Krzyczące dziecko
©mellevaroy/Fotolia

Zaburzenia zachowania – objawy i diagnoza

Krzyczące dziecko
©mellevaroy/Fotolia

Zaburzenia zachowania to zespół problemów emocjonalnych oraz nieprzestrzeganie ogólnie przyjętych reguł społecznych. Najczęściej na zaburzenia zachowania wpływają uwarunkowania środowiskowe.

Czynniki wpływające na zaburzenia zachowania

Wśród naukowców nie ma zgody co do stopnia zależności między uwarunkowaniami genetycznymi a ryzykiem wystąpienia zaburzeń zachowania. Większość badaczy twierdzi, że jest ona znikoma. Największą wagę mają uwarunkowania środowiskowe: kłótnie małżeńskie, rozwód, zmiana opiekunów dziecka, kłopoty materialne, chociaż zdarza się, że zaburzenia zachowania nie mają związku z kłopotami rodzinnymi.

Zaburzenia zachowania – objawy

Przyjmuje się, że z zaburzeniami zachowania mamy do czynienia, jeżeli w ciągu 12 miesięcy pojawią się trzy objawy (lub więcej) z następujących:

  • zachowania agresywne: grożenie, rozpoczynanie bójek, okrucieństwo wobec ludzi i zwierząt, dewastowanie cudzego mienia;
  • kłamstwa i kradzieże: oszustwo, włamania, przywłaszczenie cudzego mienia o dużej wartości;
  • rażące łamanie reguł, np. znajdowanie się poza domem w nocy wbrew ustaleniom z rodzicami, wagarowanie, ucieczka z domu.

Rodzaje zaburzeń zachowania ze względu na wiek

Zaburzenia zachowania ze względu na wiek dzieli się na dwa typy:

  • dziecięcy – zaburzenia ujawnione przed 10 rokiem życia. Objawiają się przede wszystkim wchodzeniem w konflikty z rówieśnikami, nauczycielami i rodzicami, agresją fizyczną. Dzieci celowo wykonują działania, których im zakazano. Problem częściej dotyczy chłopców niż dziewczynek;
  • adolescencyjny – ujawniony w okresie dojrzewania (po 10 roku życia); nastolatki mają zazwyczaj dobry kontakt z rówieśnikami, ale wagarują i kradną. Typ adolescencyjny dotyczy w podobnej mierze obu płci.

Rodzaje zaburzeń zachowania ze względu na stopień nasilenia objawów

Zaburzenia zachowania ze względu na stopień nasilenia objawów dzieli się na trzy typy: łagodne, umiarkowane i nasilone. Te pierwsze diagnozuje się, gdy dziecko łamie ogólnie przyjęte zasady, ale nie zagraża zdrowiu i życiu innych osób. Dziecko z zaburzeniami rozwoju o typie umiarkowanym stanowi zagrożenia dla swojego otoczenia. Typ nasilony jest diagnozowany w przypadku, gdy dziecko wykazuje wszystkie objawy, charakterystyczne dla zaburzeń zachowania.

Zdiagnozowane zaburzenia zachowania

Jeżeli dziecko narusza zasady wielokrotnie, konieczna jest konsultacja psychologiczna. W przypadku zdiagnozowania zaburzeń zachowania, terapii zostaje poddane dziecko oraz jego najbliższe otoczenie (zwłaszcza rodzina). Ważna jest współpraca ze szkołą, dlatego należy powiadomić wychowawcę i dyrekcję o każdej dysfunkcji dziecka. Terapia dziecka z zaburzeniami zachowania polega na opanowaniu technik koncentracji i pracy nad emocjami oraz wspieraniu procesu adaptacji. Aby dziecko zaczęło zachowywać się w sposób społecznie pożądany, konieczne jest zdobycie jego zaufania i długotrwała (nawet kilkuletnia) współpraca. Nauczyciele stosują żetony/punkty/naklejki, aby nagradzać pozytywne zachowania dziecka.

 

Przeładuj

Diety gwiazd. Kto w ostatnich dniach przeszedł największą metamorfozę?

zobacz 02:10