Leki przeciwbólowe są jednymi z najczęściej zażywanych w Polsce. Oprócz skutków ubocznych, o których mówią ulotki, mogą one również czasowo wpływać na psychikę człowieka, zmieniając sposób, w jaki odczuwa on emocje.
Leki przeciwbólowe są jednymi z najczęściej zażywanych w Polsce. Oprócz skutków ubocznych, o których mówią ulotki, mogą one również czasowo wpływać na psychikę człowieka, zmieniając sposób, w jaki odczuwa on emocje. Takie działanie leków przeciwbólowych może wpływać na relacje między partnerami. Warto zwrócić uwagę na to, aby nie zażywać ich bez potrzeby. Leki przeciwbólowe wpływają na emocje Badania przeprowadzone na Uniwersytecie w Ohio sugerują, że leki przeciwbólowe wpływają nie tylko na odczuwanie bólu fizycznego przez człowieka, ale również na jego psychikę. Z jednej strony zmniejszają one również ból psychiczny, osoby która je zażywa, więc w pewnym stopniu mogą one polepszać u niej nastrój. Z drugiej jednak strony zmniejszają one też zdolność do odczuwania przyjemności. Nie są więc cudownym panaceum na ból i smutki, ponieważ przytępiają one siłę, z jaką odczuwamy wszystkie emocje. Leki przeciwbólowe a empatia w związku Co więcej, okazało się, że leki przeciwbólowe wpływają też na sposób, w jaki odczuwana jest empatia. Ponieważ własne odczucia bólowe i emocje osób je przyjmujących są przytępione, wydaje im się, że u innych działa to podobnie. Z tego powodu są bardziej obojętni na ból czy emocje innych osób – nie dostrzegają go lub oceniają o wiele słabiej. Czy przewlekłe branie leków przeciwbólowych może wywołać kryzys w związku? W przypadku niektórych dolegliwości ból bywa tak silny, że trzeba przyjmować leki przeciwbólowe przez dłuższy okres czasu.Skoro będzie to miało wpływ na emocje i empatię osoby je zażywającej, jest prawdopodobne, że może wywołać lub pogłębić kryzys w związku. Dobrze, żeby partner chorej osoby pamiętał o tym, w jaki sposób mogą działać leki przeciwbólowe i starał się unikać w tym okresie kłótni oraz nie brał przesadnie do siebie zmiany w zachowaniu bliskiej osoby. Jak rozmawiać z dziewczyną w trakcie okresu? Wielu mężczyzn zastanawia się jak rozmawiać z dziewczyną w trakcie okresu i czy istnieje na to prosty przepis. Warto pamiętać, że w tym czasie nie tylko doświadcza ona wahań hormonalnych, bólu czy łatwiej się męczy. Może również być pod wpływem środków przeciwbólowych, które sprawią, że słabiej będzie odczuwała emocje czy empatię i trudniej będzie jej wchodzić w kontakt. Dlatego z przeprowadzaniem poważnych rozmów warto poczekać przez parę dni.
Przesilenie wiosenne – co to jest i jak je rozpoznać? Objawy przesilenia wiosennego
Przesilenie wiosenne to nazwa zespołu symptomów występujących wczesną wiosną (marzec, kwiecień. Wiele osób zauważa wówczas u siebie pogorszenie samopoczucia, osłabienie i brak witalności. Bardzo ważne jest, żeby nigdy nie bagatelizować takich objawów i w momencie, gdy pomimo podjęcia środków zaradczych utrzymują się dłużej niż 4 tygodnie zgłosić się do specjalisty.
Przesilenie wiosenne to nazwa zespołu symptomów występujących wczesną wiosną (marzec, kwiecień. Wiele osób zauważa wówczas u siebie pogorszenie samopoczucia, osłabienie i brak witalności. Bardzo ważne jest, żeby nigdy nie bagatelizować takich objawów i w momencie, gdy pomimo podjęcia środków zaradczych utrzymują się dłużej niż 4 tygodnie zgłosić się do specjalisty. Z wiosennym zmęczeniem można walczyć na wiele sposobów. Do najbardziej skutecznych należą: zmiana diety i aktywność fizyczna. Co wpływa na pojawienie się wiosennego przesilenia? Wahania temperatur, zmiana czasu, wzmożone pylenie roślin, wzrost nasłonecznienia w ciągu dnia – to główne powody odczuwania symptomów wiosennego przesilenia. Ponadto należy również pamiętać, że w czasie zimy organizm przyzwyczaja się do małej dawki ruchu i przebywania na świeżym powietrzu. Dotyczy to szczególnie osób, które są mało aktywne fizycznie. Zegar biologiczny każe odpocząć po zimie, dlatego jako miesiące najlepsze na urlop są wskazywane te w czasie przesileń, zarówno wiosennego, jak i jesiennego, czyli odpowiednio: marzec i kwiecień oraz listopad. Oprócz tego zmienia się częstotliwość oddychania (na wyższą) co skutkuje szeregiem rozmaitych zmian w układzie hormonalnym, krwionośnym i nerwowym. Ma to bezpośredni wpływ na ogólne samopoczucie i niestety – również na wystąpienie objawów przesilenia wiosennego. Objawy przesilenia wiosennego Do najczęściej występujących symptomów wiosennego przesilenia zalicza się: obniżenie sprawności fizycznej – szybka męczliwość, ogólne złe samopoczucie, w szczególności psychiczne, osłabienie, skurcze mięśni, nadmierne wypadanie włosów, poczucie rezygnacji i smutku. potrzeba długiego snu, senność w ciągu dnia, przewlekłe zmęczenie, rozdrażnienie i niepokój, apatia, dolegliwości ze strony układu pokarmowego, częste bóle głowy, spadek odporności – częste infekcje, trudności z koncentracją, wahania nastroju. Jeżeli dochodzi do współwystępowania kilku, a nawet wszystkich objawów, warto podjąć środki zaradcze. Utrzymujący się długo stan obniżonego nastroju może przejść w depresję lub tzw. depresję sezonową. Paradoksalnie dochodzi do tego, że zamiast cieszyć się pierwszymi oznakami długo wyczekiwanej wiosny, pojawia się stan przygnębienia. Przesilenie wiosenne utrzymuje się przez około miesiąc, po tym czasie organizm adaptuje się do nowych warunków, nastrój ulega wyrównaniu, a ogólne samopoczucie znacznej poprawie.
Mózg a cukier - czy nadmiar cukru w diecie może zaburzać pracę mózgu?
Mózg człowieka potrzebuje cukru do codziennej pracy, jednak jego nadmiar może skutkować zaburzeniami pamięci i koncentracji. Zbyt duża ilość cukru w diecie zwiększa ryzyko niedotlenienia mózgu oraz choroby Alzheimera.
Mózg człowieka potrzebuje cukru do codziennej pracy, jednak jego nadmiar może skutkować zaburzeniami pamięci i koncentracji. Zbyt duża ilość cukru w diecie zwiększa ryzyko niedotlenienia mózgu oraz choroby Alzheimera. Mózg człowieka do prawidłowego funkcjonowania potrzebuje dużej dawki energii, którą czerpie z glukozy, czyli cukru. Nadmiar cukru jest jednak szkodliwy dla mózgu i może negatywnie wpływać na jego pracę. Przyczynia się np. do zaburzeń pamięci. Czy cukier jest szkodliwy dla mózgu? Mózg jest skomplikowanym i bardzo energochłonnym organem w ludzkim organizmie. Do codziennej pracy potrzebuje dużej ilości energii, która przekłada się m.in. na jego zdolność do przetwarzania odbieranych danych i ich zapisywania w pamięci. Jedynym źródłem energii dla funkcjonowania mózgu jest glukoza, czyli cukier prosty. Nie oznacza to jednak, że dieta powinna obfitować w cukry. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) cukier powinien stanowić jedynie 5-10% kalorii dostarczanych codziennie wraz z pożywieniem. Nadmiar cukru ma bardzo negatywny wpływ na ludzki mózg. Według badań naukowców z Uniwersytetu Kalifornijskiego jego zbyt duża ilość w diecie prowadzi do szybszego starzenia się komórek układu nerwowego, co prowadzi do dysfunkcji poznawczych, czyli zaburzeń pamięci, uwagi i koncentracji. Nadmiar cukru może skutkować nieodwracalnymi zmianami w mózgu,a tym samym sprzyja rozwojowi choroby Alzheimera prowadzącej do otępienia. Ponadto “przecukrzona” dieta nasila objawy chorobowe u osób ze schizofrenią. Mózg a insulina Wysoki poziom cukru we krwi pobudza trzustkę do produkcji insuliny - hormonu odpowiadającego za regulowanie poziomu glukozy w organizmie, a dokładnie za jego obniżanie. Duża ilość insuliny może skutkować uszkodzeniem naczyń krwionośnych utrudniając dopływ krwi do mózgu i prowadząc do jego niedotlenienia. Objawami nagłego niedotlenienia mózgu są najczęściej: ból głowy, zaburzenia mowy, równowagi, pamięci i widzenia, nudności oraz wymioty. Cukier - silny narkotyk dla ludzkiego mózgu Cukier uznawany jest za używkę mogącą prowadzić do silnego uzależnienia. Po przedostaniu się do krwiobiegu powoduje wzrost poziomu glukozy we krwi. Wówczas mózg zaczyna produkować tzw. hormony szczęścia - dopaminę i serotoninę. Insulina wytwarzana przez trzustkę obniża poziom glukozy, a wtedy ludzki mózg ponownie dopomina się o nową dawkę czegoś słodkiego. Niespełnienie jego życzenia skutkuje rozdrażnieniem, dekoncentracją, a także wzrostem apetytu. W celu usprawnienia pracy mózgu należy sięgać po produkty zawierające kwasy omega-3. Znajdują się one m.in. w tłustych rybach morskich, nasionach roślin oleistych (len, rzepak, soja), orzechach oraz owocach morza. Kwasy omega-3 przeciwnie niż cukier prowadzą do poprawy pamięci, koncentracji oraz usprawnienia narządu wzroku.
Bóle przed miesiączką: objaw PMS-u, endometriozy, infekcji czy ciąży pozamacicznej?
Ból podbrzusza przed okresem może pojawiać się nawet 7 dni przed miesiączką. Najczęściej jest to ból brzucha jak podczas okresu, czyli skurczowy – wtedy najprawdopodobniej jego przyczyną jest zespół napięcia przedmiesiączkowego. Może być jednak objawem choroby albo ciąży ektopowej, czyli pozamacicznej.
Ból podbrzusza przed okresem może pojawiać się nawet 7 dni przed miesiączką. Najczęściej jest to ból brzucha jak podczas okresu, czyli skurczowy – wtedy najprawdopodobniej jego przyczyną jest zespół napięcia przedmiesiączkowego. Może być jednak objawem choroby albo ciąży ektopowej, czyli pozamacicznej. Bóle przed miesiączką mogą zdarzać się w różnym wieku, a najczęściej skarżą się na nie kobiety młode oraz te po 40. roku życia. Bóle podbrzusza przed okresem jako jeden z objawów zespołu napięcia przedmiesiączkowego wynikają ze zmian hormonalnych zachodzących w organizmie. PMS jako przyczyna bólu brzucha przed okresem Bóle przed miesiączką najczęściej są objawem PSM (z angielskiego premenstrual syndrome), czyli zespołu napięcia przedmiesiączkowego. Mogą pojawiać się nawet na tydzień przed okresem i mają różne natężenie. To, ile dni przed okresem boli brzuch, jest kwestią indywidualną i zależy od wahania poziomu hormonów w organizmie. Ból podbrzusza przed okresem to nie jedyny objaw PMS, mogą towarzyszyć mu inne przykre dolegliwości, których nasilenie może nawet uniemożliwiać normalne funkcjonowanie kobiecie w ostatniej fazie cyklu (fazie lutealnej). Czasem w PMS-ie występują: bóle głowy, zmęczenie, obrzęki nóg, wzdęcia, bolesność piersi w reakcji na dotyk. Oprócz dolegliwości fizycznych często pojawiają się też objawy związane ze sferą psychiczną, w tym: drażliwość, wahania nastroju, osłabienie koncentracji, napięcie, zaburzenia snu, wzrost apetytu, lęk, niepokój. Zespół napięcia przedmiesiączkowego ustępuje, gdy zaczyna się okres. Jeśli bóle brzucha nasilają się zamiast łagodnieć, może to oznaczać zespół bolesnego miesiączkowania. Ból podbrzusza pojawia się na krótko przed rozpoczęciem krwawienia i jest bardzo silny, może utrzymywać się przez cały pierwszy, a czasem też drugi i kolejny dzień. Endometrioza powodująca ból brzucha jak na okres Skurczowy ból brzucha jak na okres przed miesiączką może oznaczać endometriozę. To choroba polegająca na nadmiernym rozroście i migracji śluzówki macicy do innych rejonów ciała – narządów płciowych oraz jamy otrzewnej, w tym jelit. Śluzówka zachowuje się prawidłowo, czyli złuszcza się pod wpływem działania hormonów. Powoduje to ból w miejscach, w których ta tkanka się przeniosła, może skutkować też powstawaniem torbieli wypełnionych krwią i martwym nabłonkiem. Bóle brzucha przed okresem rzadziej bywają objawem nieprawidłowej budowy macicy. Infekcje intymne i ciąża pozamaciczna mogą powodować ból podbrzusza przed okresem Jeszcze rzadziej ból podbrzusza przed okresem wynika z infekcji intymnych czy ciąży pozamacicznej. Stan zapalny przydatków może powodować ból, ale jest on niezależny od cyklu menstruacyjnego. Ból brzucha przed spodziewanym okresem u osób w ciąży pozamacicznej jest naturalną reakcją organizmu, który próbuje samodzielnie pozbyć się nieprawidłowo zagnieżdżonego zapłodnionego jaja. Leczenie bólu przed miesiączką Jeśli można rozpoznać przyczynę bólu podbrzusza przed okresem, należy ją usunąć. W przypadku endometriozy oraz infekcji i stanów zapalnych konieczne jest leczenie operacyjne lub farmakologiczne. Operacja niezbędna jest też w ciąży pozamacicznej. Gdy bóle brzucha przed okresem są objawem zespołu napięcia przedmiesiączkowego, można leczyć je objawowo. W tym celu stosuje się leki przeciwbólowe i rozkurczające, ciepłe okłady i techniki relaksacyjne. Wskazany jest także ruch, który ułatwia przepływ krwi i może redukować dolegliwości bólowe. Silne bóle przed okresem mogą zmaleć lub całkowicie zaniknąć po porodzie, ale nie jest to norma.
Neuroborelioza – choroba układu nerwowego wywoływana przez kleszcze. Stadia rozwoju choroby i leczenie
W przebiegu neuroboreliozy dochodzi do stanu zapalnego tkanki nerwowej i uszkodzenia struktur mózgu. U osoby chorej początkowo pojawia się depresja, bóle głowy i mięśni. Następnie może dojść do porażenia mięśni, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenia mózgu, niedowładów oraz psychoz.
W przebiegu neuroboreliozy dochodzi do stanu zapalnego tkanki nerwowej i uszkodzenia struktur mózgu. U osoby chorej początkowo pojawia się depresja, bóle głowy i mięśni. Następnie może dojść do porażenia mięśni, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenia mózgu, niedowładów oraz psychoz. Neuroborelioza jest choroba układu nerwowego, w której można wyróżnić trzy stadia charakteryzujące się innymi, specyficznymi objawami. Schorzenie to wywoływane jest przez ugryzienie zakażonego kleszcza. Neuroborelioza poddaje się leczeniu za pomocą antybiotyków. Neuroborelioza – czym jest? Neuroborelioza, czyli inaczej borelioza układu nerwowego, jest chorobą spowodowaną przedostaniem się do organizmu bakterii – Borrelia burgdorferi. Nosicielem tego patogenu są zakażone kleszcze. Po ugryzieniu człowieka bakterie atakują układ nerwowy, prowadząc do procesu zapalnego tkanki nerwowej. Dochodzi do uszkodzenia struktur anatomicznych mózgu, czego konsekwencją są objawy neurologiczne oraz zmiany w zachowaniu osoby chorej. Profilaktyka neuroboreliozy opiera się na ochronie przed kleszczami, zwłaszcza w okresie od marca do listopada. Wybierając się na wycieczkę do lasu, parku, na łąkę lub inne trawiaste i zadrzewione miejsce, należy zakładać ubranie zasłaniające ciało. Po powrocie do domu konieczne jest dokładne obejrzenie skóry w celu sprawdzenia, czy nie zostało się ugryzionym przez kleszcza stanowiącego potencjalne zagrożenie dla zdrowia. Jak objawia się neuroborelioza? Stadia choroby U chorych na boreliozę występują zauważalne objawy, takie jak: zachowania agresywne, nieuzasadnione napady złości, zaburzenia koordynacji ruchowej, apatia, nadpobudliwość, zaburzenia snu, trudności z zasypianiem, uczucie ciągłego zmęczenia, obniżona odporność na stres. Objawy towarzyszące chorobie są zależne od stadium rozwoju neuroboreliozy. Stadium I – występuje po upływie 2 – 3 tygodni od ugryzienia zakażonego kleszcza. Objawia się bólami i skurczami mięśni, sztywnością karku, bólami głowy, drżeniami mięśniowymi, depresją. U chorego może pojawić się stan podgorączkowy. Stadium II – pojawia się najczęściej po 4 – 6 tygodniach od ugryzienia, niekiedy nawet po kilku miesiącach. Wyróżnia się tu trzy typy objawów: - parestezje (mrowienie, drętwienie skóry), porażenie mięśni, bóle korzeniowe, - zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, w którym dominującymi objawami są: sztywność karku, bóle głowy, nudności, wymioty, światłowstręt, gorączka, - zapalenie mózgu, któremu towarzyszy nadmierna senność, zaburzenia snu, drgawki; niekiedy dochodzi do śpiączki chorego. Stadium III – nazywane również stadium przewlekłym. Charakteryzuje się zapaleniem rdzenia kręgowego i mózgu. U osoby chorej występują: zaburzenia świadomości, niedowład kurczowy, trudności w chodzeniu, zaburzenia pola widzenia, psychozy, jadłowstręt psychiczny (inaczej anoreksja). Na czym polega leczenie neuroboreliozy? Neuroborelioza jest niebezpieczną chorobą wymagającą leczenia. Schorzenie diagnozuje się w oparciu o kilka elementów: wywiad lekarski, badania neurologiczne i laboratoryjne oraz na podstawie widocznych objawów choroby. Leczenie neuroboreliozy polega na wdrożeniu antybiotykoterapii, którą stosuje się najczęściej przez 10-30 dni. U osoby z neuroboreliozą, mimo stosowania antybiotyków, może pojawić się tzw. „Post Lyme Syndrome”. Jest to zespół objawów rozpoznawany, gdy objawy i zaburzenia ze strony układu nerwowego utrzymują się przez okres dłuższy niż pół roku od zakończenia leczenia neuroboreliozy. Symptomami są: nieustępujące bóle mięśni i stawów, zaburzenia pamięci, ciągłe zmęczenie, zaburzenia snu, problemy z koncentracją oraz labilność emocjonalna.
Ból głowy u dziecka: domowe sposoby, leczenie i przyczyny, migrena u dziecka
Ból głowy i brzucha u dziecka to najczęściej objawy choroby pasożytniczej. Ból głowy u dziecka w zależności od towarzyszących objawów i tego, kiedy występuje, może być skutkiem silnego stresu, chorób neurologicznych, wad wzroku czy zaburzeń snu. Pojawia się też po urazach głowy.
Ból głowy i brzucha u dziecka to najczęściej objawy choroby pasożytniczej. Ból głowy u dziecka w zależności od towarzyszących objawów i tego, kiedy występuje, może być skutkiem silnego stresu, chorób neurologicznych, wad wzroku czy zaburzeń snu. Pojawia się też po urazach głowy. U dziecka ból głowy może być pierwotny lub wtórny. Jeśli jest to ból pulsujący, narastający i bardzo silny lub gdy towarzyszą mu wymioty, nudności lub światłowstręt, dziecko powinno być przebadane pod kątem migreny oraz guzów mózgu. Przewlekłe bóle głowy u dziecka powinny skłonić do wykonania rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej głowy. Migrena, ból napięciowy, bóle klasterowe – pierwotny ból głowy u dziecka Migrena u dziecka może objawiać się tak, jak u dorosłych, czyli: bardzo silnym, narastającym i pulsującym bólem głowy, zwykle po jednej stronie, nudnościami i wymiotami, światłowstrętem, nadwrażliwością na dźwięki i bodźce dotykowe. Podczas ataku migreny niekiedy występują też oczopląs, niepokój, stany lękowe, zaburzenia równowagi, niedowład połowy ciała, zaburzenia mowy, świadomości, widzenia i szumy uszne. Napięciowy ból głowy u dziecka wywołany silnym stresem przeważnie pojawia się w drugiej części dnia. Ból głowy u dziecka w nocy i wieczorem bywa skutkiem silnego napięcia i przeżyć w ciągu dnia. Zwykle występuje w okolicy czoła, skroni i z tyłu głowy. Klasterowe bóle głowy u dzieci występują bardzo rzadko. To bardzo silne bóle o niewyjaśnionej przyczynie. Pojawiają się nagle, przeważnie w trakcie snu, są jednostronne i mogą promieniować do oczodołu i twarzy. Ból głowy u nastolatków może występować częściej niż u dzieci i najczęściej jest to ból napięciowy lub migrenowy. Wtórne przyczyny bólu głowy u dziecka Ból głowy u dziecka może być następstwem chorób, wad wzroku, nieprawidłowej ilości snu oraz złego odżywiania, zbyt małej aktywności fizycznej czy urazów głowy. Ból głowy i brzucha u dziecka występuje zarówno w chorobie pasożytniczej (np. owsicy), jak i migreny brzusznej, w której oprócz typowych dla migreny objawów występuje ból brzucha w okolicy pępka. Inne choroby wywołujące ból głowy u dziecka to: infekcje i stany zapalne w organizmie, także w układzie nerwowym, krwotok śródczaszkowy, zatory i zakrzepy w naczyniach krwionośnych w mózgu, zatrucie czadem, guz, krwiak lub ropień mózgu, nadciśnienie tętnicze krwi, zaburzenia hormonalne, anemia z niedoboru żelaza. Ból głowy u dziecka pojawia się też przy odwodnieniu organizmu. W niektórych przypadkach może być także efektem nieleczonej próchnicy zębów. Domowe sposoby na ból głowy u dziecka Jeśli ból głowy u dziecka pojawia się sporadycznie, można eliminować go ibuprofenem lub paracetamolem w odpowiednich do wieku dawkach. Jeśli to problem występujący często lub przewlekle, należy odkryć jego przyczynę i wdrożyć odpowiednie leczenie. Domowe sposoby na ból głowy u dziecka zadziałają wtedy, gdy ból ten wynika ze stresu lub pojawia się rzadko. Napięciowy ból głowy warto leczyć w domu ćwiczeniami relaksacyjnymi, ziołami łagodzącymi napięcie, np. herbatką z melisy. Podczas ataku warto dziecko dobrze nawodnić, by wykluczyć jako przyczynę bólu odwodnienie. W atakach migreny u dziecka pomóc mogą chłodne okłady na głowę oraz ułożenie dziecka w zaciemnionym pomieszczeniu.
Herbata ziołowa – skuteczna broń w walce z kacem
Jednym z popularniejszych domowych sposobów na zatrucie alkoholowe jest herbatka ziołowa. Na dolegliwości związane z „kacem”, czyli na ból głowy, nudności i wymioty, a także ból brzucha, pomocna jest mieszanka z mięty, krwawnika, pokrzywy i brzozy. Zioła te mają właściwości moczopędne, przez co oczyszczają organizm z toksyn.
Jednym z popularniejszych domowych sposobów na zatrucie alkoholowe jest herbatka ziołowa. Na dolegliwości związane z „kacem”, czyli na ból głowy, nudności i wymioty, a także ból brzucha, pomocna jest mieszanka z mięty, krwawnika, pokrzywy i brzozy. Zioła te mają właściwości moczopędne, przez co oczyszczają organizm z toksyn. Zatrucie alkoholowe, nazywane niekiedy również kacem, pojawia się kilkanaście godzin po wypiciu nadmiernej ilości alkoholu. Zazwyczaj towarzyszy mu silny ból głowy, nudności i wymioty, ból brzucha, poczucie silnego pragnienia, nadwrażliwość na hałas oraz światłowstręt. Kac najczęściej związany jest bezpośrednio z odwodnieniem organizmu. Mieszanka ziołowa na kaca Jednym ze skuteczniejszych domowych sposobów na kaca jest wypicie naparu z mieszanki ziołowej. Takie mieszanki można kupić w sklepach zielarskich, a niekiedy również w sklepach ze zdrową żywnością. W kompozycji ziół na kaca obowiązkowo powinny znaleźć się takie zioła, jak: mięta, która wspiera funkcjonowanie układu pokarmowego, a także usprawnia metabolizm, krwawnik, który podobnie jak mięta pozytywnie wpływa na funkcjonowanie układu pokarmowego, a także poprawia apetyt, czystek, który odznacza się właściwościami oczyszczającymi organizm z toksyn, brzoza, która charakteryzuje się działaniem moczopędnym, pokrzywa, która uzupełnia niedobory witamin i substancji mineralnych, a także wspiera metabolizm. Herbata czerwona na kaca W leczeniu objawów kaca dobrze sprawdzi się również herbata czerwona. Charakteryzuje się ona właściwościami odtruwającymi, przez co skutecznie usuwa toksyny z organizmu. Ponadto herbata czerwona odznacza się również działaniem uspokajającym. Nie należy również zapominać o jej zbawiennym wpływie na funkcjonowanie układu pokarmowego. Herbata zielona na kaca Na kaca poleca się również picie herbaty zielonej, która wykazuje działanie regulujące. Poleca się ją w szczególności osobom, które po upojeniu alkoholowym, zmagają się z podwyższoną temperaturą ciała. Ponadto zielona herbata ma również właściwości moczopędne, dzięki czemu toksyny z organizmu, wydalane są wraz z moczem.
Zapalenie opon mózgowych u dziecka – co wywołuje chorobę? Objawy i leczenie zapalenia opon mózgowych
Zapalenie opon mózgowych u dziecka objawia się m.in. gorączką, wymiotami, sztywnością karku oraz światłowstrętem. W większości przypadków chore dziecko wymaga leczenia szpitalnego.
Zapalenie opon mózgowych u dziecka objawia się m.in. gorączką, wymiotami, sztywnością karku oraz światłowstrętem. W większości przypadków chore dziecko wymaga leczenia szpitalnego. Zapalenie opon mózgowych u dziecka jest chorobą wywoływaną najczęściej przez wirusy lub bakterie. Polega na stanie zapalnym struktur otaczających mózg oraz rdzeń kręgowy. Leczenie choroby należy rozpocząć jak najszybciej, gdyż nieleczona może prowadzić do powikłań zagrażających życiu dziecka. Zapalenie opon mózgowych u dzieci – istota choroby i przyczyny jej rozwoju Zapalenie opon mózgowych u dzieci może być wywołane przez różne czynniki. Jedną z najczęstszych przyczyn choroby jest infekcja wirusowa. Patogenami odpowiadającymi za rozwój większości zachorowań są enterowirusy. Wirusowe zapalenie opon mózgowych może być również wynikiem zakażenia wirusem: odkleszczowego zapalenia mózgu, świnki, odry oraz grypy. Drugą przyczyną choroby u dzieci jest infekcja o podłożu bakteryjnym. Większość zakażeń wywoływana jest przez: meningokoki (inaczej dwoinki zapalenia opon mózgowo – rdzeniowych), pneumokoki (inaczej dwoinki zapalenia płuc) oraz pałeczkę hemofilną typu B (Haemophilus influenzae). Innymi bakteriami mogącymi prowadzić do zapalenia opon mózgowych u dzieci są: pałeczka okrężnicy (Escherichia coli), gronkowiec oraz bakteria odpowiadająca za boreliozę (Borrelia burgdorferi). Bakteryjne i wirusowe zapalenie opon mózgowych przenosi się drogą kropelkową od osoby chorej lub będącej bezobjawowym nosicielem choroby. Zainfekowana wydzielina z dróg oddechowych w postaci kropelek dostaje się do powietrza podczas kichania lub kasłania chorego. Do zakażenia może dojść również na drodze pokarmowej, poprzez bezpośredni kontakt, np. z zanieczyszczonym przedmiotem (m.in. ręcznikiem) lub na skutek korzystania z jednej szklanki czy sztućców. Zapalenie opon mózgowych może rozwinąć się w konsekwencji infekcji grzybiczej lub pasożytniczej. Niekiedy choroba jest następstwem przyjmowania leków, np. metotreksatu stosowanego w leczeniu nowotworów lub objawem innego schorzenia – guza mózgu, białaczki czy choroby układowej – sarkoidozy. Objawy zapalenia opon mózgowych u dziecka Objawy zapalenia opon mózgowych są zależne od wieku dziecka oraz przyczyny choroby. W przypadku wirusowego i bakteryjnego zapalenia u dziecka występują: bóle głowy, nudności, wymioty oraz gorączka. Wraz z rozwojem zapalenia pojawiają się charakterystyczne objawy neurologiczne, inaczej nazywane oponowymi. Zalicza się do nich: sztywność karku – u osoby chorej jest utrudnione lub niemożliwe przygięcie głowy w kierunku klatki piersiowej, objawy Kerniga – polegają na samoistnym zginaniu się nóg w stawie kolanowym i biodrowych przy próbie podniesienia się osoby chorej, objaw Brudzińskiego – polega na odruchowym zgięciu nóg w stawie kolanowym i/lub biodrowym przy próbie przygięcia głowy do klatki piersiowej lub po na środkową okolicę podbrzusza. Innymi objawami choroby są: złe samopoczucie, wzmożona senność, drażliwość, światłowstręt, napady drgawek oraz wybroczyny skórne. Wirusowe zapalenie opon mózgowych u dzieci cechuje się łagodniejszym przebiegiem niż choroba na tle bakteryjnym. Niemowlęta najbardziej narażone są na meningokokowe zapalenie opon mózgowych, któremu towarzyszą odmienne objawy niż u dzieci starszych, takie jak: brak apetytu, biegunka, żółtaczka, płaczliwość, plamy na skórze, odgięcie głowy do tyłu, pulsujące ciemiączko. Jak leczyć zapalenie opon mózgowych u dziecka? Leczenie zapalenia opon mózgowych u dziecka jest zależne od przyczyny jego rozwoju, jednak zazwyczaj konieczna jest hospitalizacja. W przypadku bakteryjnego zapalenia opon mózgowych leczenie opiera się na podawaniu antybiotyków oraz uzupełnianiu płynów, które są tracone w wyniku gorączki oraz wymiotów. Choroba o podłożu wirusowym nie poddaje się antybiotykoterapii, dlatego leczenie polega na zwalczaniu objawów choroby lekami przeciwbólowymi i obniżającymi temperaturę ciała.
Działanie marihuany na organizm człowieka - nielegalna używka i lecznicza substancja
Marihuana to narkotyk o działaniu psychoaktywnym. Używka osłabia pamięć, koncentrację i motywację. Częste palenie marihuany może przyczynić się do rozwoju schizofrenii. Leczniczą marihuanę stosuje się w celu łagodzenia objawów m.in. jaskry, stwardnienia rozsianego i padaczki.
Marihuana to narkotyk o działaniu psychoaktywnym. Używka osłabia pamięć, koncentrację i motywację. Częste palenie marihuany może przyczynić się do rozwoju schizofrenii. Leczniczą marihuanę stosuje się w celu łagodzenia objawów m.in. jaskry, stwardnienia rozsianego i padaczki. Marihuana jest mieszanką zielono-brązowych kwiatostanów roślin kopnych. Narkotyk zawiera związki chemiczne, które nazywane są kannabinoidami. Izomer THC odpowiada za efekty psychoaktywne stosowania używki. Jak działa marihuana na organizm człowieka? Istnieją dwa podstawowe rodzaje marihuany – sativa, działająca rozweselająco i energetyzująco, oraz indica, która uspokaja, lecz mocniej odurza. Marihuana intensyfikuje przeżywane emocje, jednak większość osób krótko po zapaleniu czuje się wesoło i euforycznie. Często kolejną fazą przeżywaną po marihuanie jest wyciszenie. Na tym etapie osoby mają wrażenie oderwania od rzeczywistości i od otaczających problemów. Ostatni etap działania używki polega na izolacji. Można wtedy odczuwać senność, spadek energii życiowej oraz problemy z określeniem czasu i przestrzeni. Jak marihuana wpływa na mózg? Marihuanę pali się zwykle w postaci skrętów mieszanki z tytoniem. Po zapaleniu marihuany człowiek ma ograniczone zdolności prowadzenia samochodu oraz ma trudności z integracją kilku zmysłów. Prowadzi to do upośledzenia zdolności logicznego myślenia i problemów z pamięcią. Przy nadmiernym i długotrwałym stosowaniu używki pojawia się zespół abstynencyjny, który skutkuje rozdrażnieniem, sennością, migrenami i apatią. Sam narkotyk nie jest szczególnie uzależniający, lecz jego efekty sprawiają, że ludzie szybko się uzależniają od relaksu, który daje. Jednak obecnie na czarnym rynku marihuana jest zwykle mieszana z chemicznymi dodatkami, które powodują wymioty oraz stany depresyjne. Problemy psychiczne i fizyczne związane z paleniem marihuany „Skręty” na bazie marihuany w przeciwieństwie do papierosów nie mają filtra, przez co do płuc wchłania się znacznie więcej szkodliwych substancji. Wykazano też związek marihuany z powstawaniem chorób psychicznych. Substancja bezpośrednio nie wywołuje zaburzeń, jednak może uaktywnić je u osób bardziej na nie podatnych. Długotrwałe stosowanie marihuany może zwiększyć poczucie lęku i depresji. Jeden „skręt” dziennie powoduje zaburzenia funkcji kory przedczołowej, która jest odpowiedzialna za zapamiętywanie i podejmowanie decyzji. Tego rodzaju zaburzenia są charakterystyczne dla schizofrenii. Lecznicze właściwości marihuany Marihuana jest używana na całym świecie w celu zmiany nastroju, relaksu lub euforii. Coraz częściej stosuje się ją też do celów medycznych. Badania potwierdzają, że marihuana łagodzi objawy jaskry i artretyzmu. Stosowanie medycznej marihuany wspiera leczenie padaczki dziecięcej oraz chorób jelita grubego. Osobom starszym stosowanie używki pomaga w leczeniu alzheimera i ogranicza występowanie drgawek i spazmów. Chorzy cierpiący na przewlekłe bóle, po zapaleniu marihuany odczuwają złagodzenie objawów. Lecznicza marihuana jest znacznie częściej przyjmowana w formie doustnej niż palonej. Narkotyk jest podawany w czystym, pierwotnym składzie, dzięki temu pacjent stosujący kurację tym środkiem nie doznaje tylu skutków ubocznych. Długotrwałe przyjmowanie substancji nie powoduje też uzależnienia i głodu narkotykowego po odstawieniu.
Przyczyny, objawy i leczenie torbieli jajników, stawów i szyszynki
Torbiel jajników leczy się środkami antykoncepcyjnymi. Torbiel stawów powstaje zwykle na kostkach, biodrach i kolanach (torbiel Bakera). Torbiel szyszynki skutkuje zaburzeniami pamięci i problemami w widzeniu. Chorobę w zaawansowanej fazie leczy się chirurgicznie.
Torbiel jajników leczy się środkami antykoncepcyjnymi. Torbiel stawów powstaje zwykle na kostkach, biodrach i kolanach (torbiel Bakera). Torbiel szyszynki skutkuje zaburzeniami pamięci i problemami w widzeniu. Chorobę w zaawansowanej fazie leczy się chirurgicznie. Torbiel to patologiczna komora, która jest wypełniona płynem lub galaretowatą substancją. Wyróżnia się torbiele prawdziwe, rzekome i krwotoczne. Torbiele jajników – przyczyny i leczenie Torbiel jajników to przestrzeń w okolicy jajnika, która jest oddzielona błoną od zdrowej tkanki. Schorzenie najczęściej występuje u kobiet w okresie rozrodczym. W początkowych fazach choroba nie daje żadnych objawów, więc ciężko ją rozpoznać. Torbiel na jajniku często jest wykrywana podczas badań kontrolnych z wykorzystaniem USG. Na wstępie należy zrobić też test ciążowy, aby wykluczyć inne przyczyny rozwoju tkanek. Badacze twierdzą, że głównym powodem powstawania torbieli na jajnikach są: nieleczony stan zapalny dróg rodnych, zaburzenia hormonalne lub choroby genetyczne. Leczenie choroby polega na podawaniu leków antykoncepcyjnych w celu wyregulowania gospodarki hormonalnej. Gdy torbieli jest wiele, należy usunąć cały jajnik, jednak nadal nie powoduje to problemów z zajściem w ciążę. Torbiel stawów – objawy i leczenie Torbiel stawów najczęściej dotyka kostek, kolan (torbiel Bakera) i biodra. Schorzenie sięga do 5 cm średnicy i jest łatwe do wykrycia metodą palpacyjną (za pomocą wyczuwania palcami). Torbiel na stawach jest elastyczna i wyraźnie oddziela się od zdrowych komórek. Choroba rozwija się bezobjawowo, a chory czuje tylko przemieszczanie się komory pod skórą. Schorzenie przyczynia się do zapalenia lub zwyrodnienia stawów, więc po wykryciu patologicznej przestrzeni należy natychmiast zająć się nią kompleksowo, nawet jeśli nie powoduje dyskomfortu pacjenta. Leczenie torbieli stawów polega na podawaniu leków przeciwzapalnych i kortykosteroidów. Lekarz może też wyciskać płyn nagromadzony w okolicy schorzenia. Torbiel szyszynki – objawy i leczenie Torbiel szyszynki to łagodny guz w mózgu. Schorzenie objawia się wzrostem ciśnienia śródczaszkowego, co skutkuje bólami głowy, nudnościami, wymiotami i problemami z pamięcią. Chory czuje też ucisk na pień mózgu prowadzący do zaburzenia pracy gałek ocznych, co skutkuje oczopląsem, podwójnym widzeniem lub opadnięciem powieki. Dodatkowo torbiel objawia się zaburzeniami endokrynologicznymi, takimi jak moczówka prosta. Gdy torbiel szyszynki rozwija się bezobjawowo, podaje się środki farmakologiczne, które redukują rozwój choroby. W przypadku zaburzenia widzenia i innych dolegliwości utrudniających życie, lekarze zalecają zwykle interwencję chirurgiczną.
Pasożyty ludzkie – przyczyny, objawy i sposoby leczenia zakażenia pasożytami
Ludzi najczęściej atakują pasożyty zwierzęce. Na zakażenie nimi szczególnie narażone są osoby, które posiadają psy lub koty. Do infekcji może też dość w wyniku zjedzenia brudnych owoców, surowych ryb, mięsa, a nawet kawioru. Ważna jest profilaktyka, która polega głównie na przestrzeganiu zasad higieny.
Ludzi najczęściej atakują pasożyty zwierzęce. Na zakażenie nimi szczególnie narażone są osoby, które posiadają psy lub koty. Do infekcji może też dość w wyniku zjedzenia brudnych owoców, surowych ryb, mięsa, a nawet kawioru. Ważna jest profilaktyka, która polega głównie na przestrzeganiu zasad higieny. Pasożyty powodują szereg przykrych dolegliwości. Może to być wzmożona podatność na przeziębienia, uporczywy kaszel, wysypka oraz swędzenie skóry. Kurację przeciwpasożytniczą prowadzi się pod okiem lekarza. W skrajnych przypadkach konieczne jest operacyjne pozbycie się intruza. Jakimi pasożytami najczęściej zarażają się ludzie? Pasożyty, które często atakują organizm ludzki mogą zagnieżdżać się wewnątrz lub na zewnątrz ciała człowieka, są to: obleńce: np. owsiki, włosienie i glisty, płazińce: np. przywry i tasiemce, pierwotniaki: np. lamblie, kleszcze, świerzbowce, wszy. Jak można zarazić się pasożytami? Najczęstszą przyczyną zakażeń pasożytniczych jest zjedzenie lub wypicie: surowej wieprzowiny - larwy włośnia krętego. niemytych warzyw i owoców – jaja glisty, surowych ryb i kawioru – tasiemiec, skażonej wody – płazińce. Do zarażenia może też dojść w czasie: kąpieli w naturalnych zbiornikach wodnych, kontaktu z kurami – świerzbowiec, zabawy ze zwierzętami domowymi – kotami wychodzącymi na zewnątrz i psami – tasiemiec, glista, świerzbowiec. Kontakt z drugim człowiekiem, który jest nosicielem oraz jego przedmiotami codziennego użytku, to duże prawdopodobieństwo zarażenia się: wszami, świerzbowcem i owsikami. Objawy zakażenia pasożytem Pasożyty bytujące na powierzchni ciała, takie jak świerzbowce i wszy, powodują najczęściej takie symptomy, jak: swędzenie i pieczenie, zaczerwienienie skóry wokół miejsca ukąszenia (kleszcze), widoczne gołym okiem „korytarze” tworzone pod skórą przez świerzbowce, szczególnie w okolicach pachwin. Pasożyty znajdujące się wewnątrz ciała, początkowo nie dają żadnych objawów. Jednak z czasem mogą powodować następujące dolegliwości: owsiki – uporczywe swędzenie w okolicy odbytu, glista, tasiemiec – gorączkę, kaszel, osłabienie, utratę masy ciała, świszczący oddech, w skrajnej fazie prowadzą do niedrożności jelit, a nawet śmierci, lamblia – bóle głowy i brzucha, bezsenność, bardzo nieprzyjemny zapach stolca, wysypkę. Ponadto obserwuje się również: spadek odporności – częste infekcje i przeziębienia, zapalenie zatok, bóle głowy, mdłości, uczucie chronicznego zmęczenia, gorączkę, sińce pod oczami, bladość skóry, pękające pięty, powiększone migdałki, rozdwajające się paznokcie, nadmierne wydzielanie śliny, apatię, depresję, rozdrażnienie, nadpobudliwość psychoruchową u dzieci, gazy, wzdęcia, zespół jelita drażliwego, śluzowaty stolec, nietolerancje pokarmowe, nadmierny apetyt lub jego brak, chudnięcie bez zmiany nawyków żywieniowych i stylu życia, problemy z pamięcią i koncentracją, alergie skórne, trądzik, białe plamy wokół ust, egzemę, swędzenie skóry, pogorszenie wzroku lub słuchu. Diagnostyka i leczenie chorób pasożytniczych W przypadku, gdy istnieje podejrzenie zakażenia pasożytami, warto wykonać badania. Są one przeprowadzane na próbkach kału, który jest pobierany w różnych odstępach czasu. W celu wykrycia pasożytów bada się też krew, jednak w ten sposób można wykryć jedynie zaawansowane stadia chorób pasożytniczych. Leczenie odbywa się pod kontrolą lekarza przepisanymi na receptę lekami przeciwpasożytniczymi. Domowe sposoby wspomagające terapię farmakologiczną to: jedzenie pestek dyni, picie naparów ziołowych, np. z goździków, szałwii, tymianku, oregano, piołunu. Profilaktyka przeciwpasożytnicza „Robaki” bytujące w organizmie mogą być przyczyną wielu utrudniających życie dolegliwości oraz poważnych schorzeń, np. artretyzmu, depresji, a nawet śmierci. Bardzo ważne jest przestrzeganie zasad higieny, częste mycie rąk (szczególnie po powrocie do domu i korzystaniu z toalety), zmienianie pościeli ręczników, mycie warzyw i owoców oraz kupowanie mięsa ze sprawdzonych źródeł. Właściciele zwierząt domowych powinni pamiętać o ich regularnym (raz na 2-3 miesiące) odrobaczaniu.
Borelioza – choroba wywoływana przez kleszcze i meszki, której pierwszym objawem jest rumień na skórze
Borelioza jest najczęściej wywoływana przez ukąszenie kleszcza zarażonego bakterią z rodzaju Borrelia. Pierwszym objawem choroby jest zwykle rumień na skórze. Leczenie boreliozy w początkowym stadium polega na podaniu antybiotyku.
Borelioza jest najczęściej wywoływana przez ukąszenie kleszcza zarażonego bakterią z rodzaju Borrelia. Pierwszym objawem choroby jest zwykle rumień na skórze. Leczenie boreliozy w początkowym stadium polega na podaniu antybiotyku. Borelioza jest inaczej nazywana chorobą z Lyme, ponieważ po raz pierwszy została zdiagnozowana właśnie w mieście Lyme. Schorzenie pojawiło się wtedy u bardzo dużej liczby dzieci z objawami młodzieńczego reumatoidalnego zapalenia stawów. W jaki sposób powstaje borelioza? Borelioza to infekcja spowodowana bakterią z rodzaju Borrelia, którą przenoszą głównie kleszcze. Te roztocza pasożytują na innych organizmach, żywiąc się ich krwią. Atakują nie tylko ludzi, ale też zwierzęta. Transportują przy tym drobnoustroje wywołujące różne choroby, np. kleszczowe zapalenie mózgu lub właśnie boreliozę. Warto wiedzieć, że nie każdy kleszcz powoduje boreliozę. Przenoszą ją jedynie pasożyty zarażone bakterią. Oprócz kleszczy, nosicielami Borrelii są też meszki i niewielki odsetek komarów. Borelioza – objawy Po ugryzieniu kleszcza lub innego nosiciela zarazków, do skóry człowieka dostaje się bakteria, która może wywołać tzw. rumień wędrujący. Ma on charakterystyczny kształt czerwonego pierścienia, z czerwonym kołem lub plamą wewnątrz (środkowa plama może zanikać). Rumień pojawia się we wczesnym stadium boreliozy – do 30 dni od ukąszenia przez kleszcza. Oprócz niego występują też inne objawy choroby, przypominające grypę: gorączka, dreszcze, ból głowy, ból mięśni i stawów, zmęczenie, powiększenie węzłów chłonnych oraz sztywność karku. Bakteria Borrelia przedostaje się też do krwi, a wraz z nią do różnych narządów człowieka, np. oka, serca, szpiku, wątroby lub mózgu. U osób, które nie poddały się leczeniu po pojawieniu się pierwszych objawów zakażenia boreliozą mogą pojawić się obrzęki i bóle stawów. Są to zwykle długotrwałe dolegliwości, utrzymujące się od kilku dni do kilku miesięcy. Mogą być odczuwalne w kilku stawach oraz zmieniać swoje umiejscowienie. W zaawansowanej boreliozie czasem ujawniają się objawy ze strony układu nerwowego. Są to tymczasowy paraliż mięśni twarzy, drętwienie, ból i osłabienie kończyn, bóle głowy, sztywność karku i pogorszenie koordynacji ruchowej. Chorobę mogą sygnalizować także zmiana długości snu i zmienność nastrojów oraz problemy z pamięcią i koncentracją. Bardzo ważne jest, aby po zauważeniu pierwszych symptomów schorzenia udać się do lekarza. W razie potwierdzenia diagnozy specjalista zaleci antybiotyk. Ten sposób leczenia boreliozy jest bardzo skuteczny i może zapobiec rozwojowi choroby. Borelioza – jak zmniejszyć ryzyko zachorowania? Aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na boreliozę, warto dowiedzieć się więcej na temat żerowania kleszczy by zmniejszyć ryzyko ukąszenia przez nie. Najczęściej bytują w okolicach lasów, szczególnie tych znajdujących się nieopodal jezior. Pasożyty są aktywne w okresie od marca do końca listopada. Aby ochronić się przed ugryzieniem kleszcza, przed wycieczką do lasu należy osłonić skórę. Przydatne będą spodnie z długą nogawką, bluzka z długim rękawem, skarpetki, zakryte buty i czapka z daszkiem. Warto też zdecydować się na założenie jasnego stroju. Dzięki temu można łatwiej zauważyć pasożyta, który chodzi po ubraniu i pozbyć się go zanim dostanie się do skóry. Przed udaniem się do lasu dobrze jest zastosować środki odstraszające kleszcze. Po powrocie z wycieczki najlepiej dokładnie obejrzeć skórę. Należy zwrócić szczególną uwagę na wilgotną i delikatną skórę pod pachami, w pachwinach, w zgięciach łokciowych i kolanowych oraz za uszami. Bardzo istotne jest też sprawdzenie odsłoniętych części ciała.
Podkrążone oczy mogą być spowodowane przemęczeniem, anemią, cukrzycą oraz chorobami wątroby, nerek i trzustki
Przyczyną podkrążonych oczu, czyli sińców, są choroby tarczycy, wątroby, nerek oraz trzustki. Sińce powstają też na skutek przemęczenia, alergii, anemii i cukrzycy.
Przyczyną podkrążonych oczu, czyli sińców, są choroby tarczycy, wątroby, nerek oraz trzustki. Sińce powstają też na skutek przemęczenia, alergii, anemii i cukrzycy. Sińce pod oczami są dziedziczne i nie zawsze muszą świadczyć o chorobie. Niekiedy pojawiają się wraz z wiekiem oraz w wyniku przyjmowania leków, opalania lub pracy przed komputerem. Czym są sińce pod oczami? Sińce pod oczami są rodzajem przebarwień lub opuchlizny. Mogą mieć kolor szary, niebieski, fioletowy, żółty oraz brązowy. Sińce powstają na skutek działania stresu, słońca, sztucznego światła, dymu papierosowego, leków, alkoholu, ogrzewania lub niektórych kosmetyków. Skóra wokół oczu jest cienka, dlatego naczynia krwionośne idealnie przez nią prześwitują, tworząc sińce i przebarwienia. Niedospanie, przemęczenie i anemia to główne przyczyny podkrążonych oczu Szare sińce pod oczami najczęściej świadczą o niewyspaniu, przemęczeniu, przepracowaniu lub stresie. Są to główne przyczyny podkrążonych oczu. Jeśli dodatkowo pojawią się niedożywienie, zanik miesiączki, bóle głowy, osłabienie, bladość skóry, problemy z koncentracją i zapamiętywaniem, apatia oraz senność jest to znak, że doszło do anemii. Tego rodzaju sińce pod oczami zazwyczaj ustępują samoistnie po kilku dniach lub miesiącach. Należy jednak pamiętać, że nie jest to równoznaczne z wyleczeniem niedokrwistości. Dolegliwość można pokonać za pomocą diety bądź farmakologicznie. Podkrążone oczy mogą być spowodowane chorobami wątroby, nerek i trzustki i innymi dolegliwościami Sińce pod oczami mogą sygnalizować wiele chorób. Wśród nich są: Cukrzyca – do pierwszych objawów choroby należą utrata wagi, nieustanne uczucie pragnienia, oddawanie moczu częściej, niż raz na pół godziny oraz senność. Niedoczynność lub nadczynność tarczycy – cząsteczki cukru przedostają się do skóry twarzy, co w efekcie prowadzi do opuchlizny i przebarwień pod oczami. Zakażenie pasożytami – cieniom pod oczami towarzyszy ból brzucha i głowy, nudności oraz wymioty. Alergia – oprócz podkrążonych oczu występuje świąd, wysypka, katar, łzawienie i ból głowy. Niewydolność nerek – objawami choroby są sińce pod oczami, obrzęk twarzy i nóg, ból pleców, przemęczenie i problemy z oddawaniem moczu. Dolegliwości trzustki – najważniejszymi symptomami, poza podkrążonymi oczami, są silne bóle brzucha, biegunki i wymioty. Choroby wątroby – sińce, białka oczu i kolor skóry mają kolor lekko żółty. W przypadku zaobserwowania powyższych objawów warto udać się do lekarza pierwszego kontaktu oraz wykonać badania krwi i moczu. Jak wyeliminować podkrążone oczy Jeśli worki pod oczami są spowodowane przemęczeniem, niedospaniem lub silnym stresem, warto się zrelaksować i odpocząć. Zaleca się również rezygnację z używek (alkoholu, papierosów), dietę bogatą w witaminy i minerały (szczególnie żelazo i witaminę K), picie 2 litrów wody dziennie oraz przebywanie na świeżym powietrzu. Pomocne mogą okazać się zimne okłady pod oczy, na przykład z plastrów ogórka albo płatki kolagenowe. W przypadku chorób i trwale występujących sińców pod oczami można zapisać się na zabieg ich laserowego usuwania. Może być przyczyną podkrążonych oczu i sińców pod oczami. Poznaj rodzaje niedokrwistości. Twój maluch ma sińce pod oczami? Zobacz, jakie są przyczyny podkrążonych oczu u dziecka.
Hipokalcemia, czyli niedobór wapnia. Skąd się bierze i jak ją rozpoznać?
Hipokalcemia jest wynikiem diety ubogiej w wapń lub nieprawidłowego wchłaniania tego pierwiastka. W pierwszej fazie nie daje charakterystycznych objawów poza zmęczeniem i pogorszeniem kondycji skóry, włosów i paznokci. Ostre stadium hipokalcemii prowadzi do tężyczki, czyli poważnych zaburzeń układu nerwowego.
Hipokalcemia jest wynikiem diety ubogiej w wapń lub nieprawidłowego wchłaniania tego pierwiastka. W pierwszej fazie nie daje charakterystycznych objawów poza zmęczeniem i pogorszeniem kondycji skóry, włosów i paznokci. Ostre stadium hipokalcemii prowadzi do tężyczki, czyli poważnych zaburzeń układu nerwowego. Prawidłowy poziom wapnia we krwi wynosi 8,5-10 miligramów na decylitr. Niższy wynik może świadczyć o hipokalcemii. Nawet nieznaczny niedobór wapnia może doprowadzić do zaburzeń mineralizacji kości, takich jak krzywica i osteoporoza. Przyczyny hipokalcemii: źle dobrana dieta lub zaburzenia wchłaniania wapnia Hipokalcemia może być spowodowana niedostateczną ilością wapnia dostarczanego z pożywieniem lub upośledzeniem mechanizmów odpowiadających za gospodarkę tego pierwiastka w organizmie. Niedobory wapnia w diecie mogą wynikać z pominięcia w jadłospisie produktów bogatych w ten pierwiastek: mleka i przetworów mlecznych, ryb, szpinaku i warzyw strączkowych. Z kolei nieprawidłowości związane z prawidłowym wchłanianiem wapnia to między innymi: niedoczynność przytarczyc, utrata wapnia z moczem, niedobór witaminy D, ostre zapalenie kości. Hipokalcemia często współistnieje także z przewlekłymi chorobami nerek i wątroby. Objawy lekkiej i ostrej hipokalcemii: kiedy należy zgłosić się do szpitala? Nieznaczny spadek poziomu wapnia we krwi nie daje charakterystycznych objawów. Może pojawić się przewlekłe zmęczenie, wysuszona skóra, łamliwe paznokcie czy zmiany dermatologiczne. W dłuższej perspektywie nawet nieznaczny niedobór wapnia może doprowadzić do chorób kości. Przy znacznym spadku poziomu wapnia we krwi (około 5 miligramów na decylitr) dochodzi do zaburzeń układu nerwowego zwanych tężyczką. Objawy tężyczki to: drętwienie mięśni – początkowo rąk, a stopniowo także przedramion, ramion, twarzy, klatki piersiowej i nóg, symetryczne skurcze mięśni, skurcz powiek, światłowstręt, podwójne widzenie, skurcz krtani (zmiana głosu), napady astmy i dławicy piersiowej, nagły i ostry ból brzucha, napad migreny, omdlenia. Tężyczka może być stanem zagrożenia życia, dlatego wymaga leczenia w warunkach szpitalnych. W większości przypadków pacjentom podaje się kroplówkę z wapniem. Zobacz, jak rozpoznać, że organizm przyswaja za dużo wapnia. Przeczytaj, czym jest hiperkalcemia oraz jej przyczyny i objawy. Maślanka to źródło łatwo przyswajalnego wapnia. Poznaj, właściwości zdrowotne i lecznicze maślanki. Wapń jest najważniejszym budulcem kości. Czy wiesz, ile wynosi prawidłowy poziom wapnia we krwi?
Po czym rozpoznać świńską grypę – objawy choroby. Jak uniknąć zarażenia?
Objawy świńskiej grypy są podobne do początków przebiegu grypy sezonowej – występuje wysoka gorączka, dreszcze, osłabienie, bóle głowy i okolic ucha, brak apetytu, kaszel, nudności, wymioty, biegunka, uczucie przemęczenie, bóle mięśni, stawów, dezorientacja, a nawet utrata przytomności.
Objawy świńskiej grypy są podobne do początków przebiegu grypy sezonowej – występuje wysoka gorączka, dreszcze, osłabienie, bóle głowy i okolic ucha, brak apetytu, kaszel, nudności, wymioty, biegunka, uczucie przemęczenie, bóle mięśni, stawów, dezorientacja, a nawet utrata przytomności. W roku 2009 wirus A/H1N1 wywołujący świńską grypę (zwaną także meksykańską), spowodował ogólnoświatową pandemię. W ciągu pół roku zmarło prawie 7300 osób, w tym 550 na terenie Europy. Jak się można zarazić świńską grypą i jak zapobiegać chorobie Zakażenia świńską grypą nie wywołuje jedzenie zakażonego mięsa wieprzowego. Profilaktyka dla zarażeń wirusem A/H1N1, wywołującym świńską grypę, to przestrzeganie higieny, zwłaszcza w okresie obniżonej odporności w trakcie jesieni i zimy. Należy ograniczyć kontakty z osobami chorymi na grypę lub używać maseczek ochronnych, regularnie odkażać klawiaturę, myszkę, biurko chusteczkami odkażającymi oraz wietrzyć pomieszczenia. Ważna jest dbałość o czystość rąk, używanie jedynie jednorazowych chusteczek higienicznych i natychmiastowe wyrzucanie ich do toalety. Warto ograniczyć wyjazdy do krajów wysokiego ryzyka. Objawy świńskiej grypy: jak rozpoznać chorobę Objawy wszystkich rodzajów grypy są podobne. Po zarażeniu wirusem wywołującym świńską grypę pojawiają się następujące objawy: wysoka gorączka, dreszcze, bóle głowy, brak apetytu, ból gardła, suchy kaszel, bóle mięśni, kości, stawów, bóle okolicy uszu, apatia, uczucie wyczerpania, ogólnego rozbicia, katar, nudności, wymioty, biegunka, sztywność mięśni, dezorientacja, utrata przytomności (w skrajnych przypadkach). Zagrożenie życia występuje u dzieci, osób starszych, w przebiegu niektórych chorób immunologicznych (zespół Downa, białaczka, rak szpiku). Leczenie świńskiej grypy Po stwierdzeniu wystąpienia objawów grypy, które samoistnie nie ustępują po 3-4 dniach , lekarz upewnia się, czy chory mógł mieć kontakt z wirusem grypy meksykańskiej. Zleca wykonanie testu na zarażenie wirusem A/H1N1. W przypadku pozytywnego wyniku podejmuje leczenie antywirusowe preparatami takimi jak Relenza czy Tamiflu, które łagodzą przebieg choroby. Czy istnieje szczepionka na świńską grypę Parlament Europejski zatwierdził szczepionkę modelową do masowego użycia w szczególnych wypadkach, „Focetrię”. Corocznie, w odpowiedzi na mutację wirusa H1N1, do szczepionki dodawane są najskuteczniejsze antygeny. Przyjęcie „Focetrii” nie eliminuje całkowicie ryzyka zachorowania na świńską grypę, ale dwukrotne wykonanie szczepienia znacząco obniża ryzyko zapadnięcia na chorobę i wykształca pewien rodzaj odporności. Na rynku dostępnych jest coraz więcej dopuszczonych do użytku szczepionek przeciw grypie sezonowej, a także pandemicznej A/H1N1. Leki dostępne na receptę (jak przeciwwirusowe i powstrzymujące replikację białka M2) nie są zbyt skuteczne. W roku 2009 wirus A/H1N1 wywołujący świńską grypę (zwaną także meksykańską), spowodował ogólnoświatową pandemię. W ciągu pół roku zmarło prawie 7300 osób, w tym 550 na terenie Europy.
Osteotomia szczęki i żuchwy – operacyjne leczenie wad zgryzu i deformacji twarzy
Operacja szczęki oraz operacja żuchwy przeprowadzane są przy poważnych wadach zgryzu oraz zniekształceniach twarzy. Osteotomia wykonywana jest m.in. u osób z progenią, laterogenią, a także zgryzem otwartym i uśmiechem dziąsłowym.
Operacja szczęki oraz operacja żuchwy przeprowadzane są przy poważnych wadach zgryzu oraz zniekształceniach twarzy. Osteotomia wykonywana jest m.in. u osób z progenią, laterogenią, a także zgryzem otwartym i uśmiechem dziąsłowym. Jeżeli zmiany obejmują zarówno szczękę, jak i żuchwę, możliwe jest przeprowadzenie osteotomii dwuszczękowej. Operacje na ogół przeprowadza się po kilkuletnim leczeniu ortodontycznym. U kogo wykonuje się operację żuchwy Osteotomia żuchwy (czyli dolnej szczęki) wykonywana jest u osób z tyłożuchwiem i zgryzem głębokim, progenią i laterogenią. Tyłożuchwie (retrogenia) charakteryzuje się tym, że szczęka (w której znajdują się górne zęby) wysunięta jest przed żuchwę (dolne zęby). Osoby z tą wadą często mają cofnięta brodę i dolną wargę. Retrogenii często towarzyszy zgryz głęboki, czyli nadmierne zachodzeniu siekaczy górnych na dolne. Siekacze (zęby od jedynki do dwójki, na górze i na dole) górne w zgryzie głębokim przykrywają większą część wysokości dolnych. Progenia to przeciwieństwo retrogenii, czyli znaczne wysunięcie żuchwy przed górną szczękę. Z laterogenią mamy natomiast do czynienia, kiedy żuchwa jest przesunięta w prawo lub w lewo. U kogo wykonuje się operację szczęki Osteotomia (operacja) szczęki wykonywana jest u osób, u których wady szkieletu szczęki powodują występowanie wad zgryzu. Często jest jedynym sposobem na usunięcie tzw. zgryzu otwartego, kiedy górne i dolne przednie zęby nie stykają się i między nimi powstaje szczelina. Za pomocą operacji szczęki leczy się także uśmiech dziąsłowy, podczas którego górna warga odsuwa się na tyle wysoko, że odsłania nie tylko zęby, ale też dziąsła. Operacja szczęki i żuchwy Jeśli poważne wady szkieletu czaszki dotyczą zarówno szczęki, jak i żuchwy, wykonuje się operację zwaną osteotomią dwuszczękową. Łączy ona zarówno osteotomię szczęki, jak i osteotomię żuchwy. Zabiegowi często towarzyszy genioplastyka, czyli korekcja bródki, i rhinoplastyka, czyli korekcja nosa. Przeprowadza się je dlatego, że cofnięta broda oraz nieprawidłowa budowa nosa często współwystępują z wadami zgryzu. Po znacznej ingerencji chirurgicznej w obrębie szczęki i żuchwy zmienia się ponadto wygląd okolicznych rejonów twarzy. Osteotomia jest wskazana zarówno ze względów estetycznych, jak i zdrowotnych Nieprawidłowa budowa szczęki i żuchwy sprawia, że rysy twarzy stają się nieregularne, często wręcz karykaturalne. Stanowi to przyczynę obniżonej samooceny wielu osób, które mają tego typu wady. Przesunięcie szczęki lub żuchwy bywa też przyczyną złego funkcjonowania stawów skroniowo-żuchwowych, czego konsekwencjami bywają migrenowe bóle głowy. Wady zgryzu sprawiają, że zęby ścierają się i stają się bardziej podatne na próchnicę. Nieleczone progenia i retrogenia mogą ponadto przyspieszyć wystąpienie paradontozy. Ceny operacji osteotomii szczęki i żuchwy Osteotomia żuchwy lub szczęki to koszt rzędu 19-20 tysięcy złotych. Operacja dwuszczękowa natomiast od 25 do 20 tysięcy złotych. Są one przeprowadzane w klinikach chirurgii szczękowo-twarzowej. Jeśli skierowanie na operację zostało wystawione przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, może ona zostać zrefundowana przez Narodowy Fundusz Zdrowia.
Jet lag – jak przygotować się do dalekiej podróży samolotem?
Jet lag to tymczasowy stan zaburzenia rytmu dobowego, który wynika z podróżowania samolotem między odległymi od siebie strefami czasowymi. Już trzy godziny różnicy między nimi skutkuje wyczerpaniem, rozkojarzeniem i rozdrażnieniem.
Jet lag to tymczasowy stan zaburzenia rytmu dobowego, który wynika z podróżowania samolotem między odległymi od siebie strefami czasowymi. Już trzy godziny różnicy między nimi skutkuje wyczerpaniem, rozkojarzeniem i rozdrażnieniem. Na częsty jet lag szczególnie narażeni są piloci samolotów i stewardessy. Odczuwają go jednak wszystkie osoby, które ze względów zawodowych muszą stale podróżować. Objawy jet lag – zmęczenie i rozbicie U każdej osoby jet lag może przebiegać w inny sposób – zależy to od wielkości różnicy czasu, pory lądowania i indywidualnych cech. Do najczęstszych dolegliwości należą: problemy ze snem – wzmożona senność w ciągu dnia, wczesne wstawanie (po podróży na zachód), problemy z zaśnięciem (po podróży na wschód), problemy z koncentracją, zmęczenie i rozdrażnienie, ból głowy, problemy ze strony układu pokarmowego – niestrawność, nudności, brak apetytu, zmiana rytmu wypróżnień. Jim Waterhouse, profesor Uniwersytetu Johna Mooresa w Liverpoolu, zwraca uwagę, że nie zawsze warto przejmować się zmianą czasu. Jeżeli pobyt w innej strefie czasowej jest krótki (do 3 dni), a w dodatku różnica między nimi nie jest duża, lepiej pozwolić organizmowi funkcjonować według swojego „domowego” rytmu. Nie ma sensu zmieniać rytmu dobowego organizmu na tak krótki okres. (link: http://www.wsj.com/news/articles/SB10001424127887323336104578503663495599972 ). Tym bardziej, że objawy jet lag na szczęście mijają po kilku dniach. Niestety w przypadku częstego narażania organizmu na zespół nagłej zmiany strefy czasowej skutki mogą okazać się długotrwałe. Naukowcy wciąż badają, jak te skoki czasowe oddziałują na dłuższą metę na organizm. Póki co pewne jest, że wywołują zmiany w mózgu – mniejszą liczbę dojrzałych neuronów w hipokampie, czyli części mózgu, odpowiadającej za pamięć. Jeśli jednak pobyt w innej strefie będzie trwał dłużej niż kilka dni, wcześniejsze przygotowanie się do dalekiej podróży jest niezbędne. Skutecznie zmniejszy ono objawy jet lag (link: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1262683/?tool=pmcentrez), a nawet może sprawić, że będą niemal nieodczuwalne. Warto jednak pomyśleć o tym już kilka dni przed lotem, aby nastawić organizm na nową strefę czasową. Inaczej postępuje się przed podróżą na wschód, a inaczej na zachód. Podróż na wschód – jak zapobiec jet lag Organizm odczuwa podróż na wschód jako utratę kilku godzin z doby – jest o wiele bardziej zdezorientowany niż po podróży w przeciwnym kierunku. Żeby zapobiec jet lag, trzeba działać jeszcze przed podróżą, a także w trakcie i po wylądowaniu: kilka dni przed podróżą należy kłaść się dwie godziny wcześniej niż zazwyczaj, podczas lotu zaleca się spać – unikać należy jednak tabletek nasennych, które mogą otumanić, i alkoholu, który będzie miał o wiele silniejsze działanie niż zazwyczaj. Poza tym te substancje utrudniają zaadaptowanie się organizmu do nowej strefy czasowej. Podróż na zachód – jak zapobiec jet lag Organizm szybciej przyzwyczaja się do lotu na zachód, ponieważ nie „traci” godzin, a je zyskuje. Ludzie natomiast są już przyzwyczajeni do wydłużania swojej doby choćby ze względu na pracę zawodową, dlatego łatwiej im zaakceptować godziny ekstra. Jednak i tu przed podróżą powinieneś częściowo przyzwyczajać się: kilka dni przed podróżą należy kłaść się spać dwie godziny później niż zwykle, lepiej wybrać lot, po którym ląduje się w godzinach południowych, by skorzystać jak najwięcej z naturalnego światła dziennego – dzięki temu organizm dostanie sygnał, że nie powinien spać, nie należy zasypiać podczas lotu ani tuż po przylocie, a poczekać, aż skończy się dzień. Sposoby jak sobie radzić z jet lag po przylocie Im szybciej nastąpi przestawienie się na lokalny czas, tym szybciej organizm się do tego dostosuje. Po przylocie do miejsca docelowego zaleca się: dostosować się do pory dnia/nocy, jaka jest zastana, czyli np. jeśli przylot był w godzinach popołudniowych, nie należy jeść śniadania, ale obiad, spędzać jak najwięcej czasu na świeżym powietrzu i na słońcu – promienie słoneczne działają na podwzgórze, które blokuje produkcję melatoniny, sygnalizującej porę snu, pierwszą noc odespać.
Pierwsze objawy boreliozy, czyli inaczej choroby z Lyme, wyglądają jak objawy grypy – osłabienie, bóle stawów, bóle głowy i gorączka. Borelioza dzieli się na trzy fazy: wczesną miejscową, wczesną rozsianą i późną. Objawy we wcześniejszych fazach różnią się od tych w późniejszej.
Pierwsze objawy boreliozy, czyli inaczej choroby z Lyme, wyglądają jak objawy grypy – osłabienie, bóle stawów, bóle głowy i gorączka. Borelioza dzieli się na trzy fazy: wczesną miejscową, wczesną rozsianą i późną. Objawy we wcześniejszych fazach różnią się od tych w późniejszej. Pierwsze objawy boreliozy u człowieka Pierwszym objawem boreliozy jest wystąpienie charakterystycznego wędrującego rumienia. Tak nazywa się charakterystyczną wysypkę, będącą konsekwencją około 80% ukąszeń kleszcza. Pojawia się tydzień-dwa od ugryzienia. Początkowo ma wygląd małej białej plamki, która z czasem się powiększa, tworząc czerwony owal lub trójkąt. Wokół niej pojawia się czerwony pierścień – całość może przypominać na przykład cel na tarczy. W trakcie rozprzestrzeniania się infekcji, również rumień zaczyna pojawiać się w różnych miejscach ciała. Nieleczony utrzymuje się na skórze około miesiąca, a następnie bakterie przedostają się do krwi, rozpoczynając tym samym późną fazę boreliozy. Późne objawy boreliozy u człowieka W późnej fazie boreliozy każdy człowiek ma nieco inne objawy i trudno przywołać jeden zestaw, który wystąpi na 100% u każdego chorego. Do najczęstszych objawów zalicza się: bóle stawów – u większości osób atakowane są stawy kolanowe, ale nie jest to regułą (jeśli nie zostanie podjęte leczenie, istnieje ryzyko rozwinięcia się trwałego zapalenia stawów), bóle głowy, ciągle zmęczenie, ociężałość, bezsenność, trudności z koncentracją, zmiany nastroju, drętwienie kończyn, utrata masy ciała, nieregularne lub wolne bicie serca, wypadanie włosów. Objawy te są dość uniwersalne i mogą dotyczyć wielu schorzeń – m.in. wspomnianej już grypy. Jeżeli występują u ciebie wymienione dolegliwości i mogło u ciebie nastąpić ugryzienie przez kleszcza (wystarczy krótki spacer po lesie) udaj się do lekarza i powiedz mu o swoich obawach.
Co na przeziębienie polecają nasze mamy? Miód, czosnek, cytrynę i sok z malin – te sprawdzone i naturalne metody działają i przynoszą ulgę w walce z katarem, podrażnionym gardłem i osłabieniem. Ważne jest również przeczekanie najgorszego etapu choroby pod ciepłym kocem, zapewniając organizmowi dużo snu i wypoczynku.
Co na przeziębienie polecają nasze mamy? Miód, czosnek, cytrynę i sok z malin – te sprawdzone i naturalne metody działają i przynoszą ulgę w walce z katarem, podrażnionym gardłem i osłabieniem. Ważne jest również przeczekanie najgorszego etapu choroby pod ciepłym kocem, zapewniając organizmowi dużo snu i wypoczynku. 1. Co na przeziębienie – czosnek, cebula, propolis i imbir Pamiętajmy, że – zgodnie z zasadą katar nieleczony trwa 7 dni a leczony tydzień – możemy jedynie łagodzić jego skutki. Pomocne w tym są czosnek i cebula, które zawierają witaminę C, tak samo jak propolis i imbir. Ponadto działają antyseptycznie, więc zapobiegają namnażaniu się drobnoustrojów a tym samym ponownym zakażeniom, o które bardzo łatwo podczas przeziębienia, gdy odporność organizmu jest znacznie obniżona. Czosnek możemy dodawać do potraw lub smarować nim pieczywo, tak samo jak cebulę, imbir najlepiej smakuje z miodem i cytryną a propolis w postaci kropel może posłużyć jako dodatek do herbaty lub środek do inhalacji. 2. Co na przeziębienie – inhalacje, olejki eteryczne i siemię lniane Suchy, męczący kaszel można złagodzić nawilżając powietrze w domu. W czasie sezonu grzewczego najprostszym sposobem jest położenie mokrej szmatki – najlepiej z dodatkiem kilku kropel olejku eukaliptusowego – na kaloryfer. Pomocna również jest gorąca kąpiel lub prysznic, para wodna przynosi ulgę i ułatwia oddychanie również przy katarze. Pod wpływem ciepła rozrzedza się też wydzielina spływająca po tylnej części gardła lub zalegająca w oskrzelach przez co jej odksztuszanie jest prostsze. Siemię lniane – 1 łyżeczka zalana szklanką ciepłej wody – wytwarza śluz, który wykazuje działanie nawilżające i osłaniające. Jeżeli nie przeszkadza nam jego smak i konsystencja, warto wypijać taką miksturę szczególnie w przypadku podrażnień i bólu gardła. Siemię dostarczy białko, witaminy z grupy B i wapń. 3. Co na przeziębienie – sok z malin, miód i napary ziołowe Miód łagodzi podrażnione i obolałe gardło, ale pamiętajmy by nie był to ostry miód gryczany lub spadziowy, który niestety może działać drażniąco. Wybierzmy delikatny w smaku miód wielokwiatowy lub lipowy. Można go dodawać do herbat ziołowych lub pić z wodą. Pamiętajmy, aby nie zalewać miodu wrzątkiem, ponieważ wówczas straci większość ze swych zdrowotnych właściwości. Miód działa antyseptycznie i przeciwzapalnie, ponadto zawiera witaminy i niezbędne (szczególnie w okresie osłabienia organizmu) węglowodany pochodzenia naturalnego. Miód lipowy dodatkowo działa napotnie, podobnie jak herbata z lipy. Sok z malin możemy dodawać do herbaty i naparów ziołowych. Jeżeli nie mamy soku domowej roboty możemy kupić go w sklepie, ale wybierzmy ten z największą zawartością malin. Maliny zawierają dużo witaminy C, również wzmagają potliwość – dzięki czemu z organizmu usuwane są toksyny i ciało jest naturalnie schładzane – co jest szczególnie przydatne w przypadku wysokiej gorączki. 4. Co na przeziębienie – gorące kąpiele i sen Relaksująca kąpiel z dodatkiem kamfory lub olejku różanego jednocześnie zadziała jak inhalacja. Pod wpływem ciepła pory się rozszerzą, krew szybciej będzie krążyć, wskutek czego organizm szybciej się oczyści. Odpowiedni wypoczynek to podstawa, gdy szybko chcemy wrócić do zdrowia. W czasie przeziębienia organizm jest szczególnie podatny na dodatkowe infekcje oraz groźne dla zdrowia powikłania, dlatego warto na ten czas zostać w domu. Pamiętajmy również, że gorączka do 38 stopni Celsjusza tworzy idealne środowisko dla organizmu do zwalczania drobnoustrojów. Dlatego nie warto jej zbijać. Jeżeli żadna z domowych metod nie przynosi ulgi, a stan zdrowia się pogarsza – należy jak najszybciej udać się do lekarza.
Dlaczego klasterowy ból głowy określany jest mianem bólu samobójców?
Klasterowy ból głowy (inaczej nazywany bólem Hortona) to schorzenie objawiające się w napadowym, ostrym bólem w okolicy oczodołów po jednej stronie twarzy. Występuje ok. 4-5 razy częściej u mężczyzn niż u kobiet. Klasterowy ból głowy pojawia się nagle bez przyczyny i trwa od kilku minut do nawet dwóch-trzech godzin.
Klasterowy ból głowy (inaczej nazywany bólem Hortona) to schorzenie objawiające się w napadowym, ostrym bólem w okolicy oczodołów po jednej stronie twarzy. Występuje ok. 4-5 razy częściej u mężczyzn niż u kobiet. Klasterowy ból głowy pojawia się nagle bez przyczyny i trwa od kilku minut do nawet dwóch-trzech godzin. Klasterowy ból głowy to pierwotny ból. Oznacza to, że jest to schorzenie samoistne i nawracające – tak też najłatwiej je scharakteryzować. Występuje w szeregach rzutów, które pojawiają się po sobie w różnych odstępach czasu. Jeden napad bólowy może trwać od kilku minut do kilku godzin i być bardzo uciążliwy. Sama nazwa klasterowy, która pochodzi od angielskiego słowa cluster (tłum. z ang. zgromadzenie) dobrze określa tę chorobę. Klasterowy ból głowy to przede wszystkim powtarzający się kilka miesięcy lub lat szereg napadów bólowych, wpływających niekorzystanie na funkcjonowanie człowieka. Jakie są przyczyny klasterowego bólu głowy? Klasterowy ból głowy należy do grupy dolegliwości samoczynnych, czyli nie możemy jednoznacznie stwierdzić przyczyny jego powstania. Istnieje podejrzenie, że częstość jego występowania może być powiązana z ilością spożywanego alkoholu, jednak nie jest to udowodnione. Tendencje do występowania napadowego bólu zwiększać może również zbyt wysoka temperatura (np. w saunie lub basenie termalnym) oraz przebywanie na dużych wysokościach (np. w górach). Problem ten dotyka przede wszystkim mężczyzn w średnim wieku. Klasterowy ból głowy jest niekiedy tak silny, że zachowanie osoby może ulec poważnej zmianie. Mężczyzna podczas odczuwania dolegliwości bólowych może być rozdrażniony, agresywny, a nawet autodestrukcyjny, dlatego to schorzenie potocznie nazywane jest „bólem samobójców”. Klasterowy ból głowy jest czasami tak silny, że staje się nie do zniesienia. Najczęściej leczy się go doraźnie za pomocą silnych leków przeciwbólowych przepisywanych na receptę. Klasterowe bóle głowy objawiają się występującymi po sobie napadami bólu. Z czym mylony jest klasterowy ból głowy? Ból klasterowy jest trudny do zniesienia. Klasterowy ból głowy: leczenie farmakologiczne i niefarmakologiczne. Ból głowy w ciąży zdarza się bardzo często. Dowiedz się więcej o bólu głowy w ciąży.