Infekcje dróg moczowych u mężczyzn – zapalenie cewki moczowej: przyczyny, objawy, leczenie i powikłania
Pęcherz i cewka moczowa to części układu moczowego najbardziej podatne na różnego rodzaju infekcje. Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn może towarzyszyć problemom z gruczołem prostaty, często też pojawia się u cukrzyków. Pierwszym objawem jest bolesne oddawanie moczu i ciągłe parcie na pęcherz.
Pęcherz i cewka moczowa to części układu moczowego najbardziej podatne na różnego rodzaju infekcje. Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn może towarzyszyć problemom z gruczołem prostaty, często też pojawia się u cukrzyków. Pierwszym objawem jest bolesne oddawanie moczu i ciągłe parcie na pęcherz. Zapalenie cewki moczowej to schorzenie, które można zakwalifikować do chorób przenoszonych drogą płciową. Konieczne jest jak najszybsze podjęcie leczenia, ponieważ może dojść do poważnych dla zdrowia powikłań. Przyczyny infekcji cewki moczowej u mężczyzn Wśród zakażeń cewki moczowej, można rozróżnić kilka typów: bakteryjne: wywołane przez bakterie Chlamydia trachomatis, dwoinkę rzeżączki (Neisseria gonorrhoeae), rzęsistek pochwowy, Ureaplasma urealyticum, Gardnerella vaginalis, wirusowe: powodowane przez wirus opryszczki, drożdżakowe: w wyniku infekcji Candida albicans. Przyczyną zapalenia cewki moczowej może być: uraz mechaniczny: np. w czasie bardzo intensywnego stosunku płciowego, w którym doszło do otarć naskórka, podrażnienie chemiczne: np. po kontakcie z preparatem plemnikobójczym lub lubrykantem, którym była pokryta prezerwatywa, zapalenie prostaty, owrzodzenie prącia, cukrzyca. Ponadto infekcja cewki moczowej może mieć podłoże alergiczne lub emocjonalne. Objawy zapalenia cewki moczowej u mężczyzn Ponad 50% infekcji cewki moczowej u mężczyzn przebiega bezobjawowo w pierwszych 5-14 dniach od zakażenia, wtedy również istnieje duże prawdopodobieństwo przenoszenia choroby na inne osoby w czasie stosunku płciowego. Objawy zapalenia cewki moczowej to: pieczenie i kłujący ból w czasie oddawania moczu, który jest najintensywniejszy rano, częste uporczywe parcie na pęcherz przy jednoczesnej bardzo skąpej ilości wydalanego moczu, zaczerwienienie, bolesność i obrzęk przy ujściu cewki w czasie oddawania moczu, pomiędzy mikcjami może wystąpić uporczywe swędzenie, bolesność w czasie wzwodu, problemy z erekcją. Po dwóch tygodniach mogą pojawić się kolejne uciążliwe symptomy: krew w moczu, ropny wyciek z penisa, ból promieniujący w kierunku pleców, podwyższona temperatura ciała, ogólne osłabienie. Leczenie infekcji układu moczowego u mężczyzn W czasie zakażenia dróg moczowych bardzo ważne jest przyjmowanie dużej ilości płynów, by przyspieszyć wypłukiwanie z organizmu drobnoustroju, który wywołał chorobę. Nie należy również powstrzymywać się od oddawania moczu – robić to jak najszybciej, gdy pojawi się taka potrzeba. Częste oddawanie moczu chroni przed zaleganiem drobnoustrojów w pęcherzu i ich szybkim namnażaniem. Konieczna jest wizyta u lekarza, który przepisze leki, również dla partnera seksualnego. Po ustąpieniu objawów, ale również w trakcie leczenia, bardzo ważna jest dbałość o utrzymanie higieny okolic intymnych. Przyjmowanie preparatów z żurawiną lub picie soku żurawinowego może zapobiec nawrotom zakażenia. Powikłania zapalenia cewki moczowej u mężczyzn Jednym z najczęściej występujących powikłań zapalenia cewki moczowej u mężczyzn jest zapalenia nadjądrza lub jądra. Leczenie powikłań najczęściej prowadzone jest ambulatoryjnie. Po jego zakończeniu konieczne jest noszenie specjalnego ochraniacza na krocze (suspensorium) przez kilka tygodni.
Rodzaje kamicy nerkowej. Zalecenia dietetyczne dla każdego rodzaju kamicy.
Dieta przy kamicy nerkowej jest zależna od tego, z czego są tworzą się kamienie nerkowe. W kamicy fosforanowej unika się żółtych serów i jaj, w szczawianowej – buraków i szpinaku. W kamicy moczanowej i cystynowej najważniejsze jest niejedzenie mięsa.
Dieta przy kamicy nerkowej jest zależna od tego, z czego są tworzą się kamienie nerkowe. W kamicy fosforanowej unika się żółtych serów i jaj, w szczawianowej – buraków i szpinaku. W kamicy moczanowej i cystynowej najważniejsze jest niejedzenie mięsa. Kamica nerkowa jest chorobą, przy której niezbędna jest odpowiednia dieta lecznicza. Sposób żywienia chorych na kamicę zależy od tego, z jakich substancji składają się kamienie powstające w nerkach. Podstawowym zaleceniem dla każdego rodzaju rozpoznanej kamicy jest picie dużej ilości czystej wody – powyżej 2 litrów na dobę. Czym jest kamica nerkowa? Kamica nerkowa jest chorobą układu moczowego, która polega na tworzeniu się i gromadzeniu w jego obrębie kamieni nerkowych. Wyróżnia się cztery rodzaje kamicy, które powstają z różnych przyczyn. Pierwszą z nich jest kamica cystynowa, która jest chorobą wrodzoną. Pozostałe trzy typy choroby to kamica moczanowa, szczawianowo-wapniowa oraz fosforanowo-wapniowa, które są warunkowane błędami dietetycznymi. Zasady żywienia przy kamicy nerkowej Precyzyjne zalecenia żywieniowe do kamicy nerkowej są zależne od postaci choroby, czyli od tego, z czego są złożone kamienie nerkowe. Obowiązującą zasadą przy każdym rodzaju kamicy nerkowej jest dzienne wypijanie od 2,5 do 5 litrów płynów. Aby nie dopuścić do nadmiernego zagęszczenia moczu w nocy (sprzyja to wytrącaniu kamieni nerkowych), chory powinien wypić przynajmniej szklankę wody przed snem. Dieta przy kamicy nerkowej moczanowej Kamienie nerkowe w kamicy moczanowej składają się z kwasu moczowego. Z tego powodu w diecie osób cierpiących na ten rodzaj kamicy wyklucza się produkty zawierające dużą ilość puryn. Związki te w końcowych przemianach zostają bowiem przekształcone w kwas moczowy. Skutkuje to wzrostem jego ilości w organizmie. Dieta polega na niejedzeniu: mięsa, tłustych i wędzonych ryb (makrela, śledź, tuńczyk, karp), konserw, czekolady, kakao, grzybów. Ponadto należy unikać roślin strączkowych, takich jak bób, fasola, groch, warzyw bogatych w kwas szczawiowy (szczaw, szpinak, rabarbar). Podstawę diety stanowią makarony, kasze, ryż, mleko, sery twarogowe chude. Dozwolone są owoce, dżemy i miód. Dieta przy kamicy nerkowej szczawianowo-wapniowej Z diety przy kamicy szczawianowo-wapniowej należy bezwzględnie wykluczyć buraki, szczaw, szpinak, rośliny strączkowe oraz rabarbar. Nie powinno się również pić kakao, herbaty oraz kawy. Zalecane są natomiast soki owocowo-warzywne. Produktami, które powinny znaleźć się diecie osób z tym rodzajem kamicy są świeże owoce i warzywa, mięso, ryby oraz wyroby z pełnych ziaren zbóż (makaron pełnoziarnisty, ryż brązowy, kasze gruboziarniste np. gryczana). Mleko i produkty mleczne ze względu na dużą zawartość wapnia podlegają ograniczeniu. Nie wolno ich jednak całkowicie wykluczyć z diety, ponieważ wapń jest związkiem niezbędnym do usuwania szczawianów z ustroju. Dieta przy kamicy nerkowej fosforanowo-wapniowej Produktami zakazanymi w diecie przy kamicy fosforanowo-wapniowej są jaja, mleko, sery, rośliny strączkowe oraz mineralne wody alkaliczne. Wszystkie te produkty zawierają dużą ilość fosforanów, które sprzyjają tworzeniu się kamieni nerkowych. Chorzy powinni spożywać mięsa, ryby, produkty węglowodanowe – makaron, ryż, kasze, pieczywo. Zalecanym napojem są soki cytrusowe. Dieta przy kamicy nerkowej cystynowej Dieta w kamicy cystynowej polega na unikaniu produktów, które zawierają dużą ilość aminokwasów: cystyny lub metioniny. Zalicza się do nich przede wszystkim mięsa i mięsne przetwory. Z zalecanych artykułów spożywczych, które cechują się niską zawartością tych związków są mleko, produkty mleczne (jogurty, kefiry, maślanki, twarogi etc.) oraz produkty roślinne (produkty zbożowe, warzywa, owoce). Czy płyny i zioła są skuteczne przy kamieniach w nerkach? Oto domowe sposoby na kamicę nerkową. Jak rozpoznać kamicę nerkową? Kamica nerkowa: objawy kamieni w nerkach. Czym jest atak kamicy nerkowej? Poznaj metody leczenia kolki nerkowej.
Moczówka prosta, czyli moczówka podwzgórzowo-przysadkowa, jest rzadką chorobą. Wynika z niedoboru hormonu o nazwie wazopresyna. Chory oddaje duże ilości rozrzedzonego moczu, a także towarzyszy mu trudne do zaspokojenia pragnienie.
Moczówka prosta, czyli moczówka podwzgórzowo-przysadkowa, jest rzadką chorobą. Wynika z niedoboru hormonu o nazwie wazopresyna. Chory oddaje duże ilości rozrzedzonego moczu, a także towarzyszy mu trudne do zaspokojenia pragnienie. Zdrowy człowiek wydala z siebie dziennie od 1,5 do 2,5 litra płynów. Osoba chora na moczówkę prostą wydala nawet 15-20 litrów, również poprzez moczenie nocne. Przyczyny moczówki prostej Przyczyną choroby zwanej moczówką prostą jest niedobór hormonu – wazopresyny, odpowiedzialnego za zagęszczanie moczu. Może wynikać też z niewrażliwości cewek moczowych na ten hormon. Organizm chorego nie radzi sobie z regulacją poziomu płynów w organizmie. Choroba ta może wystąpić także w czasie ciąży – enzym produkowany przez łożysko niszczy wazopresynę, zaburza się więc gospodarka płynami. Ten rodzaj moczówki zwykle ustępuje po porodzie. Przyczyną, oprócz ciąży, może być uraz głowy, któremu towarzyszy uszkodzenie podwzgórza i przysadki mózgowej. Mogą ją spowodować także guzy występujące w tych okolicach mózgu, zapalenia mózgu lub opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie wewnątrzczaszkowe lub wystąpienie tętniaka wewnątrzczaszkowego. Przyczyna może tkwić także w chorobach nerek. Objawy moczówki prostej Choremu na moczówkę prostą towarzyszy nieustanne uczucie pragnienia, które trudno zaspokoić. Musi więc wypijać dziennie zwiększone ilości płynów. Ograniczenie ilości wypijanych płynów nie skutkuje jednak zmniejszeniem ilości oddawanego moczu. Jeśli więc ilość płynów dostarczanych do organizmu nie jest wystarczająca, chory zaczyna doznawać objawów odwodnienia organizmu, czyli stanu niebezpiecznego dla życia człowieka. Odwodnienie może prowadzić również do zaburzeń świadomości. Osoba cierpiąca na moczówkę prostą miewa również problemy z moczeniem nocnym. Zmęczenie wynikające z częstego oddawania moczu i wielokrotnego przebudzania się w celu zaspokojenia pragnienia wpływa na ogólne zmęczenie organizmu. Inne objawy moczówki prostej to suchość dłoni i zaparcia. Leczenie moczówki prostej Nie są znane żadne sposoby na zapobieganie tej chorobie. W razie wystąpienia niepokojących objawów wykonuje się test odwodnieniowy, w którym bada się zdolność do zagęszczania moczu oraz określa się szybkość utraty masy ciała przy odwodnieniu. Test ten musi być wykonywany pod ścisłym nadzorem lekarza. Chorym zaleca się codzienne ważenie i systematyczne zapisywanie masy ciała. Nie jest konieczne ograniczanie aktywności fizycznej ani stosowanie szczególnej diety, należy jednak spożywać odpowiednią do potrzeb organizmu ilość płynów. Wskazane jest noszenie bransoletki z informacją o występowaniu choroby i przyjmowanych lekach. Leczenie farmakologiczne polega na podawaniu choremu syntetycznej wazopresyny. Występuje ona w postaci proszku donosowego, kropli lub iniekcji. Jest stosowane w chorobach układu moczowego. Dowiedz się, na czym polega badanie zdolności zagęszczenia moczu. Objawiają się m.in. problemami ze strony układu moczowego. Poznaj 5 najczęstszych infekcji intymnych u mężczyzn.
Jak sobie radzić z moczeniem nocnym u dorosłych?
Moczenie nocne u dorosłych znacznie obniża jakość życia chorych. Powody tej dolegliwości mogą być różne, najczęściej podłoże schorzenia jest wieloczynnikowe. Pomocne jest zarówno leczenie farmakologiczne, jak i zmiana trybu życia i wsparcie psychologiczne.
Moczenie nocne u dorosłych znacznie obniża jakość życia chorych. Powody tej dolegliwości mogą być różne, najczęściej podłoże schorzenia jest wieloczynnikowe. Pomocne jest zarówno leczenie farmakologiczne, jak i zmiana trybu życia i wsparcie psychologiczne. Moczenie nocne to niezależne od woli oddawanie moczu w trakcie snu u tych, którzy osiągnęli już zdolność świadomego kontrolowania tej czynności. Pełna kontrola nad czynnościami pęcherza moczowego osiągana jest w wieku 5 lat. Jakie są przyczyny moczenia nocnego u dorosłych? Istnieje wiele możliwych przyczyn moczenia nocnego u dorosłych. Może świadczyć o zaburzeniach czynności pęcherza moczowego, zakażeniach dróg moczowych, sromu lub pochwy, cukrzycy, chorobach nerek, chorób układu nerwowego, napadów padaczkowych. Wpływ na występowanie moczenia nocnego ma także genetyka – jeśli rodzice mieli problem moczenia nocnego, to istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że problem będzie również dotyczył ich dzieci. Przyczyną może być także głęboki sen, podczas którego nie odczuwa się potrzeby oddawania moczu. Wpływ na tę dolegliwość mogą mieć również czynniki psychogenne. Jak leczyć moczenie nocne u dorosłych? Przy wystąpieniu moczenia nocnego należy udać się na konsultację do lekarza rodzinnego, który wykryje źródło problemu i pacjenta na badania specjalistyczne. Gdy występuje ten problem, warto zmierzyć poziom cukru, kreatyniny, elektrolitów we krwi, wykonać ogólne badanie moczu z posiewem i USG jamy brzusznej. Lekarz pierwszego kontaktu zwykle skieruje pacjenta do poradni urologicznej. Metoda leczenia zależna jest od przyczyny moczenia nocnego. Aby samodzielnie zminimalizować ryzyko moczenia nocnego, warto zmienić styl życia – unikać picia dużej ilości płynów przed snem, a także odstawić napoje słodkie, gazowane oraz zawierające kofeinę. Chory powinien dbać o regularne opróżnianie pęcherza moczowego i o to, aby noc zaczynać z pustym pęcherzem. Ważne jest zapewnienie odpowiedniej higieny – częste podmywanie się, ewentualnie korzystanie z pieluchomajtek lub specjalistycznych podpasek. Pomocne w leczeniu moczenia nocnego może okazać się również ćwiczenie mięśni brzucha oraz mięśni Kegla, stosowane przy nietrzymaniu moczu. Ćwiczenia polegają na zatrzymaniu strumienia moczu i rozluźnienie po kilku sekundach. Inne ćwiczenie polega na wprowadzeniu palca do pochwy na głębokość kilku centymetrów i obkurczeniu mięśni, jakby chciało się zgnieść palec. Pomocne mogą okazać się wszelkie ćwiczenia wzmacniające mięśnie krocza. To zioło pomoże w dolegliwościach układu moczowego. Poznaj właściwości lecznicze i zastosowanie pokrzywy. Dokuczają Ci objawy ze strony układu moczowego? Dowiedz się, jakie są przyczyny odmiedniczkowego zapalenia nerek.
Glukozuria: skąd się bierze cukier w moczu – leki hormonalne, schorzenia wątroby
Glukozuria to obecność glukozy w moczu. Najczęściej występuje u diabetyków. U osób, które nie chorują na cukrzycę, glukozuria może być spowodowana przyjmowaniem leków, zatruciem toksycznymi substancjami i chorobami nerek lub wątroby.
Glukozuria to obecność glukozy w moczu. Najczęściej występuje u diabetyków. U osób, które nie chorują na cukrzycę, glukozuria może być spowodowana przyjmowaniem leków, zatruciem toksycznymi substancjami i chorobami nerek lub wątroby. Glukozurię potocznie określa się jako cukier w moczu. Tymczasem oznacza ona obecność jednego konkretnego cukru – glukozy. Inne, dużo rzadziej spotykane rodzaje cukromoczu to fruktozuria (obecność fruktozy), galaktozuria (galaktozy) i laktozuria (laktozy). Czy cukier w moczu to zawsze coś złego? Mocz zdrowej osoby nie powinien zawierać nawet śladowych ilości cukru. Glukoza w moczu to najczęściej schorzenie diabetyków, czyli ludzi chorujących na cukrzycę. Pojawia się, jeśli stężenie cukru we krwi jest za wysokie. Nerki, które regulują poziom cukrów wydalają wówczas glukozę poza organizm. Przyczyny glukozurii: leki, zatrucie i choroby Cukrzyca to nie jedyna przyczyna glukozurii. Glukoza może pojawić się we krwi także na skutek: przyjmowania leków, zwłaszcza hormonalnych, zażycia trujących substancji, chorób nerek i nadnerczy, schorzeń wątroby, zaburzeń przysadki mózgowej. Cukromocz pojawia się także u osób, które przyjęły kroplówkę z glukozą lub adrenaliną. Jest to wówczas stan przejściowy, który powinien minąć w ciągu kilku dni. Cukromocz w ciąży U kobiet ciężarnych glukoza w moczu jest stanem naturalnym. Wynika to z faktu, że w ciąży z powodu wahań hormonalnych stężenie glukozy we krwi jest wyższe niż normalnie. Nadmiar cukru zostaje usuwany do moczu przez całe 9 miesięcy, a czasami jeszcze w trakcie połogu. Glukozuria: objawy Pierwszym objawem glukozurii jest częstsze i bardziej obfite wydalanie moczu. Inne czynniki, które mogą świadczyć o obecności glukozy we krwi to: nadmierne pragnienie, spierzchnięte usta, senność, osłabienie organizmu. U diabetyków glukozuria jest sygnałem, że należy zwiększyć dawki przyjmowanej insuliny. Osoby, które nie mają zdiagnozowanej cukrzycy, a wykryto u nich cukromocz, powinny skonsultować się z diabetologiem. W jaki sposób bada się poziom cukru we krwi? Sprawdź! Czy zażycie glukozy na kaca przyspiesza powrót do zdrowia? Zobacz czy to prawda! Hiperglikemia i hipoglikemia groźne dla zdrowia? Zobacz co oznaczają dla ciebie!
Przeziębienie pęcherza w ciąży: dlaczego jest tak częste, jak się objawia i jak je leczyć?
Zapalenie pęcherza w ciąży to bardzo częsta dolegliwość. Przeziębiony pęcherz w ciąży objawia się m.in. bardzo częstym i bolesnym oddawaniem moczu. Przy oddawaniu moczu występuje też pieczenie. Zazwyczaj zapalenie pęcherza leczy się antybiotykami.
Zapalenie pęcherza w ciąży to bardzo częsta dolegliwość. Przeziębiony pęcherz w ciąży objawia się m.in. bardzo częstym i bolesnym oddawaniem moczu. Przy oddawaniu moczu występuje też pieczenie. Zazwyczaj zapalenie pęcherza leczy się antybiotykami. Przeziębiony pęcherz w ciąży może nie dawać żadnych objawów. Infekcję można dostrzec jedynie w wynikach posiewu bakteryjnego moczu. Znacznie częściej jednak objawy zapalenia pęcherza są odczuwalne. Przyczyny przeziębionego pęcherza w ciąży Zapalenie pęcherza w ciąży to przypadłość pojawiająca się przede wszystkim w trzecim trymestrze ciąży. Rozwojowi zakażenia sprzyjają zmiany fizjologiczne, które zachodzą w organizmie kobiety w czasie ciąży. Są to: zwolniony przepływ moczu, poszerzone drogi moczowe, ucisk macicy na moczowód będący przyczyną tzw. fizjologicznego wodonercza (zastoju moczu w nerce, najczęściej prawej), zmiana składu moczu – u niektórych kobiet pojawia się w moczu glukoza (nawet, jeśli nie chorują na cukrzycę ciążową), która sprzyja powstawaniu bakterii. Bardzo często zakażenia pęcherza moczowego są wywoływane przez bakterię Escherichia coli, która dostaje się do niego cewką moczową. Ta bakteria bytuje zazwyczaj w jelicie grubym i z niego dostaje się do cewki, a stamtąd dalej, do pęcherza moczowego. Przeziębiony pęcherz w ciąży pojawia się często także z powodu zachodzących w organizmie przyszłej mamy zmian hormonalnych. Na ich skutek rośnie stężenie elastyny, która zmniejsza napięcie cewki moczowej. Macica naciska na pęcherz, co jeszcze bardziej spowalnia przepływ moczu. W zalegającym w pęcherzu moczu rozwijają się bakterie, wywołujące zakażenia pęcherza. Zwiększone ryzyko wystąpienia zapalenia pęcherza powodują również: cukrzyca ciążowa, obniżona odporność, występowanie kamieni nerkowych, wady w budowie układu moczowego. Przeziębiony pęcherz w ciąży – objawy Objawy towarzyszące przeziębionemu pęcherzowi w ciąży to: nieustanne parcie na mocz i nagle pojawiająca się potrzeba jego oddania, pieczenie przy oddawaniu moczu, bóle w okolicy podbrzusza, częste oddawanie moczu w bardzo małych ilościach, kłujący ból zlokalizowany w cewce moczowej, czasem pojawia się też stan podgorączkowy bądź gorączka do 38°C, bywa, że w moczu występuje ropa lub krew. Przeziębiony pęcherz w ciąży – leczenie Diagnozując zapalenie dróg moczowych, lekarz zleci następujące badania moczu: ogólne oraz posiew (bakteriologiczne). Posiew daje odpowiedź na pytanie, jaka bakteria wywołała zakażenie, dzięki czemu możliwe jest dobranie leków. W czasie ciąży najczęściej stosuje się antybiotyki z grupy penicylin, np. amoksycylinę lub cefaleksynę. Bezpieczne jest też podanie nitrofurantoiny, wyłączając pierwszy trymestr i kilka tygodni przed porodem. Kobietom w ciąży nie przepisuje się antybiotyków z grupy fluorochinolonów, zazwyczaj stosowanych w chorobach zakażeniowych układu moczowego. Ciężarnym podaje się leki z zawartością błękitu metylenowego. Przeziębienie pęcherza leczy się od 3 do 7 dni, zależnie od tego, jak silne są objawy. Nie wolno kończyć terapii przed czasem. Może to bowiem powodować nawroty zakażeń. W ciąży, jeśli podawanie leków nie jest konieczne, zaleca się stosowanie domowych metod na przeziębiony pęcherz. Domowe sposoby na zapalenie pęcherza, działające także profilaktycznie to: picie soku z czarnej porzeczki lub żurawiny, zakwaszających mocz i hamujących rozwój bakterii, picie dużej ilości płynów (2-2,5 l na dobę), co spowoduje nasilenie częstotliwości oddawania moczu i wypłukiwania bakterii z pęcherza, częste podmywanie się, od przodu do tyłu, aby nie zanieczyścić okolicy cewki moczowej bakteriami z okolic odbytu, rezygnacja z perfumowanych płynów lub mydeł do mycia ciała, które mogą podrażniać skórę i wpływać na rozwój bakterii, niezwlekanie z wizytą w toalecie i niewstrzymywanie strumienia moczu, opróżnianie pęcherza do końca – może to ułatwić pochylenie się na sedesie do przodu, zmienianie pozycji podczas siedzenia na sedesie, co zmieni ułożenie dziecka w brzuchu i zmniejszy ucisk macicy na pęcherz, używanie bawełnianej bielizny i nienoszenie obcisłych spodni. Odczuwasz bóle w żebrach? O czym może świadczyć ból w żebrach? Warto pozostać aktywną w ciąży. Ćwiczenia dla kobiet w ciąży: co można, a czego nie należy? Obawiasz się anemii? Dowiedz się więcej o diagnozie i leczeniu anemii w ciąży. Skąd się bierze anemia w ciąży? Oto przyczyny i objawy anemii w ciąży. Jesteś w ciąży i odczuwasz bóle w klatce piersiowej? Ból żeber w ciąży to częsta dolegliwość.
Jak się ustrzec przed kamicą nerkową? Działania profilaktyczne
Zapobieganie kamicy nerkowej to kwestia zmiany diety, która jest konieczna zwłaszcza u osób, które przechodziły już koszmar wydostawania się kamienia z przewodu moczowego. Mdłości, wymioty, krwiomocz i dotkliwy ból brzucha występujące przy kamicy nerkowej to objawy, których może się spodziewać ponownie każdy, kto choć raz miał problem z krystalizowaniem się związków w moczu. Szacuje się, że nawrót choroby to kwestia 5-10 lat. Można jednak temu zapobiec – działania prewencyjne nie wymagają dużych wyrzeczeń, a oszczędzają cierpienia.
Zapobieganie kamicy nerkowej to kwestia zmiany diety, która jest konieczna zwłaszcza u osób, które przechodziły już koszmar wydostawania się kamienia z przewodu moczowego. Mdłości, wymioty, krwiomocz i dotkliwy ból brzucha występujące przy kamicy nerkowej to objawy, których może się spodziewać ponownie każdy, kto choć raz miał problem z krystalizowaniem się związków w moczu. Szacuje się, że nawrót choroby to kwestia 5-10 lat. Można jednak temu zapobiec – działania prewencyjne nie wymagają dużych wyrzeczeń, a oszczędzają cierpienia. Dieta a rodzaj kamienia Pierwszym krokiem w profilaktyce kamieni nerkowych jest rozpoznanie rodzaju kamienia. Jeśli więc wydalanie kamienia z dróg moczowych nie odbywa się w warunkach szpitalnych, trzeba pamiętać o tym, by oddać go do przebadania. Dopiero rozpoznanie, jakie związki występują w moczu w nadmiarze, pozwala na dobranie odpowiedniej diety. Kamica szczawianowo-wapniowa Najczęstsza jest kamica szczawianowo-wapniowa, której przyczyną jest zbyt duża ilość szczawianów w moczu. Produkty bogate w szczawiany to: szczaw, szpinak, botwinka, suszone figi, buraki, rabarbar, rośliny strączkowe oraz ziemniaki. Do napojów, jakich należy unikać należą mocna herbata (zwłaszcza z cytryną), kawa, kakao i czekolada. Niezalecane są też ostre przyprawy. Trzeba też uważać na marchew, pomidory, śliwki, agrest, cukier oraz mleko (nie ma jednak konieczności całkowitego eliminowania ich z diety). Przy kamicy szczawianowo-wapniowej nie trzeba ograniczać spożycia wapnia, wystarczy jeśli zrezygnuje się z przyjmowania go w postaci suplementów (dotyczy to także witaminy D). Zalecane są takie produkty, jak: jaja, mięso, ryby, sałata, ogórki, kapusta, produkty zbożowe oraz owoce (z wyjątkiem wymienionych wcześniej). Kamica moczanowa U osób z kamicą moczanową za krystalizację związków zawartych w moczu odpowiadają puryny, które zwiększają stężenie kwasu moczowego. Tutaj – odwrotnie niż w przypadku kamicy szczawianowo-wapniowej – trzeba się wystrzegać produktów mięsnych (także galaretek, bulionów i sosów), sardynek i śledzi. Zaszkodzić mogą także orzechy, grzyby i rośliny strączkowe, a także wszelkie potrawy smażone, pieczone i duszone. Nie wolno pić kawy, mocnej herbaty, kakao i czekolady. Wskazana jest za to cytryna, która jest czynnikiem zwiększającym ryzyko krystalizacji związków przy kamicy szczawianowo-wapniowej. W przypadku kamicy moczanowej warto pić jak najwięcej soku z cytryny, np. w postaci tradycyjnej lemoniady. Zaleca się też jedzenie dużej ilości warzyw, owoców, ziemniaków i chudego sera oraz picie mleka. Kamica fosforanowo-wapniowa Trzecia z najczęściej występujących kamic – fosforanowo-wapniowa – powstaje na skutek nadmiaru obniżającego pH fosforu. Przy kamicy fosforanowo-wapniowej należy bezwzględnie zrezygnować z jedzenia roślin strączkowych i picia wody alkalicznej. Trzeba też ograniczać niektóre warzywa (zwłaszcza ziemniaki, szpinak, szczaw i botwinę), a także mleko i jaja. Tak jak w przypadku innego rodzaju kamic, nie wolno pić mocnej herbaty, kawy, kakao i czekolady. Zalecane są natomiast duże ilości ryb, sera, chleba, kasz i makaronów. Profilaktyka kamicy nerkowej – zalecenia ogólne Przy kamicy nerkowej tak samo ważne jak dieta jest dostarczanie do organizmu dużej ilości płynów. Minimum to 3 l w ciągu dnia (więcej w upalne dni lub podczas intensywnego wysiłku fizycznego). Najlepiej, by płyny te miały neutralne pH, jak woda mineralna (niskozmineralizowana) lub zwykła woda filtrowana. Drugim, o czym należy pamiętać, jest ograniczanie spożycia soli do nie więcej niż 5 g (jednej łyżeczki) w ciągu dnia. To pomoże ustrzec się nie tylko przed kamicą nerkową, ale także przed otyłością i cukrzycą typu II. Warto pić ziołowe herbatki! Oto moczopędne i oczyszczające zioła na nerki. Jesteś piwoszem? Dowiedz się, czy picie piwa oczyszcza nerki.
Płyny, zioła i suplementy diety, czyli sposoby na kamicę nerkową
Domowe leczenie kamicy nerkowej jest skuteczne tylko przy niewielkich kamieniach. Rozbicie skrystalizowanych złogów i zatrzymanie dalszego procesu krystalizacji ma na celu ułatwienie wydostania się kamieni nerkowych przez drogi moczowe. Ich wędrówka jest niezwykle bolesna, dlatego takie leczenie nie zastąpi farmakologii.
Domowe leczenie kamicy nerkowej jest skuteczne tylko przy niewielkich kamieniach. Rozbicie skrystalizowanych złogów i zatrzymanie dalszego procesu krystalizacji ma na celu ułatwienie wydostania się kamieni nerkowych przez drogi moczowe. Ich wędrówka jest niezwykle bolesna, dlatego takie leczenie nie zastąpi farmakologii. Woda czy piwo – co jest lepsze na kamicę nerkową? Podstawową praktyką w leczeniu kamicy nerkowej jest picie dużej ilości płynów, które wzmagają diurezę i dzięki temu zmniejszają gęstość moczu. Im mniej gęsty jest mocz, tym mniejsze ryzyko, że kolejne zawarte w nim składniki mineralne będą osadzać się na kamieniach nerkowych i zwiększać ich rozmiar. Najlepiej pić niskozmineralizowaną, filtrowaną wodę o obojętnym pH. Powinna ona stanowić co najmniej połowę płynów przyjmowanych w ciągu dnia. Optymalną ilość uzyskamy wypijając szklankę takiej wody co godzinę. Można wzbogacać jej smak cytrynianami (np. sokiem z cytryny), które rozbijają kamienie nerkowe. Wyjątkiem jest sok z grejpfruta, który – choć należy do cytrynianów – zwiększa ryzyko wystąpienia kamicy i zaostrza jej przebieg. Szeroko znana jest teoria, że z kamicą nerkową pomaga się uporać piwo – jeden z najsilniejszych diuretyków. Leczenie piwem nie jest jednak dobrą praktyką, bo może prowadzić do marskości wątroby, zapalenia trzustki, otyłości, a także do uzależnienia alkoholowego. Przy tym jego skuteczność wcale nie jest większa niż skuteczność wody – żaden z tych płynów nie rozbija kamieni, lecz jedynie zapobiega ich powiększaniu się. Zioła na kamicę nerkową Oprócz wody na kamicę nerkową warto pić napary ziołowe. Ziół, które oczyszczają nerki i drogi moczowe jest bardzo wiele, ale nie jest obojętne które z nich wybierzemy. Każde działają na inny rodzaj kamieni. Najczęstsze kamienie szczawianowe i wapniowe można rozbić mieszanką 50 g: mniszka lekarskiego, rumianku, skrzypu, rdestu ptasiego i kłącza perzu. Na kamienie moczanowe działa napar z 50 g ziela nawłoci i liścia mącznicy zmieszanych z 30 g liścia brzozy i ziela glistnika. Natomiast na kamienie cystynowe warto wybrać mieszankę: kłącza perzu, liścia borówki brusznicy, rumianku szlachetnego i korzenia lukrecji (wszystkiego po 50 g). Każdą z tych mieszanek ziołowych trzeba zagotować w wodzie (1 łyżka stołowa ziół na 1 litr wody) pod przykryciem przez 3-5 min, odcedzić i pić 3 razy dziennie, najlepiej 15-30 min po posiłku. Suplementy diety – co brać na kamicę nerkową? Przy kamicy nerkowej bardzo ważna jest suplementacja diety, zwłaszcza magnezem, który zmniejsza krystalizację składników mineralnych w nerkach aż o 90%. Magnez to inhibitor krystalizacji, tak jak cynk, fluorki i wapń, ale jest on najbezpieczniejszy spośród tych minerałów, bo powstający z niego szczawian magnezu nie odkłada się w postaci kamieni. Tak samo ważna jak magnez jest witamina A, która odpowiada za dobry stan wyściółki dróg moczowych i zapobiega odkładaniu się w nerkach złogów soli. Suplementacja witaminy A nie może jednak przebiegać bez kontroli lekarza, bo przekroczenie dozwolonej dziennej dawki działa na organizm toksycznie. Zamiast kupować gotowe preparaty można też zwiększyć w diecie udział marchwi, brokułów, dyni i moreli. Co jeść przy kamicy? Oto dieta zalecana przy kamicy nerkowej. Jak rozpoznać kamicę nerkową? Kamica nerkowa: objawy kamieni w nerkach. Czym jest atak kamicy nerkowej? Poznaj metody leczenia kolki nerkowej.
Jak rozpoznać odmiedniczkowe zapalenie nerek?
Objawy odmiedniczkowego zapalenia nerek są charakterystyczne także dla zapalenia pęcherza i cewki moczowej, które – niedoleczone – najczęściej dają początek infekcji nerek. W diagnostyce, prócz wykonania analizy krwi i moczu oraz badania ultrasonograficznego, sprawdza się obecność u chorego objawu Goldflama.
Objawy odmiedniczkowego zapalenia nerek są charakterystyczne także dla zapalenia pęcherza i cewki moczowej, które – niedoleczone – najczęściej dają początek infekcji nerek. W diagnostyce, prócz wykonania analizy krwi i moczu oraz badania ultrasonograficznego, sprawdza się obecność u chorego objawu Goldflama. Objaw Goldflama w diagnostyce chorób nerek Każdej postaci odmiedniczkowego zapalenia nerek (tak jak i innych infekcji górnych dróg moczowych) towarzyszy dodatni objaw Goldflama. Objawem Goldflama nazywa się ból w następstwie tzw. wstrząsania okolicy lędźwiowej, czyli lekkiego uderzania dłonią zaciśniętą w pięść w drugą dłoń, przyłożoną płasko do dolnej części pleców. Bezpośrednimi przyczynami bólu są obrzęk nerki i zastój moczu w układzie kielichowo-miedniczkowym. Objaw Goldflama może być jednostronny lub obustronny. Objawy ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek Przy ostrym odmiedniczkowym zapaleniu nerek najbardziej dotkliwym objawem jest ból lędźwiowy, który promieniuje do pachwiny. Utrzymuje się on ok. 7 dni – po upływie tego czasu może się samoistnie wycofać wraz z powodującą go infekcją (zdarza się to jednak bardzo rzadko) lub ustąpić mimo dalszego rozwoju zapalenia, które przybiera wówczas postać przewlekłą. Prócz bólu przy ostrym odmiedniczkowym zapaleniu nerek występują objawy charakterystyczne dla infekcji dolnych dróg moczowych (cewki moczowej lub pęcherza), bo w 80% przypadków to właśnie z nich stan zapalny przenosi się na nerki. Do objawów tych należą: gorączka (niekiedy z dreszczami) lub stan podgorączkowy, ból lub pieczenie podczas oddawania moczu, częstomocz lub skąpomocz, mętny mocz, krwiomocz, nudności i wymioty, bóle stawów, podwyższenie ciśnienia, ogólne osłabienie. Objawy przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek jest groźniejsze niż postać ostra, bo stwarza większe zagrożenie nieodwracalnego uszkodzenia nerek. Poza tym dużo trudniej je zdiagnozować, gdyż zwykle przebiega skąpo- lub bezobjawowo. Pojawiają się, co prawda bóle lędźwiowe, ale często są zbagatelizowane wobec braku dolegliwości towarzyszących. Najtrudniej zauważyć symptomy tym, którzy nie kontrolują ciśnienia tętniczego i nie robią okresowych badań. Przy przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek występują nadciśnienie tętnicze oraz duża ilość białek i bakterii w moczu.
Odmiedniczkowe zapalenie nerek – jak można się zarazić?
Bezpośrednią przyczyny odmiedniczkowego zapalenia nerek jest bakteryjne, wirusowe lub grzybicze zakażenie górnych dróg moczowych. Pośrednich przyczyn można wskazać bardzo wiele – od infekcji dolnych dróg moczowych (pęcherza i cewki moczowej), po pozornie niezwiązane schorzenia, jak cukrzyca czy choroby neurologiczne.
Bezpośrednią przyczyny odmiedniczkowego zapalenia nerek jest bakteryjne, wirusowe lub grzybicze zakażenie górnych dróg moczowych. Pośrednich przyczyn można wskazać bardzo wiele – od infekcji dolnych dróg moczowych (pęcherza i cewki moczowej), po pozornie niezwiązane schorzenia, jak cukrzyca czy choroby neurologiczne. Jak dochodzi do odmiedniczkowego zapalenia nerek? Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek jest w 80% przypadków chorobą nabytą tzw. drogą wstępującą, co oznacza, że stan zapalny przenosi się na nerki z niżej położonych odcinków dróg moczowych. Infekcja rozpoczyna się w cewce moczowej, skąd atakujące bakterie, wirusy bądź grzyby, trafiają do pęcherza. Nieprawidłowe leczenie lub nieleczenie takiej infekcji sprawia, że drobnoustroje chorobotwórcze podążają dalej – ku górnym odcinkom dróg moczowych. Przenoszą się przez moczowody (w kierunku przeciwnym niż strumień moczu) i w końcu atakują nerki. Dlatego tak ważne jest, by nie bagatelizować nawracających zapaleń pęcherza – mogą one świadczyć o niedoleczeniu infekcji. Bakterie, wirusy, grzyby – które wywołują odmiedniczkowe zapalenie nerek? Za rozwój bakteryjnego odmiedniczkowego zapalenia nerek odpowiadają zwykle obecne w drogach moczowych bakterie Escherichia Coli bądź gronkowce. Do zapalenia wirusowego może natomiast dojść w wyniku niezabezpieczonych stosunków seksualnych – drogą płciową przenoszą się wirusy z rodziny Herpes (odpowiedzialne także za opryszczki miejsc intymnych) i dwoinka rzeżączki. Bliskość układów moczowego i płciowego sprawia, ze wirusy te przenoszą się z miejsc intymnych na cewkę moczową. Kolejnym czynnikiem ryzyka są zapalenia grzybicze wywołane najczęściej przez grzyby Candida, które atakują w stanach obniżonej odporności organizmu, np. przy cukrzycy, antybiotykoterapii lub długotrwałym cewnikowaniu. Do odmiedniczkowego zapalenia nerek może dojść także poprzez zakażenie krwiopochodne – zdarza się to w przebiegu chorób ogólnoustrojowych, np. posocznicy. Czynniki sprzyjające zachorowaniu na odmiedniczkowe zapalenie nerek Oprócz wcześniej wymienionych chorób towarzyszących lub prowadzących do odmiedniczkowego zapalenia nerek można wymienić także inne, które sprzyjają rozwojowi infekcji: kamica nerkowa, przerost prostaty, guz pęcherza lub macicy, refluks pęcherzowo-moczowy, wady rozwojowe układu moczowo-płciowego, przepuklina kręgosłupa, hiperplazja, udar mózgu, ciąża. Nieleczone lub często powtarzające się ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek zamienia się w postać przewlekłą, która doprowadza do postępującej destrukcji nerek. Przebiega ona często bezobjawowo. To zioło pomoże w dolegliwościach układu moczowego. Poznaj właściwości lecznicze i zastosowanie pokrzywy. Dokucza Ci ten problem? Sprawdź, jak sobie radzić z moczeniem nocnym u dorosłych.
Powiększenie gruczołu krokowego może mieć postać łagodną lub złośliwą. Do łagodnego przerostu dochodzi w wyniku namnażania się komórek prostaty. Złośliwy przerost, czyli rak prostaty, to rozrost komórek nowotworowych w obrębie tego gruczołu. Obie postacie mają podobne objawy, którymi są przede wszystkim problemy z oddawaniem moczu.
Powiększenie gruczołu krokowego może mieć postać łagodną lub złośliwą. Do łagodnego przerostu dochodzi w wyniku namnażania się komórek prostaty. Złośliwy przerost, czyli rak prostaty, to rozrost komórek nowotworowych w obrębie tego gruczołu. Obie postacie mają podobne objawy, którymi są przede wszystkim problemy z oddawaniem moczu. Objawy powiększenia prostaty O przeroście prostaty mogą świadczyć następujące objawy: oddawanie jednorazowo niewielkiej ilości moczu, dłuższy czas potrzebny, aby opróżnić pęcherz, słabszy niż wcześniej strumień moczu, powracające krótko po oddaniu moczu uczucie pełnego pęcherza, częsta potrzeba oddania moczu w nocy. Pojawienie się tych objawów może świadczyć o przeroście prostaty. Należy niezwłocznie zgłosić je lekarzowi, który zleci lub przeprowadzi odpowiednie badania, aby właściwie rozpoznać charakter choroby i rozpocząć leczenie. Należy zauważyć, że wymienione powyżej objawy są także objawami zaawansowanego stadium rozwoju raka prostaty. Początkowa faza na ogół przebiega bezobjawowo. Z tego względu istotne jest regularne poddawanie się badaniom lekarskim, szczególnie po 40 roku życia. Wczesne rozpoznanie raka prostaty znacznie zwiększa szanse na wyleczenie. Nawet jeśli przerost prostaty nie ma charakteru złośliwego, należy go leczyć. Nieleczony może prowadzić do infekcji i kamicy dróg moczowych. Przyczyny przerostu prostaty Przyczyną przerostu prostaty, zarówno w jego postaci złośliwej, jak i łagodnej, jest oddziaływanie dihydrotestosteronu na tkankę prostaty. Pod wpływem tego hormonu komórki prostaty namnażają się i zaczynają uciskać cewkę moczową. Prawdopodobieństwo zachorowania na przerost gruczołu krokowego wzrasta wraz z wiekiem. Najczęściej dochodzi do niego ok. 70 roku życia. W przypadku raka prostaty duże znaczenie ma również dziedziczenie. U mężczyzn, których krewni pierwszego stopnia (brat, ojciec), chorowali na nowotwór prostaty, ryzyko zachorowania jest dwukrotnie wyższe niż wśród mężczyzn, którzy nie mieli w rodzinie przypadku raka prostaty. Czynnikami, które zwiększają ryzyko raka prostaty są: dieta bogata w nasycone kwasy tłuszczowe, a uboga w witaminy (zwłaszcza C, A i E) i przeciwutleniacze, nadużywanie alkoholu, palenie papierosów, przyjmowanie środków sterydowych. Zauważasz pierwsze objawy prostaty? Nie zwlekaj i podejmij leczenie powiększonej prostaty. Jeśli odczuwasz ból i masz problemy przy oddawaniu moczu możesz cierpieć na poważną chorobę. Są to typowe objawy powiększenia prostaty. Spadek ilości testosteronu może być główną przyczyną łagodnego przerostu prostaty. Podczas pierwszej wizyty u lekarza z powiększeniem prostaty, przygotuj się na wstępną diagnozę.
Mącznica lekarska – susz i składnik preparatów leczniczych
Liść mącznicy - Folium uva-ursi, zawiera od 3 do 12% substancji czynnej, w tym glikozydów fenolowych i garbników fenolowych, które są skutecznym elementem terapii dróg moczowych. Mącznica lekarska to lek roślinny, który niekiedy zastępuje lub wspomaga kurację antybiotykową.
Liść mącznicy - Folium uva-ursi, zawiera od 3 do 12% substancji czynnej, w tym glikozydów fenolowych i garbników fenolowych, które są skutecznym elementem terapii dróg moczowych. Mącznica lekarska to lek roślinny, który niekiedy zastępuje lub wspomaga kurację antybiotykową. Oddawanie moczu kilka lub kilkanaście razy na godzinę, niewspółmierna ilość moczu do odczucia konieczności skorzystania z toalety, pieczenie i/lub palenie w trakcie lub po oddaniu moczu to objawy problemów z układem moczowym. Mącznica lekarska - wygląd Mącznica lekarska to roślina z rodziny wrzosowatych, występująca w Polsce w północnej części niżu oraz w górach. Ma zielone liście i czerwone owoce (substancją leczniczą są liście). Mącznica lekarska pomaga w zakażeniu dróg moczowych i zapaleniu pęcherza moczowego – dostępna jest w formie suszu i preparatów leczniczych – tabletek i mieszanek ziołowych, np. w połączeniu ze skrzypem polnym. Mącznica lekarska - dawkowanie W przypadku suszu dwie łyżki mącznicy lekarskiej należy zalać szklanką zimnej wody, zostawić na 12 godzin, odcedzić, zagotować i pić trzy razy dziennie. Jeśli mącznica przyjmowana jest w formie tabletek, nie należy przekraczać dawki 3 gramów mącznicy lekarskiej. Lek można stosować 7 dni, po tym czasie należy skonsultować się z lekarzem. W żadnym wypadku nie można stosować mącznicy lekarskiej dłużej niż przez 14 dni i nie częściej niż 5 razy w roku. Przedawkowanie grozi wystąpieniem nudności, anemią, uszkodzeniem żołądka. Mącznica lekarska – przeciwwskazania Mącznica lekarska nie może być spożywana przez osoby w stanie pooperacyjnym nerek, przewodu pokarmowego, nieżycie błony śluzowej żołądka. Z mącznicy powinny zrezygnować osoby do 12. roku życia, kobiety w ciąży i matki karmiące. Piasek w pęcherzu uniemożliwia oddawanie moczu. Prowadzi to do rozwoju kamicy nerkowej. Zapalenie pęcherza możesz wyleczyć domowymi sposobami. Pij wodę oraz napary z brzozy i pokrzywy. Żurawina świetnie oczyszcza drogi moczowe. Dzięki niej pozbędziesz się kamieni nerkowych.
Bilans płynów – nawilżanie organizmu od wewnątrz
Bilans płynów, zwany również dobową zbiórką moczu, polega na notowaniu, ile płynów dostarczyliśmy do organizmu i ile zostało z niego wydalone (obserwację ilości moczu prowadzi się przede wszystkim u osób starszych oraz ludzi mających problemy z nerkami). Bilans płynów jest prawidłowy, jeśli wydalamy tyle płynu, ile dostarczyliśmy do organizmu, jeśli np. wypiliśmy 1,5 litra, tyle samo powinniśmy wydalić (jeżeli dostarczaliśmy płynu w formie np. zup, to je także należy uwzględnić przy bilansie płynów).
Bilans płynów, zwany również dobową zbiórką moczu, polega na notowaniu, ile płynów dostarczyliśmy do organizmu i ile zostało z niego wydalone (obserwację ilości moczu prowadzi się przede wszystkim u osób starszych oraz ludzi mających problemy z nerkami). Bilans płynów jest prawidłowy, jeśli wydalamy tyle płynu, ile dostarczyliśmy do organizmu, jeśli np. wypiliśmy 1,5 litra, tyle samo powinniśmy wydalić (jeżeli dostarczaliśmy płynu w formie np. zup, to je także należy uwzględnić przy bilansie płynów). Bilans płynów – kilka faktów Woda odżywia organizm – odpowiada za prawidłowe ciśnienie krwi, oczyszcza ciało z ubocznych produktów przemiany materii, reguluje trawienie, umożliwia oddychanie i poruszanie stawami. Woda odpowiada za stan skóry, włosów i paznokci. Człowiek powinien wypijać minimum 1,5 litra wody dziennie. W lecie i w trakcie wysiłku fizycznego należy tę liczbę zwiększyć nawet do 4 litrów dziennie. Więcej niż 1,5 litra wody dziennie powinny pić osoby jedzące dużo potraw słonych, pikantnych, wysoko przetworzonych, a także odchudzający się i pijący alkohol (ma on działanie moczopędne); Organizm należy regularnie nawadniać. Moment, w którym odczuwamy pragnienie jest już pierwszym etapem odwodnienia (oznacza to, że utraciliśmy 1-2% wody, która jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania organizmu). Utrata 20% wody skutkuje śmiercią. Bilans płynów a rodzaj wypijanej wody Rodzaj wypijanej wody należy dobrać do potrzeb konkretnej osoby. Ludzie mający problemy ze stawami powinni wybierać tę z jak największą zawartością wapnia, osoby z nadciśnieniem tętniczym – z jak najmniejszą ilością sodu, wykonujący długotrwale pracę fizyczną i/lub pracujący w upale – tę z dużą zawartością sodu i potasu. Bilans płynów – jak zrobić? Wykonanie bilansu płynów zaleca się przede wszystkim osobom, które mają problemy z nerkami. Dobową zbiórkę płynów powinny również wykonać osoby, u których podejrzewa się cukrzycę, osteoporozę, problemy z tarczycą, nadużywający alkoholu i mający niedobór witaminy D. 1. Dostarczanie płynów Dobową zbiórkę moczu najlepiej rozpocząć rano. Należy spisywać na kartce, ile płynów dostarczamy organizmowi – nie tylko w postaci wody, herbaty, napojów, ale także sprawdzać zawartość wody w owocach, warzywach, a nawet pieczywie. Przy bilansie płynów należy uwzględnić wypijane koktajle, zjadane zupy – wszystko, co ma postać płynną. 2. Wydalanie płynów Jeśli opiekujemy się osobami, które oddają mocz do worków, należy kontrolować ich zapełnianie i zapisywać spostrzeżenia. Jeżeli zaś kontrolujemy swój mocz, warto zaopatrzyć się w sterylny pojemnik na mocz o pojemności 3 litrów i przez cały dzień oddawać do niego mocz (powinien być przechowywany w lodówce). Należy przyjąć, że oddychając człowiek traci około 400 ml wody, zaś przez skórę 600 ml. Do tego należy dodać ilość płynów wydalanych przez mocz oraz kał. Prawidłowy bilans wodny wynosi 0. Kobiety nie powinny wykonywać dobowej zbiórki moczu 2 dni przed okresem, 2 dni po zakończeniu miesiączki oraz w trakcie owulacji. Nawilżacze na prąd uwalniają parę wodną. Elektryczny nawilżacz powietrza - jaki wybrać. Hydradermabrazja nie tylko usuwa martwy naskórek. Hydradermabrazja: zabieg nawilżający na twarz. Nieustający suchy kaszel to oznaka braku nawilżenia powietrza. Sposoby na suchy kaszel: nawilżanie.
Kamica nerkowa – przyczyna bólu w pachwinie
Ból pachwiny rozchodzący się na cały bok, towarzyszące temu często krwiomocz, mdłości, gorączka, wymioty a nawet omdlenia to symptomy charakterystyczne dla kamicy moczowej.
Ból pachwiny rozchodzący się na cały bok, towarzyszące temu często krwiomocz, mdłości, gorączka, wymioty a nawet omdlenia to symptomy charakterystyczne dla kamicy moczowej. Kamica moczowa – przyczyny U większości osób cierpiących na kamicę nerkową, mimo przeprowadzonych badań, nie da się jednoznacznie określić przyczyny jej powstania. Obciążenie genetyczne, nadmierne jedzenie mięsa i soli, jak również otyłość są to czynniki zwiększające ryzyko zachorowań na kamicę nerkową. Choroba ta znacznie częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet. Zachorowalność na kamicę jest szczególnie częsta między 30 a 50 rokiem życia. Do przyczyn powodujących powstawanie kamieni nerkowych zalicza się też: zbyt małą zawartość cytrynianów i magnezu w moczu (są to substancje, które hamują tworzenie się złogów), upośledzony mechanizm odpływu moczu z jednej lub obu nerek np. z powodu przerostu prostaty, przyjmowanie zbyt dużych dawek witaminy C lub D, współwystępowanie choroby lub schorzenia sprzyjającego powstawaniu kamieni (np. choroba Leśniowskiego-Crohna, nadczynność przytarczyc) lub operacje jelita cienkiego. Kamica moczowa – mechanizm powstawania złogów w nerkach Mocz zawiera wiele rozpuszczonych substancji organicznych i mineralnych. W momencie, gdy dochodzi do osłabienia czynności związanych z przepływem moczu lub substancji tych jest zbyt wiele, wówczas tworzą się złogi, tzw. piasek nerkowy, który jest wydalany z organizmu w sposób naturalny. Jego obecność w nerkach nie daje żadnych objawów, dlatego może zostać wykryty jedynie podczas badania moczu. Gdy w porę nie zostanie zastosowane odpowiednie leczenie dolegliwość z czasem ulegnie pogłębieniu i dojdzie do powstania kamieni nerkowych, których obecność może zarówno przebiegać bezobjawowo jak również powodować szereg przykrych dolegliwości. Ból pachwiny, mdłości, wymioty, kolka nerkowa, krwiomocz, gorączka – objawy kamicy nerkowej Kamica nerkowa może przebiegać bezobjawowo, jednak najczęściej manifestuje się dolegliwościami takimi jak: nagły, ostry, intensywny ból promieniujący do pachwiny (ból w lewej pachwinie lub ból w prawej pachwinie), mający charakter napadowy – tzw. kolka nerkowa lub stały. W kolce nerkowej ból jest również odczuwalny przy lekkim uderzeniu okolic nerki brzegiem dłoni. obecność niewielkiej liczby krwinek czerwonych w moczu, gdy doszło do uszkodzenia błony śluzowej nerek przez kamień, mdłości, wymioty, wzdęcia, spadek ciśnienia i omdlenia – przy dużym natężeniu bólu, gorączka – w przypadku często powodowanych przez kamicę nerkową zakażeń dróg moczowych. W przypadku wystąpienia powyższych objawów należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza. Przepuklina pachwinowa często pojawia się po porodzie. Poznaj przyczyny bólu w pachwinie. Przepuklina udowa to jedna z odmian przepukliny prostej. Piekący ból w pachwinie to jeden z objawów przepukliny udowej. Zwyrodnienie stawu biodrowego objawia się mocnym bólem. Dowiedz się, jakie mogą być przyczyny bólu w pachwinie.
Stan zapalny nerek: zapalenie kłębuszkowe, odmiecznikowe, toksyczne
Stan zapalny nerek jest groźny dla całego organizmu. Przy zapaleniu nerek toksyczne produkty przemiany materii nie są prawidłowo usuwane z organizmu, co prowadzi do ogólnego zatrucia.
Stan zapalny nerek jest groźny dla całego organizmu. Przy zapaleniu nerek toksyczne produkty przemiany materii nie są prawidłowo usuwane z organizmu, co prowadzi do ogólnego zatrucia. Nerki są bardzo ważnym organem w organizmie – wydalają z krwi zbędne, toksyczne produkty przemiany materii, regulują ilość płynów ustrojowych i równowagę kwasowo-zasadową oraz wymierzają właściwy poziom ciśnienia tętniczego. Dlatego stan zapalny nerek jest sytuacją bardzo niebezpieczną. Wyróżnić można trzy typy choroby nerek, różniące się miejscem powstawania ognisk zapalnych. Wszystkie zagrażają zdrowiu i życiu człowieka. Ich diagnozę można przeprowadzić wykonując badanie moczu oraz przy pomocy badania USG. Kłębuszkowe zapalenie nerek Kłębuszkowe zapalenie nerek to zapalenie kłębuszków (sieci naczyń krwionośnych włosowatych), co objawia się przede wszystkim zmianą barwy moczu – może wystąpić białomocz albo krwiomocz. Kłębuszkowemu zapaleniu nerek towarzyszy przeważnie apatia, brak siły, złe samopoczucie, senność, wzrost ciśnienia tętniczego, ale również wymioty czy duszności. Przyczyną zapalenia może być przebyta choroba zakaźna, leki czy nowotwór. Istnieje wiele rodzajów kłębuszkowego zapalenia nerek, ale przeważnie dzieli się je ze względu na przebieg choroby: na ostre i przewlekłe. Leczenie zapalenia nerek powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarza, a nieleczone objawy mogą szybko doprowadzić do niewydolności nerek. Odmiedniczkowe zapalenie nerek Proces zapalny w odmiedniczkowym zapaleniu nerek przechodzi przez miąższ nerkowy od strony miedniczki nerki – stąd nazwa choroby. Jest jedną z najbardziej dotkliwych chorób nerek. Charakteryzuje ją silny ból w okolicy lędźwiowej, gorączka, dreszcze, osłabienie, ból głowy i leukoturia (obecność leukocytów w moczu). Odmiedniczkowe zapalenie nerek jest najczęściej spowodowane przez bakterie E.coli. Objawy nie występują w postaci ostrej, dlatego też bardzo ważna jest wczesna diagnoza. Najczęściej zapalenie zauważa się w zaawansowanym stadium choroby, gdy dochodzi już do częściowej niewydolności nerek, a objawy są bardzo nasilone. Leczenie musi się odbywać pod ścisłą kontrolą lekarza, który zleci leki przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Ważne w odmiedniczkowym zapaleniu nerek jest również wygrzewanie pęcherza za pomocą termoforu czy ciepłej bielizny. Toksyczne zapalenie nerek Toksyczne zapalenie nerek spowodowane jest spożyciem trującej substancji chemicznej, która wraz z krwią dostaje się do nerek. Połączone jest również z niewydolnością nerek z powodu odwodnienia organizmu – najczęściej toksyczny produkt doprowadza do ciężkich zatruć żołądka, a to skutkuje silnymi wymiotami i biegunką. Obraz kliniczny choroby przejawia się we wstrzymaniu pracy nerek, zaburzeniu gospodarki wodno-elektrolitowej i zespole nerczycowym (białomocz, który z czasem powoduje obrzęki i dostanie się płynów do jamy brzusznej). Osoba po silnym zatruciu organizmu powinna być hospitalizowana jak najszybciej po zaobserwowaniu objawów. Toksyczne zapalenie nerek grozi uszkodzeniem i upośledzeniem nerek do końca życia. Wszystkie objawy stanu zapalenia nerek powinny być sygnałem do szybkiego zgłoszenia się do lekarza pierwszego kontaktu, lub do zgłoszenia się na izbie przyjęć dyżurnego szpitala. Natychmiastowa reakcja może uchronić nerki przed trwałym uszkodzeniem i całkowitą niewydolnością.
Leczenie kamicy nerkowej: lekarstwa i zioła
Kamica nerkowa polega na gromadzeniu się w kielichu nerkowym osadu wytrąconego z krwi. Są to szkodliwe i trujące pozostałości po przefiltrowaniu krwi. Leczenie kamicy nerkowej odbywa się na trzy sposoby: farmakologicznie, operacyjnie oraz przy zastosowaniu technik nieinwazyjnych. Przy małych kamieniach zaleca się wyłącznie stosowanie leków i dodatkowo ziół.
Kamica nerkowa polega na gromadzeniu się w kielichu nerkowym osadu wytrąconego z krwi. Są to szkodliwe i trujące pozostałości po przefiltrowaniu krwi. Leczenie kamicy nerkowej odbywa się na trzy sposoby: farmakologicznie, operacyjnie oraz przy zastosowaniu technik nieinwazyjnych. Przy małych kamieniach zaleca się wyłącznie stosowanie leków i dodatkowo ziół. Kamica nerkowa może być spowodowana dziedziczną tendencją do wytwarzania kamieni w nerkach. Może być wynikać z anatomii kielicha nerkowego, zakażenia, nadczynności tarczycy, nadmiernego zagęszczenia moczu czy złej diety. Jej głównymi objawami może być kolka nerkowa (gdy kamień zatka odpływ moczu w torebce moczowej), częste wizyty w toalecie, krwiomocz. Zastosowanie leków przy kamicy nerkowej Kamicę nerkową przy powstaniu małych kamieni (to aż 70% przypadków kamicy) można zaleczyć przy pomocy środków farmakologicznych. Są to przede wszystkim: leki rozkurczowe (np. pyralgin, toralgin, no-spa), leki przeciwbólowe, leki przeciwbakteryjne (tylko w przypadku zakażenia). Leczenie kamicy nerkowej nie powinno zawężać się tylko i wyłącznie do zwalczania objawów, ale również przeciwdziałać powstawaniu nowych kamieni – w tym celu zgłoś się do nefrologa. Zastosowanie ziół przy kamicy nerkowej Najlepszym sposobem na leczenie kamicy nerkowej jest „urodzenie” kamienia, czyli pozbycie się go z kielicha nerki. W tym celu należy sięgnąć po moczopędne i rozkurczowe napary z ziół. Jest to m.in.: liść z borówki brusznicy, liść brzozy, ziele krwawnika, liść i korzeń pokrzywy, korzeń i owoc pietruszki, mniszek lekarski, skrzyp polny. Jeżeli nie masz możliwości zebrać ich samodzielnie na łące, wszystkie zioła otrzymasz w zasuszonej postaci w sklepie zielarskim. Pamiętaj, że tylko regularne picie wywarów z ziół może przynieść pożądany efekt. Pij je co najmniej raz dziennie.
Objawy zespołu Cushinga: znaczny wzrost wagi i zmiany skórne
Nadczynność nadnerczy spowodowana nadmiarem kortyzolu (organicznego związku chemicznego, naturalnego hormonu steroidowego, który wytwarzany jest przez korę nadnerczy) nazywana jest zespołem Cushinga. Objawami zespołu Cushinga są m.in. znaczny wzrost wagi i zmiany skórne.
Nadczynność nadnerczy spowodowana nadmiarem kortyzolu (organicznego związku chemicznego, naturalnego hormonu steroidowego, który wytwarzany jest przez korę nadnerczy) nazywana jest zespołem Cushinga. Objawami zespołu Cushinga są m.in. znaczny wzrost wagi i zmiany skórne. Wzrost wagi, rozstępy – najczęstsze objawy zespołu Cushinga w nadczynności nadnerczy Objawy zespołu Cushinga mogą być różnorodne. Najbardziej zauważalne oznaki to zmiany skórne i otyłość. Inne objawy: znaczny wzrost wagi. Tłuszcz odkłada się w okolicach twarzy, brzucha i karku; rozstępy na skórze w kolorze różowym lub fioletowym, zwykle pojawiające się na ramionach, brzuchu i udach; zmniejszenie grubości skóry; skóra staje się podatna na uszkodzenia i siniaki; podwyższone ciśnienie krwi; osłabienie struktury kości; nietolerancja glukozy; częstomocz; wzmożone pragnienie; spowolnione gojenie się ran; niepokój, drażliwość; skłonności do agresji; problemy z kontrolowaniem emocji; osłabienie mięśni; ogólne zmęczenie i osłabienie. Ponadto w przypadku kobiet wśród objawów zespołu Cushinga mogą się znaleźć nieregularne miesiączki lub całkowity ich zanik. Na twarzy może pojawić się ciemniejsze owłosienie i zmiany trądzikowe. U mężczyzn nadczynność nadnerczy w postaci zespołu Cushinga może objawiać się obniżonym popędem seksualnym i płodnością oraz problemami z erekcją. Dzieci cierpiące na zespół Cushinga są zazwyczaj niższe i bardziej otyłe niż ich rówieśnicy. Nieleczony zespół Cushinga może być przyczyną cukrzycy, osteoporozy, nadciśnienia, kamieni nerkowych, utraty masy mięśniowej i osłabienia układu odpornościowego.
Badanie moczu u niemowląt: jak pobrać próbkę do badania
Pobieranie moczu u niemowlaka wymaga cierpliwości i ostrożności ze strony rodziców. Aby pobrać próbkę moczu do analizy można wykorzystać specjalne woreczki przystosowane dla chłopców i dziewczynek. Badanie moczu u niemowląt jest wskazane m.in. gdy maluch jest rozdrażniony, mniej je, nie przybiera na wadze i gorączkuje.
Pobieranie moczu u niemowlaka wymaga cierpliwości i ostrożności ze strony rodziców. Aby pobrać próbkę moczu do analizy można wykorzystać specjalne woreczki przystosowane dla chłopców i dziewczynek. Badanie moczu u niemowląt jest wskazane m.in. gdy maluch jest rozdrażniony, mniej je, nie przybiera na wadze i gorączkuje. 1. Pora pobierania moczu Do badania moczu najlepiej pobrać próbkę porannego moczu. Po długiej przerwie nocnej mocz jest zagęszczony i łatwo wykryć w nim bakterie. Jeżeli lekarz zleci wykonanie badanie w ciągu dnia należy zastosować się do jego wskazówek, zwłaszcza jeżeli niemowlę ma potem zażyć leki, które mogłyby zaburzyć wynik badania. 2. Przygotowanie do pobrania moczu u niemowlaka – pojemniki i woreczki na mocz Mocz do badania należy pobrać do specjalnego pojemnika, który można zakupić w aptece. Do posiewu moczu niezbędny będzie specjalny jałowy pojemnik (pozbawiony drobnoustrojów). Dzięki temu wynik posiewu nie będzie zafałszowany, ponieważ do moczu dziecka nie dostaną się bakterie pochodzące ze ścianek pojemnika. Jeżeli rodzice nie mogą pobrać moczu bezpośrednio do pojemnika w aptekach dostępne są specjalne woreczki na mocz. Woreczki są różne – przystosowane dla dziewczynek, dla chłopców i uniwersalne. Pobierając mocz u dziewczynki warto wyposażyć się także w rivanol oraz jałowe gaziki, za pomocą których przemyjemy wargi sromowe. 3. Dokładna higiena okolic intymnych Przed pobraniem próbki moczu należy oczyścić okolice intymne wodą z mydłem i dokładnie spłukać. Aby bakterie z odbytu nie przedostały się do cewki moczowej, dziewczynki należy myć od przodu do tyłu, a nie odwrotnie. W przypadku chłopców, o ile to możliwe, należy delikatnie umyć żołądź i ujście cewki moczowej. 4. Jak i kiedy łapać mocz u niemowlaka? Niemowlę należy położyć w ciepłym pomieszczeniu. Jeżeli próbka ma być pobrana od starszego dziecka, wystarczy poprosić je o kucnięcie bądź ustawienie się przy toalecie. Aby zachęcić malca do siusiania można połaskotać go po plecach w okolicy lędźwiowej. Podobny efekt można uzyskać także odkręcając wodę w kranie lub muskając zimną dłonią stopy niemowlaka. Ważne, aby nie rozpoczynać pobierania próbki od razu, a po ok. 2 sekundach od momentu, gdy dziecko zacznie oddawać mocz. Minimalizujemy wówczas ryzyko przedostania się bakterii i leukocytów z okolic cewki moczowej i skóry do pojemnika. 5. Pobieranie moczu za pomocą woreczka Jeżeli nie udało się pobrać próbki moczu bezpośrednio do pojemnika, można skorzystać z woreczków. Zanim woreczek do badania moczu zostanie wyjęty z opakowania należy umyć i osuszyć dłonie. Na etykiecie z zewnątrz opakowania znajduje się instrukcja informująca, jak przykleić woreczek, aby dokładnie przylegał do skóry. Zanim woreczek zostanie przyklejony skóra powinna być osuszona i odtłuszczona. Po przyklejeniu warto sprawdzić czy woreczek nie odstaje i czy jest szczelnie przyklejony. Na tak przymocowany woreczek zakładamy luźno zapiętą pieluchę. U leżących maluchów sprawa nie jest tak skomplikowana, jak u starszych dzieci. Rodzic powinien dopilnować, aby woreczek się nie odkleił lub dziecko go nie przygniotło. Zwykle najbezpieczniejszą opcją jest noszenie niemowlaka na rękach i monitorowanie czy woreczek już się napełnił. Kiedy mocz pojawi się w woreczku, kładziemy dziecko w przewijaku i usuwamy woreczek. Przyda się przy tym pomoc drugiej osoby, ponieważ woreczek trzeba zdejmować ostrożnie, aby mocz się nie wylał. Zawartość należy przelać do pojemnika na mocz lub skleić brzegi woreczka i całość umieścić w szczelnym pojemniku. Próbkę najlepiej dostarczyć do laboratorium w ciągu dwóch godzin od pobrania moczu. Odklejanie woreczka nie jest przyjemne dla dziecka, mimo że trwa zaledwie kilka sekund. Skóra po plastrze jest podrażniona i wymaga szczególnej troski przez kilka najbliższych dni. Po pobraniu moczu okolice, do których przymocowany był plaster dobrze posmarować tłustą, kojącą maścią.
Niewydolność kory nadnerczy ostra i przewlekła - objawy
Niedoczynność kory nadnerczy spowodowana jest zaburzeniami w produkcji hormonów. Choroba może mieć charakter ostry lub przewlekły.
Niedoczynność kory nadnerczy spowodowana jest zaburzeniami w produkcji hormonów. Choroba może mieć charakter ostry lub przewlekły. Niedoczynność kory nadnerczy o charakterze ostrym (przełom nadnerczowy) – objawy W przypadku niewydolności kory nadnerczy o charakterze ostrym pojawiają się następujące objawy: gorączka, bladość skóry, ból brzucha, nudności, wymioty, drgawki, osłabienie, Niekiedy może dojść do wstrząsu, utraty przytomności oraz śpiączki. Kiedy pojawią się objawy przełomu nadnerczowego, należy jak najszybciej wezwać pogotowie – jest to stan zagrażający życiu. Przewlekła niewydolność kory nadnerczy – objawy Jeśli niewydolność kory nadnerczy ma postać przewlekłą objawia się brakiem apetytu, spadkiem masy ciała, osłabieniem mięśniowym, obniżonym ciśnieniem tętniczym oraz niskim stężeniem glukozy we krwi. Osoby cierpiące na przewlekłą niewydolność kory nadnerczy mogą mieć skłonność do zasłabnięć. U dzieci zaobserwować można wahania nastroju, rozdrażnienie, grzybicę skóry, paznokci i błon śluzowych, a także przebarwienia skórne.
Niedoczynność kory nadnerczy – leczenie glikokortykosteroidami, androgenami i dietą
Niedoczynność kory nadnerczy, inaczej zmęczenie nadnerczy lub leniwość nadnerczy polega na zaburzeniu wydzielania hormonów takich, jak kortyzol (tzw. hormon stresu). Leczenie niedoczynności kory nadnerczy polega na podawaniu doustnie lub domięśniowo leków: glikokortykosteroidów, androgenów oraz zmianie nawyków żywieniowych.
Niedoczynność kory nadnerczy, inaczej zmęczenie nadnerczy lub leniwość nadnerczy polega na zaburzeniu wydzielania hormonów takich, jak kortyzol (tzw. hormon stresu). Leczenie niedoczynności kory nadnerczy polega na podawaniu doustnie lub domięśniowo leków: glikokortykosteroidów, androgenów oraz zmianie nawyków żywieniowych. Niedoczynność kory nadnerczy – leczenie glikokortykosteroidami Glikokortykosteroidy to jedne z najsilniejszych leków – hamują proces zapalny i usuwają objawy choroby. Najczęściej stosowanym glikokortykosteroidem podawanym przy niedoczynności kory nadnerczy jest hydrokortyzon (hormon kory nadnerczy pozyskiwany syntetycznie). Lek przyjmuje się doustnie, zazwyczaj 2-3 razy dziennie. Medykamentu nie należy zażywać późnym wieczorem (po godzinie 18). Dawkę leku ustala się z lekarzem, który przy podjęciu decyzji uwzględnia takie czynniki, jak: przyczyna niedoczynności kory nadnerczy, przebyte i aktualne choroby, rodzaj pracy zawodowej. Dawkę leku zmienia się w trakcie leczenia (zwykle po 2-4 tygodniach) w zależności od samopoczucia chorego i wyników badań, zwłaszcza stężenia glukozy, potasu i sodu. Większą porcję leku przyjmuje się przy urazach, grypie, długotrwałym wysiłku fizycznym. Jeżeli lek zostanie przedawkowany, może skutkować pojawieniem się nadciśnienia tętniczego, otyłości, rozstępów, trądziku, a w przypadku kobiet – dodatkowo zaburzeniami miesiączkowania. Jeżeli chorobie towarzyszą nudności i biegunka, lek podaje się domięśniowo. Niedoczynność kory nadnerczy – leczenie androgenami Androgeny (hormony płciowe) należy zażywać rano po posiłku. Decyzję o leczeniu androgenami podejmuje lekarz – nie w każdym przypadku jest ono konieczne. Preparat zaleca się m.in. młodym kobietom, które skarżą się na spadek formy, złe samopoczucie, brak ochoty na seks. Im więcej sytuacji stresowych w życiu osoby chorej, tym mniej hormonów płciowych wytwarza organizm, dlatego bardzo ważne jest wyeliminowanie lub przynajmniej ograniczenie czynników stresogennych, np. poprzez zmianę pracy. Niedoczynność kory nadnerczy a dieta Leczeniu niedoczynności kory nadnerczy powinna towarzyszyć zmiana nawyków żywieniowych. Bardzo ważne jest, aby jeść posiłki o regularnych porach, a śniadanie tuż po przebudzeniu. Najlepiej zrezygnować z trzech dużych posiłków na rzecz pięciu, ale mniejszych. Leczenie niedoczynności kory nadnerczy należy wspierać poprzez rezygnację z tzw. śmieciowego jedzenia, np. hamburgerów czy pizzy. Ważne jest także, aby znaleźć czas na posiłek, tj. nie jeść w biegu. Spadek poziomu testosteronu i innych androgenów u mężczyzn prowadzi do zaburzenia funkcji seksualnych. Czym skutkuje niedobór androgenów? Somatropina uzyskiwana jest dzięki inżynierii genetycznej, podawana może być dzieciom i dorosłym. Somatotropina, czyli hormon wzrostu. Badania hormonalne mogą wyjaśnić przyczynę uciążliwych dolegliwości, bezpłodności lub nienaturalnego wyglądu ciała. Kiedy warto wykonać badania hormonalne? Gdy hormonów płciowych jest zbyt dużo, ma to wpływ na cały organizm, w tym także na skórę. Trądzik hormonalny: przyczyny i leczenie.
Białe krwinki są podstawowym elementem układu odpornościowego. Ich zadaniem jest ochrona organizmu przed patogenami, głównie wirusami i bakteriami. Norma leukocytów we krwi jest zależna od różnych czynników – zarówno fizjologicznych, jak i chorobowych. Zbyt mała liczba białych krwinek to leukopenia, a ich nadmiar – leukocytoza.
Białe krwinki są podstawowym elementem układu odpornościowego. Ich zadaniem jest ochrona organizmu przed patogenami, głównie wirusami i bakteriami. Norma leukocytów we krwi jest zależna od różnych czynników – zarówno fizjologicznych, jak i chorobowych. Zbyt mała liczba białych krwinek to leukopenia, a ich nadmiar – leukocytoza. Prawidłowa liczba leukocytów we krwi Liczbę leukocytów we krwi pozwala określić morfologia i jest to pierwszy krok w diagnostyce chorób, spowodowanych zaburzeniami składu krwi. O zawartości leukocytów informuje wskaźnik WBC. U osoby dorosłej zakres normy jest bardzo szeroki i wynosi 4–10, 8 x 109/l (4–10,8 tys./mm3) – zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. W niektórych sytuacjach wynik może nieznacznie wykraczać poza normę i niekoniecznie musi to być sygnałem, że w organizmie dzieje się coś złego. Poziom leukocytów wzrasta w czasie ciąży i podczas porodu, po wyczerpującym wysiłku fizycznym, po spożyciu obfitego posiłku, w wyniku poddania się długotrwałemu działaniu promieni słonecznych i w sytuacjach stresowych. Przyczyny za dużej liczby leukocytów Kiedy poziom leukocytów bez wyraźnej przyczyny przekracza normy, dochodzi do leukocytozy. Może ona być symptomem wielu chorób, m.in.: półpaśćca, posocznicy, przewlekłej białaczki szpikowej, czerwienicy, ziarnicy złośliwej, martwicy wątroby, mocznicy, dny moczanowej. Przyczyny za małej liczby leukocytów Równie niepokojący może być niedobór białych krwinek, czyli leukopenia, której przyczyną mogą być np.: zakażenie wirusem HIV, ospa wietrzna, odra, różyczka, wirusowe zapalenie wątroby, aplazja lub uszkodzenie szpiku kostnego, szpiczak mnogi, posocznica, zapalenie wsierdzia, dur brzuszny, gruźlica prosówkowa, ostra białaczka limfoblastyczna. Nieprawidłowy wynik morfologii krwi jest sygnałem do wykonania innego badania – tzw. obrazu odsetkowego białych krwinek. Mikroskopowo ocenia ono liczbę poszczególnych rodzajów leukocytów, dzięki czemu umożliwia postawienie konkretnej diagnozy. Limfocyty B to rodzaj leukocytów. Limfocyty B: badanie, norma, przyczyny nadmiaru i niedoboru. Badanie laboratoryjne krwi – normy dla kobiet i mężczyzn. Limfocyty B i T w badaniu krwi – jakie są normy? Leukocytoza, czyli nadmierna liczba białych krwinek, występuje przy wielu chorobach. Leukocytoza i limfocytoza: nadmiar białych ciałek we krwi. Nadmiar leukocytów w moczu może być spowodowany zapaleniem dróg moczowych. Leukocyty w moczu: co oznaczają? Jakie choroby układu nerwowego zagrażają dzieciom? Zespoły dysrafii i zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.
Badanie kreatyniny we krwi i w moczu – o czym informuje klirens kreatyniny?
Kreatynina to związek chemiczny powstający podczas przemiany kreatyny, białka budulcowego komórek mięśniowych. Jeśli nerki działają prawidłowo, kreatynina niemal całkowicie usuwana jest z krwi dzięki filtracji w kłębuszkach nerkowych.
Kreatynina to związek chemiczny powstający podczas przemiany kreatyny, białka budulcowego komórek mięśniowych. Jeśli nerki działają prawidłowo, kreatynina niemal całkowicie usuwana jest z krwi dzięki filtracji w kłębuszkach nerkowych. Badanie stężenia kreatyniny we krwi Stężenie kreatyniny we krwi informuje o sprawności wydalniczej nerek. Prawidłowa wartość kreatyniny wynosi: 0,6 – 1,3 mg/dl albo 53 – 115 μomol/l. Podwyższone stężenie kreatyniny może wskazywać na rozwijającą się chorobę nerek. Jednak samo oznaczenie stężenia kreatyniny nie zawsze wystarczy, żeby postawić trafną diagnozę. U osób o większej masie mięśniowej występuje naturalnie wyższe stężenie kreatyniny niż u osób o mniej rozbudowanych mięśniach. Różnice w tym zakresie zależą też od płci (u mężczyzn wyższe niż u kobiet) i wieku (u osób młodszych większe niż u starszych). W związku z tym obniżony lub podwyższony poziom kreatyniny, o ile nie przekracza normy, nie zawsze musi być objawem stanu chorobowego. Żeby dokładniej ocenić to, czy nerki prawidłowo pełnią swoją funkcję filtracyjną, badanie stężenia kreatyniny uzupełnia się często tzw. „klirensem kreatyniny”. Klirens kreatyniny, czyli badanie stężenia kreatyniny w moczu i krwi Klirens kreatyniny pozwala na dokładniejszą ocenę funkcjonowania nerek. Badanie wymaga oznaczenia stężenia kreatyniny w dobowej zbiórce moczu i we krwi pobranej na koniec zbiórki moczu. Klirens, czyli współczynnik oczyszczania krwi z kreatyniny, to stosunek stężenia kreatyniny we krwi do jej stężenia w moczu. Klirens kreatyniny – o czym świadczą wyniki badania? W ciągu minuty przez nerki powinno przepływać od 80 do 120 ml krwi. Dlatego prawidłowe wyniki powinny zawierać się pomiędzy 80 a 120 ml/min. Kiedy stężenie kreatyniny we krwi wzrasta, klirens obniża się, ponieważ spada wtedy skuteczność filtracji nerkowej. Obniżony klirens może świadczyć o: ostrej lub przewlekłej niewydolności nerek, infekcji dróg moczowych, zmniejszeniu dopływu krwi do nerek, zastoinowej niewydolności serca, Podwyższony klirens występuje u kobiet w ciąży i u osób jedzących dużo mięsa. Wskaźnik pH krwi określa, czy w organizmie zachowana jest równowaga kwasowo-zasadowa. Zobacz jak przebiega badanie. Badanie P-LCR jest elementem morfologii krwi obwodowej. Na co zrobić dodatkowe badanie krwi? FSH stymuluje dojrzewanie pęcherzyków w jajniku. Za pomocą badania FSH można zbadać przyczyny niepłodności u kobiet, jak i u mężczyzn. Androstendion to hormon biorący udział w badaniu testosteronu. Zobacz jak przebiega badanie hormonu. Spirometria pozwala ocenić pracę i pojemność płuc. Jak się przygotować do badania?
Rezerwowe źródło energii, czyli ciała ketonowe
Ketonuria, inaczej acetonuria lub ketoaciduria, to stan, kiedy w moczu zaczynają pojawiać się ciała ketonowe.
Ketonuria, inaczej acetonuria lub ketoaciduria, to stan, kiedy w moczu zaczynają pojawiać się ciała ketonowe. Czym są ciała ketonowe? Ciała ketonowe to związki, które powstają w wątrobie. Występują u każdego człowieka i gdy organizm nie ma dostatecznej ilości glukozy, są wykorzystywane jako źródło energii i spalane. Kiedy stężenie insuliny we krwi nie jest dostateczne, ciała ketonowe nie mogą być spalane, co powoduje podwyższenie ich we krwi oraz zmianę odczynu krwi na kwaśny. Objawy ketonurii Podstawowym objawem ketonurii jest zapach acetonu w moczu. Aceton może być też wyczuwany w wydychanym powietrzu. Organizm próbując pozbyć się ciał ketonowych, wydala je z moczem lub przez płuca – stąd jest wyczuwalny zapach acetonu. Aby wydalić jak najwięcej acetonu przez płuca, oddech staje się szybszy, częściej także odczuwa się potrzebę oddania moczu. Gdy osoba chora nie uzupełnia traconych z moczem płynów, może pojawić się odwodnienie. W przypadku braku diagnozy i leczenia w konsekwencji pojawiają się zaburzenia świadomości, następnie śpiączka. Ciała ketonowe pojawiają się najpierw we krwi, dopiero później w moczu, dlatego wskazane jest wykonywanie badań krwi, by wykryć zaburzenie wcześniej. Przyczyny ketonurii Ciała ketonowe są produkowane w nadmiernej ilości w wyniku: niewyrównanej cukrzycy, a więc braku możliwości spalenia cukrów w wyniku niedoboru insuliny; niewłaściwej diety, która doprowadzi do nadmiernej beta-oksydacji tłuszczów; glikozurii nerkowej; glikogenozy. Ketonuria może pojawić się przejściowo także w wyniku wymiotów lub gorączki. Często kwasica ketonowa pojawia się na początku cukrzycy i pomaga w jej zdiagnozowaniu. U cukrzyków ketonuria pojawia się także w wyniku nieprzyjmowania przez 12-24 godziny insuliny lub w przypadku nieprzyjmowania jej dostatecznej ilości – zapotrzebowanie na insulinę może się zwiększyć na przykład w wyniku infekcji. U około 15% osób ciała ketonowe w moczu pojawiają się bez jakiejkolwiek przyczyny chorobowej. Leczenie ketonurii Podczas leczenia ketonurii należy przede wszystkim wyrównać stężenie glukozy, zapewnić odpowiedni bilans kaloryczny i unormować gospodarkę kwasowo-zasadową i wodno-elektrolitową. Leczenie jest więc objawowe. Najważniejsze jest podawanie dużej ilości płynów – w przypadku zaawansowanej ketonurii płyny i insulinę podaje się dożylnie.