brunet myśli
Image by LifetimeStock.com

Fonofobia to wybiórczy brak tolerancji wobec subiektywnie nieprzyjemnych dźwięków, wywołujący reakcję lękową, silne rozdrażnienie, pragnienie ucieczki i agresję.

Czym jest fonofobia?

Z fonofobią mamy do czynienia, gdy laryngolog wyeliminuje nadwrażliwość słuchową, związaną z szumem oraz nieprzyjemnym bólem w uszach przy konkretnym natężeniu dźwięku. Mogą to być już obiektywnie ciche odgłosy bawiących się dzieci, brzęczących naczyń czy głośniej zamkniętych drzwi.

 

W przypadku zdrowego aparatu słuchowego zbytnio aktywowany jest odpowiedzialny za emocje układ limbiczny. W ten sposób rozwija się fonofobia. Związana jest ona z wybiórczym nietolerowaniem wcale nie najgłośniejszych dźwięków. Dyskomfort wywołują muzyka, skrzypiące drzwi, odgłosy kroków, pisanie na klawiaturze, tykanie zegara, szczekanie psa, głośny oddech, mlaskanie, chrapanie, pociąganie nosem. W odpowiedzi na te dźwięki człowiek reaguje ekstremalnie silnie, często nie panując nad sobą. Cierpi, jest wściekły, agresywny, spanikowany, zdekoncentrowany, pragnie uciec, aby tylko przestać słyszeć bodziec. Nie jest w stanie przebywać z osobami, które wydają z siebie takie odgłosy, jest przez nie nierozumiany, a jego reakcja na dźwięki nasila się i rozszerza się na kolejne osoby i odgłosy. Skrajne przypadki fonofobii potrafią przekształcić się w nienawiść do dźwięku czyli mizofonię.

Leczenie fonofobii

Radzenie sobie z fonofobią obejmuje przede wszystkim odwrażliwianie (desensytyzację). To standardowa terapia, w której sztucznie wywołuje się sytuację lękową, w mniejszym natężeniu niż w środowisku naturalnym, co stopniowo prowadzi do redukcji intensywności reakcji lękowej. Działa dość szybko i skutecznie (tak jak w przypadku większości fobii prostych).

Więcej na temat psychologia społeczna