. Bóle mięśni są rozlane i nie wynikają z przeciążenia ani z żadnej konkretnej przyczyny. W tej chorobie ból odczuwany jest również przy dotykaniu węzłów chłonnych. Dość często zdarza się, że osoby cierpiące na zespół chronicznego zmęczenia zmagają się z alergią, przewlekłym katarem, mają podniesioną temperaturę ciała i zauważają wahania wagi. Zdarzają się im też nocne poty i kołatanie serca. Rzadziej choroba objawia się dolegliwościami ze strony układu pokarmowego, zaburzeniami cyklu miesiączkowego czy nadmierną wrażliwością na alkohol. Leczenie zespołu chronicznego zmęczenia Zespół chronicznego zmęczenia nie jest wpisany na międzynarodową listę chorób, nie ma też wyznaczonych metod jego leczenia. Ale skoro nie wiadomo, co jest przyczyną tego schorzenia, to leczy się wyłącznie jego objawy. W niektórych przypadkach zaleca się psychoterapię czy fizjoterapię. Skoro możliwą przyczyną zespołu chronicznego zmęczenia jest zbyt duże stężenie kwasu mlekowego w mięśniach i jego nieprawidłowy metabolizm, warto zmniejszyć jego poziom poprzez stosowanie odpowiedniej diety. Może pomóc też odstawienie używek i redukcja stresu, o ile jest możliwa. Wylecz marskość wątroby. Zobacz, jaka powinna być twoja dieta. Motylica wątrobowa powoduje fascjolozę. Zobacz, na czym polega diagnostyka i leczenie. Detoks wątroby może przynieść wiele korzyści. Sprawdź, jak oczyścić wątrobę.
Ćwiczenia i higiena układu nerwowego mogą opóźnić postęp niektórych chorób
Choroby układu nerwowego mogą wynikać ze stresu i zbyt małej ilości snu. Profilaktyka chorób układu nerwowego opiera się między innymi na ćwiczeniach relaksacyjnych.
Choroby układu nerwowego mogą wynikać ze stresu i zbyt małej ilości snu. Profilaktyka chorób układu nerwowego opiera się między innymi na ćwiczeniach relaksacyjnych. Dla utrzymania dobrej kondycji układu nerwowego, warto zadbać, by w diecie znalazły się produkty bogate w kwasy omega-3, magnez, cynk oraz witaminy z grupy B. Najlepiej ograniczyć jedzenie tłuszczów zwierzęcych i stosowanie używek. Higiena układu nerwowego: warunki i ćwiczenia Dla utrzymania higieny układu nerwowego kluczowy jest zdrowy sen. Powinien być nieprzerywany i trwać w przypadku osób dorosłych od 7 do 8 godzin na dobę. Bardzo ważne jest także zachowanie prawidłowego rytmu dobowego, czyli spanie w nocy, pracowanie w dzień. Aby sen sprzyjał higienie układu nerwowego, warto podnieść jego jakość. Można to zrobić, wietrząc sypialnię przed pójściem do łóżka, minimalizując hałas z zewnątrz czy powstrzymując się od jedzenia ciężkostrawnych posiłków na kolację. Ważne jest unikanie negatywnego stresu (stres pozytywny to taki, który jest krótkotrwały i motywuje do działania). Stres negatywny, czyli długotrwały i silny, pogarsza jakość snu i samopoczucie psychiczne oraz fizyczne. Aby zachować należytą higienę układu nerwowego i zapobiec jego chorobom, warto wykonywać ćwiczenia relaksacyjne i skutecznie wypoczywać. Polegają one na rozciąganiu, rozluźnianiu mięśni i głębokim, powolnym oddychaniu. Przykładowe ćwiczenie: Ręce kładzie się na brzuchu i klatce piersiowej, a następnie bierze głęboki wdech przez nos. Po sekundzie powietrze powoli wypuszcza się przez usta. Choroby a higiena układu nerwowego Nerwice są grupą chorób układu nerwowego wywołanych przez długotrwały i intensywny stres. Objawy nerwic są fizyczne i psychiczne, np. zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia emocjonalne, natręctwa ruchowe i inne. Odmianą nerwicy natręctw jest zespół o nazwie zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Tego typu choroby układu nerwowego leczy się poprzez psychoterapię wspomaganą niekiedy farmakologicznie. Chorobą układu nerwowego, na którą wpływ ma także brak należytej higieny psychicznej jest również depresja. Podobnie jak nerwice, depresja daje symptomy psychiczne i fizyczne, w tym zaburzenia snu, apatię, zaburzenia apetytu, myśli samobójcze i obniżenie samooceny. Leczenie depresji opiera się na psychoterapii i przyjmowaniu leków. Najczęstsze choroby układu nerwowego, niezależne od przestrzegania zasad higieny tego układu to: udar mózgu, epilepsja, choroba Parkinsona, choroba Alzheimera, stwardnienie rozsiane, autyzm, zapalenie mózgu. W przypadku udaru mózgu czy w stwardnieniu rozsianym, chorobie Parkinsona i chorobie Alzheimera konieczna jest rehabilitacja, która pozwala przywrócić lub jak najdłużej zachować sprawność układu nerwowego. Higiena i ćwiczenia mózgu i nerwów w chorobach neurodegeneracyjnych (polegających na obumieraniu komórek nerwowych) są bardzo istotne dla jakości i długości życia chorych. Obecny stan wiedzy nie pozwala na leczenie przyczynowe chorób neurodegeneracyjnych. Terapia opiera się zatem na eliminacji objawów i trenowaniu układu nerwowego, by był jak najdłużej sprawny. Możliwe jest przyczynowe leczenie zapalenia mózgu. W zależności od czynnika wywołującego infekcję choremu podaje się antybiotyki, leki przeciwwirusowe lub przeciwgrzybiczne bądź zwalczające pasożyty. Stałe podenerwowanie i zmęczenie? Zobacz czy to już nerwica: poznaj 4 objawy nerwicy. Chcesz poprawić jakość swojego snu? Dowiedz się, czym jest świadomy sen.
Atak hiperwentylacyjny: najczęstszą przyczyną stres lub choroby płuc
Podczas ataku hiperwentylacyjnego chory ma szybszy i głębszy oddech. Bierze ponad 20 wdechów na jedną minutę i wdycha duże ilości tlenu. Zespół hiperwentylacyjny ma podłoże psychiczne.
Podczas ataku hiperwentylacyjnego chory ma szybszy i głębszy oddech. Bierze ponad 20 wdechów na jedną minutę i wdycha duże ilości tlenu. Zespół hiperwentylacyjny ma podłoże psychiczne. Zespół hiperwentylacyjny dotyczy osób mających zaburzenia na tle psychogennym lub pracujących w stresie. Często jest on też oznaką chorób układu krwionośnego i płuc. Przyczyny hiperwentylacji Zespół hiperwentylacyjny może być wywołany przez: ciążę, działanie alergenów, działanie toksyn, zmiany zwyrodnieniowe ośrodkowego układu nerwowego, niedobór tlenu w wyniku zmniejszonej jego dyfuzji (płuca nie pracują właściwie), działania wzmożonych bodźców nerwowych (nerwica, stres, zimno, lot samolotem). Objawy hiperwentylacji Atak hiperwentylacji trwa od kilku minut do nawet kilku godzin. Jego objawami są: duszności, pobudzenie, lęk, składanie ust na tzw. rybę, bladość skóry, mrowienie rąk i nóg, zaburzenia czucia kończyn i okolic ust, ból w klatce piersiowej, nudności, gazy, wzdęcia, bóle brzucha, utrata przytomności, przyspieszona akcja serca. Leczenie hiperwentylacji Skutecznym sposobem na przerwanie ataku hiperwentylacji jest zastrzyk z wapniem. Zwiększa on obecność dwutlenku węgla, który został gwałtownie wydalony z organizmu. Dodatkowo efekt można spotęgować poprzez oddychanie przez papierową torebkę. Są to jednak środki doraźne, które nie rozwiązują trwale problemu. Problemy z zespołem hiperwentylacji mają swoje źródło głównie w psychice chorego. Warto więc skonsultować się z psychiatrą. Hiperwentylacja może być jedną z oznak chorób płuc. Zobacz, na czym polega przewlekła obturacyjna choroba płuc i jakie są przyczyny POChP. To jedna z przewlekłych chorób płuc. Czy wiesz, jak wygląda przewlekła obturacyjna choroba płuc i jakie są objawy POChP? Ktoś w Twojej rodzinie choruje na POChP? Sprawdź, czym jest przewlekła obturacyjna choroba płuc i jak przebiega diagnostyka POChP. Powoduje przewlekłe problemy z układem oddechowym. Dowiedz się, czym jest przewlekła obturacyjna choroba płuc i jak przebiega leczenie POChP.
Ćwiczenie relaksacyjne w walce ze stresem
Napięcie i stres nie wpływają dobrze na naszą wydajność w pracy ani na zdrowie. Jako metody walki ze stresem sprawdzą się ćwiczenia relaksacyjne. Szczególnie ważne jest unormowanie oddechu, przywrócenie właściwej pracy serca i oczyszczenie umysłu. Mięśniom przyda się natomiast rozluźnienie i rozciągnięcie.
Napięcie i stres nie wpływają dobrze na naszą wydajność w pracy ani na zdrowie. Jako metody walki ze stresem sprawdzą się ćwiczenia relaksacyjne. Szczególnie ważne jest unormowanie oddechu, przywrócenie właściwej pracy serca i oczyszczenie umysłu. Mięśniom przyda się natomiast rozluźnienie i rozciągnięcie. Uspokój oddech, opanujesz stres Kładziemy się na plecach z poduszką pod głową, rozsuwamy nogi i zamykamy oczy. Następnie rozluźniamy mięśnie twarzy, brzucha i szczęki. Staramy się oddychać rytmicznie i powoli. Jedną rękę kładziemy na brzuchu, a drugą na klatce piersiowej, dzięki temu będziemy czuli pracę przepony. Wciągamy powietrze nosem, wypuszczamy powoli ustami. Rozluźniamy ramiona i ręce i oddychamy rytmicznie do całkowitego uspokojenia oddechu, aż poczujemy, że napięcie nas opuszcza. Praca nad oddechem jest podstawową metodą walki ze stresem. Jako oręż może posłużyć także joga. Rozluźnij mięśnie Rozluźnienie mięśni wymaga skupienia. Dobrze jest wcześniej wyrównać i uspokoić oddech. Kładziemy się na plecach i po kolei rozluźniamy poszczególne partie mięśni. Spięte szyję i kark relaksujemy poprzez wykonywanie okrężnych ruchów głową albo ruchów z boku na bok ku ramionom oraz w przód i w tył. To dobre ćwiczenie na pozbycie się stresu. Rozciąganie mięśni pomaga walczyć ze stresem Powinniśmy zacząć od stanięcia na palcach i wyciągnięcia rąk nad głowę, tak jakbyśmy po coś wysoko sięgali. W tej pozycji zatrzymujemy się na kilkanaście sekund. Ćwiczenie powtarzamy 5 razy. Mięśnie rozciągniemy też, stając w bardzo szerokim rozkroku i kładąc dłonie na podłodze możliwie najdalej od stóp. Wytrzymujemy kilkanaście sekund, powtarzamy pięciokrotnie. Mięśnie możemy rozciągać zarówno na siedząco, leżąc, jak i na stojąco. Należy pamiętać, żeby wszystkie ćwiczenia redukujące stres wykonywać bardzo powoli. Oczyść umysł, by pozbyć się stresu Oprócz rozciągnięcia i rozluźnienia mięśni istotne jest zadbanie o umysł. Jak pokonać stres, który zakorzeniony jest w głowie? Przede wszystkim dobrze jest na biurku albo w jego pobliżu umieścić przedmiot, który wywołuje u nas dobre skojarzenia. Patrząc na niego co jakiś czas, nastrajamy się pozytywnie. Ważne jest także robienie przerw w pracy, tym bardziej, jeśli jest stresująca. Możemy zamknąć na chwilę oczy i spróbować pozbyć się wszelkich myśli, wyciszyć się. To z pewnością pozwoli nam poradzić sobie ze stresem i się uspokoić. Często odczuwają go sportowcy, może mobilizować, ale też paraliżować. Sprawdź, jak działa adrenalina, czyli hormon walki, ucieczki i strachu. Zwiększa ciśnienie krwi i podwyższa poziom cukru. Przeczytaj więcej na temat hormonu CRH, czyli kortykoliberyny i zobacz jak działa. Możesz je wykonywać nawet na leżąco. Poznaj ćwiczenia na stres: rozluźniające i uspokajające. Epinefryna, czyli adrenalina - jakie jest jej znaczenie w lecznictwie?
Przepracowanie: skąd się bierze, jakie ma skutki i jak sobie z nim radzić
Bóle głowy, zmęczenie, podwyższone ciśnienie krwi, drażliwość czy problemy z sercem i z układem mięśniowo-szkieletowym są objawami przepracowania. Silny stres odczuwany przez osoby pracujące zbyt dużo odbija się na ich zdrowiu i efektywności. Jedynym bezpiecznym i skutecznym sposobem walki z przepracowaniem jest solidny odpoczynek.
Bóle głowy, zmęczenie, podwyższone ciśnienie krwi, drażliwość czy problemy z sercem i z układem mięśniowo-szkieletowym są objawami przepracowania. Silny stres odczuwany przez osoby pracujące zbyt dużo odbija się na ich zdrowiu i efektywności. Jedynym bezpiecznym i skutecznym sposobem walki z przepracowaniem jest solidny odpoczynek. Przepracowanie wiąże się ze stresem Niskie płace, męczące dojazdy, zły podział obowiązków w pracy czy zła atmosfera lub nieznośny szef wywołują duży stres i irytację u pracownika. Długotrwałe napięcie tego rodzaju prowadzi do przepracowania i powoduje uszczerbek na zdrowiu. Pojawiają się problemy z koncentracją, rozdrażnienie, permanentne zmęczenie, spada odporność organizmu. Przepracowanie może objawiać się też bólami mięśni i stawów, głowy, chorobami serca, a nawet zaburzeniami psychicznymi. Dlatego bardzo ważne jest dbanie o higienę pracy. Gdy pojawią się pierwsze objawy przepracowania, trzeba wybrać się na solidny odpoczynek. Urlop bez służbowego telefonu i laptopa pozwoli zniwelować skutki zbyt natężonej pracy. Pracownik przepracowany to pracownik niewydajny Przepracowanie powoduje, że wydajność pracownika mocno spada. Jest on ciągle zirytowany, zaczyna źle gospodarować swoim czasem, popełnia błędy i nie wywiązuje się z obowiązków. Żeby uniknąć takiej sytuacji, bezwzględnie trzeba znaleźć czas i sposób na odpoczywanie. Jeśli nie ma szans, by wyjechać na urlop, wystarczy do codziennej rutyny wprowadzić elementy pozwalające zredukować napięcie. Może to być np. wspólna kolacja z rodziną – to dobry powód, by nie zostawać w pracy po godzinach, weekendowy odpoczynek na świeżym powietrzu czy inna czynność sprawiająca przyjemność i pozwalająca na wyciszenie. Taki odpoczynek powinien być regularny. Śmierć z przepracowania – karoshi W skrajnych przypadkach przepracowanie może prowadzić do zgonu. Dotyka to wielu Japończyków każdego roku, ale może spotkać każdego pracoholika i ludzi bardzo ambitnie podchodzących do swojej pracy. Śmierć z przepracowania określana jako karoshi następuje w wyniku zatrzymania akcji serca. Przeważnie następuje na skutek zawału lub długotrwałego zmagania się z nadciśnieniem i miażdżycą wywołanymi pośrednio przez przepracowanie. Bardzo duża ilość pracy i silny, długotrwały stres przyczyniają się do wystąpienia zjawiska karoshi. Zbyt wiele obowiązków i zmęczenie wynikające z przepracowania może też być pokusą do sięgania po różnego rodzaju preparaty zwiększające koncentrację. Zaczyna się zwykle od legalnych i powszechnie dostępnych energetyków, potem, gdy przestają wystarczać, osoby pracujące zbyt dużo wspomagają się farmaceutykami. Niekiedy legalne środki przestają wystarczać i pracownik decyduje się na wspomaganie wydajności narkotykami, takimi jak amfetamina i jej pochodne.
Kłopoty z pamięcią, bóle głowy, wolny metabolizm, mała odporność – to niektóre skutki braku snu
Skutki braku snu mogą się różnić w zależności od tego, czy jest to zbyt mała ilość snu na dobę przez pewien czas, czy człowiek wcale nie zasypia przez kilkadziesiąt godzin. Niewystarczająca ilość snu na co dzień negatywnie wpływa zarówno na fizyczny, jak i psychiczny aspekt funkcjonowania organizmu ludzkiego.
Skutki braku snu mogą się różnić w zależności od tego, czy jest to zbyt mała ilość snu na dobę przez pewien czas, czy człowiek wcale nie zasypia przez kilkadziesiąt godzin. Niewystarczająca ilość snu na co dzień negatywnie wpływa zarówno na fizyczny, jak i psychiczny aspekt funkcjonowania organizmu ludzkiego. Niedosypianie wpływa na metabolizm, pamięć i odporność Jeśli nie dostarcza się codziennie organizmowi wystarczającej ilości snu, zachodzą w nim poważne zmiany, w tym spowalnia się metabolizm. Wolniejszy metabolizm powoduje tycie i brak energii życiowej, spadek aktywności i zaburzenia gospodarki hormonalnej. W związku z tymi nieprawidłowościami znacznie wzrasta ryzyko otyłości i zachorowania na cukrzycę typu 2. Następstwem braku snu są też poranne migrenowe bóle głowy, chociaż ich bezpośrednia przyczyna nie została wyjaśniona. Niedosypianie negatywnie wpływa również na odporność organizmu. Osoby chronicznie niewyspane są drażliwe, bywają roztargnione, mają problemy z pamięcią i z koncentracją. Niedobór snu ma znaczenie także dla pracy serca i układu pokarmowego. Zbyt krótki sen na co dzień zwiększa ryzyko wystąpienia chorób serca, zauważalna jest u takich osób znacznie przyspieszona akcja serca. Brak snu może być przyczyną zapadnięcia na chorobę z grupy nieswoistego zapalenia jelit. U osób śpiących niewystarczająco długo spada czas reakcji, zmniejsza się zdolność podejmowania decyzji. Zauważalny jest też spadek libido u obu płci. Brak snu może powodować również depresję. Ciągłe niewyspanie i nasilające się objawy fizyczne potęgują rozchwianie emocjonalne, uczucie permanentnego zmęczenia, powolność i kłopoty z koncentracją. Długotrwały i całkowity brak snu może skończyć się śmiercią Nieco inaczej organizm zachowuje się wtedy, gdy brak snu jest ciągły i długotrwały. Już 24 godziny bez snu wystarczą, by spadła odporność organizmu, znacznie spada wówczas poziom glukozy, a zdolność zapamiętywania zmniejsza się aż o połowę. Po 36 godzinach bez snu odczuwalne są fizyczne skutki – bodźce wzrokowe i słuchowe wydają się znacznie ostrzejsze, niż w rzeczywistości są. Człowiek staje się powolny, a jego czas reakcji spada o 80%. Po tym czasie wzrasta też skłonność do ryzykownych zachowań. Po 48 godzinach brak snu objawia się bólem mięśni i stawów, poważnym zaburzeniem metabolizmu (zaczyna przeważać anabolizm), utratą zdolności przetwarzania informacji, a także zaburzonym postrzeganiem świata. Dwie doby bez snu sprawiają, że postrzegany świat jest chaotyczny i niewyraźny, a przy tym rozmyty. Po około 72 godzinach brak snu wywołuje halucynacje, niekontrolowane ruchy i drżenie mięśni, mikrosen i objawy paranoi. Dochodzi wówczas również do depersonalizacji – jest to zaburzenie świadomości polegające na tym, że myśli się o sobie, że jest się kimś innym. Halucynacje są zarówno wzrokowe, jak i słuchowe, dołącza do nich przekonanie o spisku. Mikrosen polega na zapadaniu w kilkusekundowy sen. Osoba bez snu nie zauważa tego zjawiska, budzi się po kilku sekundach i wykonuje czynność, podczas której zasnęła. Pozbawienie organizmu snu na od 100 do 200 godzin powoduje zgon. Śmiertelna bezsenność rodzinna – brak snu może być objawem choroby genetycznej Rzadka choroba genetyczna ujawniająca się około 40. do 50. roku życia polegająca na bezsenności to śmiertelna bezsenność rodzinna. Osoby chore umierają po około 18 miesiącach od wystąpienia pierwszych objawów. Przez około 4 pierwsze miesiące bezsenność się nasila, a brak snu wywołuje fobie i ataki paniki. Z czasem ataki paniki się nasilają i dołączają do nich halucynacje, a potem bezsenność zamienia się w niezdolność do snu. Ostatnim etapem jest utrata mowy i kontaktu z rzeczywistością. Ten etap może trwać do sześciu miesięcy i kończy się śmiercią chorego.
Koszmary nocne występują zwykle w fazie snu REM. Występują u dzieci pomiędzy trzecim a piątym rokiem życia oraz u 50% osób dorosłych. Do najczęstszych przyczyn koszmarów nocnych należą traumatyczne przeżycia, nagromadzenie stresujących sytuacji, obiektywne przeszkody i konflikty wewnętrzne.
Koszmary nocne występują zwykle w fazie snu REM. Występują u dzieci pomiędzy trzecim a piątym rokiem życia oraz u 50% osób dorosłych. Do najczęstszych przyczyn koszmarów nocnych należą traumatyczne przeżycia, nagromadzenie stresujących sytuacji, obiektywne przeszkody i konflikty wewnętrzne. Koszmary nocne Pojawiają się zwykle w późnych godzinach nocnych w głębokiej fazie snu REM. Mogą być tak intensywne i dotkliwe, że wybudzą śpiącego ze snu. Często towarzyszy im płacz i głośne krzyki. W trakcie koszmarów śnimy o tym, czego się boimy. Zwykle są to sny o treści kryminalnej, uczucie spadania, topienia się, wojna, uczucie braku możliwości ucieczki przed niebezpieczeństwem lub sny o duchach. Przyczyny koszmarów nocnych Przyczyną koszmarów może być podjadanie przekąsek nocą lub wieczorem. W ten sposób zwiększamy metabolizm i stymulujemy mózg do aktywności. Męczące sny mogą być efektem przyspieszonej pracy serca i szybszego, spłyconego oddechu. Zwykle wskazują na niepokój lub zaburzenia psychiczne. Mogą pojawiać się w efekcie przeżytych traum i chaosu życiowego, np. śmierć bliskiej osoby, rozwód rodziców. Czasami związane są z nadchodzącym ważnym wydarzeniem takim jak: egzamin lub rozmowa kwalifikacyjna. Ich przyczyną może być nadużywanie leków (np. środków uspakajających lub tabletek na zawroty głowy) oraz substancji odurzających. Zdaniem niektórych psychologów koszmary nocne mogą być spowodowane złą dietą i brakiem aktywności fizycznej. U niektórych osób pojawiają się w efekcie walki z nałogiem, np. podczas rzucania papierosów. Koszmary nocne mogą być spełnieniem pragnienia, które jest realnie nieosiągalne. Sporadyczne koszmary senne nie są powodem do niepokoju, mogą spotkać każdego człowieka w różnym wieku. Pomocy lekarskiej należy szukać w chwili, gdy dokuczliwe sny powtarzają się regularnie, znacznie obniżają komfort snu i mogą być symptomem zaburzeń psychicznych.
Czy można bać się powietrza? Czym jest aerofobia?
Aerofobia najczęściej jest rozumiana jako lęk przed lataniem samolotem czy helikopterem, ale tym samym pojęciem określa się również strach przed przebywaniem w przeciągu lub na świeżym powietrzu. Być może trudno to pojąć, ale taka jest właśnie natura wszelkich fobii – polegają one na odczuwaniu irracjonalnego, silnego lęku wobec rzeczy i sytuacji, które w rzeczywistości nie stanowią zagrożenia.
Aerofobia najczęściej jest rozumiana jako lęk przed lataniem samolotem czy helikopterem, ale tym samym pojęciem określa się również strach przed przebywaniem w przeciągu lub na świeżym powietrzu. Być może trudno to pojąć, ale taka jest właśnie natura wszelkich fobii – polegają one na odczuwaniu irracjonalnego, silnego lęku wobec rzeczy i sytuacji, które w rzeczywistości nie stanowią zagrożenia. Aerofobia objawia się silnym niedającym się opanować lękiem, który pojawia się na samą myśl o podróży samolotem. Osoba, która boi się latać, jeszcze na długo przed lotem wyobraża sobie najczarniejszy scenariusz, zamartwia się i przeżywa ewentualne kłopoty. W trakcie lotu skupia się nie tylko na swoich obawach, ale także na symptomach fobii – i fizycznych, i psychicznych. Symptomami tymi są: pocenie się, dreszcze, napięcie mięśni, przyspieszone bicie serca, nudności, suchość w ustach, dolegliwości ze strony układu pokarmowego. Mogą im towarzyszyć: zawroty głowy, ogólne rozdrażnienie i nerwowość, dezorientacja. Najbardziej skrajne reakcje mogą obejmować ataki paniki lub wymioty na sam widok lub wzmiankę o samolocie. Przyjmuje się, że na aerofobię o różnym nasileniu może cierpieć nawet 30% osób, a nawet połowa pasażerów odczuwa pewien dyskomfort podczas lotu. Co istotne, osoby cierpiące na lęk przed lataniem dodatkowo przeżywają swój lęk obwiniając się o bezsilność wobec niego i wobec braku kontroli nad reakcjami ciała. Leczenie aerofobii Leczenie aerofobii może przyjąć postać farmakoterapii lub terapii grupowej oraz pojedynczych sesji terapeutycznych. Najlepsze rezultaty przynosi połączenie tych dwóch metod. Nowsze sposoby leczenia lęku przed lataniem wykorzystują symulację lotu, aby w ten sposób przeprowadzić desensytyzację, a więc tzw. odwrażliwienie na bodziec budzący strach.
Mukofagia – czyli zjadanie własnych, wysuszonych wydzielin z nosa
Mukofagia zaliczana jest do zaburzeń o nazwie: łaknienie spaczone (pica). By tego typu zachowanie zostało uznane za zaburzenie musi występować nieprzerwanie przez co najmniej miesiąc, a osoba, która je przejawia jest w wieku, w którym jedzenie błota lub gazet uważane jest za nieadekwatne do poziomu rozwoju.
Mukofagia zaliczana jest do zaburzeń o nazwie: łaknienie spaczone (pica). By tego typu zachowanie zostało uznane za zaburzenie musi występować nieprzerwanie przez co najmniej miesiąc, a osoba, która je przejawia jest w wieku, w którym jedzenie błota lub gazet uważane jest za nieadekwatne do poziomu rozwoju. Mukofagia – czyli dłubanie w nosie, jako zaburzenie Dłubanie w nosie to czynność polegająca na wydobywaniu z niego zaschniętej wydzieliny. Gdy wydzielina ta jest zjadana, wówczas mówimy o mukofagii. Zaburzenia zaliczane do tzw. łaknienia spaczonego, często bywają objawem problemów emocjonalnych, nerwicy natręctw, chorób psychicznych lub chorób mózgu. Mukofagia jest trudna do opanowania, ponieważ takie działanie jest bezwiedne. Mukofagia – skutki nałogowego dłubania w nosie Błona śluzowa nosa produkuje wydzielinę, której głównym zadaniem jest nawilżanie śluzówki oraz zatrzymywanie zanieczyszczeń (pyłu, wirusów, bakterii) dostających się wraz z powietrzem. W związku z tym w wyniku mukofagii do organizmu dostają się duże ilości zanieczyszczeń. Jest to sprawdzian dla układu odpornościowego. Do tego częste dłubanie w nosie może być przyczyną podrażnień śluzówki i wszelkiego rodzaju drobnych zakażeń, zadrapań a w skrajnych przypadkach nawet perforacji przegrody nosowej. Mukofagia – poważny problem? Osoby z problemami psychicznymi utożsamiają mukofagię z samookaleczaniem. Ponadto do natrętnego dłubania w nosie skłonni są raczej ludzie wykazujący zachowania nawykowe i obsesyjno-kompulsywne. Osoby cierpiące na mukofagię często odczuwają obrzydzenie, gdy widzą jak ktoś inny postępuje w ten sam sposób. Zjadanie własnej wydzieliny z nosa w dzieciństwie to, według naukowców, reakcja na sytuacje stresowe lub wynik napięcia emocjonalnego. Gdy mukofagia nie zanika z wiekiem, powinna być traktowana jako symptom nieradzenia sobie ze zdenerwowaniem lub niepokojem.
Zaburzenia dysocjacyjne: czy osobowość człowieka może ulec zmianie?
Zaburzenia dysocjacyjne występują podczas odczuwania silnego stresu i w momencie podejmowania ważnych decyzji. To mechanizm obronny, który wywołać może rozpad tożsamości, zmiany zachowania, utratę wspomnień, zaburzenia motoryki, a nawet zmianę osobowości.
Zaburzenia dysocjacyjne występują podczas odczuwania silnego stresu i w momencie podejmowania ważnych decyzji. To mechanizm obronny, który wywołać może rozpad tożsamości, zmiany zachowania, utratę wspomnień, zaburzenia motoryki, a nawet zmianę osobowości. Zaburzenia dysocjacyjne to przede wszystkim zaburzenie mechanizmów poznawczych, chroniących człowieka przed przykrymi i niepożądanymi myślami i odczuciami. Najczęściej są odpowiedzią na traumatyczne przeżycia i ściśle wiążą się z zespołem stresu pourazowego (jest to zespół dolegliwości, które odczuwa człowiek po wielkiej stracie, śmierci bliskiego czy przeżytej katastrofie). Rodzaje zaburzeń dysocjacyjnych Dysocjacja (czyli oddzielenie, podział) występuje najczęściej u ludzi, którzy doświadczają traumy, noszą w sobie nierozwiązane trudności lub w dzieciństwie byli ofiarami przemocy fizycznej lub seksualnej. Zaburzenia dysocjacyjne to m.in.: fuga dysocjacyjna – ucieczka przed sytuacją stresową (np. daleka podróż czy chwilowa zmiana miejsca zamieszkania), najczęściej niepamiętana przez osobę chorą. Odbywa się przy amnezji wstecznej – wybiórczej i częściowej. amnezja dysocjacyjna – utrata pamięci, szczególnie tej związanej z traumatycznymi przeżyciami. Podświadomość człowieka wypiera złe, zagrażające wspomnienia. osłupienie dysocjacyjne – wprawia człowieka w całkowity bezruch. Osoba zastyga bez ruchu w pozycji leżącej lub siedzącej. dysocjacyjne zaburzenie ruchu – niemożność poruszania jedną lub kilkoma kończynami. Bezwład zaburza koordynację ruchową i ogólną motorykę człowieka. zespół Gansera, inaczej nazywany osobowością mnogą – powoduje, że u osoby chorej podczas silnego stresu występuje druga osobowość, całkowicie odmienna od jego własnej. Osoba chora nie ma świadomości, że posiada dwie osobowości. Zaburzenia dysocjacyjne, mimo że mają za zadanie chronić człowieka przed niechcianymi myślami i odczuciami, są bardzo destrukcyjne dla niego samego i jego otoczenia. Powinny być leczone w specjalistycznym ośrodku psychiatrycznym.
Dystonia neurowegetatywna: co robić, gdy serce cierpi na nerwicę
Dystonia neurowegetatywna, inaczej nazywana nerwicą serca czy syndromem Da Costy, objawia się przede wszystkim w zaburzeniach wegetatywnego układu nerwowego. W jego skład wchodzi układ pokarmowy, krążenia czy moczowo-płciowy.
Dystonia neurowegetatywna, inaczej nazywana nerwicą serca czy syndromem Da Costy, objawia się przede wszystkim w zaburzeniach wegetatywnego układu nerwowego. W jego skład wchodzi układ pokarmowy, krążenia czy moczowo-płciowy. Dystonia neurowegetatywna poprzez odczuwanie psychicznego lęku objawia się w szeregu zaburzeń somatycznych (fizycznych). Zaburzenia nerwicowe objawiają się w sferze psychicznej (lęk, niepokój, poczucie zagrożenia), ale również somatycznej: duszność, drżenie rąk, potliwość. Dystonia neurowegetatywna jest zaburzeniem o podłożu psychosomatycznym, czyli dolegliwością psychiczną objawiają się w postaci dolegliwości fizycznej. Objawy dystonii neurowegetatywnej Nerwica serca po raz pierwszy została opisana w czasie wojny secesyjnej w Stanach Zjednoczonych. Jacob Mendes Da Costa jako pierwszy zauważył u żołnierzy zespół objawów, które bardzo często towarzyszą zaburzeniom nerwicowym: omdlenia, kołatanie serca, zaburzenia snu, irytacja, podenerwowanie, dreszcze, bóle głowy, zawroty głowy, zbyt niska i zbyt wysoka temperatura ciała. Zaburzenie dystonii wegetatywnej zostaje zdiagnozowane, gdy dolegliwości te będą objawem osiowym schorzenia, czyli staną się dominującymi cechami zaburzenia. W nerwicach stają się one tylko symptomami towarzyszącymi. Leczenie dystonii neurowegetatywnej Gdy osoba odczuwa więcej niż dwa objawy dystonii neurowegetatywnej, powinna zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu, a on skierować ją do specjalistów: psychiatry i kardiologa. Leczenie choroby odbywa się wielopoziomowo. Oddzielnie leczy się u psychiatry układ nerwowy, a równocześnie kardiolog zajmuje się zaburzeniami somatycznymi, związanymi z zaburzoną pracą serca. Terapie farmakologiczne powinny jednak być tak ułożone, aby nie zaszkodzić jedna drugiej. Oprócz systematycznego przyjmowania leków kardiologicznych, aby wyeliminować przyczynę nerwicy wegetatywnej, osoba chora powinna zgłosić się również do psychologa i rozpocząć psychoterapię.
Objawy przedawkowania leków przeciwdepresyjnych i psychotropowych
Zatrucie lekami przeciwdepresyjnymi lub psychotropowymi w wielu przypadkach kończy się tragicznie. Tego typu leki po przekroczeniu dozwolonej dawki działają toksycznie. Jeśli w ciągu kilku godzin chory nie otrzyma pomocy, w jego organizmie zachodzą nieodwracalne zmiany. Bliscy osób z zaburzeniami psychicznymi powinni umieć rozpoznawać symptomy zatrucia lekami, aby w razie przedawkowania zadziałać błyskawicznie.
Zatrucie lekami przeciwdepresyjnymi lub psychotropowymi w wielu przypadkach kończy się tragicznie. Tego typu leki po przekroczeniu dozwolonej dawki działają toksycznie. Jeśli w ciągu kilku godzin chory nie otrzyma pomocy, w jego organizmie zachodzą nieodwracalne zmiany. Bliscy osób z zaburzeniami psychicznymi powinni umieć rozpoznawać symptomy zatrucia lekami, aby w razie przedawkowania zadziałać błyskawicznie. Przedawkowanie leków przeciwdepresyjnych Przedawkowanie antydepresantów jest przyczyną 26% przypadków śmiertelnych zarejestrowanych na oddziałach toksykologicznych. Najczęściej przepisywanymi i jednocześnie najbardziej toksycznymi lekami przeciwdepresyjnymi są trójcykliczne antydepresanty (np. imipraminia, doksepina, dezypramina). Objawy zatrucia nimi pojawiają się w ciągu godziny po przedawkowaniu. Dopuszczalna dzienna dawka imipraminy (dla osoby dorosłej) to 150–300 mg (w zależności od nasilenia depresji). Objawy lekkiego zatrucia lekami przeciwdepresyjnymi: wymioty, drgawki, rozszerzenie źrenic, suchość w jamie ustnej, zaburzenia widzenia, obniżenie ciśnienia krwi i temperatury ciała. Objawy ostrego zatrucia lekami przeciwdepresyjnymi: zatrzymanie moczu, zaburzenia świadomości, śpiączka, tachykardia (częstoskurcz serca). Przedawkowanie leków psychotropowych Leki psychotropowe trafiają za pośrednictwem krwi do mózgu i wpływają na jego funkcje. Przepisuje się je tylko osobom zaburzeniami psychicznymi. Do najsilniejszych psychotropów należą np. karbamazepina, lamotrygina, okskarbazepina. Ich stosowanie wymaga ścisłej współpracy z lekarzem, bo przyjęcie zbyt dużej dawki może skończyć się śmiercią. Dopuszczalna dzienna dawka karbamazepiny (dla osoby dorosłej) to 600 mg (przy silnych zaburzeniach maniakalno-depresyjnych). Objawy lekkiego zatrucia lekami psychotropowymi: nudności i wymioty, zaburzenia równowagi i koordynacji ruchowej, nadpobudliwość. Objawy silnego zatrucia lekami psychotropowymi: zaburzenia świadomości, senność, głęboka śpiączka, zaburzenia oddechu, hipotonia (spadek napięcia mięśniowego), hipotermia (spadek temperatury ciała), tachykardia. Czujesz, że nie kochasz swojego dziecka? Dowiedz się, czym jest depresja poporodowa. Obniżony nastrój, smutek, zmęczenie, bezsenność i rozdrażnienie to najczęstsze objawy depresji. Martwisz się o swoje nastoletnie dziecko? Zobacz, jak rozpoznać objawy depresji u nastolatków.
Nerwica społeczna, czyli socjofobia: objawy, diagnostyka, leczenie
Socjofobia to coś więcej niż nieśmiałość. Choroba ta utrudnia funkcjonowanie w społeczeństwie i jest ciągłym źródłem cierpienia psychicznego. Ten rodzaj lęku dotyczy coraz większej części społeczeństwa i przez niektórych jest uznawany za jedną z chorób cywilizacyjnych.
Socjofobia to coś więcej niż nieśmiałość. Choroba ta utrudnia funkcjonowanie w społeczeństwie i jest ciągłym źródłem cierpienia psychicznego. Ten rodzaj lęku dotyczy coraz większej części społeczeństwa i przez niektórych jest uznawany za jedną z chorób cywilizacyjnych. Czym jest socjofobia? Socjofobia to zaburzenie psychiczne, które wywołuje silne stany lękowe podczas kontaktów z obcymi lub słabo znanymi ludźmi. Chory obawia się oceny ze strony innych, kompromitacji i poniżenia. Lęk powoduje u socjofoba przeświadczenie, że każda interakcja społeczna stawia go w centrum zainteresowania otoczenia, co w połączeniu z przekonaniem, że zawstydzenie jest widoczne dla innych, jeszcze bardziej nasila stres. Osoba z nerwicą społeczną zdaje sobie sprawę ze swojego problemu, nie jest jednak w stanie opanować lęku, co powoduje u niej cierpienie psychiczne i jest powodem wycofania z życia towarzyskiego. Człowiek nie może całkiem uciec od życia społecznego, socjofobowie muszą więc codziennie zmagać się z silnym stresem, który utrudnia im normalne funkcjonowanie. Objawy socjofobii Socjofobiczny lęk uaktywnia się nie tylko w momencie interakcji społecznej, może się pojawić na długo przed nią, w postaci tzw. lęku antycypacyjnego, czyli takiego, który towarzyszy samemu wyobrażeniu o potencjalnej sytuacji stresowej. Chory na nerwicę społeczną już na kilka dni przed ważnym spotkaniem czy wystąpieniem publicznym może odczuwać dolegliwości takie jak: nudności i wymioty, bóle brzucha, drżenie rąk, nadmierna potliwość, czerwienienie się. Kiedy przychodzi mu wystąpić przed dużą grupą, objawy jeszcze bardziej się nasilają, a stres nie pozwala wydobyć z siebie głosu. Nie należy jednak mylić socjofobii z nieśmiałością, którą momentami może przypominać. Fobia społeczna sprawia, że chorzy boją się wykonywać w obecności innych czynności, które przez resztę społeczeństwa uznawane są za zwyczajne. Mogą np. odczuwać lęk przed złożeniem podpisu w obecności urzędnika, zjedzeniem posiłku w restauracji, skorzystaniem z publicznej toalety czy rozmową przez telefon w towarzystwie drugiej osoby. Unikają wielu prozaicznych życiowych czynności, odgradzają się murem od reszty społeczeństwa, które nie zawsze jest w stanie okazać im zrozumienie. Diagnostyka socjofobii Wstępną diagnostykę socjofobii można przeprowadzić w warunkach domowych, poprzez zrobienie ogólnodostępnego testu Liebowitza, który odróżnia fobię społeczną od zwykłej nieśmiałości. Pełna diagnoza nie jest jednak możliwa bez badania psychologicznego, a niekiedy także testów laboratoryjnych, ponieważ zaburzenie to może mieć podłoże nie tylko psychiczne, ale i somatyczne. Leczenie socjofobii Możliwe jest całkowite wyleczenie socjofobii, ale niewielu chorych zgłasza się do poradni, bo konfrontacja z lekarzem jest dla nich kolejnym bodźcem stresowym. Leczenie nerwicy społecznej odbywa się drogą terapii poznawczo-behawioralnej (łagodnego i stopniowego konfrontowania z bodźcami lękogennymi). Przy silnych zaburzeniach terapię uzupełnia się farmakologią – lekami antydepresyjnymi (z grupy SSRI), przeciwlękowymi i beta-blokerami niwelującymi fizyczne objawy, takie jak np. nadpotliwość.
Załamanie nerwowe łatwo pomylić z depresją. Jest ono jednak dużo mniej groźnym zaburzeniem, z którym można sobie poradzić bez interwencji specjalisty. Załamanie nerwowe jest formą krótkotrwałej dezintegracji psychicznej, która prowadzi do samorozwoju.
Załamanie nerwowe łatwo pomylić z depresją. Jest ono jednak dużo mniej groźnym zaburzeniem, z którym można sobie poradzić bez interwencji specjalisty. Załamanie nerwowe jest formą krótkotrwałej dezintegracji psychicznej, która prowadzi do samorozwoju. Kiedy jednak zaburzenia snu, stany lękowe czy natręctwa myślowe dolegają dłużej niż przez kilka tygodni, trzeba zgłosić się do lekarza. Załamanie nerwowe czy depresja? Załamanie nerwowe jest potocznym określeniem kryzysu psychicznego, rozwojowego bądź stresowego. Można go pomylić z klinicznymi zaburzeniami psychicznymi, zwłaszcza z depresją, która daje podobne objawy. Podstawą do odróżnienia złamania nerwowego od depresji jest odpowiedź na pytanie, czy można wskazać konkretną przyczynę zaburzenia. Załamanie nerwowe ma zawsze u podstaw sytuację stresową bądź trudności adaptacyjne. Depresja może być konsekwencją przedłużającego się załamania nerwowego, ale nigdy nie pojawia się bezpośrednio po bodźcu stresowym. Załamanie nerwowe od depresji różni też czas trwania – kryzys może utrzymywać się nie więcej niż kilka tygodni, natomiast depresja niekiedy trwa latami. Warto też podkreślić, że o ile depresja jest stanem patologicznym, o tyle załamanie nerwowe można rozpatrywać w kategoriach samorozwoju. Starcie z sytuacją stresową daje bodziec do analizy swojego myślenia i działania. Chwilowa dezintegracja psychiczna umożliwia ponowną integrację ego, ale już na wyższym poziomie. W ten sposób człowiek nabywa dojrzałości i doświadczenia życiowego. Dolegliwości towarzyszące załamaniu nerwowemu Załamaniu nerwowemu zawsze towarzyszy silny stres, który z jednej strony może skutkować nadpobudliwością, wybuchami gniewu czy agresją, a z drugiej apatią, nadmierną potrzebą snu i przygnębieniem. Jedna i druga grupa objawów może też występować równolegle, ponieważ cechą charakterystyczną załamania nerwowego jest zmienność nastrojów. Poza tym kryzysowi mogą towarzyszyć: zaburzenia orientacji czasowo-przestrzennej, upośledzenie zdolności logicznego myślenia, brak koncentracji, zaburzenia pamięci, natręctwa myślowe, zaburzenia snu, przemęczenie, stany lękowe, unikanie kontaktów społecznych, kołatanie serca, bóle w klatce piersiowej, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, nadpotliwość, brak apetytu, spadek libido, zmiany skórne. W skrajnych przypadkach może też dochodzić do samookaleczeń, aktów przemocy lub prób samobójczych. Wtedy trzeba szukać natychmiastowej pomocy lekarskiej.
Egotyzm często bywa mylony z egoizmem i egocentryzmem. Mimo że te terminy są do siebie zbliżone, nie do końca oznaczają to samo. O egotyzmie mówi się jako o cesze osobowości, ale także w kontekście różnych błędów poznawczych.
Egotyzm często bywa mylony z egoizmem i egocentryzmem. Mimo że te terminy są do siebie zbliżone, nie do końca oznaczają to samo. O egotyzmie mówi się jako o cesze osobowości, ale także w kontekście różnych błędów poznawczych. Egocentryzm polega na stawianiu siebie w centrum świata i przypisywanie sobie nadmiernego znaczenia dla świata i innych ludzi. Egocentryk wierzy, że świat kręci się wokół niego. Egoizm idzie o krok dalej, ponieważ to przedkładanie interesów własnych nad sprawy innych ludzi. Koncepcja zdrowego egoizmu nie uważa, by egoizm był negatywnym zjawiskiem i stawia tezę, że jest to jedyne zdrowe podejście. Egotyzm w odróżnieniu od pozostałych terminów, oznacza przede wszystkim nadmierne zainteresowanie i myślenie o sobie, swoich sprawach i absorbowanie innych swoją osobą. Współczesna filozofia traktuje egotyzm jako realizację autoanalizy, czyli analizy samego siebie, by pogłębić doznania. Egotyzm a egotyzm atrybucyjny Nie należy mylić egotyzmu z egotyzmem atrybucyjnym, ponieważ dotyczą innych zjawisk. Egotyzm atrybucyjny jest w zasadzie powszechnym błędem poznawczym, podczas gdy sam egotyzm kojarzony jest z rodzajem narcyzmu. Egotyści mają tendencję do koncentracji na sobie – podkreślaniu swoich zalet, swojej wartości i ważności. Może temu towarzyszyć arogancja i pycha. Nie potrafią uznawać osiągnięć innych osób i nie akceptują krytyki, która, potraktowana jak atak lub poniżenie, może wywołać gniew. W praktyce wygląda to tak, że egotyk oczekuje więcej wyrazów uznania, niż sam ich udziela innym osobom. Jest porównywany do narcyzmu. Egotyzm w związkach partnerskich Istnieje ryzyko, że także w bliskich relacjach egotysta będzie wprowadzał podwójne standardy. Może czuć, że ma prawo do pewnych zachowań, podczas gdy absolutnie ich nie akceptuje u partnera czy partnerki. Czym jest egotyzm atrybucyjny? Egotyzm atrybucyjny jest rodzajem błędnej atrybucji. Polega na nieadekwatnym ocenianiu własnego wpływu na zdarzenia. Konkretniej – jest to przecenianie i wyolbrzymianie swojej roli w wydarzeniach pozytywnych, a umniejszanie i zaprzeczanie wpływu na zdarzenia negatywne. Polega więc na tłumaczeniu sukcesów przez swoje umiejętności, cechy, natomiast w przypadku szeroko pojętej porażki – ich przyczyn poszukuje się „na zewnątrz”, w czynnikach niezależnych. Jak wygląda egotyzm atrybucyjny w codziennym życiu? Na przykład jeśli pracownik dostaje awans, ma tendencję do przypisywania tego swoim umiejętnościom, zaangażowaniu i pracowitości. Gdyby jednak został pominięty przy rozdzielaniu awansów, stwierdza, że to wynik niesprawiedliwości szefa. Egotyzm może być także uwarunkowany kulturowo. Jak pokazują badania z lat 90., mieszkańcy Chin, Japonii i Nepalu nie cierpią na ten błąd, czyli zarówno porażkę jak i sukces tłumaczą umiejętnościami, a więc wewnętrznymi cechami. Natomiast u mieszkańców USA ten błąd jest powszechny. Co nam daje egotyzm atrybucyjny? Egotyzm atrybucyjny pomaga zachować wysoką lub zwiększyć swoją samoocenę. Gdy sukcesy łączymy tylko i wyłącznie z własnymi umiejętnościami, wzmacniamy poczucie własnej wartości i skuteczności, mamy wrażenie, że jesteśmy kompetentni i ktoś nas docenia. W przypadku, gdy się nam coś nie powiedzie, zamiast obarczać się winą i oceniać się negatywnie, winą obarczamy coś, co jest poza nami. Dzięki temu nie „dołujemy się”, ponieważ to, co nam przeszkodziło (np. spóźniłem się do pracy, bo były korki, a nie dlatego, że nie chciało mi się wstać pół godziny wcześniej) traktujemy jako coś niezależnego od nas. Coraz więcej par decyduje się na tylko jedno dziecko. Wbrew pozorom jedynak nie musi być egoistą. Egoizm to nie tylko wada. Zdrowy egoizm polega na zaakceptowaniu siebie. Egoista troszczy się jedynie o własne dobro i interes. Istnieje jednak pojęcie zdrowego egoizmu. Na temat jedynaków istnieje wiele szkodliwych stereotypów. Według nich jedynak nie potrafi nawiązywać przyjaźni i dzielić się z innymi.
Lęk, kołatanie serca, ból głowy, omdlenia – brzmi znajomo?
Nerwica serca, czyli nerwica wegetatywna to schorzenie, z którym spotyka się wiele osób. Szybkie tempo życia sprawia, że ciało zaczyna się buntować.
Nerwica serca, czyli nerwica wegetatywna to schorzenie, z którym spotyka się wiele osób. Szybkie tempo życia sprawia, że ciało zaczyna się buntować. Nerwica wegetatywna pojawia się u osób, które żyją w nieustannym stresie i napięciu. Niestety, oznacza to, że większość społeczeństwa jest na nią narażona. We współczesnym świecie nie można bowiem całkowicie uniknąć stresu. Objawy nerwicy serca Tak naprawdę objawy nerwicy serca są kwestią bardzo indywidualną. W dodatku u jednej osoby objawy mogą się co jakiś czas zmieniać. Do najczęstszych symptomów należą uczucie nagłego osłabienia, zawroty głowy, drżenie rąk, wzdęcia, wymioty, kołatanie serca, duszności. Nerwica wegetatywna częściej dotyczy kobiet niż mężczyzn. Do szczególnej grupy ryzyka należą osoby wrażliwe, pedantyczne i perfekcjonistyczne. Nerwica serca – leczenie Leczenie nerwicy wegetatywnej może polegać na udziale w psychoterapii i przepracowaniu problemów, które wywołują tak wysoki poziom stresu. Lekarz może również przepisać leki uspokajające, warto jednak udać się z tym problemem do psychiatry, a nie do lekarza rodzinnego, ponieważ specjalista będzie umiał jednoznacznie postawić diagnozę. Gdy objawy nie są jeszcze bardzo nasilone, ale mimo wszystko pojawia się podejrzenie nerwicy wegetatywnej, nie można czekać na pogorszenie stanu – trzeba walczyć! Podstawą jest uświadomienie przyczyny choroby, czyli przewlekłego stresu, a następnie w miarę możliwości stopniowa jego redukcja. Również codzienna chwila na relaks i aktywność fizyczną skutecznie obniżają napięcie nerwowe – rozpoczynanie dnia od ćwiczeń i kończenie go spacerem na pewno poprawi kondycję nie tylko fizyczną, ale i psychiczną. Zanim sięgniemy po leki na receptę, w walce z nerwicą serca warto spróbować ziołowych preparatów, które są bezpieczne i nie uzależniają. Działają uspokajająco, ułatwiają zasypianie i wspomagają układ pokarmowy. W składzie preparatów powinien się znaleźć np. chmiel, melisa, głóg, kozłek lekarski, dziurawiec, rumianek czy lipa. Oprócz stosowania ziół, warto zadbać też ogólnie o dietę – powinna być bogata w witaminy z grupy B i magnez. Pomagają utrzymać dobrą kondycję psychiczną i ułatwiają koncentrację. Gdy mimo wszystko objawy nerwicy serca utrzymują się lub nawet nasilają, lepiej nie zwlekać z wizytą u specjalisty.
Pozytywne myślenie – jak walczyć z chandrą
Pozytywnego myślenia można się nauczyć! Nie zmienisz nastawienia z godziny na godzinę, ale gdy będziesz systematycznie je praktykowała, z czasem wejdzie ci w krew.
Pozytywnego myślenia można się nauczyć! Nie zmienisz nastawienia z godziny na godzinę, ale gdy będziesz systematycznie je praktykowała, z czasem wejdzie ci w krew. Trening pozytywnego myślenia polega na nauczeniu się zauważania pozytywnych aspektów w każdej sytuacji. Przede wszystkim chodzi o skupianie uwagi na pozytywnych cechach wszystkiego, co nas otacza – to odkrywanie i podkreślanie mocnych stron każdego człowieka i każdej chwili. Dlaczego warto myśleć pozytywnie? Negatywne myślenie może wywoływać w konsekwencji nerwice i lęki. Pozytywne myślenie razem z samoświadomością i racjonalnym myśleniem to bardzo efektywne sposoby na walkę ze stresem. Liczne badania potwierdzają, że optymiści żyją dłużej. Jak ćwiczyć pozytywne myślenie? Pozytywne myślenie nie oznacza, że musisz przestać myśleć racjonalnie – wręcz przeciwnie. Nie unikaj oceny innych, dzięki temu wiesz, co jeszcze możesz poprawić. Zwracaj uwagę na słowa! Zamiast mówić o kolejnych „przykrych obowiązkach”, spróbuj potraktować to jako „wyzwanie”. Często nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak bardzo słowa, których używamy, wpływają na nasz sposób myślenia. Otaczaj się ludźmi, którzy mają na ciebie pozytywny wpływ. Bardziej motywuje słuchanie osób, które coś osiągnęły i będą nas motywować. Narzekanie i słuchanie narzekania sprawia, że zaczynamy odpowiedzialnością za niepowodzenia obarczać innych. Uśmiechaj się – nawet wymuszony uśmiech przed lustrem pomaga w zmianie nastroju. Małe rzeczy mogą mieć wielką wagę – zmiana postawy ciała z przygarbionej na wyprostowaną zwiększa pewność siebie. Medytuj albo uprawiaj jogę – pomaga to skupić się na tu i teraz, relaksuje i uwalnia napięcie z ciała. Jeśli szczególnie doskwiera ci stres, pomyśl nad przejściem treningu redukcji stresu metodą mindfulness Jona Kabata-Zinna. Zwiększy świadomość ciała i jego wpływu na psychikę oraz pomoże ci delektować się każdą chwilą. Pamiętaj, że nie ma ludzi idealnych. Każdemu zdarzają się potknięcia, ale to właśnie dzięki nim uczymy się najwięcej. Nie rozpamiętuj błędów, tylko się na nich ucz – przeanalizuj, zastanów się racjonalnie co mogłaś zrobić lepiej i to zapamiętaj. Stosuj wizualizacje – jeśli masz obrany jakiś cel, spróbuj sobie wyobrazić, jak będziesz się czuła, gdy już go osiągniesz. Zapamiętaj to miłe uczucie, będzie cię motywowało do konsekwentnego dążenia do realizacji. Co jeszcze wpływa na samopoczucie? Prawidłowe odżywianie – zbilansowane regularne posiłki dają poczucie lekkości i dają energię do działania. Prawidłowe nawyki żywieniowe są ważnym sprzymierzeńcem pozytywnego myślenia. Zdrowy sen – poprawia pamięć, koncentrację, korzystnie wpływa na system immunologiczny i odporność na stres. To, w jakim nastroju wstaniesz, ma wpływ na cały dzień. Aktywność fizyczna – podczas wysiłku organizm produkuje endorfiny, czyli hormon szczęścia. Nauka pozytywnego myślenia z pewnością zajmie ci trochę czasu – nie zrażaj się. Trening pozytywnego myślenia polega na zmianie całego nastawienia i podejścia do życia. Jak każdą zmianę w życiu, powinnaś ją wprowadzać krok po kroku.
Czy to jeszcze zwykłe przemęczenie, czy już nerwica?
Objawy nerwicy można czasami pomylić z innymi schorzeniami. Sprawdź czy symptomy do ciebie pasują i dowiedz się, jak sobie z nimi radzić.
Objawy nerwicy można czasami pomylić z innymi schorzeniami. Sprawdź czy symptomy do ciebie pasują i dowiedz się, jak sobie z nimi radzić. Zaburzenia nerwicowe można podzielić na kilka rodzajów, w związku z tym trudno jednoznacznie określić listę objawów. Potocznie mianem nerwicy nazywa się ogół stanów, związanych z napięciem, przeciążeniem i niepokojem. Cztery podstawowe objawy nerwicy Antoni Kępiński wyróżnił cztery obawy osiowe nerwic: lęk, zaburzenia wegetatywne, „błędne koło” i egocentryzm. Lęk, który przybiera różne postacie. Może ujawniać się nagle z dużą intensywnością lub towarzyszyć choremu cały czas, a przy tym trudno określić, czego konkretnie się obawiamy. Zaburzenia wegetatywne – to reakcje organizmu, który próbuje odreagować wewnętrzne rozstrojenie. Pojawiają się problemy z łaknieniem, zaburzenia snu, ból głowy i serca, problemy żołądkowe oraz zaburzenia życia seksualnego. Tak zwane błędne koło nerwicy jest jednym z najbardziej charakterystycznych objawów – polega na tym, że zaburzenie wywołuje kłucie w piersiach i arytmię. W wyniku przyspieszonego pulsu wzmaga się lęk, a ten jeszcze bardziej przyspiesza tętno. Wywołuje to jeszcze większy lęk i większe tempo bicia serca. Egocentryzm nerwicowy polega na koncentracji na swoich dolegliwościach. Chory próbuje nieustannie angażować innych w swoje problemy i zwrócić na siebie uwagę. Dodatkowe objawy nerwicy W zależności od rodzaju nerwicy, możemy mieć do czynienia dodatkowo z innymi symptomami. W przypadku nerwicy natręctw oprócz podstawowych objawów, jest obecna także obecność nieustannie powracających uporczywych myśli lub czynności przymusowych, czyli obsesji lub kompulsji. Nerwicę lękową charakteryzuje bardzo mała pewność siebie, nadmierna wrażliwość na opinię otoczenia i niskie poczucie własnej wartości. Nerwicy depresyjnej towarzyszy znaczne obniżenie nastroju, a także spowolnienie reakcji. Nerwica hipochondryczna wywołuje bardzo silne przekonanie o złym stanie zdrowia, chory odczuwa wręcz nadmiernie różne dolegliwości somatyczne. Nerwica histeryczna polega na przekształceniu emocjonalnych problemów w objawy somatyczne. Z kolei neurastenię cechuje zniechęcenie i poczucie bezradności, drażliwość i szybkie męczenie się. Objawów nerwic nie należy lekceważyć, ponieważ nieleczone mogą się pogłębiać. Profilaktycznie warto dbać o zdrowy tryb życia – prawidłową dietę, aktywność fizyczną i ćwiczenia relaksacyjne. Jesteś przemęczona? Przeczytaj o chorobach i higienie układu nerwowego, sprawdź jak sobie pomóc. Chcesz poprawić jakość swojego snu? Dowiedz się, czym jest świadomy sen.
Optymiści żyją dłużej. Jak zadbać o dobre samopoczucie?
Wiara we własne możliwości, pewność siebie, to tylko kilka cech, które gwarantują nam dobre samopoczucie i wykorzystywanie swojego potencjału w pełni. Czy można się nauczyć myśleć pozytywnie? Oczywiście!
Wiara we własne możliwości, pewność siebie, to tylko kilka cech, które gwarantują nam dobre samopoczucie i wykorzystywanie swojego potencjału w pełni. Czy można się nauczyć myśleć pozytywnie? Oczywiście! Pozytywne ćwiczenie Każdy z nas używa autosugestii, jednak w większości przypadków jest to działanie na własną niekorzyść. Codziennie mówimy sobie wiele niedobrych rzeczy, karcąc się, wyśmiewając, wytykając błędy. Spróbuj powiedzieć sobie każdego dnia coś miłego. Rób to systematycznie. Pamiętaj, że twoja podświadomość zapisuje wszystkie myśli, spostrzeżenia, i jeśli będziesz wystarczająco długo powtarzać sobie, że nic nie potrafisz z czasem sama w to uwierzysz. Wypowiadanie pozytywnych formuł w stanie psychicznego odprężenia, wzmacnia ich działanie. Pamiętaj, aby wyobrażać sobie jak najbardziej konkretne zachowanie i skoncentruj się na tym, co mówisz: np. mów sobie „jestem pewna siebie”, „poradzę sobie z takim a takim zadaniem”. Wizualizacja – wyobraź sobie, że jesteś na łące Pozytywna wizualizacja – można ją łączyć z autosugestią – jest to zatapianie się w przyjemnych dla nas obrazach (np. na pięknej plaży, w górach). To stan odpoczynku i relaksacji. Gdy jesteś w sytuacji, która cię stresuje, albo po prostu chcesz się wyciszyć, usiądź lub połóż się wygodnie, zamknij oczy i wyobraź sobie, że jesteś w miejscu, które szczególnie lubisz, oddychaj spokojnie, rozglądaj się, dotykaj, spaceruj, przenieś się tam. Taka wizualizacja może trwać tyle, ile potrzebujesz – jedyne, co cię ogranicza, to twoja wyobraźnia. Zobaczysz, jak szybko ta metoda rozluźni cię, jak sprawnie powrócisz do rzeczywistości i twoje myślenie będzie pozytywne. To jak śnienie na jawie. Spróbuj – to prosty sposób, który może przynieść ci wiele korzyści. Relaksacja – pozwól sobie na spokój Opanowanie techniki relaksacji, może nam pomóc każdego dnia w przezwyciężaniu trudnych, stresujących sytuacji. Stan odprężenia pozwala lepiej znieść przykre zdarzenia, pokonać strach czy po prostu usunąć znużenie. Regularne ćwiczenia relaksacyjne sprzyjają pogłębieniu świadomości, przemiany negatywnych myśli w pozytywne oraz utrzymaniu wewnętrznej równowagi i spokoju. Pamiętaj, że na życie ogromny wpływ mają też ludzie jakimi się otaczamy, jeżeli lubią narzekać – nie pozostajemy wobec tego obojętni, do podświadomości przedostają się komunikaty, które mogą zaburzać pozytywne obrazy. Dlatego w miarę możliwości staraj się unikać takich ludzi. Zadbaj o siebie, wysypiaj się, pamiętaj o właściwym odżywianiu, bo to, co jemy ma bezpośredni wpływ na nasze samopoczucie. Ćwicz, w myśl zasady, że w zdrowym ciele zdrowy duch, pozwalaj sobie małe i duże przyjemności i uśmiechaj się! To nic nie kosztuje – możesz dużo zyskać nie tracąc niczego.
Melisę popularnie stosuje się na uspokojenie i bezsenność, od starożytności jest stosowana też jako lek na problemy z układem pokarmowym.
Melisę popularnie stosuje się na uspokojenie i bezsenność, od starożytności jest stosowana też jako lek na problemy z układem pokarmowym. Melisa lekarska (Melissa officinalis) swoją nazwę wzięła od greckiego słowa: melitta (pszczoła) oraz łacińskiego mel (miód) - ponieważ jest rośliną miododajną i przyciągającą pszczoły, w Polsce funkcjonuje jeszcze – nie używana już nazwa: rojownik i pszczelnik. Właściwości melisy Powszechnie używane jest ziele melisy (Melissae Herba), rzadziej stosuje się zebrane na początku kwitnienia liście melisy (Melissae Folium). Ziele melisy jest bogate we flawonoidy (naturalne przeciwutleniacze), witaminę C oraz sole mineralne. Zawiera też olejek eteryczny, który po roztarciu w dłoni liścia pachnie cytrynowo – jest to tzw. olejek melisowy. Powszechnie znane działanie melisy to przede wszystkim uspokojenie i wyciszenie lekko rozdrażnionego organizmu. Ponadto oczyszcza z toksyn, działa moczopędnie, wykrztuśnie, napotnie. Poprawia apetyt, działa rozkurczowo na układ trawienny. Jej szerokie spektrum działania obejmuje niemal cały organizm. Melisa a bezsenność Trudności z zasypianiem spowodowane wzmożonym wysiłkiem fizycznym, rozregulowaniem trybu życia, np. podczas sesji egzaminacyjnej mogą być wskazaniem do zastosowania łagodnego środka uspakajającego jakim jest melisa. Podobno pita podczas nauki wspomaga pamięć oraz koncentrację. Napar przygotowujemy z 1-2 łyżeczek suszonych liści zalanych wrzątkiem, zaparzamy 10-15 minut, przecedzamy. 1-2 szklanki tak przygotowanych ziół powinny w zupełności wystarczyć. Można też pić melisę w saszetkach, nie przekraczając dziennego spożycia podanego na opakowaniu. Należy pamiętać, że melisę podobnie jak wszystkie ziołowe preparaty należy stosować wyłącznie w zalecanych dawkach, ponieważ w nadmiarze powoduje rozdrażnienie i bezsenność. Nie jest też zalecana dzieciom do 12 roku życia. Melisa może być jedynie środkiem wspomagającym leczenie bezsenności, która jest poważnym problemem dotykającym coraz większą liczbę osób. Dlatego jeżeli cierpisz na nawracające kłopoty ze snem, zasięgnij porady lekarza, być może przyczynę da się w prosty sposób zdiagnozować i usunąć. Masz problem z powracającymi zakażeniami dróg moczowych? Poznaj lecznicze właściwości soku z żurawiny. Na chłodne wieczory najlepsze są napoje z dużą ilością korzennych przypraw. Sprawdź nasz przepis na grzane wino. Schyłek lata to idealny czas na przetwory. Tutaj znajdziesz przepis na sok i dżem z czarnej porzeczki.