Leki przeciwbólowe są jednymi z najczęściej zażywanych w Polsce. Oprócz skutków ubocznych, o których mówią ulotki, mogą one również czasowo wpływać na psychikę człowieka, zmieniając sposób, w jaki odczuwa on emocje.
Leki przeciwbólowe są jednymi z najczęściej zażywanych w Polsce. Oprócz skutków ubocznych, o których mówią ulotki, mogą one również czasowo wpływać na psychikę człowieka, zmieniając sposób, w jaki odczuwa on emocje. Takie działanie leków przeciwbólowych może wpływać na relacje między partnerami. Warto zwrócić uwagę na to, aby nie zażywać ich bez potrzeby. Leki przeciwbólowe wpływają na emocje Badania przeprowadzone na Uniwersytecie w Ohio sugerują, że leki przeciwbólowe wpływają nie tylko na odczuwanie bólu fizycznego przez człowieka, ale również na jego psychikę. Z jednej strony zmniejszają one również ból psychiczny, osoby która je zażywa, więc w pewnym stopniu mogą one polepszać u niej nastrój. Z drugiej jednak strony zmniejszają one też zdolność do odczuwania przyjemności. Nie są więc cudownym panaceum na ból i smutki, ponieważ przytępiają one siłę, z jaką odczuwamy wszystkie emocje. Leki przeciwbólowe a empatia w związku Co więcej, okazało się, że leki przeciwbólowe wpływają też na sposób, w jaki odczuwana jest empatia. Ponieważ własne odczucia bólowe i emocje osób je przyjmujących są przytępione, wydaje im się, że u innych działa to podobnie. Z tego powodu są bardziej obojętni na ból czy emocje innych osób – nie dostrzegają go lub oceniają o wiele słabiej. Czy przewlekłe branie leków przeciwbólowych może wywołać kryzys w związku? W przypadku niektórych dolegliwości ból bywa tak silny, że trzeba przyjmować leki przeciwbólowe przez dłuższy okres czasu.Skoro będzie to miało wpływ na emocje i empatię osoby je zażywającej, jest prawdopodobne, że może wywołać lub pogłębić kryzys w związku. Dobrze, żeby partner chorej osoby pamiętał o tym, w jaki sposób mogą działać leki przeciwbólowe i starał się unikać w tym okresie kłótni oraz nie brał przesadnie do siebie zmiany w zachowaniu bliskiej osoby. Jak rozmawiać z dziewczyną w trakcie okresu? Wielu mężczyzn zastanawia się jak rozmawiać z dziewczyną w trakcie okresu i czy istnieje na to prosty przepis. Warto pamiętać, że w tym czasie nie tylko doświadcza ona wahań hormonalnych, bólu czy łatwiej się męczy. Może również być pod wpływem środków przeciwbólowych, które sprawią, że słabiej będzie odczuwała emocje czy empatię i trudniej będzie jej wchodzić w kontakt. Dlatego z przeprowadzaniem poważnych rozmów warto poczekać przez parę dni.
Przesilenie wiosenne – co to jest i jak je rozpoznać? Objawy przesilenia wiosennego
Przesilenie wiosenne to nazwa zespołu symptomów występujących wczesną wiosną (marzec, kwiecień. Wiele osób zauważa wówczas u siebie pogorszenie samopoczucia, osłabienie i brak witalności. Bardzo ważne jest, żeby nigdy nie bagatelizować takich objawów i w momencie, gdy pomimo podjęcia środków zaradczych utrzymują się dłużej niż 4 tygodnie zgłosić się do specjalisty.
Przesilenie wiosenne to nazwa zespołu symptomów występujących wczesną wiosną (marzec, kwiecień. Wiele osób zauważa wówczas u siebie pogorszenie samopoczucia, osłabienie i brak witalności. Bardzo ważne jest, żeby nigdy nie bagatelizować takich objawów i w momencie, gdy pomimo podjęcia środków zaradczych utrzymują się dłużej niż 4 tygodnie zgłosić się do specjalisty. Z wiosennym zmęczeniem można walczyć na wiele sposobów. Do najbardziej skutecznych należą: zmiana diety i aktywność fizyczna. Co wpływa na pojawienie się wiosennego przesilenia? Wahania temperatur, zmiana czasu, wzmożone pylenie roślin, wzrost nasłonecznienia w ciągu dnia – to główne powody odczuwania symptomów wiosennego przesilenia. Ponadto należy również pamiętać, że w czasie zimy organizm przyzwyczaja się do małej dawki ruchu i przebywania na świeżym powietrzu. Dotyczy to szczególnie osób, które są mało aktywne fizycznie. Zegar biologiczny każe odpocząć po zimie, dlatego jako miesiące najlepsze na urlop są wskazywane te w czasie przesileń, zarówno wiosennego, jak i jesiennego, czyli odpowiednio: marzec i kwiecień oraz listopad. Oprócz tego zmienia się częstotliwość oddychania (na wyższą) co skutkuje szeregiem rozmaitych zmian w układzie hormonalnym, krwionośnym i nerwowym. Ma to bezpośredni wpływ na ogólne samopoczucie i niestety – również na wystąpienie objawów przesilenia wiosennego. Objawy przesilenia wiosennego Do najczęściej występujących symptomów wiosennego przesilenia zalicza się: obniżenie sprawności fizycznej – szybka męczliwość, ogólne złe samopoczucie, w szczególności psychiczne, osłabienie, skurcze mięśni, nadmierne wypadanie włosów, poczucie rezygnacji i smutku. potrzeba długiego snu, senność w ciągu dnia, przewlekłe zmęczenie, rozdrażnienie i niepokój, apatia, dolegliwości ze strony układu pokarmowego, częste bóle głowy, spadek odporności – częste infekcje, trudności z koncentracją, wahania nastroju. Jeżeli dochodzi do współwystępowania kilku, a nawet wszystkich objawów, warto podjąć środki zaradcze. Utrzymujący się długo stan obniżonego nastroju może przejść w depresję lub tzw. depresję sezonową. Paradoksalnie dochodzi do tego, że zamiast cieszyć się pierwszymi oznakami długo wyczekiwanej wiosny, pojawia się stan przygnębienia. Przesilenie wiosenne utrzymuje się przez około miesiąc, po tym czasie organizm adaptuje się do nowych warunków, nastrój ulega wyrównaniu, a ogólne samopoczucie znacznej poprawie.
Nadczynność tarczycy w wynikach badań krwi – normy TSH, ft3 i ft4, interpretacja wyników
Wyniki badań w nadczynności tarczycy są ważne do diagnozy i podczas leczenia w celu monitorowania jego skuteczności. Podstawowymi badaniem pozwalającym wykryć nieprawidłowości w pracy tarczycy jest badania TSH. Gdy jego wynik jest nieprawidłowy, bada się też ft3 i ft4.
Wyniki badań w nadczynności tarczycy są ważne do diagnozy i podczas leczenia w celu monitorowania jego skuteczności. Podstawowymi badaniem pozwalającym wykryć nieprawidłowości w pracy tarczycy jest badania TSH. Gdy jego wynik jest nieprawidłowy, bada się też ft3 i ft4. Nadczynność tarczycy najczęściej jest skutkiem choroby Gravesa-Basedowa (choroby autoimmunologicznej), guzów tego gruczołu lub zapalenia. Może być objawem gruczolaka przysadki mózgowej. Niekiedy nadczynność tarczycy jest skutkiem ubocznym stosowania niektórych leków. Nadczynność tarczycy: wyniki badań krwi TSH, ft3 i ft4 Podstawowym badaniem weryfikującym podejrzenia zaburzeń pracy tarczycy jest badanie TSH, czyli tyreotropiny. Norma TSH wynosi od 0,23 do 4,0 (lub do 5) mikrojednostek na mililitr krwi (µU/ml). O nadczynności tarczycy świadczy wynik poniżej dolnej granicy normy. Na jego podstawie zleca się wykonanie kolejnych badań krwi na hormony, by zweryfikować choroby tarczycy (lub przysadki mózgowej). Gdy wynik TSH jest nieprawidłowy (zbyt niski), wykonuje się badania ft3 i ft4, czyli odpowiednio wolnej trójjodotyroniny i wolnej tyroksyny. Te dwa hormony pozwalają stwierdzić konkretną chorobę tarczycy (niedoczynność lub nadczynność). Prawidłowe wyniki ft4 powinny mieścić się w przedziale od 10 do 25 pikomoli na litr krwi (pmol/l). Norma fT3 wynosi od 2,25 do 6 pmol/l. O nadczynności tarczycy świadczą niskie TSH i jednocześnie wysokie ft3 i ft4. Podczas interpretacji wyników badań na nadczynność tarczycy należy zwrócić uwagę na jednostki i zakres referencyjny, ponieważ mogą się one różnić w zależności od laboratorium. Leczenie nadczynności tarczycy Pierwszym wyborem w leczeniu nadczynności tarczycy najczęściej są leki hamujące wytwarzanie hormonów połączone z beta-blokerami, które łagodzą część objawów. W przebiegu raka tarczycy (lub gdy występuje wole) stosuje się terapię z użyciem promieniotwórczego jodu. Tego rodzaju leczenie polega na uszkodzeniu komórek tarczycy, by zmniejszyć ilość produkowanych przez ten gruczoł hormonów. W przypadku raka tarczycy oraz kiedy inne metody zawodzą stosuje się w leczeniu nadczynności tarczycy metodę chirurgiczną. Polega ona na częściowym lub całkowitym usunięciu tarczycy.
Podwyższone TSH i za niskie TSH – normy tyreotropiny, znaczenie wyników, cena badania
Za około 20 złotych można skontrolować, czy tarczyca działa prawidłowo. Tyle kosztuje badanie TSH, czyli tyreotropiny – hormonu wydzielanego przez tarczycę. Nieprawidłowe wyniki mogą być efektem nadczynności lub niedoczynności tarczycy. Zwykle wskazówką do diagnozy są występujące objawy.
Za około 20 złotych można skontrolować, czy tarczyca działa prawidłowo. Tyle kosztuje badanie TSH, czyli tyreotropiny – hormonu wydzielanego przez tarczycę. Nieprawidłowe wyniki mogą być efektem nadczynności lub niedoczynności tarczycy. Zwykle wskazówką do diagnozy są występujące objawy. Tyreotropina (TSH) to obok tyroksyny i trójjodotyroniny podstawowy hormon wydzielany przez tarczycę. Hormony te są bardzo ważne dla działania organizmu. Podstawowym badaniem prawidłowości pracy tarczycy jest właśnie badanie TSH. Norma, znaczenie za niskiego i podwyższonego TSH Przyjmuje się, że norma TSH dla dorosłego zdrowego człowieka to od 0,23 do 4,0 (niekiedy do 5) mikrojednostek na mililitr krwi (µU/ml). Podczas interpretacji wyników badania TSH i innych badań krwi należy sugerować się zakresem referencyjnym stosowanym w laboratorium, w którym wykonywane było badanie. Normy dla kobiet w ciąży są inne w poszczególnych trymestrach. Tymczasowo TSH ponad normę mają osoby, które przeszły infekcje w ostatnim czasie. Podwyższone TSH może być też symptomem niedoczynności tarczycy. Niedoczynność tarczycy objawia się m.in. chronicznym zmęczeniem, przewlekłym uczuciem zimna, tyciem bez wyraźnej przyczyny i pogorszeniem nastroju oraz stanami depresyjnymi. Niskie TSH najczęściej bywa objawem nadczynności tarczycy. Symptomami nadczynności tego gruczołu są np. osłabienie, szybkie męczenie się, nadpotliwość, zwiększona wrażliwość na wysoką temperaturę, chudnięcie bez wyraźnej przyczyny i rozdrażnienie. Ostatecznej interpretacji wyników badania TSH powinien dokonać lekarz, biorąc pod uwagę występujące objawy i dane zebrane podczas wywiadu lekarskiego. Gdy TSH jest za wysokie lub zbyt niskie, zwykle zleca się wykonanie badań ft3 i ft4, czyli wolnej trójjodotyroniny i wolnej tyroksyny. Dopiero te wyniki w kontekście poziomu TSH pozwalają potwierdzić lub wykluczyć nadczynność lub niedoczynność tarczycy. Przebieg badania, jego cena i dostępność Badanie TSH i innych hormonów tarczycy można wykonać w każdym laboratorium. Przeprowadza się je na podstawie analizy próbki krwi żylnej. Próbkę należy pobrać przed południem, a osoba badana powinna być na czczo. Badanie TSH kosztuje około 20 złotych.
Zaburzenia dojrzewania płciowego u chłopców i dziewczynek – przyczyny, rozpoznanie i sposoby leczenia
Opóźnione dojrzewanie płciowe najczęściej spowodowane jest zaburzeniami w gospodarce hormonalnej organizmu. Jego przyczyną mogą być zarówno czynniki genetyczne, jak i chorobowe. Za opóźnione dojrzewanie płciowe może odpowiadać: cukrzyca, mukowiscydoza, astma oraz nadczynność i niedoczynność tarczycy.
Opóźnione dojrzewanie płciowe najczęściej spowodowane jest zaburzeniami w gospodarce hormonalnej organizmu. Jego przyczyną mogą być zarówno czynniki genetyczne, jak i chorobowe. Za opóźnione dojrzewanie płciowe może odpowiadać: cukrzyca, mukowiscydoza, astma oraz nadczynność i niedoczynność tarczycy. Dojrzewanie płciowe, nazywane również pokwitaniem, rozpoczyna się pomiędzy 7. a 13. rokiem życia u dziewczynek, a u chłopców – pomiędzy 9. a 15. rokiem życia. Dojrzewanie płciowe – czym jest? Dojrzewanie płciowe jest procesem trwającym około 5 lat. W tym czasie dokonują się zmiany w wyglądzie człowieka, a także pojawiają się nowe potrzeby i zainteresowania. Zmienia się również sylwetka, barwa głosu i sposób poruszania się. Przebieg pokwitania uzależniony jest od płci, diety, miejsca zamieszkania oraz czynników genetycznych. W trakcie dojrzewania płciowego u młodych kobiet zaczynają uwalniać się estrogeny i progesteron, co skutkuje: powiększeniem się narządów płciowych, wzrostem piersi, pojawieniem się owłosienia w miejscach intymnych i krwawieniem miesiączkowym. Natomiast u młodych mężczyzn zachodzi mutacja, powiększają się narządy płciowe, pojawia się owłosienie łonowe, dochodzi także do wzrostu masy mięśniowej. Choroby opóźniające dojrzewanie płciowe Podstawową przyczyną opóźnienia dojrzewania płciowego są czynniki genetyczne, co nie powinno budzić niepokoju. Częstym podłożem opóźnienia pokwitania są także choroby, w tym: astma, cukrzyca, mukowiscydoza. Niekiedy związane jest ono z zaburzeniami odżywiania, niedoborem wartości odżywczych – anemią oraz anoreksją. Jak rozpoznać i leczyć opóźnione dojrzewanie płciowe? W celu rozpoznania przyczyn opóźnionego dojrzewania płciowego, należy udać się do ginekologa, który na początku przeprowadza wywiad z pacjentem oraz z jego rodzicami. Oprócz tego określa on również wiek kostny oraz zleca przeprowadzenie badań: moczu, morfologii krwi oraz, ewentualnie, poziomu hormonów we krwi. W przypadku, gdy za opóźnienie pokwitania odpowiadają zaburzenia w funkcjonowaniu gospodarki hormonalnej organizmu, koniecznie jest wdrożenie leczenia hormonalnego.
Libertyny - hormony sterujące, wydzielane przez podwzgórze. Czym są i jaką funkcję spełniają?
Podwzgórze jest częścią mózgowia, odpowiadającą za sen, poczucie głodu i pragnienia, temperaturę ciała oraz instynkt rodzicielski. Gruczoł podwzgórza wytwarza hormony sterujące – statyny i liberyny, które wpływają na wzrost, poziom stresu, płodność, metabolizm oraz funkcjonowanie tarczycy.
Podwzgórze jest częścią mózgowia, odpowiadającą za sen, poczucie głodu i pragnienia, temperaturę ciała oraz instynkt rodzicielski. Gruczoł podwzgórza wytwarza hormony sterujące – statyny i liberyny, które wpływają na wzrost, poziom stresu, płodność, metabolizm oraz funkcjonowanie tarczycy. Podwzgórze jest usytuowane pomiędzy kresomózgowiem a brzusznym elementem śródmózgowia. Mimo że jego wielkość zbliżona jest do orzecha włoskiego, to jest to bardzo ważna część mózgu, wpływająca na funkcjonowanie całego organizmu. Odpowiada za prawidłowe działanie układu nerwowego oraz hormonalnego. Podwzgórze – jak działa? Podwzgórze jest częścią mózgu, odpowiadającą za funkcjonowanie ludzkiego organizmu. Wszystkie procesy reguluje za pomocą przysadki mózgowej, która wydziela hormony. Podwzgórze pełni funkcję kontrolną, polegającą na pobudzaniu przysadki do produkcji hormonów. Innymi słowy, ta część mózgu dba o ich prawidłowe stężenie we krwi. Wśród najważniejszych hormonów, produkowanych przez przysadkę za pośrednictwem podwzgórza, można wymienić oksytocynę, która wpływa na funkcjonowanie układu rozrodczego, a także wazopresynę, wpływającą na działanie układu moczowego. Oprócz tego wyróżnia się dwa hormony sterujące funkcjonowaniem przysadki mózgowej. Mowa tu o liberynach oraz statynach. Liberyny i statyny – hormony sterujące podwzgórza Statyny są hormonami hamującymi wydzielanie innych hormonów. Dzięki nim rośniemy tylko do pewnego poziomu. Natomiast libertyny są odpowiedzialne za tzw. odruchy bezwarunkowe – sen, poczucie głodu i pragnienia, a także instynkt rodzicielski. Do grupy libertyn należą m.in. takie hormony, jak: somatoliberyna, która odpowiedzialna jest za wydzielanie hormonu wzrostu (somatotropiny). Jego zbyt mała ilość może skutkować karłowatością przysadkową, kortykoiberyna, która odpowiedzialna jest za produkcję kortykotropiny, pobudzającej nadnercza do uwalniania kortyzolu, który nazywany jest również hormonem stresu, gonadoliberyna, która odpowiedzialna jest za produkcję gonadotropin, wpływających na funkcjonowanie układu rozrodczego. Ich niedostateczne wydzielanie może prowadzić do wad jajników lub jąder i niepłodności, tyreoliberyna, która odpowiedzialna jest za uwalnianie tyreotropin, które kontrolują funkcjonowanie tarczycy.
Enterogastron – hormon przewodu pokarmowego. Jaki ma związek z nadkwasotą i niedokwasotą żołądka?
Enterogastron jest hormonem przewodu pokarmowego, odpowiadającym za wydzielanie soków żołądkowych i zwalnianie skurczy mięśni żołądka. Produkowany jest on przez dwunastnicę w wyniku połączenia z tłuszczami pokarmowymi. Niekiedy odruchy nerwowe, negatywne emocje i przyjmowanie niektórych preparatów, mogą skutkować nadmiernym wydzielaniem enterogastronu, a w konsekwencji nadkwasotą żołądka.
Enterogastron jest hormonem przewodu pokarmowego, odpowiadającym za wydzielanie soków żołądkowych i zwalnianie skurczy mięśni żołądka. Produkowany jest on przez dwunastnicę w wyniku połączenia z tłuszczami pokarmowymi. Niekiedy odruchy nerwowe, negatywne emocje i przyjmowanie niektórych preparatów, mogą skutkować nadmiernym wydzielaniem enterogastronu, a w konsekwencji nadkwasotą żołądka. Enterogastron należy do grupy hormonów peptydowych (białkowych), które spełniają funkcje regulacyjne w organizmie człowieka. Wśród tych hormonów można wymienić: insulinę, oksytocynę, sekretynę oraz glukagon. Enterogastron – funkcje hormonu pokarmowego Enterogastron jest hormonem przewodu pokarmowego, wydzielanym przez dwunastnicę po połączeniu z tłuszczami pokarmowymi. Pełni on funkcję regulacyjną – odpowiada za wydzielanie soków żołądkowych oraz prawidłową perystaltykę żołądka (zwalnianie skurczy mięśni). Oprócz tego enterogastron przyśpiesza proces regeneracji po wrzodach przewodu pokarmowego. Nadkwasota żołądka a wydzielanie enterogastronu Zarówno nadkwasota żołądka, jak i jego niedokwasota związane są bezpośrednio z zaburzeniami w produkcji enterogastronu, który odpowiada za produkcję soków żołądkowych. Duży wpływ na prawidłowy poziom tych soków ma dieta, która powinna być bogata w mięso, ryby, warzywa oraz jajka. Do nadkwasoty żołądka mogą przyczyniać się negatywne emocje, odruchy nerwowe, żucie gumy i ssanie cukierków, a także przyjmowanie niektórych leków, m.in. aspiryny. Niedokwasota żołądka a produkcja enterogastronu Niedokwasota żołądka związana jest ze zbyt małą ilością soków trawiennych. Stan ten jest dużo groźniejszy niż nadkwasota, ponieważ zazwyczaj towarzyszy mu niedobór żelaza, magnezu i cynku. Chory uskarża się na intensywne bóle brzucha, wzdęcia, mdłości, zgagę oraz problemy z wypróżnianiem. Niedokwasotę żołądka leczy się poprzez pobudzanie układu pokarmowego do pracy. Podstawą jest dieta bogata w lekkostrawne posiłki, a także ograniczenie spożywania tłustych i wysokokalorycznych potraw.
Trzęsące się ręce - rodzaje, przyczyny, leczenie
Drżenie rąk najczęściej występuje u osób starszych, które mają niedobór witamin w organizmie lub chorują na Parkinsona. Osoby młodsze (nawet kilkunastoletnie) mogą również doświadczać nieprzyjemnego drżenia dłoni, którego główną przyczyną jest stresująca sytuacja (np. rozmowa kwalifikacyjna).
Drżenie rąk najczęściej występuje u osób starszych, które mają niedobór witamin w organizmie lub chorują na Parkinsona. Osoby młodsze (nawet kilkunastoletnie) mogą również doświadczać nieprzyjemnego drżenia dłoni, którego główną przyczyną jest stresująca sytuacja (np. rozmowa kwalifikacyjna). Drżenia mogą dotyczyć nie tylko rąk, ale również innych części ciała (ramion czy głowy). Najczęściej drgawki występują w nocy. Trzęsące się ręce - rodzaje Można wyróżnić cztery rodzaje drżenia rąk: drżenia statyczne, drżenia spoczynkowe, drżenia zamiarowe, drżenia złożone. Drżenia statyczne występują u pacjentów, którzy próbują zmienić pozycję ciała, unosząc lub prostując ręce. Dłonie mogą również trząść się w spoczynku, kiedy chory nie wykonuje żadnych ruchów. Drżenia zamiarowe występują po wykonaniu określonej czynności (np. podniesienia szklanki). Natomiast złożone drżenia są połączeniem powyższych trzech rodzajów. Wyróżnia się także drżenia samoistne bez określonej przyczyny oraz drżenia starcze. Trzęsące się ręce - główne przyczyny Główną przyczyną trzęsących się rąk jest dziedziczna choroba „drżących dłoni”, która najczęściej objawia się przed ukończeniem 20. roku życia. Często u zdrowych ludzi pojawiają się także drżenia fizjologiczne wywołane przez stres, lęk czy nadużywanie kofeiny. Choroba Parkinsona może również powodować drżenia, nie tylko rąk, ale również innych części ciała, takich jak głowa czy ramiona. W przypadku pacjenta, u którego wykryto chorobę Parkinsona, dłonie trzęsą się tylko podczas spoczynku, a ruchy między kciukiem a palcem wskazującym są koliste. Drżenia rąk występują także w przypadku nadczynności tarczycy bądź zatrucia metalami ciężkimi. Inną przyczyną może być niedobór magnezu, co spowodowane jest zazwyczaj nadużywaniem narkotyków lub alkoholu. Trzęsące się ręce - jak leczyć? Samoistne trzęsienie się rąk można wyleczyć, unikając kofeiny oraz innych używek oraz biorąc tabletki ziołowe, które mają działanie uspokajające. Warto również spać zalecaną ilość godzin (6-8), a także spróbować technik relaksacyjnych ułatwiających wyciszenie się. Kiedy trzęsące się ręce zaczynają przeszkadzać w codziennych sytuacjach, warto udać się do lekarza, który na podstawie wywiadu określi główną przyczynę drżeń.
Czym objawia się zbyt niskie i zbyt wysokie BMI?
BMI określa stosunek masy ciała do wzrostu. Zbyt niski wynik skutkuje brakiem miesiączkowania u kobiet, zaburzeniem gospodarki hormonalnej, anoreksją i niepłodnością. Za wysokie BMI prowadzi do chorób wieńcowych i nadciśnienia tętniczego.
BMI określa stosunek masy ciała do wzrostu. Zbyt niski wynik skutkuje brakiem miesiączkowania u kobiet, zaburzeniem gospodarki hormonalnej, anoreksją i niepłodnością. Za wysokie BMI prowadzi do chorób wieńcowych i nadciśnienia tętniczego. Czym jest BMI? BMI (Body Mass Index) jest współczynnikiem, za pomocą którego określa się proporcje masy ciała do wzrostu. Jest to skala opracowana dla dorosłych. Dla dzieci przygotowano podobne siatki centylowe, które są dostosowane do danej populacji. Oznaczanie wskaźnika masy ciała służy do oceny zagrożeń chorobami związanymi z nadwagą, otyłością lub niedowagą. Jest to bardzo prosty wzór matematyczny, za pomocą którego każdy w domu może obliczyć masę ciała i sprawdzić, czy jest ona prawidłowa dla jego wieku i wzrostu. Skutki zbyt niskiego BMI Za niskie BMI uważa się wskaźnik poniżej 18,5. Według poszerzonej klasyfikacji, pomiędzy 17 a 18,5 można zauważyć niedowagę, 16-17 wychudzenie, a poniżej 16 wygłodzenie. Niski poziom BMI może być związany z chorobami typu anoreksja i bulimia. Są na nie narażone szczególnie młode kobiety. Zbyt mała masa ciała może wiązać się z wieloma powikłaniami, np. z zaburzeniem gospodarki hormonalnej, niepłodnością, uszkodzeniami układu nerwowego, wahaniami nastroju lub anemią. U kobiet, które mają niedowagę, najczęściej zanika miesiączkowanie, co może prowadzić do bezpłodności. Niedowaga może być też skutkiem różnych chorób, np. nowotworów. Niskie BMI może prowadzić do wyniszczenia całego organizmu. Skutki zbyt wysokiego BMI Za wysoka masa ciała wiąże się z nadwagą lub otyłością. Jest ona oznaczona jako wskaźnik BMI powyżej 25. Dokładniej od 25 do 30 określa się jako nadwagę, 30 do 35 – I stopień otyłości, 35 do 40 – II stopień otyłości, a powyżej 40 to otyłość skrajna. Nadmierna waga ciała jest jedną z najczęstszych przyczyn chorób serca. Jest odpowiedzialna również za choroby przewlekłe, takie jak cukrzyca, choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze a nawet nowotwory. Skrajna otyłość i choroby z nią związane mogą prowadzić do śmierci. Dlatego bardzo ważne jest kontrolowanie swojej masy ciała oraz odkładania się tłuszczu w organizmie. Bardzo istotna dla zdrowia człowieka jest zbilansowana dieta, a co za tym idzie racjonalne żywienie.
Syndrom X, zespół metaboliczny lub zespół insulinooporności związany z otyłością brzuszną: co go powoduje
Syndrom X to inaczej zespół metaboliczny lub zespół insulinooporności. Wynika ze zmniejszonej wrażliwości organizmu na insulinę.
Syndrom X to inaczej zespół metaboliczny lub zespół insulinooporności. Wynika ze zmniejszonej wrażliwości organizmu na insulinę. Syndrom X to zespół zaburzeń metabolizmu. Bywa, że prowadzą one do chorób układu krążenia. Przyczyny pojawienia się zespołu metabolicznego Zespół metaboliczny jest związany z otyłością brzuszną, tzn. gromadzeniem się tłuszczu głównie w jamie brzusznej. Jej powstanie zazwyczaj jest uwarunkowane genetycznie. Otyłość brzuszna może być spowodowana również czynnikami środowiskowymi, takimi jak: palenie papierosów, dieta z dużą ilością soli i tłuszczów nasyconych, stres, picie dużych ilości alkoholu. Niewielka ilość warzyw i owoców w diecie także ma wpływ na odkładanie się tłuszczu w okolicach brzucha. Stres i palenie papierosów zwiększają produkcję kortyzolu, który ma udział w powstaniu otyłości. Objawy zespołu X Syndrom X ma miejsce wtedy, gdy występują co najmniej 3 czynniki spośród poniższych: stężenie trójglicerydów powyżej 150 mg/dl, ciśnienie tętnicze wyższe niż 140/90 mmHg, występowanie otyłości brzusznej, czyli obwodu talii powyżej 102 cm u mężczyzn i 88 cm u kobiet, stężenie HDL (dobrego cholesterolu) poniżej 40 mg/dl u mężczyzn i 50 mg/dl u kobiet, stężenie glukozy na czczo powyżej 110 mg/dl. Otyłość to bardzo częsty objaw zespołu X. Oprócz niego czasem występuje też cukrzyca typu 2 bądź choroby serca. U osób z zespołem metabolicznym istnieje większe ryzyko zapadalności na te choroby. Otyłość brzuszna – jak ją zdiagnozować? Otyłość brzuszną określa się mierząc obwody bioder oraz talii. Należy też określić stosunek szerokości talii do bioder. Jest to wskaźnik WHR. Wysokość wskaźnika powyżej 0,8 u kobiet i 1,0 u mężczyzn oznacza właśnie otyłość okolic brzucha. Jak zwalczyć syndrom X? Syndromowi X można zapobiec bądź też zwalczyć go i zmniejszyć otyłość brzuszną, podejmując następujące działania: zwiększyć aktywność fizyczną, wprowadzając ćwiczenia aerobowe (tlenowe), np. fitness, szybki marsz lub bieganie 5-7 razy na tydzień po 30-60 minut, zmniejszyć spożycie tłuszczów nasyconych do poniżej 7%, a wszystkich tłuszczów do 25-30% dziennego zapotrzebowania, zapewnić 50-60% dziennego zapotrzebowania na węglowodany w diecie, jeść węglowodany z dużą ilością błonnika, np. kaszy, fasoli, ryżu brązowego, chleba razowego, zmniejszyć udział produktów z dużą ilością cholesterolu – dopuszczalne jest poniżej 200 mg cholesterolu dziennie, ograniczyć cukry proste w diecie, zwiększyć spożycie ryb morskich, zwiększyć udział warzyw i owoców w codziennym jadłospisie, oraz podaż błonnika, obniżyć masę ciała do poziom BMI poniżej 25, zadbać o wyleczenie otyłości, hiperglikemii (podwyższonego poziomu cukru we krwi) i insulinooporności, ograniczyć bądź zaprzestać picia alkoholu i palenia papierosów. Nie czujesz motywacji, by zmienić swój tryb życia? Poznaj, jak działa monitor aktywności fizycznej. Ciągle słyszy się o zdrowym stylu życia, ale czy wiesz, co tak na prawdę on oznacza? Przeczytaj i rozwiej wątpliwości: Aktywny tryb życia, czyli właściwie jaki? Przestajesz dobrze czuć się we własnym ciele i chcesz zrzucić zbędne kilogramy? Zobacz, jak działa kuracja drożdżowa dla zdrowia.
Objawy PCOS: nieregularne miesiączki, otyłość, bóle brzucha i nadmierne owłosienie
Zespół policystycznych jajników (PCOS) jest częstą przyczyną niepłodności. Jest to choroba o podłożu genetycznym, a jej dokładne przyczyny nie są znane. Do objawów tej choroby należą zaburzenia miesiączkowania, trądzik, nadmierne owłosienie, bóle brzucha i problemy z zajściem w ciążę.
Zespół policystycznych jajników (PCOS) jest częstą przyczyną niepłodności. Jest to choroba o podłożu genetycznym, a jej dokładne przyczyny nie są znane. Do objawów tej choroby należą zaburzenia miesiączkowania, trądzik, nadmierne owłosienie, bóle brzucha i problemy z zajściem w ciążę. Objawów PCOS nie wolno lekceważyć. Choroba nasila się z wiekiem, a każdy kolejny rok zmniejsza prawdopodobieństwo zajścia w ciążę. Kobiety chorujące na PCOS największe szanse na urodzenie dziecka mają przed 25. rokiem życia. Zespół policystycznych jajników: objawy Pierwsze symptomy PCOS mogą się pojawić się już w okresie dojrzewania, a następnie stopniowo się nasilają. Do niepokojących objawów należą: nadmierne tycie, nieregularne i skąpe miesiączki, brak owulacji, trądzik na plecach i klatce piersiowej, łojotok, nadmierne owłosienie (hirsutyzm) na twarzy, plecach, pośladkach, udach, wypadanie włosów na głowie i ich widoczne przerzedzenie, nadciśnienie tętnicze, podwyższony poziom cukru we krwi, częste bóle brzucha spowodowane uciskiem jajników, problemy z zajściem w ciążę i poronienia. Zaburzenia występujące przy PCOS Niektóre choroby i schorzenia często współistnieją z PCOS, co oznacza, że znacznie częściej występują u kobiet z zespołem policystycznych jajników niż u kobiet zdrowych. Pacjentki cierpiące na te schorzenia powinny przebadać się także pod kątem PCOS. Do takich chorób należą: cukrzyca typu 2, choroby sercowo-naczyniowe (na przykład choroba wieńcowa), hiperprolaktynemia, czyli nadmiar hormonu prolaktyny, rak macicy. Zespół policystycznych jajników można wykryć na USG Lekarz powinien zauważyć objawy PCOS już przy badaniu ginekologicznym, ale chorobę można rozpoznać z całą pewnością dopiero na badaniu USG. Jeśli kobieta cierpi na PCOS, jej jajniki są powiększone i twarde. Zdjęcie ultrasonograficzne pokaże też charakterystyczne pęcherzyki otaczające jajniki. Zazwyczaj są one wielkości od 2 do 10 milimetrów. Zazwyczaj jest ich kilka, ale w zaawansowanym stadium choroby liczba może wzrosnąć do kilkudziesięciu. Pojedyncze pęcherzyki nie muszą świadczyć o PCOS. Może wywoływać tycie i bezpłodność. Poznaj zespół policystycznych jajników, czyli PCOS i jego przyczyny. Chorujesz na PCOS? Zobacz, czy zespół policystycznych jajników uniemożliwia ciążę.
Za co odpowiada kortyzol i jakie są jego normy – kiedy wykonać badanie poziomu kortyzolu
Poziom kortyzolu zwiększa się w sytuacjach stresowych. Nadmierne podwyższenie jego stężenia mogą sygnalizować m.in. nadciśnienie tętnicze lub zaburzenia nastroju. Badanie poziomu kortyzolu należy też wykonać w przypadku zmniejszenia libido lub zmian w budowie ciała.
Poziom kortyzolu zwiększa się w sytuacjach stresowych. Nadmierne podwyższenie jego stężenia mogą sygnalizować m.in. nadciśnienie tętnicze lub zaburzenia nastroju. Badanie poziomu kortyzolu należy też wykonać w przypadku zmniejszenia libido lub zmian w budowie ciała. Kortyzol jest wytwarzany w korze nadnerczy. Jego produkcję stymuluje hormon adrenokortykotropowy (ACTH) z przysadki. Działają na zasadzie sprzężenia zwrotnego - wzrost poziomu kortyzolu zmniejsza ilość ACTH. Funkcje kortyzolu w organizmie Kortyzol jest nazywany hormonem stresu. Większe ilości kortyzolu są wydzielane w sytuacjach podwyższonego napięcia. Wtedy organizm produkuje też więcej glukozy, która jest zamieniana w energię. Ten hormon obniża odporność człowieka i podnosi ciśnienie. Kortyzol stymuluje wytwarzanie pozostałych hormonów pojawiających się w sytuacji stresowej. Adrenalina i noradrenalina wraz z kortyzolem pomagają radzić sobie z czynnikami wywołującymi stres. Kortyzol ma swój udział w gospodarce węglowodanowej, białkowej i tłuszczowej organizmu. Reguluje też równowagę wodno-elektrolitową. Działa przeciwzapalnie i zwiększa produkcję soku żołądkowego. Podnosi ciśnienie krwi. Kortyzol stosuje się w leczeniu astmy oskrzelowej. Jest podawany w przypadku wstrząsu anafilaktycznego i innych stanach zagrożenia życia, np. przy ostrych dusznościach w przebiegu astmy. Kiedy wykonać badanie poziomu kortyzolu? Badanie poziomu kortyzolu powinno się wykonać w przypadku objawów mogących wskazywać na zwiększenie stężenia hormonu we krwi jak i jego zmniejszenie. Objawy nadmiaru kortyzolu to: nadciśnienie tętnicze, połączone z zawrotami i bólami głowy, zaburzenia miesiączkowania, zmniejszenie popędu seksualnego u mężczyzn, zmiany w budowie ciała - pojawienie się tkanki tłuszczowej na policzkach, szyi, nad obojczykami, a także na tułowiu, zmniejszenie mięśni kończyn, szybsze zmęczenie, cieńsza skóra, pojawianie się rozstępów i trądziku, duże pragnienie i oddawanie większej ilości moczu niż zwykle, bezsenność, zaburzenia nastroju i stany depresyjne, zakażenia odporne na leczenie, będące skutkiem zmniejszonej odporności organizmu. Objawy wskazujące na niski poziom kortyzolu we krwi to: mniejsza tolerancja czynników stresogennych, niskie ciśnienie tętnicze, luźne stolce, apetyt na słone pokarmy, ciągłe osłabienie, mogą się pojawiać omdlenia, niechęć do podejmowania aktywności fizycznej. Badanie poziomu kortyzolu - normy i interpretacja badania Stężenie kortyzolu we krwi różni się w zależności od pory dnia. Najniższe jest późnym wieczorem, a najwyższe rano. Normy kortyzolu to: około godziny 8:00: 5-25 ug/dl (0,14-0,96 umol/l lub 138-690 nmol/l); około godziny 12:00: 4-20 ug/dl ( 0,11-0,54 umol/l lub 110-552 nmol/l); około godziny 24:00: 0-5 ug/dl (0, -0,14 umol/l lub 0,0-3,86 nmol/l). Poziom kortyzolu oznacza się również w moczu. Jego norma to 80-120 ug/24 godziny. Stężenie kortyzolu ponad normę może być spowodowane: nadmiernym wydzielaniem hormonu adrenokortykotropowego (ACTH); najczęściej przy gruczolaku przysadki wydzielającym ACTH; bardzo rzadko pojawia się przy raku płuc, tarczycy lub guzie nadnerczy wydzielającym ACTH; guzem nadnerczy wydzielającym kortyzol - rzadko; długotrwałym leczeniem glikokortykosteroidami, przewlekłym stresem, anoreksją, depresją, zaburzeniami snu lub intensywnym wysiłkiem fizycznym. Zbyt niski poziom kortyzolu może wynikać z : pierwotnej niedoczynności kory nadnerczy (choroby Addisona), niedoczynności spowodowanej reakcją autoimmunologiczną, zakażeniem lub wrodzonym przerostem nadnerczy. Nadnercza wytwarzają hormony płciowe. Zobacz, na czym polega diagnostyka chorób nadnerczy. Odporność swoista organizmu dzieli się na hormonalną i komórkową. Sprawdź, czym jest odporność swoista. Poznaj fakty dotyczące chorób prostaty i wypadania włosów u mężczyzn. Oto: DHT - hormon wpływający na gęstość męskich włosów i nie tylko.
Bóle stawów w ciąży – przyczyny powstawania i sposoby na zmniejszenie dolegliwości
Bóle stawów to częsta dolegliwość w ciąży. Wywołuje je zazwyczaj wzrost wagi i większa ilość płynów w organizmie. Ból stawów może też być spowodowany chorobami, m.in. łuszczycowym zapaleniem stawów lub toczniem układowym.
Bóle stawów to częsta dolegliwość w ciąży. Wywołuje je zazwyczaj wzrost wagi i większa ilość płynów w organizmie. Ból stawów może też być spowodowany chorobami, m.in. łuszczycowym zapaleniem stawów lub toczniem układowym. Bolesność stawów w czasie ciąży można łagodzić masażem, okładami i dietą bogatą w magnez i witaminy z grupy B. Opuchlizna i ból stawów mogą być jednak spowodowane chorobami: warto na wszelki wypadek zasięgnąć rady lekarza prowadzącego. Najczęstsze przyczyny bólu stawów w ciąży W czasie ciąży kobieta przybiera na wadze, co skutkuje bólami stawów, w szczególności kostek i kolan. Dolegliwości bólowe zazwyczaj są większe w czasie pierwszej ciąży. Bóle stawów w ciąży mogą być spowodowane nieodpowiednią pozycją do spania. Najlepiej, aby ciężarna spała na lewym boku. W czasie ciąży wytwarzany jest hormon relaksyna. Przygotowuje on ciało do porodu i rozluźnia stawy oraz więzadła. Relaksyna może wpływać na nadmierne rozciągnięcie mięśni, które nie chronią stawów odpowiednio. Im mocniejsze mięśnie, tym stabilniejsze i bezpieczniejsze stawy. W organizmie ciężarnej zatrzymywane są płyny. Jest to spowodowane zmianami hormonalnymi. Duża ilość płynów w ciele skutkuje m.in. drętwieniem bądź bólem stawów dłoni w ciąży. W torebce stawowej nadgarstka powstaje obrzęk. Znajdujące się w torebce stawowej zakończenia nerwowe są uciskane na skutek zwiększonego ciśnienia wywołanego przez zatrzymywane płyny. U przyszłej mamy z tymi objawami może pojawić się zespół cieśni nadgarstka. Większe ryzyko wystąpienia tego zespołu występuje u kobiet, które spędzają dużo czasu pisząc na klawiaturze. Palce i przeguby dłoni pracują intensywnie także przy krojeniu warzyw lub szydełkowaniu. U 50-80% kobiet w ciąży pojawiają się bóle w stawie krzyżowo-biodrowym (zobacz badania). Powoduje je zwykle ucisk wywoływany przez rozwijające się dziecko. Choroby wywołujące bóle stawów w ciąży Bóle stawów w ciąży mogą też wywoływać choroby przyszłej mamy: niedoczynność tarczycy, reumatoidalne zapalenie stawów – w ciąży zwykle objawy tej choroby zmniejszają się (zobacz badania), łuszczycowe zapalenie stawów – również z łagodniejszym przebiegiem w czasie ciąży, po trzech miesiącach od porodu objawy nasilają się (zobacz badania), toczeń rumieniowaty układowy – najbardziej dokuczliwy ból pojawia się w 3. trymestrze ciąży, zespół antyfosfolipidowy, twardzina ogólna, zapalenie naczyń, mogące wywołać tocznia układowego lub reumatoidalne zapalenie stawów Sposoby na bóle stawów w ciąży Dolegliwości bólowe stawów w ciąży można zmniejszyć poprzez: masaż, odpoczynek w ciągu dnia, wysypianie się, a podczas snu unikanie leżenia na plecach, utrzymywanie prawidłowej postawy ciała, stosowanie ciepłych lub zimnych okładów na bolące miejsca, głębokie oddychanie i stosowanie technik relaksacyjnych, unikanie chodzenia w butach na wysokich obcasach. Ból związany z zespołem cieśni nadgarstka można zniwelować, robiąc częste przerwy w pracach, które nadwyrężają nadgarstki. Pomoże też gimnastyka i spanie z dłońmi poniżej poziomu tułowia. Dieta powinna być bogata w magnez i witaminę B6. Witaminę B6 znajdziemy np. w ziemniakach, drobiu, rybach, warzywach strączkowych. Magnez występuje m.in. w kakao, pestkach dyni i białej fasoli. Warto ograniczyć spożywanie kawy i herbaty, które wypłukują magnez. Leczenie występujących chorób powinno być skonsultowane z lekarzem, który dostosuje farmakoterapię do stanu kobiety. Cechy dysmorficzne u dzieci to wrodzone zmiany w budowie ciała. Cechy dysmorficzne u dzieci. Hormony mają duży wpływ na emocje. Burza hormonów: za co odpowiadają hormony u kobiet. Witamina D3 odpowiada m.in. za procesy metaboliczne. Brak witaminy D3 w organizmie.
Badania nadnerczy: kiedy wykonuje się USG i badanie hormonów nadnerczy
Badania nadnerczy to badanie hormonów nadnerczy i badania obrazowe, np. USG nadnerczy. Wykonuje się je m.in. wtedy, gdy leczenie nie zmniejsza wykrytego nadciśnienia krwi.
Badania nadnerczy to badanie hormonów nadnerczy i badania obrazowe, np. USG nadnerczy. Wykonuje się je m.in. wtedy, gdy leczenie nie zmniejsza wykrytego nadciśnienia krwi. Najczęściej występujące choroby nadnerczy to guzki: łagodne przerosty, czynne hormonalnie gruczolaki i rzadziej nowotwory złośliwe. Korę nadnerczy mogą uszkodzić autoimmunologiczne procesy zapalne i przerzuty nowotworów. Za co odpowiadają nadnercza? Nadnercza należą do narządów parzystych – położone są nad obiema nerkami. Każde składa się z rdzenia i kory. Kora nadnerczy stymuluje wydzielanie hormonów sterydowych. Są to: aldosteron, kortyzol i w nieco mniejszym stopniu hormonów płciowych. Rdzeń nadnerczy jest odpowiedzialny za syntezę adrenaliny oraz noradrenaliny. Hormony nadnerczy regulują: ciśnienie krwi, gospodarkę wodno-elektrolitową, metabolizm, pracę układu immunologicznego, poziom cukru we krwi. Choroby nadnerczy – objawy Objawy, które mogą wskazywać na choroby nadnerczy i wymagają dokładnych badań to: wysoki poziom cukru we krwi, wysokie ciśnienie tętnicze, źle reagujące na leczenie, zaburzenia pracy serca, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, np. niski poziom potasu we krwi i częste oddawanie moczu. Patologie nadnerczy często nie są rozpoznawane. Niektóre badania specjalistyczne w tym kierunku nie są powszechnie dostępne. Objawy chorób nadnerczy bywają nieswoiste i łatwo można je zbagatelizować bądź pomylić z mniej poważnymi schorzeniami. Hormonalne badania nadnerczy W diagnostyce chorób nadnerczy najczęściej oznacza się poziom kortyzolu w dobowej zbiórce moczu i surowicy krwi. Należy wykonać dobową zbiórkę moczu, ponieważ stężenie kortyzolu różni się w zależności od pory dnia. Choroby, takie jak zespół Cushinga, charakteryzuje podwyższony poziom tego hormonu. Obserwuje się też zmniejszony dobowy rytm wydzielania kortyzolu. Hormony płciowe wytwarzane przez nadnercza (testosteron i dehydroepiandrosteron) oraz aldosteron również oznacza się we krwi i w moczu. Zaburzenia aldosteronu łączą się z problemami z gospodarką jonową. Aldosteron usuwa potas i wydziela sód w niewielkich ilościach. Zwiększa to poziom ciśnienia tętniczego i objętość krwi. Obniżony poziom potasu wywołuje zaparcia, obniża siłę mięśniową i zaburza pracę serca. U kobiet powinno się wykonać badanie męskich hormonów, kiedy pojawi się u nich męskie owłosienie. Sygnałem do sprawdzenia poziomu hormonów są też przedwczesne dojrzewanie płciowe oraz zaburzenia miesiączkowania. Obrazowe badania nadnerczy W guzach nadnerczy wykonuje się następujące badania: badanie scyntygraficzne, badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej, zwane też USG nadnerczy – stosowane także w chorobie Addisona, tomografię rezonansu magnetycznego. Badania mają określić lokalizację i rozmiary guza. USG to badanie skuteczne, ale jedynie u dzieci i szczupłych osób. Nadnercza są położone głęboko, dlatego w innych przypadkach zlecana jest tomografia komputerowa. W tomografii widać, czy guz rośnie i jakie są jego rozmiary. Badanie pokazuje też czy zmiana jest symetryczna (oznacza to zwykle łagodnego guza) i czy nacieka tkanki wokół. Wykonując badania obrazowe w diagnostyce innych schorzeń, czasem wykrywa się także guzy nadnerczy. Są to zazwyczaj nieaktywne hormonalnie gruczolaki nadnerczy. Czy wiesz, że w sytuacjach stresowych rośnie poziom kortyzolu? Dowiedz się na czym polega badanie i normy poziomu kortyzolu. Odporność swoista organizmu dzieli się na hormonalną i komórkową. Sprawdź, czym jest odporność swoista. Poznaj fakty dotyczące chorób prostaty i wypadania włosów u mężczyzn. Oto: DHT - hormon wpływający na gęstość męskich włosów i nie tylko.
Choroba Edwardsa: jakie są przyczyny, czynniki ryzyka i objawy tej wady genetycznej?
Choroba Edwardsa powstaje na skutek pojawienia się dodatkowego chromosomu w 18. parze. To ciężka choroba genetyczna, która najczęściej prowadzi do poronienia. Dziecko z tą chorobą ma szereg wad rozwojowych, m.in. deformacje kończyn lub twarzy i zaburzenia w funkcjonowaniu narządów.
Choroba Edwardsa powstaje na skutek pojawienia się dodatkowego chromosomu w 18. parze. To ciężka choroba genetyczna, która najczęściej prowadzi do poronienia. Dziecko z tą chorobą ma szereg wad rozwojowych, m.in. deformacje kończyn lub twarzy i zaburzenia w funkcjonowaniu narządów. Choroba Edwardsa to wada genetyczna, która zazwyczaj prowadzi do poronienia już na początku ciąży. Istota i przyczyny zespołu Edwardsa Zespół Edwardsa zdarza się raz na 8 000 narodzin. Ta statystyka obejmuje tylko żywe urodzenia. Zdrowe dzieci mają po jednym chromosomie w każdej parze. Wady składające się na zespół Edwardsa wynikają z istnienia dodatkowego chromosomu w 18. parze. To tzw. aberracja chromosomowa, wynikająca z zaburzeń w procesie gametogenezy – powstawania komórek rozrodczych: plemników i komórek jajowych. Ryzyko urodzenia dziecka z zespołem Edwardsa Ryzyko urodzenia dziecka z zespołem Edwardsa zwiększa się, jeśli w rodzinie pojawił się już ten zespół. Jest bardziej prawdopodobne, że dziecko z tą wadą urodzi matka powyżej 35. roku życia. Większe ryzyko wystąpienia choroby to również istnienie nietypowego układu chromosomów u jednego z rodziców. Test na obecność takiego układu można wykonać w ramach badań prenatalnych. Badania prenatalne powinny wykonać pary powyżej 35. roku życia i obciążone genetycznie. Jeśli w rodzinie występowała choroba genetyczna, planując ciążę, warto wykonać testy pod tym kątem. Nie oznacza to, że choroba jest dziedziczna. O to obwiniają się niektórzy rodzice chorych dzieci. Mutacje w genach powstają niezależnie od materiału genetycznego ojca i matki. Objawy zespołu Edwardsa Objawy zespołu Edwardsa to: małogłowie, nieprawidłowości w budowie czaszki, np. cysty splotu naczyniówkowego, wystająca kość potylicy, deformacje kończyn, np. niewykształcone paznokcie i kciuki, zdeformowane stopy, zaciśnięte w pięści ręce, zachodzenie piątego palca w dłoni na czwarty, deformacje twarzy, np. bardzo małe usta i żuchwa oraz szeroko rozstawione oczy, opadanie górnych powiek, słabo wykształcony odruch ssania, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, nisko położone i zniekształcone małżowiny uszne, niska waga płodu, niska waga urodzeniowa dziecka, wady cewy nerwowej, przepuklina pachwinowa i pępkowa, nieprawidłowa budowa przepony, ubytki w przegrodzie między przedsionkami serca i między jego przegrodami, wady układu moczowego, niezstąpienie jąder (tzw. wnętrostwo) u chłopców, przerost łechtaczki u dziewcząt, wady układu oddechowego, niedosłuch, padaczka, zaburzenia funkcjonowania płuc, serca i nerek. Nowe choroby genetyczne człowieka są odkrywane cały czas. Choroby genetyczne człowieka: choroby wywołane mutacjami genów. Przyczyną zespołu Downa jest mutacja chromosomowa. Trisomia 21, czyli zespół Downa: przyczyny, objawy, leczenie. Hiperteloryzm oznacza rozstaw oczodołów nawet do dwóch razy większy, niż standardowy. Czym jest hiperteloryzm? Przyczyny objawy i leczenie. Uczuciowa twarz choroby, czyli jak postrzegać dziecko z zespołem Downa.
Hormony u kobiet - dlaczego progesteron, estrogeny, androgeny i hormony tarczycy wywołują burzę hormonów
Za burzę hormonów u kobiet odpowiadają m.in. estrogeny i progesteron. Wysoki poziom estrogenów powoduje m.in. nerwowość przed pojawieniem się okresu. Na nastrój kobiety wpływają też testosteron i hormony tarczycy.
Za burzę hormonów u kobiet odpowiadają m.in. estrogeny i progesteron. Wysoki poziom estrogenów powoduje m.in. nerwowość przed pojawieniem się okresu. Na nastrój kobiety wpływają też testosteron i hormony tarczycy. Estrogeny – działanie na kobiecą psychikę Poziom estrogenów u kobiet jest zdecydowanie wyższy niż u mężczyzn już od okresu płodowego. Te hormony odpowiadają za uczuciowość kobiet i większą skłonność do kontaktów towarzyskich. Stężenie estrogenów jest najwyższe u dziewczynek do około drugiego roku życia. Potem jego produkcja maleje. Zwiększa się ponownie w czasie dojrzewania. Od tego momentu we krwi młodej kobiety co miesiąc będą pojawiały się duże stężenia estrogenów oraz progesteronu. Estrogeny wpływają na dużą zmienność nastroju i obniżają odporność na stres. Zwiększają ochotę na seks. Niski poziom estrogenów powoduje nieregularne miesiączki i problemy z poczęciem dziecka. Zbyt wysoki poziom estrogenów wywołuje nudności, migreny i również zaburzenia miesiączkowania. Nadmiar estrogenów to jednak rzadka sytuacja, wywoływana zazwyczaj przez guzy jajników. Wysoki poziom estrogenów i progesteronu pojawia się kilka dni przed okresem. Powoduje rozdrażnienie i wybuchowość. Kilka dni przed miesiączką kobiety częściej płaczą. Za co odpowiada progesteron? Progesteron to hormon odpowiadający wraz z estrogenami za regularne miesiączki. Poziom progesteronu rośnie w drugiej fazie cyklu. Odgrywa on główną rolę w pojawieniu się owulacji. Progesteron przygotowuje macicę do przyjęcia komórki jajowej i odpowiada za podtrzymanie ciąży. Zbyt niski poziom progesteronu powoduje nieregularne miesiączki. Może wywoływać obfite krwawienia. Za małe stężenie progesteronu może spowodować poronienie. Androgeny u kobiet Androgeny, czyli testosteron i androstendion są wytwarzane przez nadnercza i jajniki. Rozpoczynają proces dojrzewania płciowego. Zbyt niski poziom testosteronu wpływa na obniżenie libido oraz pogorszenie samopoczucia. Wysokie stężenie androgenów objawia się hirsutyzmem (nadmiernym owłosieniem) i zmianami w sylwetce. Pojawia się też trądzik, a głos kobiety obniża się. Takie symptomy pojawiają się w przebiegu zespołu policystycznych jajników. Wysoki poziom androgenów bywa też objawem guza jajnika lub nadnerczy. Hormon prolaktyna Prolaktyna to hormon pojawiający się w czasie ciąży i karmienia piersią. Prolaktyna odpowiada za podtrzymanie ciałka żółtego, które wytwarza progesteron potrzebny do utrzymania ciąży. Prolaktyna wpływa też na powiększenie gruczołów mlecznych i produkcję mleka przyszłej mamy. Poziom hormonów tarczycy u kobiety Hormony wytwarzane przez tarczycę, czyli kalcytonina, trójjodotyronina i tyroksyna mają duży wpływ na kobietę, np. na jej nastrój. Kalcytonina chroni przed osteoporozą, regulując poziom wapnia. Trójjodotyronina poprawia przemianę materii. Tyroksyna wpływa na wygląd skóry oraz włosów. Zbyt niski poziom hormonów tarczycy spowodowany jest niedoczynnością tego gruczołu. Objawy niedoczynności tarczycy to uczucie ciągłego zmęczenia i przybieranie na wadze. Chorej doskwiera częste uczucie zimna i obrzęki. Niedoczynność tarczycy może też powodować poronienia. Wysokie stężenie hormonów tarczycy jest wynikiem nadczynności tarczycy. Nadczynność przejawia się nadmierną potliwością, utratą wagi i nadpobudliwością. Czasami występuje też wrażliwość na światło, kołatanie serca, zbyt wysokie ciśnienie tętnicze i bezsenność oraz zanik miesiączki. Hormony a menopauza W czasie menopauzy poziom progesteronu i estrogenów spada. Wpływa to na pogorszenie nastroju kobiety, m.in. kobieta w czasie menopauzy może być nerwowa, szybciej się irytuje. Pojawiają się też fale gorąca. Z czasem poziom hormonów stabilizuje się. Cechy dysmorficzne u dzieci to wrodzone zmiany w budowie ciała. Cechy dysmorficzne u dzieci. Bóle stawów w ciąży są zazwyczaj powodowane zatrzymywaniem wody w organizmie. Bóle stawów w ciąży - z czego wynikają i jak sobie z nimi radzić. Witamina D3 odpowiada m.in. za procesy metaboliczne. Brak witaminy D3 w organizmie.
Czym jest zespół Downa – ryzyko wystąpienia, objawy, rehabilitacja
Zespół Downa, czyli trisomia 21. chromosomu, objawia się specyficznym wyglądem, wadami serca i obniżoną odpornością. Ponadto występują zaburzenia ze strony układu pokarmowego, padaczka, kłopoty ze słuchem i wzrokiem.
Zespół Downa, czyli trisomia 21. chromosomu, objawia się specyficznym wyglądem, wadami serca i obniżoną odpornością. Ponadto występują zaburzenia ze strony układu pokarmowego, padaczka, kłopoty ze słuchem i wzrokiem. Odsetek dzieci rodzących się z zespołem Downa wzrasta wraz z bardziej zaawansowanym wiekiem obojga rodziców. Wśród 30-letnich matek rodzi się nawet 1 chore na 952 zdrowych dzieci. Przyczyny zespołu Downa: mutacje chromosomowe i wiek rodziców Chorobę Downa powoduje mutacja chromosomowa. W jej wyniku co najmniej w części komórek ciała chorego (jeśli nie we wszystkich) pojawia się dodatkowy chromosom 21. lub jedynie jego fragment. W ten sposób zamiast pary chromosomów 21, pojawiają się trzy, stąd też nazwa „trisomia”. Dodatkowy chromosom może zostać przekazany przez rodzica lub pojawić się po zapłodnieniu wskutek nieprawidłowych podziałów komórek zarodka. Ilość dodatkowego DNA warunkuje stopień upośledzenia. Choroba nie zależy od płci, rasy, środowiska życia. Ryzyko wystąpienia tej choroby genetycznej rośnie z wiekiem ojca. Ponadto wykryto związek zespołu Downa z wiekiem matki. Przedstawia się on następująco: wśród 20-latek 1 na 1667 rodzących się dzieci cierpi na chorobę Downa, wśród 30-latek: 1 na 952, wśród 35-latek: 1 na 387, wśród 40-latek: 1 na 106, wśród 45-latek: 1 na 30, po 49. roku życia: 1 na 11. Zespół Downa: objawy fizyczne i psychiczne Rozpoznanie zespołu Downa odbywa się na podstawie około 300 cech zewnętrznych, charakterystycznych dla choroby. Oprócz objawów fizycznych chorzy cierpią często na niską odporność, zaburzenia układu pokarmowego, wady serca, schorzenia gruczołu tarczowego, padaczkę, problemy ze słuchem, wzrokiem. Trisomia Downa – czy objawy występują w ciąży i wykaże je USG lub badania prenatalne Dzięki badaniom prenatalnym już w pierwszym trymestrze ciąży można z bardzo dużą pewnością wykryć zespół Downa u płodu. USG nie jest najskuteczniejszym narzędziem diagnostycznym do wykrycia tego zaburzenia. Służy do oceny przezierności karku, co stanowi tylko pierwszą wskazówkę w rozpoznaniu zespołu Downa. Objawy choroby w ciąży wykażą następujące standardowe badania nieinwazyjne (testy biochemiczne), które należy wykonać, gdy matka jest powyżej 30-35. roku życia: test PAPP-A, test podwójny, test potrójny, test poczwórny, test zintegrowany. Powyżej 35. roku życia ryzyko urodzenia dziecka z chorobą Downa jest wyższe niż ryzyko powikłań, które mogą wystąpić wskutek inwazyjnego badania prenatalnego. Tego rodzaju testy genetyczne pociągają za sobą niekiedy uszkodzenie płodu, a nawet poronienie. Jeśli jednak wyniki prenatalnych badań nieinwazyjnych są dodatnie, można zweryfikować je testami zaburzeń liczby chromosomów: amniopunkcją, biopsją kosmówki, kordocentezą. Leczenie zespołu Downa: rehabilitacja już od urodzenia Chorzy na zespół Downa muszą być odpowiednio wcześniej rehabilitowani ruchowo i intelektualnie. Pozwoli to od początku wyrównywać różnice w stosunku do rówieśników i umożliwi im funkcjonowanie jak najbardziej zbliżone do normalnego. Już od pierwszych tygodni życia rodzina dziecka powinna z zaangażowaniem i cierpliwością wielostronnie stymulować jego rozwój (ruchowy, słuchowy, dotykowy). Należy ćwiczyć z dzieckiem, poświęcając mu dużo czasu, aby zapewnić mu najlepsze możliwe warunki rozwoju i edukacji. Choroba Edwardsa najczęściej kończy się poronieniem ciąży. Choroba Edwardsa - przyczyny i objawy. Nowe choroby genetyczne człowieka są odkrywane cały czas. Choroby genetyczne człowieka: choroby wywołane mutacjami genów. Hiperteloryzm oznacza rozstaw oczodołów nawet do dwóch razy większy, niż standardowy. Czym jest hiperteloryzm? Przyczyny objawy i leczenie.
Zespół Cushinga i choroba Cushinga – czym się różnią i jakie są przyczyny chorób nadnerczy?
Choroba Cushinga to postać zespołu Cushinga, która może być zależna lub niezależna od hormonu ACTH. Wytwarza go przysadka mózgowa. ACTH wpływa na wydzielanie kortyzolu, który jest przyczyną zespołu Cushinga.
Choroba Cushinga to postać zespołu Cushinga, która może być zależna lub niezależna od hormonu ACTH. Wytwarza go przysadka mózgowa. ACTH wpływa na wydzielanie kortyzolu, który jest przyczyną zespołu Cushinga. Nadnercza to gruczoł, którego nieprawidłowe funkcjonowanie może w efekcie spowodować zespół Cushinga. Natomiast zbyt wysoki poziom hormonów nadnerczy kontrolowanych przez przysadkę, wywołuje chorobę Cushinga. Zespół Cushinga a nadczynność kory nadnerczy Pierwotna nadczynność kory nadnerczy skutkuje wytwarzaniem zbyt dużej ilości hormonów sterydowych (glikokortykosteroidów). Najważniejszy spośród nich jest kortyzol i ma on największy wpływ na pojawienie się zespołu Cushinga. Organizm produkuje ten hormon w sytuacjach stresowych. Kortyzol bierze udział w procesach metabolicznych tłuszczów, cukrów i białek. Wpływa też na działanie układu odpornościowego. Nadmierna ilość hormonu ACTH przyczyną choroby Cushinga Pracę nadnerczy kontroluje przysadka mózgowa. Wytwarza ona hormon, który pobudza korę nadnerczy do produkcji ich własnych hormonów (w tym kortyzolu). Hormon kortykotropowy (ACTH), produkowany przez przysadkę, może mieć wpływ na pojawienie się choroby Cushinga. Tę chorobę określa się jako postać zespołu Cushinga zależną od ACTH. Zespół Cushinga może też zostać wywołany przez guza trzustki, tarczycy, rakowiaka lub grasiczaka. Te guzy powodują zespół ektopowego wydzielania ACTH. Leki glikokortykosteroidowe a występowanie zespołu Cushinga Kolejną przyczyną pojawienia się zespołu Cushinga może być przyjmowanie leków glikokortykosteroidowych, np. prednizolonu lub prednizonu. Stosuje się je m.in. w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów i astmy. Długotrwałe podawanie tych leków zwiększa poziom glikokortykosteroidów. Zespół Cushinga wywołany lekami jest określany jako egzogenny (czyli wywołany czynnikami zewnętrznymi), polekowy lub jatrogenny. Endogenny (czyli spowodowany czynnikami wewnętrznymi) zespół Cushinga Nadmiar kortyzolu może być wytworzony na skutek: przerostu nadnerczy, guza pozaprzysadkowego (ektopowego), produkującego ACTH, guza nadnerczy (raka lub gruczolaka), który wydziela kortyzol, gruczolaka przysadki, który wytwarza zbyt dużą ilość ACTH – to najczęściej występująca przyczyna endogennego zespołu Cushinga. Zakażenia układu nerwowego są najczęściej powodowane przez bakterie i wirusy. Sprawdź choroby ośrodkowego układu nerwowego: zakażenia. Stres ma za zadanie zmobilizować organizm do działania w sytuacji, która jest potencjalnie niebezpieczna. Co to jest stres: fazy stresu i jego wpływ na choroby. Sprawny ośrodkowy układ nerwowy pozwala uniknąć trudności z koncentracją i bólów mięśni. Zobacz ćwiczenia na ośrodkowy układ nerwowy. Autonomiczny układ nerwowy to część układu nerwowego. Jak działa autonomiczny układ nerwowy? Wady wrodzone ośrodkowego układu nerwowego występują 2-3 razy na 100 000 urodzeń. Zobacz jakie mają podłoże.
Hermafrodytyzm prawdziwy i rzekomy – rodzaje interseksualizmu oraz jego przyczyny
Hermafrodytyzm, inaczej obojnactwo albo interseksualizm, to nieprawidłowe kształtowanie się wewnętrznych i zewnętrznych narządów płciowych. Hermafrodytyzm u człowieka może mieć podłoże genetyczne lub hormonalne. Wyróżnia się obojnactwo prawdziwe oraz rzekome: męskie i żeńskie.
Hermafrodytyzm, inaczej obojnactwo albo interseksualizm, to nieprawidłowe kształtowanie się wewnętrznych i zewnętrznych narządów płciowych. Hermafrodytyzm u człowieka może mieć podłoże genetyczne lub hormonalne. Wyróżnia się obojnactwo prawdziwe oraz rzekome: męskie i żeńskie. Hermafrodyta to postać z mitologii greckiej. Był on synem bogów Hermesa i Afrodyty. Na prośby zakochanej w nim nimfy Salmakis bogowie połączyli ją z nim w jednym ciele. Obojnactwo prawdziwe U osoby, u której występuje hermafrodytyzm prawdziwy (albo obojnactwo prawdziwe), obecne są obojnacze gonady (gruczoły) płciowe: zarówno jądra, jak i jajniki. Zewnętrzne narządy płciowe, u kobiet m.in. wzgórek łonowy, łechtaczka i wargi sromowe, u mężczyzn moszna i prącie, mogą być charakterystyczne dla danej płci lub łączyć cechy narządów płciowych właściwych obu płciom. Przykładem może być znacznie powiększona łechtaczka. Podobnie jest w przypadku wewnętrznych narządów płciowych, np. jajowodów i pochwy u kobiet oraz nasieniowodów u mężczyzn. Osoby, u których występują cechy hermafrodytyzmu prawdziwego, mogą identyfikować się zarówno z płcią męską, jak i żeńską. Obojnactwo rzekome męskie U osób z hermafrodytyzmem rzekomym męskim występuje kariotyp męski (zestaw 46 chromosomów, z których jedna para to chromosomy płciowe X i Y). Nieprawidłowe wygląd i funkcjonowanie narządów płciowych są natomiast wynikiem niewłaściwego rozwoju jąder (dysgenezji gonad) albo niewłaściwego oddziaływania produkowanych przez jądra androgenów na organizm. Wyróżnia się następujące postacie męskiego obojnactwa rzekomego: czysta dysgenezja gonad, kiedy zamiast jąder występuje tkanka łączna przypominająca zrąb jajnika, a wewnętrzne i zewnętrzne narządy płciowe są żeńskie, osoba z czystą dysgenezją postrzega siebie jako kobietę; mieszana dysgenezja gonad – obecne jest jedno, słabo rozwinięte jądro; częściowa dysgenezja gonad – nieprawidłowo rozwinięte jądra znajdują się po obu stronach. W dwóch ostatnich przypadkach zarówno wygląd narządów płciowych, jak i identyfikacja płciowa zależą od tego, jakie hormony (męskie czy żeńskie) wydzielane przez gonady płciowe przeważają. Do zaburzeń związanych z nieprawidłową produkcją lub oddziaływaniem androgenów powiązanych z żeńską identyfikacją płciową należą: zespół feminizujących jąder (zespół niewrażliwości na androgeny) – brakuje receptorów dla prawidłowo wydzielanego przez jądra testosteronu, brak jest macicy, owłosienia pach i łona, występują jądra, ale narządy zewnętrzne płciowe są żeńskie; zaburzenia biosyntezy testosteronu w jądrach płodu – zbyt mała ilość produkowanego testosteronu sprawia, że rozwijają się zewnętrzne obojnacze narządy płciowe, brakuje wewnętrznych narządów płciowych z wyjątkiem jąder. Męska identyfikacja płciowa występuje natomiast u osób z: upośledzeniem aktywności 5-α-reduktazy – wskutek mutacji genetycznej testosteron nie jest przekształcany w formę oddziałującą na komórki (dihydrotestosteron), choć obecne są wewnętrzne męskie narządy płciowe, narządy zewnętrzne są słabo ukształtowane; zespołem przetrwałych przewodów Müllera – przewody Müllera, które w życiu płodowym powinny uwstecznić się u chłopców, nie zanikają, przy żeńskich wewnętrznych narządach płciowych obecne są wówczas także jądra oraz męskie narządy płciowe zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne. Obojnactwo rzekome żeńskie Obojnactwo rzekome żeńskie polega na tym, że przy kariotypie żeńskim (46 XX) obok wewnętrznych narządów płciowych żeńskich występują zewnętrzne narządy płciowe podobne do męskich, np. przerośnięta łechtaczka. Osoby z tym typem hermafrodytyzmu najczęściej identyfikują się z płcią żeńską, mogą jednak chętniej wchodzić w męską rolę płciową i wyrażać seksualne zainteresowanie kobietami. Nie jest to jednak regułą. Obojnactwo rzekome typu żeńskiego najczęściej spowodowane jest przez wrodzony przerost nadnerczy. Czy wiesz, że mózg kobiety i mężczyzny różni się? Przeczytaj, co to jest płeć mózgu: mózg kobiety i mężczyzny. Przeczytaj więcej na temat interseksualizmu. Na czym polega interseksualizm? Chcesz urodzić chłopczyka lub dziewczynkę? Sprawdź, co decyduje o płci dziecka.
Objawy zaburzeń hormonalnych: wahania wagi, sucha skóra, brak miesiączki i spadek libido
Najczęstsze zaburzenia hormonalne u kobiet to nieprawidłowy poziom androgenów i progesteronu, nadczynność lub niedoczynność tarczycy. Wahania hormonów nie dają jednoznacznych objawów, ale najczęstsze z nich to: problemy skórne, spadek wagi lub nagłe tycie, spadek libido i obniżony nastrój.
Najczęstsze zaburzenia hormonalne u kobiet to nieprawidłowy poziom androgenów i progesteronu, nadczynność lub niedoczynność tarczycy. Wahania hormonów nie dają jednoznacznych objawów, ale najczęstsze z nich to: problemy skórne, spadek wagi lub nagłe tycie, spadek libido i obniżony nastrój. Zaburzenia hormonalne dotyczą głównie kobiet. Wywierają one wpływ nie tylko na zdrowie fizyczne, ale i psychiczne. Mogą także utrudniać zajście w ciążę. Objawy zaburzeń hormonalnych: co powinno zwrócić twoją uwagę? Zachwiana równowaga hormonalna może objawiać się na różne sposoby, ale najczęstszymi symptomami świadczącymi o nieprawidłowej pracy hormonów są: tycie lub utrata wagi, problemy skórne: suchość, przebarwienia, trądzik, wysypka, obniżone samopoczucie i wahania nastroju, wypadanie włosów, spadek libido, problemy ze wzrokiem, brak miesiączki lub obfite krwawienia, bóle w dolnej części brzucha, krwawienia mimo braku miesiączki. Jeśli te objawy występują u ciebie, możesz cierpieć na zaburzenia hormonalne, takie jak nieprawidłowy poziom androgenów i progesteronu, niedoczynność lub nadczynność tarczycy. Niedoczynność tarczycy może powodować przyrost wagi i wysuszenie skóry Jedno z najczęstszych zaburzeń hormonalnych to niedoczynność tarczycy. Kiedy gruczoł tarczycy wytwarza zbyt małe ilości tyroksyny i trójjodotyroniny, zostaje zaburzony metabolizm. Prowadzi to w pierwszej kolejności do przyrostu masy ciała. Twoją uwagę powinna także zwrócić sucha skóra, zwłaszcza na łokciach i kolanach. Nadczynność tarczycy skutkuje spadkiem wagi i nadmierną potliwością Przeciwieństwem niedoczynności tarczycy jest jej nadczynność. Nadmierne wytwarzanie hormonów przez ten gruczoł przyspiesza metabolizm i spalanie kalorii. Cierpiąc na nadczynność tarczycy możesz odczuwać ciągły głód, a mimo to chudnąć. Inne objawy nadczynności tarczycy to nadmierna potliwość, nerwowość, kołatanie serca i duszności. Niedobór progesteronu zaburza miesiączkowanie Progesteron to hormon, który reguluje cykl miesiączkowy. Jest on też niezbędny do wystąpienia owulacji. Niedobór progesteronu sprawia, że miesiączki stają się nieregularne. Krwawienia mogą być z kolei bardzo obfite i bolesne. Androgeny: niedobór zmniejsza libido, nadmiar zwiększa owłosienie Androgeny to grupa męskich hormonów, które w niewielkich ilościach występują także u kobiet. Niedobór androgenów może spowodować spadek libido i obniżenie samopoczucia. Z kolei nadmiar tych hormonów skutkuje uwidocznieniem się u kobiet cech męskich: nadmiernym owłosieniem na twarzy, w okolicy brzucha i piersi oraz obniżonym głosem. Często pojawia się także trądzik na twarzy i plecach. Przedłużające się lub zbyt krótkie miesiączki oraz obfite krwawienia, mogą być objawem zaburzeń miesiączkowania, poznaj najczęstsze przyczyny. Od poziomu poszczególnych hormonów zależy, czy skóra będzie gładka, czy pokryta wypryskami. Zobacz, jak hormony działają na wygląd i stan skóry. Niedoboru hormonów kory nadnerczy prowadzi do zbyt wczesnego pokwitania. Poznaj, przyczyny i objawy przerostu nadnerczy.
Hiperkalcemia: skąd się bierze i jak rozpoznać, że organizm przyswaja za dużo wapnia
Hiperkalcemia oznacza nadmiar wapnia we krwi. Jej najczęstszą przyczyną są zaburzenia hormonalne. Początkowo hiperkalcemia nie daje żadnych objawów. W bardziej zaawansowanym stadium zaburza pracę niemal całego organizmu.
Hiperkalcemia oznacza nadmiar wapnia we krwi. Jej najczęstszą przyczyną są zaburzenia hormonalne. Początkowo hiperkalcemia nie daje żadnych objawów. W bardziej zaawansowanym stadium zaburza pracę niemal całego organizmu. Prawidłowe stężenie wapnia w we krwi to około 2,25-2,75 milimoli na litr (mmol/l). Wynik przewyższający tę normę oznacza hiperkalcemię. Przewlekła hiperkalcemia prowadzi do wapnicy, czyli odkładania wapnia i fosforanów w różnych narządach (na przykład nerkach, żołądku, rogówce). Objawy hiperkalcemii: zaburzenia niemal całego organizmu Hiperkalcemia w łagodnym stadium może nie dawać wyraźnych objawów. Zespół hiperkalcemiczny występujący przy umiarkowanej lub ostrej hiperkalcemii daje następujące objawy: zaburzenia funkcjonowania nerek: kamica, wielomocz, problemy układu pokarmowego: zaparcia, nudności, wymioty, brak apetytu, wrzody żołądka i dwunastnicy, kamica układu żółciowego, zapalenie trzustki, metaliczny smak w ustach, schorzenia sercowo-naczyniowe: nadciśnienie tętnicze, niemiarowość serca, tachykardia, objawy nerwowo-mięśniowe: senność, osłabienie mięśni, porażenie mięśni twarzy, ból głowy, zaburzenia orientacji, śpiączka. Rozpoznanie hiperkalcemii polega na badaniu poziomu wapnia w surowicy. Należy także zbadać stężenie kreatyniny, fosforanów, chlorków, potasu, magnezu i PTH (parathormonu), aby ustalić przyczynę hiperkalcemii. Co jest przyczyną hiperkalcemii? Za prawidłową gospodarkę wapniową w organizmie odpowiadają hormony: PTH wytwarzany przez przytarczyce i kalcytonina produkowana w komórkach tarczycy. Hormony decydują o tym, ile przyjętego z pożywieniem wapnia może wchłonąć organizm. Jeśli PTH i kalcytonina są produkowane w nadmiarze (w wyniku nadczynności przytarczyc), wówczas wchłanianie i wydalanie wapnia zostaje zaburzone – dochodzi do hiperkalcemii. Oprócz chorób hormonalnych, nadmiar wapnia w organizmie może wynikać także z: chorób nowotworowych, przedawkowania witaminy D, stosowania leków moczopędnych, długotrwałego unieruchomienia i odwapnienia kości. Leczenie hiperkalcemii zależy od przyczyny jej występowania. W pierwszej kolejności należy leczyć pierwotną chorobę. Czy wiesz, jak objawia się niedobór wapnia w organizmie? Zobacz, co to jest hipokalcemia i jej przyczyny oraz objawy. Maślanka to źródło łatwo przyswajalnego wapnia. Poznaj, właściwości zdrowotne i lecznicze maślanki. Wapń jest najważniejszym budulcem kości. Czy wiesz, ile wynosi prawidłowy poziom wapnia we krwi?
Jak hormony zmieniają twój wygląd i zachowanie w ciąży?
Hormony, które mają największe znaczenie w ciąży to progesteron, gonadotropina, relaksyna, estrogeny, okscytocyna i prolaktyna. Ich rolą jest przygotowanie ciała kobiety na przyjęcie i urodzenie dziecka, ale wpływają także na wygląd i zachowanie przyszłej mamy. Kobiety w ciąży mają gładszą skórę i błyszczące włosy, ale mogą być mniej stabilne emocjonalnie.
Hormony, które mają największe znaczenie w ciąży to progesteron, gonadotropina, relaksyna, estrogeny, okscytocyna i prolaktyna. Ich rolą jest przygotowanie ciała kobiety na przyjęcie i urodzenie dziecka, ale wpływają także na wygląd i zachowanie przyszłej mamy. Kobiety w ciąży mają gładszą skórę i błyszczące włosy, ale mogą być mniej stabilne emocjonalnie. W ciąży często mówi się o tak zwanej burzy hormonalnej. Podwyższone stężenie hormonów i uaktywnienie się nowych często prowadzi do wahań nastroju i trudności w podejmowaniu decyzji. Poziom progesteronu w ciąży wzrasta stukrotnie Progesteron to żeński hormon produkowany przez jajniki. W ciąży jego poziom wzrasta ponad stukrotnie. Progesteron pełni w ciąży wiele funkcji: pomaga zarodkowi zagnieździć się w macicy, zapobiega przedwczesnym i silnym skurczom, reguluje pracę łożyska, przygotowuje ciało do porodu – rozluźnia mięśnie i wiązadła. Progesteron jest też odpowiedzialny za niepożądane efekty uboczne ciąży takie jak zgaga, wzdęcia, zaparcia, obrzęki i zatrzymywanie wody, krwotoki, żylaki, nadwrażliwość piersi, przebarwienia, przesuszenie skóry i włosów. Gonadotropina kosmówkowa – jej obecność potwierdza ciążę Gonadotropina kosmówkowa (hCG) to hormon, który występuje tylko u kobiet spodziewających się dziecka. Uaktywnia się około 7. dnia ciąży i to właśnie on wykrywany jest w testach ciążowych. Poziom hCG jest najwyższy w pierwszym trymestrze i może wtedy powodować nudności i wymioty. Relaksyna przygotowuje ciało do porodu Rolą relaksyny jest rozluźnienie kanału rodnego, zwłaszcza szyjki macicy. Dzięki temu poród jest łatwiejszy i mniej bolesny. Około 28-32 tygodnia ciąży relaksyna rozluźnia połączenia kości łonowej, co może być przyczyną bólu w podbrzuszu. Estrogeny dodają urody i budzą instynkt wicia gniazda Estrogeny to hormony odpowiadające za wykształcenie żeńskich cech płciowych i regulację cyklu miesiączkowego. W ciąży są odpowiedzialne za zagnieżdżenie zarodka w macicy. Dzięki estrogenom macica powiększa się i jest bardziej ukrwiona. Mają także wpływ na rozwój kanalików mlekowych w piersiach ciężarnej kobiety. Estrogeny pozytywnie wpływają na urodę przyszłych mam – zaokrąglają sylwetkę, wygładzają skórę i nadają blasku włosom. Hormony te są również odpowiedzialne za tak zwany syndrom wicia gniazda, czyli nagłe zainteresowanie urządzaniem mieszkania i przygotowywaniem go na przyjęcie dziecka. Oksytocyna, czyli hormon miłości Oksytocyna występuje już w czasie ciąży, ale kluczową rolę odgrywa podczas porodu – powoduje skurcze macicy ułatwiające urodzenie dziecka. Po porodzie oksytocyna wydziela się podczas karmienia piersią. Wpływa też na relacje emocjonalne pomiędzy matką a dzieckiem: wywołuje u matki odruchy opiekuńcze i pomaga stworzyć więź. Prolaktyna wpływa na wytwarzanie pokarmu Prolaktyna to tak zwany hormon macierzyństwa, który kieruje całą uwagi matki na dziecko. W ciąży może zmniejszyć zainteresowanie kobiety seksem. Po porodzie wpływa na wytwarzanie pokarmu w piersiach. Wysokie stężenie prolaktyny hamuje owulację, przez co zajście w kolejną ciążę podczas karmienia może być utrudnione. Niektóre kobiety mają nadmiar męskich hormonów. Zobacz, na czym polega hiperandrogenizm. Czy zauważyłaś u siebie włoski w miejscach, w których być nie powinny? Zobacz, o czym świadczy nadmierne owłosienie u kobiet: co może być przyczyną? Przez zaburzenia wydzielania niektórych hormonów, kobiety przybierają na wadze. Czy wiesz, które hormony powodują tycie? Poznaj, sposoby na schudnięcie.
Zaburzenia wydzielania greliny, estrogenów oraz hormonów tarczycy i nadnerczy prowadzą do tycia
Nadmiar greliny zwiększa apetyt, a estrogeny powodują obrzęki ciała. Kortyzol prowadzi do odkładania się tkanki tłuszczowej na brzuchu, natomiast niedobór hormonów tarczycy skutkuje spowolnieniem przemiany materii.
Nadmiar greliny zwiększa apetyt, a estrogeny powodują obrzęki ciała. Kortyzol prowadzi do odkładania się tkanki tłuszczowej na brzuchu, natomiast niedobór hormonów tarczycy skutkuje spowolnieniem przemiany materii. Zaburzenia hormonalne sprawiają, że człowiek zaczyna tyć, nawet jeśli nie zmienił sposobu odżywiania. Próby schudnięcia (na przykład dieta lub aktywność fizyczna) mogą nie przynieść oczekiwanych efektów. Nadmiar greliny we krwi zwiększa apetyt Grelinę nazywa się hormonem głodu. Substancja jest wydzielana w żołądku wtedy, gdy organizm domaga się pożywienia. Przemęczenie prowadzi do nadmiernego wydzielania greliny. Zbyt duża ilość tej substancji we krwi skutkuje: uczuciem apetytu lub głodu tuż po posiłku, chęcią jedzenia słodyczy i słonych przekąsek, czerpaniem przyjemności z pożywienia. Wydzielanie greliny można ograniczyć przez odpoczynek. Warto regularnie się wysypiać, relaksować i uprawiać sport. Wpływ niedoboru hormonów tarczycy na przemianę materii? Niedoczynność tarczycy i niedobór jej hormonów mają negatywny wpływ na metabolizm. Jednym z najpopularniejszych objawów choroby jest nieuzasadnione przybieranie na wadze. Ponadto niedobór hormonów tarczycy prowadzi do: spowolnienia tempa przemiany materii, odkładania się tkanki tłuszczowej w organizmie, obrzęków różnych części ciała (na przykład nóg), wypadania włosów, suchej skóry, senności, uczucia przemęczenia. W przypadku wystąpienia niedoboru hormonów tarczycy należy zgłosić się do endokrynologa. Lekarz zleci badania krwi i na ich podstawie dobierze odpowiednie leki. Zaburzenia wydzielania hormonów nadnerczy prowadzą do otyłości brzusznej Nadnercza produkują kortyzol, czyli hormon stresu. To właśnie on sprawia, że tkanka tłuszczowa układa się nierównomiernie, głównie na brzuchu, udach, biodrach i pośladkach. Efekty tycia są widoczne głównie u mężczyzn w średnim wieku, którzy mają wydęty, twardy brzuch. Niekorzystne działanie kortyzolu można ograniczyć poprzez: unikanie sytuacji stresujących, dietę bogatą w warzywa, owoce i produkty z pełnoziarniste, picie od 2 do 3 litrów wody na dobę, codzienny ruch na świeżym powietrzu (co najmniej przez 30 minut). Jeśli waga nie spada pomimo stosowania powyższych zasad, warto udać się do endokrynologa oraz dietetyka. Nadmiar estrogenów powoduje obrzęki ciała Estrogeny są hormonami żeńskimi, wydzielanymi przez jajniki i jądra. Ich nadmierna produkcja objawia się: przybieraniem na wadze, zatrzymywaniem wody w organizmie (co skutkuje opuchlizną ciała), powiększeniem piersi (również u mężczyzn), zaburzeniem pracy wątroby, bezpłodnością, bólami głowy i brzucha, zaburzeniem miesiączkowania, wymiotami. Poziom estrogenów można uregulować poprzez przyjmowanie leków. Preparaty hamują produkcję żeńskich hormonów. Dawkę leku i receptę może wypisać endokrynolog lub lekarz rodzinny. Warto również zgłosić się do ginekologa (kobiety) lub urologa (mężczyźni). Specjalista zbada narządy płciowe, by zdiagnozować ewentualne zaburzenia ich funkcjonowania. Niektóre kobiety mają nadmiar męskich hormonów. Zobacz, na czym polega hiperandrogenizm. Czy zauważyłaś u siebie włoski w miejscach, w których być nie powinny? Zobacz, o czym świadczy nadmierne owłosienie u kobiet: co może być przyczyną? Ciało kobiety oczekującej dziecka zmienia się. Poznaj, najbardziej typowe zmiany hormonalne w ciąży, mogące wpłynąć także na zachowanie przyszłej matki.
Najważniejsze funkcje i zaburzenia pracy grasicy
Grasica jest gruczołem zlokalizowanym klatce piersiowej. Odpowiada za dojrzewanie krwinek białych, które zwalczają komórki nowotworowe i infekcje. Do głównych zaburzeń pracy grasicy zalicza się: zanik narządu, grasiczaka (nowotwór grasicy) oraz miastenię.
Grasica jest gruczołem zlokalizowanym klatce piersiowej. Odpowiada za dojrzewanie krwinek białych, które zwalczają komórki nowotworowe i infekcje. Do głównych zaburzeń pracy grasicy zalicza się: zanik narządu, grasiczaka (nowotwór grasicy) oraz miastenię. W języku greckim grasicę nazywa się thumos, co oznacza duszę. Do połowy XX wieku wierzono, że właśnie w tym narządzie zlokalizowana jest dusza człowieka. Gdzie znajduje się grasica? Grasica jest gruczołem, który znajduje się w klatce piersiowej, za mostkiem. Jest zbudowana z dwóch płatów. W momencie urodzenia narząd waży 15 gramów, a po trzech latach rozwoju osiąga największą masę, czyli około 40 gramów. Po zakończeniu okresu dojrzewania grasica zaczyna zanikać, a u osoby po 60. roku życia waży już tylko 5 gramów. Zanikające fragmenty narządu przekształcają się w tkankę tłuszczową. Funkcje grasicy: rozwój układu odpornościowego, limfocytów, opóźnianie starzenia i inne Grasica wpływa na ukształtowanie układu odpornościowego, gdyż w gruczole dojrzewają limfocyty T, czyli krwinki białe. Limfocyty wytwarzają przeciwciała, które zwalczają drobnoustroje, komórki nowotworowe i stany zapalne w organizmie. Do innych zadań grasicy należy: nadzór funkcjonowania innych narządów układu odpornościowego, czyli węzłów chłonnych i śledziony, zapobieganie rozwojowi alergii, opóźnienie procesu starzenia, odnowa tkanek organizmu, przyśpieszenie metabolizmu, umożliwienie zajścia w ciążę. Co negatywnie wpływa na funkcjonowanie grasicy? Czynnikami, które niekorzystnie wpływają na grasicę, są: przyjmowanie antybiotyków, nadprodukcja estrogenów, czyli żeńskich hormonów płciowych, stosowanie antykoncepcji hormonalnej, palenie papierosów, picie alkoholu, stosowanie narkotyków, przewlekły stres (trwający powyżej kilku tygodni), niewysypianie się, dieta bogata w cukier, tłuszcz, sól i konserwanty. Skutki zaburzeń pracy grasicy: zanik grasicy, miastenia i nowotwór Zaburzenia funkcjonowania grasicy mogą prowadzić do wielu schorzeń, takich jak np.: Zanik grasicy – dochodzi wówczas do osłabienia odporności i podatności na choroby. Zanik grasicy jest spowodowany nadmiarem żeńskich hormonów płciowych w organizmie. Grasiczak – dolegliwość jest rodzajem nowotworu grasicy. Do choroby dochodzi na skutek mutacji komórek organizmu. Objawami grasiczaka są ból w klatce piersiowej, kaszel, duszności, chrypa, obrzęk twarzy i szyi oraz problemy z oddychaniem. W leczeniu choroby stosuje się chemioterapię, radioterapię oraz chirurgiczne usunięcie grasicy. Miastenia – jest chorobą autoimmunologiczną, zwaną też męczliwością mięśni. Organizm wytwarza przeciwciała, które omyłkowo niszczą zdrowe komórki. W efekcie grasica rozrasta się, a człowiek jest osłabiony, traci panowanie nad ciałem, łatwo się męczy, widzi podwójnie, ma problem z oddychaniem oraz otwieraniem i zamykaniem oczu. Chorobę diagnozuje się na podstawie wywiadu medycznego i badań krwi. Leczenie miastenii polega na oczyszczaniu krwi ze szkodliwych przeciwciał oraz przyjmowaniu leków osłabiających funkcjonowanie układu odpornościowego. Znasz termin miastenia? Miastenia jest przewlekłą choroba mięśni. Pijesz lipę? Lipa ma lecznicze właściwości i działanie. Warto brać probiotyki. Probiotyki to korzystne dla zdrowia bakterie.
Nadmiar progesteronu u mężczyzn – ginekomastia, zaburzenia snu i problemy z erekcją
Nadmiar progesteronu u mężczyzn może powodować wiele komplikacji zdrowotnych. Uważany za typowo żeński hormon, odgrywa również ważną rolę w organizmie mężczyzny.
Nadmiar progesteronu u mężczyzn może powodować wiele komplikacji zdrowotnych. Uważany za typowo żeński hormon, odgrywa również ważną rolę w organizmie mężczyzny. Progesteron u kobiet umożliwia zagnieżdżenie zarodka w błonie śluzowej macicy i utrzymanie ciąży. Ułatwia również owulację i zapobiega nadmiernemu rozrostowi endometrium. Progesteron a ginekomastia Ginekomastia objawia się łagodnym powiększeniem męskiego sutka. Powoduje ona często problem natury estetycznej. Zbyt wysoki poziom progesteronu prowadzi do zwiększenia rozmiarów piersi i odkładania się tłuszczu. Taka ginekomastia nazywa się ginekomastią progesteronową. Nadmiar progesteronu a erekcja Zbyt duża ilość progesteronu prowadzi do zaburzeń erekcji, niskiego libido i oligospermii (obniżonej ilości plemników w nasieniu). Spowodowane jest to blokowaniem przez hormon związku DHT. Skutki nadmiaru progesteronu u mężczyzn Zbyt wysoki poziom progesteronu u mężczyzn może prowadzić do: depresji, ospałości, zmęczenia, niskiego libido, utraty włosów, zaniku mięśni, katabolizmu, odkładania się tłuszczu, suchość skóry, niepłodności. Zalety progesteronu Mimo że progesteron w nadmiarze szkodzi, to jednak pozwala on również zapobiegać rozwojowi chorób prostaty. Hamuje on przekształcenie testosteronu w związek dihydrotestosteronowy, który w dużej ilości może prowadzić do rozwoju raka prostaty. Czy wiesz, jak depilować się w miejscach intymnych? Zobacz, na czym polega depilacja męska i jak depilować miejsca intymne u mężczyzn. Jak mężczyźni dbają o jądra i penisa, tak kobiety powinny o piersi. Poznaj 5 sposobów jak dbać o piersi, żeby mieć ładny biust. Samobadanie jąder pozwala ustrzec się przed rakiem. Zobacz, jak badać jądra i czym grozi zaniedbanie badań.