Bilans zdrowotny dzieci i młodzieży – kiedy i dlaczego powinno się je robić?
Bilans zdrowia dziecka to bardzo ważne badania okresowe, które mogę wykryć ewentualne choroby i nieprawidłowości w rozwoju dziecka. Kiedy należy zgłosić się na bilans dziecka i jak się przygotować? Sprawdź, na czym dokładnie polega bilans zdrowotny i dlaczego jest taki ważny. Na czym polega bilans zdrowotny? Bilans zdrowotny to kompleksowe, okresowe badania zdrowia dziecka do 18 roku życia. Podczas badań lekarz ocenia rozwój fizyczny i psychiczny. Badane są takie cechy rozwoju jak wzrost, waga, wzrok słuch czy mowa, a także sprawność układu ruchu. Bardzo ważna jest również ocena stanu uzębienia, zarówno zębów mlecznych, jak i stałych. Bilans dziecka nie jest obowiązkowy, lecz jego wykonanie jest zalecane. Z kolei lekarz ma go obowiązek wykonać, jeśli rodzice dziecka zgłoszą się do niego z taką prośbą. Niestety rodzice niekiedy nie przywiązują wagi do regularnego badania swojej pociechy. Trzeba pamiętać, że badania okresowe to najlepszy sposób na wykrycie ewentualnych schorzeń czy nieprawidłowości w rozwoju dziecka. Kiedy należy zrobić bilans dziecka? Pierwszy bilans dziecka, tzw. bilans zerowy noworodka wykonuje się w ciągu pierwszych 4 dób od narodzin. W tym momencie sprawdza się czy dziecko nie ma jakiejś wady wrodzonej oraz czy nie nastąpiły czynniki podczas porodu, które mogą wpłynąć na dalszy rozwój dziecka. Następnie wykonywany jest bilans rocznego dziecka, należy się na niego zgłosić po zakończeniu 12 miesiąca życia. Kolejne badania okresowe wykonuje się w 2., 4., 6., 10., 14,. 16. i 18. roku życia. Badania w ramach bilansu zależą od wieku dziecka. Do 6 roku życia lekarze oceniają przede wszystkim rozwój psychoruchowy pacjenta, w czasie następnych bilansu zwracana jest również uwaga na rozwój płciowy. Jak przygotować się do bilansu? Podczas bilansu rodzic powinien mieć całą dokumentacje medyczną dziecka oraz książeczkę zdrowia. Warto również przygotować odpowiedzi na pytania dotyczące przebytych chorób oraz szczepień profilaktycznych, które padną podczas wizyty. Bilans zdrowotny dzieci i młodzieży - dlaczego warto je robić? Badania bilansowe dziecka to świetna profilaktyka, dzięki której można wykryć ewentualne schorzenia czy nieprawidłowości w rozwoju dziecka. Niestety jedynie około 70% bierze udział w profilaktycznych badaniach zdrowotnych. Rodzice zazwyczaj zapisują dzieci na bilans w pierwszych latach życia, wśród nastolatków jest to praktyka sporadyczna. To właśnie okres młodzieńczy jest najbardziej newralgiczny do kształtowania się wad postawy.
Badania profilaktyczne dla kobiet - jakie badania diagnostyczne powinna wykonywać każda kobieta?
Regularne badania profilaktyczne są bardzo ważne i powinny być na stałe wpisane do kalendarza każdej kobiety. To szansa na wczesne wykrycie wielu poważnych chorób, które mogą zagrażać naszemu zdrowiu i życiu. Rodzaj wykonywanych badań diagnostycznych zależny jest przede wszystkim od wieku - inna jest profilaktyka 20-latki, 40-latki czy 60-latki. W zestawienie uwzględnione są badania, które powinna wykonywać każda kobieta, bez względu na stan zdrowia. Nawet u pozornie zdrowej osoby mogą niepostrzeżenie rozwijać się bardzo groźne choroby. Profilaktyka i badania diagnostyczne powinny być podstawą u świadomej i dbającej o siebie kobiety. Badania profilaktyczne kobiet do 30 lat Częste badania: samobadanie piersi - jak najczęściej, minimum raz w miesiącu Badania wykonywane raz do roku: Badania ogólne: badanie krwi (morfologia, OB, glukoza), mocz ogólny Cytologia i badanie ginekologiczne Przegląd stomatologiczny Ogólne badanie u internisty: ciśnienie tętnicze, waga Badania wykonywane raz na kilka lat: Rtg klatki piersiowej - raz na 5 lat Badania krwi: tarczyca, lipogram - raz na 3-5 lat Badania profilaktyczne kobiet po 30 Profilaktyka, która była wykonywana przed 30 rokiem życia. Dodatkowo wykonujemy takie badania diagnostyczne, takie jak: USG piersi - raz na dwa lata USG ginekologiczne i jamy brzusznej - raz na 5 lat Kontrolne badanie wzroku - raz na 5 lat Badania profilaktyczne kobiet po 40 Wszystkie badania wykonywane przed 40 rokiem życia nadal kontynuujemy. A dodatkowo przeprowadzamy: USG piersi i mammografię - raz do roku EKG - co 2-3 lata Badanie kału - krew utajniona - raz na 2 lata USG ginekologiczne - raz na 2 lata Badanie okulistyczne - raz na 2 lata Badania przesiewowe w kierunku tarczycy - raz na 3 lata Endoskopię - raz na 5 lat Badanie dermatologiczne - kontrola pieprzyków i znamion Badania profilaktyczne kobiet po 50 Tak jak powyżej, wykonujemy wszystkie badania z grup: do 30 lat, od 30 i od 40 lat oraz szereg dodatkowych analiz. A dokładniej: USG jamy brzusznej - raz do roku EKG - raz do roku Badanie okulistyczne - raz w roku Badanie hormonów tarczy - co roku Poziom hormonów płciowych we krwi - raz na 5 lat Badanie densytometryczne - co 10 lat
Podwyższone TSH i za niskie TSH – normy tyreotropiny, znaczenie wyników, cena badania
Za około 20 złotych można skontrolować, czy tarczyca działa prawidłowo. Tyle kosztuje badanie TSH, czyli tyreotropiny – hormonu wydzielanego przez tarczycę. Nieprawidłowe wyniki mogą być efektem nadczynności lub niedoczynności tarczycy. Zwykle wskazówką do diagnozy są występujące objawy.
Za około 20 złotych można skontrolować, czy tarczyca działa prawidłowo. Tyle kosztuje badanie TSH, czyli tyreotropiny – hormonu wydzielanego przez tarczycę. Nieprawidłowe wyniki mogą być efektem nadczynności lub niedoczynności tarczycy. Zwykle wskazówką do diagnozy są występujące objawy. Tyreotropina (TSH) to obok tyroksyny i trójjodotyroniny podstawowy hormon wydzielany przez tarczycę. Hormony te są bardzo ważne dla działania organizmu. Podstawowym badaniem prawidłowości pracy tarczycy jest właśnie badanie TSH. Norma, znaczenie za niskiego i podwyższonego TSH Przyjmuje się, że norma TSH dla dorosłego zdrowego człowieka to od 0,23 do 4,0 (niekiedy do 5) mikrojednostek na mililitr krwi (µU/ml). Podczas interpretacji wyników badania TSH i innych badań krwi należy sugerować się zakresem referencyjnym stosowanym w laboratorium, w którym wykonywane było badanie. Normy dla kobiet w ciąży są inne w poszczególnych trymestrach. Tymczasowo TSH ponad normę mają osoby, które przeszły infekcje w ostatnim czasie. Podwyższone TSH może być też symptomem niedoczynności tarczycy. Niedoczynność tarczycy objawia się m.in. chronicznym zmęczeniem, przewlekłym uczuciem zimna, tyciem bez wyraźnej przyczyny i pogorszeniem nastroju oraz stanami depresyjnymi. Niskie TSH najczęściej bywa objawem nadczynności tarczycy. Symptomami nadczynności tego gruczołu są np. osłabienie, szybkie męczenie się, nadpotliwość, zwiększona wrażliwość na wysoką temperaturę, chudnięcie bez wyraźnej przyczyny i rozdrażnienie. Ostatecznej interpretacji wyników badania TSH powinien dokonać lekarz, biorąc pod uwagę występujące objawy i dane zebrane podczas wywiadu lekarskiego. Gdy TSH jest za wysokie lub zbyt niskie, zwykle zleca się wykonanie badań ft3 i ft4, czyli wolnej trójjodotyroniny i wolnej tyroksyny. Dopiero te wyniki w kontekście poziomu TSH pozwalają potwierdzić lub wykluczyć nadczynność lub niedoczynność tarczycy. Przebieg badania, jego cena i dostępność Badanie TSH i innych hormonów tarczycy można wykonać w każdym laboratorium. Przeprowadza się je na podstawie analizy próbki krwi żylnej. Próbkę należy pobrać przed południem, a osoba badana powinna być na czczo. Badanie TSH kosztuje około 20 złotych.
Jak zrobić wegańskie ruskie pierogi? - przepis na ruskie pierogi z tofu
Przygotowanie tradycyjnych dań w wersji wegańskiej nie jest skomplikowane ani bardziej czasochłonne. Bardzo ważne natomiast jest, by zastępować składniki pochodzenia zwierzęcego roślinnymi. W przypadku pierogów ruskich sprawa jest bardzo prosta. Twaróg zostaje zamieniony na tofu, reszta składników pozostaje ta sama.
Przygotowanie tradycyjnych dań w wersji wegańskiej nie jest skomplikowane ani bardziej czasochłonne. Bardzo ważne natomiast jest, by zastępować składniki pochodzenia zwierzęcego roślinnymi. W przypadku pierogów ruskich sprawa jest bardzo prosta. Twaróg zostaje zamieniony na tofu, reszta składników pozostaje ta sama. Aby tofu miało kwaskowaty posmak zbliżony do białego sera, należy dodać trochę wody spod ogórków kiszonych lub soku z cytryny. Innym, równie dobrym rozwiązaniem jest zakwaszenie go octem jabłkowym. Bardzo ważne jest, by dodawać kwaśny składnik bardzo oszczędnie, ponieważ może całkowicie zdominować smak całego farszu. Tajemnicą idealnie gładkiego ciasta pierogowego jest dodanie do mąki gorącej, ale nie wrzącej wody. Przepis na wegańskie ruskie pierogi z tofu Składniki na około 70-80 pierogów: 4 szklanki mąki pszennej, np. typ 450, pół szklanki mąki krupczatki, 1 łyżeczka soli, 1 – 1,5 szklanki gorącej wody. Składniki na farsz: 1 kg ziemniaków, 200 g tofu tofu naturalnego (może być silken tofu), 4-5 łyżek wody spod ogórków kiszonych, 3 duże białe cebule, szczypta soli, olej do smażenia i do gotowania pierogów. Pierogi ruskie znakomicie smakują udekorowane smażoną cebulką, dlatego możesz przygotować również zeszkloną na oleju cebulę z odrobiną sosu sojowego. Stopień trudności: łatwe Czas przygotowania: około 1-1,5 godziny Sposób przygotowania: Obierz i umyj ziemniaki, pokrój w kostkę i ugotuj w osolonym wrzątku. Usmaż cebulę na oleju, zdejmij z ognia, dodaj rozdrobnione w palcach lub widelcem tofu wymieszane z ogórkową wodą i solą, wymieszaj dokładnie. Dodaj jeszcze gorące odcedzone, rozgniecione tłuczkiem lub przeciśnięte przez praskę ziemniaki i wymieszaj. Odstaw do przestudzenia. Przygotuj ciasto: wysyp mąki na stolnicę lub blat, dodaj sól i wlej połowę wody. Mieszaj wszystko nożem lub widelcem, aby nie poparzyć dłoni. Sukcesywnie dodawaj wodę i monitoruj gęstość ciasta. Gdy wszystkie składniki się połączą i woda przestygnie wyrabiaj ciasto rękami do momentu aż będzie gładkie i plastyczne. Podziel je na cztery części. Jedną rozwałkuj a 3 pozostałe schowaj pod miseczką lub owiń folią spożywczą – dzięki temu nie wyschnie. Rozwałkowane ciasto pokrój nożem na kwadraty lub wykrawaj kształt pierogów szklanką. Nakładaj farsz i lep pierogi. Przygotuj duży garnek, wlej do niego około 2 litry wody, dodaj sól (około 1 łyżeczkę) i olej (około 1 łyżkę). Zagotuj wodę, wkładaj do niej pierogi partiami (po około 15 sztuk) i gotuj od momentu wypłynięcia przez około 5-6 minut. Odcedzaj wykładaj na talerz w taki sposób by się nie skleiły i lep oraz gotuj kolejne pierogi z pozostałych części ciasta. Smacznego!
Chromosomy – czym są, ile ich jest i za co odpowiadają?
Chromosomy są strukturami, kodującymi materiał genetyczny wewnątrz komórek. Odpowiadają one za usposobienie charakterologiczne człowieka, a także jego kolor włosów, oczu i wzrost. Ich budowa ma wpływ na predyspozycje do pewnych czynności, np. gry na instrumencie, a także na tendencję do różnych chorób.
Chromosomy są strukturami, kodującymi materiał genetyczny wewnątrz komórek. Odpowiadają one za usposobienie charakterologiczne człowieka, a także jego kolor włosów, oczu i wzrost. Ich budowa ma wpływ na predyspozycje do pewnych czynności, np. gry na instrumencie, a także na tendencję do różnych chorób. Zdrowy człowiek ma 46 chromosomów – 22 par autosomów oraz jedną parę chromosomów płciowych, które u kobiet oznaczane są literami XX, a u mężczyzn XY. Liczbę i rodzaj chromosomów określa się poprzez badanie kariotypu, które jest jednym z typów badań cytogenetycznych. Za co odpowiadają chromosomy? Chromosomy to struktury, które kodują materiał genetyczny w wewnątrz komórek. Swoim kształtem przypominają one literę X. Każda z 22 par chromosomów koduje geny, którym przypisana jest różna funkcja. Wśród najważniejszych chromosomów można wymienić: I parę chromosomów odpowiadającą m.in. za regulację wzrostu, zdolność rozmnażania komórkowego oraz przyswajanie aminokwasów. Najczęstsze mutacje związane w obrębie tych chromosomów to: choroba Alzheimera, choroba Parkinsona i zespół Wernera, III parę chromosomów, która odpowiada za hamowanie procesów rozmnażania komórkowego, naprawę uszkodzeń materiału genetycznego oraz za reakcję organizmu na zakażenia. Wśród chorób związanych z mutacją genów w obrębie chromosomu z tej pary, można wymienić: cukrzycę, autyzm oraz wrodzoną głuchotę, VIII parę chromosomów, które kodują geny, odpowiedzialne za produkcję: gonadoliberyny (odpowiedzialnej za płodność), tyreoglobuliny (odpowiedzialnej za prawidłowe funkcjonowanie tarczycy). W wyniku mutacji genetycznych w obrębie tego chromosomu dochodzi do takich chorób, jak: wrodzona niedoczynność tarczycy i zespół Wernera, XII parę chromosomów, które kodują geny, odpowiedzialne za prawidłowy proces krzepnięcia krwi oraz kurczliwość mięśni. Wśród chorób związanych z mutacją genów, kodowanych przez ten chromosom, można wymienić: fenyloketonurię, tyrozynemię oraz zespół kociowo-sutkowy, XX parę chromosomów, która odpowiada za kontrolowanie procesów podziału komórkowego oraz prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego. Mutacje w obrębie tych chromosomów mogą skutkować: nietolerancją glutenu, niedoczynnością przytarczyc, chorobą Hirschsprunga oraz zespół Alagille’a.
Mięsne potrawy świąteczne – przepisy na Boże Narodzenie: pieczeń rzymska i polędwiczki z sosem z gorgonzoli
Na bożonarodzeniowym stole, w przeciwieństwie do wieczerzy wigilijnej pojawiają się różne dania mięsne. Do wykwintnych i bardzo smacznych potraw świątecznych zalicza się m.in. kruche pieczenie oraz wieprzowe polędwiczki.
Na bożonarodzeniowym stole, w przeciwieństwie do wieczerzy wigilijnej pojawiają się różne dania mięsne. Do wykwintnych i bardzo smacznych potraw świątecznych zalicza się m.in. kruche pieczenie oraz wieprzowe polędwiczki. Wigilia jest wieczerzą, w trakcie której spożywa się wyłącznie postne, czyli bezmięsne dania. W Boże Narodzenie na stole pojawiają się rozmaite potrawy świąteczne, a wśród nich soczyste pieczenie z indyka, filetu z kurczaka lub schabu, pieczona kaczka oraz polędwiczki. Ich nieodłącznym elementem są smaczne sosy, np. pieczarkowy, sojowy, żurawinowy. Mięsne potrawy na święta – co warto przygotować? Święta Bożego Narodzenia są czasem, który dzieli się z bliskimi. W tradycji polskiej cała rodzina gromadzi się przy bogato zastawionym stole, na którym pojawiają się rozmaite potrawy świąteczne: bigos, pierogi, śledzie, sałatki oraz deserem. Na bożonarodzeniowym obiedzie nie może zabraknąć również dań mięsnych. Prawdziwą ucztą dla podniebienia są kruche i aromatyczne pieczenie. Można je przygotować na bazie schabu, indyka lub kurczaka. Zestawia się je niekiedy z warzywnymi, grzybowymi lub owocowymi sosami czy śliwkowymi powidłami. Smacznym, a zarazem efektownym daniem będą pieczone piersi z kaczki z dodatkiem pomarańczowo – imbirowego lub żurawinowego sosu. Doskonałą i wykwintną mięsną potrawą świąteczną są również polędwiczki, które można serwować w towarzystwie sosów, np. porowego, musztardowego czy z sera gorgonzoli. Dania mięsne najczęściej podaje się z pieczonymi lub gotowanymi ziemniakami, surówkami, np. z kapusty pekińskiej lub sałatkami na bazie rukoli i pomidorków koktajlowych. Przepis na pieczeń rzymską z indyka i z jajkiem Składniki: 500 g mielonego mięsa z indyka, 1 surowe jajko, 4 jaja ugotowane na twardo, 1 por, 2 ząbki czosnku, 2 łyżki posiekanej natki pietruszki, 1 łyżka oleju, 1 łyżka masła, 5 łyżek bułki tartej, 2 łyżeczki sosu sojowego, 2 łyżeczki chrzanu, ½ łyżeczki papryki w proszku, 1 łyżeczka musztardy, 1 łyżeczka kminku. Sposób przygotowania: Odetnij zielone liście pora. Białą i jasnozieloną część pora przekrój wzdłuż na pół. Pokrój por w półplasterki. Obierz czosnek, pokrój w kosteczkę. Wszystko zeszklij na oleju i maśle. Zeszklone warzywa wyłóż na deskę do krojenia. Drobno posiekaj z natką pietruszki. Wszystko dodaj do mielonego mięsa z indyka. Do mięsnej masy dodaj surowe jajko, tartą bułkę, chrzan, sos sojowy i paprykę. Całość dopraw świeżo zmielonym pieprzem i solą. Składniki dokładnie wyrabiaj ręką. Piekarnik nagrzej do 180 stopni Celsjusza. Formę keksową (długość około 25 cm) posmaruj tłuszczem i oprósz bułką tartą. Do formy wyłóż połowę masy mięsnej. Na środku ułóż ugotowane na twardo i ubrane jajka. Delikatnie wciśnij je w masę. Wyłóż resztę masy mięsnej, uformuj wzgórek. Wierzch potrawy posmaruj musztardą i obsyp kminkiem. Mięso wstaw do piekarnika. Piecz przez około 50 minut. Przepis na polędwiczki z sosem z sera gorgonzoli Składniki: 500 g polędwicy wieprzowej, 1 ząbek czosnku (starty na tarce z drobnymi oczkami), 70 g sera gorgonzola (opcjonalnie mozzarella), 10 suszonych pomidorów z oliwnej zalewy, 200 g szynki suszonej, np. parmeńskiej (pokrojonej), 3 łyżki oleju z suszonych pomidorów. Składniki na sos: 1 łyżka masła, 130 g sera gorgonzola. Sposób przygotowania: Polędwicę oczyść z włókien. Pokrój w poprzek na kawałki (ok. 1 cm). Mięso roztłucz tłuczkiem na cieńsze filety. Polędwiczki natrzyj czosnkiem, delikatnie oprósz solą i świeżo zmielonym pieprzem. Piekarnik nagrzej do 200 stopni. Na każdym filecie połóż kawałek suszonego pomidora i sera gorgonzoli. Zawiń w plasterki szynki parmeńskiej. Posmaruj olejem z suszonych pomidorów. Polędwiczki zwinięte w roladki ułóż na blaszce do pieczenia. Piecz przez około 15 minut. Przygotuj sos. Na patelni roztop masło. Dodaj ser gorgonzola i mieszaj, aż do roztopienia. Gotowym sosem polewaj polędwiczki przez podaniem. Smacznego!
Przepis na wegetariański pasztet warzywny w kolorach tęczy – oryginalny dodatek na stół wigilijny
Wegetariański pasztet pieczony przygotowuje się z 4 kolorowych mas warzywnych połączonych sosem beszamelowym. Do wykonania dania wykorzystuje się: zielony groszek, szpinak, ziemniaki, białą część pora, seler, marchew, pomarańczową paprykę a także buraki.
Wegetariański pasztet pieczony przygotowuje się z 4 kolorowych mas warzywnych połączonych sosem beszamelowym. Do wykonania dania wykorzystuje się: zielony groszek, szpinak, ziemniaki, białą część pora, seler, marchew, pomarańczową paprykę a także buraki. Pasztet z selera, pora, ziemniaków, groszku, szpinaku, marchwi i buraków wymaga wstępnego podgotowania warzyw. W czasie gotowania niektóre z nich mogą tracić soczysty kolor. Aby temu zapobiec, do buraków dodaje się odrobinę soku z cytryny, a do groszku – cukier. Kolorowy warzywny pasztet – przepis, krok po kroku Pasztet z warzyw wykonuje się na bazie sosu beszamelowego i ugotowanych warzyw. Gotowe danie można jeść bezpośrednio po upieczeniu bądź maczać w sosie zrobionym z kefiru zmiksowanego z rzodkiewką, rukolą i rzeżuchą. Potrzebujesz: formy do pieczenia pasztetu, sita, blendera, tarki o dużych oczkach, papieru do pieczenia, 3 średniej wielkości garnków, małego rondla. Składniki: 10 średniej wielkości marchewek, 5 małych buraków, 1 pomarańczowa papryka, 3 ziemniaki, 1 średniej wielkości seler, 2 pory, 1 szklanka zielonego groszku, 1 szklanka świeżego szpinaku, 2 szklanki mleka, 2 łyżki mąki pszennej, 2 łyżki masła roślinnego, 3 łyżki startego sera typu gruyere, 1 łyżka soku z cytryny, 4 jajka, szczypta gałki muszkatołowej. Czas przygotowania: około 2 h Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Wszystkie warzywa dokładnie umyj i obierz ze skóry. Paprykę piecz w piekarniku w temperaturze 180 stopni Celsjusza przez 15 minut. Marchew i buraki gotuj razem w małej ilości wody, aż będą miękkie (dodanie soku z cytryny spowoduje, że buraki nie stracą swojego intensywnego koloru). Do oddzielnego garnka włóż ziemniaki, seler oraz białe części porów i gotuj do miękkości. Szpinak umieść w sitku i oblej gorącą wodą. Groszek gotuj w lekko osolonej wodzie z dodatkiem cukru (aby nie stracił koloru) przez 10 minut. Do małego rondla dodaj masło oraz mąkę i smaż przez chwilę, energicznie mieszając. Dodaj mleko nie przestając mieszać i gotuj przez kilka minut, aby w sosie nie było żadnych grudek. Do rondla włóż starty ser, dopraw gałką muszkatołową i delikatnie wymieszaj. Sos beszamelowy podziel na 4 części i pozostaw do ostygnięcia. Do każdej partii sosu dodaj po 1 całym jajku i dokładnie wymieszaj. Upieczoną paprykę obierz ze skóry i zmiksuj ją z marchewką. W oddzielnym naczyniu zblenduj ugotowane buraki. Ziemniaki zmiksuj z porem i selerem, a groszek ze szpinakiem. Każdą z warzywnych mas lekko posól i dodaj po 1 łyżce sosu beszamelowego. Formę wyłóż papierem do pieczenia. Układaj w niej kolejno warzywne masy, zaczynając od zielonej, pomarańczowej i czerwonej, a kończąc na białej. Formę wstaw do większego naczynia i zalej je wodą (aby sięgała mniej więcej do połowy wysokości formy) i przykryj. Pasztet warzywny piecz w temperaturze 120 stopni Celsjusza przez 60 minut. Smacznego!
Obturacyjny bezdech senny – na czym polega i jakie są przyczyny choroby? Objawy występujące w nocy i w ciągu dnia
Bezdech senny polega na zaburzonym przepływie powietrza przez drogi oddechowe podczas snu. Jego przyczynami mogą być nieprawidłowości anatomiczne w obrębie górnego odcinka dróg oddechowych. Choroba częściej występuje u osób otyłych oraz z nieleczoną niedoczynnością tarczycy.
Bezdech senny polega na zaburzonym przepływie powietrza przez drogi oddechowe podczas snu. Jego przyczynami mogą być nieprawidłowości anatomiczne w obrębie górnego odcinka dróg oddechowych. Choroba częściej występuje u osób otyłych oraz z nieleczoną niedoczynnością tarczycy. Bezdech senny jest chorobą charakteryzującą się nawracającymi epizodami ograniczenia lub zatrzymania przepływu powietrza przez górny odcinek dróg oddechowych. U chorego występują objawy nocne, takie jak głośne chrapanie oraz dzienne – wzmożona senność i zmęczenie. Na czym polega bezdech senny? Obturacyjny bezdech senny jest chorobą, która polega na wielokrotnym i powtarzającym się występowaniu w trakcie snu epizodów zupełnego braku lub niewystarczającego przepływu powietrza przez odcinek górnych dróg oddechowych na poziomie gardła. Skutkiem tego jest pojawienie się u osoby chorej bezdechów oraz spłycenia oddychania. W trakcie trwania bezdechu dochodzi do wzmożonej pracy mięśni oddechowych, które dążą do zlikwidowania przeszkody w przepływie powietrza. Prowadzi to do szybkiego spadku poziomu tlenu i jednoczesnego wzrostu stężenia dwutlenku węgla. Konsekwencją jest podwyższenie się ciśnienia tętniczego krwi, przyspieszenie pracy serca i nagłe przebudzenie się osoby chorej, która często nie jest tego świadoma. Częste przebudzenia w trakcie snu powodują niewysypianie się, a wraz z tym wiele dolegliwości w ciągu dnia. Przyczyny i czynniki ryzyka obturacyjnego bezdechu sennego Przyczynami obturacyjnego bezdechu sennego mogą być nieprawidłowości w budowie górnych dróg oddechowych. Zalicza się do nich: skrzywioną przegrodę nosową, polipy, przerost migdałków podniebiennych oraz wrodzone nieprawidłowości w budowie żuchwy. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi choroby są: otyłość, palenie tytoniu, nadmierne spożycie alkoholu, nadużywanie środków nasennych i uspakajających, a także nieleczona niedoczynność tarczycy. U osób ze zdiagnozowanym bezdechem sennym częściej występują choroby układu krążenia oraz serca, takie jak: nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna mięśnia sercowego, zwał serca oraz udar mózgu. Objawy nocne i dzienne bezdechu sennego Objawy występujące u osób z obturacyjnych bezdechem sennym dzieli się na noce oraz dzienne. Symptomami towarzyszącymi chorym w ciągu nocy zalicza się: głośne i nieregularne chrapanie, nagłe przebudzenia w trakcie snu powodujące przerywany, niespokojny sen, którym towarzyszy przyspieszony oddech i uczucie braku powietrza, wzmożona potliwość podczas snu. Objawy dzienne bezdechu sennego są głównie wywoływane przez nieświadome przebudzenia się w ciągu nocy. U osoby chorej pojawiają się poranne bóle głowy, wzmożona senność, zaburzenia koncentracji, uwagi i pamięci, uczucie zmęczenia oraz nadmierna drażliwość i nerwowość. Jak leczyć obturacyjny bezdech senny? Sposób leczenia bezdechu sennego jest uzależniony od przyczyny choroby oraz stopnia nasilenia objawów. Osoby z rozpoznaną łagodną postacią obturacyjnego bezdechu sennego powinny zmodyfikować swój dotychczasowy styl życia w celu wyeliminowania czynników sprzyjających chorobie, czyli palenia tytoniu, picia alkoholu, przyjmowania leków nasennych oraz otyłości. Specjalistyczne leczenie należy wdrożyć w przypadku ciężkiej i umiarkowanej postaci choroby. Zastosowanie mają protezy powietrzne, które likwidują bezdechy, chrapanie i przywracają prawidłowy sen. Przy nieprawidłowościach w budowie dróg oddechowych konieczne jest leczenie operacyjne.
Badanie wzroku u dorosłych i dzieci – częstotliwość i ćwiczenia
Dzieci powinny robić badanie wzroku co rok, ponieważ w tym okresie łatwo o wady tego narządu. Dorosłym wskazane jest wykonywanie diagnostyki oka co 3 lata. Osoby z soczewkami kontaktowymi oraz szkłami korekcyjnymi powinni badać wzrok znacznie częściej. W przypadku chorowania na jaskrę wizyty należy powtarzać co 3 miesiące.
Dzieci powinny robić badanie wzroku co rok, ponieważ w tym okresie łatwo o wady tego narządu. Dorosłym wskazane jest wykonywanie diagnostyki oka co 3 lata. Osoby z soczewkami kontaktowymi oraz szkłami korekcyjnymi powinni badać wzrok znacznie częściej. W przypadku chorowania na jaskrę wizyty należy powtarzać co 3 miesiące. Oczy są bardzo wrażliwym i delikatnym narządem, który jest podatny na liczne bodźce. Należy mieć kontrolę nad aktualnym stanem swojego wzroku, ponieważ dzięki temu można zapobiec lub spowolnić rozwój wielu chorób, takich jak zaćma czy jaskra. Częstość badania oczu zależy od wieku i rodzaju schorzenia. Badanie wzroku u dzieci Okuliści zalecają, aby dziecko pierwszy raz zostało zbadane w wieku 3 lat. Określa się wtedy, czy rozwój oczu przebiega prawidłowo oraz czy nie wystąpiły żadne niepokojące objawy. Od tego czasu należy raz na rok monitorować wzrok u okulisty, ponieważ w tym etapie życia zmiany w oczach zachodzą bardzo szybko. Według badań przeprowadzonych przez National Eye Institute, ponad połowa studentów twierdzi, że ich gorsze wyniki w nauce są spowodowane problemem z widzeniem, który nie został zdiagnozowany wystarczająco wcześnie. W badaniu oczu sprawdza się takie elementy, jak: widzenie z bliska i daleka, właściwie rozwinięte widzenie obuoczne, prawidłowa akomodacja, koordynacja oko – ręka, widzenie peryferyjne, właściwe ruchy oczne. Badanie wzroku u młodzieży i dorosłych Osoby do 40. roku życia powinny przynajmniej raz na trzy lata wybrać się na kontrolną wizytę do okulisty. Jeśli w tym czasie odczuwają dolegliwości związane ze wzrokiem, powinny to zrobić wcześniej. Znacznie częściej do okulisty powinny chodzić osoby noszące soczewki kontaktowe oraz okulary korekcyjne. Młodzież w szkole ma łatwiej, ponieważ w szkołach są robione regularne wizyty kontrolne. Po 40. roku życia oko ludzkie jest bardziej narażone na wady, więc częstość badań wzroku należy zwiększyć do jednej w ciągu roku. Natomiast gdy choruje się na jaskrę, do okulisty należy wybierać się nawet co kilka miesięcy. Ćwiczenia wzroku poprawiają jakość widzenia Między wizytami u okulisty warto samemu zadbać o wzrok i wykonywać regularne ćwiczenia, które mogą znacznie poprawić jakość wzroku. Prostym treningiem jest skupianie punktu widzenia raz na obiekcie oddalonym, a raz na bliskim. Powtarzając tę czynność przez kilka minut, można zachować ostrość widzenia na dłużej. Innym ćwiczeniem jest powolny ruch gałek ocznych we wszystkich kierunkach, co przyczyni się do lepszej sprawności tego narządu.
Zapalenie opon mózgowych u dziecka – co wywołuje chorobę? Objawy i leczenie zapalenia opon mózgowych
Zapalenie opon mózgowych u dziecka objawia się m.in. gorączką, wymiotami, sztywnością karku oraz światłowstrętem. W większości przypadków chore dziecko wymaga leczenia szpitalnego.
Zapalenie opon mózgowych u dziecka objawia się m.in. gorączką, wymiotami, sztywnością karku oraz światłowstrętem. W większości przypadków chore dziecko wymaga leczenia szpitalnego. Zapalenie opon mózgowych u dziecka jest chorobą wywoływaną najczęściej przez wirusy lub bakterie. Polega na stanie zapalnym struktur otaczających mózg oraz rdzeń kręgowy. Leczenie choroby należy rozpocząć jak najszybciej, gdyż nieleczona może prowadzić do powikłań zagrażających życiu dziecka. Zapalenie opon mózgowych u dzieci – istota choroby i przyczyny jej rozwoju Zapalenie opon mózgowych u dzieci może być wywołane przez różne czynniki. Jedną z najczęstszych przyczyn choroby jest infekcja wirusowa. Patogenami odpowiadającymi za rozwój większości zachorowań są enterowirusy. Wirusowe zapalenie opon mózgowych może być również wynikiem zakażenia wirusem: odkleszczowego zapalenia mózgu, świnki, odry oraz grypy. Drugą przyczyną choroby u dzieci jest infekcja o podłożu bakteryjnym. Większość zakażeń wywoływana jest przez: meningokoki (inaczej dwoinki zapalenia opon mózgowo – rdzeniowych), pneumokoki (inaczej dwoinki zapalenia płuc) oraz pałeczkę hemofilną typu B (Haemophilus influenzae). Innymi bakteriami mogącymi prowadzić do zapalenia opon mózgowych u dzieci są: pałeczka okrężnicy (Escherichia coli), gronkowiec oraz bakteria odpowiadająca za boreliozę (Borrelia burgdorferi). Bakteryjne i wirusowe zapalenie opon mózgowych przenosi się drogą kropelkową od osoby chorej lub będącej bezobjawowym nosicielem choroby. Zainfekowana wydzielina z dróg oddechowych w postaci kropelek dostaje się do powietrza podczas kichania lub kasłania chorego. Do zakażenia może dojść również na drodze pokarmowej, poprzez bezpośredni kontakt, np. z zanieczyszczonym przedmiotem (m.in. ręcznikiem) lub na skutek korzystania z jednej szklanki czy sztućców. Zapalenie opon mózgowych może rozwinąć się w konsekwencji infekcji grzybiczej lub pasożytniczej. Niekiedy choroba jest następstwem przyjmowania leków, np. metotreksatu stosowanego w leczeniu nowotworów lub objawem innego schorzenia – guza mózgu, białaczki czy choroby układowej – sarkoidozy. Objawy zapalenia opon mózgowych u dziecka Objawy zapalenia opon mózgowych są zależne od wieku dziecka oraz przyczyny choroby. W przypadku wirusowego i bakteryjnego zapalenia u dziecka występują: bóle głowy, nudności, wymioty oraz gorączka. Wraz z rozwojem zapalenia pojawiają się charakterystyczne objawy neurologiczne, inaczej nazywane oponowymi. Zalicza się do nich: sztywność karku – u osoby chorej jest utrudnione lub niemożliwe przygięcie głowy w kierunku klatki piersiowej, objawy Kerniga – polegają na samoistnym zginaniu się nóg w stawie kolanowym i biodrowych przy próbie podniesienia się osoby chorej, objaw Brudzińskiego – polega na odruchowym zgięciu nóg w stawie kolanowym i/lub biodrowym przy próbie przygięcia głowy do klatki piersiowej lub po na środkową okolicę podbrzusza. Innymi objawami choroby są: złe samopoczucie, wzmożona senność, drażliwość, światłowstręt, napady drgawek oraz wybroczyny skórne. Wirusowe zapalenie opon mózgowych u dzieci cechuje się łagodniejszym przebiegiem niż choroba na tle bakteryjnym. Niemowlęta najbardziej narażone są na meningokokowe zapalenie opon mózgowych, któremu towarzyszą odmienne objawy niż u dzieci starszych, takie jak: brak apetytu, biegunka, żółtaczka, płaczliwość, plamy na skórze, odgięcie głowy do tyłu, pulsujące ciemiączko. Jak leczyć zapalenie opon mózgowych u dziecka? Leczenie zapalenia opon mózgowych u dziecka jest zależne od przyczyny jego rozwoju, jednak zazwyczaj konieczna jest hospitalizacja. W przypadku bakteryjnego zapalenia opon mózgowych leczenie opiera się na podawaniu antybiotyków oraz uzupełnianiu płynów, które są tracone w wyniku gorączki oraz wymiotów. Choroba o podłożu wirusowym nie poddaje się antybiotykoterapii, dlatego leczenie polega na zwalczaniu objawów choroby lekami przeciwbólowymi i obniżającymi temperaturę ciała.
Badania prenatalne – wady genetyczne i choroby metaboliczne, które mogą wykryć. Wskazania do ich przeprowadzenia
Badania prenatalne zalecane są wszystkim kobietom ciężarnym. Pozwalają na szybkie zdiagnozowanie ewentualnych nieprawidłowości w rozwoju dziecka. Wykrywają m.in. wady genetyczne dotyczące chromosomów oraz zaburzenia metaboliczne – fenyloketonurię i mukowiscydozę.
Badania prenatalne zalecane są wszystkim kobietom ciężarnym. Pozwalają na szybkie zdiagnozowanie ewentualnych nieprawidłowości w rozwoju dziecka. Wykrywają m.in. wady genetyczne dotyczące chromosomów oraz zaburzenia metaboliczne – fenyloketonurię i mukowiscydozę. Badania prenatalne wykonywane są w trakcie ciąży. Ich celem jest sprawdzenie, czy rozwój dziecka przebiega prawidłowo. W przypadku wykrycia pewnej wady genetycznej lub nieprawidłowości rozwojowej, możliwe jest rozpoczęcie leczenia natychmiastowo bądź bezpośrednio po urodzeniu dziecka. Badania prenatalne: jakie są wskazania do ich przeprowadzenia? Badania prenatalne przeprowadzane są u kobiet ciężarnych, które chcą upewnić się, że ich dziecko jest zdrowe. Wczesna informacja o ewentualnych wadach rozwojowych pozwala rodzicom przygotować się do zapewnienia dziecku szczególnej opieki. Diagnostyka prenatalna umożliwia również wdrożenie odpowiedniego leczenia jeszcze w trakcie ciąży lub natychmiast po narodzinach dziecka. Polskie Towarzystwo Ginekologiczne zaleca, by badania prenatalne były wykonywane u każdej kobiety ciężarnej bez względu na wiek oraz przebieg wcześniejszych ciąż. Szczególnymi wskazaniami do przeprowadzenia badań są: wiek kobiety ciężarnej powyżej 35. roku życia, rodzinne występowanie wady genetycznej, kobieta ciężarna, która wcześniej urodziła dziecko z określoną chorobą metaboliczną, genetyczną lub wadą ośrodkowego układu nerwowego. Badania prenatalne dzieli się na nieinwazyjne, które wykonywane są zawsze w pierwszej kolejności oraz inwazyjne – wskazane w przypadku, gdy lekarz na podstawie przeprowadzonych badań podejrzewa wystąpienie u dziecka określonej nieprawidłowości genetycznej lub rozwojowej. Jakie wady genetyczne mogą wykryć badania prenatalne? Podstawowym i obowiązkowym badaniem prenatalnym jest USG genetyczne przeprowadzane w I trymestrze ciąży. Umożliwia ono określenie ryzyka pojawienia się u płodu wad genetycznych zaliczanych do aberracji chromosomalnych. Zalicza się do nich: Zespół Downa – inaczej trisomia 21, jest najczęstszą wadą chromosomalną, która prowadzi do charakterystycznych zmian w wyglądzie zewnętrznym dziecka (spłaszczony profil twarzy, małe palce u dłoni, krótka czaszka i szyja, fałdy skórne na karku w okresie niemowlęcym). U dziecka często rozwija się zaćma, krótkowzroczność, wady serca. Zespół Edwardsa – inaczej trisomia 18. Charakteryzuje się niską wadą urodzeniową dziecka, małogłowiem, nienaturalnie małą żuchwą, szeroko rozstawionymi oczami oraz wystającą kością potyliczną. U dziecka występuje również deformacja kończyn. Zespół Patau – inaczej trisomia 13. Objawami choroby są: zdeformowane stopy, rozszczep wargi lub podniebienia, mała głowa, zniekształcenie lub całkowity brak nosa, małe oczy. Celem USG jest również wczesne wykrycie wad rozwojowych, które jest możliwe dzięki ocenie budowy zarodka i przebiegu jego rozwoju. Zalecanym nieinwazyjnym, rozszerzonym badaniem prenatalnym jest test PAPP-A, który składa się z USG genetycznego oraz testu podwójnego, czyli badania biochemicznego przeprowadzanego z krwi kobiety ciężarnej. Skuteczność testu wynosi około 90%. Badanie, podobnie jak USG, pozwala wykryć wady chromosomalne, ale z większą skutecznością. Ważną grupą badań są testy genetyczne nowej generacji, do których zalicza się test Nifty i Harmony. Ich przeprowadzenie umożliwia zdiagnozowanie aberracji chromosomalnych oraz zaburzeń dotyczących chromosomów płciowych, np. zespołu Turnera u dziewczynek oraz Kinefeltera u chłopców. Badania prenatalne: diagnostyka chorób metabolicznych Badania prenatalne umożliwiają wykrycie uwarunkowanych genetycznie chorób metabolicznych, takich jak fenyloketonuria oraz mukowiscydoza. Fenyloketonuria polega na niedoborze lub całkowitym braku enzymu – hydroksylazy fenyloalaniny. Skutkiem tego jest nadmierne gromadzenie się we krwi aminokwasu fenyloalaniny, a w konsekwencji uszkodzenie mózgu. Dziecko rodzi się z upośledzeniem umysłowym i ruchowym oraz tzw. bielactwem wrodzonym – ma jasną skórę, włosy oraz tęczówki oka. Mukowiscydoza objawia się zaburzeniami w układzie oddechowym, w którym pojawia się gęsty i lepki śluz utrudniający oddychanie i wywołujący stan zapalny. U dziecka występuje przewlekły kaszel, nawracające zapalenie oskrzeli i płuc oraz polipy nosa i przewlekłe zapalenie zatok. Dochodzi również do zmian w obrębie układu pokarmowego (choroby trzustki i wątroby).
Badanie cytologiczne, czyli profilaktyka i wczesne wykrycie raka szyjki macicy. W jaki sposób należy się przygotować?
Cytologia pozwala na ocenę komórek nabłonka pokrywającego szyjkę macicy. Jej celem jest wczesne rozpoznanie ewentualnych zmian przedrakowych lub nowotworu. Badanie należy powtarzać przynajmniej raz na 3 lata.
Cytologia pozwala na ocenę komórek nabłonka pokrywającego szyjkę macicy. Jej celem jest wczesne rozpoznanie ewentualnych zmian przedrakowych lub nowotworu. Badanie należy powtarzać przynajmniej raz na 3 lata. Cytologia jest badaniem profilaktycznym pozwalającym na wczesne wykrycie raka szyjki macicy. Choroba w początkowym stadium przebiega bezobjawowo, dlatego ważne jest systematyczne przeprowadzanie badania. Cytologię wykonuje lekarz ginekolog w specjalistycznym gabinecie. Na czym polega cytologia? Cytologia, inaczej badanie cytologiczne, jest metodą diagnostyczną wykorzystywaną w profilaktyce i rozpoznawaniu stanów przednowotworowych oraz raka szyjki macicy. Powinna być wykonana na specjalistycznym fotelu ginekologicznym przez lekarza – ginekologa. Cytologia polega na wprowadzeniu do pochwy wziernika w celu pobrania próbki zawierającej komórki złuszczonego nabłonka szyjki macicy. Pozwala to na wykrycie ewentualnych, patologicznych zmian w obrębie narządu rodnego kobiety. Rak szyjki macicy przez długi czas rozwija się bezobjawowo. Pierwsze objawy choroby pojawiają się dopiero w jej zaawansowanym stadium. Badanie cytologiczne pozwala na wczesne wykrycie zmian przedrakowych i rozpoczęcie leczenia. W trakcie cytologii możliwe jest również rozpoznanie infekcji dróg rodnych. Badanie cytologiczne jest bezbolesne i trwa do kilku minut. Można je wykonać w prywatnej placówce, ponosząc koszt 30-40 złotych lub korzystając z bezpłatnego rządowego programu profilaktyki i wczesnej diagnostyki raka szyjki macicy dla kobiet w przedziale wiekowym 25-59 lat. Jak przygotować się do cytologii? Cytologia jest badaniem, które nie wymaga długotrwałych przygotowań oraz wcześniejszego wykonania innych badań. Należy jednak dostosować się do kilku zasad, aby badanie było efektywne i skuteczne. Cytologię wykonuje się najpóźniej na 4 dni przed rozpoczęciem krwawienia miesięcznego oraz najwcześniej 2 dni po jego zakończeniu. Co najmniej dobę przed badaniem należy zrezygnować ze stosunków płciowych. Konieczne jest zaprzestanie stosowania preparatów dopochwowych oraz tamponów na 4 dni przed ustaloną datą badania cytologicznego. Kobieta planująca cytologię nie powinna: poddawać się pobieraniu posiewów z szyjki macicy oraz wykonywać badania ginekologicznego i przez pochwowego USG na dobę przed badaniem. W przypadku, gdy u kobiety rozwinął się stan zapalny narządu rodnego w pierwszej kolejności należy go wyleczyć, a dopiero po zakończeniu leczenia zgłosić się na cytologię. Systematyczne wykonywanie cytologii – jak często? Badanie cytologiczne powinno być wykonywane regularnie raz na 3 lata przez kobiety: poniżej 25. roku życia – najpóźniej po upływie 3 lat od rozpoczęcia aktywności seksualnej, w wieku powyżej 25 lat bez względu na to, czy rozpoczęła współżycie seksualne. W niektórych przypadkach lekarz ginekolog może zlecić wykonywanie cytologii raz w roku. Dotyczy to kobiet z grupy podwyższonego ryzyka wystąpienia raka szyjki macicy, które stwierdza się przy: zakażeniu wirusem HIV lub HPV, skłonności do powstawania nadżerek oraz wcześniejszym leczeniu dysplazji – stanu przedrakowego szyjki macicy. U kobiet ciężarnych cytologię przeprowadza się dwa razy: w pierwszym trymestrze (1-3 miesiąc ciąży) oraz w trzecim trymestrze (7-9 miesiąc ciąży). Jest to zupełnie bezpieczne badanie, nie wiążące się z ryzykiem powikłań dla ciąży.
Gastroskopia, czyli skuteczne rozpoznanie przyczyny krwawień z górnego odcinka przewodu pokarmowego
Gastroskopia przeprowadzana jest przy użyciu endoskopu, czyli rurki wprowadzanej do górnego odcinka przewodu pokarmowego: przełyku, żołądka i dwunastnicy. Umożliwia wykrycie źródła krwawień oraz zdiagnozowanie przyczyn dolegliwości, takich jak zgaga, bolesne połykanie i bóle nadbrzusza.
Gastroskopia przeprowadzana jest przy użyciu endoskopu, czyli rurki wprowadzanej do górnego odcinka przewodu pokarmowego: przełyku, żołądka i dwunastnicy. Umożliwia wykrycie źródła krwawień oraz zdiagnozowanie przyczyn dolegliwości, takich jak zgaga, bolesne połykanie i bóle nadbrzusza. Gastroskopia jest badaniem diagnostycznym górnego odcinka przewodu pokarmowego. Wykonuje się ją w przypadku podejrzewania chorób przełyku, żołądka lub dwunastnicy. Jednym z celów badania jest wykrycie źródła krwawienia z przewodu pokarmowego. Gastroskopia – na czym polega? Gastroskopia jest endoskopowym badaniem górnego odcinka przewodu pokarmowego, czyli przełyku, żołądka i dwunastnicy. Polega na wprowadzeniu przez jamę ustną do przewodu pokarmowego specjalnego endoskopu, który na końcu wyposażony jest w kamerkę umożliwiającą wyświetlenie na monitorze badanych narządów. Celem gastroskopii jest pobranie wycinków z błony śluzowej przewodu pokarmowego, które następnie zostają poddane ocenie histopatologicznej. Umożliwia to wykrycie ewentualnych zmian i chorób przełyku, żołądka lub dwunastnicy oraz określenie stopnia zaawansowania schorzenia. Gastroskopia może być przeprowadzana w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, jednak znieczulenie do tego badania nie jest obowiązkowo wymagane. W trakcie jej wykonywania badany ułożony jest na lewym boku, a górna połowa ciała powinna być lekko uniesiona. Endoskop o średnicy około 1 cm wprowadzany jest przez ustnik do jamy ustnej, a następnie przechodzi przez gardło i dostaje się do odcinka, który poddawany jest badaniu. Gastroskopia trwa od kilku do kilkunastu minut. Wskazania do przeprowadzenia gastroskopii Jednym z podstawowych wskazań do przeprowadzenia gastroskopii jest krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego. Wykonanie badania umożliwia wykrycie miejsca krwawienia. Do jego objawów zalicza się: krwiste wymioty – ich źródłem jest najczęściej krwawienie z przełyku lub masywne krwotoki z żołądka, fusowate wymioty – swoim wyglądem przypominają fusy od kawy, smoliste, czarne stolce, niedokrwistość, bladość skóry, bóle i zawroty głowy oraz mroczki przed oczami – występują przy znacznej ilości utraconej krwi. Krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego może być spowodowane licznymi chorobami. Wśród nich wymienia się: chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, owrzodzenie przełyku, nowotwory żołądka lub przełyku, tętniak w aorcie oraz krwotoczne zapalenie błony śluzowej żołądka. Innymi wskazaniami do przeprowadzenia gastroskopii są: trudności w połykaniu, zgaga, nawracające wymioty, częste bóle nadbrzusza, nagła utrata masy ciała o nieznanej przyczynie. Jak przygotować się do gastroskopii? Przed zakwalifikowaniem pacjenta do gastroskopii lekarz prowadzący przeprowadza szczegółowy wywiad lekarski, badanie fizykalne oraz laboratoryjne (m.in. morfologia). Na co najmniej 8 godzin przed badaniem nie należy nic pić oraz jeść, natomiast na 4 godziny przed przeciwwskazane jest również palenie papierosów oraz żucie gumy. Osoby, które stale przyjmują leki, np. związane z nadciśnieniem tętniczym czy chorobami serca mogą zażyć normalną dawkę preparatu i popić ją niewielką ilością wody. W przypadku zażywania leków obniżających krzepliwość krwi konieczne jest ich odstawienie i zastosowanie zamiennika, ale tylko po uprzedniej konsultacji z lekarzem.
Badanie hemoglobiny: jakie są normy u kobiet, mężczyzn oraz u dzieci
Hemoglobina (Hb, HGB) jest białkiem, które odpowiada za transport tlenu z krwi do tkanek organizmu. Jej stężenie zależy od płci i wieku. Zbyt wysoki poziom Hb bywa wynikiem odwodnienia. Za niskie stężenie HGB często współwystępuje z anemią.
Hemoglobina (Hb, HGB) jest białkiem, które odpowiada za transport tlenu z krwi do tkanek organizmu. Jej stężenie zależy od płci i wieku. Zbyt wysoki poziom Hb bywa wynikiem odwodnienia. Za niskie stężenie HGB często współwystępuje z anemią. Hemoglobina to białko, które wchodzi w skład krwinek czerwonych (erytrocytów). Jej poziom zależy od płci i wieku. U kobiet może być niższy ze względu na utratę krwi podczas menstruacji. Stężenie tego białka oznacza się w ramach morfologii krwi. Funkcje hemoglobiny Hemoglobinę oznacza się skrótem HGB lub Hb. Odpowiada za przenoszenie tlenu z płuc do komórek organizmu. Hb jest zbudowana z dwóch par podjednostek białkowych. W każdej z nich znajduje się cząsteczka hemu, a w niej żelaza. Dzięki tej ostatniej tlen może być transportowany do tkanek. Rodzaje hemoglobiny Wyróżnia się następujące rodzaje hemoglobiny: HbA (HbA1) – prawidłowa hemoglobina u osób dorosłych, HbA2 – prawidłowa hemoglobina u dorosłych; stanowi około 1,5-3% ilości hemoglobiny całkowitej ; HbF – hemoglobina płodowa; HGB płodowa jest zastępowana normalną hemoglobiną po urodzeniu, może jednak pozostać we krwi w niewielkich ilościach – do 2% Hb całkowitej. Kiedy oznacza się poziom hemoglobiny? Badanie poziomu hemoglobiny jest wykonywane w trakcie badania krwi. Lekarze zlecają je profilaktycznie oraz w diagnostyce większości chorób. Krew do badania jest pobierana z żyły łokciowej bądź z opuszki palca. Jakie są normy hemoglobiny? Norma HGB dla kobiet mieści się w przedziale 11,5-15,5 g/dl. U kobiet w ciąży wynosi on 11,5-13,5 g/dl. Obniżony poziom hemoglobiny u ciężarnych zwykle nie powinien niepokoić, ponieważ nie wskazuje na nieprawidłowości. Norma Hb dla mężczyzn jest nieco wyższa i plasuje się w okolicach 14-18 g/dl. U dzieci norma to: 20 g/dl u noworodków, 10 g/dl u 3-miesięcznych niemowląt (tak niska wartość wynika z tego, że zapas hemoglobiny z życia płodowego kończy się, a szpik nie produkuje jeszcze wystarczającej ilości Hb), 11,5-11,8 g/dl u dzieci od 4. do 1.2 miesiąca życia, 13 g/dl po ukończeniu 12 miesięcy. W kontroli cukrzycy oznacza się też hemoglobinę glikowaną HbA1c. Dzięki niej można ocenić, czy choroba jest skutecznie leczona. Badanie wykonuje się raz na 3 miesiące. Wysokie stężenie HbA1c wskazuje na zwiększone ryzyko rozwinięcia się powikłań cukrzycy. Zbyt wysoki poziom hemoglobiny Poziom hemoglobiny, który przekracza normę może wynikać z nadkrwistości pierwotnej, zwanej też czerwienicą prawdziwą. Innym powodem jest nadkrwistość wtórna. Do tej grupy zaliczają się: nabyte i wrodzone serca, przewlekłe choroby płuc oraz nowotwory nerek. Zbyt wysokie stężenie HGB może być spowodowane odwodnieniem. Często jest ono skutkiem wymiotów, biegunek bądź obfitego pocenia się. Ilości hemoglobiny przekraczająca normę może wynikać z niedotlenienia, które pojawia się m.in. podczas wycieczek w wyższych partiach gór. Niedobory hemoglobiny Niedobór hemoglobiny może być skutkiem anemii z niedokrwistości. Poziom Hb obniża się też u osób, które są przemęczone bądź przewodnione. Niskie stężenie hemoglobiny może się objawiać pogorszeniem nastroju i koncentracji oraz zawrotami głowy. Występują też: przyspieszone bicie serca, bladość skóry i omdlenia. Libido może być obniżone. Pojawiają się też problemy z miesiączkowaniem. Niedobór HGB nie zawsze musi się jednak wiązać z chorobą. Może występować u kobiet, które miesiączkują bądź są przewlekle chore. Przyczyną niskiego poziomu hemoglobiny bywa też zaburzenie pracy szpiku kostnego bądź niedobór kwasu foliowego, żelaza lub witaminy B12.
Różyczka – dlaczego choroba ciężarnej jest niebezpieczna dla dziecka?
Różyczka w ciąży może spowodować wady rozwojowe u płodu. Są to m.in. choroby serca, zaburzenia słuchu lub wzroku. Aby zapobiec zakażeniu wirusem różyczki, najlepiej poddać się szczepieniu.
Różyczka w ciąży może spowodować wady rozwojowe u płodu. Są to m.in. choroby serca, zaburzenia słuchu lub wzroku. Aby zapobiec zakażeniu wirusem różyczki, najlepiej poddać się szczepieniu. Różyczka to choroba zakaźna, która jest przenoszoną drogą kropelkową. Zanim u chorego pojawi się wysypka, zaraża innych przez około 7 dni, a także przez kolejny tydzień po wystąpieniu objawów na skórze. Różyczka – objawy Objawy różyczki pojawiają się po około 2-3 tygodniach od momentu zakażenia. Początkowo pogarsza się samopoczucie i pojawia się niewielka gorączka. Następnie można zauważyć plamki w bladoróżowym kolorze widoczne na całym ciele. Osoby chore na różyczkę mają też powiększone węzły chłonne na karku, za uszami i na potylicy. Gorączka oraz wysypka ustępują po kilku dniach. W przeciwieństwie do ospy, krostki po różyczce nie pozostawiają śladów na skórze. Choroba zazwyczaj przebiega łagodnie u dzieci. Uzyskują one odporność na całe życie. Różyczka u dorosłych może wywołać powikłania, takie jak zapalenie stawów, a niekiedy zapalenie nerwów lub spojówek. U niektórych osób pojawia się małopłytkowość. Różyczka w ciąży a wady rozwojowe u dziecka Różyczka jest szczególnie niebezpieczna dla kobiet w ciąży oraz płodu. Panie, które planują macierzyństwo i nie pamiętają, czy chorowały w dzieciństwie, powinny wykonać badanie na obecność przeciwciał przeciwko różyczce. Jego koszt to około 20-40 zł, w zależności od laboratorium. U osób, które są odporne, ponieważ przeszły tę chorobę bądź zostały na nią zaszczepione we krwi pozostają przeciwciała IgG. Jeśli przyszła matka ich nie ma i zachoruje na różyczkę, wirus z dużym prawdopodobieństwem zaatakuje płód. To niebezpieczeństwo jest wyższe u kobiet, które chorowały w pierwszym trymestrze ciąży. Dzieje się tak, ponieważ płód nie ma rozwiniętego układu odpornościowego, więc wirus różyczki z łatwością przenika przez łożysko i atakuje rozwijający się organizm. Najczęściej pojawiające się wady rozwojowe u dzieci, których matki przechodziły tę chorobę w czasie ciąży, to: choroby ośrodkowego układu nerwowego, m.in. upośledzenie umysłowe lub wodogłowie, zaburzenia słuchu, w tym głuchota, problemy ze wzrokiem, np. zaćma bądź jaskra, deformacja kończyn górnych i dolnych, wady serca, uszkodzenie wątroby. Jeśli przyszła matka miała kontakt z wirusem różyczki w czwartym miesiącu bądź później, nie musi dojść do uszkodzeń u płodu. Niekiedy pojawiają się do zaburzenia w rozwoju wewnątrzmacicznym, są one jednak przejściowe. Jak zapobiec różyczce w czasie ciąży? Kobiety w ciąży, które nie mają przeciwciał przeciwko różyczce, powinny unikać osób zakażonych wirusem. Jeśli dojdzie do kontaktu z chorym, przyszła matka powinna nie później niż po czterech dniach zgłosić się na zastrzyk immunoglobulin odpornościowych. Działają one w identyczny sposób jak przeciwciała przeciwko wirusowi różyczki. Najlepszym sposobem na uniknięcie zachorowania w czasie ciąży jest szczepienie. Należy je wykonać przed zapłodnieniem. Nie można poddać się szczepieniu się przeciwko różyczce w trakcie trwania ciąży.
Pasożyty ludzkie – przyczyny, objawy i sposoby leczenia zakażenia pasożytami
Ludzi najczęściej atakują pasożyty zwierzęce. Na zakażenie nimi szczególnie narażone są osoby, które posiadają psy lub koty. Do infekcji może też dość w wyniku zjedzenia brudnych owoców, surowych ryb, mięsa, a nawet kawioru. Ważna jest profilaktyka, która polega głównie na przestrzeganiu zasad higieny.
Ludzi najczęściej atakują pasożyty zwierzęce. Na zakażenie nimi szczególnie narażone są osoby, które posiadają psy lub koty. Do infekcji może też dość w wyniku zjedzenia brudnych owoców, surowych ryb, mięsa, a nawet kawioru. Ważna jest profilaktyka, która polega głównie na przestrzeganiu zasad higieny. Pasożyty powodują szereg przykrych dolegliwości. Może to być wzmożona podatność na przeziębienia, uporczywy kaszel, wysypka oraz swędzenie skóry. Kurację przeciwpasożytniczą prowadzi się pod okiem lekarza. W skrajnych przypadkach konieczne jest operacyjne pozbycie się intruza. Jakimi pasożytami najczęściej zarażają się ludzie? Pasożyty, które często atakują organizm ludzki mogą zagnieżdżać się wewnątrz lub na zewnątrz ciała człowieka, są to: obleńce: np. owsiki, włosienie i glisty, płazińce: np. przywry i tasiemce, pierwotniaki: np. lamblie, kleszcze, świerzbowce, wszy. Jak można zarazić się pasożytami? Najczęstszą przyczyną zakażeń pasożytniczych jest zjedzenie lub wypicie: surowej wieprzowiny - larwy włośnia krętego. niemytych warzyw i owoców – jaja glisty, surowych ryb i kawioru – tasiemiec, skażonej wody – płazińce. Do zarażenia może też dojść w czasie: kąpieli w naturalnych zbiornikach wodnych, kontaktu z kurami – świerzbowiec, zabawy ze zwierzętami domowymi – kotami wychodzącymi na zewnątrz i psami – tasiemiec, glista, świerzbowiec. Kontakt z drugim człowiekiem, który jest nosicielem oraz jego przedmiotami codziennego użytku, to duże prawdopodobieństwo zarażenia się: wszami, świerzbowcem i owsikami. Objawy zakażenia pasożytem Pasożyty bytujące na powierzchni ciała, takie jak świerzbowce i wszy, powodują najczęściej takie symptomy, jak: swędzenie i pieczenie, zaczerwienienie skóry wokół miejsca ukąszenia (kleszcze), widoczne gołym okiem „korytarze” tworzone pod skórą przez świerzbowce, szczególnie w okolicach pachwin. Pasożyty znajdujące się wewnątrz ciała, początkowo nie dają żadnych objawów. Jednak z czasem mogą powodować następujące dolegliwości: owsiki – uporczywe swędzenie w okolicy odbytu, glista, tasiemiec – gorączkę, kaszel, osłabienie, utratę masy ciała, świszczący oddech, w skrajnej fazie prowadzą do niedrożności jelit, a nawet śmierci, lamblia – bóle głowy i brzucha, bezsenność, bardzo nieprzyjemny zapach stolca, wysypkę. Ponadto obserwuje się również: spadek odporności – częste infekcje i przeziębienia, zapalenie zatok, bóle głowy, mdłości, uczucie chronicznego zmęczenia, gorączkę, sińce pod oczami, bladość skóry, pękające pięty, powiększone migdałki, rozdwajające się paznokcie, nadmierne wydzielanie śliny, apatię, depresję, rozdrażnienie, nadpobudliwość psychoruchową u dzieci, gazy, wzdęcia, zespół jelita drażliwego, śluzowaty stolec, nietolerancje pokarmowe, nadmierny apetyt lub jego brak, chudnięcie bez zmiany nawyków żywieniowych i stylu życia, problemy z pamięcią i koncentracją, alergie skórne, trądzik, białe plamy wokół ust, egzemę, swędzenie skóry, pogorszenie wzroku lub słuchu. Diagnostyka i leczenie chorób pasożytniczych W przypadku, gdy istnieje podejrzenie zakażenia pasożytami, warto wykonać badania. Są one przeprowadzane na próbkach kału, który jest pobierany w różnych odstępach czasu. W celu wykrycia pasożytów bada się też krew, jednak w ten sposób można wykryć jedynie zaawansowane stadia chorób pasożytniczych. Leczenie odbywa się pod kontrolą lekarza przepisanymi na receptę lekami przeciwpasożytniczymi. Domowe sposoby wspomagające terapię farmakologiczną to: jedzenie pestek dyni, picie naparów ziołowych, np. z goździków, szałwii, tymianku, oregano, piołunu. Profilaktyka przeciwpasożytnicza „Robaki” bytujące w organizmie mogą być przyczyną wielu utrudniających życie dolegliwości oraz poważnych schorzeń, np. artretyzmu, depresji, a nawet śmierci. Bardzo ważne jest przestrzeganie zasad higieny, częste mycie rąk (szczególnie po powrocie do domu i korzystaniu z toalety), zmienianie pościeli ręczników, mycie warzyw i owoców oraz kupowanie mięsa ze sprawdzonych źródeł. Właściciele zwierząt domowych powinni pamiętać o ich regularnym (raz na 2-3 miesiące) odrobaczaniu.
Badanie stężenia chlorków w pocie, czyli test potowy, pozwala wykryć mukowiscydozę
Chlorki są substancjami, które odpowiadają za gospodarkę wodno-elektrolitową organizmu. Test potowy trwa 3 dni. Dzięki niemu można zdiagnozować mukowiscydozę, czyli wrodzoną chorobę genetyczną.
Chlorki są substancjami, które odpowiadają za gospodarkę wodno-elektrolitową organizmu. Test potowy trwa 3 dni. Dzięki niemu można zdiagnozować mukowiscydozę, czyli wrodzoną chorobę genetyczną. Stężenie chlorków pomaga wykryć mukowiscydozę. Charakterystycznymi objawami tej choroby jest szybka męczliwość, kaszel oraz nadprodukcja śluzu w drogach oddechowych. Znaczenie chlorków w organizmie Chlorki to związki chemiczne lub jony chloru, które w organizmie człowieka odpowiadają za gospodarkę wodno-elektrolitową. Dostarczane są z pokarmem, a głównym ich źródłem są: sól, wędliny i sery. Dzięki nim możliwe jest prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego i mięśni, a także wytwarzanie kwasu solnego w żołądku (odpowiada za trawienie). Chlorki są wydalane z organizmu z potem, moczem, kałem i wymiocinami. Norma chlorków w organizmie wynosi: dla osób powyżej 1 roku życia – od 20 do 60 milimoli na litr potu, dla niemowląt - od 20 do 40 milimoli na litr potu. Nadmiar chlorków w pocie prowadzi do złego samopoczucia, wysokiego ciśnienia tętniczego, kołatania serca i nadpobudliwości. Przebieg badania stężenia chlorków w pocie Badanie stężenia chlorków w pocie, czyli test potowy, można wykonać o każdej porze dnia w dowolnym ośrodku zdrowia. Nie trzeba być na czczo, ale dzień wcześniej należy wypić około 3 litrów wody, a bezpośrednio przed badaniem minimum pół litra. Do przedramienia podczepia się specjalne elektrody, które uciskają skórę przez około 10 minut. W ten sposób ciało zaczyna się pocić. Następnie na przedramię zakłada się specjalny opatrunek z gazy jałowej. Osoba badana ma za zadanie chodzić z nim przez 3 dni. Po tym czasie należy ponownie udać się do ośrodka zdrowia, by zdjąć opatrunek i oddać go do analizy. Diagnozę stawia lekarz pierwszego kontaktu. Wskazania do wykonania testu potowego Badanie stężenia chlorków w pocie warto wykonać, gdy pojawią się objawy mukowiscydozy. Są to: przewlekłe i nawracające zakażenia dróg oddechowych, gęsta, lepka i bardzo obfita wydzielina, która wydobywa się z oskrzeli, płuc oraz zatok, zapalenie zatok nosa, polipy nosa, plucie krwią, problemy z trawieniem, tłuszczowaty kał, kamica żółciowa, stany zapalne trzustki, wzdęcia brzucha, wypadanie odbytnicy, zablokowanie przewodów ślinianek, marskość wątroby, skręt jelita (u płodów), niedrożność kanalików żółciowych, szybkie męczenie się, niedorozwój fizyczny, czyli niski wzrost i masa ciała, bóle głowy i brzucha, złe samopoczucie, osłabienie. Na czym polega mukowiscydoza Mukowiscydoza, czyli zwłóknienie torbielowate, jest bardzo ciężką chorobą wrodzoną, spowodowaną mutacjami genów w organizmie. Chorzy dożywają zwykle 20 lat. Deformacja ta prowadzi do zaburzeń funkcjonowania układu oddechowego oraz przewodu pokarmowego. Efektem mukowiscydozy jest nieprawidłowe (zbyt duże lub zbyt małe) wydzielanie substancji przez gruczoły wydzielnicze, oskrzela, płuca i zatoki. Leczenie choroby jest bardzo trudne i polega na stosowaniu rygorystycznej diety, usuwaniu nadmiaru wydzieliny, rehabilitacji oraz przyjmowaniu antybiotyków. Ziół warto używać nie tylko w kuchni! Jak stosować szałwię na pocenie? Nadmierna potliwość bywa kłopotliwa. Nadmierne pocenie: co zrobić, żeby się nie pocić? Walcz z potliwością skutecznie! Oto sposoby na nadmierne pocenie się.
Dieta wysokobiałkowa – na czym polega żywienie sportowców
Dieta wysokobiałkowa polega przede wszystkim na jedzeniu dużych ilości białka, przy jednoczesnym maksymalnym ograniczeniu cukrów, tłuszczów i węglowodanów. Jest to skuteczna dieta polecana sportowcom, gdyż białko ma właściwości budulcowe i wspomaga tworzenie masy mięśniowej.
Dieta wysokobiałkowa polega przede wszystkim na jedzeniu dużych ilości białka, przy jednoczesnym maksymalnym ograniczeniu cukrów, tłuszczów i węglowodanów. Jest to skuteczna dieta polecana sportowcom, gdyż białko ma właściwości budulcowe i wspomaga tworzenie masy mięśniowej. Jak stosować dietę wysokobiałkową? Dieta wysokobiałkowa, czy też proteinowa powinna być przede wszystkim skonsultowana z lekarzem lub dietetykiem. Nie wolno stosować jej dłużej niż przez miesiąc, bo jadłospis, który jest przy niej proponowany na dłuższą metę może prowadzić do zakwaszenia organizmu. Obciąża przy tym trzustkę i nerki, co może spowodować problemy całego organizmu, w tym artretyzm. Co jeść w czasie diety wysokobiałkowej? Dieta wysokobiałkowa polega na jedzeniu około 2,5 grama białka na każdy kilogram ciała. To całkiem sporo, więc dieta ta zakłada jedzenie przynajmniej 5 posiłków dziennie. W tym czasie, aby nie dopuścić do zakwaszenia organizmu i odwodnienia, należy pić duże ilości wody (minimum 2 litry dziennie) oraz zrezygnować z soli dodawanej do posiłków. Produkty, których należy wystrzegać się w czasie stosowania diety wysokobiałkowej to np. ziemniaki, makaron, ryż, słodycze. Trzeba jeść dużo, aby dostarczyć organizmowi odpowiednią ilość protein. Zasady stosowania diety wysokobiałkowej W czasie stosowania diety proteinowej (np. Diety Dukana, lub diety Charlesa Clarka) trzeba dbać o wysoki poziom aktywności fizycznej. Jeśli ogromne ilości białka, które przyjmuje organizm, nie zostaną zamienione w masę mięśniową, odłożą się w formie tkanki tłuszczowej. Warto pamiętać, że jest to dieta ułożona dla sportowców i osób bardzo aktywnych, więc odpowiednie ułożenie treningów ma ogromne znaczenie. Przeciwwskazania do stosowania diety wysokobiałkowej Z diety wysokobiałkowej powinni zrezygnować ludzie o siedzącym trybie życia. W ich przypadku proteiny zostaną zamienione w tkankę tłuszczową. Jest także absolutnie zakazana osobom z chorymi nerkami, gdyż białko w moczu może prowadzić do wielu niebezpiecznych chorób. Dlatego tak istotne jest przebadanie się przed dietą i konsultacja z lekarzem. Bezpiecznie przeprowadzona dieta oczyszczająca usuwa z organizmu toksyny. Dieta oczyszczająca organizm: zasady. Oczyszczające diety jednodniowe nie są pomysłem na odchudzanie. Oczyszczające diety jednodniowe – jak stosować? Chaber bławatek dzięki zawartej w kwiatach centaurynie ma właściwości antybakteryjne. Chaber bławatek – działanie lecznicze i zastosowanie.
Owsiki, glista, tasiemiec, lamblia, włosogłówka – robaki u dziecka
Wykryć robaki u dziecka pozwala badanie kału. Objawy obecności pasożytów w organizmie dziecka często są brane za wyraz innych chorób. Ból brzucha, brak apetytu, kaszel i katar mogą być interpretowane jako skutek infekcji bakteryjnej czy wirusowej. Natomiast charakterystycznym objawem owsicy jest świąd odbytu.
Wykryć robaki u dziecka pozwala badanie kału. Objawy obecności pasożytów w organizmie dziecka często są brane za wyraz innych chorób. Ból brzucha, brak apetytu, kaszel i katar mogą być interpretowane jako skutek infekcji bakteryjnej czy wirusowej. Natomiast charakterystycznym objawem owsicy jest świąd odbytu. Owsica – najpopularniejsza choroba pasożytnicza u dziecka Owsicę wywołują owsiki, czyli robaki osiągające nie więcej niż 1 centymetr długości. Zagnieżdżają się w jelitach, ale z czasem mogą wędrować. Charakterystycznym objawem zarażenia owsikami jest świąd odbytu. Samica wypełza tamtędy na zewnątrz, by złożyć jaja. Dzieje się to przeważnie wieczorem i nocą. Swędzenie może być tak silne i uporczywe, że uniemożliwia malcowi zaśnięcie. Robaki u dziecka można podejrzewać, kiedy ma ono kłopoty ze snem, jest niespokojne, drażliwe, nerwowe i boli je brzuch. Innymi objawami tego, że malec cierpi z powodu owsików, są obgryzanie paznokci, zgrzytanie zębami (zwłaszcza w nocy) czy bóle głowy. U dziewczynek owsica może skutkować świądem sromu, pieczeniem i białymi upławami. Robaki u dziecka mogą powodować także anemię (poznać ją można po tym, że dziecko jest ciągle blade i zmęczone). Pełzające pasożyty czasem wywołują również nudności. Nieraz owsiki można zobaczyć w kale dziecka. Aby jednak potwierdzić diagnozę, potrzebny jest test laboratoryjny. Włosogłówka – robaki u dziecka powodujące trichuriozę Włosogłówka jest nicieniem żyjącym w jelitach, żywi się ludzką krwią. Może powodować nie tylko anemię, ale i trichuriozę – chorobę przypominającą w objawach wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Gdy włosogłówka rozprzestrzeni się w organizmie, może spowodować przykre dolegliwości. Owrzodzenie jelita grubego skutkuje częstymi wizytami w toalecie, a także luźnymi i krwisto-śluzowymi stolcami. Te robaki u dzieci można wykryć podobnie jak owsiki – wykonując badanie kału. Anemia u dziecka sprawia, że jest ono blade i chronicznie zmęczone. Lamblie – zarażenie tymi robakami u dziecka można rozpoznać po wyglądzie kału Lamblie to pasożyty, które żyją w jelicie cienkim oraz w przewodzie trzustkowym i przewodzie żółciowym. W związku z tym, że są rozproszone, mogą wywoływać rozlane bóle brzucha. Ten symptom występuje przeważnie po posiłkach. Ich obecność w organizmie prowadzi do anemii i złego wchłaniania w jelitach. Zauważalne są także wzdęcia, biegunki, brak apetytu i stan podgorączkowy. Robaki u dziecka sprawiają, że stolce są silnie cuchnące i zawierają sporo źle strawionych resztek jedzenia, a także tłuszczów. Czasem lamblie powodują wysypkę na skórze dziecka. Tak jak w pozostałych przypadkach – zarażenie potwierdza się poprzez badanie kału. Glista ludzka – pasożyt, który powoduje zapalenie oskrzeli i płuc Glista ludzka wykluwa się z larwy dopiero gdy trafi do jelita cienkiego. Stamtąd krwią przedostaje się do dolnych dróg oddechowych. Objawem, który można pomylić z symptomem infekcji bakteryjnej czy wirusowej, jest zapalenie oskrzeli i płuc. Natomiast glista ludzka w jelitach powoduje nudności, biegunki, bóle brzucha i brak apetytu. Zarażone dzieci są także rozdrażnione, śpią niespokojnie, odczuwają bóle głowy, a czasem mają objawy alergiczne (wysypki). Tasiemiec – robaki u dzieci, które powodują chudnięcie Gdy dziecko chudnie, skarży się na nudności, bóle brzucha i głowy, może to oznaczać, że w jego ciele żyje tasiemiec. Tasiemiec odżywia się tym, co dziecko je, wchłaniając składniki odżywcze. Te robaki u dziecka mogą wywoływać albo wilczy apetyt, albo wręcz przeciwnie – powodować brak apetytu. Zarażenie tasiemcem może nie dawać objawów przez długi czas, dlatego nie jest proste do wykrycia. Odrobaczanie przeprowadza się zwykle na całej rodzinie. Zobacz, na czym polega leczenie pasożytów u dzieci. Gdy dojdzie do połknięcia jaj owsików w pokarmie lub brudnych dłoniach, wtedy pojawiają się owsiki ludzkie. Dowiedz się, na czym polega cykl rozwojowy owsika. Na owsicę chorują najczęściej dzieci. Poznaj, objawy i leczenie owsików u dzieci.
Guz trzustki to nie tylko nowotwór. Przyczyny, typy, objawy i leczenie guzów
Guz trzustki to każde ognisko zmian, także ropień lub torbiel. Nowotwór trzustki charakteryzuje się szybkim rozrostem. Daje przerzuty na okoliczne organy np. na wątrobę, a nawet węzły chłonne. Rozpoznany we wczesnej fazie rozwoju umożliwia całkowite wyleczenie.
Guz trzustki to każde ognisko zmian, także ropień lub torbiel. Nowotwór trzustki charakteryzuje się szybkim rozrostem. Daje przerzuty na okoliczne organy np. na wątrobę, a nawet węzły chłonne. Rozpoznany we wczesnej fazie rozwoju umożliwia całkowite wyleczenie. Guzem nazywane jest każde ognisko zmian niewiadomego pochodzenia. Pojęcia nie należy automatycznie utożsamiać z nowotworem. Guz trzustki – przyczyny Głównymi czynnikami zwiększającymi prawdopodobieństwo występowania guza trzustki są: palenie tytoniu, nadwaga, otyłość, cukrzyca typu 2, występowanie raka trzustki wśród najbliższych. Ryzyko zachorowanie rośnie z wiekiem. Większość chorych ma ponad 75 lat. Najwięcej zachorowań odnotowuje się w krajach wysokorozwiniętych. Typy guzów trzustki Nie każdy guz jest nowotworem. W trzustce mogą występować różne zmiany guzowate: ropień trzustki, torbiel trzustki, ogniska martwicy, ostre zapalenie trzustki, guzy nowotworowe (rak trzustki). Objawy raka trzustki Rak trzustki stanowi poważny problem onkologiczny. Jest on wykrywany bardzo późno i daje przerzuty nawet na odległe organy. Głównymi objawami występowania raka trzustki są: spadek masy ciała, promieniujący ból w nadbrzuszu, wyczerpanie, bezbólowa żółtaczka, świąd skóry, wymioty. Leczenie raka trzustki Raka trzustki leczy się operacyjnie. Polega to na usunięciu górnej części narządu z dwunastnicą i fragmentem jelita krętego oraz wycięciu dróg żółciowych wraz z pęcherzykiem żółciowym. Leczenie uzupełnia się chemioterapią. W trudnych przypadkach konieczne jest też usunięcie odźwiernika żołądka. Masz częste bóle brzucha i schudłeś? Zobacz, jakie badania trzustki warto zrobić i kiedy wykonać profil trzustkowy. Niepokoi cię ból w nadbrzuszu i ciągłe wyczerpanie? To może być jedna z najczęstszych chorób trzustki: poznaj ich objawy. Żółtaczka i biegunki - tak objawia się guz trzustki. Sprawdź, jakie jeszcze są objawy raka trzustki.
Objawy PCOS: nieregularne miesiączki, otyłość, bóle brzucha i nadmierne owłosienie
Zespół policystycznych jajników (PCOS) jest częstą przyczyną niepłodności. Jest to choroba o podłożu genetycznym, a jej dokładne przyczyny nie są znane. Do objawów tej choroby należą zaburzenia miesiączkowania, trądzik, nadmierne owłosienie, bóle brzucha i problemy z zajściem w ciążę.
Zespół policystycznych jajników (PCOS) jest częstą przyczyną niepłodności. Jest to choroba o podłożu genetycznym, a jej dokładne przyczyny nie są znane. Do objawów tej choroby należą zaburzenia miesiączkowania, trądzik, nadmierne owłosienie, bóle brzucha i problemy z zajściem w ciążę. Objawów PCOS nie wolno lekceważyć. Choroba nasila się z wiekiem, a każdy kolejny rok zmniejsza prawdopodobieństwo zajścia w ciążę. Kobiety chorujące na PCOS największe szanse na urodzenie dziecka mają przed 25. rokiem życia. Zespół policystycznych jajników: objawy Pierwsze symptomy PCOS mogą się pojawić się już w okresie dojrzewania, a następnie stopniowo się nasilają. Do niepokojących objawów należą: nadmierne tycie, nieregularne i skąpe miesiączki, brak owulacji, trądzik na plecach i klatce piersiowej, łojotok, nadmierne owłosienie (hirsutyzm) na twarzy, plecach, pośladkach, udach, wypadanie włosów na głowie i ich widoczne przerzedzenie, nadciśnienie tętnicze, podwyższony poziom cukru we krwi, częste bóle brzucha spowodowane uciskiem jajników, problemy z zajściem w ciążę i poronienia. Zaburzenia występujące przy PCOS Niektóre choroby i schorzenia często współistnieją z PCOS, co oznacza, że znacznie częściej występują u kobiet z zespołem policystycznych jajników niż u kobiet zdrowych. Pacjentki cierpiące na te schorzenia powinny przebadać się także pod kątem PCOS. Do takich chorób należą: cukrzyca typu 2, choroby sercowo-naczyniowe (na przykład choroba wieńcowa), hiperprolaktynemia, czyli nadmiar hormonu prolaktyny, rak macicy. Zespół policystycznych jajników można wykryć na USG Lekarz powinien zauważyć objawy PCOS już przy badaniu ginekologicznym, ale chorobę można rozpoznać z całą pewnością dopiero na badaniu USG. Jeśli kobieta cierpi na PCOS, jej jajniki są powiększone i twarde. Zdjęcie ultrasonograficzne pokaże też charakterystyczne pęcherzyki otaczające jajniki. Zazwyczaj są one wielkości od 2 do 10 milimetrów. Zazwyczaj jest ich kilka, ale w zaawansowanym stadium choroby liczba może wzrosnąć do kilkudziesięciu. Pojedyncze pęcherzyki nie muszą świadczyć o PCOS. Może wywoływać tycie i bezpłodność. Poznaj zespół policystycznych jajników, czyli PCOS i jego przyczyny. Chorujesz na PCOS? Zobacz, czy zespół policystycznych jajników uniemożliwia ciążę.
Niski poziom witaminy D wywołuje problemy trawienne, ból kości, próchnicę i ciągłe zmęczenie
Witamina D powstaje w skórze na skutek działania promieni słonecznych. W polskim, umiarkowanym klimacie wiele osób może cierpieć na jej niedobór. Główne objawy zbyt małej ilości witaminy D to problemy z trawieniem, bóle w kościach, choroby zębów i przewlekłe zmęczenie.
Witamina D powstaje w skórze na skutek działania promieni słonecznych. W polskim, umiarkowanym klimacie wiele osób może cierpieć na jej niedobór. Główne objawy zbyt małej ilości witaminy D to problemy z trawieniem, bóle w kościach, choroby zębów i przewlekłe zmęczenie. Niedobór witaminy D trudno jest uzupełnić naturalną dietą. Do jej wytworzenia potrzebne są promienie słoneczne. W lecie 20 minut dziennie na słońcu wystarcza, aby dostarczyć organizmowi zalecaną dawkę witaminy D. Zimą warto stosować suplementację środkami dostępnymi w aptece bez recepty. Jak powstaje witamina D? Witamina D powstaje w skórze na skutek syntezy promieni słonecznych. Niezbędne jest do tego promieniowanie UVB o długości fali 290-350 nanometrów działające bezpośrednio na odsłonięte ciało. W szerokości geograficznej, na jakiej leży Polska synteza skórna witaminy D jest utrudniona. Promienie słoneczne o odpowiednim nasileniu występują w naszym kraju tylko od kwietnia do października. W pozostałych miesiącach fotosynteza witaminy D nie zachodzi wcale, co może prowadzić do niedoborów u większości społeczeństwa. Objawy niedoboru witaminy D: problemy z układem pokarmowym Witamina D bierze udział w przemianach metabolicznych i wspomaga wchłanianie wapnia z układu pokarmowego. Jej niedobór może więc skutkować problemami z układem trawiennym, takimi jak biegunka czy zaparcia. Często występuje także zgaga, pieczenie i uczucie niesmaku w ustach. Niski poziom tej witaminy może również powodować utratę apetytu. Bóle w kościach i mięśniach to jeden z objawów niskiego poziomu witaminy D Dzięki witaminie D organizm łatwiej przyswaja dostarczane mu w diecie fosfor i wapń. Są to pierwiastki odpowiedzialne za prawidłową budowę kości i zębów. Ich niedobór może prowadzić do przewlekłego bólu w kościach, osteoporozy, krzywicy i osteomalacji, czyli rozmiękania kości. Efektem osłabienia kości mogą być też złamania i pęknięcia. Niedobór wapnia spowodowany ubytkiem witaminy D może również powodować bóle mięśniowe. Zbyt mała ilość tego pierwiastka sprawia, że mięśnie stają się słabe i tracą zdolność do prawidłowego kurczenia się. Choroby zębów i przyzębia mogą świadczyć o małej ilości witaminy D Witamina D jest niezbędna w procesie budowy szkliwa zębów. Jej niedobór negatywnie wpływa na rozwój i kondycję zębów: hamuje wzrost zębów, powoduje powstawanie ubytków i próchnicy. Za mała ilość witaminy D może prowadzić także do chorób przyzębia, takich jak zapalenie dziąseł, osłabienie korzeni i wypadanie zębów. Brak witaminy D powoduje zmęczenie, bezsenność i obniżenie nastroju Witamina D wpływa na układ nerwowy. Jest odpowiedzialna między innymi za funkcjonowanie neuroprzekaźników, czyli związków chemicznych wpływających na prawidłową pracę mózgu. Jednym z nich jest serotonina, czyli tak zwany hormon szczęścia. Niedobór serotoniny może doprowadzić do pogorszenia samopoczucia, a nawet depresji. Zbyt mała ilość witaminy D powoduje także inne zaburzenia układu nerwowego: uczucie ciągłego zmęczenia, zaburzenia snu, bóle głowy i problemy z koncentracją. Czy wiesz, że facet może być w ciąży? Poznaj 8 zaskakujących faktów o mężczyznach. Zastanawiasz się, dlaczego facet się nie odzywa? Zobacz, czy mu zależy. Idziesz na randkę? Naucz się jeść pałeczkami sushi.
Normy limfocytów B dla noworodków, niemowląt, dzieci i dorosłych
Limfocyty B to komórki należące do leukocytów, czyli białych krwinek. Dojrzewają one w szpiku kostnym. Pełnią funkcję obronną w organizmie, chronią przed wirusami i chorobami. Zarówno ich niedobór, jak i nadmiar może być oznaką choroby. Badanie poziomu limfocytów B najczęściej przeprowadza się razem z badaniem limfocytów T (limfocytów grasicozależnych).
Limfocyty B to komórki należące do leukocytów, czyli białych krwinek. Dojrzewają one w szpiku kostnym. Pełnią funkcję obronną w organizmie, chronią przed wirusami i chorobami. Zarówno ich niedobór, jak i nadmiar może być oznaką choroby. Badanie poziomu limfocytów B najczęściej przeprowadza się razem z badaniem limfocytów T (limfocytów grasicozależnych). Podwyższona ilość limfocytów określana jest jako limfocytoza, z kolei za niski poziom tych komórek to limfopenia. Badanie limfocytów B wykonuje się zazwyczaj z kompletną morfologią krwi, a limfocyty B i limfocyty T określa się wspólnie. Jakie są normy limfocytów dla noworodków, niemowląt, dzieci i dorosłych Stężenie limfocytów we krwi zależy od wieku badanej osoby. Z tego powodu normy są inne dla poszczególnych grup wiekowych: Noworodki: Do 3. dnia życia: 1,6-7,4 x 109/litr, Do 4. dnia życia: 1,6-6 x 109/litr, Od 5. do 28. dnia życia: 2,8-9 x 109/litr. Niemowlęta: Od 1. do 4. miesiąca : 2,9-9,1 x 109/litr, Od 6. do 11. miesiąca: 4-13,5 x 109/litr. Dzieci: 1. rok życia: 4,0-10,5 x 109/litr, 61 procent, 4. rok życia: 2,0-8,0 x 109/litr, 50 procent, 6. rok życia: 1,5-7,0 x 109/litr, 42 procent, 10. rok życia: 1,5-6,5 x 109/litr, 38 procent. Dorośli: do 21. roku życia: 1,0-4,8 x 109/litr, 20-45 procent, starsi dorośli: 1,0-4,5 x 109/litr, 20-45 procent. Norma samych limfocytów B mieści się w granicach 0,06 – 0,66 x 109/litr. Co oznacza za niski poziom limfocytów B Niski poziom limfocytów B może być wynikiem infekcji, ale też poważnych chorób, takich jak białaczka, rak kości i chłoniak, czyli nowotwor rozwijający się w układzie chłonnym. Obniżenie liczby leukocytów może też świadczyć o chorobie AIDS, zespole popromiennym i zespole wstrząsowym. Co oznacza za wysoki poziom limfocytów B Nadmiar limfocytów może być spowodowany grypą, ospą wietrzną, świnką, różyczką, opryszczką, mononukleozą, gruźlicą, brucelozą (gorączką maltańską) i ostrą białaczką limfoblastyczną. Może to być również objaw rzadkich chorób, takich jak makroglobulinemia Waldenstroma (rodzaj chłoniaka) i zespół DiGeorge'a, czyli choroba genetyczna określana, jako najtrudniejsza do zdiagnozowania na świecie. Badanie laboratoryjne krwi – normy dla kobiet i mężczyzn. Limfocyty B i T w badaniu krwi – jakie są normy? Leukocytoza, czyli nadmierna liczba białych krwinek, występuje przy wielu chorobach. Leukocytoza i limfocytoza: nadmiar białych ciałek we krwi. Białe krwinki są podstawowym elementem układu odpornościowego. Leukocyty, czyli krwinki białe – normy. Nadmiar leukocytów w moczu może być spowodowany zapaleniem dróg moczowych. Leukocyty w moczu: co oznaczają?
Badanie czasu protrombinowego – sprawdź czy Twój układ krzepnięcia funkcjonuje prawidłowo
Określenie wartości czasu protrombinowego ma duże znaczenie u osób poddanych terapii doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi oraz w diagnostyce chorób wątroby.
Określenie wartości czasu protrombinowego ma duże znaczenie u osób poddanych terapii doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi oraz w diagnostyce chorób wątroby. Czas protrombinowy jest wskaźnikiem umożliwiającym określenie sprawności układu krzepnięcia. Służy ocenie aktywności czynników krzepnięcia krwi obecnych w osoczu. Badanie czasu protrombinowego ma zastosowanie u pacjentów poddanych terapii lekami przeciwzakrzepowymi. Czym jest czas protrombinowy Czas protrombinowy (PT) umożliwia określenie prawidłowości funkcjonowania zewnątrzpochodnego układu krzepnięcia. Jest to układ zależny od czynników krzepnięcia, które występują poza naczyniami krwionośnymi. Czas protrombinowy pozwala na ocenę aktywności pięciu czynników krzepnięcia, czyli czynnika II, V, VII, X oraz fibrynogenu. Metody wyrażania czasu protrombinowego Czas protrombinowy można wyrazić na kilka sposobów. Pierwszy z nich polega na wyrażeniu go w postaci różnicy w sekundach pomiędzy PT osoby poddanej badaniu i osocza kontrolnego. Druga metoda to przedstawienie czasu protrombinowego jako wskaźnik Quicka, czyli procentowy wskaźnik protrombinowy. Kolejnym ze sposobów jest wyrażenie PT za pomocą INR, czyli międzynarodowego współczynnika znormalizowanego. Wskaźnik INR INR należy do parametrów określanych w trakcie badania krzepliwości krwi. Wzrost wartości wskaźnika INR i wydłużenie czasu protrombinowego może wystąpić u pacjentów z niedoborem witaminy K, uszkodzeniem miąższu wątroby, wrodzonym niedoborem czynników krzepnięcia, na które wpływa PT oraz w przypadku zatrucia pochodnymi kumaryny obecnymi na przykład w trutkach na szczury. Wskazania do wykonania badania Podstawowym wskazaniem do wykonania badania czasu protrombinowego jest konieczność monitorowania układu krzepnięcia u pacjentów będących w trakcie terapii doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi – antykoagulantami. Prawidłowa wartość wskaźnika INR w trakcie leczenia powinna wynosić 2,0 – 3,5. Innym zastosowaniem badania jest diagnostyka chorób wątroby oraz wrodzonych bądź nabytych skaz krwotocznych. Normy badania PT Materiałem do oznaczenia czasu protrombinowego oraz INR jest krew żylna pobrana od pacjenta. Normy wyników badania czasu protrombinowego przedstawiają się w następujący sposób: Prawidłowa wartość czasu protrombinowego: 12 – 16 sekund Prawidłowa wartość współczynnika protrombinowego – INR: 0,85 – 1,5. Prawidłowa wartość wskaźnika protrombinowego: 70 – 30 procent. Wskaźnik INR a dawka leku przeciwzakrzepowego Określenie czasu krzepnięcia krwi przy pomocy współczynnika INR u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe umożliwia ustalenie odpowiedniej dawki leku. Wartość INR poniżej 2,0 informuje o nieprawidłowym zażywaniu lub za niskiej dawce leku. Wynik 2,0 – 3,0 określany jest zakresem terapeutycznym i świadczy o prawidłowo przebiegającej terapii. INR powyżej 5,0 sygnalizuje zwiększone ryzyko pojawienia się krwotoków i alarmuje o zbyt dużej dawce lub zbyt częstym przyjmowaniu leku. Zbyt małe stężenie żelaza we krwi pozwoli sprawdzić badanie ferrytyny. Zobacz, kiedy warto je przeprowadzić. Sprawdź, kiedy należy przeprowadzić badanie neutrofili. Zobacz, na czym polega badanie MCH, czyli średniej masy hemoglobiny w erytrocycie.
Objawy anemii w ciąży to m.in.: nieustanne osłabienie, męczliwość, zawroty głowy, słabsza sprawność umysłowa, niska odporność, wypadające włosy i łamliwe paznokcie.
Objawy anemii w ciąży to m.in.: nieustanne osłabienie, męczliwość, zawroty głowy, słabsza sprawność umysłowa, niska odporność, wypadające włosy i łamliwe paznokcie. Najcięższe postaci anemii ciążowej są niezwykle groźne dla płodu. W ciągu pierwszego trymestru narażony on jest na zaburzenia implantacji lub poronienie, w drugim istnieje podwyższone ryzyko zahamowania jego wzrostu i powstania wad wrodzonych. Anemia w trzecim trymestrze ciąży może skutkować przedwczesnym porodem. Jakie są przyczyny anemii w ciąży Lekarze szacują, że anemia (niedokrwistość) może dotyczyć nawet 40% ciężarnych kobiet. To fizjologicznie normalne zjawisko jest efektem naturalnych zmian w kobiecym organizmie. Do anemii przyczyniają się niedobory żelaza. Mogą być one skutkiem ubogiej w ten pierwiastek diety, jego słabego przyswajania lub nadmiernego wydalania z organizmu. W efekcie komórkom ciała kobiety w ciąży brakuje tlenu. Anemię mogą również powodować niedobory kwasu foliowego, witaminy B12, zaburzenia funkcjonowania układu pokarmowego, a także krwawienia z odbytu. Objawy anemii w trakcie ciąży Do wczesnych objawów anemii ciążowej można zaliczyć: stałe uczucie braku energii, osłabienia organizmu i zmęczenia, senność, bóle, zawroty głowy, pieczenie języka, ciężkie przełykanie, problemy z pamięcią i koncentracją, niższa sprawność umysłowa, bladość cery, zmniejszona odporność, łamliwe paznokcie, wypadające włosy, szorstkość skóry, skłonność do tworzenia się zajadów. Zaawansowana anemia charakteryzuje się: bardzo szybką męczliwością, napadami duszności, drętwieniem kończyn, niedociśnieniem tętniczym, przyspieszonym biciem serca, bladością skóry oraz błon śluzowych, zaburzeniami czucia oraz widzenia, bólami brzucha, żółtaczką. Anemia: jakie badania najlepiej wykonać Kobiety w ciąży powinny regularnie, co miesiąc, wykonywać morfologię krwi. Tylko dzięki temu można w porę wykryć pierwsze objawy anemii i rozpocząć leczenie. U przyszłej matki wzrasta objętość krwi oraz stopień jej rozcieńczenia, a maleje liczba czerwonych krwinek oraz zawartość hemoglobiny we krwi. Jeżeli poziom hemoglobiny spadnie poniżej 11g/dl, można już mówić o anemii i ryzyku niedotlenienia lub nawet zaburzeń rozwojowych płodu. Czy anemia jest groźna Anemia jest bardzo groźna dla prawidłowego rozwoju płodu. Skutkuje zaburzeniami implantacji, wadami wrodzonymi, zaburzeniami rozwoju fizycznego i umysłowego, a nawet poronieniami i przedwczesnymi porodami. Leczenie anemii zależne jest od przyczyn oraz stopnia zaawansowania choroby. Odczuwasz bóle w żebrach? O czym może świadczyć ból w żebrach? Warto pozostać aktywną w ciąży. Ćwiczenia dla kobiet w ciąży: co można, a czego nie należy? Obawiasz się anemii? Dowiedz się więcej o diagnozie i leczeniu anemii w ciąży. Jesteś w ciąży i odczuwasz bóle w klatce piersiowej? Ból żeber w ciąży to częsta dolegliwość. Spodziewasz się dziecka? Sprawdź przyczyny, objawy i leczenie przeziębionego pęcherza w ciąży.