Ćwiczenia na kręgosłup szyjny – jak pozbyć się bólu kręgosłupa?
Ćwiczenia na kręgosłup szyjny są obowiązkiem dla osób które prowadzą siedzący tryb życia i mało się ruszają. Zapobiegają one silnym bólom odcinka szyjnego oraz groźnym schorzeniom kręgosłupa. Ważne jest także to aby na co dzień dbać o zdrowy kręgosłup. Poniżej znajdziecie najlepsze ćwiczenia na odcinek szyjny kręgosłupa - wzmacniające i rozciągające. Przyczyny bólu kręgosłupa szyjnego Między kręgami znajdują się dyski, które zapobiegają się ocieraniu się kręgów kręgosłupa. Przeciążenia i siedzący tryb życia sprawiają, że substancje odżywcze nie docierają do kręgów. Stają się one mało elastyczne i wysuwają się na zewnątrz, drażniąc nerwy. Wtedy odczuwamy dolegliwości bólowe. Najczęstsze przyczyny bólu kręgosłupa: siedzący tryb życia, nieprawidłowa postawa, nadwaga, nieprawidłowa pozycja podczas snu, garbienie się i inne wady postawy, praca przy komputerze, urazy, przeciążenia. Jak dbać o kręgosłup? Prawidłowa postawa przyjmowana przy codziennych czynnościach, pomoże nam zadbać o kręgosłup. Bóle kręgosłupa są najczęściej wynikiem niezdrowego stylu życia: ciągłego garbienia się, pracy siedzącej i braku aktywności fizycznej. Najważniejsze zasady prawidłowego dbania o kręgosłup: Staraj się utrzymać proste plecy, nie garb się. Staraj się nie utrzymywać podstawy siedzącej przez wiele godzin. Jak najczęściej rób lekkie ćwiczenia rozciągające. Jeśli masz pracę siedzącą, korzystaj z piłki olbrzymiej lub pneumatycznej poduszki do siedzenia. Jak najwięcej się ruszaj - spaceruj, pływaj, uprawiaj jogę lub nordic walking. Stosuj urozmaiconą dietą, bogatą w żelazo, wapń, magnez. Jeśli coś podnosisz z ziemi, nie schylaj się, tylko kucaj. Ćwicz mięśnie brzucha i pośladków. Wybieraj wygodne buty, codzienne chodzenie w szpilkach jest dużym obciążeniem dla kręgosłupa. Ćwiczenia na kręgosłup szyjny - ćwiczenia wzmacniające Spleć ręce na karku i odchylaj głowę do tyłu. Unoś barki w górę i opuszczaj rozluźniając mięśnie. Ręce przystaw do czoła i naciskaj z całą siłą. Staraj się utrzymać głowę prosto przy użyciu mięśni szyi. Połóż się na brzuchu, unieś jednocześnie przód ciała i nogi na 15-20 sekund. Połóż się na plecach, rozłóż ręce na boki. Wciskaj głowę w poduszkę i ręce w ziemię przez 10-15 sekund. Ćwiczenia na kręgosłup szyjny - ćwiczenia rozciągające Pochylaj głowę w każdą stronę, delikatnie dociskaj głowę dłonią. Odchyl głowę do tyłu i lekko kręć nią w lewo prawo. Ustaw ciało w klęku podpartym, naprzemiennie wyginaj ciało w koci grzbiet, a następnie prostuj plecy i odchylaj głowę. Podobnym ćwiczeniem jest ukłon japoński w klęku podpartym. W pozycji siedzącej naprzemiennie przyciskaj brodę do klatki piersiowej i odchylaj głowę do tyłu.
Olej żywokostowy z gojnikiem w kosmetyce i lecznictwie
Olej z żywokostu z dodatkiem wyciągu z gojnika to naturalny preparat leczniczy polecany jako środek na ból kości, regenerujący rany oraz wspomagający powrót do zdrowia przy chorobach kręgosłupa. W kosmetyce stosowany jest głównie jako środek regenerujący, nawilżający i łagodzący podrażnienia skórne.
Olej z żywokostu z dodatkiem wyciągu z gojnika to naturalny preparat leczniczy polecany jako środek na ból kości, regenerujący rany oraz wspomagający powrót do zdrowia przy chorobach kręgosłupa. W kosmetyce stosowany jest głównie jako środek regenerujący, nawilżający i łagodzący podrażnienia skórne. Żywokost lekarski to roślina wykorzystywana w lecznictwie głównie przy problemach z kośćmi. Łagodzi bóle reumatyczne oraz bóle kolan, wspiera leczenie różnego rodzaju chorób kręgosłupa, pomaga przy rwie kulszowej. Gojnik to z kolei, bogata we flawonoidy, szałwia libańska, nazywana również herbatą górską. Olej z żywokostu – właściwości Olej żywokostowy z gojnikiem działa rozgrzewająco, przez co polecany jest jako środek łagodzący różnego rodzaju bóle, np.: kręgosłupa, kolan. Dzięki zawartości hormonu o nazwie auksyna ma zdolność leczenia ran oraz pobudzania procesu tworzenia nowych tkanek. Najczęściej polecany jest przy problemach z tkanką kostną, a także jako środek wspierający leczenie różnych chorób kręgosłupa. Zawartość alantoiny czyni z oleju żywokostowego również naturalny kosmetyk o właściwościach regeneracyjnych i łagodzących. Olej żywokostowy z gojnikiem w lecznictwie Olej z żywokostu w lecznictwie stosowany jest jako środek wspierający leczenie, nie tylko bólów kręgosłupa, kolan, stawu biodrowego, bólów reumatycznych czy rwy kulszowej, ale również pomaga przy różnego rodzaju urazach, jak: zwichnięciach, złamaniach czy stłuczeniach, a także może być stosowany w przypadku stanów zapalnych żył bądź ścięgien. Olej żywokostowy z gojnikiem w kosmetyce Naturalny olej roślinny można stosować na skórę również w celach pielęgnacyjnych, do twarzy i rąk. Preparat bowiem wykazuje silne właściwości regeneracyjne. Olej żywokostowy z gojnikiem łagodzi podrażnienia skórne, pobudza odbudowę uszkodzonych komórek, a także zmniejsza przebarwienia oraz działa przeciwzmarszczkowo. Produkt łagodzi również owrzodzenia żylne nóg. Jak stosować olej żywokostowy? Olej z żywokostu przeznaczony jest wyłącznie do użytku zewnętrznego. Należy kilka kropel substancji wklepać bądź wmasować w kręgosłup bądź inną część ciała. Olej żywokostowy z gojnikiem można stosować od 2 do 3 razy dziennie.
Zespół Ehlersa-Danlosa - genetyczna choroba o złych rokowaniach. Postaci choroby i charakterystyczne objawy
Zespół Ehlersa-Danlosa jest spowodowany mutacją genów odpowiedzialnych za syntezę kolagenu będącego budulcem m.in. stawów, więzadeł, ścian naczyń krwionośnych. Jednym z najczęściej występujących objawów jest nadmierna ruchomość stawów prowadząca do zwichnięć i skręceń.
Zespół Ehlersa-Danlosa jest spowodowany mutacją genów odpowiedzialnych za syntezę kolagenu będącego budulcem m.in. stawów, więzadeł, ścian naczyń krwionośnych. Jednym z najczęściej występujących objawów jest nadmierna ruchomość stawów prowadząca do zwichnięć i skręceń. Zespół Ehlersa-Danlosa jest rzadką chorobą genetyczną. Zaburzenie to dotyczy tkanki łącznej. U chorego pojawiają się m.in. takie objawy, jak: nadmierna elastyczność i rozciągliwość skóry, duża ruchomość stawów, przewlekłe bóle mięśni, nietypowy wygląd twarzy. Choroba ma złe rokowania i niemożliwe jest całkowite wyleczenie. Przyczyny zespołu Ehlersa-Danlosa Zespół Ehlersa-Danlosa (EDS) jest zaburzeniem uwarunkowanym genetycznie. Jego przyczyną jest mutacja genów, które odpowiadają za syntezę kolagenu - głównego składnika budulcowego tkanki łącznej. Związek ten jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania i struktury więzadeł, ścięgien, skóry, kości, naczyń krwionośnych, a także gałki ocznej. Kolagen zapewnia właściwą elastyczność tkanek, odporność i wytrzymałość fizyczną. Jego niedobór lub brak powoduje m.in. to, że skóra staje się zbyt rozciągliwa, podatna na urazy i zranienia, stawy są nadmiernie ruchliwe, a mięśnie osłabione. Najczęstsze objawy zespołu Ehlersa-Danlosa Objawy zespołu Ehlersa-Danlosa są zależne od postaci choroby. Jedną z nich jest postać klasyczna objawiająca się nadmierną ruchliwością stawów. U chorego często dochodzi do zwichnięć. Rozwijają się u niego również wady postawy, np. skolioza. U osób z klasyczną postacią zespołu Ehlersa-Danlosa stwierdza się również kruchość naczyń krwionośnych. Konsekwencją tego objawu jest skłonność do powstawania siniaków, wylewów krwawych do stawów, urazów, a także upośledzone gojenie się ran. Inną postacią EDS jest postać z nadmierną ruchomością stawów, w której (przeciwnie do postaci klasycznej) nie występuje zwiększona podatność na urazy. Dominującymi objawami są natomiast: skręcenia i zwichnięcia stawów oraz wady postawy. Wyróżnia się także postać naczyniową, jedną z najczęściej diagnozowanych u osób z zespołem Ehlersa - Danlosa. Zaburzenie genetyczne w tym przypadku dotyczy przede wszystkim kolagenu budującego ściany naczyń krwionośnych. Objawami tej postaci EDS są: częste uszkodzenia tętnic, ich rozwarstwianie się, powstawanie przetok. Pojawiają się również trudno gojące się rany oraz blizny. Zmiany naczyniowe mogą doprowadzić do zaburzeń obejmujących serce, takich jak np. wypadanie płatka zastawki dwudzielnej. Innymi postaciami zespołu Ehlersa-Danlosa są: postać przebiegająca z wiotkością stawów, postać ze zmniejszoną elastycznością skóry, postać z kifoskoliozą, w której występują również: nadmierna ruchomość stawów, nadmierna rozciągliwość skóry oraz objawy ze strony oczu, m.in. krótkowzroczność, zaćma, odwarstwienie siatkówki. Leczenie zespołu Ehlersa-Danlosa Zespół Ehlersa-Danlosa nie poddaje się całkowitemu wyleczeniu, gdyż przyczyną choroby są zaburzenia genetyczne. Leczenie EDS polega wyłącznie na łagodzeniu występujących u chorego objawów. Osobom z zespołem Ehlersa-Danlosa podaje się m.in. preparaty spowalniające proces zmian w stawach powodujący zwyrodnienia, ubytki chrząstki stawowej i silne, nieustające bóle stawów. Wskazane jest również przyjmowanie witaminy C, która wspomaga syntezę kolagenu. W niektórych przypadkach stosuje się operacyjne leczenie powstałych u chorego deformacji lub urazów.
Jałowa martwica kości u dzieci i dorosłych – objawy, przyczyny, metody leczenia
U dorosłych może rozwinąć się martwica kości po złamaniu lub innym urazie, a także m.in. na skutek stosowania glikokortykosteroidów czy nadużywania alkoholu. U dzieci przyczyną jałowej martwicy kości często jest problem z ukrwieniem okolic kości.
U dorosłych może rozwinąć się martwica kości po złamaniu lub innym urazie, a także m.in. na skutek stosowania glikokortykosteroidów czy nadużywania alkoholu. U dzieci przyczyną jałowej martwicy kości często jest problem z ukrwieniem okolic kości. Martwica kości to zjawisko obumierania tkanki kostnej. Obumarła tkanka jest zastępowana nową, ale zregenerowane części są znacznie słabsze i mogą ulegać deformacjom. Jałowa martwica kości oznacza, że czynnikiem wywołującym tę chorobę nie są bakterie, wirusy ani pasożyty. U dzieci jałowa martwica kości występuje częściej niż u dorosłych. Rodzaje jałowej martwicy kości i objawy choroby Wyróżnia się rodzaje jałowej martwicy kości ze względu na lokalizację zmian martwiczych. Najczęściej występują: choroba Perthesa, czyli martwica koci udowej – powoduje zniekształcenia głowy kości udowej i deformacje stawu biodrowego, występuje ból uda i kolana, rzadziej kości biodrowej, ból w pachwinie, utykanie; w miarę postępu choroby zauważalne jest wyszczuplenie pośladka i uda po chorej stronie, może dojść do skrócenia nogi, choroba Osgooda-Schlattera, czyli guzowatość kości piszczelowej – martwica kości powoduje ból kolana (zwłaszcza podczas wysiłku i na skutek nacisku) i ogranicza ruchomość nogi w tym odcinku, choroba Freiberga-Köhlera II, czyli martwica w głowie II kości śródstopia, czasem III kości śródstopia, oraz choroba Kohlera I, czyli martwica kości łódkowatej – objawiają się bólem stóp podczas chodzenia, choroba Haglunda-Severa, czyli martwica guza piętowego – objawia się silnym bólem pięty, obrzękiem i deformacją okolic guza piętowego, pęcherzami i zgrubieniami na skórze w tej okolicy. Martwica kości może obejmować także kręgosłup i ręce (kość ramienną, księżycowatą i łódeczkowatą). We wszystkich rodzajach jałowej nekrozy kości występuje ból. Jest on zlokalizowany w obszarze objętym chorobą, ale też może promieniować do pobliskich tkanek. Przyczyny martwicy kości u dzieci i u dorosłych U dzieci przyczyny martwicy kości mogą być związane z układem krwionośnym. Pierwszym częstym powodem nekrozy jest niedostateczne ukrwienie obszarów, które przez to są mniej odżywione i obumierają. Drugim – choroby krwi, np. anemia sierpowata. Jałowa martwica kości u dorosłych rozwija się najczęściej w wyniku urazów, nadużywania alkoholu, długotrwałego stosowania kortykosteroidów oraz po chemioterapii. Obumieranie kości może wynikać również z niedostatecznego niedokrwienia (w tym jako rezultat chorób krwi lub chorób układu krążenia związanych z nadmiernym stężeniem tłuszczów w organizmie). Nekroza kości bywa efektem tocznia rumieniowatego układowego oraz powikłaniem reumatoidalnego zapalenia stawów. Leczenie martwicy kości – odciążenie chorej części ciała Pierwszym krokiem leczenia martwicy kości jest obciążenie chorego obszaru ciała. Zapobiega to deformacjom. Stosuje się też usztywnienie chorych kończyn lub tułowia na czas rekonwalescencji. W niektórych przypadkach stosuje się leczenie chirurgiczne, także łącznie z protezowaniem. Ważna jest też rehabilitacja, zwłaszcza jeśli przy martwicy kości występują przykurcze mięśni. Ćwiczenia powinny być wykonywane zgodnie z zaleceniami lekarza i pod okiem fizjoterapeuty.
Poduszka ortopedyczna - rodzaje, funkcje. Jak wybrać najlepszą?
Dobrze wyprofilowana poduszka ortopedyczna wypełnia przestrzeń między odcinkiem szyjnym kręgosłupa a materacem, dostosowując się do karku leżącej osoby. Dzięki temu można odciążyć napięte mięśnie oraz lepiej się zrelaksować w czasie snu, tak aby najlepiej zregenerować organizm.
Dobrze wyprofilowana poduszka ortopedyczna wypełnia przestrzeń między odcinkiem szyjnym kręgosłupa a materacem, dostosowując się do karku leżącej osoby. Dzięki temu można odciążyć napięte mięśnie oraz lepiej się zrelaksować w czasie snu, tak aby najlepiej zregenerować organizm. Poza poduszkami, bardzo ważny jest również materac, jego rozmiar oraz materiał, z którego został wykonany. Powinien być dopasowany do naturalnych pozycji ułożenia ciała człowieka w trakcie snu. Poduszka ortopedyczna - co wziąć pod uwagę przy wyborze? Wybór idealnej poduszki ortopedycznej zależy od kilku czynników, które mają wpływ na jakość snu. Pierwszym z nich jest pozycja ciała, w której najczęściej śpimy. Jeśli ktoś układa się na boku, powinien wybrać niższą poduszkę, która nie będzie mocno wyprofilowana. Dzięki temu łatwiej będzie ułożyć głowę i lepiej się wyspać. Poduszka przeznaczona dla osoby, która częściej przyjmuje pozycję embrionalną w czasie snu powinna być twardsza i wyższa niż poduszka wykonana dla ludzi preferujących spanie na boku. Natomiast jeśli lubimy spać na brzuchu, wybierzmy niską poduszkę ortopedyczną. Ze względu na to, że człowiek często przekręca się w trakcie snu poduszka powinna dostosowywać się do zmiany pozycji. Ważna jest również budowa ciała, ponieważ szerokość poduszki ortopedycznej jest uzależniona od szerokości barków. Ten aspekt jest szczególnie istotny w przypadku osób, które śpią na boku. Producenci mogą poprosić również klienta o podanie stosunku wagi do wzrostu. Poduszka ortopedyczna - rodzaje poduszek Poduszki ortopedyczne można podzielić ze względu na materiał. Najczęściej są wykonane z pianki poliuretanowej, która dopasowuje się zarówno do kształtu ciała, jak i pozycji, w której śpimy. Poza tym, posiada dobrą wentylację zapewniającą komfort w czasie relaksującej drzemki. Innym materiałem, który jest również często wykorzystywany do wypełnienia poduszki ortopedycznej, jest pianka termoplastyczna. Pomaga rozłożyć siły, które naciskają na odcinek szyjny kręgosłupa. Dzięki swoim właściwościom, pianka reaguje na temperaturę ciała, dostosowując poduszkę do pozycji ułożenia człowieka. Poduszki ortopedyczne można sklasyfikować również według ich przeznaczenia: poduszki konturowe - mają pofałdowany kształt, dzięki czemu łatwiej na nich ułożyć głowę; poduszki turystyczne - pomagają utrzymywać kark w idealnej pozycji podczas snu w aucie czy samolocie. Są to tzw. podkowy; poduszki klinowe - w kształcie trójkąta. Najczęściej używane przez osoby, które cierpią na refluks (zarzucanie treści żołądka do przełyku); poduszki dla ciała - długie poduszki, które stabilizują całe ciało w trakcie snu. Idealne dla osób, które śpią na boku; poduszki z gryki - są wypełnione ziarnami gryki, przez co dopasowują się do głowy. Poduszka ortopedyczna - funkcje Główną funkcją poduszek ortopedycznych jest rozluźnienie karku oraz odciążenie kręgosłupa w czasie snu. Najczęściej poduszki ortopedyczne są polecane osobom, które mają problemy z odcinkiem szyjnym, częstymi migrenami oraz bólami pleców. Sen wpływa również na samopoczucie człowieka, dlatego warto wybrać poduszkę, która dopasowuje się do głowy i pozwala się zregenerować.
Wady postawy – skolioza, lordoza, kifoza – charakterystyka i przyczyny
W przypadku skoliozy kręgosłup układa się w literę S. Najczęstszym rodzajem schorzenia jest skolioza piersiowa lub krzyżowa. Lordoza to przesadne wygięcie pleców w odcinku lędźwiowym do przodu. To zaburzenie jest skutkiem innych chorób, takich jak krzywica, zanik mięśni czy karłowatość. Kifoza natomiast polega na wygięciu odcinka piersiowego do tyłu. Schorzenie powstaje na skutek osteoporozy, artretyzmu czy dystrofii mięśniowej.
W przypadku skoliozy kręgosłup układa się w literę S. Najczęstszym rodzajem schorzenia jest skolioza piersiowa lub krzyżowa. Lordoza to przesadne wygięcie pleców w odcinku lędźwiowym do przodu. To zaburzenie jest skutkiem innych chorób, takich jak krzywica, zanik mięśni czy karłowatość. Kifoza natomiast polega na wygięciu odcinka piersiowego do tyłu. Schorzenie powstaje na skutek osteoporozy, artretyzmu czy dystrofii mięśniowej. W związku z siedzącym trybem życia i brakiem aktywności rozwijają się wady postawy. Popularne schorzenia kręgosłupa to dyskopatia, kifoza, lordoza, kręgozmyk czy zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK) Czym jest skolioza? Skolioza to skrzywienie trójpłaszczyznowe pleców. Podobnie jak dyskopatia, jest to stan zwyrodnieniowy kręgosłupa. Skolioza występuje w trzech płaszczyznach: czołowej, strzałkowej i poziomej. Osoba z tym schorzeniem ma kręgosłup w kształcie litery S. Choroba dzieli się na skoliozę lewostronną i prawostronną. W najczęstszym przypadku schorzenie rozwija się w środkowej i górnej części pleców. Skolioza objawia się: wystającymi łopatkami, garbem znajdującym się w jednej części pleców, nierówną wysokością bioder, zaburzoną równowagą w napięciu mięśni, niesymetrycznością wcięcia talii. Jak powstaje skolioza? W młodym wieku w kręgosłupie dziecka może powstać wygięcie boczne (pierwotne), którego pochodzenie nie jest określone. Gdy osoba nie wykonuje regularnych ćwiczeń i niewłaściwie siedzi, to prowadzi to do zwyrodnienia stawów międzykręgowych, które skutkują bólami kręgosłupa i powikłaniami neurologicznymi. W niektórych przypadkach powstawanie skoliozy jest skutkiem przebytych chorób (np. polio) lub urazów pleców. Czym jest lordoza? Lordoza pogłębiona jest schorzeniem pleców, które objawia się przesadnym wygięciem dolnej partii kręgosłupa do przodu. W przypadku tego schorzenia brzuch jest nadmiernie wypięty, a pośladki są bardziej uwidocznione. Lordoza objawia się też bólem w dolnych partiach pleców oraz problemami w oddawaniu stolca i moczu. Przyczyny powstawania lordozy Lordoza często powstaje na skutek skrzywionej postawy ciała. Brak ruchu i częste siedzenie również powodują skrzywienie dolnych partii pleców. Niekiedy lordoza jest skutkiem innych wad kręgosłupa, (np. kifozy) lub urazów, takich jak zwichnięcie biodra. Również inne schorzenia przyczyniają się do rozwoju choroby, m.in.: krzywica, zanik mięśni, choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, karłowatość, rwa kulszowa, gruźlica. Czym jest kifoza? Kifoza (okrągłe plecy, hiperkifoza) jest schorzeniem kręgosłupa, które polega na nadmiernym wygięciu pleców w części piersiowej i krzyżowej. Dodatkowo głowa chorego jest przesadnie wysunięta do przodu, a klatka piersiowa ulega spłaszczeniu. Jest to postępujące zwyrodnienie, które występuje najczęściej u dzieci. Wszyscy mają wysunięte plecy do tyłu w części środkowej, więc lekka forma kifozy nie jest groźna. Ciężkie przypadki choroby powodują niewydolność płuc, zaburzenie pracy nerwów i narządów wewnętrznych. Jak powstaje kifoza? Główną przyczyną powstawania kifozy jest długotrwałe przyjmowanie pochylonej pozycji. Często choroba jest powodowana przez inne schorzenia kręgosłupa, takie jak skolioza czy lordoza. Pogłębiony stan schorzenia rozwija się też za sprawą osteoporozy, artretyzmu lub dystrofii mięśniowej. Dzieci cierpiące na kifozę zwykle wcześniej przebyły chorobę Scheuermanna, która cechuje się obumieraniem określonych kości.
Materace na bolący kręgosłup – sprężynowe, lateksowe, termoelastyczne, piankowe
Materac rehabilitacyjny musi posiadać specjalny atest, który świadczy o tym, że jest on całkowicie bezpieczny dla zdrowia. Przy dolegliwościach kręgosłupa najczęściej wybiera się spośród 4 podstawowych rodzajów: kieszonkowych, lateksowych, termoelastycznych i piankowych.
Materac rehabilitacyjny musi posiadać specjalny atest, który świadczy o tym, że jest on całkowicie bezpieczny dla zdrowia. Przy dolegliwościach kręgosłupa najczęściej wybiera się spośród 4 podstawowych rodzajów: kieszonkowych, lateksowych, termoelastycznych i piankowych. Materace rehabilitacyjne sprzedawane są z obniżoną, 8-procentową, stawką VAT. Za okazaniem orzeczenia o niepełnosprawności można odliczyć zakup od podatku. Materac ortopedyczny na kręgosłup – czym się charakteryzuje Materac ortopedyczny (rehabilitacyjny) powinien posiadać pozytywną opinię certyfikowanych ośrodków rehabilitacyjnych. Jeśli tak jest, oznacza to, że jego konstrukcja oraz materiał, z którego jest zrobiony, są bezpieczne dla zdrowia człowieka. Materace ortopedyczne nie są formą leczenia. Mają one zapewnić spokojny i zdrowy sen osobom odczuwającym dolegliwości kręgosłupa oraz jednocześnie nie pogłębiać zwyrodnienia czy bólu. Dobry materac zapewnia takie ułożenie ciała w czasie snu, które pozwala przyjąć naturalną krzywiznę kręgosłupa. Materac na bolący kręgosłup – sprężynowy, lateksowy, termoelastyczny, piankowy Materace polecane dla osób cierpiących na problemy z kręgosłupem można podzielić ze względu na materiał, z jakiego są zrobione. Mowa tu tylko o tych z atestem wyrobu medycznego. Materiały, dzięki którym materac zyskuje właściwości ortopedyczne, to: formatka kieszeniowa, pianka lateksowa, pianka termoelastyczna (nazywana też memory, leniwą), pianka HR (inna nazwa to pianka zimna lub wysokoelastyczna). Materac sprężynowy (kieszonkowy) na kręgosłup Do wyrobu materaca kieszonkowego używa się sprężyn z nierdzewnego drutu. Każda umieszczona jest w oddzielnej kieszonce. Tego typu materace mają 7 stref twardości, tzw. fizjosystem. Im więcej sprężyn z środku, tym materac dokładniej dopasowuje się do naturalnych krzywizn ciała. Na dolegliwości kręgosłupa najlepiej wybierać sprężyny kieszeniowe: pocket (272 sprężyny/m2), multipocket (508 sprężyn/m2), luxpocket (1000 sprężyn/m2). Dzięki temu, że każda sprężyna w materacu „pracuje” niezależnie, zapewnia to idealną elastyczność punktową. Materace termoelastyczne Pianka termoelastyczna, z której zrobiony jest materac, aktywuje się pod wpływem nacisku. Położenie się na niej daje uczucie lekkiego „zatopienia się”. Delikatność materaca niweluje wszelkie uciski, pozwalając na spokojny i zdrowy sen. Można go stosować przy takich dolegliwościach, jak lordoza i klifoza, gdyż odciąża kręgosłup i rozluźnia mięśnie. Materace lateksowe Materac zrobiony z lateksowej pianki jest bardzo elastyczny i sprężysty. W jego środkowej części znajduje się strefa bardziej odporna na nacisk, a dolnej i górnej – bardziej miękka. Niezależnie od pozycji, w której się śpi, materac lateksowy zapewnia odpowiednie podparcie dla kręgosłupa. Tego typu materac polecany jest w szczególności alergikom, ponieważ wkładka z lateksu zapobiega rozwojowi roztoczy. Niektóre modele posiadają dodatkowo wkładkę z maty kokosowej, dzięki czemu są twardsze i bardziej odporne na odgniecenia. Materac piankowy dla osób z problemami z kręgosłupem Materace piankowe to chyba najbardziej popularny rodzaj wybierany do spania. Ich zdecydowaną zaletą jest to, że są bardziej przewiewne niż np. sprężynowe, oraz mogą z nich korzystać także alergicy. Wypełnienie materaca pianką poliuretanową pozwala chronić przed odleżynami. Materac piankowy jest odpowiedni dla osób ze: zwyrodnieniem stawów i kręgosłupa, urazami czaszki i mózgu, schorzeniami reumatycznymi, złamaniami kończyn. Wiesz, na czym śpisz? Jaki materac wybrać - materace do spania. Wzmocnij swoje plecy! Oto proste ćwiczenia rozciągające kręgosłup.
Wady postawy u dzieci występujące najczęściej dotyczą kręgosłupa
Najczęstszymi wadami postawy u dzieci są te związane z kręgosłupem, klatką piersiową i plecami oraz nogami, w tym płaskostopie.
Najczęściej wady postawy u dzieci dotyczą kręgosłupa, klatki piersiowej i pleców, a także nóg. Częstość występowania wad zależy od wieku dzieci. Wady mogą być wrodzone lub nabyte. Nawet po przeprowadzeniu badań nie wiadomo, czy wpływ na powstawanie wad postawy ma środowisko. Najczęstsze wady postawy u dzieci w wieku do 6 lat Wady postawy to grupy błędów postawy, takich jak nieprawidłowe ustawienie barków, nieprawidłowy kształt brzucha, koślawość stawów kolanowych czy przykurcze mięśni. W przedziale wiekowym 3-6 lat najczęściej wady postawy stwierdza się u sześciolatków i przeważnie są to nieprawidłowy kształt klatki piersiowej oraz postawa skoliotyczna. Zazwyczaj wady postawy u dzieci sześcioletnich są skutkiem zmiany trybu życia z dnia na dzień – w szkole muszą więcej czasu niż wcześniej spędzać w ławkach, na siedząco. Wedle przeprowadzonych badań wady postawy u dzieci w tym wieku mogą wynikać bezpośrednio z niewłaściwej masy ciała. Najczęstszą wadą postawy u sześciolatków jest klatka piersiowa kurza, czyli grzebieniowate wypuklenie mostka. Druga pod względem częstotliwości występowania jest postawa skoliotyczna, wstępna forma skoliozy. Charakteryzuje się asymetrią barków, łopatek oraz trójkątów talii, a skrzywienie kręgosłupa na tym etapie jest jeszcze niewielkie. Wady kończyn dolnych występują najczęściej u dzieci w wieku od 7 do 12 lat Wśród osób w wieku szkolnym najczęściej wady postawy u dzieci stwierdza się u dziesięciolatków. Przeważnie są to wady związane z nogami – kolana koślawe bądź szpotawe, płaskostopie, stopa szpotawa, wydrążona i płasko-koślawa. Drugą najczęstszą wadą postawy jest postawa skoliotyczna (a także skolioza). Mają ją przeważnie dziewczynki. Także w przedziale wiekowym 7-12 lat wpływ na wady postawy u dzieci ma zbyt duża masa ciała. U chłopców z nadwagą ryzyko wystąpienia wad nóg rośnie trzykrotnie, a u dziewcząt o zbyt dużej wadze – ryzyko jest aż ośmiokrotnie większe. Dzieci w wieku od 13 do 18 roku życia a krzywy kręgosłup Wady postawy u dzieci w wieku od 13 do 18 lat to przeważnie wady związane z kręgosłupem – postawa skoliotyczna i skolioza. Rzadziej występuje klatka piersiowa kurza, ponadto ma ją więcej chłopców niż dziewcząt. Najczęściej wady postawy w tym przedziale wiekowym są stwierdzane u osiemnastolatków. Wśród młodzieży zauważalne jest częste występowanie błędów postawy, głównie nieprawidłowego ustawienia barków i kolan. Błędy postawy występują o wiele częściej u osób z niedowagą i prawidłową masą ciała. Dlaczego boli mnie kręgosłup? Poznaj 3 najczęstsze przyczyny! Sprawdź dlaczego pływanie na plecach wzmacnia kręgosłup! Najlepszym sposobem na poprawę sylwetki jest wykonywanie ćwiczeń na wzmocnienie mięśni pleców. Wystarczy kwadrans, by wykonać skuteczne ćwiczenia.
Ataksja, czyli zaburzenia koordynacji ruchowej i problem z utrzymaniem równowagi
Ataksja, zwana też niezbornością ruchową, jest zaburzeniem koordynacji ruchowej. Objawia się wykonywaniem nieskoordynowanych, nieprecyzyjnych i niesprawnych ruchów oraz problemami z utrzymaniem równowagi. Przypadłość dotyka dorosłych i dzieci.
Ataksja, zwana też niezbornością ruchową, jest zaburzeniem koordynacji ruchowej. Objawia się wykonywaniem nieskoordynowanych, nieprecyzyjnych i niesprawnych ruchów oraz problemami z utrzymaniem równowagi. Przypadłość dotyka dorosłych i dzieci. Zaburzenia koordynacji ruchowej mogą być wrodzone i nabyte. W tym pierwszym przypadku ataksja jest dolegliwością dziedziczną i powstaje w wyniku błędów genetycznych. Dwa rodzaje ataksji: móżdżkowa i rdzeniowa Ataksja jest zaburzeniem koordynacji ruchowej. Ze względu na przyczynę występowania dolegliwości wyróżnia się dwa rodzaje ataksji: Móżdżkową – powstaje na skutek uszkodzenia móżdżku i jego połączeń. Może być wynikiem urazu, udaru, zaburzeń krążenia krwi, guza mózgu, krwotoku, stanu zapalnego w organizmie, zatrucia pokarmowego, stwardnienia rozsianego lub wad wrodzonych. Móżdżek jest częścią mózgowia, która odpowiada za utrzymywanie równowagi oraz koordynację ruchów. Rdzeniową (czuciową) – pojawia się jako następstwo uszkodzenia, zwyrodnienia, ucisku lub przerwania rdzenia kręgowego. Jakie są objawy niezborności ruchowej? Najpopularniejszymi symptomami ataksji są: zaburzenia koordynacji ruchowej – problem z wykonywaniem zharmonizowanych, dopasowanych do siebie, precyzyjnych i sprawnych ruchów (na przykład: brak możliwości machania ramionami w jedną stronę); zaburzenia równowagi – trudności w utrzymaniem prostej i sztywnej sylwetki podczas chodzenia, stania, siedzenia i wykonywania innych ruchów; obniżenie napięcia mięśniowego – mięśnie są zwiotczałe, więc ruchy stają się niestabilne; występują też kłopoty z trzymaniem przedmiotów w dłoniach; dysmetria – objawia się problemem zahamowania ruchu w dowolnym momencie oraz zaburzeniem postrzegania odległości; drżenie zamiarowe – w czasie wykonywania ruchów nasilają się drgawki rąk i nóg; zaburzenia mowy – polegają na trudnościach w wypowiadaniu i intonowaniu słów; głos jest przyciszony, niewyraźny i monotonny (sprawia wrażenie pozbawionego emocji); w czasie mówienia występują liczne przerwy między sylabami lub słowami; zaburzenia widzenia – podczas zamykania oczu lub schylania się pojawiają się problemy z utrzymaniem równowagi; występuje także oczopląs, czyli niekontrolowane i szybkie ruchy gałek ocznych. Jakie rozpoznać niezborność ruchową u dzieci i dorosłych? Diagnoza ataksji, zarówno u dzieci, jak i dorosłych, odbywa się na podstawie wywiadu lekarskiego oraz badania neurologicznego. Lekarz powinien skontrolować funkcjonowanie móżdżku oraz sprawdzić stan rdzenia kręgowego. Konieczne mogą się okazać także badania głowy, na przykład tomografia komputerowa albo rezonans magnetyczny. Leczenie ataksji Tylko dzięki ustaleniu przyczyn dolegliwości możliwy jest dobór leczenia. Terapia jest zależna od rodzaju choroby powodującej ataksję. Po ustaleniu źródła zaburzeń neurolog może skierować pacjenta na rehabilitację u fizjoterapeuty. W niektórych przypadkach konieczna będzie operacja. Ataksja nabyta, w przeciwieństwie do wrodzonej, jest możliwa do wyleczenia. Ból karku i szyi oraz skurcze łydek mogą świadczyć o napięciu mięśni. Zobacz, objawy i leczenie napięcia mięśniowego u dorosłych. Czy wiesz, gdzie zakodowana jest koordynacja ruchowa i jak ją poprawić? Wystarczy 6 prostych ćwiczeń. Zaburzenia równowagi często dotyczą osób starszych. Dowiedz się więcej, o chorobach wieku starczego.
Objawy RZS: trudności w poruszaniu się, problemy z wysiłkiem fizycznym i sztywnienie kończyn
Osoba, która skarży się na trudności w swobodnym poruszaniu się, problemy z wysiłkiem fizycznym oraz sztywnienie kończyn, może cierpieć na reumatoidalne zapalenie stawów. Są to najczęściej występujące objawy przewlekłego schorzenia, jakim jest RZS.
Osoba, która skarży się na trudności w swobodnym poruszaniu się, problemy z wysiłkiem fizycznym oraz sztywnienie kończyn, może cierpieć na reumatoidalne zapalenie stawów. Są to najczęściej występujące objawy przewlekłego schorzenia, jakim jest RZS. Pierwsze objawy RZS Pierwszym objawem świadczącym o tym, że może być mowa o podejrzeniu RZS, jest poranne znużenie. Dodatkowo przy tym może występować nadmierne pocenie się, zmniejszony apetyt, utrata wagi, a nawet utrzymujące się stany podgorączkowe. Po pewnym czasie osoba może skarżyć się na poranne sztywnienie palców rąk i nóg, połączone z odczuwanym bólem stawów. Zwykle takie dolegliwości występują kilkanaście minut po przebudzeniu się i jeśli się utrzymują, może świadczyć to o podejrzeniu przewlekłej choroby stawów. Guzki reumatoidalne W RZS często można także zaobserwować guzki reumatoidalne – występujące w postaci bolesnych zgrubień pojawiających się najczęściej przy stawach łokciowych. Zdarza się, że w czasie postępowania choroby okazuje się, że obejmuje ona także stawy kręgosłupa, zwłaszcza odcinka szyjnego. W zaawansowanej fazie dochodzi nawet do znacznej deformacji rąk i stóp. Obrzęki stawów w RZS W reumatoidalnym zapaleniu stawów charakterystyczne są także długo utrzymujące się obrzęki stawów. W miarę rozwoju choroby nasila się stopniowo ból i pojawia się coraz większa trudność z poruszaniem się, codziennym funkcjonowaniem i wysiłkiem fizycznym. Można też zaobserwować, że nasilenie bólu jest etapowe i zmienia się w ciągu dnia. Objawy RZS są w większości przypadków powtarzalne i charakterystyczne, jednak zależą od subiektywnych czynników, przede wszystkim od organizmu i zaawansowania choroby. W RZS ważne są badania obrazowe i krwi. Dzięki nim sprawdzisz stan tkanek miękkich. Jedną z chorób autoimmunologicznych jest RZS. Przyczyną tej choroby jest stan zapalny stawu. W leczeniu RZS ważne są regularne badania. Pamiętaj o robieniu kontroli rentgenowskich. RZS prowadzi do ograniczenia sprawności człowieka. Objawia się m.in. obrzękiem stawów.
Wyrzeźb plecy prostymi, domowymi ćwiczeniami
Ćwiczenia na plecy w domu powinieneś robić dokładnie. Źle wykonane mogą być przyczyną bólu pleców. Trening domowy powinny stosować osoby chcące wymodelować i wzmocnić tę część ciała. Do niektórych ćwiczeń potrzebujesz hantli lub innych ciężarków.
Ćwiczenia na plecy w domu powinieneś robić dokładnie. Źle wykonane mogą być przyczyną bólu pleców. Trening domowy powinny stosować osoby chcące wymodelować i wzmocnić tę część ciała. Do niektórych ćwiczeń potrzebujesz hantli lub innych ciężarków. Ćwiczenia na plecy w domu – jak ćwiczyć? Ćwiczenia na plecy nie są trudne i możesz je wykonywać, np. przed telewizorem. Wystarczy, że na trening poświęcisz 30 minut czasu i będziesz wykonywał go 3-4 razy w tygodniu, a zauważysz efekty. Na początku rozgrzej mięśnie pleców, wykonując np. mostek. Połóż się na plecach, stopy i dłonie oprzyj na podłodze, a biodra unieś tak wysoko, jak tylko możesz. Pozostań w takiej pozycji przez 2-3 minuty. Ćwiczenia na plecy w domu – wzruszanie ramionami Kolejnym ćwiczeniem, jakie możesz wykonać w domu jest wzruszanie ramionami. Stań twardo na podłodze, do rąk weź hantle, a ramiona wyciągnij na boki. Następnie poruszaj ramionami, raz w górę, raz w dół. Czynność tę powtórz 20 razy. Ćwiczenia na plecy w domu – podciąganie na drążku Podciąganie na drążku jest jednym z podstawowych ćwiczeń na plecy. Przed jego wykonaniem sprawdź czy drążek jest dobrze zamocowany. Następnie złap się mocno drążka, tak by ręce znajdowały się szerzej niż szerokość barków i podciągaj tułów do góry (klatka piersiowa powinna dotknąć drążka). Nie zapominaj, by podczas ćwiczenia wypinać do przodu klatkę piersiową i opuszczać się do momentu wyprostowania ramion. Staraj się podciągnąć na drążku 20-30 razy. Z czasem, kiedy już nabierzesz wprawy możesz zwiększyć liczbę podciągnięć. Ćwiczenia na plecy – podciąganie sztangi Podciąganie sztangi również wymodeluje plecy. Stań twardo na podłodze, po czym weź do rąk sztangę. Następnie zacznij przyciągać sztangę do klatki piersiowej i powróć do pozycji początkowej. Pamiętaj, by podczas tego ćwiczenia łopatki były ściągnięte do kręgosłupa. Czynność powtórz około 20 razy. Bolą cię plecy? Poznaj domowe sposoby na bolące plecy. Dźwigasz sztangę? Martwy ciąg jest skuteczny na bolące plecy. Jesteś w ciąży? Sprawdź, jak poradzić sobie z bólem pleców w ciąży.
Ćwiczenia, które pomogą pozbyć się bólu odcinka lędźwiowego kręgosłupa
Odcinek lędźwiowy kręgosłupa często cierpi z powodu drobnych urazów i przeciążenia. Przyczyniają się do tego m.in. siedzący tryb życia i noszenie ciężarów. Gimnastyka kręgosłupa pomaga wzmocnić mięśnie stabilizujące ten odcinek kręgosłupa oraz doraźnie złagodzić ból.
Odcinek lędźwiowy kręgosłupa często cierpi z powodu drobnych urazów i przeciążenia. Przyczyniają się do tego m.in. siedzący tryb życia i noszenie ciężarów. Gimnastyka kręgosłupa pomaga wzmocnić mięśnie stabilizujące ten odcinek kręgosłupa oraz doraźnie złagodzić ból. Ćwiczenia wzmacniające odcinek lędźwiowy kręgosłupa Aby zapobiec bólom dolnego odcinka kręgosłupa i wzmocnić mięśnie, które stabilizują kręgi, należy regularnie, 2-3 razy w tygodniu wykonywać poniżej opisane ćwiczenia. 1. Połóż się na plecach z nogami zgiętymi w kolanach i rękami ułożonymi wzdłuż kręgosłupa. Unieś biodra tak wysoko, jak tylko potrafisz. Wytrzymaj w tej pozycji przez 6 sekund i opuść biodra na podłogę. Powtórz ćwiczenie 10 razy. 2. Uklęknij i podeprzyj się rękami. Naprzemiennie prostuj prawą nogę i lewą rękę, a potem lewę nogę i prawą rękę. Wytrzymaj z uniesioną ręką i nogą przez 6 sekund. Powtórz ćwiczenie 10 razy dla prawej ręki i lewej nogi i 10 razy dla lewej ręki i prawej nogi. 3. Połóż się na plecach i zegnij nogi w kolanach. Połóż złączone nogi na prawym boku, nie odrywaj jednak pleców od podłogi. Przenoś nogi z prawej strony na lewą. Powtórz ćwiczenie 10 razy. Ćwiczenia łagodzące ból odcinka lędźwiowego kręgosłupa Jeśli cierpisz z powodu przeciążenia odcinka lędźwiowego kręgosłupa, możesz pomóc sobie doraźnie, wykonując ćwiczenia, które rozluźnią mięśnie i rozgrzeją kręgosłup. Wszystkie te ćwiczenia należy wykonywać powoli, płynnymi ruchami i natychmiast przerwać, jeśli poczuje się nagły, ostry ból pleców. 1. Stań z wyprostowanymi plecami i napnij mięśnie brzucha najmocniej, jak potrafisz. Wytrzymaj tak przez 6 sekund, potem rozluźnij mięśnie. Powtórz to 5-10 razy. 2. Stań prosto i połóż dłonie na biodrach. Wykonuj krążenie biodrami w prawo i w lewo. Ćwicz tak przez minutę. 3. Usiądź na krześle z wyprostowanymi plecami. Napnij pośladki i zaciśnij je najmocniej, jak potrafisz. Wytrzymaj tak przez 6 sekund, a następnie rozluźnij mięśnie. Powtórz to 10 razy.
Bezpieczne dla kolan ćwiczenia izometryczne – mogą pomóc w rehabilitacji po urazach
Ćwiczenia izometryczne pozwalają wzmocnić mięśnie nóg, które stabilizują stawy kolanowe: mięsień dwugłowy i czworogłowy uda. Polegają one na napinaniu mięśni bez zmiany ich długości, mogą być formą rehabilitacji po doznanych urazach kolan.
Ćwiczenia izometryczne pozwalają wzmocnić mięśnie nóg, które stabilizują stawy kolanowe: mięsień dwugłowy i czworogłowy uda. Polegają one na napinaniu mięśni bez zmiany ich długości, mogą być formą rehabilitacji po doznanych urazach kolan. Ćwiczenia izometryczne nie obciążają stawów, nie wymagają żadnych specjalistycznych przyrządów, możesz wykonywać je nawet podczas pracy lub w trakcie jazdy autobusem. 1. Usiądź na krześle z wyprostowanymi plecami. Stopy powinny spoczywać na podłodze, nogi powinny być zgięte w kolanach pod kątem 90 stopni. Postaw nogi tak, żeby stykały się stopami. Przyciśnij jedną stopę do drugiej najmocniej jak potrafisz. Nie przyciskaj przy tym kostek ani kolan. Wytrzymaj tak przez 6 sekund i rozluźnij mięśnie. Powtórz to 10 razy. 2. W pozycji z poprzedniego ćwiczenia zbliż do siebie nogi tak, żeby stykały się boczną, wewnętrzną stroną kolan. Zaciśnij kolana najmocniej jak potrafisz, wytrzymaj tak przez 6 sekund i rozluźnij mięśnie. Powtórz to 10 razy. 3. Siedząc na krześle, unieś jedną nogę zgiętą w kolanie na ok. 1 cm nad siedzeniem krzesła. Wytrzymaj tak przez 6 sekund. Następnie opuść nogę i podnieś drugą. Powtórz ćwiczenie po 10 razy dla każdej nogi. 4. Usiądź na krześle. Skieruj kolana do wewnątrz, unieś nogi w kostkach. Zaciśnij w tej pozycji kolana i wytrzymaj tak przez 6 sekund. Następnie rozluźnij mięśnie. Powtórz to ćwiczenie 10 razy. 5. Połóż się na plecach z nogami wyprostowanymi i przylegającymi do siebie. Skieruj palce stopy w stronę kolana i unieś nogę na wysokość ok. 5 cm. Wytrzymaj tak przez 6 sekund, a następnie opuść nogę. Zrób to samo drugą nogą. Powtórz ćwiczenie 10 razy dla każdej nogi. Serię ćwiczeń izometrycznych możesz powtórzyć 2 albo 3 razy. Ćwicz codziennie, żeby wzmocnić mięśnie stabilizujące kolana. Szukasz wygodnego obuwia do ćwiczeń, ale nie chcesz stracić kroci? Wykorzystaj podczas zakupów Warsaw Sneaker Shop kod rabatowy i nie przepłacaj.
Przyczyny i objawy osteoporozy okołostawowej
Układ kostny wpływa na utrzymanie prawidłowej postawy ciała i umożliwia wykonywanie takich czynności jak chodzenie czy schylanie się. Czasami ulega deformacjom i jest atakowany przez choroby, najczęściej przez osteoporozę.
Układ kostny wpływa na utrzymanie prawidłowej postawy ciała i umożliwia wykonywanie takich czynności jak chodzenie czy schylanie się. Czasami ulega deformacjom i jest atakowany przez choroby, najczęściej przez osteoporozę. Czym jest osteoporoza okołostawowa? Osteoporoza okołostawowa obejmuje cześć nasadową i przynasadową kości w obszarze stawu objętego procesem reumatoidalnym. Jest więc osteoporozą o charakterze miejscowym. Jest to jedna z pierwszych zmian okołostawowych, które występują w reumatoidalnym zapaleniu stawów. Związana jest z niszczeniem stawów. Osteoporoza okołostawowa jest jednym z pierwszych objawów choroby, który występuje stale. Stanowi ona kryterium diagnostyczne we wczesnej fazie reumatoidalnego zapalenia stawów, gdy jeszcze nie ma innych cech destrukcji stawów. Co powoduje osteoporozę okołostawową? Osteoporoza okołostawowa powstaje jako bezpośrednie następstwo reakcji zapalnej, która toczy się w obszarze stawu. Zmiany, które występują w błonie maziowej, stanowią wynik immunozależnego procesu zapalnego o charakterze przewlekłym. W tej sytuacji dochodzi do uaktywnienia limfocytów T i B. Prowadzi to do wytwarzania cytokin, tworzenia kompleksów immunologicznych i produkcji immunoglobulin. Następstwem jest właśnie stan zapalny. W stawie zajętym chorobowo, a właściwie w jego strukturze kostnej, zwiększa się liczba osteoklastów. Można także zaobserwować nacieki komórek zapalnych. Produkty powstałe w wyniku przemiany kwasu arachidonowego oraz zakwaszenie środowiska wpływają na niszczenie struktur stawowych w okolicach stawów. Jak rozpoznać osteoporozę okołostawową? Osteoporoza okołostawowa pojawia się jako pierwsza ze zmian w ramach reumatoidalnego zapalenia stawów. Zazwyczaj jest opisywana jako przejaśnienie struktury kostnej widoczne w czasie badania radiologicznego. Może doprowadzić do powstania poważnego zwyrodnienia stawu, a w konsekwencji do jego zarośnięcia i unieruchomienia. Objawem osteoporozy okołostawowej jest ból i sztywność stawów, które są uciążliwe po przebudzeniu i trwają godzinę lub występują po długim czasie braku ruchu stawu. Dochodzi wtedy do obrzęku tkanek i nagromadzenia płynu zapalnego. Występuje obrzęk stawów jako rezultat rozrostu błony maziowej, która tworzy tzw. łuszczkę. Obrzękowi może towarzyszyć wysięk, który jest spowodowany nadprodukcją płynu stawowego o charakterze zapalnym. Może pojawić się tkliwość stawu na dotyk czy ucisk, występujący nawet w czasie podawania ręki na powitanie. Osoby z osteoporozą okołostawową mają problemy z ruchomością stawów, które tracą zdolność do wykonywania pełnego zakresu ruchu. W przypadku uszkodzenia struktur stawu na skutek zapalenia i wtórnych zmian zwyrodnieniowych nieprawidłowe działanie stawów jest już nieodwracalne. W konsekwencji choroba objawia się deformacją stawów. Czym jest zmniejszenie gęstości kości? Co to jest osteoporoza i jakie są jej przyczyny? Nie każda choroba od razu daje objawy. Najczęstsze objawy osteoporozy to częste złamania kości i ból. Jak wykryć zmniejszenie gęstości kości? Istnieją badania na osteoporozę, czyli zmniejszoną gęstość kości. Czy odpoczynek i dieta przy osteoporozie wystarczą? Oto leczenie osteoporozy okołostawowej. Chorowałaś na anoreksję? Przeczytaj 7 skutków ubocznych anoreksji.
Leczenie osteoporozy okołostawowej: leki, odpoczynek, fizykoterapia, dieta
Osteoporoza okołostawowa to pierwszy etap reumatoidalnego zapalenia stawów. Obejmuje część nasadową i przynasadową kości w stawie ze stanem zapalnym.
Osteoporoza okołostawowa to pierwszy etap reumatoidalnego zapalenia stawów. Obejmuje część nasadową i przynasadową kości w stawie ze stanem zapalnym. W jaki sposób leczy się osteoporozę okołostawową? W przypadku zaobserwowania bólu i obrzęku stawów należy zgłosić się do lekarza. Szybka diagnoza wpływa na skuteczność leczenia, a jeżeli zacznie się je wcześnie, to jest szansa na trwałe wycofanie się choroby. Leki modyfikujące przebieg choroby W leczeniu osteoporozy stosuje się lek modyfikujący jej przebieg (LMPCh). Skutkuje to remisją, czyli ustąpieniem objawów i cech aktywności choroby w obrazowych i laboratoryjnych badaniach. Skuteczne leczenie pozwala na usunięcie objawów, poprawę jakości życia i sprawność. Stosuje się również rehabilitację, a czasem leczenie chirurgiczne. Leki modyfikujące przebieg choroby (na przykład metrotreksat, sole złota, adalimumab czy golimumab) łagodzą jej objawy, hamują niszczenie stawów i umożliwiają choremu normalne funkcjonowanie, ale nie skutkują pełnym wyleczeniem. Należy je zastosować jak najszybciej, by uniknąć nieodwracalnych zmian w stawach. Wsparcie psychiczne i ćwiczenia W leczeniu ważne jest wsparcie psychiczne, ponieważ problemy fizyczne mogą wywołać frustrację, a nawet depresję. Pomocy można szukać w poradniach specjalistycznych i u członków rodziny. Terapia behawioralna jest skuteczna w kontrolowaniu objawów osteoporozy i wpływa na polepszenie samooceny. Ponadto ważny jest odpoczynek. Wskazane są drzemki w ciągu dnia. Warto również wykonywać ćwiczenia, które zapobiegną niekorzystnym zmianom w stawach. Powinny to być ćwiczenia zwiększające zakres ruchu, poprawiające wydolność. Można wybrać jazdę na rowerze albo pływanie. Rodzaj aktywności fizycznej warto skonsultować z rehabilitantem. Fizykoterapia W leczeniu osteoporozy można także korzystać z fizykoterapii, która uśmierzy ból i zmniejszy zapalenie stawów. Można wybrać krioterapię, masaże czy ultradźwięki. Z kolei zaopatrzenia ortopedyczne pomagają odciążyć stawy. W walce z niepełnosprawnością pomogą laski, kule, fotele inwalidzkie czy stabilizatory dbające o prawidłowe ułożenie stawów. Można też używać wkładek ortopedycznych do butów, które mają poprawić ułożenie stopy i odciążyć stawy nośne w czasie chodzenia. Dieta Ważna jest także odpowiednia dieta. Jej celem jest utrzymanie odpowiedniej masy ciała. Należy unikać zarówno nadwagi, jak i niedożywienia. Nadwaga prowadzi do obciążenia stawów, a niedożywienie do zaniku mięśni. Kościom należy dostarczać witaminę D i wapń. Ponadto należy zaniechać palenia papierosów, które podnosi ryzyko zachorowania. Czym jest zmniejszenie gęstości kości? Co to jest osteoporoza i jakie są jej przyczyny? Nie każda choroba od razu daje objawy. Najczęstsze objawy osteoporozy to częste złamania kości i ból. Wiesz już wszystko o swojej chorobie? Poznaj przyczyny, objawy i leczenie osteoporozy okołostawowej. Jak wykryć zmniejszenie gęstości kości? Istnieją badania na osteoporozę, czyli zmniejszoną gęstość kości. Chorowałaś na anoreksję? Przeczytaj 7 skutków ubocznych anoreksji.
Czym charakteryzuje się seronegatywne zapalenie stawów?
Do zapaleń seronegatywnych należy zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów towarzyszące zapaleniu jelit, łuszczycowe zapalenie jelit i reaktywne zapalenie stawów.
Do zapaleń seronegatywnych należy zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów towarzyszące zapaleniu jelit, łuszczycowe zapalenie jelit i reaktywne zapalenie stawów. Czym jest seronegatywne zapalenie stawów? W grupie chorób reumatycznych znajduje się wiele postaci zapalenia stawów. Najczęściej diagnozowane jest reumatoidalne zapalenie stawów. Do jego objawów zalicza się przewlekłe zapalne zmiany w stawach obwodowych. Chorobowo zajęte są także niektóre narządy i inne układy. By rozpoznać tę chorobę, trzeba wykryć w surowicy przeciwciała. Są one dowodem na proces autoimmunizacji, który toczy się w organizmie. Można wyróżnić dwa rodzaje przeciwciał – przeciwko cytrulinowanemu peptydowi i czynnik reumatoidalny. Przeciwciała przeciw cytrulinowanemu peptydowi czasami są obecne jeszcze przed pojawieniem się objawów zapalenia stawów i mogą towarzyszyć mu dalej, a czynnik reumatoidalny może wystąpić później. Gdy zapaleniu stawów o cechach reumatoidalnego zapalenia stawów, towarzyszą wymienione dwa rodzaje przeciwciał w surowicy, to mówi się o zapaleniu serologicznie dodatnim albo seropozytywnym. Czasami mimo stwierdzenia objawów reumatoidalnego zapalenia stawów nie udaje się wykryć wskazanych przeciwciał w surowicy i wówczas mówi się o seronegatywnej postaci RZS. W przypadku zapalenia stawów serologicznie negatywnego należy przeprowadzić diagnostykę różnicową, a także wziąć pod uwagę inne zapalenia stawów. Do grupy seronegatywnych zapaleń stawów zalicza się choroby, w których zmiany zapalne dotykają jelit i kręgosłupa oraz kojarzone są z łuszczycą, a więc: reaktywne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów, zapalenie stawów kręgosłupa oraz zapalenie stawów w przebiegu enteropatii. Glukozamina jest suplementem diety. Pomaga przy zapaleniu stawów i chorobie zwyrodnieniowej. Staw skokowy dolny łatwo można naruszyć. Najczęstszymi urazami stawu skokowego są skręcenia i złamania. Liście kapusty świetnie się sprawdzą na wiele dolegliwości. Możesz okładać nimi bolące kolana i piersi. Wiotkość stawów może być wrodzona. Sprawdź objawy i leczenie wiotkości stawów.
Budowa i funkcje autonomicznego układ nerwowego
Autonomiczny układ nerwowy to część układu nerwowego. Jego nerwy unerwiają narządy wewnętrzne, zaopatrując gruczoły, mięśnie gładkie i naczynia krwionośne. Został wyodrębniony ze względu na funkcje i budowę. Jego działanie powoduje reakcje, które są niezależne od woli.
Autonomiczny układ nerwowy to część układu nerwowego. Jego nerwy unerwiają narządy wewnętrzne, zaopatrując gruczoły, mięśnie gładkie i naczynia krwionośne. Został wyodrębniony ze względu na funkcje i budowę. Jego działanie powoduje reakcje, które są niezależne od woli. Jak zbudowany jest autonomiczny układ nerwowy? Autonomiczny układ nerwowy jest zbudowany z nerwów i zwojów nerwowych. Działają one niezależnie od środkowego układu nerwowego. Składają się na niego dwa przeciwstawne układy: pierwszy to układ współczulny, drugi – przywspółczulny. Obie gałęzie wykazują działanie antagonistyczne. Współczulny układ nerwowy inaczej jest nazywany sympatycznym lub pobudzającym. W skład tego układu wchodzą: ośrodki nerwowe w istocie szarej rdzenia kręgowego oraz włókna nerwowe i zwoje przykręgowe, które po obu stronach kręgosłupa współtworzą pień współczulny. Drogi nerwowe układu sympatycznego są dwuneuronowe, co oznacza, że obejmują one zarówno krótkie włókna przedzwojowe z acetylocholiną i długie włókna zazwojowe z neuroprzekaźnikiem noradrenaliną. Z kolei przywspółczulny układ nerwowy nazywany jest inaczej parasympatycznym (hamującym). Składa się on z ośrodków nerwowych, które są rozmieszczone w śródmózgowiu, odcinku krzyżowym rdzenia kręgowego, rdzeniu przedłużonym, i włókien nerwowych. Najważniejszym elementem układu przywspółczulnego jest nerw błędny, który zaopatruje narządy klatki piersiowej i brzucha, oprócz macicy, pęcherza moczowego i obwodowego odcinka okrężnicy. Drogi nerwowe tego układu są dwuneuronowe. Mediatorem w synapsach pozazwojowych jest acetylocholina. Za co odpowiada autonomiczny układ nerwowy? W sytuacji, która wymaga od człowieka podjęcia nagłej aktywności fizycznej, gałąź sympatyczna układu nerwowego mobilizuje organizm do działania. Przygotowuje go zatem do mającego za chwilę nastąpić wysiłku: walki z przeciwnikiem albo ucieczki przed niebezpieczeństwem. Można zaobserwować w tym czasie rozszerzenie się źrenic i potliwość dłoni w okolicznościach związanych z silnym napięciem. Ponadto tempo bicia serca ulega przyspieszeniu, a włosy na całym ciele jeżą się w sytuacjach stresogennych. Zadaniem części przywspółczulnej układu nerwowego jest przywrócenie organizmu do równowagi fizjologicznej po okresie zagrożenia lub gdy niebezpieczeństwo przestanie być dostrzegalne. Autonomiczny układ nerwowy wpływa ponadto na pobudzanie ślinianek do wydzielania śliny lub jej hamowania, pobudzenie gruczołów nadnerczowych. Wpływa na skurcze przewodu pokarmowego oraz kurczenie się i rozszerzanie pęcherza moczowego. Autonomiczny układ nerwowy razem z układem dokrewnym decyduje o utrzymaniu homeostazy. Zakażenia układu nerwowego są najczęściej powodowane przez bakterie i wirusy. Sprawdź choroby ośrodkowego układu nerwowego: zakażenia. Zespół Cushinga wynika z nadmiernej ilości wydzielanych hormonów. Zespół Cushinga: choroba nadnerczy, przyczyny. Stres ma za zadanie zmobilizować organizm do działania w sytuacji, która jest potencjalnie niebezpieczna. Co to jest stres: fazy stresu i jego wpływ na choroby. Sprawny ośrodkowy układ nerwowy pozwala uniknąć trudności z koncentracją i bólów mięśni. Zobacz ćwiczenia na ośrodkowy układ nerwowy. Wady wrodzone ośrodkowego układu nerwowego występują 2-3 razy na 100 000 urodzeń. Zobacz jakie mają podłoże.
Jednostronny ból głowy – co może go powodować?
Jednostronny ból głowy jest charakterystyczny dla chorób przewlekłych, takich jak migrena i dolegliwości o podłożu zwyrodnieniowym. Aby go leczyć, trzeba podjąć ścisłą współpracę z lekarzem, który dobiera odpowiednie leki na podstawie zgłaszanych objawów i czynników wywoławczych. Jednostronne bóle głowy są wskazaniem do wykonania tomografii komputerowej w celu wykluczenia tętniaka, krwotoku podpajęczynówkowego czy guza.
Jednostronny ból głowy jest charakterystyczny dla chorób przewlekłych, takich jak migrena i dolegliwości o podłożu zwyrodnieniowym. Aby go leczyć, trzeba podjąć ścisłą współpracę z lekarzem, który dobiera odpowiednie leki na podstawie zgłaszanych objawów i czynników wywoławczych. Jednostronne bóle głowy są wskazaniem do wykonania tomografii komputerowej w celu wykluczenia tętniaka, krwotoku podpajęczynówkowego czy guza. Przyczyny jednostronnego bólu głowy: migrena Jednostronne, napadowe bóle głowy to objawy typowy zwłaszcza dla migreny. Bóle migrenowe mają charakter tętniący i zlokalizowane są w rejonie skroni lub w okolicach potylicy. Migrena jest chorobą przewlekłą, która ujawnia się do 35. roku życia i występuje 3 razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. Etiologia migreny nie jest znana, badania naukowe potwierdzają jednak, że choroba ta jest dziedziczna. Napad migrenowy trwa od 4 do 72 godzin. Migrenie oprócz bólów głowy towarzyszą też inne dolegliwości, jak: nudności i wymioty, światłowstręt, zaburzenia widzenia, nadwrażliwość na dźwięki i zapachy, osłabienie łaknienia lub jadłowstręt. Po napadzie chory jest osłabiony i senny, a jego sprawność intelektualna i zdolność koncentracji ulegają pogorszeniu. Przyczyny jednostronnego bólu głowy: zwyrodnienie Jednostronne bóle głowy, które nasilają się podczas poruszania szyją lub uciskania kręgów może powodować zwyrodnienie kręgosłupa w odcinku szyjnym. Dolegliwości o podłożu zwyrodnieniowym stanowią prawie 20% przyczyn wszystkich przyczyn przewlekłego bólu głowy. Tak jak migrena, częściej dotykają kobiet niż mężczyzn oraz ujawniają się do 35.–40. roku życia. Jednostronny zwyrodnieniowy ból głowy pojawia się, kiedy dochodzi do ucisku korzeni nerwowych przez nieprawidłowo ułożone kręgi szyjne (trzy pierwsze). Najczęściej dotyka osób, których kręgosłup uległ uszkodzeniu w wypadku, zdarzają się jednak i u tych, u których doszło do skrzywienia kręgosłupa wskutek przeciążenia kręgów szyjnych. Uciskane receptory odpowiadają za unerwienie całej twarzy, dlatego jednostronnym bólom głowy mogą towarzyszyć bóle: ramion, szyi, żuchwy, gałek ocznych. Leczenie jednostronnego bólu głowy Metodami farmakologicznymi można leczyć jednostronny ból głowy tylko objawowo. Dobranie odpowiednich środków przeciwbólowych zajmuje jednak czasem całe lata, bo skuteczność leków jest zależna od indywidualnych uwarunkowań organizmu. Zdarza się też, że w wyniku regularnego przyjmowania tych samych leków organizm się uodparnia na zawarte w nich substancje przeciwbólowe. Nawracającym bólom głowy można jednak zapobiegać, trzeba tylko rozpoznać czynniki wywoławcze, które tak w przypadku migreny, jak i bólu zwyrodnieniowego mają indywidualny charakter. Migrenę mogą powodować np. niedobór snu, nagła zmiana diety, niektóre składniki diety (żółty ser, cytrusy, alkohol) lub czynniki atmosferyczne, zaś ból zwyrodnieniowy – stres, nieprawidłowe ułożenie szyi podczas snu czy też miesiączka. Cierpisz z powodu bólu stawów? Dowiedz się, jaka jest dieta w chorobie zwyrodnieniowej stawów. Masz chorobę zwyrodnieniową stawów? Sprawdź, czym są guzki Boucharda. Podejrzewasz u siebie chorobę zwyrodnieniową stawów? Zobacz, czy masz guzki Heberdena.
Choroby kręgosłupa – przyczyny zwyrodnienia kręgów szyjnych
Zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego może być następstwem wielogodzinnej pracy w pozycji siedzącej przy niewłaściwie dobranym biurku i na niewygodnym krześle. Przebywanie przez kilka godzin w niefizjologicznej pozycji naraża nasz kręgosłup na duże przeciążenia.
Zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego może być następstwem wielogodzinnej pracy w pozycji siedzącej przy niewłaściwie dobranym biurku i na niewygodnym krześle. Przebywanie przez kilka godzin w niefizjologicznej pozycji naraża nasz kręgosłup na duże przeciążenia. Przyczyny zwyrodnienia kręgosłupa szyjnego: urazy, wiek, mikrourazy, wady postawy Stany zwyrodnieniowe kręgosłupa związane ze starzeniem się organizmu rozpoczynają się od powolnej utraty wody przez krążki międzykręgowe, co powoduje ich degenerację. W konsekwencji stają się one mniej elastyczne, płaskie, podatne na urazy i deformacje. Do pozostałych przyczyn zwyrodnienia kręgosłupa szyjnego należą: urazy: szczególnie tzw. wypadki komunikacyjne, zwane urażeniem akceleracyjnym lub urazem typu trzaśnięcie biczem. Dlatego szczególnie ważne jest używanie zagłówków podczas jazdy samochodem, ponieważ pasy bezpieczeństwa nie chronią kręgosłupa w odcinku szyjnym. Wypadek może być przyczyną naciągnięć więzadeł lub uszkodzenia krążków międzykręgowych. Jeżeli w kolizji ucierpiała osoba starsza, mechaniczny uraz szyjnego odcinka kręgosłupa często prowadzi do ujawnienia dotychczas bezobjawowych zmian zwyrodnieniowych. codzienne mikrouszkodzenia i przeciążenia, takie jak np.: skoki, bieg po twardym podłożu, dźwiganie i podnoszenie ciężkich przedmiotów, niefizjologiczne obciążenia statyczno-dynamiczne, spowodowane np. spaniem na zbyt dużej poduszce, niewygodnym materacu, nieprawidłową pozycją ciała podczas pracy, nieleczone wady postawy, w szczególności skoliozy i płaskostopia, przewlekłe bóle krzyża, które często prowadzą do powstawania zwyrodnienia kręgosłupa w odcinku szyjnym, miejscowe stany zapalne tkanek otaczających kręgosłup, powodujące powstawanie na kręgach wyrośli kostnych, osteoporoza – która często bywa bezpośrednią przyczyną kompresyjnych złamań kręgosłupa, zaburzenia hormonalne i metaboliczne, otyłość i nadwaga. Po czym poznać, że masz zwyrodnienie kręgosłupa? Sprawdź. Dystonia szyi może powodować problemy z prostym trzymaniem głowy. Zobacz, czym jeszcze grozi. Wyszłaś bez szalika i teraz tego żałujesz? Zobacz domowe sposoby na przewianą szyję.
Zwyrodnienia kręgosłupa - objawy choroby zwyrodnieniowej odcinka szyjnego
Zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego dotyka wielu osób, szczególnie w starszym wieku. Jest ono skutkiem procesów degeneracyjnych kręgów szyjnych. Jednak trzeba pamiętać, że na zwyrodnienie kręgosłupa „pracujemy” już od najmłodszych lat.
Zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego dotyka wielu osób, szczególnie w starszym wieku. Jest ono skutkiem procesów degeneracyjnych kręgów szyjnych. Jednak trzeba pamiętać, że na zwyrodnienie kręgosłupa „pracujemy” już od najmłodszych lat. Bóle głowy, drętwienie kończyn, przykurcz szyi – objawy zwyrodnienia kręgosłupa szyjnego Prawidłowo działający kręgosłup szyjny to właściwie działający wzrok, słuch oraz narząd równowagi. Do najczęstszych objawów charakterystycznych dla choroby zwyrodnieniowej kręgów szyjnych należą: drętwienie – przede wszystkim ramion, rąk, karku; ból głowy, podobny do migrenowego, nasilający się przy wykonywaniu ruchów w przód i w tył, promieniujący na barki i na całą twarz, powodujący drętwienie skroni i policzków, może też być odczuwalne uczucie dławienia w gardle; ból karku, który może prowadzić do krótkotrwałych paraliżów, powodujących całkowite zesztywnienie i przykurcz szyi. W ten sposób organizm broni się przed ponownym drażnieniem receptorów bólowych, co w konsekwencji prowadzi do długotrwałych napięć mięśniowych i przeciążania pozostałych struktur kręgosłupa. W przypadku przykurczu szyi (np. głowa jest skierowana w jedną stronę po wstaniu z łóżka) nie należy na siłę go odprowadzać; omdlenia, zawroty głowy – powoduje to niewłaściwy przepływ krwi przez tętnice szyjne; wymioty; tzw. poranna sztywność szyi; osłabiona ruchomość kończyn górnych a nawet dolnych; gorsza zdolność do chwytania, problem z zaciśnięciem dłoni w pięść, obniżona sprawność precyzyjnych ruchów palców; nietrzymanie moczu, drżenie kończyn i ogólne osłabienie organizmu pojawia się w skrajnych przypadkach (jest spowodowane melopatią szyjną), wówczas choroba zwyrodnieniowa odcinka szyjnego kręgosłupa kwalifikuje się do leczenia operacyjnego. Objawy <a href="http://Zwyrodnienie%20kr%C4%99gos%C5%82upa%20szyjnego%20dotyka%20wielu%20os%C3%B3b,%20szczeg%C3%B3lnie%20w%20starszym%20wieku.%20Jest%20ono%20skutkiem%20proces%C3%B3w%20degeneracyjnych%20kr%C4%99g%C3%B3w%20szyjnych.%20Jednak%20trzeba%20pami%C4%99ta%C4%87,%20%C5%BCe%20na%20zwyrodnienie%20kr%C4%99gos%C5%82upa%20%E2%80%9Epracujemy%E2%80%9D%20ju%C5%BC%20od%20najm%C5%82odszych%20lat.%20%20%20B%C3%B3le%20g%C5%82owy,%20dr%C4%99twienie%20ko%C5%84czyn,%20przykurcz%20szyi%20%E2%80%93%20objawy%20zwyrodnienia%20kr%C4%99gos%C5%82upa%20szyjnego%20%20Prawid%C5%82owo%20dzia%C5%82aj%C4%85cy%20kr%C4%99gos%C5%82up%20szyjny%20to%20w%C5%82a%C5%9Bciwie%20dzia%C5%82aj%C4%85cy%20wzrok,%20s%C5%82uch%20oraz%20narz%C4%85d%20r%C3%B3wnowagi.%20Do%20najcz%C4%99stszych%20objaw%C3%B3w%20charakterystycznych%20dla%20choroby%20zwyrodnieniowej%20kr%C4%99g%C3%B3w%20szyjnych%20nale%C5%BC%C4%85:%20-%20dr%C4%99twienie%20%E2%80%93%20przede%20wszystkim%20ramion,%20r%C4%85k,%20karku,%20-%20b%C3%B3l%20g%C5%82owy,%20podobny%20do%20migrenowego,%20nasilaj%C4%85cy%20si%C4%99%20przy%20wykonywaniu%20ruch%C3%B3w%20w%20prz%C3%B3d%20i%20w%20ty%C5%82,%20promieniuj%C4%85cy%20na%20barki%20i%20na%20ca%C5%82%C4%85%20twarz,%20powoduj%C4%85cy%20dr%C4%99twienie%20skroni%20i%20policzk%C3%B3w,%20mo%C5%BCe%20te%C5%BC%20by%C4%87%20odczuwalne%20uczucie%20d%C5%82awienia%20w%20gardle,%20-%20b%C3%B3l%20karku,%20kt%C3%B3ry%20mo%C5%BCe%20prowadzi%C4%87%20do%20kr%C3%B3tkotrwa%C5%82ych%20parali%C5%BC%C3%B3w,%20powoduj%C4%85cych%20ca%C5%82kowite%20zesztywnienie%20i%20przykurcz%20szyi.%20W%20ten%20spos%C3%B3b%20organizm%20broni%20si%C4%99%20przed%20ponownym%20dra%C5%BCnieniem%20receptor%C3%B3w%20b%C3%B3lowych,%20co%20w%20konsekwencji%20prowadzi%20do%20d%C5%82ugotrwa%C5%82ych%20napi%C4%99%C4%87%20mi%C4%99%C5%9Bniowych%20i%20przeci%C4%85%C5%BCania%20pozosta%C5%82ych%20struktur%20kr%C4%99gos%C5%82upa.%20W%20przypadku%20przykurczu%20szyi%20(np.%20g%C5%82owa%20jest%20skierowana%20w%20jedn%C4%85%20stron%C4%99%20po%20wstaniu%20z%20%C5%82%C3%B3%C5%BCka)%20nie%20nale%C5%BCy%20na%20si%C5%82%C4%99%20go%20odprowadza%C4%87.%20-%20omdlenia,%20zawroty%20g%C5%82owy%20%E2%80%93%20powoduje%20to%20niew%C5%82a%C5%9Bciwy%20przep%C5%82yw%20krwi%20przez%20t%C4%99tnice%20szyjne,%20-%20wymioty,%20-%20tzw.%20poranna%20sztywno%C5%9B%C4%87%20szyi,%20-%20os%C5%82abiona%20ruchomo%C5%9B%C4%87%20ko%C5%84czyn%20g%C3%B3rnych%20a%20nawet%20dolnych,%20-%20gorsza%20zdolno%C5%9B%C4%87%20do%20chwytania,%20problem%20z%20zaci%C5%9Bni%C4%99ciem%20d%C5%82oni%20w%20pi%C4%99%C5%9B%C4%87,%20obni%C5%BCona%20sprawno%C5%9B%C4%87%20precyzyjnych%20ruch%C3%B3w%20palc%C3%B3w,%20-%20nietrzymanie%20moczu,%20dr%C5%BCenie%20ko%C5%84czyn%20i%20og%C3%B3lne%20os%C5%82abienie%20organizmu%20pojawia%20si%C4%99%20w%20skrajnych%20przypadkach%20(jest%20spowodowane%20melopati%C4%85%20szyjn%C4%85),%20w%C3%B3wczas%20choroba%20zwyrodnieniowa%20odcinka%20szyjnego%20kr%C4%99gos%C5%82upa%20kwalifikuje%20si%C4%99%20do%20leczenia%20operacyjnego.%20%20Objawy%20zwyrodnienia%20kr%C4%99gos%C5%82upa%20w%20odcinku%20szyjnym%20nasilaj%C4%85%20si%C4%99%20w%20sytuacjach%20takich,%20jak%20zm%C4%99czenie,%20stres,%20wyzi%C4%99bienie%20organizmu,%20przeci%C4%85%C5%BCenie%20(np.%20d%C5%82ugie%20pozostawanie%20w%20jednej%20pozycji%20%E2%80%93%20podczas%20jazdy%20samochodem).%20Szczeg%C3%B3lnie%20w%20pocz%C4%85tkowej%20fazie%20rozwoju%20choroby,%20dolegliwo%C5%9Bci%20b%C3%B3lowe%20mog%C4%85%20mie%C4%87%20charakter%20tymczasowy,%20dlatego%20cz%C4%99sto%20bywaj%C4%85%20przypisywane%20innym%20schorzeniom.%20Nie%20nale%C5%BCy%20lekcewa%C5%BCy%C4%87%20tych%20objaw%C3%B3w,%20poniewa%C5%BC%20zwyrodnienie%20kr%C4%99gos%C5%82upa%20szyjnego%20mo%C5%BCe%20w%20konsekwencji%20doprowadzi%C4%87%20do%20znacznego%20ograniczenia%20ruchomo%C5%9Bci%20ko%C5%84czyn%20a%20nawet%20trwa%C5%82ego%20parali%C5%BCu." target="_blank" rel="nofollow noopener">zwyrodnienia kręgosłupa w odcinku szyjnym nasilają się w sytuacjach takich, jak zmęczenie, stres, wyziębienie organizmu, przeciążenie (np. długie pozostawanie w jednej pozycji – podczas jazdy samochodem). Szczególnie w początkowej fazie rozwoju choroby, dolegliwości bólowe mogą mieć charakter tymczasowy, dlatego często bywają przypisywane innym schorzeniom. Nie należy lekceważyć tych objawów, ponieważ zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego może w konsekwencji doprowadzić do znacznego ograniczenia ruchomości kończyn a nawet trwałego paraliżu. Dystonia szyi może powodować problemy z prostym trzymaniem głowy. Zobacz, czym jeszcze grozi. Wyszłaś bez szalika i teraz tego żałujesz? Zobacz domowe sposoby na przewianą szyję. Ból szyi może oznaczać poważne dolegliwości. Dowiedz się, czy to nie zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego.
Jałowa martwica kości to bardzo poważna choroba, w której dochodzi do całkowitego zniszczenia tkanki kostnej, z powodu jej nieprawidłowego ukrwienia. Do takiego stanu prowadzą zakrzepy i zatory zlokalizowane w kości, która zaczyna obumierać.
Jałowa martwica kości to bardzo poważna choroba, w której dochodzi do całkowitego zniszczenia tkanki kostnej, z powodu jej nieprawidłowego ukrwienia. Do takiego stanu prowadzą zakrzepy i zatory zlokalizowane w kości, która zaczyna obumierać. Martwica kości – przyczyny Najczęściej trudno jednoznacznie ustalić przyczynę doprowadzającą do martwicy kości. Jest to szczególnie skomplikowane w przypadku dzieci. Główny czynnik prowadzący do powstawania jałowej martwicy kości to nieprawidłowe ukrwienie. Jest ono spowodowane: zatorem, zakrzepem, innym czynnikiem zaburzającym przepływ krwi, np. lekami. Na wystąpienie martwicy kości szczególnie narażone są osoby, które: przyjmują leki: steroidy (zaburzają one przepływ krwi), cierpią na chorobę nowotworową i przyjmują chemioterapię, są predysponowane genetycznie, mają zaburzenia hormonalne, chorują na: cukrzycę, toczeń układowy, choroby zapalne i zwyrodnieniowe stawów, zaburzenia krzepliwości krwi, anemię sierpowatą oraz chorobę kesonową, nadużywają alkoholu i papierosów. Obrzęk, unieruchomienie stawu, ból podczas ucisku – objawy martwicy jałowej kości Ogólny stan osoby, u której rozwija się jałowa martwica kości na ogół jest dobry. Początkowo nie zauważa ona żadnych niepokojących symptomów. Jałowa martwica kości rozpoczyna się bólem wysiłkowym, który ustaje w spoczynku. Jeżeli chorobą objęta jest kończyna dolna wówczas występuje mimowolne utykanie w czasie chodzenia oraz niemożność zginania lub prostowania nogi. Może też wystąpić obrzęk i ból pojawiający się w momencie ucisku kości lub stawu zajętego przez proces chorobowy. W przypadku zniekształcenia krążków kręgowych (guzki Schmorla) w chorobie Scheuermanna dochodzi do stopniowego przygarbienia i zaokrąglania pleców, co ogranicza sprawność ruchową i prowadzi do zmian neurologicznych. Ostateczne unieruchomienie kończyny lub stawu w końcowej fazie choroby prowadzi do stopniowego zaniku okolicznych mięśni i deformacji całej sylwetki. Jak zapobiec osteoporozie? Profilaktyka osteoporozy: dieta, ćwiczenia, styl życia. Podczas choroby dieta jest niezwykle istotna. Jak wzmocnić kości - dieta w osteoporozie. Dbaj o siebie, chorując na osteoporozę. Leczenie osteoporozy, farmakologiczne i naturalne, to bardzo ważna sprawa. Zadbaj o swoje kości! Oto diagnoza i leczenie jałowej martwicy kości. Słyszałaś o gruźlicy kości? Przeczytaj o przyczynach, objawach i leczeniu gruźlicy kości.
Skuteczne metody leczenia dny moczanowej
Dna moczanowa to odmiana artretyzmu. Powoduje palący ból w stawach, który zwykle pojawia się nocą. Dieta uboga w puryny, regularny wysiłek fizyczny i witamina C pomogą w walce ze skazą moczanową.
Dna moczanowa to odmiana artretyzmu. Powoduje palący ból w stawach, który zwykle pojawia się nocą. Dieta uboga w puryny, regularny wysiłek fizyczny i witamina C pomogą w walce ze skazą moczanową. Palący ból stawów, czyli dna moczanowa Odmianą artretyzmu jest dna moczanowa – zapalenie grupy stawów (kończyn górnych i dolnych). Jest to efekt kumulacji kwasu moczowego we krwi (hiperurykemii). Kwas gromadzi się w jamie stawowej w postaci kryształków, które drażnią i powodują ból. Skaza moczanowa objawia się obrzękiem i miejscową gorączką w stawie dotkniętym schorzeniem. Zapalenie stawu śródstopo-paliczkowego dużego palucha u nogi to podagra – najczęściej występujący rodzaj dny moczowej. Przyczyny dny moczanowej to zwykle zła dieta, uwarunkowania genetyczne lub zaburzenia zdolności wydalania moczu. Dieta i leczenie dny moczanowej farmaceutykami Mimo silnego bólu towarzyszącego początkowym stadiom dny moczanowej, daje się ona szybko wyleczyć. W łagodnych przypadkach do wyleczenia bądź zmniejszenia ryzyka wystąpienia kolejnych objawów wystarczy właściwa dieta. Osoby zmagające się z palącym problemem stawów powinny przede wszystkim odstawić chipsy i posiłki typu fast food. Należy też przestać zażywać aspirynę, ponieważ utrudnia usuwanie kwasu moczowego z organizmu. W codziennym jadłospisie znajdują się puryny – związki chemiczne, które odpowiadają za powstawanie kwasu moczowego w organizmie. Dieta bogata w te związki podnosi poziom kwasu i powoduje powstanie lub atak dny moczanowej. Składniki, które należy ograniczać ze względu na wysoką zawartość puryn: piwo, tłuste sosy, dziczyzna, śledzie, sardynki, wątroba, mózg, nerki, wieprzowina, jagnięcina wołowina. Średnią zawartość puryn posiadają: kiełki pszenicy, płatki owsiane, owoce morza otręby pszenne. Produkty bezpieczne o bardzo niskiej wartości puryn to: czekolada, kakao, zielone warzywa, pomidory, niepełnoziarniste pieczywo, masło, sery, maślanka, jaja, orzechy. Ryzyko wystąpienia dny moczanowej neutralizują produkty mleczne, dlatego dobrze, aby w diecie pojawiły się jogurty i mleko. Warto zadbać o właściwy poziom witaminy C. Codzienne jej zażywanie (1500 mg) zmniejsza ryzyko wystąpienia dny moczanowej o 45%. Mniejsza dawka tłuszczów i kalorii oraz wprowadzanie codziennych ćwiczeń pomoże zwalczyć ryzyko wystąpienia skazy moczanowej i podagry. W przypadku przewlekłych ataków skazy moczanowej niezbędne jest podjęcie leczenia, które uchroni przed powikłaniami – trwałym uszkodzeniem stawów, chrząstek i nerek. Pierwszym krokiem w leczeniu ostrych napadów choroby jest przypisanie przez lekarza leków przeciwbólowych. Są to głównie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Ulga przychodzi po ok. 4 godzinach, a długość leczenia to zwykle 1-2 tygodnie. Najczęściej wybierane NLPZ to ibuprofen i indometacyna. Środki te nie są wskazane dla osób z niewydolnością serca i nerek i osób cierpiących na krwawienie z przewodu pokarmowego. Innym popularnym preparatem łagodzącym jest kolchicyna – środek przeciwzapalnegy. Jest ona alternatywą dla osób, które nie tolerują NLPZ. Należy zachować ostrożność, ponieważ zdarza się, że występują po niej skutki uboczne (zaburzenia pracy żołądka lub jelit) i wchodzi w interakcje z innymi przyjmowanymi lekami (np. erytromycyną i atorwastatyną). Kolejnym etapem leczenia może być wstrzyknięcie w chory staw korykosteroidów – pomagają zmniejszyć ból i stan zapalny nawet przy bardzo ostrych napadach. Sposób postępowania ze skazą moczanową jest uzależniony od tego na jakim etapie choroby jesteś – w trakcie ataku czy podczas próby kontroli przyszłych napadów. Postępowanie w trakcie ataku dny moczanowej lub podagry Przede wszystkim zabezpiecz chory staw – delikatnie ułóż go w stanie spoczynku. Napięcie mięśni i narażenie na dotyk spowoduje dodatkowe cierpienie i palący ból. Aby zmniejszyć obrzęk możesz obłożyć staw lodem. Przyjmij leki zgodnie z zaleceniem lekarza. Jak zapobiegać atakom dny moczanowej? Kontroluj swoją wagę, ogranicz spożywanie mięs, alkoholu i owoców morza. Do planu dnia wprowadź regularne wykonywanie ćwiczeń. Złagodzisz ból związany z atakami dny moczanowej, jeśli każdego dnia będziesz kilkakrotnie okładać staw woreczkiem z lodem przez ok. 20-30 minut. Nawrotom ataków dny moczanowej można zapobiegać stosując środki obniżające ilość kwasu moczowego w surowicy krwi przepisane przez lekarza. Skąd bierze się artretyzm? Jakie są przyczyny dny moczanowej? Co jeść przy podagrze? Dieta niskopurynowa - zastosowanie, produkty zalecane i nie. Skąd wiadomo, że ból stawów to coś poważnego? Objawy dny moczanowej i podagry.
Dobór materaca – twardość, materiał, strefy twardości
Materace do spania należy dobierać odpowiednio do swojej wagi, pozycji w jakiej śpimy oraz wielkości łóżka. Do wyboru są materace piankowe, lateksowe i sprężynowe.
Materace do spania należy dobierać odpowiednio do swojej wagi, pozycji w jakiej śpimy oraz wielkości łóżka. Do wyboru są materace piankowe, lateksowe i sprężynowe. Materac twardy czy miękki – który jest zdrowszy? Popularna jest opinia, że najlepszy materac jest jak najtwardszy. Jest to pogląd z czasów, kiedy do produkcji materaców używano sprężyn bonnelowych i trawy morskiej, przez co twardość utożsamiano z jakością. Materac nie powinien być ani zbyt twardy, ani zbyt miękki dla używającej go osoby. Jeżeli kupujemy materac w sklepie najlepiej się na nim położyć – jeżeli jest taka możliwość – i przetestować kilka modeli. Materac dobieramy do budowy własnego ciała, tak by było ono odpowiednio podparte. Pod uwagę należy brać tzw. ergonomię spania czyli pozycję śpiącego i ułożenie kręgosłupa w danej pozycji. W pozycji leżącej kręgosłup ma być ułożony w linii prostej. Pozycja na wznak to kręgosłup wygięty w kształcie litery „S” - patrząc z boku. Podczas leżenia na prawidłowo dobranym materacu żadna część ciała ani kręgosłup nie powinny boleć. Śpisz na wznak, na boku, czy na brzuchu – dobierz materac do pozycji Osoby śpiące na boku powinny wybierać materace bardziej elastyczne, tak aby ramiona i biodra bez problemu zagłębiały się w materac. Ci, którzy wolą spać na brzuchu i na plecach mogą wybrać materac nieco twardszy. Jeżeli materac jest dla nas za miękki, to ciało się w nim zapada, a zmiana pozycji wymaga wysiłku, w rezultacie czego mięśnie będą nadmiernie pracować w celu podtrzymania źle ułożonego kręgosłupa. Zbyt twardy materac to złe krążenie krwi w miejscach ucisku, mięśnie pleców i karku pracują całą noc, aby utrzymać kręgosłup we właściwej linii. Złe ułożenie powoduje częste zmiany pozycji podczas spania. Twardość materaca sprawdzamy wkładając dłoń pod plecy (leżąc na wznak) w odcinku lędźwiowym. Jeżeli materac jest za twardy wówczas bez trudu dłoń się tam zmieści, jeżeli jest za miękki - ze wsunięciem dłoni będzie kłopot. Odpowiednia twardość materaca to taka, gdy czujemy lekki opór podczas wsuwania dłoni pod plecy. Materac powinien być dobrany do wzrostu osoby go użytkującej w taki sposób, aby podczas leżenia na wznak miała co najmniej 10 cm zapasu z każdej strony, więc długość materaca powinna być minimum 20 cm większa od naszego wzrostu. Strefy twardości materaca Materace dzieli się na jedno, trzy, pięcio i siedmiostrefowe. Jest to podział na strefy o różnej twardości, tak, aby ciało było właściwie ułożone a kręgosłup zachował swoją anatomiczną krzywiznę. Strefy twardości są podzielone tak, żeby te części ciała które potrzebują większej twardości nie cierpiały na rzecz tych, którym niezbędny jest większy komfort. Materace jednostrefowe, to materace o identycznej budowie na całej długości. Im więcej stref tym bardziej precyzyjne dopasowanie, lepszy komfort podczas spania i większe właściwości rehabilitacyjne materaca, a co za tym idzie – wyższa cena. Często jednak jest tak, że strefy twardości projektowane są dla osób o średnim wzroście i przy założeniu, że śpią one w jednej pozycji, dlatego powinniśmy kierować się przede wszystkim zdrowym rozsądkiem i własnymi preferencjami. Materace do spania – lateks, pianki czy sprężyny – który wybrać? Materace sprężynowe kieszeniowe bardzo dobrze dopasowują się do kształtu ciała lecz trudniej na nich zmienić pozycję podczas spania. Dlatego szczególnie polecane są dla osób śpiących na boku. Materace piankowe i lateksowe są cieńsze i twardsze, przez co wydają się być stworzone dla osób śpiących na brzuchu i na wznak. Często bolą cię plecy? Jaki materac wybrać na problemy z kręgosłupem? Wzmocnij swoje plecy! Oto proste ćwiczenia rozciągające kręgosłup.
Jak przedłużyć sprawność osoby chorej na Parkinsona?
Choroba Parkinsona to nieuleczana zwyrodnieniowa choroba układu nerwowego. Prowadzi do postępującej niesprawności, a co za tym idzie – uzależnienia się od pomocy innych.
Choroba Parkinsona to nieuleczana zwyrodnieniowa choroba układu nerwowego. Prowadzi do postępującej niesprawności, a co za tym idzie – uzależnienia się od pomocy innych. Zasady wykonywania ćwiczeń w chorobie Parkinsona Celem ćwiczeń jest wzmocnienie mięśni odpowiadających za prawidłową postawę ciała, czyli mięśni brzucha, grzbietu, ud i pośladków. Ćwiczenia pomagają zachować elastyczność kręgosłupa, zapobiegać przykurczom mięśni i poprawić perystaltykę jelit. Regularne ćwiczenie w chorobie Parkinsona pomaga utrzymać ogólną sprawność fizyczną i samodzielność w wykonywaniu codziennych czynności. Ma także duże znaczenie dla poprawy samopoczucia i ułatwienia zasypiania. Ćwiczenia w chorobie Parkinsona zawsze powinny być dostosowane do stanu i kondycji osoby chorej oraz do etapu choroby. Spośród proponowanych ćwiczeń należy wybrać te, które są możliwe do wykonania. Należy ćwiczyć codziennie w porze, kiedy sprawność jest najwyższa, a samopoczucie najlepsze. Strój nie powinien krępować ruchów, ćwiczenia najlepiej wykonywać na twardym podłożu, na przykład podłodze przykrytej matą lub kocem. Ćwiczenia należy powtarzać od kilku do dwudziestu razy, w zależności od możliwości fizycznych osoby chorej na Parkinsona, z czasem należy zwiększyć liczbę ćwiczeń i powtórzeń. Czas trwania gimnastyki powinien wynosić od kilkunastu minut do pół godziny, przy czym powinien być stopniowo wydłużany. W przypadku dobrego samopoczucia i stanu zdrowia, można wykonywać ćwiczenia dwa razy dziennie. Wszystkie ruchy powinny być wykonywane w sposób płynny i łagodny. Ćwiczenia wykonuje się: od pozycji niskich do wysokich, czyli od leżenia do stania; od ruchów prostych do bardziej złożonych; od dużych stawów do małych. Ćwiczenia relaksacyjne i oddechowe Każdą gimnastykę należy poprzedzić ćwiczeniami relaksacyjnymi, by rozluźnić mięśnie i przygotować je do dalszej pracy. Przykładowe ćwiczenia relaksacyjne: Usiądź wygodnie i wyprostuj się, stopy ustaw na podłodze na szerokości bioder. Ręce ułóż swobodnie na bokach albo kolanach, wyprostuj kark; zegnij mocno palce nóg, zatrzymaj je na kilka sekund i puść; stopy postaw płasko na podłodze. Dociśnij naprzemiennie lewą i parą stopę po 3 sekundy aż poczujesz napięcie i rozluźnienie ud; wciśnij z całych sił uda i pośladki w siedzenie, wytrzymaj 3 sekundy i rozluźnij; wciągnij brzuch, napnij jego mięśnie i wytrzymaj 3 sekundy, rozluźnij; ściągnij łopatki, wypchnij klatkę piersiową na 3 sekundy, rozluźnij; unieś ręce na wysokości barków, utrzymaj 3 sekundy i opuść; zaciśnij pięści na 3 sekundy i zwolnij uścisk; opuść głowę na klatkę piersiową, odchyl powoli do tyłu. Następnie pochyl w kierunku lewego barku, potem do prawego. Przygotuj koc i małą poduszkę, połóż się wygodnie na plecach, pod kolana podłóż zwinięty w rulon koc, a pod głowę poduszkę. Ręce ułóż wzdłuż ciała dłońmi na zewnątrz, zamknij oczy. Ćwiczenia oddechowe w chorobie Parkinsona mają przede wszystkim zwiększyć ruchomość klatki piersiowej i przepony, a co za tym idzie polepszyć sprawność wentylacyjną. Są stosowane także przy zaburzeniach mowy, często towarzyszących chorobie Parkinsona. Przykładowe ćwiczenia oddechowe: dmuchanie przez słomkę do butelki z wodą; dmuchanie na płomień świecy; dmuchanie baniek mydlanych. Ćwiczenia usprawniające – przykład: Połóż się na plecach, wyprostuj nogi, ręce rozłóż na bok. Dotnij prawą ręką lewej nogi, głowa podąża za tym ruchem, staw łokciowy wyprostowany. Następnie wykonaj ten sam ruch w stronę przeciwną. Ugnij nogi w kolanach, ręce wzdłuż ciała. Przenieś dłonie przodem w górę, dotknij wierzchem dłoni materaca i połóż ponownie wzdłuż ciała. Wykonaj klęk podparty, rozstaw kolana na wysokości miednicy. Unoś na przemian pracą i lewą nogę, pamiętając, by byłą wyprostowana w kolanie. Ćwiczenia, których celem jest pobudzenie przykurczonych mięśni, mogą początkowo wywoływać ból. Z czasem wraz z regularnymi ćwiczeniami ból zniknie. Najważniejsza w ćwiczeniach w chorobie Parkinsona jest systematyczność! Tylko regularna gimnastyka pomoże utrzymać sprawność fizyczną. Komórki nerwowe występujące w istocie czarnej wytwarzają dopaminę – jej niedobór w tych rejonach mózgu wywołuje zmiany zwyrodnieniowe mózgu. Poznaj podstawowe objawy choroby Parkinsona. Osoby cierpiące na Parkinsona w miarę postępu choroby potrzebują coraz więcej kalorii, ponieważ drżenie mięśni pozbawia ich siły. Dieta w chorobie Parkinsona, jest istotnym elementem leczenia.
Zapalenie korzonków to potoczna nazwa rwy kulszowej, która doskwiera zwłaszcza mężczyznom po 30. roku życia. Objawy korzonków są niezwykle dokuczliwe – wiążą się nie tylko z silnym bólem, ale także z trudnościami w poruszaniu. Rwy kulszowej wymaga leczenia – nawracające dolegliwości prowadzą do rozwoju zmian kostnych oraz powikłań neurologicznych.
Zapalenie korzonków to potoczna nazwa rwy kulszowej, która doskwiera zwłaszcza mężczyznom po 30. roku życia. Objawy korzonków są niezwykle dokuczliwe – wiążą się nie tylko z silnym bólem, ale także z trudnościami w poruszaniu. Rwy kulszowej wymaga leczenia – nawracające dolegliwości prowadzą do rozwoju zmian kostnych oraz powikłań neurologicznych. Skąd się bierze ból korzonków? Źródłem bólu korzonków są pęczki włókien nerwowych, które odchodzą od rdzenia kręgowego i układają się wzdłuż kręgosłupa pomiędzy kolejnymi kręgami – od szyjnych po lędźwiowe. Mianem rwy kulszowej określa się zespół objawów występujących w momencie nacisku na którykolwiek z tych nerwów. Nacisk taki może mieć podłoże fizyczne (np. napięcie mięśniowe), może też być spowodowany stanem zapalnym lub infekcją. U kogo najczęściej występuje rwa kulszowa? Ryzyko pojawienia się rwy kulszowej jest największe u tych, którzy nadmiernie obciążają swój kręgosłup. Szkodliwe dla kręgosłupa może być jednak każde stanowisko pracy – nadwerężać go mogą: dźwiganie ciężarów, praca w pozycji pochylonej, całodniowe stanie, np. za sklepową ladą, długie godziny spędzone za biurkiem. Innymi przyczynami zapalenia korzonków mogą być zwyrodnienia i urazy, w wyniku których pojedyncze dyski wystają poza oś kręgosłupa i zaczynają uciskać włókna nerwowe. Rwę kulszową mogą też spowodować nagły, intensywny wysiłek fizyczny lub wystawianie okolic lędźwiowo-krzyżowych na działanie niskiej temperatury, np. poprzez leżenie na ziemi. Narażone na zapalenie korzonków są także te osoby, których dieta zawiera mało witamin, soli mineralnych i wapnia. Objawy zapalenia korzonków Zapalenie korzonków można pomylić z bólem nerek czy lumbago. Istnieją jednak objawy, które pozwalają z niemal stuprocentowym prawdopodobieństwem stwierdzić, że mamy do czynienia z rwą kulszową: Ból kończyny dolnej i okolicy lędźwiowej, promieniujący do uda i pośladka. Parestezje, czyli zaburzenia czucia w udzie, stopie lub łydce, objawiające się mrowieniem, swędzeniem, drętwieniem i wrażeniem wbijania szpilek w skórę. Nasilenie bólu podczas próby Valsalvy, czyli w momencie wykonania mocnego wydechu przy zamkniętych ustach. Osłabiony odruch skokowy i kolanowy. Objaw Lasègue’a, czyli ból tylnej części uda przy podnoszeniu nogi wyprostowanej w stawie kolanowym, który nasila się podczas zginania grzbietu stopy. Ból środkowej części stopy i palucha. Osłabienie mięśni palców, kostki, uda i łydki (trudności w staniu na palcach).