Kobieta w ciąży układa serce z dłoni.
Image by LifetimeStock.com

Wskazania do zapłodnienia pozaustrojowego, czyli dla kogo in vitro

Kobieta w ciąży układa serce z dłoni.
Image by LifetimeStock.com

Zapłodnienie in vitro to metoda zapłodnienia pozaustrojowego. Wskazaniami do podjęcia próby zapłodnienia in vitro są m.in. endometrioza, zaburzenia hormonalne w cyklu miesiączkowym, niedrożne jajniki lub obniżona jakość nasienia.

Czynnik jajowodowy, czynnik męski i endometrioza – wskazania do zapłodnienia in vitro

Problem z płodnością należy stwierdzić, gdy para po roku systematycznego współżycia ma problem ze spłodzeniem dziecka. Wskazania do leczenia in vitro (metodą pozaustrojową) to:

 

1. Czynnik jajowodowy – dotyczy kobiet, u których uszkodzenie jajowodów jest trwałe; kobiet, które mają ograniczoną funkcję jajowodów, ale ich drożność jest zachowana lub pań po operacji mikrochorurgicznej, które nie zaszły w ciążę przez okres 2 lat od zabiegu. Warunkiem do rozpoczęcia zapłodnienia metodą in vitro jest brak innych czynników, które mogą uniemożliwić zajście w ciążę (wiek kobiety powyżej 35 lat, czas trwania niepłodności poniżej trzech lat, zaburzone jajeczkowanie, endometrioza, obniżona jakość nasienia).

 

2. Niepłodność niewyjaśnionego pochodzenia – wskazaniem do zapłodnienia in vitro jest niepłodność niewyjaśnionego pochodzenia, która trwa powyżej trzech lat, jeśli wiek kobiety wynosi powyżej 35 lat.

 

3. Czynnik męski – wskazaniem do in vitro jest obniżona jakość nasienia – liczba plemników ruchomych wynosi mniej niż jeden milion; w przypadku niepłodności dłuższej niż dwa lata liczba ruchomych plemników plasuje się pomiędzy 1-10 mln; u mężczyzn z niepłodnością idiopatyczną (brak jednoznacznej przyczyny niepłodności) liczba plemników wynosi >10 mln.

 

4. Endometrioza – w przypadku I i II stopnia endometriozy wskazania do podjęcia próby zapłodnienia in vitro są takie jak w przypadku niepłodności niewyjaśnionego pochodzenia. Przy III i IV stopniu endometriozy wskazania są takie jak przy czynniku jajowodowym.

 

5. Zaburzenia hormonalne – warunkiem zapłodnienia in vitro jest przeprowadzenie 12 cykli stymulowanych, które nie przyniosły oczekiwanego efektu.

 

6. Próby inseminacji domacicznej (sztuczne unasienianie – polega na wstrzyknięciu nasienia do szyjki macicy), które nie zostały zakończone powodzeniem – u kobiet poniżej 35 roku życia należy wykonać maksymalne 6 prób; w przypadku pań po 35 roku życia – max. 4 próby inseminacji domacicznej.

 

7. In vitro wykonywane jest także u par płodnych, u których mężczyzna jest nosicielem wirusa HIV lub HCV (a kobieta nie jest zarażona); u par, które są nosicielami zmian genetycznych powodujących ciężkie zmiany u przyszłego potomstwa; u kobiet rozpoczynających leczenie przeciwnowotworowe, które może uszkodzić jajniki.

 

Decyzja o zastosowaniu metody in vitro powinna być podjęta po wcześniejszym przeprowadzeniu analizy: przyczyn niepłodności, szansy na zajście w ciążę, wieku kobiety, czasu trwania prób zapłodnienia oraz czas trwania związku, sposobów leczenia niepłodności, z jakich para korzystała dotychczas i sytuacji rodzinnej.  

Więcej na temat ciąża
Przeładuj

Z okazji urodzin Party.pl Izabela Janachowska wybrała cztery najpiękniejsze suknie ostatnich czterech lat!

zobacz 01:53