Z czego powinno składać się drugie śniadanie sportowca?
W profesjonalnym sporcie zbilansowana dieta stanowi tak samo ważną kwestię, jak sam trening. W przypadku sportowców na poziomie amatorskim kwestie dietetyczne są często bagatelizowane. To duży błąd, który może niekorzystnie wpływać na osiągane wyniki, a nawet prowadzić do problemów ze zdrowiem. Podpowiadamy, jak powinno wyglądać wartościowe drugie śniadanie sportowców.
W profesjonalnym sporcie zbilansowana dieta stanowi tak samo ważną kwestię, jak sam trening. W przypadku sportowców na poziomie amatorskim kwestie dietetyczne są często bagatelizowane. To duży błąd, który może niekorzystnie wpływać na osiągane wyniki, a nawet prowadzić do problemów ze zdrowiem. Podpowiadamy, jak powinno wyglądać wartościowe drugie śniadanie sportowców. Uważa się, że drugie śniadanie powinno zaspokajać około 10% dziennego zapotrzebowania na wartości odżywcze. Jeżeli ktoś je mało wartościowe pierwsze śniadanie, to drugie powinno przynajmniej wyrównywać zapotrzebowanie na energię i inne wartości odżywcze. Drugie śniadanie ratunkiem dla mięśni W większości przypadków drugie śniadanie osób uprawiających sport jest spożywane po zakończonym porannym treningu. Godzina jedzenia nie ma większego znaczenia. Istotne jest to, aby dostarczyć organizmowi wartości odżywcze do kilkudziesięciu minut po intensywnym wysiłku fizycznym. Wszystko dlatego, że po treningu mięśnie starają się odzyskać energię, którą utraciły. Jeżeli nie będą miały dostarczonej odpowiedniej dawki wartości odżywczych, to nie będą mogły się odbudować. We wspomnianej odbudowie mięśni kluczowe są węglowodany i chude białko. Szczególną uwagę w kwestii możliwie najszybszego dostarczenia ich organizmowi powinny zwracać osoby uprawiające sporty siłowe. Wówczas mięśnie są najbardziej narażone na rozpad. W takich przypadkach najlepiej spożywać pełnowartościowe drugie śniadanie do godziny od zakończenia treningu. Pomysły na drugie śniadanie dla sportowców Najprostszym w przygotowaniu pełnowartościowym posiłkiem na drugie śniadanie dla osób uprawiających sport są różnego rodzaju szejki. Najlepiej przygotowywać je z chudego mleka, owoców (można wybrać banany, truskawki, kiwi czy pomarańcze) z dodatkiem niewielkiej ilości gorzkiej czekolady. Poza szejkami dobrze sprawdzają się klasyczne drugie śniadania w formie różnego rodzaju płatków z dodatkiem mleka. Mogą być to płatki owsiane, jaglane lub ryżowe. Dodatki mogą stanowić owoce, masło orzechowe czy bakalie. Jeżeli ktoś nie przepada za posiłkami na słodko, może postawić na inny rodzaj jedzenia. Mogą się w nim znaleźć takie produkty, jak: chude sery, jogurt naturalny, kurczak, kasze (jaglana, gryczana, jęczmienna), warzywa (pomidory, sałata, ogórki, marchewka, papryka).
Orzechówka – przepis na nalewkę z orzechów laskowych z wanilią
Orzechówka, czyli nalewka z orzechów, może być przyrządzona z ich różnych rodzajów. Nalewka z orzechów laskowych wyróżnia się bardzo delikatnym smakiem i pięknym orzechowym, miękkim aromatem. Może być stosowana w celach leczniczych jako środek wspomagający trawienie.
Orzechówka, czyli nalewka z orzechów, może być przyrządzona z ich różnych rodzajów. Nalewka z orzechów laskowych wyróżnia się bardzo delikatnym smakiem i pięknym orzechowym, miękkim aromatem. Może być stosowana w celach leczniczych jako środek wspomagający trawienie. Nalewka z orzechów laskowych powinna być przygotowywana z orzechów świeżo wyłuskanych ze skorupek. Można oczywiście użyć orzechów już obranych, kupionych w sklepie, ale należy liczyć się z tym, że produkt końcowy będzie miał wówczas nieco niższe walory smakowe. Przepis na klasyczną nalewkę z orzechów laskowych z wanilią Składniki: 10-15 świeżych orzechów laskowych w skorupce, 0,5 l spirytusu 70 %, 0,5 l wody, najlepiej filtrowanej lub źródlanej, 0,5 szklanki cukru, 1 laska wanilii, 1-2 ziarenka ziela angielskiego. Potrzebny będzie ci duży słoik, w którym nalewka będzie leżakowała. Pamiętaj o tym, aby był wcześniej wysterylizowany i dokładnie wysuszony. Stopień trudności: łatwe Czas przygotowania: około 60 minut plus czas potrzebny do maturacji (leżakowania) – około 3 tygodnie plus 30 dni. Sposób przygotowania: Przygotuj syrop cukrowy. Do rondelka wlej wodę i wsyp cukier. Zagotuj całość na małym ogniu, odstaw do ostygnięcia. Obierz orzechy z łupin – wybieraj tylko te, które są nieuszkodzone. W nalewce powinny znaleźć się najlepsze sztuki. Obierz każdego orzecha również z okalającej go ciasno brązowej skórki. Posiekaj orzechy drobno i wsyp do słoja. Przekrój laskę wanilii wzdłuż i usuń łyżeczką z jej wnętrza pestki. Umieść wanilię w słoju razem z kulkami ziela angielskiego. Zalej orzechy, ziele i wanilię przestudzonym syropem cukrowym, następnie wlej spirytus. Wymieszaj całość dokładnie. Zamknij słoik i odstaw go na 3 tygodnie. Co 2-3 dni zamieszaj jego zawartość. Po 3 tygodniach nalewka jest gotowa, możesz przefiltrować i przelać do butelek. Możesz jej też pozwolić na dłuższą macerację. Im dłużej stoi nalewka, tym jest smaczniejsza i bardziej aromatyczna. Po przelaniu nalewki do butelek najlepiej pozostawić nalewkę przez około miesiąc zanim zacznie się degustację.
Wpływ diety na psychikę – jak jedzeniem regulować samopoczucie, inteligencję i emocje?
Dieta ma równie silny wpływ na sferę fizyczną, jak i psychiczną. Jedzenie czerwonego mięsa zwiększa poziom agresji, a warzywa go obniżają. Aby poprawić procesy intelektualne, warto jeść dużo orzechów, ryb i potraw zawierających witaminy z grupy B. Zła dieta wpływa również na wahania nastroju, nasilenie stanów depresyjnych i lękowych. Z tego powodu warto unikać białego pieczywa, słodyczy i fast foodów.
Dieta ma równie silny wpływ na sferę fizyczną, jak i psychiczną. Jedzenie czerwonego mięsa zwiększa poziom agresji, a warzywa go obniżają. Aby poprawić procesy intelektualne, warto jeść dużo orzechów, ryb i potraw zawierających witaminy z grupy B. Zła dieta wpływa również na wahania nastroju, nasilenie stanów depresyjnych i lękowych. Z tego powodu warto unikać białego pieczywa, słodyczy i fast foodów. Od dawna wiadomo, że niewłaściwe odżywianie może powodować takie schorzenia, jak cukrzyca, osteoporoza lub nawet nowotwory. Jednak dieta ma też istotny wpływ na emocje i zachowanie człowieka. Zależność pomiędzy jedzeniem a psychiką Gdy człowiek zdrowo się odżywia i dostarcza organizmowi wartości odżywcze, witaminy i minerały, to wszystkie komórki w ciele mogą działać sprawnie. Zła dieta powoduje natomiast zaśmiecanie organizmu. W takiej sytuacji organizm nie otrzymuje substancji niezbędnych do poprawnego funkcjonowania, a ponadto toksyny i złogi substancji szkodliwych utrudniają prawidłowe działanie narządów wewnętrznych i obciążają organizm powodując złe samopoczucie. Brak witamin i minerałów skutkuje osłabioną pracą mózgu i co za tym idzie – procesów myślowych. Ten organ jest niezwykle wrażliwy na to, co dostarczamy organizmowi z pożywieniem. Związek jedzenia mięsa z agresją W 7-letnim badaniu przeprowadzonym przez The Harvard School of Public Health badacze odkryli, że istnieje silny związek pomiędzy jedzeniem mięsa a agresją. Co więcej, mięsożercy mieli 42% większe ryzyko zachorowania na zawał serca. Zauważono, że szczególnie mięso wołowe i wieprzowe przyczynia się do bardziej wrogiego nastawienia i większego dystansu do innych. Po przeanalizowaniu ankiet psychologicznych badanych okazało się, że mięsożercy bardziej popierają wojnę oraz posiadanie broni palnej. Jest to związane ze wzrostem testosteronu na skutek jedzenia mięsa. Dieta a inteligencja Rodzaj spożywanych pokarmów ma również znaczący wpływ na inteligencję człowieka. Dieta oparta na fast foodach, słodyczach i napojach gazowanych znacznie obniża zdolności intelektualne. Aby wzmocnić ten obszar psychiki, warto natomiast jeść dużo orzechów i ryb bogatych w nienasycone kwasy tłuszczowe, liczne składniki mineralne oraz witaminy A, D i E. Bardzo ważne są też warzywa i owoce bogate w witaminy i przeciwutleniacze. Aby dostarczyć witaminy z grupy B, które odpowiadają za układ nerwowy, warto jeść pełnoziarniste zboża. Składnik B12 należy natomiast przyjmować z jaj lub suplementować. Jedzenie a samopoczucie Dieta ma również ogromny wpływ na nastrój. Nieodpowiedni styl odżywiania oparty na fast foodach, produktach mocno przetworzonych oraz używkach może prowadzić do większej podatności na smutek oraz stany lękowe. Jeśli więc zależy nam na dobrym samopoczuciu, należy unikać białego pieczywa i białego makaronu oraz wyeliminować z diety słodycze a zastąpić je owocami. Aby zadbać o sprawny umysł, warto też jeść gorzką czekoladę, która ma działanie antystresowe. Dodatkowo produkt ten wyzwala tzw. „hormony szczęścia”. Kwasy omega-3 działają antydepresyjnie, tak więc warto jeść jak najwięcej ryb, orzechów i siemię lniane. Natomiast witaminy z grupy B odpowiadają za regulację samopoczucia oraz mniejszą podatność na stres.
Wegański majonez – 3 przepisy na majonez bez żółtek: z mango i tofu, nerkowców oraz mleka sojowego
Wegański majonez, „wegemajo”, czyli majonez bez żółtek, to roślinny odpowiednik popularnego dodatku do potraw. Można go przygotować z mleka sojowego i oleju, a nawet z nerkowców. Smakiem bardzo przypomina swój tradycyjny pierwowzór. Ma tę samą konsystencję i idealnie uzupełnia smak kanapek, dań na zimno, zapiekanek, pieczonych warzyw czy sałatek.
Wegański majonez, „wegemajo”, czyli majonez bez żółtek, to roślinny odpowiednik popularnego dodatku do potraw. Można go przygotować z mleka sojowego i oleju, a nawet z nerkowców. Smakiem bardzo przypomina swój tradycyjny pierwowzór. Ma tę samą konsystencję i idealnie uzupełnia smak kanapek, dań na zimno, zapiekanek, pieczonych warzyw czy sałatek. Sól kala namak, czyli tzw. czarna sól, charakteryzuje się wysoką zawartością siarki, dzięki czemu nadaje potrawom jajecznego posmaku. Wsypanie jej do wegańskiego majonezu sprawia, że trudno domyślić się, że nie został przygotowany z żółtek. Majonez z mleka sojowego i soli namak Składniki na mały około 100 ml słoiczek: 1/3 szklanki schłodzonego mleka sojowego – bez dodatku cukru, 1 łyżeczka octu jabłkowego, 1 łyżeczka musztardy Dijon lub sarepskiej, 100 ml neutralnego w smaku oleju, np. rzepakowego lub z pestek winogron, pół łyżeczki czarnej soli kala namak, szczypta czarnego pieprzu. Czas przygotowania: około 15 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Wymieszaj mleko z octem i przyprawami. Zmiksuj, używając blendera. Zacznij powoli blendować płyn, wlewając do niego cienką strużką olej, miksuj do czasu aż zacznie tworzyć się delikatna piana (około 3-4 minut). Gdy majonez będzie miał pożądaną konsystencję, przełóż go do słoika i wstaw do lodówki. Po schłodzeniu jest gotowy do użycia. Majonez z mleka sojowego można dowolnie modyfikować, np. dosypując do niego świeży koperek lub ziarenka czarnuszki. Przepis na pikantny wegański majonez z nerkowców Składniki na około 200-250 ml słoiczek: opakowanie nerkowców – 100 g, pół szklanki mleka sojowego niesłodzonego lub zimnej wody, pół szklanki oleju rzepakowego, 1 łyżeczka musztardy rosyjskiej, 2 łyżki octu balsamicznego lub winnego, szczypta soli kala namak, szczypta soli himalajskiej, 1 szklanka wrzątku – do namoczenia nerkowców. Czas przygotowania: około 25 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Zalej nerkowce wrzątkiem i odstaw na około 15 minut. Odcedź i zblenduj z mlekiem lub zimną wodą na gładką masę. Dodaj przyprawy, sól, ocet i musztardę, wymieszaj. Cienkim strumieniem wlej olej, cały czas blendując. Ubijaj do momentu, aż wszystkie składniki stworzą jednolity krem. Przełóż majonez do czystego słoiczka i wstaw do lodówki. Przygotowany w ten sposób majonez z nerkowców jest bardzo puszysty i delikatnie słodki (za sprawą orzechów) dlatego znakomicie pasuje jako dodatek do sałatek i kanapek. Przepis na wegański majonez z tofu i mango Składniki na 200 ml słoiczek: pół kostki silken tofu – około 75 g, 2 łyżki musztardy Dijon lub stołowej, 1 łyżka octu balsamicznego, pół świeżego, dojrzałego mango pokrojonego w kostkę, pół szklanki oleju rzepakowego, pół szklanki zimnej wody, pół łyżeczki soli, 1 łyżka soku z cytryny. Czas przygotowania: około 15 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Zblenduj tofu z wodą i mango, dodaj musztardę sól i powoli wlewaj olej cały czas blendując. Wlej ocet, sok z cytryny i dodaj musztardę, nie przerywaj miksowania. Blenduj krem przez około 4 minuty. Dodaj pieprz do smaku. Wegański majonez z mango i tofu jest znakomitym dodatkiem do pieczonych warzyw, kremowych zup i świetnie sprawdza się w roli dipu. Słodko-miodowy smak mango idealnie komponuje się z ostrą nutą octu, dlatego dodatek takiego majonezu nie tylko wzbogaca smak potraw, ale również nadaje im zupełnie nowego charakteru. Majonez z mango można przechowywać w lodówce w szczelne zamkniętym słoiku przez około 5-7 dni. Smacznego!
Jak cynku wpływa na organizm? Wzmacnia odporność, poprawia proces uczenia się i wzmacnia libido
Cynk to pierwiastek wpływający na działanie układu odpornościowego oraz nerwowego. Poprawia pamięć, wpływa na odbieranie wrażeń zmysłowych, a także wytwarzanie insuliny. Odpowiada za prawidłowy poziom męskiego hormonu płciowego – testosteronu.
Cynk to pierwiastek wpływający na działanie układu odpornościowego oraz nerwowego. Poprawia pamięć, wpływa na odbieranie wrażeń zmysłowych, a także wytwarzanie insuliny. Odpowiada za prawidłowy poziom męskiego hormonu płciowego – testosteronu. Zawartość cynku w organizmie człowieka to około 2 g. Większość pierwiastka znajduje się w mięśniach szkieletowych, a pozostała część - w masie kostnej. Niewielkie ilości cynku zawarte są też w skórze, prostacie oraz w spermie. Cynk a układ immunologiczny Cynk ma wpływ na działanie układu immunologicznego. Odpowiada za działanie komórek, które jako pierwsze bronią organizmu przed patogenami. Obrona ta nie jest skierowana na konkretne zagrożenie, lecz dział w sposób ogólny. Niedobór cynku powoduje spadek odporności i zwiększoną podatność na choroby. Funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego a cynk Cynk wpływa na przewodnictwo sygnałów nerwowych pomiędzy synapsami. Dzięki niemu układ nerwowy funkcjonuje prawidłowo. Pierwiastek oddziałuje także na wysoko rozwinięte pod względem ewolucyjnym obszary mózgowia: struktury układu limbicznego oraz korę mózgową. Ich zadanie to odbieranie i przetwarzanie wrażeń wychwytywanych przez zmysły, czyli smak, węch, słuch, wzrok oraz czucie m.in. bólu. Cynk wpływa też na procesy uczenia się i zapamiętywania. Cynk a działanie trzustki Trzustka to kolejny organ, na którego funkcjonowanie wpływa cynk. Odpowiada za wydzielanie i informację o ilości insuliny we krwi. Ma udział w produkcji i aktywowaniu enzymów trawiennych znajdujących się wewnątrz trzustki. Niedobór i nadmiar cynku zmniejszają ilość wydzielanych w niej enzymów. Pierwiastek kontroluje prawidłowe funkcjonowanie trzustkowych wysp komórek beta, które mają związek z wytwarzaniem insuliny i kontrolą poziomu glukozy we krwi. Cynk a testosteron Cynk odpowiada za syntezę testosteronu poprzez aktywację enzymu, który tworzy ten związek będący podstawowym męskim hormonem płciowym. Niedobór pierwiastka może wywoływać impotencję, a nawet bezpłodność. Cynk zwiększa poziom testosteronu, a także pobudza jądra do pracy. Jest też afrodyzjakiem i podnosi męskie libido.
Przepis na kompot z czereśni na zimę, dżem i frużelinę czereśniową z miodem
Czereśnie prócz tego, że są bardzo zdrowe, to również smakują pysznie. Można z nich przygotować kompoty, dżemy czy frużeliny.
Czereśnie prócz tego, że są bardzo zdrowe, to również smakują pysznie. Można z nich przygotować kompoty, dżemy czy frużeliny. Czereśnie należą do najbardziej wartościowych owoców. Są bogate w potas (dobrze wpływa na serce i stawy), witaminy grupy B (wspomagają leczenie artretyzmu, A i C (poprawiają kondycję skóry). Dzięki zawartości jodu regulują przemianę materii. Kompot z czereśni na zimę Kompot przygotowany z czereśni przywołuje u każdego wspomnienia z dzieciństwa. Jest pyszny i można go rozcieńczać z wodą (jeśli jest dla nas za słodki). Składniki na 1 słoik: 200 ml wody, 100 g cukru, czereśnie (3/4 słoika). Czas przygotowania: 45 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Słoik i nakrętkę dokładnie umyj. Sparz je w nagrzanym piekarniku. Czereśnie umyj, oczyść, usuń z nich ogonki i odsącz na ręczniku kuchennym. Słoik zapełnij czereśniami w 3/4. Zagotuj 200 ml wody z cukrem. Gotowym syropem zalej słoik. Przygotowany słoik pasteryzuj, odwracając do góry dnem. Gotowe. Dżem czereśniowy Porcja dżemu czereśniowego to doskonałe lekarstwo na jesienno-zimowy okres zachorowań. Smakuje znakomicie na bułeczce z masłem. Potrzebujesz: blendera. Składniki na 4 słoiki: 1 kg czereśni, 1 szklanka cukru, pół laski wanilii, sok z jednej cytryny. Czas przygotowania: 40 minut (2 godz oczekiwania aż czereśnie puszczą sok) Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Umyj, oczyść i wydryluj czereśnie. Czereśnie zasyp cukrem. Gdy czereśnie puszczą sok, wrzuć je do garnka i zacznij gotować. Dodaj do nich wanilię i sok z cytryny. Gotuj na małym ogniu często mieszając. Gdy czereśnie będą już prawie rozgotowane, odstaw garnek na bok. Wyciągnij laskę wanilii i zmiksuj czereśnie blenderem. Ponownie na chwilę podgrzej czereśnie, do zagotowania. Dżem przełóż do słoiczków i pasteryzuj, odwracając do góry dnem. Gotowe. Frużelina czereśniowa z miodem Frużelina czereśniowa jest wspaniałym dodatkiem do lodów, gofrów, ciast i wafli ryżowych. Składniki na 3 słoiki: 700 g czereśni, 1 cytryna, 3 łyżki miodu. Czas przygotowania: 60 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Czereśnie umyj i odsącz na durszlaku. Usuń z nich ogonki i wydryluj. Owoce wrzuć do garnka, dodaj miód i zagotuj. Cytrynę sparz, zetrzyj jej skórkę i dodaj do czereśni. Smaż całość na małym ogniu, aż zgęstnieje. Gotową frużelinę przełóż do słoiczków i pasteryzuj do góry dnem. Gotowe. Smacznego!
Przepis na dietetyczne, wiosenne wykwintne, wegańskie danie: zupa z kalarepy z kolendrą i tahini
Nasiona kolendry mają bardzo intensywny cytrynowo-korzenny smak, dzięki czemu nadają potrawom lekko pikantnego i orientalnego charakteru. Ziarenka kolendry trzeba rozetrzeć w moździerzu lub dłoniach. Tę przyprawę należy dozować z umiarem, ponieważ może całkowicie zdominować wszystkie inne aromaty.
Nasiona kolendry mają bardzo intensywny cytrynowo-korzenny smak, dzięki czemu nadają potrawom lekko pikantnego i orientalnego charakteru. Ziarenka kolendry trzeba rozetrzeć w moździerzu lub dłoniach. Tę przyprawę należy dozować z umiarem, ponieważ może całkowicie zdominować wszystkie inne aromaty. Suszone nasiona kolendry znakomicie komponują się z niemal wszystkimi warzywami. Kalarepa to wszechstronna jarzyna, z której można przygotować surówki, sałatki, tarty, zupy, a nawet nadziewać ją farszem. Kupując kalarepkę, zwróć uwagę, czy jej listki są zdrowe. Nie mogą mieć żółtych plam ani zgrubień. RADA: jeżeli chcesz mieć pewność, że warzywa, z których przygotowujesz posiłek są czyste i wolne od pestycydów i innych środków ochrony roślin, umyj je w wodzie z dodatkiem sody. Wlej do miski 1 litr wody i rozpuść 1 łyżkę sody oczyszczonej. Umyj warzywa pod kranem w strumieniu ciepłej a później zimnej wody, następnie „wykąp” je w sodowej mieszance, po czym opłucz ponownie pod bieżącą chłodną wodą. Przepis na szybką wegańską zupę z kalarepy z tahini i nasionami kolendry Składniki na 4 porcje: 1 litr bulionu warzywnego, 3 małe kalarepki z listkami, 1 pokrojona w piórka duża cebula, 1 łyżka tahini, 1 łyżka nierafinowanego oleju kokosowego, garść drobno posiekanego koperku, pół łyżeczki zmielonych nasion kolendry, szczypta chili, 1 łyżka sosu sojowego jasnego, 1 łyżeczka soku z cytryny. Czas przygotowania: 35 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Dokładnie umyj kalarepki, pozbądź się zdrewniałych i suchych listków. Bulwy pokrój w drobną kostkę a listki posiekaj. W dużym rondlu z grubym dnem rozgrzej olej kokosowy i podsmaż na złoto cebulę. Do zarumienionej cebuli wsyp kalarepę z listkami i duś pod przykryciem przez około 5 minut. Wlej bulion, dodaj pozostałe składniki (oprócz koperku) oraz przyprawy i gotuj, aż kalarepa będzie miękka. Zdejmij rondel z ognia i zblenduj zupę na gładką masę, zagotuj ponownie całość i w razie potrzeby dopraw do smaku. Krem z kalarepy z tahina i kolendrą podawaj posypany koperkiem. Takie danie znakomicie smakuje zarówno na ciepło, jak i na zimno. Doskonale komponuje się z czosnkowymi grzankami. Smacznego!
2 przepisy na pyszny sos tzatziki: w wersji podstawowej i pikantnej. Z czym podawać grecki sos jogurtowy.
Tzatziki to sos na bazie gęstego jogurtu naturalnego z dodatkiem świeżego ogórka, czosnku, oliwy i soli. Jest najchętniej podawaną przystawką w kuchni greckiej. Jego skład można dowolnie modyfikować, dodając np. ocet winny, chili, szalotkę, świeżą miętę, koperek, ser feta lub miód.
Tzatziki to sos na bazie gęstego jogurtu naturalnego z dodatkiem świeżego ogórka, czosnku, oliwy i soli. Jest najchętniej podawaną przystawką w kuchni greckiej. Jego skład można dowolnie modyfikować, dodając np. ocet winny, chili, szalotkę, świeżą miętę, koperek, ser feta lub miód. Tzatziki to dip doskonały do dań z grilla, owoców morza oraz pieczonych i surowych warzyw. Znakomicie sprawdza się również, jako smarowidło do pieczywa lub sos sałatkowy. Około 100 g gotowego sosu przygotowanego w wersji podstawowej to zaledwie 85 kcal. Z czym podawać tzatziki Ze względu na świeży, ogórkowy aromat i aksamitną konsystencję tzatziki znakomicie komponują się z wieloma smakami. Dip można podawać z grillowanymi warzywami, pokrojonymi w słupki marchewkami, gałązkami selera naciowego oraz frytkami z batatów. Doskonale sprawdza się również jako sos do pizzy, sałatek ziemniaczanych, jarmużowych czipsów i dań z ryżem. Można nim smarować kanapki, wytrawne tarty, dodawać go do zapiekanek oraz używać jako dodatku do kremowych zup np. dyniowej. Przepis na podstawowy klasyczny sos tzatziki Składniki: 1 duży świeży ogórek szklarniowy lub 3 małe ogórki gruntowe, 400 g jogurtu greckiego, szczypta soli, 1 łyżka oliwy z oliwek, 2- 3 ząbki czosnku. Czas przygotowania: około 25 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Wyszoruj dokładnie ogórek, możesz dodatkowo opłukać go wodą z dodatkiem sody oczyszczonej (1 łyżeczka na 1 litr wody) – dzięki temu pozbędziesz się wszystkich pestycydów. W miseczce rozmieszaj jogurt z solą i oliwą. Czosnek zetrzyj na tarce lub przeciśnij przez praskę. Zetrzyj ogórek na tarce o drobnych oczkach lub w malakserze, delikatnie posól, wymieszaj i odstaw na 10 – 15 minut. W tym czasie warzywo „puści” wodę. Odlej zgromadzoną wodę i odciśnij ogórkowe wiórki z jej nadmiaru. Połącz wszystkie składniki i dokładnie wymieszaj. Wstaw do lodówki – jeżeli będziesz serwować tzatziki do zimnych dań lub przekąsek. Przepis na pikantny sos tzatziki Składniki: 2 duże ogórki, 1 łyżeczka soli, 600 g jogurtu greckiego, 4 ząbki czosnku – startego na tarce lub przeciśniętego przez praskę, 1 mała, drobno posiekana szalotka, 1 łyżeczka płynnego miodu, 1 łyżeczka posiekanych listków świeżej mięty, pół łyżeczki chili, pół łyżeczki octu winnego, 1 łyżka oliwy z oliwek. Czas przygotowania: około 35 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Wyszoruj dokładnie ogórki, możesz dodatkowo opłukać je wodą z dodatkiem sody oczyszczonej (1 łyżeczka na 1 litr wody) – dzięki temu pozbędziesz się wszystkich pestycydów. Zetrzyj ogórki na tarce o drobnych oczkach lub w malakserze, delikatnie posól (pół łyżeczki), wymieszaj i odstaw na 10 – 15 minut. W tym czasie „puszczą” wodę. W miseczce wymieszaj jogurt, z oliwą, chili, resztą soli, czosnkiem, szalotką, octem i miodem. Odlej wodę i odciśnij ogórkowe wiórki. Połącz wszystkie składniki i dodaj miętę (możesz zostawić szczyptę listków do dekoracji). Przygotowany w ten sposób sos tzatziki jest pikantny i bardzo aromatyczny, dlatego będzie świetnym dodatkiem do pieczonych warzyw, zapiekanek, pieczywa i delikatnych kremowych zup. Smacznego!
Orzechy makadamia dostarczają zdrowych kwasów tłuszczowych oraz soli mineralnych
Orzechy makadamia to suche owoce drzewa rosnącego w Australii, na Hawajach i w Afryce Południowej. Są one bogate w jednonienasycone kwasy tłuszczowe, potas, wapń, magnez i żelazo. Twarda łupina orzecha makadamia okrywa delikatną, kremową, słodkosłoną zawartość.
Orzechy makadamia to suche owoce drzewa rosnącego w Australii, na Hawajach i w Afryce Południowej. Są one bogate w jednonienasycone kwasy tłuszczowe, potas, wapń, magnez i żelazo. Twarda łupina orzecha makadamia okrywa delikatną, kremową, słodkosłoną zawartość. Słowo „makadamia” pochodzi od nazwiska Johna MacAdama. Jego przyjaciel, Walter Hill, nadał odkrytej przez siebie roślinie nazwę na cześć MacAdama. Ile kalorii mają orzechy makadamia Orzechy makadamia, jak większość orzechów, są dość kaloryczne. 100 g dostarcza aż 718 kalorii. Stanowi to około jednej trzeciej dobowego zapotrzebowania na energię dwudziesto- lub trzydziestoletniej kobiety, która waży 60 kg przy wzroście 165 cm (jej całkowite zapotrzebowanie kaloryczne wynosi ok. 2100 kcal). Kalorie te nie są jednak puste. Z uwagi na wartości odżywcze, warto rozważyć włączenie do swojego jadłospisu orzechów makadamia. Mogą one stanowić zdrową przekąskę na specjalne okazje, ułatwiają wyrównywanie niedoborów potasu, magnezu, wapnia i żelaza. Orzechy makadamia dostarczają jednonienasyconych kwasów tłuszczowych Orzechy makadamia zawierają bardzo dużą, bo aż 59 g na 100 g, ilość nienasyconych kwasów tłuszczowych. Znajdujące się w żywności pochodzenia zwierzęcego (maśle, smalcu, mięsie, śmietanie) nasycone kwasy tłuszczowe mogą podnosić stężenie cholesterolu i odpowiadać za choroby układu krążenia oraz otyłość. Tymczasem nienasycone kwasy tłuszczowe, obecne w orzechach, mają korzystny wpływ na zdrowie. Wzmacniają one układ krążenia, poprawiają funkcjonowanie układu nerwowego, ograniczają wchłanianie nasyconych kwasów tłuszczowych, a ułatwiają przyswajanie witamin z jedzenia. Orzechy makadamia jako źródło potasu, magnezu, wapnia i żelaza Potas reguluje ciśnienie krwi, wpływa na prawidłową pracę układu nerwowego i układu mięśniowego, poprawia pamięć i koncentrację. 100 g orzechów makadamia dostarcza 368 mg potasu. Magnez ma ogromne znaczenie dla układu nerwowego. Jego niedobór może być przyczyną przemęczenia, rozdrażnienia, problemów ze snem, a także bolesnych kurczy mięśni. W 100 g orzechów makadamia znajduje się 130 mg magnezu. Wapń jako podstawowy budulec kości wzmacnia je i ułatwia ich regenerację. Zapobiega postępującej z wiekiem demineralizacji kości, która może prowadzić do osteoporozy, czyli zwiększonej łamliwości kości. 100 g orzechów makadamia dostarcza 85 mg wapnia. Żelazo natomiast jest jednym ze składników krwi. Niedobór żelaza może doprowadzić do niedokrwistości (anemii). W 100 g orzechów makadamia jest 3,7 mg żelaza. Uwaga! Orzechy makadamia są trujące dla psów i kotów. Zawsze przechowuj je w takim miejscu, do którego twój zwierzak nie ma dostępu. Składnikiem zupy afrykańskiej jest masło orzechowe. Przepis na orzechową zupę afrykańską. Orzechy wpływają korzystnie na zdrowie i urodę. Właściwości orzechów - które są najzdrowsze? Makaron pad thai robi się z makaronu ryżowego i krewetek. Przepis na makaron po singapursku.
Jakie są zalety czereśni? Na co wpływają i jak je jeść
Czereśni można zjeść nawet do pół kilograma dziennie. Zawierają wiele witamin i składników mineralnych. Wspomagają apetyt i zmniejszają zaparcia.
Czereśni można zjeść nawet do pół kilograma dziennie. Zawierają wiele witamin i składników mineralnych. Wspomagają apetyt i zmniejszają zaparcia. Dzięki czereśniom łatwo odkwasić organizm i wyregulować przemianę materii. Dziennie można ich zjeść nawet do pół kilograma. Składniki odżywcze czereśni Czereśnie zawierają wiele witamin z grupy C, A, PP i B (B1, B2, B5, B6, B12). Dodatkowo bogate są składniki mineralne m.in. potas, fosfor, wapń, magnez, siarkę, chlor, sód, cynk, żelazo, miedź, mangan czy jod. Właściwości czereśni Jedzenie czereśni ma niebagatelny wpływ na kondycję organizmu: Oczyszczają ciało z toksyn i szkodliwych produktów przemiany materii. Odtruwają jelita, żyły, tętnice i stawy ze złogów. Dodatkowo zmniejszają ilość kwasu moczowego we krwi. Czereśnie odkwaszają organizm przywracając mu równowagę kwasowo-zasadową. Przywracają apetyt, szczególnie dzieciom. Wspomagają utratę wagi, są niskokaloryczne i zawierają małą ilość sacharozy (mogą je jeść cukrzycy). Usprawniają perystaltykę jelit i przyspieszają przemianę materii. Zmniejszają zaparcia oraz działają lekko przeczyszczająco. Polecane są w przypadku stanów zapalnych dróg moczowych i żółciowych. Poprawiają krążenie i regulują działanie serca i wątroby. Obniżają ciśnienie krwi. Zawarte w czereśniach żelazo, wapń i witaminy wspomagają tworzenie tkanki kostnej oraz zębów. Mają działanie przeciwzapalne i przeciwdrobnoustrojowe. Wspomagają narząd wzroku. Czereśnie zawierają dużo jodu, który reguluje wzrost u dzieci i pracę tarczycy. Dieta czereśniowa Przy diecie czereśniowej poleca się zjadanie codziennie około 300-500 g owoców. Czereśnie najlepiej zjadać zamiast posiłku. Taka dieta powinna trwać minimum 2 tygodnie. Jeśli chcemy w pełni pozbyć się toksyn i zregenerować organizm powinniśmy jeść wyłącznie czereśnie przez jeden dzień. Jak nie jeść czereśni? Owoców pestkowych nie należy jeść na czczo i popijać wodą. Powoduje to biegunki, ostre bóle brzucha i jelit. Czereśni dodatkowo nie powinno się jeść przed posiłkiem mięsnym, ponieważ zawarte w owocach minerały utrudniają trawienie białka. Osobom z problemami układu pokarmowego zaleca się jeść lekko obgotowane, dzięki temu lepiej są trawione. Jak poradzić sobie z robakami w czereśniach? Larwy muchy nasionnicy trześniówki nie występują w odmianach czereśni czerwcowych i sierpniowych. Na robaki można natrafić jedynie w lipcu. By łatwo się ich pozbyć - wystarczy zalać owoce zimną wodą. Pod wpływem wody robaki wyjdą z czereśni i opadną na dno.
6 wyjątkowych owoców egzotycznych: karambola, durian, kumkwat, rambutan i persymona. Właściwości i sposób podania.
Karambola ma kształt gwiazdy, a durian charakteryzuje się nieprzyjemnym zapachem. Kumkwaty przypominają miniaturowe pomarańcze, natomiast rambutany są spokrewnione z liczi. Persymonę można jeść samodzielnie na surowo lub dodać do deserów i sałatek.
Karambola ma kształt gwiazdy, a durian charakteryzuje się nieprzyjemnym zapachem. Kumkwaty przypominają miniaturowe pomarańcze, natomiast rambutany są spokrewnione z liczi. Persymonę można jeść samodzielnie na surowo lub dodać do deserów i sałatek. Owoce egzotyczne często pochodzą z krajów tropikalnych. Dzięki ciepłemu i wilgotnemu klimatowi mogą rosnąć nawet przez cały rok. Owoce tropikalne zawierają więcej właściwości odżywczych, niż rośliny krajowe. Karambola ma kształt gwiazdy Karambola jest podłużnym, żółto-zielonym owocem o pięciu wierzchołkach (przypominają żebra). Roślina pochodzi z Malezji, ale obecnie jest uprawiana również w Azji i Ameryce Południowej. Plastry karamboli mają kształt gwiazdy pięcioramiennej. Owoc przechowuje się w lodówce i należy jeść go na surowo, ze skórką albo bez. Świetnie pasuje też do sałatek, deserów, sosów i ciast. Im bardziej żółty odcień, tym słodszy smak rośliny. Karambola jest bogatym źródłem witaminy C i A oraz magnezu, żelaza i wapnia. Durian charakteryzuje się bardzo nieprzyjemnym zapachem Durian słynie z nieprzyjemnego zapachu, który wydziela. Odór przypomina woń padliny lub zgniłej cebuli. Durian pochodzi z Azji, jest okrągły i pokryty grubą, kolczastą skórką. Może osiągać wielkość 40 centymetrów i ważyć do 5 kilogramów. Niektóre jego odmiany są mniej wonne. Owoc smakiem przypomina maliny, orzechy, czosnek i śmietanę, jest słodki i mdły. Przed zjedzeniem należy przekroić duriana na pół i wyjąć miąższ, który ma konsystencję budyniu. Owoc łatwo się psuje i jest niedostępny w Polsce. Kumkwat, czyli miniaturowa pomarańcza Kumkwat wyglądem przypomina kilkucentymetrową pomarańczę o okrągłym lub owalnym kształcie. Owoc ma bardzo cienką pomarańczową skórkę i miąższ w tym samym kolorze. W każdym kumkwacie znajdują się pestki. Rośliny świetnie smakują na surowo (jedzone w całości), ugotowane lub przerobione na sos lub marmoladę. Owoc ma kwaśny i cierpki posmak, a jego aromat przypomina zapach pomarańczy. Kumkwat jest dobrym źródłem witaminy C, błonnika, potasu oraz soli mineralnych. Można go przechowywać w lodówce do 3 tygodni. Liczi – galaretka z lśniącą pestką w szorstkiej łupince Liczi (litchi, chińska śliwka) ma biały, mięsisty miąższ, a wewnątrz sporą, brązową, lśniącą pestkę. Na zewnątrz pokryte jest szorstką pomarańczowo-brązową łupinką, którą można zdjąć palcami. W smaku owoc jest słodki, czasem lekko kwaskowy. Można go jeść na surowo, dodawać do sałatek owocowych i deserów. Ma dużo witaminy C. Rambutan ma wielkość śliwki i włosy na skórce Owoce rambutanu są spokrewnione z liczi, a uprawia się je w Azji, Australii i Afryce. Kształtem przypominają śliwkę pokrytą różową łupiną i włoskami. W środku owocu znajduje się gorzka pestka oraz słodko-kwaśny, jasny miąższ, który można jeść na surowo. Wystarczy przeciąć rambutan na pół, a zawartość wyjąć łyżeczką. Owoc zawiera cukier oraz witaminy B16 i C. 100 gramów miąższu rambutanu ma prawie 100 kalorii. Persymona jest słodka i przypomina pomidora Persymona, zwana kaki, jest pomarańczowym owocem o kształcie pomidora lub małej papryki. Zawiera witaminę A, C, błonnik oraz substancje przeciwutleniające. Owoc chroni przed nowotworami i obniża poziom cholesterolu we krwi. Kaki ma słodki i mdły posmak. Można jeść je samodzielnie na surowo (ze skórką), dodać do deserów i sałatek lub przetworzyć na marmoladę bądź sos. Persymonę należy przechowywać w lodówce przez maksymalnie tydzień. Owoce są zbawienne dla naszego zdrowia. Sprawdź owoce, które mają najwięcej witamin. Owoce pomogą ci także uniknąć zmęczenia mięśni podczas ćwiczeń. Sprawdź czy owoce tuczą. Zobacz kaloryczność owoców.
Prawidłowy poziom wapnia we krwi – czym jest hiperkalcemia i hipokalcemia?
Prawidłowy poziom wapnia w litrze krwi powinien wynosić od 2,1 do 2,6 milimoli. Nadmiar tego pierwiastka oznacza hiperkalcemię i może prowadzić do nowotworów.
Prawidłowy poziom wapnia w litrze krwi powinien wynosić od 2,1 do 2,6 milimoli. Nadmiar tego pierwiastka oznacza hiperkalcemię i może prowadzić do nowotworów. Wapń jest najważniejszym budulcem kości. Pierwiastek odpowiada za sprawne funkcjonowanie układu nerwowego, krzepliwość krwi oraz pracę mięśni. Wapń znajduje się w mleku, serach, owocach, zielonych warzywach, roślinach strączkowych oraz rybach. Norma stężenia wapnia we krwi Prawidłowy poziom wapnia w organizmie oscyluje w granicach 1 kilograma, co stanowi około 1,5 procent masy dorosłego człowieka. 99 procent tego pierwiastka znajduje się w kościach, natomiast reszta trafia do krwi. Ilość wapnia w osoczu powinna wynosić od 2,1 do 2,6 milimoli na litr. Badanie określające poziom wapnia we krwi W celu określenia poziomu wapnia we krwi stosuje się badanie stężenia wapnia całkowitego. Dzięki niemu można określić: normokalcemię (prawidłowa ilość wapnia w osoczu), hiperkalcemię (nadmiar wapnia w osoczu), hipokalcemię (niedobór wapnia w osoczu). W przypadku wykrycia nadmiaru lub niedoboru pierwiastka lekarz powinien dodatkowo zlecić inne badania. Są to: wapń zjonizowany, wapń w moczu, poziom fosforu i magnezu w organizmie, poziom witaminy D w organizmie, stężenie parathormonu (PTH) we krwi. Wykonanie powyższych badań pozwoli określić, co jest przyczyną zaburzeń poziomu wapnia we krwi. Jakie są przyczyny hiperkalcemii? Hiperkalcemia oznacza, że poziom wapnia w litrze krwi przekroczył 2,75 milimoli. Przyczyną dolegliwości jest zaburzenie przyswajania pierwiastka przez organizm. Zadanie to należy do dwóch hormonów: wytwarzanej przez tarczycę kalcytoniny oraz parathormonu, produkowanego w przytarczycach. Niedobór tej pierwszej substancji oraz nadmiar drugiej prowadzi do zwiększenia ilości wapnia we krwi. Najważniejsze skutki hiperkalcemii Hiperkalcemia może nieść następujące powikłania: nowotwory całego organizmu, odwapnienie kości, zaburzenia funkcjonowania układu nerwowego (na przykład: zmęczenie, senność, bóle głowy, brak orientacji), wielomocz (wydalanie powyżej 3 litrów moczu na dobę), kamica nerkowa, porażenie mięśni twarzy, osłabienie mięśni twarzy, nadciśnienie tętnicze, arytmia serca, brak apetytu, nudności i wymioty, zapalenie trzustki, owrzodzenie żołądka lub dwunastnicy, odkładanie wapnia w narządach wewnętrznych (na przykład nerkach lub błonie śluzowej żołądka). Do czego prowadzi hipokalcemia Hipokalcemia to poziom wapnia we krwi, wynoszący poniżej 2 milimoli na litr. Hipokalcemię powodują: niedobór witaminy D w organizmie, niedobór magnezu, nadmiar kalcytoniny, niewydolność nerek, nadczynność, niedoczynność lub niewykształcenie przytarczyc, zaburzenia wchłaniania wapnia we krwi, utrata wapnia z moczem, przerzuty nowotworowe (w przypadku nowotworów piersi i prostaty. Hipokalcemia może prowadzić do tężyczki (choroba powodująca mrowienie i drętwienie mięśni), nowotworów oraz zaburzenia procesu krzepnięcia krwi. Czy wiesz, jak objawia się niedobór wapnia w organizmie? Zobacz, co to jest hipokalcemia i jej przyczyny oraz objawy. Maślanka to źródło łatwo przyswajalnego wapnia. Poznaj, właściwości zdrowotne i lecznicze maślanki. Zobacz, jak rozpoznać, że organizm przyswaja za dużo wapnia. Przeczytaj, czym jest hiperkalcemia oraz jej przyczyny i objawy.
Przyczyny oraz objawy niedoboru żelaza – jak go wyleczyć, zanim doprowadzi do anemii
Niedobór żelaza jest najczęstszą przyczyną niedokrwistości (anemii). Stężenie żelaza we krwi obniżają krwawienia, np. podczas miesiączki, a także krwawienia w układzie pokarmowym związane z obecnością wrzodów żołądka. Niedobór tego pierwiastka występuje też często u kobiet w ciąży. Objawami braku żelaza są m.in. bladość, przewlekłe zmęczenie i problemy z koncentracją.
Niedobór żelaza jest najczęstszą przyczyną niedokrwistości (anemii). Stężenie żelaza we krwi obniżają krwawienia, np. podczas miesiączki, a także krwawienia w układzie pokarmowym związane z obecnością wrzodów żołądka. Niedobór tego pierwiastka występuje też często u kobiet w ciąży. Objawami braku żelaza są m.in. bladość, przewlekłe zmęczenie i problemy z koncentracją. Stężenie żelaza we krwi można zwiększyć dzięki suplementacji oraz włączeniu do diety potraw, które dostarczają tego pierwiastka. Stężenie żelaza we krwi normy Stężenie żelaza we krwi oznacza się na podstawie badania krwi. O tym, czy stężenie żelaza jest u danej osoby prawidłowe, można wnioskować na podstawie ilości ferrytyny, białka gromadzącego zapasy żelaza, we krwi. Norma ferrytyny dla kobiet wynosi 10-200 μg/l, dla mężczyzn 15-400 μg/l. Wyniki, które są niższe, mogą świadczyć o niedokrwistości, wyniki wyższe, m.in. o hemochromatozie, chorobie metabolicznej, w przebiegu której organizm nadmiernie wchłania żelazo z pożywienia. Jakie są najczęstsze przyczyny niedoboru żelaza w organizmie Do nadmiernej utraty żelaza najczęściej prowadzą krwotoki wewnętrzne, np. związane z wrzodami dwunastnicy lub żołądka, żylakami przełyku, pęknięciem błony śluzowej przełyku, a także chorobą nowotworową tych odcinków układu pokarmowego. Do ubytku żelaza może też prowadzić krwawienie towarzyszące żylakom i polipom odbytu lub nowotworom jelita grubego. U kobiet niedobór żelaza najczęściej wynika ze zbyt obfitych lub zbyt długich krwawień miesięcznych, podczas których traci się więcej niż 80 ml krwi. Jeśli okres trwa 5 dni, to dziennie nie powinno się tracić więcej niż 16 ml krwi. Podpaska wchłania na ogół ok. 3-5 ml krwi w zależności od grubości i konstrukcji. Jeżeli zatem dziennie trzeba zmieniać podpaski częściej niż 4-5 razy tylko dlatego, że szybko nasiąka krwią, można mówić o zbyt obfitym okresie. Niedobór żelaza może także występować u kobiet w ciąży, szczególnie w drugiej połowie. Wynika to ze stale zwiększającego się zapotrzebowania na ten pierwiastek zarówno u matki, jak i rozwijającego się dziecka. Kobieta w ciąży potrzebuje dziennie 25-30 mg żelaza. Również u kobiet, które nie są w ciąży, a także u mężczyzn przyczyną niskiego stężenia żelaza we krwi może być dieta uboga w ten pierwiastek. Kobiety, które miesiączkują, potrzebują ok. 15-20 mg żelaza dziennie, mężczyźni – ok. 15-17 mg. Kobiety, które przeszły menopauzę ok. 12-14 mg. Na niedobór żelaza wynikający z błędów dietetycznych narażone są szczególnie osoby cierpiące na zaburzenia odżywiania, takie jak anoreksja i bulimia. Najczęstsze objawy niedoboru żelaza Niedobór żelaza objawia się najczęściej ciągłym zmęczeniem i osłabieniem. Innymi objawami są: bladość skóry i błon śluzowych (np. dziąseł), bóle i zawroty głowy, problemy z koncentracją i uwagą, szybkie męczenie się. Jeśli niedobór żelaza jest długotrwały, do tych objawów mogą dołączyć: tachykardia, czyli przyspieszenie akcji serca, suchość skóry, łamliwość włosów i paznokci. Produkty bogate w żelazo oraz suplementy żelaza Żelazo w jedzeniu jest najłatwiej przyswajalne, dlatego podstawowym sposobem leczenia jego niedoborów jest zmiana diety. Warto jeść: orzechy (przede wszystkim laskowe, włoskie i nerkowce), wątróbkę, kaszę gryczaną, soczewicę, fasolę, buraki ćwikłowe, szpinak, por, natkę pietruszki, pomidory, ryby, suszone owoce, pestki dyni i słonecznika. Zawierają one dużą ilość żelaza oraz witamin i pierwiastków ułatwiających jego przyswajanie, m.in. witaminy z grupy B, witaminę C, E, a także miedź i cynk. Farmakologiczne suplementy żelaza dostępne są często bez recepty w postaci tabletek i kapsułek. Najbezpieczniej jest jednak stosować je po konsultacji z lekarzem, ponieważ przyjmowane w nadmiarze mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia chorób wątroby, stawów i układu krążenia. Jesteś ciągle senna? To może być zbyt niski poziom hemoglobiny. Zobacz, jakie są przyczyny i objawy niskiej hemoglobiny i dowiedz się, jakie badania wykonać. Czujesz się ciągle zmęczona? Sprawdź, czy powinnaś zbadać MCHC, czyli średnie stężenie hemoglobiny w erytrocytach.
Zalet chleba orkiszowego trudno nie docenić: zawiera białko, witaminy i minerały, nienasycone kwasy tłuszczowe oraz błonnik. Właściwości pieczywa orkiszowego docenią szczególnie osoby cierpiące na dolegliwości skórne, dusznicę bolesną, zaburzenia przemiany wapnia.
Zalet chleba orkiszowego trudno nie docenić: zawiera białko, witaminy i minerały, nienasycone kwasy tłuszczowe oraz błonnik. Właściwości pieczywa orkiszowego docenią szczególnie osoby cierpiące na dolegliwości skórne, dusznicę bolesną, zaburzenia przemiany wapnia. Moda na orkisz Orkiszem nazywa się jęczmień dwurzędowy, określany terminem „leczniczego praziarna” lub specjalny gatunek pszenicy o słodkawo-orzechowym smaku, znany od starożytności. Jedli go gladiatorzy, aby mieć więcej siły. Przez Izraelitów zboże uprawiane było na Dalekim Wschodzie, zaś Grecy i Rzymianie rozpropagowali je w Europie. W XII wieku właściwości orkiszu doceniła i rozpowszechniła przeorysza klasztoru Benedyktynów - Hildegarda z Bingen. Twierdziła ona między innymi, że orkisz ma właściwości rozgrzewające i natłuszczające. Obecnie panuje moda na zdrowe odżywianie, dzięki czemu orkisz znów wraca do łask. Uprawa orkiszu Orkisz to zboże niewymagające żyznych gleb. Jest odporny na zmiany pogody, nie wymaga sztucznego nawożenia. W uprawie idealnie sprawdza się kompost. Zalety chleba orkiszowego Chleb orkiszowy to źródło białka, witaminy A, D i E, cynku, miedzi, selenu, żelaza, wapnia. Zawarte w nim sterole roślinne chronią organizm przed chorobami układu krążenia, obniżają poziom złego cholesterolu, uniemożliwiają rozwój choroby niedokrwiennej serca. Lecznicze właściwości chleba orkiszowego wiążą się z kwasem linolenowym – odmianą kwasu tłuszczowego omega-3, niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania serca i układu odpornościowego. Składnik ten ogranicza ból towarzyszący artretyzmowi i przyspiesza regenerację skóry. Inny naturalny składnik – rodanid, wykazuje właściwości antybakteryjne. Orkisz ma właściwości krwiotwórcze, jest doskonałym budulcem mięśni. Regularne jedzenie chleba orkiszowego ułatwia koncentrację – powinny go więc jeść szczególnie osoby uczące się, pracujące intelektualnie. Zawarty w orkiszu gluten jest dobrze tolerowany. Zboże orkiszu dostarcza sił osobom niedożywionym i wyczerpanym. Jedzenie chleba orkiszowego zaleca się osobom z zaburzeniami przemiany wapnia i dusznicą bolesną. Chleb orkiszowy na diecie Chleb orkiszowy sprawdzi się jako zamiennik białego pieczywa na diecie redukcyjnej. W 100 gramach chleba orkiszowego jest 5 gramów błonnika pokarmowego, dzięki czemu po zjedzeniu orkiszu jesteśmy dłużej syci niż po zjedzeniu pieczywa z mąki oczyszczonej. Chleb orkiszowy – kalorie W 100 gramach chleba orkiszowego jest 244 kalorii, a w jednej kromce – 98 kalorii. Aby spalić 98 kalorii, wystarczy przez 10 minut jeździć na rowerze lub udać się na 19-minutowy spacer. Właściwości chleba orkiszowego a pieczywo białe Chleb orkiszowy jest zdrowszy niż jego odpowiednik z pszennej mąki oczyszczonej. Istotną zaletą chleba orkiszowego jest zbieranie zboża razem z łupiną, która chroni je przed zanieczyszczeniami. Pieczywo orkiszowe wykonane jest z czystej, bogatej w błonnik mąki orkiszowej, w przeciwieństwie do pieczywa z oczyszczonej mąki pszennej. Cena chleba orkiszowego Kilogram mąki orkiszowej kosztuje około 6 złotych. Ceny za bochenek chleba o wadze 500 gramów są bardzo zróżnicowane – wynoszą od 3 złotych do nawet podwojonej wartości tej kwoty. Oczyść organizm naturalnie. Poznaj właściwości i zastosowanie otrębów pszennych. Jesteś zwolenniczką slow life? Postaw na zdrowy styl życia i pij kawę zbożową. Jedz kasze dla własnego zdrowia. Oto właściwości i zastosowanie kaszy orkiszowej. Włącz otręby do diety! Jak jeść otręby, żeby były najsmaczniejsze? Szukasz naturalnego wzmocnienia odporności? Płatki orkiszowe mają cudowne właściwości: są naturalnym antybiotykiem.
Mandarynka: niskokaloryczne i niskoglikemiczne źródło witaminy C
Mandarynki – witaminy i wartości odżywcze jakie kryją w sobie te niepozorne owoce czyni z nich cenny składnik każdej zdrowej diety. Oprócz tego są niskokaloryczne, maja niski indeks glikemiczny a zjedzenie dwóch mandarynek zaspokaja dzienne zapotrzebowanie na witaminę C.
Mandarynki – witaminy i wartości odżywcze jakie kryją w sobie te niepozorne owoce czyni z nich cenny składnik każdej zdrowej diety. Oprócz tego są niskokaloryczne, maja niski indeks glikemiczny a zjedzenie dwóch mandarynek zaspokaja dzienne zapotrzebowanie na witaminę C. Mandarynki pochodzą z Chin, gdzie są uznawane za symbol obfitości i szczęścia. Do Europy trafiły dopiero w XIX wieku ponieważ Chińczycy zawsze pieczołowicie chronili receptury oraz sposoby upraw. Rosną na wiecznie zielonych krzewach lub niskich drzewach. Obecnie uprawiane są niemal na całym świecie. Największe plantacje mandarynek znajdują się w Chinach, Indiach, Japonii, Malezji, USA oraz krajach śródziemnomorskich. Mandarynki – odmiany Istnieje wiele odmian mandarynek, które różnią się smakiem, zapachem a nawet kształtem. Do najpopularniejszych należą: Tangerynka – jest pokryta luźno cienką skórką, dzięki czemu łatwo da się ją obrać. Zawiera sporo pestek i ma czerwony miąższ. W smaku jest lekko cierpka. Klementynka – to połączenie gorzkiej pomarańczy z mandarynką. Jest jedną z najpopularniejszych odmian na świecie. Zawiera mało pestek. Tangela – to krzyżówka mandarynki z grapefruitem. Jest bardzo soczysta i słodka z delikatną gorzka nutą. Satsuma – w ogóle nie posiada pestek. Występuje w ponad 100 odmianach różniących się od siebie czasem dojrzewania, kształtem oraz aromatem. Jest uprawiana w chłodniejszym klimacie niż tropikalny. Wartości odżywcze mandarynki Mandarynki są niskokaloryczne, jeden średniej wielkości owoc ważący około 60 g dostarcza nam jedynie 34 kalorie. Dzięki temu są idealne na słodką przekąskę między posiłkami. Średnia zawartość węglowodanów sprawia, że indeks glikemiczny tych owoców jest stosunkowo niski i wynosi 30, dlatego są bezpieczne dla diabetyków. Mandarynki zawierają dużo witaminy C. Ponadto znajdziemy w nich również prowitaminę A, witaminy z grupy B. Dzięki takiemu zestawowi witaminowemu mandarynki korzystnie wpływają na stan skóry, wzrok oraz układ nerwowy i kostny. Zawierają również kwas foliowy, potas, magnez, wapń i mangan. Mandarynki są zasadotwórcze, przez co są szczególnie pomocne w odkwaszaniu organizmu u osób cierpiących na schorzenia układu moczowego. Zawarte w mandarynkach kwasy: cytrynowy i jabłkowy wspomagają organizm w procesie usuwania toksyn i poprawiają trawienie. Cenne składniki odżywcze znajdują się również w skórce mandarynek. Obecny w niej związek - Salvestrol Q40 wykazuje właściwości toksyczne dla nowotworów. Natomiast liście mandarynki zawierające duże ilości olejków eterycznych, dlatego szeroko wykorzystywane są w przemyśle perfumeryjnym i spożywczym jako środek aromatyzujący. Fakty na temat leczenia witaminą C: Lewoskrętna witamina C - czy to mit? Witaminy na zmęczenie po treningu: Produkty zawierające witaminy antyoksydacyjne Problemy z układem moczowym przez nadmiar witaminy C
Paznokcie rozdwajają się, kiedy w diecie brakuje witamin i składników mineralnych
Niedobór w diecie pewnych witamin i składników mineralnych może spowodować rozdwajanie paznokci. Przyczyny niedoboru to na ogół uboga dieta, która nie dostarcza witamin i składników mineralnych w odpowiedniej ilości, oraz używanie substancji, które utrudniają ich wchłanianie z pożywienia. Rozdwajające się paznokcie można „naprawić” poprzez zmianę diety.
Niedobór w diecie pewnych witamin i składników mineralnych może spowodować rozdwajanie paznokci. Przyczyny niedoboru to na ogół uboga dieta, która nie dostarcza witamin i składników mineralnych w odpowiedniej ilości, oraz używanie substancji, które utrudniają ich wchłanianie z pożywienia. Rozdwajające się paznokcie można „naprawić” poprzez zmianę diety. Jakie witaminy i mikroelementy zapewniają paznokciom zdrowie? Do witamin, które mają szczególne znaczenie dla zdrowych, mocnych paznokci, należą: witamina A, obecna m.in. w przetworach mlecznych, mięsie drobiowym, marchwi, brokułach i morelach; witamina H (biotyna), znajdująca się m.in. w jajach kurzych, podrobach, grochu, otrębach, razowej mące pszennej, bananach, nasionach słonecznika; witaminy z grupy B, których źródłami są m.in. pełnoziarniste wypieki, przetwory mleczne (zwłaszcza żółty ser), jaja, drożdże, wątróbka, ryby, nasiona roślin strączkowych. Makroelementy, które są materiałem budulcowym paznokcia, to przede wszystkim: wapń, obecny w przetworach mlecznych, nasionach fasoli, natce pietruszki, orzechach; siarka, która znajduje się m.in. w cebuli i czosnku, szparagach, kiełkach, kapuście, kalafiorach, rzodkiewce, rzepie. Szczególnie istotne dla zdrowia paznokci mikroelementy to: cynk, znajdujący się m.in. w fasoli, pestkach dyni, wątrobie, serze żółtym, kaszy gryczanej, gorzkiej czekoladzie; selen, który można znaleźć m.in. w orzechach (zwłaszcza brazylijskich), podrobach, mięsie skorupiaków, fasoli, soczewicy i grzybach; krzem, obecny m.in. w otrębach, kaszach, brązowym ryżu, owsie, kapuście, rzodkiewce, cebuli. Zmiana diety poprawi stan paznokci Aby poprawić wygląd paznokci, należy włączyć do jadłospisu produkty bogate w wymienione wyżej witaminy i składniki mineralne. Należy przy tym unikać substancji, które utrudniają ich wchłanianie. Do substancji takich należą: alkohol, kofeina, antybiotyki, leki hormonalne, nikotyna, środki przeczyszczające. Również pewne procesy, którym poddawane są produkty spożywcze (mrożenie, smażenie), prowadzą do obniżenia ich wartości odżywczej. O ile to możliwe, należy ich unikać. Regenerację rozdwojonych paznokci przyspieszy przyjmowanie suplementów diety zawierających cynk, selen, krzem i siarkę, np. tych z wyciągiem ze skrzypu polnego. Rozdwajające paznokcie mogą spowodować wrastanie płytki paznokcia w skórę. Sprawdź, jak pozbyć się wrastającego paznokcia za pomocą klamry. Istnieje jeszcze inny defekt, który staje się szczególnie uciążliwy przy wykonywaniu manicure. Dowiedz się więcej o pionowych i poprzecznych bruzdach na paznokciach. Zauważasz na paznokciach niewinne kropki? Zainteresuj się białymi plamkami na płytce paznokcia, ponieważ mogą być oznaką choroby nerek. Pierwszym etapem wykonywania manicure przeważnie jest usuwanie skórek.
Kassawa i tapioka, czyli czym jest i jak używać w kuchni maniok jadalny
Maniok jadalny pochodzi z Brazylii, nazywany bywa również maniokiem gorzkim lub podpłomyczem.
Maniok jadalny pochodzi z Brazylii, nazywany bywa również maniokiem gorzkim lub podpłomyczem. Maniok jest rośliną, która w całości wykorzystywana jest w kuchni. Ze startych bulw robi się mąkę, kaszę, tapiokę oraz alkohol. Wykorzystuje się również jego sok, liście oraz nasiona. Na surowo wszystkie części manioku są trujące, ponieważ zawierają glikozydy cyjanogenne, które łatwo przekształcają się w silnie trujący kwas pruski, jednak toksyny giną pod wpływem moczenia, fermentacji, smażenia, gotowania, pieczenia lub suszenia. W Polsce trudno jest zdobyć bulwy czy liście manioku, natomiast bez trudu dostaniemy tapiokę. Maniok jadalny – składniki odżywcze i właściwości Maniok jadalny, czyli Manihot esculenta Crantz lub juka (yucca) to roślina, która jest podstawą w kuchni Ameryki Południowej i Afryki. Używany jest tam podobnie jak u nas ziemniaki. Jednak jego smak jest dość mdły i mączny. Osiągające nawet kilkadziesiąt centymetrów długości podłużne, ciemnobrązowe bulwy manioku jadalnego to bogate źródło węglowodanów - 30%, głównie skrobi. W 60% składają się z wody. Charakteryzują się niską zawartością białka (1-2%), witamin i minerałów. Zawierają za to znaczne ilości tiaminy, ryboflawin oraz kwasu nikotynowego. Maniok jest warzywem całkowicie pozbawionym glutenu i cholesterolu. Maniok jadalny – jak go jeść? Z bulw manioku jadalnego wytwarza się mąkę (kassawa), kaszę (attieke), tapiokę, piwo (masato) oraz używa się ich w całości – podobnie jak ziemniaki – do przygotowywania różnego rodzaju potraw, np. maniok smażony na głębokim tłuszczu z sosem z żółtej peruwiańskiej papryki może być wykorzystany jako dodatek do zup, składnik puree, placków, itp. Liście manioku jadalnego przypominają szpinak i w podobny sposób są przyrządzane. Najczęściej podawane są w formie duszonej jako dodatek do wielu dań. Z nasion produkowany jest olej, który ma szerokie zastosowanie w kuchni. Natomiast mleko z manioku używane jest jako przyprawa. Marchew jest bardzo zdrowa. Jak wykorzystać w kuchni marchewkę - przepisy na dania z marchewką. Czym jest pyłek pszczeli? Jak spożywać pyłek pszczeli i jakie ma właściwości lecznicze? Lubisz bubble tea? Poznaj przepisy z użyciem manioku jadalnego.
Tanie, smaczne i zdrowe - rośliny strączkowe
Warzywa strączkowe a bardziej ich nasiona. takie jak fasola, soczewica czy groch to przede wszystkim bogate źródło pełnowartościowego białka oraz wielu innych cennych dla organizmu składników odżywczych takich jak m.in. cynk, wapń czy błonnik.
Warzywa strączkowe a bardziej ich nasiona. takie jak fasola, soczewica czy groch to przede wszystkim bogate źródło pełnowartościowego białka oraz wielu innych cennych dla organizmu składników odżywczych takich jak m.in. cynk, wapń czy błonnik. Warzywa strączkowe – składniki odżywcze Nasiona roślin strączkowych zawierają przede wszystkim duże ilości witamin z grupy B (odpowiadających m.in. za prawidłową pracę układu nerwowego) oraz folianów (w tym kwas foliowy) przez co są zarówno pomocne w walce z redukcją złego cholesterolu we krwi, jak również obniżają zawartość homocysteiny - czynnika odpowiedzialnego za rozwój miażdżycy. Ponadto dostarczają wapnia i potasu, który jest niezastąpiony w profilaktyce chorób związanych ze zbyt wysokim ciśnieniem krwi. Wspierają również układ nerwowy, poprawiając pamięć i koncentrację. Ponieważ warzywa strączkowe są bogatym źródłem węglowodanów mają wysoką wartość energetyczną przez co pomagają utrzymać właściwą masę ciała. Zawarty w strączkach błonnik pokarmowy pełni nieocenioną rolę zarówno w przemianach tłuszczu i glukozy, jak również regulacji pracy układu pokarmowego. Osoby, które w swoim jadłospisie uwzględniają duże ilości warzyw strączkowych rzadziej cierpią z powodu tzw. chorób cywilizacyjnych, czyli np. cukrzycy, otyłości oraz niektórych nowotworów. Warzywa strączkowe a wzdęcia Popularne jest twierdzenie, że jedzenie warzyw strączkowych nierozerwalnie wiąże się ze wzdęciami i niestrawnością, przez co są one niechętnie włączane do jadłospisu szczególnie przez osoby cierpiące na tego typu zaburzenia. Często powód przykrych dolegliwości wynika z niewłaściwego przeżuwania pokarmu oraz popełniania błędów podczas gotowania strączków. Wystarczy przestrzegać kilku podstawowych zasad, aby jedzenie tego wartościowego pożywienia nie było dokuczliwe. Fasolka adzuki, soczewica, fasola mung i groszek są zdecydowanie najlżejsze do strawienia, można je jeść nawet codziennie. Jak przygotowywać i jeść warzywa strączkowe Warzywa strączkowe są najbardziej odżywcze w momencie, gdy przygotowują się do kiełkowania, eliminowany wówczas jest również kwas fitynowy (fitowy), który jest głównym winowajcą zaburzeń trawiennych. Oprócz tego zmniejsza o ponad połowę wchłanialność niektórych minerałów oraz blokuje działanie enzymów trawiących białko i skrobię. Dlatego tak ważne jest wcześniejsze namaczanie (przez co najmniej kilka godzin), strączków podczas którego usuwane są szkodliwe związki a skórka staje się miękka przez co łatwiej je ugotować. Pamiętaj, aby nigdy nie gotować strączków w wodzie, w której były moczone. Gotuj zawsze bez przykrycia, podczas gotowania usuwaj łyżką wytwarzające się na powierzchni szumy i pianę. Najlepiej doprowadzić wodę do wrzenia po czym odcedzić strączki i dalej gotować w świeżej wodzie. Przyprawy i zioła poprawiające trawienie i pomocne w niwelowaniu kłopotów gastrycznych to: kolendra, kminek, imbir, majeranek, oregano, szałwia, mięta, tymianek, koper zwykły i włoski oraz bazylia. Poznaj, przyczyny niedoboru żelaza w organizmie. Główną przyczyną niedoboru żelaza w organizmie są obfite krwawienia, czasami poza miesiączką. Zobacz, co oznacza krwawienie po cytologii i skąd się bierze. Badanie na krzepliwość krwi wykonuje się np. gdy miesiączki są zbyt obfite (są przyczyną niedoboru żelaza). Dowiedz się, kiedy jeszcze wykonać koagulogram czyli badanie na krzepliwość krwi.
Na zdrowe kości i dla prawidłowego krzepnięcia krwi – witaminy dla niemowląt
Dziecko potrzebuje witamin już w pierwszych dniach życia, zwłaszcza witaminy K, którą dostaje domięśniowo po urodzeniu. Gdy wejdzie w wiek niemowlęcy, czyli w 5. tygodniu życia, jego potrzeby rosną. Dlatego szczególnie ważne jest dostarczanie malcowi witamin, których w mleku matki jest zbyt mało – D oraz K.
Dziecko potrzebuje witamin już w pierwszych dniach życia, zwłaszcza witaminy K, którą dostaje domięśniowo po urodzeniu. Gdy wejdzie w wiek niemowlęcy, czyli w 5. tygodniu życia, jego potrzeby rosną. Dlatego szczególnie ważne jest dostarczanie malcowi witamin, których w mleku matki jest zbyt mało – D oraz K. K – witamina dla niemowląt zapobiegająca krwotokom Niedobór witaminy K w organizmie powoduje zbyt małą krzepliwość krwi, co może w konsekwencji prowadzić do krwotoków. Są na nie narażone szczególnie niemowlęta, w organizmach których tej witaminy jest zbyt mało. Dziecko krótko po przyjściu na świat dostaje zastrzyk z witaminy K, jednak już od 8 doby życia należy zacząć podawać malcowi tę witaminę aż do ukończenia 3. miesiąca życia. Witaminy dla niemowląt dostępne są także w formie np. aerozolu, odkręcanych kapsułek czy kropli. Krwotoki zagrażają głównie tym malcom, których matki krótko przed rozwiązaniem zażywały leki przeciwpadaczkowe, na gruźlicę bądź cefalosporyny. Niemowlę karmione piersią nie otrzymuje wystarczającej dawki witaminy K, dlatego należy ją suplementować. Jeśli dziecko jest karmione mlekiem modyfikowanym, to nie ma konieczności uzupełniania tej witaminy. Witamina K zapewnia też prawidłowy metabolizm wapnia, który jest niezbędny do budowy kości. Witamina D – dla mocnych kości i zdrowej skóry Witaminy dla niemowląt są szczególnie ważne, ponieważ tworzą podstawę na kolejne lata. Witamina D odpowiada za budowę układu kostnego przez to, że zwiększa wchłanianie wapnia. Wpływa pozytywnie także na układ nerwowy oraz mięsień sercowy. Ma również działanie przeciwzapalne i zwiększa odporność organizmu. Witaminę D można dostarczyć dziecku, zabierając je na słońce (pod wpływem działania promieni słonecznych skóra ludzka wytwarza tę witaminę), ale może to okazać się niewystarczające dla prawidłowego rozwoju malca. Dlatego w zależności od karmienia mlekiem modyfikowanym bądź piersią witamina D powinna być dodatkowo aplikowana niemowlakowi. Na rynku dostępne są odpowiednie dla bardzo małych dzieci kapsułki twist-off, krople i saszetki. Niedobór tej witaminy dla niemowląt oznacza np. zbyt wolne zrastanie ciemiączek, krzywicę, nieprawidłowości w budowie czaszki (rozmiękanie kości czaszki) czy opóźnienie ząbkowania. Nadmiar witaminy D także jest groźny, dlatego odpowiednia dawka powinna zostać ustalona przez lekarza. Witaminę D należy podawać dzieciom od drugiego tygodnia życia. Czym są leukocyty? O czym świadczy nadmiar białych krwinek we krwi? Jak krzepnie krew? Poznaj przyczyny i rodzaje zaburzenia krzepnięcia krwi. Krzepliwość krwi bywa problematyczna. Jakie są objawy i leczenie zaburzeń krzepnięcia krwi? Jaka ilość krwi krąży w ludzkich żyłach? Ile litrów krwi ma człowiek? Czy wiesz, jak interpretować wyniki morfologii krwi? Oto normy monocytów w badaniu krwi.
Goryczak żółciowy, mleczaj wełnianka i lisówka pomarańczowa to najczęściej spotykane grzyby niejadalne
Nie są trujące, ale ich smak jest nieprzyjemny – tak określa się grzyby niejadalne. U niektórych osób mogą wywoływać problemy trawienne, a smakiem są w stanie zepsuć każdą potrawę, do której zostaną dodane.
Nie są trujące, ale ich smak jest nieprzyjemny – tak określa się grzyby niejadalne. U niektórych osób mogą wywoływać problemy trawienne, a smakiem są w stanie zepsuć każdą potrawę, do której zostaną dodane. Goryczak żółciowy – niejadalny grzyb mylony z koźlarzem babką Goryczak żółciowy podobnie jak koźlarz babka, zwany popularnie kozakiem, ma na trzonie małe łuski czy przypominający siatkę wzór. Trudno oba gatunki odróżnić także poprzez porównywanie kapelusza. Chociaż grzyby z rurkami i porami od spodu kapelusza przeważnie są jadalne i rzadko mają swoje niejadalne czy trujące odpowiedniki, to goryczak żółciowy jest takim właśnie przykładem. Kapelusz od spodu ma biały kolor, a u starszych grzybów bladoróżowy, i jest rurkowy albo porowaty. Dotknięte rurki przybierają kolor „brudnowinny”. Kolor kapelusza z wierzchu również jest bardzo podobny i nie ma cech charakterystycznych. Grzyby niejadalne od jadalnych można odróżnić po smaku. Goryczak ma bardzo intensywny gorzki smak. Nawet jego niewielki fragment jest w stanie zepsuć potrawę przyrządzoną z jego dodatkiem. Żeby tego uniknąć, grzyba można dotknąć końcem języka – goryczaka w ten sposób można rozpoznać bez pomylenia go z kozakiem. Lisówka pomarańczowa to mylony z kurką Pieprznik jadalny bardzo często występuje w Polsce i jest ceniony za smak. Niedoświadczony grzybiarz może pomylić ten gatunek z lisówką pomarańczową. Po dokładnym obejrzeniu grzyba powinno stać się jasne, czy jest to kurka, czy lisówka pomarańczowa. Z góry grzyby wyglądają bardzo podobnie, chociaż lisówka ma przeważnie białą obwódkę na kapeluszu, której nie ma kurka. Ponadto pieprznik jadalny od spodu kapelusza ma kolor taki jak na wierzchu lub nieco jaśniejszy, natomiast lisówka pomarańczowa jest od spodu o wiele ciemniejsza, intensywnie pomarańczowa. Różnią się też blaszki obu gatunków. Lisówka ma gęste i delikatne blaszki, podczas gdy blaszki kurki są wyraźnie zaznaczone i nieco sztywniejsze. Oba gatunki mają też inne trzony. Pieprznik jadalny na solidny trzon, który bardzo płynnie łączy się z kapeluszem, natomiast trzon lisówki jest bardzo cienki i giętki. Grzyby niejadalne choć nie są trujące, mogą wywoływać u niektórych osób przykre dolegliwości – zjedzenie lisówki pomarańczowej może skończyć się ostrą biegunką, bólem brzucha i wymiotami. Mleczaj wełnianka to grzyb niejadalny „udający” rydza Niektóre grzyby niejadalne wyglądają na pierwszy rzut oka wręcz identycznie jak ich jadalne odpowiedniki, tak jest też w przypadku mleczaja wełnianki. Najważniejszą różnicą gwarantującą rozróżnienie obu gatunków jest sok wypływający z grzyba po odcięciu trzonka – u rydza jest on intensywnie pomarańczowy, a mleczaj wełnianka wydziela biały płyn przypominający mleczko. Kolejnym szczegółem, po którym można rozpoznać mleczaja wełniankę, są kosmki zwisające od spodu z kapelusza, z jego podwiniętej części. Kolor kapelusza z wierzchu jest różowy albo brązowo-czerwony. Mleczko wypływające z mleczaja wełnianki ma ostry i nieprzyjemny smak. W niektórych krajach grzyb ten jest uważany za jadalny po długim gotowaniu. Jednak nawet po obróbce cieplnej smak jest gorzki. Surowy mleczaj wełnianka może powodować nudności, wymioty i biegunkę. Oto zasady bezpiecznego grzybobrania. Jak rozpoznać grzyby trujące? Lubisz grzyby? Jak mrozić grzyby - czy można mrozić grzyby surowe? Każdy uwielbia sos grzybowy. Jak suszyć grzyby w domu - poznaj porady. Marynaty wzbogacą każdy produkt. Jak marynować grzyby - przepis na grzyby marynowane w occie. Grzyby mają mało kalorii. Oto najczęściej spotykane grzyby jadalne.
Grzyby jadalne – zdrowe, smaczne i ogólnodostępne w sezonie
Najpopularniejsze grzyby jadalne w Polsce to m.in. prawdziwek (borowik szlachetny), podgrzybek, koźlarz, maślak, kurka, kania czubajka, rydz, gąska i opieńka.
Najpopularniejsze grzyby jadalne w Polsce to m.in. prawdziwek (borowik szlachetny), podgrzybek, koźlarz, maślak, kurka, kania czubajka, rydz, gąska i opieńka. Mniej doświadczonym grzybiarzom zaleca się wyprawy do lasu z atlasem i zbieranie przede wszystkich grzybów z rurkami od spodu kapelusza. Zebrane grzyby w razie wątpliwości można zabrać do sanepidu, tam zostaną poddane ocenie, czy są jadalne. Borowikowate i maślakowate – smaczne i często spotykane grzyby jadalne Najsmaczniejszymi i najbardziej poszukiwanymi grzybami wśród popularnych w Polsce grzybów jadalnych są te z rodziny borowikowatych. Zarówno borowik szlachetny, czyli prawdziwek, jak i pozostałe odmiany tego gatunku, są cenione ze względu na walory smakowe i zapachowe. Do tej rodziny należą także podgrzybki i koźlarze. Borowik szlachetny: młode grzyby mają jasny czy biały i gładki kapelusz o półkolistym kształcie, biały, pękaty trzon głęboko osadzony w podłożu; dorosły grzyb ma natomiast brązowy, matowy i rozwinięty kapelusz, od spodu kapelusza są widoczne pory i rurki w kolorze żółto-zielonym i oliwkowo-zielonym, trzon prawdziwka może być biały, często ma wzór drobnej siateczki biało-brązowej; miąższ borowika szlachetnego jest biały i pachnie bardzo przyjemnie i intensywnie. Podgrzybek brunatny: dojrzałe grzyby mają rozpostarty kapelusz, kolor nie zmienia się w miarę rośnięcia grzyba i jest ciemnobrązowy z czerwonym odcieniem czy kasztanowy, spód kapelusza pokrywają rurki w kolorze żółtym lub żółto-zielonym, rurki po ich dotknięciu ciemnieją, przybierają kolor niebiesko-zielony; trzon może mieć długość do 10 cm i jest zazwyczaj cylindryczny, jasnobrązowy, także zmienia kolor pod wpływem dotyku – na ciemnoniebieski; podgrzybek brunatny ma biały lub żółtawy miąższ, po pokrojeniu robi się lekko siny; ma bardzo intensywny grzybowy zapach. Koźlarz czerwony: ma kapelusz jasno- lub ciemnoczerwony, choć może być on nawet pomarańczowy, na brzegach jest cienki, ma półkolisty kształt, od spodu widoczne szare lub biało-szare pory; trzon szeroki u dołu i zwężający się ku kapeluszowi, jest biały i ma wyraźne łuski, mogą one być białe lub ciemniejsze, a nawet czarne; po pokrojeniu koźlarz ciemnieje, robi się siny lub liliowy. Grzyby z rodziny maślakowatych charakteryzują się tym, że wymagają obrania ze skórki. Dotyczy to zarówno góry kapelusza, jak i błony przykrywającej rurki od spodu. Miąższ może mieć kolor od białego po ciemnożółty, w zależności m.in. od wieku grzyba, a kapelusz ma barwę ciemnobrązową, jasnobrązową, a nawet złotą czy złoto-brązową. Grzyby jadalne z blaszkami – kurka, rydz, opieńka, kania Zbieranie grzybów z blaszkami od spodu kapelusza wymaga nieco większej wprawy, ponieważ łatwo pomylić grzyby jadalne z niejadalnymi, a nawet z trującymi. Najbardziej znane i licznie rosnące w polskich lasach są: kurka, czyli pieprznik jadalny, rydz, opieńka i czubajka kania. Pieprznik jadalny: popularna kurka ma żółty kolor, a kapelusze rozwiniętych grzybów mają nieregularny, falowany brzeg, od kapelusza w dół lejkowato ciągną się blaszki w tym samym kolorze co kapelusz; trzon jest lekko jaśniejszy od kapelusza, wąski na dole i rozszerzający się ku górze, płynnie przechodzący w blaszki i kapelusz; miąższ kurki jest biały albo lekko żółty, twardy i pachnący. Rydz: rydz występuje w kilku odmianach, jednak jego cechą charakterystyczną jest sok – po rozkrojeniu rydz powinien wydzielać pomarańczowe mleczko; kapelusz rydza jest okrągły, może być wypukły albo wklęsły, w zależności od gatunku może mieć kapelusz pomarańczowy, zielono-pomarańczowy, a nawet szaro-zielony z domieszką pomarańczowego, blaszki są zwykle pomarańczowe, przechodzą na trzon, a po uszkodzeniu stają się zielone lub zielono-niebieskie; trzon rydza mleczaja zawiera mleczko, jest pusty w środku; miąższ rydza jest kruchy i ma kolor pomarańczowy, pachnie intensywnie, lekko owocowo. Opieńki: najpopularniejsze gatunki w polskich lasach to opieńka ciemna i opieńka miodowa. Opieńki to grzyby rosnące przeważnie na drzewach, ale rosną też na ściółce leśnej, na pniakach i w mchu. Charakterystyczne są łuski na kapeluszach, które są nieco brązowe albo czarno-brązowe. Kania czubajka: najczęściej mylona jest z muchomorem sromotnikowym. Należy do rodziny pieczarkowatych. Czubajka kania wygląda jak rozłożony parasol – ma duży, biało-brązowy kapelusz z łuskami i postrzępionym białym brzegiem; blaszki są gęste i szerokie; trzon u dołu ma bulwę, jednak nie ma na dole pochewki ani pierścieni – to odróżnia kanię od muchomora; pierścień kani znajduje się wyżej, jest biały i ruchomy, a trzon powyżej niego jest gładki i biało-brązowy, zaś poniżej – w ciemne prążki; miąższ czubajki kani nie zmienia koloru po uszkodzeniu. Oto zasady bezpiecznego grzybobrania. Jak rozpoznać grzyby trujące? Lubisz grzyby? Jak mrozić grzyby - czy można mrozić grzyby surowe? Każdy uwielbia sos grzybowy. Jak suszyć grzyby w domu - poznaj porady. Uważaj na grzybobraniu! Poznaj listę najczęściej spotykanych grzybów niejadalnych. Marynaty wzbogacą każdy produkt. Jak marynować grzyby - przepis na grzyby marynowane w occie.
Owoc fasoli: 20 twarzy fasoli, która wzmacnia i chroni przed rakiem
Fasola jest jednym z najbardziej zdrowych i energetycznych warzyw. Uprawiana w każdym rejonie świata jest bogata w substancje odżywcze i witaminy. Fasola jest powszechnie stosowana w Polsce i chętnie dodawana do sałatek czy zup. Owoce fasoli różnią się od siebie przede wszystkim wielkością i kolorem, wszystkie jednak są wysokokaloryczne i sycące.
Fasola jest jednym z najbardziej zdrowych i energetycznych warzyw. Uprawiana w każdym rejonie świata jest bogata w substancje odżywcze i witaminy. Fasola jest powszechnie stosowana w Polsce i chętnie dodawana do sałatek czy zup. Owoce fasoli różnią się od siebie przede wszystkim wielkością i kolorem, wszystkie jednak są wysokokaloryczne i sycące. Fasola: dlaczego warto go jeść? Fasola bez względu na gatunek ma bardzo dużo białka roślinnego. Zawiera substancje odżywcze: witaminę A i C – najwięcej w surowej postaci. Posiada w składzie również fosfor czy wapń. Każda z poszczególnych odmian fasoli ma inne, ważne składniki odżywcze: czerwona fasola, nerkowa i czarna – cynk; haricot i perłowa – żelazo; fasola z czarnym oczkiem – selen; fasola mung, pinto i „czarne oczko” – kwas foliowy. Fasola wpływa pozytywnie na obniżenie poziomu cholesterolu we krwi, hamuje rozrost komórek nowotworowych i na długo zapewnia poczucie sytości. Fasola: kiedy może zaszkodzić? Fasola jest ciężkostrawna i kaloryczna. Nadmierne spożycie może powodować wzdęcia i gazy. Aby temu zapobiec należy do potraw z fasoli dodać zioła takie jak majeranek, tymianek czy cząber. Jest tylko jeden gatunek fasoli, który pod tym względem różni się od pozostałych – fasolka szparagowa, można podawać ją bez obaw nawet dzieciom. Fasoli nie poleca się osobom z problemami trawiennymi oraz kobietom w ciąży. Fasola jedzona na surowo jest niebezpieczna dla organizmu. Znajduje się w niej fazyna, która może wywoływać wymioty, biegunkę, a w przypadku spożycia dużej ilości surowej fasoli nawet śmierć. Dlatego przed zjedzeniem fasolę należy zawsze ugotować. Lubisz bób? Poznaj właściwości zdrowotne bobu. W kuchni chętnie sięgasz po warzywa strączkowe? Oto właściwości zdrowotne fasola adzuki. Szukasz pomysłu na sprawdzone dania z bobem? Zobacz, jak gotować bób i co z niego przygotować.
Sól morska do włosów: wróg czy sprzymierzeniec?
Sól morska jako kosmetyk do włosów zyskuje coraz większą popularność. Ma właściwości oczyszczające i złuszczające skórę. Kiedyś traktowano ją jako wroga włosów z powodu przesuszania ich podczas morskich kąpieli.
Sól morska jako kosmetyk do włosów zyskuje coraz większą popularność. Ma właściwości oczyszczające i złuszczające skórę. Kiedyś traktowano ją jako wroga włosów z powodu przesuszania ich podczas morskich kąpieli. Sól morska to jeden z najnowszych kosmetyków wykorzystywanych w produktach proekologicznych i naturalnych. Stosowana jako dodatek do maski, płukanki czy szamponu wzmacnia włosy poprzez oczyszczanie i złuszczanie skóry głowy oraz usuwanie wszelkich zanieczyszczeń. Sól morska do włosów: działanie Sól morska ma działanie wzmacniające, oczyszczające i złuszczające, ale tylko w rozważnych dawkach. Każda z nas pamięta, jakie skutki dla włosów ma kąpiel w morzu. Tuż po niej włosy przypominają siano, są łamliwe, osłabione i trudno je okiełznać. Wszystko za sprawą ich „odwodnienia”. Włosy, które narażone są na dużą ilość soli morskiej powinny być silnie nawilżane (np. poprzez olejowanie). Sól morska do włosów: stosowanie Sól morską powinno się wykorzystać w celach kosmetycznych tylko raz na kilka tygodni – w zwiększonej ilości przesuszy włosy, które staną się matowe i bez połysku. Można zakupić kosmetyki, które zawierają ją w składzie. Można również dodać samemu odrobinę soli morskiej do szamponu, maski czy płukanki. Kuracja solą morską sprawi, że włosy staną się mocniejsze, a skóra włosów oczyszczona. Nie można jednak wykorzystywać jej zbyt często, bo sprawimy, że włosy stracą odpowiedni poziom nawilżenia. A włosy „odwodnione” to włosy suche, łamliwe, wypadające i po prostu zniszczone.
Czym się różni jogurt grecki od naturalnego?
Jogurt grecki ma wyższą zawartość białka, ale też tłuszczu. Jogurt naturalny z kolei ma więcej wapnia i lepiej sprawdzi się do ciepłych potraw.
Jogurt grecki ma wyższą zawartość białka, ale też tłuszczu. Jogurt naturalny z kolei ma więcej wapnia i lepiej sprawdzi się do ciepłych potraw. Jogurt naturalny i jogurt grecki wytwarzane są na bazie mleka krowiego. Obydwa sprawdzają się jako samodzielne przekąski lub jako dodatek do potraw, są zdrowszym zamiennikiem śmietany. Pomiędzy jogurtem greckim i naturalnym są też pewne różnice. Zawartość białka w jogurcie greckim i naturalnym Pomimo, iż zarówno jogurt grecki, jak i naturalny, mają tę samą podstawę – krowie mleko, to różnica tkwi w procesie produkcji. Proces fermentacji jogurtu greckiego odbywa się już w opakowaniu finalnym. I to przez różnice na etapie produkcji, w jogurcie greckim będzie więcej białka, niż w jogurcie naturalnym. Do produkcji jogurtu greckiego wykorzystywane jest także więcej mleka niż do produkcji jogurtu naturalnego. Jogurty różnych producentów będą różniły się zawartością białka, zatem przed zakupem dobrze sprawdzić na etykiecie tabelę wartości odżywczych. Zawartość tłuszczu, wapnia i sodu w jogurcie greckim i naturalnym Osoby na diecie, przed wybraniem pomiędzy jogurtem greckim a naturalnym, powinny zwrócić też uwagę na zawartość tłuszczu w obu produktach. Często to jogurt grecki ma wyższą jego zawartość. Można przypuszczać, iż skoro jogurt grecki ma nawet dwukrotnie więcej białka, będzie też lepszym źródłem wapnia, ale tak nie jest. To jogurt naturaln wygrywa w tej kategorii. Natomiast jeśli chodzi o zawartość sodu, to korzystniej wybrać jogurt grecki, który cechuje się jego niższą zawartością. Konsystencja jogurtu greckiego i naturalnego Proces odsączania serwatki jest dłuższy w przypadku jogurtu greckiego i to powoduje, że jest gęstszy i bardzie kremowy od jogurty naturalnego. Do ciepłych potraw lepszym wyborem może okazać się jogurt naturalny, gdyż z kolei jego konsystencja będzie zapobiegała pojawieniu się białych grudek. Przed wyborem produktu, czy to jogurtu naturalnego, czy greckiego, dobrze zapoznać się z etykietą i sprawdzić, co jest w jego składzie, aby uniknąć zakupów pełnych chemii i sztucznych dodatków. Czy wiesz, że i maślanka i kefir wspomagają układ trawienny? Dowiedz się, jakie różnice w kaloryczności i działaniu ma kefir i maślanka. Masz ochotę na lekkie i orzeźwiające danie? Wypróbuj nasze 3 przepisy na smaczne chłodniki. Warzywa doskonale nadają się do przygotowania zup i sosów. Zobacz, jak zrobić sos cebulowy.
Zapalenie krtani: jak wyleczyć chorobę domowymi sposobami?
Zapalenie krtani powoduje problemy z przełykaniem podczas jedzenia czy wypowiadaniem się. Ból gardła może być tak duży, że odczuwamy go podczas snu czy w chwili, gdy nie mówimy i nie jemy.
Zapalenie krtani powoduje problemy z przełykaniem podczas jedzenia czy wypowiadaniem się. Ból gardła może być tak duży, że odczuwamy go podczas snu czy w chwili, gdy nie mówimy i nie jemy. Oprócz stosowania leków (zapalenie krtani to choroba, która powinna być leczona przez specjalistę – lekarza pierwszego kontaktu lub laryngologa), można wypróbować domowe sposoby, które mogą zmniejszyć dyskomfort. Jest nim na pewno płukanka z wody z dodatkiem kuchennej soli jodowanej. Domowe sposoby na zapalenie krtani przygotujesz z produktów, z których korzystasz na co dzień. Oto kilka z nich: 1. Płukanka – domowej roboty płukanka może być przygotowana z kuchennej soli jodowanej, która odkaża gardło i udrożnia nos. Możesz sięgnąć również po zioła – rumianek, tymianek lub szałwię, ponieważ działają antybakteryjnie. Zalej wrzątkiem jedną torebkę ziół i odstaw do zaparzenia na kwadrans pod przykryciem. Odczekaj później jeszcze kwadrans, aby napar stał się lekko ciepły i przepłucz gardło. Możesz to powtarzać dwa razy dziennie. 2. Inhalacje – jest to świetny sposób na poprawę kondycji górnych dróg oddechowych, szczególnie, gdy zapaleniu krtani towarzyszy kaszel i katar. Opary z wrzącej wody z miętą idealnie udrożnią nos, złagodzą objawy bólu gardła i wspomogą oddychanie. Mięta ma właściwości antybakteryjne i przeciwbólowe. 3. Nabiał – jedz jogurty, pij kefir - prozaiczne, a jakie skuteczne. W ich składzie występują dobroczynne probiotyki, które łagodzą objawy zapalenia krtani i gardła. Nie zapominaj, że przed zjedzeniem nabiał powinien chwilę postać w temperaturze pokojowej, aby nie był zbyt zimny. 4. Woda – podczas zapalenia krtani górne drogi oddechowe, a szczególnie krtań, jest wysuszona i podrażniona, dlatego powinno się pić wodę często, małymi łykami. Podobnie jak nabiał powinna mieć temperaturę pokojową. 5. Cytrusy – rozrzedzają śluz, gromadzący się w gardle. Dlatego powinno się dodawać sok ze świeżo wyciśniętej cytryny, grejpfruta czy pomarańczy do wody albo przynajmniej plasterek cytryny do herbaty. Warto pamiętać, że cytrusy są bogate w witaminę C, która wzmacnia odporność. 6. Miód – zjedz łyżkę miodu. Niech się rozpływa w ustach, a dzięki temu powoli będzie wpływał do gardła. Łagodzi on objawy zapalenia, niweluje podrażnienia i koi dolegliwości bólowe. Domowe sposoby na zapalenie krtani są skuteczne, należy jednak pamiętać, że to choroba i powinna być skonsultowana z lekarzem. W większości przypadków domowe sposoby to tylko dodatkowe, poboczne metody leczenia, które powinno być skonsultowane z lekarzem. Angina paciorkowcowa to choroba głównie dzieci i nastolatków. Angina paciorkowcowa: powikłania i leczenie. Anginie najczęściej towarzyszy bardzo wysoka gorączka, ostry ból gardła i biały nalot na migdałkach. Angina ropna, czyli zapalenie migdałków: jak leczyć. Angina jest zapaleniem gardła i migdałków. Angina – czy jest chorobą zaraźliwą? Zapalenie krtani to choroba występująca m.in. u palaczy i osób pracujących głosem. Objawy i przyczyny zapalenia krtani.