Roksana Węgiel otworzyła się na temat choroby. Poruszające wyznanie
Roksana Węgiel opublikowała w mediach społecznościowych obszerny wpis, w którym otworzyła się na temat choroby. Młoda wokalistka opowiedziała o codziennych zmaganiach z cukrzycą. Wyznała, jak diagnoza wpłynęła na jej życie.
Roksana Węgiel zmaga się z cukrzycą. O diagnozie poinformowała fanów w październiku 2024 roku po tym, jak w wyniku utraty przytomności trafiła do szpitala. Teraz postanowiła opowiedzieć nieco więcej o chorobie i ujawnić, co zmieniło się w jej życiu odkąd rozpoczęła leczenie. Roksana Węgiel podbija scenę Roksana Węgiel jest obecnie jedną z największych gwiazd na polskiej scenie muzycznej. Wokalistka zdobyła rozpoznawalność dzięki wygranej pierwszej edycji "The Voice Kids" w 2018 roku. Swój sukces powtórzyła jeszcze tego samego roku, w konkursie Piosenki Eurowizji Junior. Dziś prężnie rozwija swoją karierę, nagrywając przeboje, grając koncerty i udzielając wywiadów. Artystka może się pochwalić równie udanym życiem prywatnym. W 2024 roku wzięła ślub ze znanym producentem muzycznym, Kevinem Mglejem. Zakochani snują plany na wspólne życie, a niedawno pochwalili się zakupem działki pod Warszawą, gdzie planują wybudować dom. Roksana Węgiel cierpi na cukrzycę Roksana Węgiel jest aktywna w mediach społecznościowych, gdzie utrzymuje stały kontakt fanami i dzieli się z nimi namiastką swojego życia. Na Instagramie obserwuje ją już ponad 1,5 miliona osób, które chętnie komentują każdy jej post. Ostatnio przekazała obserwatorom kilka słów na temat zmagań z cukrzycą. Do sprzedaży trafiła lalka Barbie z cukrzycą typu 1, stworzona z myślą o lepszym zrozumieniu codzienności osób żyjących z tą chorobą. Została wyposażona w akcesoria medyczne wykorzystywane przez diabetyków, takie jak ciągły monitor glukozy czy pompa insulinowa, dzięki czemu jej wizerunek wiernie oddaje realia życia z cukrzycą. Roksana Węgiel zapozowała z lalką do zdjęcia. Zobacz także: Zdjęcie Roxie Węgiel wypłynęło pod osłoną nocy. To robiła z mężem Roksana Węgiel i Kevin Mglej czule całują się na ulicy. Nie zważali na spojrzenia gapiów
Roksana Węgiel nagle zaapelowała: "Nie jest to łatwe, kiedy po prostu nagle dowiadujesz się, że musisz sporo zmienić w życiu, ale to też nie jest koniec świata"
Roksana Węgiel nagle z upalnych wakacji dodała nowe nagrania, w których rozwiała wszelkie wątpliwości. Wyjawiła szczegóły, które ukrywała ostatnimi czasy. Jeszcze parę tygodni temu nikt by się nie spodziewał, że takie słowa usłyszymy od Roksany Węgiel.
Roksana Węgiel dopiero niedawno poinformowała swoich fanów, dlaczego w jej życiu nastąpiło ostatnimi czasy wiele zmian. Nie licząc oczywiście tych pozytywnych, jakimi był ślub z Kevinem Mglejem. Piosenkarka wyjawiła, że w jej życiu pojawiły się problemy zdrowotne. Roksana Węgiel nagle zaapelowała Roksana Węgiel chętnie dzieli się swoim życiem z fanami. Jednak ostatnio nie wszystko było takie proste i nie wszystkim była w stanie podzielić się od razu. Okazało się, że Roxie ma cukrzycę. Piosenkarka dopiero po jakimś czasie postanowiła poinformować swoich fanów o tym, że choruje. Jednak minęło już trochę czasu i widać, że Roksana powoli oswaja się z całą sytuacją, a nawet nawiązała współpracę związaną ze swoją chorobą. W dalszej części nagrania piosenkarka zdradziła, że musiała zmienić styl funkcjonowania. Przyznała się, że początkowo ukrywała sensor, ale teraz jest dla niej bardzo przydatny i pomocny. Co wiemy o chorobie Roksany Węgiel? Parę tygodni temu fani Roksany Węgiel usłyszeli smutną wiadomość, że ich idolka choruje. Roxie postanowiła za pośrednictwem social mediów przekazać im, że chodzi o cukrzycę. Życzymy dużo zdrowia! Zobacz także: Gwiazdor "M jak miłość" rozwodzi się? "Po prostu powiedział, że to koniec"
Roksana Węgiel nagle zaapelowała. "Uczę się jak funkcjonować w chorobie"
Roksana Węgiel dodała nowe nagranie z wakacji i napisała długi wpis na social mediach, gdzie wyjawiła szczegóły dotyczące swojego zdrowia i walki z chorobą. Pod nagraniem pojawiło się mnóstwo miłych słów od fanów piosenkarki, którzy trzymają kciuki, aby ta czuła się jak najlepiej.
Roksana Węgiel jakiś czas temu zaczęła nosić na ręce szeroką bransoletkę. Fani już wtedy zauważyli, że coś im nie pasuje i zaczęli spekulować na temat tego, czy Roxie nie ma cukrzycy i nosi bransoletkę, aby ukryć libre (małe białe kółko, które służy do mierzenia cukru). W sieci pojawiło się mnóstwo komentarzy, lecz dopiero parę tygodni później piosenkarka wyjawiła, że choruje na cukrzycę. Roksana Węgiel i życie z cukrzycą Cukrzyca pierwszego stopnia jest chorobą autoimmunologiczną. Choroba charakteryzuje się występowaniem hiperglikemii, czyli podwyższonym stężeniem glukozy we krwi. Roxie dzielnie radzi sobie z chorobą, choć jest ona czymś zupełnie nowym w jej życiu. Teraz będąc na wakacjach ze swoim mężem Kevinem Mglejem Roksana dodała kadry z wypoczynku na Mauritiusie. W poście dodanym przez piosenkarkę widnieje reklama produktu, który ma jej pomagać w życiu z cukrzycą. W dalszej części wpisu Roksana Węgiel przypomniała, że wczoraj był Światowy Dzień Cukrzycy, życząc wszystkim chorującym osobom dużo zdrowia. Wyjawiła także, że ona sama oswoiła się z chorobą i nie chce pozwolić, aby ta ją zatrzymała. Zobacz także: Przywitali na świecie dziecko. Te zdjęcia to sama słodycz Roksana Węgiel poinformowała o chorobie Pięć tygodni temu na profilu w social mediach Roksany Węgiel pojawił się wpis potwierdzający, to co wiele osób się domyślało. Roxie dodała czarno-białe zdjęcie, na którym nie widać uśmiechu i napisała: Piosenkarka poinformowała fanów, że na miesiąc musi wyłączyć się z koncertowania i aktywności fizycznych. Widać, że nie było to łatwe dla Roxie, co widzimy po słowach: Piosenkarka zapewniła swoich fanów, że będzie dawała znać, co z trasą, dodając, że jest zła na całą sytuację, ale także jest bezsilna. Podkreśliła także, że zdrowie jest najważniejsze i zaapelowała do fanów, aby ci o siebie dbali, badali się i nie bagatelizowali pierwszych objawów.
Roksana Węgiel zabrała głos ws. swojego zdrowia. "Czuję się trochę lepiej"
Roksana Węgiel przyznała, że choruje na cukrzycę. Postanowiła zrobić przerwę by zadbać o zdrowie. Jak się dziś czuje?
Roksana Węgiel kilka dni temu wydała oświadczenie, w którym wyznała, że choruje na cukrzycę. 19-letnia piosenkarka przyznała, że po usłyszeniu diagnozy ciężko jej było przystopować, a bardzo wymagający tryb życia sprawił, że podupadła na zdrowiu. Po tym, jak zasłabła po koncercie i trafiła do szpitala, postanowiła wycofać się z działalności zawodowej, by zadbać o swoje zdrowie. Po kilku dniach milczenia ponownie zwróciła się do fanów i zdradziła, jak aktualnie się czuje. Roksana Węgiel choruje na cukrzycę. Jaki jest jej stan zdrowia? Roksana Węgiel początkowo nie chciała dzielić się publicznie informacją, że choruje na cukrzycę typu 1. Przyznała, że trudno jej było się pogodzić z diagnozą oraz zdecydować o tym, by przystopować z obowiązkami zawodowymi, by zadbać o swoje zdrowie. Sytuacja, w której aktualnie się znalazła jest dla niej podwójnie trudna. Roksana Węgiel zdecydowała się odwołać swoją trasę koncertową, na którą czekała od wielu miesięcy. Trudno jej było przekazać te wieści fanom, oni jednak wykazali się olbrzymią empatią, jednogłośnie pisząc, że na koncerty zaczekają tyle ile będzie trzeba, a najważniejszym teraz jest by Roxie mogła się skupić na swoim zdrowiu. Roksana Węgiel postanowiła zadbać o swoje zdrowie, a po kilku dniach wydała kolejne oświadczenie do fanów. Zdradziła, jak się czuje i wyraziła swoją wdzięczność, wszystkim tym, którzy okazali jej troskę: Miała jeszcze jedno przesłanie: Roksana Węgiel zdecydowała się podzielić swoją diagnozą o cukrzycy po tym, jak zasłabła po jednym z mini koncertów i trafiła do szpitala. "Chciałam zostawić to dla siebie, nie wypowiadać się na temat zdrowia, jednak sytuacja w, której się znalazłam przez nadmiar wysiłku mnie do tego zmusza, może ma to być pewnego rodzaju świadectwo/ przestroga dla osób, które również zmagają się z cukrzycą". Przyznała także: "dowiedziałam się kilka miesięcy temu, że choruje na cukrzycę pierwszego stopnia i szczerze? Zbagatelizowałam ten temat, nie chciałam się zatrzymywać w swoich działaniach, z biegiem czasu sytuacja się pogorszyła, zaczęły się diametralne skoki cukru przez co moje samopoczucie znacznie się pogarszało". Niedawno głos ws. stanu zdrowia Roksany Węgiel zabrał Kevin Mglej. Przyznał, że jego żona czuje się "raz lepiej raz gorzej". Zobacz także: Roksana Węgiel trafiła do szpitala! Odwołała koncerty i wyznała: "Dostałam jednoznaczną diagnozę"
Zaburzenia dojrzewania płciowego u chłopców i dziewczynek – przyczyny, rozpoznanie i sposoby leczenia
Opóźnione dojrzewanie płciowe najczęściej spowodowane jest zaburzeniami w gospodarce hormonalnej organizmu. Jego przyczyną mogą być zarówno czynniki genetyczne, jak i chorobowe. Za opóźnione dojrzewanie płciowe może odpowiadać: cukrzyca, mukowiscydoza, astma oraz nadczynność i niedoczynność tarczycy.
Opóźnione dojrzewanie płciowe najczęściej spowodowane jest zaburzeniami w gospodarce hormonalnej organizmu. Jego przyczyną mogą być zarówno czynniki genetyczne, jak i chorobowe. Za opóźnione dojrzewanie płciowe może odpowiadać: cukrzyca, mukowiscydoza, astma oraz nadczynność i niedoczynność tarczycy. Dojrzewanie płciowe, nazywane również pokwitaniem, rozpoczyna się pomiędzy 7. a 13. rokiem życia u dziewczynek, a u chłopców – pomiędzy 9. a 15. rokiem życia. Dojrzewanie płciowe – czym jest? Dojrzewanie płciowe jest procesem trwającym około 5 lat. W tym czasie dokonują się zmiany w wyglądzie człowieka, a także pojawiają się nowe potrzeby i zainteresowania. Zmienia się również sylwetka, barwa głosu i sposób poruszania się. Przebieg pokwitania uzależniony jest od płci, diety, miejsca zamieszkania oraz czynników genetycznych. W trakcie dojrzewania płciowego u młodych kobiet zaczynają uwalniać się estrogeny i progesteron, co skutkuje: powiększeniem się narządów płciowych, wzrostem piersi, pojawieniem się owłosienia w miejscach intymnych i krwawieniem miesiączkowym. Natomiast u młodych mężczyzn zachodzi mutacja, powiększają się narządy płciowe, pojawia się owłosienie łonowe, dochodzi także do wzrostu masy mięśniowej. Choroby opóźniające dojrzewanie płciowe Podstawową przyczyną opóźnienia dojrzewania płciowego są czynniki genetyczne, co nie powinno budzić niepokoju. Częstym podłożem opóźnienia pokwitania są także choroby, w tym: astma, cukrzyca, mukowiscydoza. Niekiedy związane jest ono z zaburzeniami odżywiania, niedoborem wartości odżywczych – anemią oraz anoreksją. Jak rozpoznać i leczyć opóźnione dojrzewanie płciowe? W celu rozpoznania przyczyn opóźnionego dojrzewania płciowego, należy udać się do ginekologa, który na początku przeprowadza wywiad z pacjentem oraz z jego rodzicami. Oprócz tego określa on również wiek kostny oraz zleca przeprowadzenie badań: moczu, morfologii krwi oraz, ewentualnie, poziomu hormonów we krwi. W przypadku, gdy za opóźnienie pokwitania odpowiadają zaburzenia w funkcjonowaniu gospodarki hormonalnej organizmu, koniecznie jest wdrożenie leczenia hormonalnego.
Święta u diabetyka, czyli co można jeść przy cukrzycy. Wskazane i przeciwwskazane potrawy świąteczne
Dieta przy cukrzycy wiąże się z koniecznością ograniczenia lub wyeliminowania produktów zawierających cukry proste oraz tłustych potraw. Mając cukrzyka w rodzinie, należy zastąpić biały cukier dodawany do ciast słodzikami, a smażoną rybę w panierce – gotowaną lub pieczoną.
Dieta przy cukrzycy wiąże się z koniecznością ograniczenia lub wyeliminowania produktów zawierających cukry proste oraz tłustych potraw. Mając cukrzyka w rodzinie, należy zastąpić biały cukier dodawany do ciast słodzikami, a smażoną rybę w panierce – gotowaną lub pieczoną. Wigilia i Święta Bożego Narodzenia są wyjątkowym czasem spędzanym w gronie najbliższych przy suto zastawionym stole. Osoby chorujące na cukrzycę nie muszą rezygnować z tradycyjnych potraw świątecznych. Wystarczy jeść z umiarem, a niektóre przepisy zmodyfikować tak, by składały się z produktów o niskim indeksie glikemicznym. Co można jeść przy cukrzycy? Zasady Dieta przy cukrzycy opiera się na zasadach zdrowego i racjonalnego żywienia. Cukrzycy powinni zadbać o regularność posiłków, aby nie dopuścić do wahań poziomu cukru we krwi. Zaleca się jeść 4-5 posiłków dziennie lub 6-7 przy cukrzycy typu I. Ograniczeniu lub wyeliminowaniu podlegają produkty o wysokim indeksie glikemicznym, który można sprawdzić w specjalnych tablicach dla diabetyków. Indeks glikemiczny jest wskaźnikiem określającym wpływ danego produktu na poziom glukozy (cukru) we krwi. Im jest wyższy, tym większy wzrost cukru we krwi. Podstawową zasadą w diecie przy cukrzycy jest ograniczenie węglowodanów łatwo przyswajalnych, czyli cukrów prostych. Znajdują się one przede wszystkim w słodkich wypiekach, ciastach, ciasteczkach i pozostałych słodyczach. W żywieniu powinny pojawić się duże ilości błonnika pokarmowego, który wykazuje właściwości regulujące poziom glukozy we krwi. Produktami bogatymi w ten związek pokarmowy są: gruboziarniste kasze (np. gryczana, pęczak), pieczywo pełnoziarniste, warzywa, owoce. Świąteczne potrawy dla cukrzyka Cukrzyca jest powszechnym schorzeniem zaliczanym do chorób cywilizacyjnych. Przygotowując Wigilię i Święta Bożego Narodzenia, warto pomyśleć o członkach rodziny chorujących na cukrzycę. Diabetycy nie muszą rezygnować z jedzenia tradycyjnych potraw. Niektóre ze świątecznych przepisów należy zmodyfikować zastępując poszczególne składniki tymi o niskim indeksie glikemicznym. Nie powodują one nagłych i gwałtownych skoków poziomu cukru we krwi, które są bardzo niebezpieczne dla cukrzyków. Mąkę pszenną warto zastąpić żytnią, a zwykły biały cukier – ksylitolem, czyli cukrem brzozowym. Zamiennikiem dla cukru może być również naturalny słodzik – stewia. Złotą zasadą obowiązującą cukrzyka w trakcie Świąt Bożego Narodzenia jest „wszystkiego po trochu”. Ze szczególną rozwagą diabetycy muszą podejść do takich potraw, jak: pierogi, kluski z makiem, kompot z suszonych owoców, słodkie desery. Ułatwieniem, a tym samym uprzyjemnieniem świąt cukrzykowi będzie dodawanie do ciast słodzików oraz zrezygnowanie z tłustych potraw. Zalecanymi świątecznymi potrawami dla diabetyków są: czerwony barszcz, kapusta z grzybami oraz ryba, która jest obowiązkowym daniem na wigilijnym i świątecznym stole. Jest ona źródłem nienasyconych kwasów tłuszczowych, pełnowartościowego białka oraz licznych składników mineralnych. Należy jednak wyeliminować z jadłospisu rybę smażoną i panierowaną na rzecz gotowanej, parowanej, grillowanej lub pieczonej. Diabetycy mogą spokojnie jeść pierogi z kapustą i grzybami pod warunkiem, że są one gotowane na wodzie, a nie podsmażane czy oprószane skwarkami. Czego nie powinien jeść cukrzyk w święta? Świątecznymi potrawami przeciwwskazanymi cukrzykowi są przede wszystkim: dania smażone oraz z dodatkiem majonezu. Diabetyk powinien zrezygnować z jedzenia tradycyjnej sałatki jarzynowej, śledzi w oleju, smażonego karpia, kutii oraz dużej ilości ciast z dodatkiem cukru zamiast słodzików. Zamiennikiem ciast z tłustymi masami i kremami są np. ciasta owocowe (np. szarlotka) lub marchewkowe z dodatkiem bakalii. W celu uniknięcia majonezu i śmietany do sałatek należy dodawać jogurt naturalny lub odrobinę oliwy z oliwek bądź oleju roślinnego.
Hipoglikemia, czyli niedocukrzenie: objawy, przyczyny i leczenie oraz dieta
Pocenie się, osłabienie, niepokój czy kołatanie serca to niektóre objawy hipoglikemii. Niedocukrzenie jest skutkiem m.in. spożycia zbyt małej ilości cukrów lub przyjęcia za dużej dawki insuliny lub leków od cukrzycy. Leczenie hipoglikemii polega na podaniu glukozy i wezwaniu pogotowia.
Pocenie się, osłabienie, niepokój czy kołatanie serca to niektóre objawy hipoglikemii. Niedocukrzenie jest skutkiem m.in. spożycia zbyt małej ilości cukrów lub przyjęcia za dużej dawki insuliny lub leków od cukrzycy. Leczenie hipoglikemii polega na podaniu glukozy i wezwaniu pogotowia. Hipoglikemia to spadek poziomu glukozy we krwi poniżej 70 miligramów na decylitr. Wówczas pojawiają się pierwsze objawy niedocukrzenia. Brak reakcji w tym czasie może skutkować ciężką hipoglikemią, czyli obniżeniem stężenia glukozy poniżej 40 miligramów na decylitr krwi. Grozi to śpiączką hipoglikemiczną i śmiercią. Objawy hipoglikemii i ryzyko związane z niedocukrzeniem Niezależnie od przyczyny hipoglikemii jej objawy są zwykle takie same. Dolegliwości związane z niedocukrzeniem mogą wystąpić w różnym nasileniu i nie wszystkie jednocześnie. Należą do nich: osłabienie, drżenie rąk, niepokój, nagłe silne uczucie głodu, nerwowość, zaburzenie koncentracji, napięcie mięśni, zaburzenie widzenia, rozszerzenie źrenic, pocenie się, kołatanie serca, zaburzenie koordynacji ruchowej, w ciężkiej hipoglikemii śpiączka i śmierć na skutek zatrzymania krążenia. Hipoglikemia u dzieci w pierwszych 4 tygodniach życia jest fizjologiczna i jej epizody nie powinny się powtarzać po 1. miesiącu życia. Niedocukrzenie u noworodka można rozpoznać po szybkim wychładzaniu ciała, zaburzeniach oddychania, dreszczach, czasem występują też wymioty, bladość skóry i ogólna apatyczność. Dziecko z niedocukrzeniem jest rozdrażnione i nie ma apetytu. Przyczyny hipoglikemii i hipoglikemia poposiłkowa Przyczyną hipoglikemii najczęściej jest spożycie niewystarczającej ilości cukrów lub nadmiar insuliny. Do niedocukrzenia mogą doprowadzić błędy dietetyczne, np. nieregularne lub niezbilansowane jedzenie, spożywanie alkoholu, dieta uboga w błonnik i inne cukry złożone, posiłki zawierające produkty o wysokim indeksie glikemicznym (powodujące nagły i szybki wzrostu poziomu cukru we krwi). Niedocukrzenie po posiłku to hipoglikemia poposiłkowa (inaczej reaktywna). Zbyt duży poziom insuliny wywołujący hipoglikemię może być następstwem przedawkowania leków przeciwcukrzycowych lub insuliny albo przyjmowanie tych leków nieregularnie. Hipoglikemia na czczo może być objawem guza trzustki, chorób wątroby powodujących jej niewydolność albo zaburzenia pracy kory nadnerczy. Niedocukrzenie bywa też następstwem dużego wysiłku fizycznego. Hipoglikemia: leczenie i dieta Leczenie hipoglikemii powinno rozpocząć się od podniesienia poziomu glukozy we krwi. Można w takiej sytuacji przyjąć glukozę lub wypić słodki napój, a następnie zjeść posiłek składający się w dużej mierze z cukrów złożonych. Jeśli osoba z niedocukrzeniem straci przytomność, należy wezwać pomoc medyczną, a do tego czasu domięśniowo zaaplikować glukozę i ułożyć chorego w pozycji bocznej ustalonej. Dieta pozwala zapobiegać hipoglikemii. Należy jeść cukry złożone i unikać prostych węglowodanów, posiłki powinny być spożywane co około 4 godziny, by uniknąć wygłodzenia. Lepiej wykluczyć z diety produkty wysokoprzetworzone, słodycze, słone przekąski i o wysokim indeksie glikemicznym. Nie należy też rozgotowywać warzyw ani makaronu. Dieta powinna być bogata w warzywa i owoce, dopuszczalne jest też chude mięso, np. z królika czy indyka.
Hipotonia ortostatyczna – niedociśnienie tętnicze, pojawiające się przy zmianie pozycji ciała: objawy, przyczyny i sposoby leczenia
Hipotonia ortostatyczna jest jednym z objawów chorobowych, polegającym na znacznym spadku ciśnienia tętniczego – zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego – przy zmianie pozycji na stojącą. Najczęściej przyczyną hipotonii ortostatycznej jest ciąża, podeszły wiek oraz długotrwałe przebywanie w pozycji leżącej. Podstawą w leczeniu tej dolegliwości jest profilaktyka, która opiera się na piciu dużej ilości wody, ograniczeniu spożywania soli kuchennej oraz rezygnacji z używek – alkoholu i papierosów.
Hipotonia ortostatyczna jest jednym z objawów chorobowych, polegającym na znacznym spadku ciśnienia tętniczego – zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego – przy zmianie pozycji na stojącą. Najczęściej przyczyną hipotonii ortostatycznej jest ciąża, podeszły wiek oraz długotrwałe przebywanie w pozycji leżącej. Podstawą w leczeniu tej dolegliwości jest profilaktyka, która opiera się na piciu dużej ilości wody, ograniczeniu spożywania soli kuchennej oraz rezygnacji z używek – alkoholu i papierosów. Niedociśnienie tętnicze, nazywane również hipotensją i hipotonią, nie jest samoistną jednostką chorobową, a objawem, który często towarzyszy takim schorzeniom, jak zaburzenia rytmu serca, niedoczynność tarczycy czy chorobie Addisona. Objawy hipotonii ortostatycznej Hipotonia ortostatyczna jest to nagły spadek ciśnienia tętniczego po zmianie ułożenia – najczęściej z pozycji leżącej lub siedzącej na pozycję stojącą. Zwykle wartość ciśnienia skurczowego spada o 30-40 mm Hg, a rozkurczowego – 10-15 mm Hg. Hipotonia ortostatyczna zachodzi na skutek problemów z przystosowaniem układu krążenia do przyjętej pozycji ciała. Bezpośrednim następstwem tych problemów adaptacyjnych jest ulokowanie dużej ilości krwi w dolnym układzie naczyń krwionośnych, co sprawia, że serce nie jest wówczas wystarczająco dokrwione. Wśród najbardziej charakterystycznych objawów hipotonii ortostatycznej można wymienić: uczucie ogólnego osłabienia organizmu, krótkotrwałe zaburzenia widzenia, bóle w potylicy z tyłu szyi, problemy z utrzymaniem pozycji stojącej, niemożność poruszania się, omdlenie i utrata przytomności. Przyczyny hipotonii ortostatycznej Przyczyny spadku ciśnienia tętniczego po zmianie pozycji uzależnione są w głównej mierze od rodzaju dolegliwości. Wyróżnia się hipotonię ortostatyczną pierwotną, której etiologia jest nieznana oraz hipotonię ortostatyczną wtórną o zróżnicowanych przyczynach. Dolegliwość ta zwykle dotyka osoby w podeszłym wieku, kobiety w ciąży, osoby nadużywające alkoholu, a także osoby, które zażywają leki moczopędne. Ponadto za wtórną hipotonię ortostatyczną mogą odpowiadać również różnego typu schorzenia, w tym: choroby związane z nieprawidłowym funkcjonowaniem gruczołów i przemianą materii: niewydolność tarczycy, cukrzyca, guz nadnerczy i amyloidoza, choroby układu nerwowego: nowotwór mózgu, choroba Parkinsona, wiąd rdzenia, zaburzenia elektrolitowe. Niekiedy hipotonia ortostatyczna może być również następstwem odwodnienia, przebytego zawału serca, sepsy, przyśpieszonego rytmu serca (tachykardii). Spadek ciśnienia tętniczego po zmianie pozycji na leżącą może być także spowodowany przyjmowaniem leków przeciwdepresyjnych. Leczenie hipotonii ortostatycznej Celem leczenia hipotonii ortostatycznej jest poprawa krążenia po każdorazowej zmianie pozycji. Najważniejszą kwestią w leczeniu tej dolegliwości jest ustalenie jej przyczyny. Niekiedy jest to jednak niemożliwe. W takim wypadku należy skupić się na leczeniu objawowym. Osoba, która zmaga się z hipotonią ortostatyczną, powinna skupić się na wyrobieniu pewnych nawyków, które znacznie ułatwią jej funkcjonowanie. Mowa tu przede wszystkim o: piciu co najmniej dwóch litrów wody dziennie, powolnym wstawaniu – z pozycji leżącej do pozycji siedzącej, a dopiero następne do stojącej, ograniczeniu spożywania soli kuchennej, rezygnacji z używek – papierosów i alkoholu, prowadzeniu aktywnego trybu życia.
Zagrożenia powodowane dietą Dukana – cholesterol, osteoporoza
Dieta Dukana (dieta białkowa) polega na pozbyciu się nadwagi za pomocą przyjmowania wysokoproteinowych pokarmów. Jednak nadmierne przyjmowanie białka prowadzi do chorób, takich jak nadciśnienie, obrzęki i kamienie nerkowe. Ponadto zwiększa się zawartość cholesterolu, kwasów tłuszczowych i soli w organizmie.
Dieta Dukana (dieta białkowa) polega na pozbyciu się nadwagi za pomocą przyjmowania wysokoproteinowych pokarmów. Jednak nadmierne przyjmowanie białka prowadzi do chorób, takich jak nadciśnienie, obrzęki i kamienie nerkowe. Ponadto zwiększa się zawartość cholesterolu, kwasów tłuszczowych i soli w organizmie. Dieta Dukana to metoda francuskiego lekarza, Pierre'a Dukana, która składa się z czterech faz. Dzięki niej można schudnąć nawet 10 kg w ciągu miesiąca. Czym jest dieta Dukana? Plan żywieniowy diety Dukana opiera się na założeniach, że metoda powinna być skuteczna i zdrowa. Jej celem jest pozbycie się nadwagi w jak najkrótszym czasie. Cechą charakterystyczną tej diety jest przyjmowanie znacznych ilości białka oraz ograniczenie tłuszczów i węglowodanów. Proteiny wymagają bowiem największych pokładów energii podczas trawienia. Podczas stosowania diety Dukana nie ma określonych godzin, w czasie których trzeba jeść wyznaczone posiłki. Podczas całego cyklu diety należy jednak pić dużo wody, minimum 1,5 l każdego dnia. Zagrożenia związane ze stosowaniem diety Dukana Dieta białkowa jest niezwykle skuteczna. Przed jej rozpoczęciem należy jednak zastanowić się, czy warto szybko schudnąć, tracąc przy tym dobre zdrowie. Dieta Dukana stanowi bowiem duże zagrożenie dla organizmu, ponieważ rezygnuje się z jedzenia tłuszczów oraz węglowodanów. Przede wszystkim przyjmuje się białko, które jest składnikiem budulcowym ciała. Jednakże ilość spożywanego białka potrzebna do prawidłowego funkcjonowania jest stosunkowo niewielka. Organizm potrzebuje zbilansowanej diety zawierającej wszystkie składniki odżywcze i energetyczne. Jeśli dostarcza mu się jedynie białko, może to doprowadzić do zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej (zakwaszenia organizmu). W konsekwencji może dojść do przewlekłych bólów mięśni, dny moczanowej, a także osteoporozy. Ponadto zbyt duże ilości białka w diecie mogą obciążać nerki i wątrobę, co może prowadzić do nadciśnienia, obrzęków i wytworzenia się kamieni nerkowych. Niedobór cukrów, które są podstawowym źródłem energii może powodować zaburzenia koncentracji i wydolności umysłowej. Osoba korzystająca z diety Dukana może stale czuć się zmęczona, a nawet wyczerpana, ponieważ osłabiają się jej mięśnie oraz wydolność organizmu. Spożywanie głównie produktów bogatych w białko pochodzenia zwierzęcego, wiąże się z przyjmowaniem nadmiernej ilości kwasów tłuszczowych, cholesterolu oraz soli. Zwiększa to ryzyko rozwoju chorób układu krążenia, takich jak nadciśnienie, cukrzyca, miażdżyca, choroba wieńcowa, a nawet zawał serca czy udar mózgu.
Hemoglobina glikowana – kontroluj cukrzycę
Hemoglobina glikowana jest związkiem powstającym wskutek przyłączenia się do hemoglobiny glukozy. Zbyt wysokie wartości tego wskaźnika zwiększają ryzyko powikłań cukrzycy: retinopatii, chorób nerek, a w przypadku cukrzycy typu 2 – niewydolności serca czy katarakty.
Hemoglobina glikowana jest związkiem powstającym wskutek przyłączenia się do hemoglobiny glukozy. Zbyt wysokie wartości tego wskaźnika zwiększają ryzyko powikłań cukrzycy: retinopatii, chorób nerek, a w przypadku cukrzycy typu 2 – niewydolności serca czy katarakty. Hemoglobina glikowana, w skrócie HbA1c jest parametrem umożliwiającym sprawdzenie na jakim poziomie kształtowało się stężenie glukozy we krwi w ciągu ostatnich trzech miesięcy. Jest to ważny wskaźnik, który pozwala określić czy zastosowane u diabetyka leczenie przebiega prawidłowo. Czym jest hemoglobina? Hemoglobina należy do elementów składowych erytrocytów. W organizmie pełni bardzo ważną funkcję – transportuje tlen do wszystkich komórek i tkanek. W wyniku procesów przemiany materii, hemoglobina łączy się z glukozą warunkując powstanie hemoglobiny glikowanej. Zależność jest prosta – im wyższy poziom cukru we krwi, tym większa ilość glukozy przyłączy się do hemoglobiny powodując, iż HbA1c ulega podwyższeniu. Normy hemoglobiny glikowanej i wysokie HbA1c Oznaczenie hemoglobiny glikowanej pełni rolę monitorowania czy pacjent prawidłowo kontroluje swoją cukrzycę i czy leczenie przebiega właściwie. U osoby zdrowej wartość HbA1c wynosi 5 procent. Polskie Towarzystwo Diabetologiczne określiło normy HbA1c dla osób chorujących na cukrzycę z zaleceniem by wartość tego parametru była równa lub niższa od 6,1-6,5 procenta. Sygnałem alarmowym, który świadczy o konieczności zmiany postępowania leczniczego jest wartość hemoglobiny glikowanej ponad 7 procent. Opracowano również normy dla diabetyków z uwzględnieniem różnych typów cukrzycy. Rodzaj cukrzycy Kobiety ciężarne – stężenie równe lub mniejsze 6% (42 mmol/mol). Cukrzyca typu 1 - stężenie równe lub mniejsze 6,5% (48 mmol/mol). Krótkotrwała cukrzyca typu 2 - stężenie równe lub mniejsze 6,5% (48 mmol/mol) Dzieci i młodzież - stężenie równe lub mniejsze 6,5% (48 mmol/mol). Osoby starsze z powikłaniami i/lub innymi chorobami towarzyszącymi - stężenie równe lub mniejsze 8% (64 mmol/mol). Pozostali chorzy na cukrzycę - stężenie równe lub mniejsze 7% (53 mmol/mol). Podwyższona wartość HbA1c wskazuje na nieprawidłowe wyrównanie cukrzycy co znaczy, że przez ostatnie 3 miesiące poziom cukru we krwi przewyższał zalecaną normę. Zbyt wysoki poziom hemoglobiny glikowanej sprzyja powstawaniu powikłań cukrzycowych. Obniżenie HbA1c o 1 procent wyraźnie zmniejsza ryzyko uszkodzenia naczyń krwionośnych, rozwoju stopy cukrzycowej, retinopatii i chorób nerek. Jak wygląda badanie? Zaleca się by pacjent przed wykonaniem badania na HbA1c był na czczo – co najmniej 8 godzin. Pomiar polega na jednorazowym pobraniu od osoby badanej krwi żylnej, a następnie surowicę krwi poddaje się analizie w laboratorium. Jak często powtarzać badanie? Pacjenci o stabilnym przebiegu choroby powinni wykonywać badanie poziomu HbA1c co pół roku. Osobom cierpiącym na cukrzycę niewyrównaną bądź tym, które zmieniły sposób leczenia zaleca się powtarzanie pomiaru co trzy miesiące. Odpowiednie stężenie glukozy jest niezbędne do przebiegu kluczowych procesów życiowych. Dowiedz się jak wygląda i kiedy jest niezbędne badanie poziomu cukru we krwi. Jeżeli istnieje podejrzenie zachorowania na cukrzycę konieczne jest wykonanie badań diagnostycznych. Wśród nich najważniejszy jest test obciążenia glukozą, czyli badanie krzywej cukrowej. W przypadku wystąpienia objawów typowych dla hiperglikemii lub hipoglikemii wykonuje się badania. M. in. określa się stężenie glukozy w badaniu krwi.
Cukrzyca typu 3: przyczyny oraz objawy cukrzycy typu LADA i MODY
Jedną z przyczyn cukrzycy typu 3 jest zaburzenie wydzielania insuliny, którego następstwem może być śpiączka cukrzycowa. Śpiączka hiperglikemiczna występuje w przypadku wzrostu poziomu glukozy we krwi, natomiast hipoglikemiczna, gdy poziom glukozy raptownie spada.
Jedną z przyczyn cukrzycy typu 3 jest zaburzenie wydzielania insuliny, którego następstwem może być śpiączka cukrzycowa. Śpiączka hiperglikemiczna występuje w przypadku wzrostu poziomu glukozy we krwi, natomiast hipoglikemiczna, gdy poziom glukozy raptownie spada. Cukrzyca typu 3 oraz 1 i 2 Cukrzyca typu 1 występuje, kiedy organizm niszczy komórki beta trzustki odpowiedzialne za wytwarzanie insuliny. Otyłość sprzyja powstawaniu cukrzycy drugiego typu. Organizm chorego nie produkuje wystarczającej ilości insuliny lub jest na nią odporny. Insulinoodporność powoduje, że hormon nie jest w stanie spełniać swojej roli w organizmie. Cukrzyca typu 3 to pozostałe rodzaje cukrzycy, w skład których wchodzą LADA i MODY. Cukrzyca – przyczyny zaburzenia wydzielania insuliny Cukrzyca jest chorobą metaboliczną, która może pojawiać się już u osób poniżej 30. roku życia. Główną przyczyną jest niszczenie komórek beta trzustki produkujących insulinę. Do przyczyn zachorowania na cukrzycę wlicza się także brak aktywności fizycznej, otyłość oraz uwarunkowania genetyczne. Cukrzyca typu 3 – przyczyny LADA i MODY LADA to cukrzyca typu 3 pochodzenia autoimmunologicznego. Niszczenie komórek beta trzustki przebiega stopniowo i ujawnia się między 35 a 45 rokiem życia. Cukrzycę LADA podejrzewa się u osób, które nie mają otyłości ani nadciśnienia tętniczego. MODY stanowi około 5% zachorowań na cukrzycę. Najczęstszą przyczyną zachorowań jest upośledzenie wydzielania insuliny uwarunkowane genetycznie. Cukrzyca typu 3 może wystąpić po 20 tygodniu ciąży. Powodem choroby jest zaburzenie gospodarki cukrowej przez wzrost stężenia hormonów, takich jak: progesteron i estrogeny. Cukrzyca typu 3 – objawy cukrzycy Niezależnie od rodzaju cukrzycy diabetycy odczuwają wzmożone pragnienie i piją do kilku litrów wody więcej niż mają w zwyczaju. Dodatkowo cukrzyca wiąże się z pojęciem wielomoczu, czyli częstego oddawania dużej ilości moczu. Objawy cukrzycy typu 1: „wilczy apetyt” i utrata wagi, senność, osłabienie, problemy ze wzrokiem (zamazywanie obrazu). Objawy cukrzycy typu 2: samoistne zmniejszenie masy ciała, gdy glikemie są już duże, zmęczenie, drażliwość, zmniejszona wrażliwość na bodźce emocjonalne, sucha skóra, zapalenie dziąseł, pęcherza, nieostre widzenie, tracenie czucia w stopach, problemy z erekcją, zapalenie pochwy. Objawy cukrzycy typu 3: szybkie męczenie się, uczucie suchości w ustach, infekcje w okolicach narządów płciowych i jamie ustnej, zapach acetonu w wydychanym powietrzu przez diabetyka, drętwienie kończyn, ogólne osłabienie, wolniejsze gojenie się ran. Cukrzyca a senność Objawem cukrzycy we wszystkich typach jest senność. Organizm poprzez zaburzenia wydzielania insuliny powodują zmęczenie. Chory czuje się osłabiony i staje się apatyczny. Na skutek zaburzeń wydzielania insuliny chory może zapaść w śpiączkę hiperglikemiczna (spowodowaną wzrostem glukozy we krwi) lub hipoglikemiczna (przyczyną jej jest spadek glukozy we krwi). Cukrzyca w ciąży jest groźna. Jak wygląda leczenie cukrzycy ciążowej? Jak kontrolować stężenie glukozy w organizmie? Jak wygląda leczenie cukrzycy I i I stopnia? Cukrzyca i rumieniec? Choroby skórne w cukrzycy - rumieniec cukrzycowy. Jakie są czynniki zachorowań na cukrzycę? Czy jesteś narażony na cukrzycę - poznaj przyczyny cukrzycy typu 1 i typu 2. Masz cukrzycę? Oto jadłospis dla cukrzyka - co jeść,a czego unikać w cukrzycy.
Arbuzy a cukrzyca – owoce dozwolone w małej ilości
Cukrzycy mogą jeść arbuzy w niewielkich ilościach. Owoce te składają się w ponad 90% z wody, ale zawierają dużo cukrów prostych (7,55 grama na 100 gramów) i mają wysoki indeks glikemiczny. Powodują duży i gwałtowny wzrost poziomu cukru we krwi i pobudzają organizm do wytwarzania insuliny.
Cukrzycy mogą jeść arbuzy w niewielkich ilościach. Owoce te składają się w ponad 90% z wody, ale zawierają dużo cukrów prostych (7,55 grama na 100 gramów) i mają wysoki indeks glikemiczny. Powodują duży i gwałtowny wzrost poziomu cukru we krwi i pobudzają organizm do wytwarzania insuliny. Osoby chore na cukrzycę dla utrzymania poziomu cukru we krwi nie powinny jeść produktów zawierających zbyt wiele węglowodanów. Dla kontroli przyjmowanych cukrów oblicza się tzw. wymiennik węglowodanowy. 1 WW (wymiennik węglowodanowy) to taka ilość produktu, która zawiera 10 g. węglowodanów przyswajalnych. 1 WW to 120g arbuza. Dla porównania – 1 WW to na przykład jedna czwarta średniego banana, około 10 winogron, 1 łyżka stołowa rodzynek. Indeks glikemiczny arbuzów – informacje ważne dla cukrzyków Dla cukrzyków najlepsze są produkty nie wywołujące nagłego wzrostu poziomu cukru we krwi, czyli o niskim indeksie glikemicznym. Zalecane są te pokarmy, które powoli są rozbijane na mniejsze cząstki i glukoza z nich wchłania się wolno, np. fasola, soja, ogórek czy ryby. Indeks glikemiczny arbuza wynosi 75. Indeks glikemiczny i ładunek glikemiczny to dwa bardzo ważne dla diabetyków pojęcia. Ładunek glikemiczny oznacza ilość i jakość cukrów w danym produkcie. Natomiast indeks glikemiczny wyraża procentowo prędkość wzrostu poziomu cukru we krwi po zjedzeniu danego produktu w odniesieniu do wzrostu poziomu cukru po spożyciu czystej glukozy w tej samej ilości. Zasadą jest, że im mniejszy indeks glikemiczny, tym lepiej. Produkty zawierające wiele cukrów prostych mają zwykle wysoki indeks glikemiczny, co znaczy, że wywołują duży i szybki skok poziomu cukru we krwi. Jest to zjawisko negatywne dla osób cierpiących na cukrzycę. Indeks glikemiczny (IG) zależy również od obróbki danego produktu – rozdrobnione i rozgotowane dania mają wysoki IG, od zawartości i jakości skrobi, a w przypadku owoców – od tego, jak bardzo są dojrzałe. W procesie dojrzewania zwiększa się ilość cukru w owocach. Indeks glikemiczny dla produktów określa się następująco: poniżej 50 – mały IG, od 55 do 70 – średni IG, powyżej 70 – duży IG. Arbuz dla cukrzyka – właściwości i zalecenia W diecie przy cukrzycy najlepszym podziałem jest od 15 do 20% białka, nie więcej niż 30% tłuszczów i od 50 do 60% węglowodanów dziennie. Kluczowe jest też jedzenie produktów, które nie zaburzają gwałtownie poziomu cukru we krwi, czyli o niskim indeksie glikemicznym, np. ryb, zielonego groszku i kapusty. Produkty o średnim lub wysokim IG nie są zakazane, ale należy w ich jedzeniu zachować umiar. Fruktoza, czyli cukier prosty zawarty w owocach, może znaleźć się w diecie diabetyków, ale w ograniczonej ilości. Arbuz ma wysoki indeks glikemiczny, bo aż 75. Z tego powodu arbuzy przy cukrzycy nie są wskazane. Owoc ten ma niewiele kalorii i w ponad 90% składa się z wody. Mimo to nie powinny go jeść w większych ilościach również osoby na diecie odchudzającej. Gwałtowny wzrost stężenia glukozy daje zastrzyk energii, ale krótko po tym pojawia się silne uczucie głodu. Ponadto cukry proste w nadmiarze są odkładane w organizmie w postaci tkanki tłuszczowej. Hipoglikemia może wystąpić zarówno u cukrzyków, jak i u osób niedotkniętych tą chorobą. Hipoglikemia, czyli niedocukrzenie: przyczyny i objawy. Dieta przy hipoglikemii wymaga regularnych posiłków i rezygnacji z używek. Hipoglikemia, czyli niedocukrzenie: dieta i leczenie. Profilaktyka cukrzycy polega na zrezygnowaniu z palenia tytoniu oraz ograniczeniu alkoholu. Profilaktyka cukrzycy. Jak zapobiegać zachorowaniu?
Cukrzyca utajona może rozwijać się latami. Jak ją szybko rozpoznać?
W początkowej fazie cukrzycy często określa się ją jako cukrzycę ukrytą lub utajoną. Jest tak dlatego, że choroba nie od razu daje wyraźne objawy, ale stopniowo niszczy organizm w niewidoczny sposób. Średni czas wykrycia cukrzycy to aż 8 lat od momentu zachorowania.
W początkowej fazie cukrzycy często określa się ją jako cukrzycę ukrytą lub utajoną. Jest tak dlatego, że choroba nie od razu daje wyraźne objawy, ale stopniowo niszczy organizm w niewidoczny sposób. Średni czas wykrycia cukrzycy to aż 8 lat od momentu zachorowania. Cukrzyca typu 2 (insulinoniezależna) występuje najczęściej u osób dorosłych, powyżej 35. roku życia. W jej wyniku organizm nie reaguje prawidłowo na insulinę, nie wytwarza jej wystarczająco dużo lub nie utrzymuje jej na odpowiednim poziomie. Jest dużo trudniejsza do wykrycia niż cukrzyca typu 1. Długo może rozwijać się w ukryciu, dając tylko niewyraźne objawy. Objawy ukrytej cukrzycy u dorosłych W rozpoznaniu cukrzycy najbardziej wiarygodne wyniki daje zmierzenie poziomu glukozy we krwi. Stężenie powyżej 126 mg/dl (7,0 mmol/l) oznacza chorobę. Często jednak nie poddajemy się badaniom, ponieważ nie widzimy niepokojących objawów. Cukrzyca utajona jest jednak możliwa do rozpoznania. Objawy cukrzycy ukrytej to między innymi: Wzmożone pragnienie i częste oddawanie moczu. Osłabienie i stałe fizyczne zmęczenie. Zmiany nastrojów, depresja. Dolegliwości skórne: swędząca skóra, czyraki, grzybica skóry stóp i paznokci. Wypadanie włosów i łysienie w okolicy szczytu głowy. Schorzenia oczu: zaburzenie widzenia, rozmazany obraz, przekrwione spojówki Zwiększona masa ciała i otyłość Choroby dziąseł i jamy ustnej, na przykład pleśniawki, zakażenia drożdżakowe i ropniaki przyzębne. Problemy z językiem: suchość, pieczenie, drobne pęknięcia i zaburzenia smaku Trudności z gojeniem ran. Objawy ginekologiczne: bakteryjne zapalenie pochwy, grzybica, zaburzenia miesiączkowania. Trudności z zajściem w ciążę, poronienia lub urodzenie dziecka o wadze przekraczającej 4 kilogramy. Zaburzenia erekcji. Czynniki zwiększające ryzyko zachorowania na cukrzycę Niektóre czynniki mogą zwiększyć prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę typu 2. Są to między innymi obciążenia genetyczne do dziedziczenia choroby, skłonność do tycia i otyłość, nadciśnienie tętnicze i choroby niedokrwienne serca, miażdżyca, niedokrwienie mózgu i kończyn dolnych, niska odporność na infekcje wirusowe, choroby bakteryjne, grzybice, choroby trzustki i wątroby, schorzenia dróg moczowych i kamice żółciowe. Osoby obarczone ryzykiem zachorowania na cukrzycę (np. z powodów dziedzicznych) powinny wykonywać regularne badania, nawet jeśli nie mają żadnych widocznych objawów. Nie każda nieuleczalna choroba jest śmiertelna. Dowiedz się więcej o diagnostyce i leczeniu ziarniniaka Wegenera. Obawiasz się zachorowania na cukrzycę? Poznaj wczesne i późne powikłania cukrzycy. W twojej rodzinie występowały nieuleczalne choroby? Oto 10 nieuleczalnych chorób.
Cukrzyca to choroba cywilizacyjna, zapada na nią coraz więcej osób. Dlatego tak ważne jest, by każdy znał objawy cukrzycy pierwszego i drugiego typu. Wczesne wykrycie tej choroby pozwala na uniknięcie groźnych powikłań.
Cukrzyca to choroba cywilizacyjna, zapada na nią coraz więcej osób. Dlatego tak ważne jest, by każdy znał objawy cukrzycy pierwszego i drugiego typu. Wczesne wykrycie tej choroby pozwala na uniknięcie groźnych powikłań. Często lekceważy się badania kontrolne myśląc, że nie ma żadnych powodów do niepokoju. Niestety choroby takie jak cukrzyca mogą rozwijać się po cichu nie dając jednoznacznych objawów. Nieleczona cukrzyca może doprowadzić do neuropatii, dlatego tak istotne jest, by wykryć i zacząć ją leczyć w jak najwcześniejszym stadium. Cukrzyca typu 1 – objawy Dawniej nazywano ją cukrzycą młodzieńczą, ponieważ zaczyna rozwijać się w młodym wieku, zazwyczaj do 30 roku życia. Choruje na nią około 15% wszystkich cukrzyków. Objawy cukrzycy typu 1 pojawiają się nagle i w ciągu kilku dni nasilają się. Należą do nich: utrata wagi mimo dużego apetytu, osłabienie, senność, duże pragnienie – wypijanie nawet kilkunastu litrów wody, częste oddawanie moczu – związane z uszkodzeniami nerek, problemy ze wzrokiem – zamazane lub podwójne widzenie, spowodowane przenikaniem glukozy do soczewki i jej odkształcaniem. Dodatkowo mogą wystąpić skurcze mięśni, uczucie kołatania serca, zakażenia grzybicze i bakteryjne. Jeśli mimo tych objawów osoba nie zgłosi się do lekarza, nasilające się objawy mogą doprowadzić do cukrzycowej kwasicy ketonowej, która objawia się wymiotami, nudnościami, odwodnieniem, wielomoczem, pragnieniem, oddechem Kussmaula (czyli powolnym i głębokim) i zaburzeniami świadomości. Cukrzyca typu 2 – objawy Na jej rozwój wpływa znacząco otyłość, jednak według danych WHO zwiększa się liczba zachorowań u osób w młodym wieku, które mają genetyczne predyspozycje do cukrzycy typu 2, cierpią na nadciśnienie tętnicze i podwyższony cholesterol. W początkowym okresie może niczym się nie objawiać oprócz podwyższonego cukru we krwi. Diagnoza często stawiana jest późno i przez przypadek. Podstawowe objawy cukrzycy typu 2 to: apatia, drażliwość, nieostre widzenie, duże pragnienie, sucha swędząca skóra – szczególnie w okolicach intymnych, wolne gojenie się ran, łatwe powstawanie siniaków, chudnięcie przy normalnym apetycie i diecie, zapalenia skóry, pęcherza moczowego, dziąseł, przewlekłe zapalenia pochwy u kobiet i zaburzenia erekcji u mężczyzn. Brak diagnozy lub niestosowanie się do zaleceń lekarza może doprowadzić do poważnych komplikacji, w niektórych przypadkach nawet amputacji kończyn. Odpowiednie stężenie glukozy jest niezbędne do przebiegu kluczowych procesów życiowych. Dowiedz się jak wygląda i kiedy jest niezbędne badanie poziomu cukru we krwi. Jeżeli istnieje podejrzenie zachorowania na cukrzycę konieczne jest wykonanie badań diagnostycznych. Wśród nich najważniejszy jest test obciążenia glukozą, czyli badanie krzywej cukrowej. W przypadku wystąpienia objawów typowych dla hiperglikemii lub hipoglikemii wykonuje się badania. M. in. określa się stężenie glukozy w badaniu krwi.