Fiolki laboratoryjne
© angellodeco/Fotolia.com

Zespół antyfosfolipidowy, nazywany inaczej APS lub zespołem Hughesa, przyczynia się do 25% poronień nawykowych (takich, do których doszło w przypadku 3 lub więcej następujących po sobie ciąż). Jest to niezapalna układowa choroba tkanki łącznej.

Diagnostyka zespołu antyfosfolipidowego

W czasie diagnozowania zespołu antyfosfolipidowego stosowane są kryteria laboratoryjne i kliniczne. Rozpoznaje się go, gdy wystąpi co najmniej jedno kryterium laboratoryjne i jedno kliniczne.

 

Do kryteriów klinicznych zalicza się:

  • co najmniej 3 samoistne poronienia przed 10. tygodniem ciąży,
  • co najmniej jedna śmierć płodu bez przyczyny po 10. tygodniu ciąży,
  • niewyjaśniona zakrzepica żylna lub tętnicza,
  • zakrzepica drobnych naczyń oraz ciężki stan przedrzucawkowy albo niewydolność łożyska, co powoduje poród przed 34. tygodniem ciąży.

 

Do kryteriów laboratoryjnych zaliczane jest:

  • stwierdzenie obecności antykoagulantu tocznia w surowicy i średnie lub wysokie miano przeciwciał antykardiolipinowych klasy IgM lub IgG w 2 pomiarach wykonanych w odstępach 8-12 tygodniowych. Wskazuje się także 2-krotne wykrycie przeciwciał przeciw beta-2-glikoproteinie w surowicy lub osoczu w odstępie 12 tygodni wykonanych metodą ELISA.

W jaki sposób leczy się zespół antyfosfolipidowy?

Celem leczenia zespołu antyfosfolipidowego jest obniżenie poziomu przeciwciał i zapobieganie zakrzepicy łożyskowej. Przyjmuje się leki zmniejszające krzepliwość krwi i sterydy hamujące aktywność układu odpornościowego. Stosuje się głównie aspirynę i heparyny. Leczenie podjęte od początku ciąży daje 80% szans na urodzenie zdrowego dziecka. Ciąża ze stwierdzonym zespołem antyfosfolipidowym jest traktowana jako ciąża wysokiego ryzyka. 

Więcej na temat ciąża poród ginekologia