Podwyższone TSH i za niskie TSH – normy tyreotropiny, znaczenie wyników, cena badania
Za około 20 złotych można skontrolować, czy tarczyca działa prawidłowo. Tyle kosztuje badanie TSH, czyli tyreotropiny – hormonu wydzielanego przez tarczycę. Nieprawidłowe wyniki mogą być efektem nadczynności lub niedoczynności tarczycy. Zwykle wskazówką do diagnozy są występujące objawy.
Za około 20 złotych można skontrolować, czy tarczyca działa prawidłowo. Tyle kosztuje badanie TSH, czyli tyreotropiny – hormonu wydzielanego przez tarczycę. Nieprawidłowe wyniki mogą być efektem nadczynności lub niedoczynności tarczycy. Zwykle wskazówką do diagnozy są występujące objawy. Tyreotropina (TSH) to obok tyroksyny i trójjodotyroniny podstawowy hormon wydzielany przez tarczycę. Hormony te są bardzo ważne dla działania organizmu. Podstawowym badaniem prawidłowości pracy tarczycy jest właśnie badanie TSH. Norma, znaczenie za niskiego i podwyższonego TSH Przyjmuje się, że norma TSH dla dorosłego zdrowego człowieka to od 0,23 do 4,0 (niekiedy do 5) mikrojednostek na mililitr krwi (µU/ml). Podczas interpretacji wyników badania TSH i innych badań krwi należy sugerować się zakresem referencyjnym stosowanym w laboratorium, w którym wykonywane było badanie. Normy dla kobiet w ciąży są inne w poszczególnych trymestrach. Tymczasowo TSH ponad normę mają osoby, które przeszły infekcje w ostatnim czasie. Podwyższone TSH może być też symptomem niedoczynności tarczycy. Niedoczynność tarczycy objawia się m.in. chronicznym zmęczeniem, przewlekłym uczuciem zimna, tyciem bez wyraźnej przyczyny i pogorszeniem nastroju oraz stanami depresyjnymi. Niskie TSH najczęściej bywa objawem nadczynności tarczycy. Symptomami nadczynności tego gruczołu są np. osłabienie, szybkie męczenie się, nadpotliwość, zwiększona wrażliwość na wysoką temperaturę, chudnięcie bez wyraźnej przyczyny i rozdrażnienie. Ostatecznej interpretacji wyników badania TSH powinien dokonać lekarz, biorąc pod uwagę występujące objawy i dane zebrane podczas wywiadu lekarskiego. Gdy TSH jest za wysokie lub zbyt niskie, zwykle zleca się wykonanie badań ft3 i ft4, czyli wolnej trójjodotyroniny i wolnej tyroksyny. Dopiero te wyniki w kontekście poziomu TSH pozwalają potwierdzić lub wykluczyć nadczynność lub niedoczynność tarczycy. Przebieg badania, jego cena i dostępność Badanie TSH i innych hormonów tarczycy można wykonać w każdym laboratorium. Przeprowadza się je na podstawie analizy próbki krwi żylnej. Próbkę należy pobrać przed południem, a osoba badana powinna być na czczo. Badanie TSH kosztuje około 20 złotych.
Chromosomy – czym są, ile ich jest i za co odpowiadają?
Chromosomy są strukturami, kodującymi materiał genetyczny wewnątrz komórek. Odpowiadają one za usposobienie charakterologiczne człowieka, a także jego kolor włosów, oczu i wzrost. Ich budowa ma wpływ na predyspozycje do pewnych czynności, np. gry na instrumencie, a także na tendencję do różnych chorób.
Chromosomy są strukturami, kodującymi materiał genetyczny wewnątrz komórek. Odpowiadają one za usposobienie charakterologiczne człowieka, a także jego kolor włosów, oczu i wzrost. Ich budowa ma wpływ na predyspozycje do pewnych czynności, np. gry na instrumencie, a także na tendencję do różnych chorób. Zdrowy człowiek ma 46 chromosomów – 22 par autosomów oraz jedną parę chromosomów płciowych, które u kobiet oznaczane są literami XX, a u mężczyzn XY. Liczbę i rodzaj chromosomów określa się poprzez badanie kariotypu, które jest jednym z typów badań cytogenetycznych. Za co odpowiadają chromosomy? Chromosomy to struktury, które kodują materiał genetyczny w wewnątrz komórek. Swoim kształtem przypominają one literę X. Każda z 22 par chromosomów koduje geny, którym przypisana jest różna funkcja. Wśród najważniejszych chromosomów można wymienić: I parę chromosomów odpowiadającą m.in. za regulację wzrostu, zdolność rozmnażania komórkowego oraz przyswajanie aminokwasów. Najczęstsze mutacje związane w obrębie tych chromosomów to: choroba Alzheimera, choroba Parkinsona i zespół Wernera, III parę chromosomów, która odpowiada za hamowanie procesów rozmnażania komórkowego, naprawę uszkodzeń materiału genetycznego oraz za reakcję organizmu na zakażenia. Wśród chorób związanych z mutacją genów w obrębie chromosomu z tej pary, można wymienić: cukrzycę, autyzm oraz wrodzoną głuchotę, VIII parę chromosomów, które kodują geny, odpowiedzialne za produkcję: gonadoliberyny (odpowiedzialnej za płodność), tyreoglobuliny (odpowiedzialnej za prawidłowe funkcjonowanie tarczycy). W wyniku mutacji genetycznych w obrębie tego chromosomu dochodzi do takich chorób, jak: wrodzona niedoczynność tarczycy i zespół Wernera, XII parę chromosomów, które kodują geny, odpowiedzialne za prawidłowy proces krzepnięcia krwi oraz kurczliwość mięśni. Wśród chorób związanych z mutacją genów, kodowanych przez ten chromosom, można wymienić: fenyloketonurię, tyrozynemię oraz zespół kociowo-sutkowy, XX parę chromosomów, która odpowiada za kontrolowanie procesów podziału komórkowego oraz prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego. Mutacje w obrębie tych chromosomów mogą skutkować: nietolerancją glutenu, niedoczynnością przytarczyc, chorobą Hirschsprunga oraz zespół Alagille’a.
Fenyloketonuria – wrodzona choroba metaboliczna: objawy, przyczyny i sposoby leczenia
Fenyloalanina jest aminokwasem egzogennym, który jest podstawowym budulcem białek. Jej nadmiar skutkuje chorobą, nazywaną fenyloketonurią, objawiającą się złym nastrojem i zaburzeniami cyklu miesiączkowego. Niekiedy może prowadzić nawet do uszkodzenia mózgu, silnych drgawek i nieustannego napięcia mięśni. Jest to wrodzona choroba metaboliczna, na którą nie ma lekarstwa. Leczenie polega na łagodzeniu objawów i skutków choroby.
Fenyloalanina jest aminokwasem egzogennym, który jest podstawowym budulcem białek. Jej nadmiar skutkuje chorobą, nazywaną fenyloketonurią, objawiającą się złym nastrojem i zaburzeniami cyklu miesiączkowego. Niekiedy może prowadzić nawet do uszkodzenia mózgu, silnych drgawek i nieustannego napięcia mięśni. Jest to wrodzona choroba metaboliczna, na którą nie ma lekarstwa. Leczenie polega na łagodzeniu objawów i skutków choroby. Fenyloalanina jest aminokwasem, którego nadmiar może prowadzić do poważnych uszkodzeń neurologicznych. Z tego powodu noworodkom przeprowadza się testy przesiewowe, mające na celu wykryć fenloketonurię – wrodzoną chorobę metaboliczną. Pozwala to częściowo zapobiec jej skutkom. Fenyloketonuria – choroba wrodzona Fenyloketonuria jest chorobą wrodzoną, związaną z nadprodukcją fenyloalaniny – aminokwasu, który jest podstawowym budulcem białek. Bezpośrednią jej przyczyną jest mutacja genu, która sprawia, że fenyloalanina nie jest poprawnie metabolizowana przez organizm. Późne wykrycie fenyloketonurii może prowadzić do poważnych skutków. Pierwsze objawy pojawiają się już po trzech miesiącach życia dziecka. Wśród charakterystycznych symptomów tej choroby można wymienić: drgawki i napięcie mięśni, wysypki skórne, nadpobudliwość, bardzo blady odcień skóry i jasne włosy, spowolnienie psychicznego i fizycznego rozwoju dziecka. Fenyloketonuria – co można jeść? Fenyloketonuria jest chorobą, wykrywaną zazwyczaj podczas testów przesiewowych, które wykonywane są tuż po urodzeniu dziecka. Jej wczesne wykrycie pozwala zapobiec uszkodzeniu mózgu i upośledzeniu. Choroby tej nie można wyleczyć, jednakże stosując się do zaleceń lekarzy, można znacząco złagodzić jej przebieg. Podstawą jest rygorystyczna dieta eliminacyjna, która polega na wykluczeniu z diety produktów zawierających fenyloalaninę. Mowa tu głównie o produktach pochodzenia zwierzęcego: mięsie, jajkach, rybach i przetworach mlecznych. Tego typu dietę należy utrzymywać do końca życia, a przy tym systematycznie kontrolować poziom fenyloalaniny we krwi.
Nadpłytkowość krwi (trombocytoza) – nadmierna liczba płytek krwi: objawy, przyczyny i sposoby leczenia
Nadpłytkowość krwi, nazywana również trombocytozą, spowodowana jest nadmierną liczbą płytek krwi. Może być ona symptomem stanu zapalnego, niedoboru żelaza, choroby alkoholowej, nadmiernego wysiłku fizycznego oraz przyjmowaniem niektórych leków. Objawy trombocytozy to: częste krwawienia z nosa, przewodu pokarmowego oraz dróg moczowych. Niekiedy może pojawiać się również stan podgorączkowy i zaburzenia widzenia. Nadpłytkowość krwi najczęściej leczy się aspiryną.
Nadpłytkowość krwi, nazywana również trombocytozą, spowodowana jest nadmierną liczbą płytek krwi. Może być ona symptomem stanu zapalnego, niedoboru żelaza, choroby alkoholowej, nadmiernego wysiłku fizycznego oraz przyjmowaniem niektórych leków. Objawy trombocytozy to: częste krwawienia z nosa, przewodu pokarmowego oraz dróg moczowych. Niekiedy może pojawiać się również stan podgorączkowy i zaburzenia widzenia. Nadpłytkowość krwi najczęściej leczy się aspiryną. Trombocyty (PLT), czyli płytki krwi, regulują procesy krzepnięcia krwi. U osób dorosłych ich norma wynosi 140-400 tys. na m3 krwi. Wśród najczęstszych schorzeń, związanych z nieprawidłową liczbą trombocytów, można wymienić: trombocytopenię, trombocytozę oraz trombastenię. Nadpłytkowość krwi – objawy Głównym objawem nadpłytkowości krwi są częste krwawienia z nosa, z przewodu pokarmowego oraz z dróg moczowych. Niekiedy symptomom tym mogą towarzyszyć częściowe niedowłady kończyn, napady padaczkowe, zaburzenia widzenia, uczucie drętwienia (najczęściej rąk, palców i ramion) oraz stany zapalne zębów. Ponadto przy nadpłytkowości może pojawiać się również: stan podgorączkowy, świąd skóry oraz niekontrolowana utrata masy ciała. Trombocytoza – przyczyny Przyczyny trombocytozy uzależnione są od rodzaju schorzenia. Wyróżnia się nadpłytkowosć samoistną (pierwotną) oraz nadpłytkowosć wtórną. Pierwsza z nich jest wynikiem mutacji genetycznej, w wyniku której dochodzi do nadprodukcji płytek krwi. Natomiast trombocytoza wtórna jest jednym z objawów stanów zapalnych, usunięcia śledziony, niedoboru żelaza, choroby nowotworowej, choroby alkoholowej, nadmiernego wysiłku fizycznego. Może się ona również pojawić u krwiodawców oraz u kobiet, przyjmujących tabletki antykoncepcyjne. Nadpłytkowość krwi – sposoby leczenia Leczenie trombocytozy polega na podawaniu aspiryny, w dawce nieprzekraczającej 100 mg na dobę. Niekiedy wdraża się również leczenie cytoredukcyjne, które polega na zmniejszeniu liczby płytek krwi poprzez podawanie preparatów przeciwzakrzepowych. Tego typu leczenie wdraża się u osób powyżej 60. roku życia, a także u osób, które mają za sobą epizody zakrzepowe i samoistne krwawienia.
Jedzenie mięsa – zagrożenia związane z chorobami oraz zalety produktów mięsnych
Mięso ma dużo dobrze przyswajalnego żelaza, pełnowartościowe białko oraz minerały, takie jak cynk i selen. Jedzenie zbyt dużej ilości czerwonego mięsa przyczynia się jednak do rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, cukrzycy, miażdżycy oraz niewydolności nerek. Mięsożercy częściej też chorują na nowotwory oraz zapalenie stawów. Mają oni wyższy wskaźnik testosteronu, co skutkuje większą agresją.
Mięso ma dużo dobrze przyswajalnego żelaza, pełnowartościowe białko oraz minerały, takie jak cynk i selen. Jedzenie zbyt dużej ilości czerwonego mięsa przyczynia się jednak do rozwoju chorób sercowo-naczyniowych, cukrzycy, miażdżycy oraz niewydolności nerek. Mięsożercy częściej też chorują na nowotwory oraz zapalenie stawów. Mają oni wyższy wskaźnik testosteronu, co skutkuje większą agresją. Wiele osób uważa, że jedzenie mięsa nie jest konieczne dla zdrowia człowieka. Wegetarianizm jest praktykowanym stylem żywienia od tysięcy lat. Dieta roślinna jest np. podstawą hinduskiej ajurwedy. Jedzenie czerwonego mięsa a choroby W badaniu z 2012 roku dotyczącym konsekwencji jedzenia mięsa wzięło udział prawie 24 tysiące osób. Wynikło z niego, że spożywanie czerwonego mięsa zwiększa ryzyko chorób sercowo-naczyniowych. Natomiast w innym badaniu pod kierownictwem Woon-Puay Koh'a okazało się, że osoby jedzące czerwone mięso o 40% częściej chorują na niewydolność nerek. Zgodnie z badaniem, ograniczenie jedzenia tego produktu do jednego posiłku w tygodniu zmniejszy ryzyko chorób nerek o 62%. Nie zauważono podobnych zależności pomiędzy tymi schorzeniami a jedzeniem drobiu, jajek czy serów. Dodatkowo jedzenie czerwonego mięsa zwiększa ryzyko miażdżycy, zawałów serca, cukrzycy (aż o 40%) oraz reumatoidalnego zapalenie stawów. Warto dodać, że w Polsce na jedną osobę przypada 47 kg czerwonego mięsa rocznie, co w przeliczeniu na każdy dzień wynosi 900 g. Według specjalistów do spraw żywienia, maksymalna ilość tego produktu powinna wynosić 210 g tygodniowo. Białko zwierzęce przyczyną nowotworów Zgodnie z badaniami naukowców z University of Southern California, u osób w średnim wieku, które regularnie jedzą białko pochodzenia zwierzęcego występuje czterokrotnie większe ryzyko na rozwój nowotworu niż u ludzi będący na diecie roślinnej. Jest to podobny wskaźnik zagrożenia jak w przypadku palaczy papierosów. Według naukowców, nawet niewielkie ograniczenie białka pochodzenia zwierzęcego może zmniejszyć ryzyko zachorowania na nowotwory o 20%. Tego typu badania powinny rzucić nowe światło na popularne wysokobiałkowe style żywienia, takie jak dieta Dukana czy dieta paleo. Kwas sjalowy zawarty w mięsie i nabiale dużym zagrożeniem dla zdrowia Kwas sjalowy (sialowy) służy przekazywaniu sygnałów między komórkami w organizmie zwierzęcym. W naturalnych warunkach nie jest wytwarzany przez organizm ludzki, jednak przedostaje się do niego wraz z pożywieniem (głównie mięsnym). Ten trujący składnik odkłada się w komórkach człowieka, co wywołuje stan zapalny okolicznych tkanek. Kwas sjalowy w największej ilości występuje w wołowinie, wieprzowinie i produktach mlecznych. Wzrost agresji wskutek jedzenie mięsa Częste jedzenie mięsa powoduje większą produkcję testosteronu. Badacze z Harvardu udowodnili, że istnieje silna zależność pomiędzy jedzeniem mięsa a występowaniem agresji. Szczególnie jedzenie produktów wołowych i wieprzowych skutkuje bardziej wrogim nastawieniem oraz dystansem do innych. Co więcej, mięsożercy częściej popierają wojnę oraz korzystanie z broni palnej. Jedzenie mięsa – korzyści Produkty odzwierzęce są jedynym naturalnym źródłem witaminy B12, która odpowiada za prawidłową pracę układu krwionośnego. Mięso (szczególnie czerwone) ma wysoką zawartość żelaza hemowego, które ma wchłanialność na poziomie 22%. Jedzenie tego składnika zapobiega więc niedokrwistości. Mięso zawiera też pełnowartościowe białko, które ma wszystkie aminokwasy niezbędne do prawidłowej pracy organizmu. Produkty odzwierzęce są też bogate w cynk i selen, które wzmacniają pracę układu krwionośnego oraz odpowiadają za kondycję włosów.
Skaza krwotoczna – czym jest? Hemofilia, czyli wrodzona i dziedziczna choroba krwi. Rodzaje, objawy i leczenie
Hemofilia jest jedną z najczęstszych skaz krwotocznych. Najczęstszą postacią jest hemofilia A. U osoby chorej występuje skłonność do powstawania dużych siniaków oraz wylewów do stawów i mięśni. Może dojść nawet do krwotoku w obrębie mózgu będącego zagrożeniem życia.
Hemofilia jest jedną z najczęstszych skaz krwotocznych. Najczęstszą postacią jest hemofilia A. U osoby chorej występuje skłonność do powstawania dużych siniaków oraz wylewów do stawów i mięśni. Może dojść nawet do krwotoku w obrębie mózgu będącego zagrożeniem życia. Skazy krwotoczne polegają na zaburzeniach krzepnięcia krwi. Można je podzielić na wrodzone oraz nabyte. Jedną z chorób wrodzonych jest hemofilia, której przyczyną są uwarunkowania genetyczne. Na czym polega skaza krwotoczna? Skaza krwotoczna jest wrodzoną lub nabytą skłonnością do intensywnych krwawień w obrębie różnych tkanek i narządów. Jej przyczyną są zaburzenia w procesie homeostazy krwi, który polega na utrzymywaniu krwi w naczyniach krwionośnych. Ze względu na rodzaj zaburzenia, który prowadzi do rozwoju choroby, wyróżnia się kilka rodzajów skaz krwotocznych: naczyniowe skazy krwotoczne, które objawiają się wybroczynami na skórze i błonach śluzowych, obfitymi krwawieniami z nosa, przedłużającymi się i nadmiernymi krwawieniami nawet po drobnych urazach, płytkowe skazy krwotoczne charakteryzujące się niedoborem trombocytów, czyli płytek krwi (objawy podobne jak przy skazach naczyniowych), osoczowe skazy krwotoczne polegające na braku lub niedoborze określonych czynników krzepnięcia krwi, które objawiają się nawracającymi domięśniowymi i dostawowymi wylewami krwi, złożone skazy krwotoczne, w których dochodzi do więcej niż jednego zaburzenia procesu homeostazy krwi. Hemofilia – czym jest i jakie są jej rodzaje? Hemofilia, nazywana inaczej krwawiączką, jest wrodzoną skazą krwotoczną. Za jej rozwój odpowiadają uwarunkowania genetyczne. Istotą choroby jest brak czynników krzepnięcia krwi. Wyróżnia się trzy rodzaje hemofilii: A, B i C. Hemofilia A jest najczęstszą postacią choroby. Uwarunkowana jest brakiem czynnika VIII krzepnięcia krwi. Objawy tej choroby występują wyłącznie u mężczyzn, natomiast jej nosicielkami są kobiety. Oznacza to, że matka będąca bezobjawowym nosicielem przekazuje chorobę swojemu potomstwu, ale hemofilia z objawami ujawni się tylko u synów. Hemofilia B jest skazą krwotoczną rozwijającą się na skutek braku czynnika IX krzepnięcia krwi, nazywanego również czynnikiem Christmasa. Podobnie jak hemofilia A, choroba przenoszona jest przez kobiety, ale ujawnia się jedynie u mężczyzn. Ten rodzaj skazy krwotocznej jest znacznie rzadziej spotykany niż hemofilia A. Trzecią, najrzadszą postacią jest hemofilia C, której przyczyną jest niedobór czynnika XI krzepnięcia krwi. Choroba ma przebieg objawowy zarówno u mężczyzn, jak też u kobiet. Hemofilia – jak się objawia? Podstawowym objawem hemofilii jest skłonność do powstawania siniaków o dużych rozmiarach i podskórnych krwiaków na skutek niewielkich urazów, które u zdrowych osób nie pozostawiłyby żadnego śladu. U chorych często występuje krwawienie z nosa. Objawami towarzyszącymi hemofilii są również wylewy do stawów kolanowych, skokowych oraz łokciowych, co prowadzi do powstawania obrzęków, ograniczenia ruchomości w stawie oraz silnego bólu. W konsekwencji powtarzających się wylewów do stawów dochodzi do ich zwyrodnienia i nieodwracalnego uszkodzenia. W niektórych przypadkach u chorych pojawiają się krwotoki wewnętrzne. Największym zagrożeniem są te występujące w okolicy mózgu i rdzenia kręgowego. Leczenie hemofilii polega na podawaniu osobie chorej brakującego czynnika krzepnięcia krwi w formie zastrzyku. Jest on wykonywany w przypadku urazu, krwawienia do stawu lub mięśnia, bólu lub obrzęku w określonej okolicy ciała oraz przy przedłużających się krwawieniach niezależnie od miejsca. U niektórych chorych na hemofilię konieczne jest przetoczenie krwi.
Badanie hemoglobiny: jakie są normy u kobiet, mężczyzn oraz u dzieci
Hemoglobina (Hb, HGB) jest białkiem, które odpowiada za transport tlenu z krwi do tkanek organizmu. Jej stężenie zależy od płci i wieku. Zbyt wysoki poziom Hb bywa wynikiem odwodnienia. Za niskie stężenie HGB często współwystępuje z anemią.
Hemoglobina (Hb, HGB) jest białkiem, które odpowiada za transport tlenu z krwi do tkanek organizmu. Jej stężenie zależy od płci i wieku. Zbyt wysoki poziom Hb bywa wynikiem odwodnienia. Za niskie stężenie HGB często współwystępuje z anemią. Hemoglobina to białko, które wchodzi w skład krwinek czerwonych (erytrocytów). Jej poziom zależy od płci i wieku. U kobiet może być niższy ze względu na utratę krwi podczas menstruacji. Stężenie tego białka oznacza się w ramach morfologii krwi. Funkcje hemoglobiny Hemoglobinę oznacza się skrótem HGB lub Hb. Odpowiada za przenoszenie tlenu z płuc do komórek organizmu. Hb jest zbudowana z dwóch par podjednostek białkowych. W każdej z nich znajduje się cząsteczka hemu, a w niej żelaza. Dzięki tej ostatniej tlen może być transportowany do tkanek. Rodzaje hemoglobiny Wyróżnia się następujące rodzaje hemoglobiny: HbA (HbA1) – prawidłowa hemoglobina u osób dorosłych, HbA2 – prawidłowa hemoglobina u dorosłych; stanowi około 1,5-3% ilości hemoglobiny całkowitej ; HbF – hemoglobina płodowa; HGB płodowa jest zastępowana normalną hemoglobiną po urodzeniu, może jednak pozostać we krwi w niewielkich ilościach – do 2% Hb całkowitej. Kiedy oznacza się poziom hemoglobiny? Badanie poziomu hemoglobiny jest wykonywane w trakcie badania krwi. Lekarze zlecają je profilaktycznie oraz w diagnostyce większości chorób. Krew do badania jest pobierana z żyły łokciowej bądź z opuszki palca. Jakie są normy hemoglobiny? Norma HGB dla kobiet mieści się w przedziale 11,5-15,5 g/dl. U kobiet w ciąży wynosi on 11,5-13,5 g/dl. Obniżony poziom hemoglobiny u ciężarnych zwykle nie powinien niepokoić, ponieważ nie wskazuje na nieprawidłowości. Norma Hb dla mężczyzn jest nieco wyższa i plasuje się w okolicach 14-18 g/dl. U dzieci norma to: 20 g/dl u noworodków, 10 g/dl u 3-miesięcznych niemowląt (tak niska wartość wynika z tego, że zapas hemoglobiny z życia płodowego kończy się, a szpik nie produkuje jeszcze wystarczającej ilości Hb), 11,5-11,8 g/dl u dzieci od 4. do 1.2 miesiąca życia, 13 g/dl po ukończeniu 12 miesięcy. W kontroli cukrzycy oznacza się też hemoglobinę glikowaną HbA1c. Dzięki niej można ocenić, czy choroba jest skutecznie leczona. Badanie wykonuje się raz na 3 miesiące. Wysokie stężenie HbA1c wskazuje na zwiększone ryzyko rozwinięcia się powikłań cukrzycy. Zbyt wysoki poziom hemoglobiny Poziom hemoglobiny, który przekracza normę może wynikać z nadkrwistości pierwotnej, zwanej też czerwienicą prawdziwą. Innym powodem jest nadkrwistość wtórna. Do tej grupy zaliczają się: nabyte i wrodzone serca, przewlekłe choroby płuc oraz nowotwory nerek. Zbyt wysokie stężenie HGB może być spowodowane odwodnieniem. Często jest ono skutkiem wymiotów, biegunek bądź obfitego pocenia się. Ilości hemoglobiny przekraczająca normę może wynikać z niedotlenienia, które pojawia się m.in. podczas wycieczek w wyższych partiach gór. Niedobory hemoglobiny Niedobór hemoglobiny może być skutkiem anemii z niedokrwistości. Poziom Hb obniża się też u osób, które są przemęczone bądź przewodnione. Niskie stężenie hemoglobiny może się objawiać pogorszeniem nastroju i koncentracji oraz zawrotami głowy. Występują też: przyspieszone bicie serca, bladość skóry i omdlenia. Libido może być obniżone. Pojawiają się też problemy z miesiączkowaniem. Niedobór HGB nie zawsze musi się jednak wiązać z chorobą. Może występować u kobiet, które miesiączkują bądź są przewlekle chore. Przyczyną niskiego poziomu hemoglobiny bywa też zaburzenie pracy szpiku kostnego bądź niedobór kwasu foliowego, żelaza lub witaminy B12.
Pasożyty ludzkie – przyczyny, objawy i sposoby leczenia zakażenia pasożytami
Ludzi najczęściej atakują pasożyty zwierzęce. Na zakażenie nimi szczególnie narażone są osoby, które posiadają psy lub koty. Do infekcji może też dość w wyniku zjedzenia brudnych owoców, surowych ryb, mięsa, a nawet kawioru. Ważna jest profilaktyka, która polega głównie na przestrzeganiu zasad higieny.
Ludzi najczęściej atakują pasożyty zwierzęce. Na zakażenie nimi szczególnie narażone są osoby, które posiadają psy lub koty. Do infekcji może też dość w wyniku zjedzenia brudnych owoców, surowych ryb, mięsa, a nawet kawioru. Ważna jest profilaktyka, która polega głównie na przestrzeganiu zasad higieny. Pasożyty powodują szereg przykrych dolegliwości. Może to być wzmożona podatność na przeziębienia, uporczywy kaszel, wysypka oraz swędzenie skóry. Kurację przeciwpasożytniczą prowadzi się pod okiem lekarza. W skrajnych przypadkach konieczne jest operacyjne pozbycie się intruza. Jakimi pasożytami najczęściej zarażają się ludzie? Pasożyty, które często atakują organizm ludzki mogą zagnieżdżać się wewnątrz lub na zewnątrz ciała człowieka, są to: obleńce: np. owsiki, włosienie i glisty, płazińce: np. przywry i tasiemce, pierwotniaki: np. lamblie, kleszcze, świerzbowce, wszy. Jak można zarazić się pasożytami? Najczęstszą przyczyną zakażeń pasożytniczych jest zjedzenie lub wypicie: surowej wieprzowiny - larwy włośnia krętego. niemytych warzyw i owoców – jaja glisty, surowych ryb i kawioru – tasiemiec, skażonej wody – płazińce. Do zarażenia może też dojść w czasie: kąpieli w naturalnych zbiornikach wodnych, kontaktu z kurami – świerzbowiec, zabawy ze zwierzętami domowymi – kotami wychodzącymi na zewnątrz i psami – tasiemiec, glista, świerzbowiec. Kontakt z drugim człowiekiem, który jest nosicielem oraz jego przedmiotami codziennego użytku, to duże prawdopodobieństwo zarażenia się: wszami, świerzbowcem i owsikami. Objawy zakażenia pasożytem Pasożyty bytujące na powierzchni ciała, takie jak świerzbowce i wszy, powodują najczęściej takie symptomy, jak: swędzenie i pieczenie, zaczerwienienie skóry wokół miejsca ukąszenia (kleszcze), widoczne gołym okiem „korytarze” tworzone pod skórą przez świerzbowce, szczególnie w okolicach pachwin. Pasożyty znajdujące się wewnątrz ciała, początkowo nie dają żadnych objawów. Jednak z czasem mogą powodować następujące dolegliwości: owsiki – uporczywe swędzenie w okolicy odbytu, glista, tasiemiec – gorączkę, kaszel, osłabienie, utratę masy ciała, świszczący oddech, w skrajnej fazie prowadzą do niedrożności jelit, a nawet śmierci, lamblia – bóle głowy i brzucha, bezsenność, bardzo nieprzyjemny zapach stolca, wysypkę. Ponadto obserwuje się również: spadek odporności – częste infekcje i przeziębienia, zapalenie zatok, bóle głowy, mdłości, uczucie chronicznego zmęczenia, gorączkę, sińce pod oczami, bladość skóry, pękające pięty, powiększone migdałki, rozdwajające się paznokcie, nadmierne wydzielanie śliny, apatię, depresję, rozdrażnienie, nadpobudliwość psychoruchową u dzieci, gazy, wzdęcia, zespół jelita drażliwego, śluzowaty stolec, nietolerancje pokarmowe, nadmierny apetyt lub jego brak, chudnięcie bez zmiany nawyków żywieniowych i stylu życia, problemy z pamięcią i koncentracją, alergie skórne, trądzik, białe plamy wokół ust, egzemę, swędzenie skóry, pogorszenie wzroku lub słuchu. Diagnostyka i leczenie chorób pasożytniczych W przypadku, gdy istnieje podejrzenie zakażenia pasożytami, warto wykonać badania. Są one przeprowadzane na próbkach kału, który jest pobierany w różnych odstępach czasu. W celu wykrycia pasożytów bada się też krew, jednak w ten sposób można wykryć jedynie zaawansowane stadia chorób pasożytniczych. Leczenie odbywa się pod kontrolą lekarza przepisanymi na receptę lekami przeciwpasożytniczymi. Domowe sposoby wspomagające terapię farmakologiczną to: jedzenie pestek dyni, picie naparów ziołowych, np. z goździków, szałwii, tymianku, oregano, piołunu. Profilaktyka przeciwpasożytnicza „Robaki” bytujące w organizmie mogą być przyczyną wielu utrudniających życie dolegliwości oraz poważnych schorzeń, np. artretyzmu, depresji, a nawet śmierci. Bardzo ważne jest przestrzeganie zasad higieny, częste mycie rąk (szczególnie po powrocie do domu i korzystaniu z toalety), zmienianie pościeli ręczników, mycie warzyw i owoców oraz kupowanie mięsa ze sprawdzonych źródeł. Właściciele zwierząt domowych powinni pamiętać o ich regularnym (raz na 2-3 miesiące) odrobaczaniu.
Zasada dziedziczenia określa, jaką grupę krwi będzie miało dziecko
To, jaką dziecko będzie miało grupę krwi w układzie AB0, zależy od grupy krwi jego rodziców. Zasada ta nosi nazwę praw Mendla.
To, jaką dziecko będzie miało grupę krwi w układzie AB0, zależy od grupy krwi jego rodziców. Zasada ta nosi nazwę praw Mendla. Jeszcze przed narodzinami, a nawet przed poczęciem dziecka można wytypować, jaką będzie miało grupę krwi. Taką możliwość dają prawa Mendla, mówiące że dziecko dziedziczy grupę krwi po swoich rodzicach. Grupa krwi dziecka, gdy rodzice mają taką samą grupę krwi Zatem jeśli matka i ojciec mają grupę krwi A, dziecko będzie miało grupę A lub 0. Gdy oboje rodziców ma grupę B, dziecko będzie miało także grupę B bądź 0. Grupa 0 u obojga rodziców sprawia, że dziecko na pewno będzie miało grupę 0, a jeśli i matka, i ojciec mają grupę AB, to malec będzie miał grupę A, B lub AB. Grupa krwi dziecka, gdy rodzice mają różne grupy krwi To, jaką grupę krwi będzie miało dziecko, da się powiedzieć także wówczas, gdy rodzice mają różne grupy krwi. Połączenie grup A i AB daje u dziecka grupę A, B, lub AB, podobnie jak połączenie grup B i AB. Jeden rodzic z grupą A i drugi z grupą B spłodzą dziecko z grupą krwi A, B, AB lub 0. Gdy jedno z rodziców ma grupę krwi 0, a drugie A, ich dziecko będzie miało grupę A lub 0. Analogicznie w połączeniu grup 0 oraz B – dziecko odziedziczy grupę 0 lub B. Inaczej sytuacja wygląda, gdy rodzice mają grupy krwi AB i 0, wówczas ich potomek będzie miał grupę krwi A lub B. Najwięcej Polaków ma grupę krwi A, bo aż 38%, grupę 0 niewiele mniej 36%, grupę B ma 18%, a grupę AB – zaledwie 8% społeczeństwa. Zdecydowanie przeważa czynnik Rh+ nad Rh– w stosunku 85% do 15%. Czy wiesz, że rodzaj sutków może wpływać na laktację? Sprawdź, jakie są rodzaje sutków kobiecych - płaskie i wklęsłe brodawki. Nie wiesz, czy podajesz swojemu dziecku odpowiednią ilość mleka? Dowiedz się, ile mleka wypija noworodek i jak powinno wyglądać jego karmienie. Twoje dziecko urodziło się przedwcześnie? Poznaj przebieg rozwoju wcześniaka i zobacz, jak się rozwija.
Czynniki krzepnięcia krwi – normy, funkcje
Czynniki krzepnięcia krwi są badane u pacjentów z zaburzeniami hemostazy, skazą krwotoczną czy też podejrzeniami wrodzonego zaburzenia krzepnięcia.
Czynniki krzepnięcia krwi są badane u pacjentów z zaburzeniami hemostazy, skazą krwotoczną czy też podejrzeniami wrodzonego zaburzenia krzepnięcia. Białka, stanowiące czynniki krzepnięcia krwi są niezbędne do tworzenia się skrzepów. Powstają w wątrobie i są transportowane w chwili zranienia do miejsca krwotoku. Czym są czynniki krzepnięcia krwi? Czynniki krzepnięcia krwi to grupy białek, które biorą udział w procesie gojenia ran. Są niezbędne do prawidłowego krzepnięcia. Ich nieprawidłowe stężenie może powodować niekontrolowane krwawienie, uszkodzenia naczyń krwionośnych lub przedłużenia procesu hamowania wypływu krwi z organizmu (taki proces nazywany jest hemostazą). Osoczowe czynniki krzepnięcia krwi: I – fibrynogen, II – protrombina, V – proakceleryna, VII – prokonwertyna, VIII – czynnik antyhemofilowy A, IX – czynnik antyhemofilowy B X – czynnik Stuarta – Prowera, XI – czynnik antyhemofilowy C XII – czynnik Hagemana, XIII – czynnik stabilizujący fibrynę. Badania czynników krzepnięcia krwi Osoba która chce zbadać czynniki krzepnięcia krwi w pierwszej kolejności powinna wykonać testy aPTT i INR. Badanie aPTT, inaczej czasu kaolinowo-kefalinowego, pozwala stwierdzić ewentualny niedobór czynnika VII lub witaminy K. Test INR, nazywany też czynnikiem oceniającym sprawność zewnątrzpochodnego układu aktywacji protrombiny, ocenia, jak szybko krzepnie krew. Jeśli te badania dadzą złe wyniki, zalecane jest badanie czynników krzepnięcia krwi, które pozwoli określić ich przyczyny. Nie trzeba być na czczo. Aby określić czynniki krzepnięcia krwi pobierana jest próbka krwi żyły znajdującej się w wewnętrznej części łokcia. Normy czynników krzepnięcia krwi Norma dla czynnika pierwszego, fibrynogenu, wynosi 1,5-3,5 grama na litr. Większe stężenia mogą występować u osób w podeszłym wieku i mających problemy z nadwagą. Pozostałe czynniki krzepnięcia krwi są przedstawiane w wartości procentowej normy: czynniki V, VI, IX, X, XI, XII – 70–130% normy, czynniki VIII – 50–150% normy, dla czynnika XIII nie ma określonej normy. Czynniki krzepnięcia krwi – niedobór a nadmiar Czynnik krzepnięcia krwi I - fibrynogen Niedobór fibrynogenu występuje u osób z: z zespołem rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, z ciężką chorobą wątroby, z chorobami genetycznymi np. wrodzoną afibrynogemią. Zbyt wysoka wartość pojawia się u pacjentów: z cukrzycą, palących, starszych, z miażdżycą tętnic, kobiet w ciąży, zatorem tętnicy płucnej, ze stanem zapalnym. Czynniki krzepnięcia krwi II, V i VII Czynnik II – jego niedobór może oznaczać niedobór witaminy K. Czynnik V – wartości poza normą oznaczają występowanie choroby genetycznej np. parahemofilii. Czynnik VII – niedobór oznacza choroby wątroby, zbyt małą ilość witaminy K w organizmie, zaś nadmiar występuje u osób starszych, kobiet w ciąży i mających problem z otyłością. Czynniki krzepnięcia krwi VIII, IX i X Czynnik VII – niedobór tego czynnika pojawia się w przebiegu chorób autoimmunizacyjnych, alergii na leki i hemofilii. Większe stężenie czynnika występuje u kobiet w ciąży, podczas ćwiczeń aerobowych i zakrzepicy żylnej. Czynnik IX – zmniejszona wartość oznacza choroby dziedziczne np. hemofilia typu B, niedobór witaminy K, choroby wątroby i zespół nefrytyczny. Stężenie czynnika IX rośnie z wiekiem i podczas stosowania środków antykoncepcyjnych. Czynnik X - niedobór czynnika może być spowodowany brakami witaminy K w organizmie, występowaniem szpiczaka mnogiego lub obniżeniem poziomu białek w wątrobie. Może powodować krwawienie z nosa jak i wylewy dostawne. Czynnik krzepnięcia XI, XII i XIII Czynnik XI – zmniejszona wartość oznacza dziedziczny jego niedobór. Czynnik XII – krąży w organizmie w postaci nieaktywnej. Czynnik XIII – jego niedobór może oznaczać choroby wątroby i ostrą białaczkę szpikową. Czynniki krzepnięcia krwi, a witamina K Czynniki krzepnięcia krwi II i VII wymagają odpowiedniego zaopatrzenia organizmu w witaminę K. Jej niedobór może powodować zaburzenia krzepnięcia krwi, problemy z gojeniem się ran i powstawanie krwotoków wewnętrznych. Może być przyczyną problemów z krzepliwością krwi. Zobacz, czym jeszcze skutkuje nadmiar płytek krwi. Po skaleczeniu ucieka ci duża ilość krwi? Zobacz, jakie badania krzepliwości krwi powinnaś wykonać i jak sprawdzić krzepliwość.
Mało energii i brak ochoty na seks – wykonaj badanie krwi na testosteron
Badanie krwi oznaczające poziom testosteronu powinien wykonać mężczyzna, który ma obniżone libido i brakuje mu energii do życia. Testosteron wpływa bowiem na zmiany nastroju i osłabienie. Jego poziom można oznaczyć za darmo lub w prywatnej placówce.
Badanie krwi oznaczające poziom testosteronu powinien wykonać mężczyzna, który ma obniżone libido i brakuje mu energii do życia. Testosteron wpływa bowiem na zmiany nastroju i osłabienie. Jego poziom można oznaczyć za darmo lub w prywatnej placówce. Testosteron u mężczyzny jest produkowany w większości w jądrach. Ilość wytwarzanego hormonu reguluje mózg. Testosteron osłabia działanie układu immunologicznego i wydzielanie przeciwciał. Dlatego mężczyźni ciężej przechodzą infekcje i choroby, takie jak depresja lub nowotwór. Za co odpowiada testosteron u mężczyzn? Testosteron odpowiada za rozwój męskich narządów płciowych i układu rozrodczego. Ma udział w kształtowaniu jąder, moszny, penisa, prostaty oraz pęcherzyków nasiennych. Testosteron odpowiada za cechy męskie, np. tembr głosu, owłosienie i muskulaturę. Od działania tego hormonu zależy też rozkład tłuszczu w ciele mężczyzny i masa oraz gęstość kości. Libido, wzwód i płodność mężczyzny jest zależna od działania testosteronu. Jego poziom wpływa na nastrój. Testosteron może wywoływać smutek i niechęć do podejmowania aktywności, także seksualnej. Stężenie testosteronu wpływa na chęć rywalizacji i dominacji u mężczyzny. Wysoki poziom hormonu może powodować agresję. U mężczyzn występuje mniejsze ryzyko osteoporozy niż u kobiet. Testosteron zwiększa bowiem przyswajalność wapnia. Wpływa też na mniejsze ryzyko pojawienia się anemii. W męskim szpiku jest za jego sprawą więcej krwinek czerwonych. Negatywne działanie testosteronu powoduje niższą odporność. Testosteron niszczy komórki odpornościowe. Badanie krwi na testosteron – kiedy je wykonać? Mężczyźni, u których przedłużają się objawy związane z gorszym samopoczuciem powinni wykonać badanie krwi. Testosteron może być u nich na zbyt niskim poziomie. Niepokojące symptomy to: ciągłe zmęczenie, brak energii do życia, bezsenność, zmniejszona aktywność seksualna i obniżone libido, osłabione mięśnie, zwiększona ilość tkanki tłuszczowej. Badanie krwi na testosteron może pomóc w diagnozowaniu następujących chorób: określeniu przyczyny niepłodności, zbadaniu przyczyn zaburzeń erekcji, znalezieniu przyczyn zbyt wczesnego lub zbyt późnego dojrzewania płciowego chłopców. Jak wykonywane jest badanie testosteronu we krwi? Badanie może być wykonywane w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia. W prywatnym gabinecie kosztuje około 30 złotych. Krew do badania stężenia testosteronu pobiera się z żyły łokciowej. Najlepiej wykonać je na czczo, czyli nie jeść minimum 8 godzin przed wizytą w laboratorium. Badanie dobrze jest zrobić rano. Wtedy poziom testosteronu we krwi jest najwyższy. Testosteron – norma i interpretacja badania Badanie krwi powinno wykazać od 8-12 nmol/l lub 2,3-3,4 ng/ml testosteronu. Norma tego hormonu może różnić się nieco u mężczyzn, którzy są bardzo aktywni seksualnie. Przekracza u nich 4 ng/ml. Niski poziom testosteronu może być wynikiem uszkodzenia jąder w wyniku infekcji wirusowej lub nadużywania alkoholu. Obniżone stężenie hormonu bywa skutkiem chorób przysadki lub podwzgórza. Występuje także w przebiegu bezpłodności bądź niewydolności jąder. Spadek testosteronu może być spowodowany chorobami genetycznymi, np. zespołem Kalmana, Klinefeltera lub Pradera-Williego. Stężenie hormonu powyżej normy może być objawem guza nadnerczy bądź jąder. Występuje ono też u mężczyzn przyjmujących sterydy albo androgeny. Młodzi chłopcy dojrzewający przedwcześnie także miewają za wysoki poziom testosteronu. Stężenie testosteronu maleje wraz z wiekiem. Wysoki poziom hormonu obserwuje się u mężczyzn do 25.-30. roku życia. Po tym czasie zmniejsza się o około 1 procent rocznie. Na zmniejszenie ilości testosteronu we krwi wpływają następujące choroby: cukrzyca, miażdżyca, zapalenie jąder. Także styl życia może mieć wpływ na jego stężenie. Niedobór testosteronu bywa spowodowany nadużywaniem alkoholu, dużą ilością stresu i paleniem papierosów. Pęknięte żyłki na oku mogą być oznaką stresu i zmęczenia. Co oznacza czerwona żyłka w oku? Czerwienica może być prawdziwa, wtórna i rzekoma. Czerwienica: przyczyny, objawy, leczenie. Chlorki odpowiadają za równowagę wodno-elektrolitową organizmu. Chlorki - norma, kiedy wykonać badanie i jak je interpretować?
Przyczyny i objawy niskiego poziomu hemoglobiny we krwi
Objawy niskiej hemoglobiny we krwi to anemia, senność, zaburzenia koncentracji, omdlenia. Przyczynami mogą być niedobory żelaza, witaminy B12 lub kwasu foliowego, ale także różnorakie zakażenia organizmu, oraz choroby nerek i nowotwory.
Objawy niskiej hemoglobiny we krwi to anemia, senność, zaburzenia koncentracji, omdlenia. Przyczynami mogą być niedobory żelaza, witaminy B12 lub kwasu foliowego, ale także różnorakie zakażenia organizmu, oraz choroby nerek i nowotwory. Hemoglobina jest białkiem, ważnym składnikiem czerwonych krwinek. Jest bogata w żelazo, a jej zadaniem jest dystrybucja tlenu do tkanek i narządów organizmu ludzkiego. Niski poziom hemoglobiny we krwi: objawy Osoba, u której występuje niedobór hemoglobiny we krwi, zwykle jest nienaturalnie blada, senna i chronicznie zmęczona. Często występują problemy z refleksem i koncentracją. Osoby z niedoborem hemoglobiny często mają też problemy z niskim apetytem. Ich skóra jest szorstka, a w kącikach ust pojawiają się zajady. Objawem tego niedoboru są również silne bóle głowy, pieczenie w jamie ustnej i przełyku, łamliwość włosów i paznokci, ból i pieczenie języka, a także zanik brodawek. Pojawia się niskie ciśnienie krwi, tachykardia, bóle zamostkowe. Często mamy do czynienia z wymiotami, nudnościami, ciemnym stolcem, biegunkami i bólami brzucha, dusznościami, a nawet omdleniami. Niski poziom hemoglobiny we krwi: przyczyny Niedobór hemoglobiny może sugerować występowanie poważnych schorzeń, jak niedokrwistość czy białaczka, dlatego konieczne jest poddanie się serii badań. Niedokrwistość, czyli anemia, jest skutkiem niedoboru żelaza w organizmie człowieka. Może wynikać również z niedoboru witaminy B12 lub kwasu foliowego. Przyczynami lekkiej niedokrwistości u kobiet mogą być obfite i częste miesiączki oraz w ciąża. Wpływ może mieć także dobrowolne oddawanie krwi. Niedobór żelaza i hemoglobiny może wskazywać na zaawansowaną przewlekłą chorobę nerek, niedokrwistość w przebiegu zakażeń bakteryjnych, grzybiczych i pasożytniczych. Występuje też u osób z chorobami autoimmunologicznymi i nowotworami złośliwymi. Przyczyną może być także nieprawidłowa budowa erytrocytów lub niedobór niektórych enzymów. Niedobór hemoglobiny może wskazywać również na nieprawidłowe funkcjonowanie szpiku kostnego. Należy poprosić lekarza o wykonanie markerów nowotworowych i innych sposobów diagnozowania raka szpiku. Niski poziom hemoglobiny we krwi: leczenie Niedobór hemoglobiny we krwi uzupełnia się samoistnie po usunięciu głównej przyczyny, która go powodowała. Jeśli przyczyną jest kuracja antyrakowa, po zakończeniu chemio- lub radioterapii poziom hemoglobiny powinien sam się uregulować. Również w przypadku krwotoków należy poczekać, aż organizm sam ureguluje jej poziom. Leczenie zachowawcze polega na jedzeniu posiłków zawierających żelazo, kwas foliowy i witaminę B12. Jest to mięso, głównie wołowe, orzechy, suszone morele i rodzynki, szpinak, pietruszka, jaja, ryby, rośliny strączkowe, wszystkie rodzaje warzyw i owoców. W celu zapobiegania niedoborom warto zdrowo się odżywiać, a także unikać kontaktu z produktami naftowymi, substancjami toksycznymi, chemikaliami i środkami owadobójczymi. Niedobór żelaza jest jednym z powodów obniżenia poziomu hemoglobiny. Poznaj przyczyny, objawy i leczenie niedoboru żelaza. Czujesz się ciągle zmęczona? Sprawdź, czy powinnaś zbadać MCHC, czyli średnie stężenie hemoglobiny w erytrocytach.
Objawy ostrej białaczki limfoblastycznej a objawy przewlekłej białaczki limfocytowej
Objawy ostrej białaczki limfoblastycznej są łatwiejsze do rozpoznania niż symptomy białaczki limfocytowej. Obie odmiany białaczki mają wiele wspólnych objawów, ale białaczka limfoblastyczna powoduje dodatkowo m.in. owrzodzenie błon śluzowych odpornych na leczenie.
Objawy ostrej białaczki limfoblastycznej są łatwiejsze do rozpoznania niż symptomy białaczki limfocytowej. Obie odmiany białaczki mają wiele wspólnych objawów, ale białaczka limfoblastyczna powoduje dodatkowo m.in. owrzodzenie błon śluzowych odpornych na leczenie. W obu odmianach białaczki różne są grupy ryzyka: na ostrą białaczkę limfoblastyczną przeważnie chorują dzieci od 2 do 4 lat, a na przewlekłą białaczkę limfocytową – osoby między 60 a 70 rokiem życia. W pierwszym przypadku ryzyko zachorowania maleje z wiekiem, a w drugim – rośnie z wiekiem. Objawy wspólne dla białaczki limfoblastycznej i białaczki limfocytowej Objawy ostrej białaczki limfoblastycznej i przewlekłej białaczki limfocytowej są w wielu punktach zbieżne. U chorych i na jedną, i na drugą odmianę białaczki występują: gorączka, osłabienie, uczucie zmęczenia, apatia, skaza krwotoczna – skłonność do siniaków, wybroczyny, krwawienie z błon śluzowych, bladość, powiększenie węzłów chłonnych, powiększenie śledziony i wątroby, częste infekcje i stany zapalne, męczliwość, brak apetytu i utrata wagi. Objawy charakterystyczne białaczki limfoblastycznej i białaczki limfocytowej Dla białaczki limfoblastycznej objawami typowymi są: bóle kostno-stawowe, owrzodzenie jamy ustnej, stany zapalne jamy ustnej, uszu, nosa i gardła odporne na leczenie, powiększenie jąder. Białaczka limfocytowa nie ma charakterystycznych symptomów, a rozpoznanie utrudnia fakt, że mogą one zostać łatwo pomylone z innymi schorzeniami dotykającymi przeważnie osoby starsze. Objawy ostrej białaczki limfoblastycznej również nie są typowe, ale pojawiają się nagle i utrzymują się, co skłania do przeprowadzenia badań krwi, dzięki czemu można zauważyć nieprawidłowości. Morfologia krwi jest pierwszym krokiem do uzyskania diagnozy w białaczce. Zazwyczaj rozpoznanie ostrej białaczki limfoblastycznej następuje po nie więcej niż 6 tygodniach. Te dwa rodzaje białaczki są często mylone. Białaczka limfoblastyczna i limfocytowa: przyczyny i grupy ryzyk. U dzieci pojawia się gwałtownie. Jakie są objawy ostrej białaczki szpikowej?
Badanie poziomu chlorków we krwi: kiedy je wykonać, normy, interpretacja
Poziom chlorków we krwi oznacza się zazwyczaj wraz z poziomem innych elektrolitów. Wskazaniem do badania są wymioty, zawroty i bóle głowy. Niski poziom chlorków może oznaczać nadczynność przytarczyc, a wysoki pojawia się w np. przebiegu biegunek.
Poziom chlorków we krwi oznacza się zazwyczaj wraz z poziomem innych elektrolitów. Wskazaniem do badania są wymioty, zawroty i bóle głowy. Niski poziom chlorków może oznaczać nadczynność przytarczyc, a wysoki pojawia się w np. przebiegu biegunek. Chlorki (CL) odpowiadają za równowagę wodno-elektrolitową organizmu. Ich stężenie oznacza się z próbki krwi pobranej z łokcia. Gdzie się znajdują i na co wpływają chlorki? Chlorki pierwiastków znajdują się w płynie pozakomórkowym, w większości w osoczu. Poziom pierwiastka zależy od dostarczania go w diecie oraz od utraty wraz z płynami i wydzielinami. Chlorki znajdziemy m.in. w słonych potrawach. Są wydalane ze łzami, potem, moczem oraz kałem. Chlorki wpływają na wydzielanie kwasu żołądkowego oraz na pobudliwość nerwowo-mięśniową. Kiedy wykonuje się badanie stężenia chlorków we krwi? Poziom chlorków we krwi oznacza się, kiedy istnieje prawdopodobieństwo zaburzeń gospodarki wodnej, np. odwodnienia. Stężenie CL bada się też w przypadku podejrzenia zmian w równowadze kwasowo-zasadowej. Zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej mogą być oznaką różnych chorób. Stężenie chlorków oznacza się też czasami do oceny ogólnego stanu zdrowia. Poziom elektrolitów bada się też w trakcie leczenia np. lekami moczopędnymi. Służy to ocenie tego, jak organizm pacjenta reaguje na leczenie. Oznaczenie CL może zapobiec kontunuowaniu leczenia przy pojawieniu się niepożądanych objawów. Jak bada się poziom chlorków we krwi? Krew do zbadania stężenia CL powinna być pobierana na czczo. Ostatni posiłek można zjeść najpóźniej 8 godzin przed pobraniem. Na poziom elektrolitów wpływa wiele czynników. Z tego powodu w ciągu 24 godzin przed badaniem najlepiej nie pić alkoholu, a także nie wykonywać intensywnego wysiłku fizycznego. Należy też powiadomić lekarza o przebytych ostatnio chorobach i przyjmowanych lekach. Chlorki - norma i interpretacja badania Stężenie chlorków we krwi powinno znajdować się w przedziale 95-105 mmol/l. Poziom powyżej normy to stan hiperchloremii. Może występować: przy ostrych biegunkach, w przebiegu których wydala się nadmierne ilości wody - także przez skórę, płuca i nerki, u osób z przetoką moczowodowo-jelitową, u chorych z przetoką żółciową lub trzustkową, w pierwotnej nadczynności przytarczyc, przy nadczynności przytarczyc, w chorobach obejmujących obniżenie stężenia białka we krwi, przy spożywaniu zbyt dużej ilości sodu, podczas stosowania inhibitorów anhydrazy węglanowej. Obniżony poziom chlorków we krwi, czyli hipochloremia, może być spowodowany: wymiotami, biegunkami, przewlekłą kwasicą oddechową. Pęknięte żyłki na oku mogą być oznaką stresu i zmęczenia. Co oznacza czerwona żyłka w oku? Czerwienica może być prawdziwa, wtórna i rzekoma. Czerwienica: przyczyny, objawy, leczenie. Przyczyą zaburzeń erekcji może być nieprawidłowypoziom testosteronu we krwi. Badanie krwi: testosteron i jego wpływ na zdrowie mężczyzny. Leukocyty w moczu u dziecka – kiedy ich poziom wskazuje na zakażenie układu moczowego?
Badanie czasu protrombinowego – sprawdź czy Twój układ krzepnięcia funkcjonuje prawidłowo
Określenie wartości czasu protrombinowego ma duże znaczenie u osób poddanych terapii doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi oraz w diagnostyce chorób wątroby.
Określenie wartości czasu protrombinowego ma duże znaczenie u osób poddanych terapii doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi oraz w diagnostyce chorób wątroby. Czas protrombinowy jest wskaźnikiem umożliwiającym określenie sprawności układu krzepnięcia. Służy ocenie aktywności czynników krzepnięcia krwi obecnych w osoczu. Badanie czasu protrombinowego ma zastosowanie u pacjentów poddanych terapii lekami przeciwzakrzepowymi. Czym jest czas protrombinowy Czas protrombinowy (PT) umożliwia określenie prawidłowości funkcjonowania zewnątrzpochodnego układu krzepnięcia. Jest to układ zależny od czynników krzepnięcia, które występują poza naczyniami krwionośnymi. Czas protrombinowy pozwala na ocenę aktywności pięciu czynników krzepnięcia, czyli czynnika II, V, VII, X oraz fibrynogenu. Metody wyrażania czasu protrombinowego Czas protrombinowy można wyrazić na kilka sposobów. Pierwszy z nich polega na wyrażeniu go w postaci różnicy w sekundach pomiędzy PT osoby poddanej badaniu i osocza kontrolnego. Druga metoda to przedstawienie czasu protrombinowego jako wskaźnik Quicka, czyli procentowy wskaźnik protrombinowy. Kolejnym ze sposobów jest wyrażenie PT za pomocą INR, czyli międzynarodowego współczynnika znormalizowanego. Wskaźnik INR INR należy do parametrów określanych w trakcie badania krzepliwości krwi. Wzrost wartości wskaźnika INR i wydłużenie czasu protrombinowego może wystąpić u pacjentów z niedoborem witaminy K, uszkodzeniem miąższu wątroby, wrodzonym niedoborem czynników krzepnięcia, na które wpływa PT oraz w przypadku zatrucia pochodnymi kumaryny obecnymi na przykład w trutkach na szczury. Wskazania do wykonania badania Podstawowym wskazaniem do wykonania badania czasu protrombinowego jest konieczność monitorowania układu krzepnięcia u pacjentów będących w trakcie terapii doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi – antykoagulantami. Prawidłowa wartość wskaźnika INR w trakcie leczenia powinna wynosić 2,0 – 3,5. Innym zastosowaniem badania jest diagnostyka chorób wątroby oraz wrodzonych bądź nabytych skaz krwotocznych. Normy badania PT Materiałem do oznaczenia czasu protrombinowego oraz INR jest krew żylna pobrana od pacjenta. Normy wyników badania czasu protrombinowego przedstawiają się w następujący sposób: Prawidłowa wartość czasu protrombinowego: 12 – 16 sekund Prawidłowa wartość współczynnika protrombinowego – INR: 0,85 – 1,5. Prawidłowa wartość wskaźnika protrombinowego: 70 – 30 procent. Wskaźnik INR a dawka leku przeciwzakrzepowego Określenie czasu krzepnięcia krwi przy pomocy współczynnika INR u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe umożliwia ustalenie odpowiedniej dawki leku. Wartość INR poniżej 2,0 informuje o nieprawidłowym zażywaniu lub za niskiej dawce leku. Wynik 2,0 – 3,0 określany jest zakresem terapeutycznym i świadczy o prawidłowo przebiegającej terapii. INR powyżej 5,0 sygnalizuje zwiększone ryzyko pojawienia się krwotoków i alarmuje o zbyt dużej dawce lub zbyt częstym przyjmowaniu leku. Zbyt małe stężenie żelaza we krwi pozwoli sprawdzić badanie ferrytyny. Zobacz, kiedy warto je przeprowadzić. Sprawdź, kiedy należy przeprowadzić badanie neutrofili. Zobacz, na czym polega badanie MCH, czyli średniej masy hemoglobiny w erytrocycie.
Monocyty - największe z białych krwinek. Jaką funkcję pełnią w organizmie?
Monocyty należą do grupy leukocytów (białych krwinek). Ich poziom określany jest w oparciu o morfologię krwi. Niewłaściwy poziom monocytów może oznaczać monocytopenię lub monocytozę.
Monocyty należą do grupy leukocytów (białych krwinek). Ich poziom określany jest w oparciu o morfologię krwi. Niewłaściwy poziom monocytów może oznaczać monocytopenię lub monocytozę. Leukocyty to krwinki białe. Są większe od erytrocytów i mają zdolność ruchu. Krwinki białe to podstawowy element układu odpornościowego. Czym są i jak zbudowane są monocyty? Monocyty to największe z białych krwinek (leukocytów). Powstają głównie w szpiku kostnym, niekiedy także w śledzionie. Komórki po wydostaniu się ze szpiku, utrzymują się we krwi przez 2-3 dni. Ich rozmiar wynosi średnio od 9-20µm, rzadziej osiągają do 40µm. Na ich budowę składa się: owalne lub nerkowate jądro, liczne mitochondria – miejsca, w których powstaje źródło energii komórki, aparat Golgiego – organellum, które służy modyfikacjom substancji produkowanych przez komórkę, cytoplazma. Dojrzałe monocyty, po przejściu z krwi do tkanek przekształcają się w makrofagi (tzw. komórki żerne). Niektóre monocyty mają cechy komórek macierzystych (posiadają równocześnie dwie zdolności) – potrafią dzielić się w inne populacje komórek krwi lub tkanek. Funkcje monocytów Monocyty mają zdolność migracji z układu krwionośnego. Oczyszczają krew z bakterii, komórek i obumarłych tkanek i zatrzymują rozrost komórek nowotworowych. Monocyty są odpowiedzialne za produkcję: interferonu – białka wytwarzanego i uwalnianego przez komórki ciała, jako odpowiedź na obecność patogenów, interleukinów – białek biorących udział w procesach krwiotwórczych i procesach układu odpornościowego (tworzeniu stanów zapalnych i przeciwzapalnych w organizmie), leukotrienów – lipidów związanych z układem odpornościowym. Choroby związane z nadmiarem i niedoborem monocytów Optymalna ilość wynosi 3-8% monocytów. Norma ta obowiązuje zarówno w przypadku dzieci, jak i dorosłych. Choroby związane z niedoborem lub nadmiarem monocytów we krwi to: Monocytopenia – jest formą leukocytopenii. Objawia się niskim poziomem (poniżej 3%) monocytów we krwi. Często towarzyszy aplazji szpiku kostnego oraz przyjmowaniu glikokortykosteroidów. Monocytoza – zbyt duża ilość monocytów (powyżej 8%). Czynniki sprzyjające rozwojowi monocytozy to m.in. zakażenie bakteryjne i gruźlicze (np. gruźlica), zakażenia pierwotniakami i nowotwory (np. ziarnica złośliwa). Wzrost monocytów często też związany jest z regeneracją organizmu po przebytych ostrych zakażeniach. ​ Czy wiesz, jak prawidłowo interpretować wyniki badania krwi na erytrocyty, czyli czerwone krwinki? Zobacz, prawidłowe wyniki. Białe krwinki oczyszczają krew z bakterii. A czy wiesz, co robią w organizmie czerwone krwinki, czyli erytrocyty i jakie pełnią funkcje? Gdy naczynia krwionośne są bardzo kruche, na ciele pojawiają się siniaki. Przeczytaj: samoistne siniaki na nogach i ich przyczyny.
Erytrocyty – czerwone ciałka krwi. Jaka jest ich rola w organizmie?
Erytrocyty to czerwone ciałka krwi (tzw. krwinki czerwone). Wytwarzane są gównie w szpiku kostnym. Erytrocyty transportują tlen do komórek i przenoszą dwutlenek węgla do płuc.
Erytrocyty to czerwone ciałka krwi (tzw. krwinki czerwone). Wytwarzane są gównie w szpiku kostnym. Erytrocyty transportują tlen do komórek i przenoszą dwutlenek węgla do płuc. Erytrocyt żyje we krwi około 120 dni. Podczas tego czasu przebywa blisko 483 km, cyrkulując w naczyniach krwionośnych. Funkcja i budowa erytrocytów Erytrocyty to składniki krwi. Są wytwarzane w szpiku kostnym lub w śledzionie (w życiu płodowym – ok. 3-7 miesiąca). Krwinki czerwone powstają z komórek macierzystych erytrocytów (tzw. erytroblastów). Mają okrągły kształt i są wklęsłe po obydwu stronach. Taka budowa umożliwia krwinkom odkształcanie się podczas przechodzenia przez wąskie naczynia włosowate. Średnica erytrocytów to około 6-9 µm. Po 100-120 dniach erytrocyty ulegają zniszczeniu w śledzionie (rzadziej w wątrobie). Organizm stale wytwarza nowe erytrocyty, które sukcesywnie zastępują krwinki uległe rozpadowi. W ciągu jednej minuty tworzy się około 120 mln erytrocytów. Liczba erytrocytów we krwi U mężczyzn w 1mm³ krwi znajduje się około 5,4 mln krwinek czerwonych, a u kobiet około 4,8 mln. Liczba czerwonych ciałek krwi może ulegać zmianie zależnie, np. od ciśnienia, jakie panuje w danym miejscu przebywania (np. w górach liczba erytrocytów wzrasta do 8 mln/mm³). Funkcje erytrocytów Główną funkcją erytrocytów jest transportowanie tlenu z płuc i przenoszenie go do tkanek. Wykonanie tego zadania jest możliwe dzięki hemoglobinie (czerwony barwnik krwi) zawartej w erytrocytach. Czerwone krwinki odpowiadają też za przenoszenie dwutlenku węgla z tkanek do płuc i utrzymywanie stałego pH krwi (prawidłowa wartość pH krwi waha się pomiędzy 7,35-7,45). Choroby związane z czerwonymi krwinkami Zaburzenia związane z czerwonymi krwinkami dotyczą niewłaściwego poziomu erytrocytów we krwi. Norma erytrocytów u kobiet wynosi – 3,5–5,2x106/µl, a u mężczyzn – 4,2–5,4x106/µl. Erytrocytopenia – niedobór erytrocytów (liczba czerwonych krwinek jest poniżej normy), Erytrocytoza (nazywana też czerwienicą prawdziwą) – nadmiar erytrocytów (liczba czerwonych krwinek przekracza normę). Dlaczego krew jest czerwona? Przyczyną czerwonego zabarwienia krwi jest hemoglobina. Substancja po połączeniu z tlenem w płucach ma kolor jasnoczerwony. Po przeniesieniu do go tkanek i narządów, przybiera odcień ciemnej czerwieni. Gdy naczynia krwionośne są bardzo kruche, na ciele pojawiają się siniaki. Przeczytaj: samoistne siniaki na nogach i ich przyczyny. Czy wiesz, jaką funkcję pełnią w organizmie białe krwinki? Przeczytaj: monocyty we krwi: budowa, funkcja, rozwój. Czy wiesz, jak prawidłowo interpretować wyniki badania krwi na erytrocyty, czyli czerwone krwinki? Zobacz, prawidłowe wyniki.
Badanie kariotypu: wykrywa choroby genetyczne i pomaga wskazać przyczyny bezpłodności
Badanie kariotypu wykonuje się głównie u kobiet w ciąży przy podejrzeniu chorób genetycznych płodu oraz u kobiet po poronieniach. Czasami badanie kariotypu przeprowadza się u obojga partnerów, szczególnie jeśli para długo i bezskutecznie stara się o dziecko.
Badanie kariotypu wykonuje się głównie u kobiet w ciąży przy podejrzeniu chorób genetycznych płodu oraz u kobiet po poronieniach. Czasami badanie kariotypu przeprowadza się u obojga partnerów, szczególnie jeśli para długo i bezskutecznie stara się o dziecko. Badanie kariotypu jest też nazywane badaniem cytogenetycznym. Do jego przeprowadzenia pobiera się krew z żyły odłokciowej. Badanie, poza lekkim ukłuciem przy pobieraniu krwi, jest bezbolesne i trwa tylko kilka minut. Kariotyp: co to jest? Kariotyp człowieka jest zestawem chromosomów, w których znajduje się DNA (kwas dezoksyrybonukleinowy). W DNA jest z kolei zakodowana informacja genetyczna o budowie ciała człowieka. Każda prawidłowo zbudowana ludzka komórka powinna zawierać 22 pary autosomów (chromosomów ciała) oraz 2 chromosomy płciowe. U kobiet będą to chromosomy XX, a u mężczyzn XY. Każdy zdrowy człowiek powinien więc mieć 46 chromosomów w jednej komórce ciała. Zmiany w obrazie kariotypu mogą być przyczyną chorób genetycznych, problemów z poczęciem dziecka i poronień. Kiedy wykonuje się badanie kariotypu? Celem badania kariotypu jest wykrycie ewentualnych aberracji chromosomowych, czyli zmian w strukturze lub liczbie chromosomów. Głównymi wskazaniami do przeprowadzenia badania kariotypu są: problemy z poczęciem dziecka, samoistne poronienia, ciąża zakończona porodem martwym, choroba genetyczna rodziców lub w rodzinie, podejrzenie zaburzeń chromosomów ciała, podejrzenie zaburzeń chromosomów płci, wady genetyczne płodu stwierdzone w innym badaniu, pierwotny zanik miesiączki (ustanie pracy jajników). Badanie kariotypu a niepłodność Aberracje chromosomowe mogą być przyczyną niepłodności u około 5 procent par. Może być to związane z nieprawidłowościami chromosomów płci (zespół Turnera u kobiet, zespół Klinefeltera u mężczyzn). Zdarzają się też zaburzenia chromosomów autosomowych, takie jak na przykład inwersja (odwrócenie) chromosomów lub ich duplikacja (pomnożenie). Aberracje mogą powodować zaburzenia w produkcji gamet, co prowadzi do bezpłodności. Badanie kariotypu pomaga stwierdzić, czy bezpłodność badanej pary ma podłoże genetyczne, czy też jest spowodowana innymi czynnikami. Kariotyp: badanie przy poronieniu Badanie cytogenetyczne powinno się wykonać każdym przypadku, gdy doszło do poronienia. Jeśli u kobiety pojawiają się tak zwane poronienia nawykowe, czyli występujące przynajmniej 3 razy z rzędu, istnieje duże prawdopodobieństwo aberracji chromosomowych. Jedną z takich aberracji może być zespół Turnera, czyli brak jednego chromosomu X. Aż 50% kobiet z tą chorobą genetyczną ma problemy z donoszeniem ciąży. Przyczyną poronień może być także translokacja, czyli przemieszczenie się fragmentu chromosomu w nieprawidłowe miejsce. Poznaj przyczyny mukowiscydozy, najczęstszej choroby genetycznej. Dystrofia mięśniowa to choroba dziedziczna o podłożu genetycznym. Dowiedz się o niej więcej. Zespół cri du chat, czyli kociego krzyku to rzadka choroba genetyczne. Zobacz, czym się objawia.
Hormon T3 odpowiada za prawidłową pracę tarczycy
Hormon T3 występuje w surowicy krwi, a jest wytwarzany przez tarczycę. Do jego najważniejszych funkcji należy zapewnienie prawidłowej pracy serca i układu nerwowego.
Hormon T3 występuje w surowicy krwi, a jest wytwarzany przez tarczycę. Do jego najważniejszych funkcji należy zapewnienie prawidłowej pracy serca i układu nerwowego. Hormon T3, czyli trójjodotyronina, jest jednym z dwóch najważniejszych hormonów wytwarzanych przez tarczycę (drugi to tyroksyna). Hormon T3 pobudza przemianę materii i zapewnia dobre samopoczucie. Zarówno niedobór, jak i nadmiar trójjodotyroniny prowadzą do zaburzeń pracy tarczycy (niedoczynności, nadczynności oraz jej chorób). Czym jest trójjodotyronina? Trójjodotyronina występuje w surowicy krwi, a jest wytwarzana w tarczycy oraz w jej tkankach obwodowych. Powstaje w wyniku przekształceń w innym hormonie, tyroksynie. Produkcję hormonu kontroluje przysadka mózgowa (gruczoł dokrewny) oraz podwzgórze (część międzymózgowia). Trójjodotyronina ma szczególne znaczenie w procesie wzrostu oraz kształtowaniu się ośrodkowego układu nerwowego. Właściwy poziom hormonu T3 na litr krwi waha się od 1,5 do 3,1 nanomoli (skrót: nmol). Funkcje hormonu T3 Hormon T3 wpływa na dobre samopoczucie. Trójjodotyronina pełni następujące funkcje: sprawia, że serce i układ krążenia pracują prawidłowo (od 60 do 100 skurczów serca na minutę), rozwija i pozwala na prawidłowe działanie układu nerwowego (reagowanie na bodźce, kontrola narządów wewnętrznych, zapamiętywanie, przyswajanie wiedzy, zdrowie psychiczne), jest odpowiedzialna za przemiany energetyczne zachodzące w organizmie (przemiana materii), odpowiada za rozwój układu kostnego (kształtowanie się szkieletu), prowadzi do rozkładu węglowodanów we krwi, pozwala na metabolizm tłuszczów i białek, reguluje poziom wody w organizmie (w ten sposób możliwe jest nawodnienie komórek ciała oraz powolna utrata płynów), stabilizuje siłę mięśniową, zapewnia prawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego (na przykład w procesie trawienia wpływa na perystaltykę jelit, czyli przesuwanie się pokarmu w przewodzie pokarmowym), odpowiada za sprawne działanie układu rozrodczego (produkcja plemników, możliwość zapłodnienia komórki jajowej), wpływa na pracę tarczycy i nerek. Badania poziomu trójjodotyroniny Badanie poziomu trójjodotyroniny we krwi jest istotne w diagnostyce zaburzeń pracy tarczycy, szczególnie jej nadczynności. Nadmiar hormonu T3 w organizmie jest pierwszym sygnałem nadczynności tego gruczołu. Dodatkowo lekarz powinien zlecić badanie FT3, czyli wolnej trójjodotyroniny. FT3 stanowi najaktywniejszą część hormonu T3, która jako jedyna oddziałuje na organizm. Jej prawidłowe stężenie we krwi powinno wynosić od 2,25 do 6 pmol (pikomoli). Nadmiar hormonów T3 skutkuje niepokojem i bezsennością Poziom hormonów T3 przekraczający 3,1 nanomoli na litr krwi może objawiać się: pobudzeniem i niepokojem, bezsennością, wypadaniem włosów, łamliwością paznokci, kołataniem serca, zaburzeniem miesiączkowania, potliwością, biegunką, nieuzasadnionym chudnięciem, wzrostem ciśnienia krwi, depresją. W przypadku zaobserwowania takich dolegliwości warto zgłosić się do lekarza i zrobić badanie poziomu hormonów T3 i FT3. Objawy mogą oznaczać niedoczynność lub nadczynność tarczycy.
Niedokrwistość, inaczej anemia spowodowana jest najczęściej niedoborem żelaza.. Mogą ją wywoływać także choroby przewlekłe i utrata krwi.
Niedokrwistość, inaczej anemia spowodowana jest najczęściej niedoborem żelaza.. Mogą ją wywoływać także choroby przewlekłe i utrata krwi. Najczęściej pojawiającą się odmianą anemii wśród pacjentów jest niedokrwistość spowodowana niedoborem żelaza. W większości cierpią na nią kobiety, które skarżą się na łamliwość i wypadanie włosów. Główną przyczyną anemii jest niedobór żelaza w organizmie. Może być spowodowana także brakiem witaminy B12. Towarzyszy również niektórych chorobom nowotworowym. Objawia się m.in. zmęczeniem, osłabieniem i brakiem koncentracji. Anemia – spowodowana nie tylko niedoborem żelaza Anemia wywołana utratą krwi – jej przyczyną są urazy i wypadki. W niektórych przypadkach pojawia się na skutek długotrwałej, utraty krwi. Anemia megaloblastyczna – związana jest z niedoborem witaminy B12 lub kwasu foliowego. Jej przyczyną może być niewłaściwa dieta, wegetarianizm, alkoholizm i niezrównoważona dieta. Anemia towarzysząca chorobom przewlekłym – uwidacznia się ona przy zakażeniach bakteryjnych, pasożytniczych i grzybiczych. Często towarzyszy również nowotworom złośliwym, chorobom autoimmunologicznym i infekcjom dróg moczowych. Anemia wywołana niedoborem żelaza – spowodowana utratą krwi, chorobami przewlekłymi oraz obfitymi miesiączkami. Związana jest także z ciążą i okresem dojrzewania. Leczenie anemii Jeśli anemia została wywołana przez utratę krwi jest ona leczona poprzez transfuzję (przetaczanie krwi). Gdy zaś niedokrwistość pojawiła się w związku z niedoborem żelaza, lekarz po przebadaniu powinien przepisać żelazo w formie najlepszej dla organizmu. Anemia związana z niedoborem witaminy B12 leczona jest poprzez zastrzyki. Chorym sugerowana również jest wtedy dieta obfitująca w mięsa, ryby, ostrygi, małże i mleko. Twój maluch ma sińce pod oczami? Zobacz, jakie są przyczyny podkrążonych oczu u dziecka. Anemia, choroby tarczycy, a może zwykłe przemęczenie? Dowiedz się, jakie są przyczyny podkrążonych oczu u dorosłych?
Hemofilia typu A, B, C, AHA, hemofilia rzekoma oraz ich przyczyny
Hemofilia to wspólna nazwa skaz krwotocznych, czyli skłonności do krwawień w obrębie tkanek, narządów i układów. Osoba chora na hemofilię łatwo dostaje siniaków, które są efektem krwawień podskórnych. Występują u niej także krwawienia do stawów i do mięśni, a także krwiomocz. W zależności od przyczyny wyróżnia się kilka rodzajów hemofilii.
Hemofilia to wspólna nazwa skaz krwotocznych, czyli skłonności do krwawień w obrębie tkanek, narządów i układów. Osoba chora na hemofilię łatwo dostaje siniaków, które są efektem krwawień podskórnych. Występują u niej także krwawienia do stawów i do mięśni, a także krwiomocz. W zależności od przyczyny wyróżnia się kilka rodzajów hemofilii. Przyczyny hemofilii typu A, B i C, a także hemofilii rzekomej są wrodzone. Hemofilia AHA jest chorobą nabytą. Hemofilia A i B, czyli hemofilia sprzężona z płcią Zarówno hemofilia typu A (klasyczna), jak i hemofilia typu B są wywołane mutacjami genów znajdujących się na chromosomie X. Chromosom ten ma swój odpowiednik u kobiet, natomiast u mężczyzn występuje pojedynczo. Hemofilia A i B ujawnia się z tego względu wyłącznie u mężczyzn, którzy odziedziczyli ten gen, oraz u kobiet, które odziedziczyły dwie jego kopie, znajdujące się na obu chromosomach. Kobiety mogą być nosicielkami genu hemofilii i przekazywać go dzieciom, ale choroba nie ujawni się, jeżeli gen nie występuje u nich podwójnie, na obu chromosomach. Hemofilia typu A nazywana jest klasyczną hemofilią. Spowodowana jest ona przez mutację w „locus” (miejscu na chromosomie) Xq28, która prowadzi do niedoboru VIII czynnika krzepnięcia krwi. Hemofilię typu B wywołuje mutacja w locus Xq27.1-q27.2 i niedobór czynnika IX krzepnięcia krwi, czyli tzw. czynnika Christmasa. Hemofilia C – niedobór czynnika Rosenthala Hemofilia typu C mutacja w locus 4q35, która wywołuje niedobór XI czynnika krzepnięcia krwi, zwanego czynnikiem Rosenthala. Zmutowany gen znajduje się na chromosomie, który nie jest chromosomem płciowym. Z tego względu ujawnienie się hemofilii typu C jest równie prawdopodobne u kobiet, jak i u mężczyzn. Choroba dziedziczona jest w sposób autosomalny recesywny: aby wystąpiła, oba allele genu muszą być recesywne. Hemofilia nabyta, czyli hemofilia AHA Hemofilia nabyta (AHA – „acquired haemophilia A”) to choroba autoimmunologiczna. Przyczyną występujących w jej przebiegu krwotoków jest nagłe pojawienie się autoprzeciwciał, które upośledzają działanie czynnika krzepnięcia VIII. Przeciwciała te pojawiają się często u osób cierpiących m.in. na chorobę nowotworową i reumatoidalne zapalenie stawów. Najczęstszymi objawami tego typu hemofilii są rozległe, samoistne oraz pourazowe uszkodzenia naczyń krwionośnych pod skórą, a także krwawienia błon śluzowych, najczęściej z dróg rodnych i narządów układu pokarmowego. Pierwszym objawem tej choroby najczęściej jest obfity krwotok, który może nawet doprowadzić do śmierci. Hemofilia rzekoma czyli choroba von Willebranda Choroba von Willebranda nazywana jest czasem hemofilią rzekomą. Ma ona podobne do hemofilii objawy: samoistne, długotrwałe krwawienia, ale inne są jej przyczyny. „Hemofilia rzekoma” spowodowana jest brakiem czynnika krzepnięcia (czynnika von Willebranda) w osoczu krwi. Czynnik ten odpowiada za przyleganie i łączenie się płytek krwi do uszkodzonej poprzez skaleczenie lub pęknięcie ściany naczynia. Choroba występuje zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, może mieć różne nasilenie. Choroba von Willebranda częściej rozpoznawana jest u kobiet, na podstawie obfitych, przedłużających się miesiączek.
Sposoby na obniżenie poziomu cukru we krwi: dieta i zmiana stylu życia
Zbyt wysokie stężenie glukozy we krwi (tzw. hiperglikemia) bywa wynikiem zaburzeń gospodarki węglowodanowej lub źle leczonej cukrzycy. Jego objawami mogą być m.in. senność, zwiększone pragnienie i nieprawidłowa praca serca. Poziom cukru można unormować domowymi sposobami lub za pomocą podawanej insuliny.
Zbyt wysokie stężenie glukozy we krwi (tzw. hiperglikemia) bywa wynikiem zaburzeń gospodarki węglowodanowej lub źle leczonej cukrzycy. Jego objawami mogą być m.in. senność, zwiększone pragnienie i nieprawidłowa praca serca. Poziom cukru można unormować domowymi sposobami lub za pomocą podawanej insuliny. Chorzy na cukrzycę typu 1. obniżają poziom cukru poprzez wstrzyknięcie sobie insuliny. O właściwy poziom cukru we krwi można też dbać na inne sposoby, m.in. dzięki diecie. Glukoza – co to jest Glukoza jest cukrem prostym, który dla wielu organizmów stanowi podstawowe źródło energii niezbędnej do prawidłowego przebiegu procesów metabolicznych. Źródłem glukozy są spożywane przez człowieka węglowodany, które przetwarzane są do postaci glukozy w przewodzie pokarmowym. Glukoza wchłaniana jest następnie z jelita cienkiego do krwi, a wraz z nią transportowana do komórek organizmu dostarczając im energii. Jeżeli wchłanianie glukozy jest zaburzone, gromadzi się ona we krwi, podczas gdy komórki organizmu pozostają „niedożywione”. Prowadzi to często do hiperglikemii, stanu, kiedy stężenie glukozy we krwi jest niebezpiecznie wysokie. Jaki jest prawidłowy poziom cukru na czczo U dorosłego, zdrowego człowieka prawidłowe stężenie cukru we krwi powinno na czczo wynosić mniej niż 100 mg/dl. O hiperglikemii można mówić wtedy, kiedy poziom cukru we krwi utrzymuje się przez dłuższy czas powyżej 100 mg/dl. Przy cukrzycy poziom cukru przekracza 200 mg/dl. Poziom cukru można zbadać podczas badań laboratoryjnych. Należy zgłosić się w tym celu na czczo na pobieranie krwi. Próbka krwi zostanie przeanalizowana i oznaczone zostanie stężenie glukozy w surowicy na czczo i jeśli jest taka potrzeba – po obciążeniu glukozą (czyli po spożyciu 75 mg glukozy). Szacunkowe badanie można też przeprowadzić samodzielnie za pomocą glukometru. Przyczyny i konsekwencje hiperglikemii i cukrzycy Hiperglikemia najczęściej ma podłoże genetyczne. Osoby, w których rodzinie były przypadki cukrzycy, mają do niej większe predyspozycje niż inni. Dodatkowe czynniki takie jak duża ilość żywności o wysokim indeksie glikemicznym w diecie, siedzący tryb życia, nadwaga, stres, zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia hiperglikemii. Zbyt wysokie stężenie glukozy we krwi występuje też często u kobiet w ciąży. Zaniedbana hiperglikemia, która utrzymuje się przez dłuższy czas, prowadzi do rozwoju cukrzycy i może powodować poważne zakłócenia w pracy nerek, skutkować uszkodzeniem nerwów i naczyń krwionośnych. Niekiedy prowadzi do utraty wzroku, śpiączki cukrzycowej, a nawet śmierci. Cukrzyca ciążowa może być przyczyną makrosomii, czyli zbyt dużej wagi urodzeniowej dziecka, co w konsekwencji może wywołać komplikacje okołoporodowe. Stąd tak ważne jest kontrolowanie poziomu glukozy we krwi i obniżanie go, kiedy zaczyna osiągać nieprawidłową wartość. Dieta, która obniży poziom cukru we krwi W diecie osób, które chcą obniżyć poziom cukru we krwi, powinno znajdować się pełnoziarniste pieczywo oraz makarony, a także kasze i otręby. Zawierają one witaminy z grupy B, które ułatwiają przemianę glukozy w energię. Warto również jeść dużo świeżych warzyw, które zawierają błonnik. Sprawia on, że cukry są trawione dłużej, a poziom glukozy we krwi wzrasta po posiłku stopniowo, a nie gwałtownie. Szczególnie zalecane są warzywa, takie jak: cykoria, kapusta, ogórki, cukinia, pomidory, seler, szczaw, brokuły, cebula oraz zielona papryka. Należy też wypijać ok. 2 litrów wody dziennie. Żeby utrzymać optymalny poziom cukru we krwi, należy unikać potraw o wysokim indeksie glikemicznym, np. kukurydzy i produktów z mąki kukurydzianej, a także płatków kukurydzianych, białej mąki (i pieczywa, które jest z niej upieczone), chipsów, smażonych ziemniaków, soków owocowych i słodzonych napojów. Wysoki indeks glikemiczny mają również czerwone warzywa po obróbce termicznej – zwłaszcza marchewka i buraki. Zmiana stylu życia pomaga obniżyć poziom cukru we krwi Ruch na świeżym powietrzu pomaga utrzymać prawidłową wagę ciała i obniżyć poziom cukru we krwi. Osobom, które cierpią na hiperglikemię, poleca się spacery i jazdę na rowerze. Przyczyną gwałtownego wzrostu poziomu cukru we krwi może być również silny stres. Aby utrzymać prawidłowy poziom cukru we krwi, należy nauczyć się konstruktywnie radzić sobie ze stresującymi sytuacjami. Czasem wystarczy wziąć w trudnym momencie 10 głębokich oddechów. Jeśli jednak reakcje danej osoby na stres są nieadekwatne lub stres w jej życiu jest nieunikniony (np. związany z wykonywaną pracą), powinna ona rozważyć psychoterapię lub trening radzenia sobie ze stresem. Takie działania przyniosą długotrwałe efekty. Zastrzyk z insuliny pozwala szybko obniżyć stężenie glukozy we krwi W przypadku, kiedy niefarmakologiczne sposoby obniżenia poziomu glukozy nie pomagają, podaje się insulinę. Zastrzyki insulinowe stanowią standardowe postępowanie u osób z cukrzycą typu 1. W przypadku cukrzycy typu 2. oprócz zastrzyków można stosować też tabletki insulinowe. Plan podawania insuliny zawsze ustalany jest przez lekarza. Czy biały cukier to biała śmierć? Czy sacharoza jest szkodliwa? Cukier z owoców brzmi niegroźnie. Czy jednak fruktoza jest zdrowa? Masz cukrzycę? Dowiedz się, jak używać dzienniczka samokontroli cukrzyka. Cukrzyca to groźna choroba. Dowiedz się więcej o powikłaniu cukrzycowym angiopatii cukrzycowej. Twoje dziecko może mieć cukrzycę? Kiedy pójść do lekarza z objawami cukrzycy u dzieci?
Nadmiar trombocytów, czyli płytek krwi – skutki i przyczyny
Za dużo płytek krwi, czyli tzw. nadpłytkowość, inaczej zwana trombocytozą lub trombocytemią, ma miejsce, gdy w badaniu morfologicznym ich liczba wynosi lub przekracza 450 000/ul. Prowadzi to do niebezpiecznych dla zdrowia i życia zaburzeń w funkcjonowaniu szpiku kostnego.
Za dużo płytek krwi, czyli tzw. nadpłytkowość, inaczej zwana trombocytozą lub trombocytemią, ma miejsce, gdy w badaniu morfologicznym ich liczba wynosi lub przekracza 450 000/ul. Prowadzi to do niebezpiecznych dla zdrowia i życia zaburzeń w funkcjonowaniu szpiku kostnego. Trombocyty, czyli płytki krwi (PLT), są najmniejszymi elementami morfotycznymi. Są odpowiedzialne m.in. za proces krzepnięcia. Płytki krwi powyżej normy – interpretacja wyników Pomiar zawartości płytek krwi dokonywany jest podczas standardowego badania morfologicznego. Prawidłowa ilość trombocytów wynosi 150000 do 400000/ul (150-400 K/ul). U mężczyzn zwykle jest ich więcej niż u kobiet. Wszelkie odchylenia tych wartości , zarówno w dolnej, jak i w górnej granicy, powodują zaburzenia funkcjonowania organizmu. W sytuacji, gdy płytki są na poziomie 450K/ul (450 000/ul) lub wyższym mówi się o trombocytozie, nadpłytkowości lub trombocytemii. Jeżeli ilość płytek spadnie poniżej 100K/ul (100 000/ul), ma miejsce trombocytopenia, zwana również małopłytkowością Zbyt mała ilość płytek krwi powoduje, że krew nie krzepnie. Przy najmniejszym urazie może dojść do zagrażającego życiu krwotoku zarówno wewnętrznego, jak i zewnętrznego. Za duża liczba trombocytów to zagrożenie polegające na nadmiernej krzepliwości niosącej za sobą ryzyko powstawania zatorów. Przyczyny i skutki nadmiaru płytek krwi Zwiększona liczba trombocytów, to często konsekwencja: nadmiernego wysiłku (przez około 15-30 minut, tzw. nadpłytkowość powysiłkowa), porodu, częstego oddawania krwi, niedoboru żelaza, choroby alkoholowej, usunięcia śledziony (splenektomii), urazów, oparzeń i zabiegów chirurgicznych, infekcji i przewlekłych zapaleń, np. w sarkoidozie czy reumatoidalnym zapaleniu stawów. Zdarza się, że trombocytoza zwiastuje poważne schorzenia, takie jak: choroby szpiku kostnego, trwający w organizmie proces nowotworowy, zaburzenia mieloproliferacyjne - MPDs (grupa czterech chorób szpiku kostnego, których nie da się wyleczyć, a można jedynie spowolnić ich postęp i złagodzić objawy; do chorób tych zaliczane są: nadpłytkowość samoistna, samoistne włóknienie szpiku, czerwienica prawdziwa, przewlekła białaczka szpikowa). Na parametry płytek krwi w badaniu morfologicznym wpływają niektóre leki. Aspiryna prowadzi do rozrzedzenia krwi – a tym samym zmniejszenia ilości płytek, natomiast desmopresyna (środek stosowany w przypadku skaz krwotocznych) może zafałszować wynik w kierunku ich zwiększonej liczby. Duża liczba trombocytów to zwiększone ryzyko powstawania zakrzepów naczyniowych, szczególnie po udarach, operacjach i krwotokach. Za dużo płytek krwi u dzieci i niemowląt Norma trombocytów u dzieci to 150-300 K/ul. Parametry trombocytów u nowo narodzonych dzieci często są podwyższone, jednak w przeważającej liczbie przypadków nie wynikają z poważnych zaburzeń czy chorób. Zdarza się, że nadpłytkowość obserwowana jest u wcześniaków o niskiej masie urodzeniowej. Co decyduje o krzepnięciu krwi? Dowiedz się więcej na temat czynników krzepnięcia krwi. Po skaleczeniu ucieka ci duża ilość krwi? Zobacz, jakie badania krzepliwości krwi powinnaś wykonać i jak sprawdzić krzepliwość.
Test potrójny w ciąży: badania, interpretacja i sprawdzalność wyników
Test potrójny polega na oznaczeniu poziomu alfa-fetoproteiny (AFP), wolnego estriolu (uE3) i gonadotropiny kosmówkowej (HCG). Jest wykonywany u kobiet w ciąży - pomaga wykryć m.in.zespół Downa lub zespół Edwardsa.
Test potrójny polega na oznaczeniu poziomu alfa-fetoproteiny (AFP), wolnego estriolu (uE3) i gonadotropiny kosmówkowej (HCG). Jest wykonywany u kobiet w ciąży - pomaga wykryć m.in.zespół Downa lub zespół Edwardsa. Test potrójny wykonuje się w drugim trymestrze ciąży. Można go zrobić od 14. do 20. tygodnia. Nie trzeba się do niego specjalnie przygotowywać – nie ma znaczenia, czy kobieta jest na czczo czy też nie. Badanie polega na pobraniu krwi z żyły łokciowej. Kiedy wykonuje się test potrójny? Test potrójny mogą wykonać kobiety, które nie zdążyły zrobić testu PAPP-A (badania prenatalnego określającego prawdopodobieństwo wystąpienia u dziecka zespołu Edwardsa, zespołu Downa lub zespołu Pateau) między 10. a 14. tygodniem ciąży. Przeprowadzenie testu jest też zalecane, gdy: w rodzinie pojawiały się już choroby genetyczne, kobieta urodziła wcześniej dziecko z wadą ośrodkowego układu nerwowego (np. wodogłowiem), z wadą genetyczną (np. z zespołem Downa) lub też z chorobą metaboliczną, kobieta ma więcej niż 35 lat. Jak interpretować wyniki testu potrójnego? Wyniki badań prenatalnych nie powinny być analizowane samodzielnie i tylko w oparciu o jeden test. Lekarz bierze pod uwagę wszystkie czynniki, które mogą wpływać na rezultat badania. Test potrójny może świadczyć o ryzyku pojawienia się u dziecka np. rozszczepu kręgosłupa. Przy tej chorobie, a także przy wrodzonym zespole nerczycowym i wytrzewieniu, poziom AFP ( alfa-fetoproteiny) we krwi przyszłej mamy zwiększa się kilkukrotnie. Poziom AFP wzrasta także w przypadku prawdopodobieństwa wystąpienia u dziecka wady cewy nerwowej. Jeśli badanie wskazuje na zespół Downa, AFP i estriol jest wyższy o 30% niż zakłada norma, a stężenie HCG rośnie aż o 100%. W zespole Edwardsa poziom wszystkich wskaźników obniża się. Dodatni wynik testu potrójnego nie wykazuje wszystkich możliwych wad płodu. Faktem jest, że jedynie niewielki odsetek kobiet, które uzyskały taki wynik ma dzieci z wymienionymi wyżej chorobami. Jeśli wyniki testu potrójnego są w normie, prawdopodobieństwo urodzenia się chorego dziecka jest bardzo niskie. Jeśli test potrójny jest dodatni, a ryzyko pojawienia się choroby jest większe niż 1:200, u ciężarnej wykonywana jest amniopunkcja. To inwazyjne badanie prenatalne, w którym pobiera się próbkę płynu owodniowego. Test potrójny wskazuje na większe ryzyko wystąpienia choroby u dziecka. Nie potwierdza natomiast istnienia chorób genetycznych. Sprawdzalność wyników testu potrójnego Dokładność testu potrójnego jest ściśle powiązane z wiekiem ciąży. Powinien on być określony bardzo dokładnie. W innym wypadku wyniki badania mogą być zaniżone lub zawyżone. Im wyższy wiek matki, tym większe jest ryzyko urodzenia się dziecka z zespołem Downa. U kobiet po 35. roku życia rezultat testu potrójnego bywa często fałszywie dodatni. Test potrójny ma czułość 66% w przypadku zespołu Downa i 60% - dla zespołu Edwardsa. W obu tych przypadkach precyzyjność testu zależy od wieku przyszłej mamy. Nie ma on natomiast wpływu na wynik testu w odniesieniu do wad ośrodkowego układu nerwowego. Testy laboratoryjne z krwi lub moczu dają 100% pewność odnośnie ciąży. Rodzaje testów ciążowych. Organizm kobiety jest płodny przez bardzo krótki czas. Testy owulacyjne pomogą zajść w ciążę. Cytomegalia to choroba zakaźna, wywołuje ją wirus cytomegalii. Cytomegalia groźna dla kobiet w ciąży i dzieci. Pary starające się o dziecko szukają różnych sposobów na to, żeby w końcu się udało. Najlepsza pozycja do zajścia w ciążę.
Leukocytoza, czyli nadmiar białych ciałek i limfocytoza, czyli nadmiar limfocytów we krwi
Leukocytoza, czyli nadmierna liczba białych krwinek (leukocytów), występuje przy wielu chorobach – od zwykłej grypy aż po nowotwory. Limfocyty to szczególny rodzaj leukocytów – ich poziom rośnie przy reakcji organizmu na infekcję.
Leukocytoza, czyli nadmierna liczba białych krwinek (leukocytów), występuje przy wielu chorobach – od zwykłej grypy aż po nowotwory. Limfocyty to szczególny rodzaj leukocytów – ich poziom rośnie przy reakcji organizmu na infekcję. Limfocyty są krwinkami białymi z grupy leukocytów. U rocznego dziecka limfocyty stanowią od 50 do 70 procent, natomiast u dorosłych od 15 do 40 procent wszystkich białych ciałek krwi. Limfocyty – czym są i za co odpowiadają Limfocyty, czyli krwinki białe, powstają w czerwonym szpiku kostnym, grasicy, śledzionie, węzłach chłonnych oraz grudkach błon śluzowych. W organizmie człowieka istnieją dwa rodzaje limfocytów: limfocyty T (grasicozależne) i limfocyty B (szpikozależne). Te pierwsze mają za zadanie eliminować wszelkiego typu wirusy i ciała obce. Z kolei limfocyty B odpowiadają za wytwarzanie przeciwciał odpornościowych. Dzięki działalności limfocytów organizm jest w stanie poradzić sobie z pojawiającymi się komórkami nowotworowymi oraz stanami zapalnymi. Limfocyty są więc „obrońcami” organizmu. Zwalczają choroby i podnoszą odporność. Naturalnym jest więc, że ich poziom rośnie w przypadku różnych chorób – w ten sposób organizm uruchamia reakcję obronną. Przyczyny nadmiaru limfocytów Nadmiar limfocytów w organizmie nazywa się limfocytozą (jedna z form leukocytozy) i może zostać wykryty poprzez badanie krwi. Leukocyty, czyli białe krwinki, dzielą się na: limfocyty, monocyty, neutrofile, eozynofile, bazofile. Poziom WBC (ogólną liczbę białych krwinek) bada się standardowo w badaniu morfologii krwi. Nie jest potrzebne specjalne skierowanie, badanie przeprowadza się na czczo. Norma dla liczby białych krwinek jest taka sama dla kobiet i mężczyzn i wynosi od 4,0 do 10 krwinek na nanolitr (jedną miliardową litra, 10 do (-9) litra). Wynik morfologii podawany jest często w tysiącach krwinek na milimetr sześcienny. Tak liczona norma białych krwinek wynosi 4 tys. – 10 tys. na mm3. Morfologia wskazuje też liczbę samych limfocytów. Na wyniku należy szukać oznaczenia LYMPH lub limfocyty. Norma wynosi 1,1-3,5 tys. na mikrolitr. Odrębnie podawane są też wartości dla limfocytów T i B. Norma limfocytów T wynosi od 0,77 do 2,68 tys/mikrolitr, a limfocytów B – od 0,06 do 0,66 tys./mikrolitr. Przyczyny nadmiaru limfocytów we krwi: stan zapalny (infekcja wirusowa lub bakteryjna), nowotwór krwi (białaczka, głównie limfocytowa), nowotwór układu limfatycznego (chłonnego), choroba autoimmunologiczna (organizm atakuje własne, zdrowe komórki). Zbyt duża liczba limfocytów (WBC powyżej 10,8) może świadczyć o bardzo różnych chorobach, nie należy więc ani lekceważyć wyniku, ani od razu wpadać w panikę. Zbyt wiele białych krwinek występuje zarówno w grypie, anginie i innych stanach zapalnych, chorobach zakaźnych (ospa wietrzna, świnka, różyczka), jak i w poważniejszych przypadkach. Nadmiar leukocytów Limfocyty to jednak tylko niektóre z obecnych w krwi białych krwinek (leukocytów). Leukocytoza (nadmiar białych krwinek) może wskazywać na: cukrzycę, łuszczycę, zaburzenia pracy tarczycy (na przykład choroba Hashimoto), białaczkę, stwardnienie rozsiane, AIDS, mononukleozę, gruźlicę, szpiczak mnogi, układowe zapalenie naczyń, i inne. Dokładniejsza diagnoza wymaga zbadania wymazu krwi, określenia wieku leukocytów. Objawy nadmiaru leukocytów Leukocytoza może nie dawać żadnych objawów. W wielu przypadkach nadmiar białych krwinek cechują następujące symptomy: osłabienie, senność, złe samopoczucie, potliwość, gorączka, krwotoki z nosa, żółtaczka, siniaki i stłuczenia pojawiające się bez przyczyny, bóle głowy, brzucha, pleców, kości i mięśni, zawroty głowy, problemy z widzeniem, zmniejszony apetyt, spadek masy ciała, problemy z oddychaniem, stany zapalne, duszności, lęk, rozdrażnienie i stany depresyjne. W przypadku zauważenia takich objawów, należy udać się do specjalisty. Leczenie nadmiaru białych krwinek Leczenie leukocytozy odbywa się na podstawie diagnozy specjalisty. Lekarz musi ustalić, co jest przyczyną nadmiaru krwinek białych w organizmie. W przypadku białaczki rozpoczyna się chemioterapię, która polega na przyjmowaniu leków antynowotworowych. W takiej sytuacji można też zastosować naświetlenia (radiologię) lub przeszczep szpiku kostnego. W leczeniu stanów zapalnych podaje się pacjentowi antybiotyki oraz tabletki przeciwzapalne. Pacjent, który zażywa sterydy, musi zrezygnować z przyjmowania tych substancji. Sterydy zwiększają produkcję limfocytów. Chorób autoimmunologicznych nie można całkowicie wyleczyć. Należy jedynie pracować nad złagodzeniem ich objawów. Osoby chore na stwardnienie rozsiane, Hashimoto lub cukrzycę muszą przyjmować leki, a także odpoczywać, stosować dietę bogatą nieprzetworzone produkty i ograniczać sytuacje stresowe. Limfocyty B to rodzaj leukocytów. Limfocyty B: badanie, norma, przyczyny nadmiaru i niedoboru. Badanie laboratoryjne krwi – normy dla kobiet i mężczyzn. Limfocyty B i T w badaniu krwi – jakie są normy? Białe krwinki są podstawowym elementem układu odpornościowego. Leukocyty, czyli krwinki białe – normy. Nadmiar leukocytów w moczu może być spowodowany zapaleniem dróg moczowych. Leukocyty w moczu: co oznaczają? Jakie choroby układu nerwowego zagrażają dzieciom? Zespoły dysrafii i zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.