Leczenie tarczycy
© ALDECAstudio/Fotolia.com

Jak wygląda leczenie nadczynności tarczycy: leki, jod, operacja

Leczenie tarczycy
© ALDECAstudio/Fotolia.com

Nadmierna produkcja hormonów wywołuje nadczynność tarczycy. Leczenie tej choroby może obejmować środki farmakologiczne, terapię jodem bądź zabieg chirurgiczny.

 

Nie należy bagatelizować schorzenia - skutki nadczynności tarczycy mogą być groźne np. dla serca.

Nadczynności tarczycy – leczenie

Nadczynność tarczycy najczęściej leczy się farmakologicznie, stosując tyreostatyki. Hamują one wytwarzanie hormonów tarczycowych. Ich działanie można zauważyć po około 2-4 tygodniach od rozpoczęcia stosowania. Tyle czasu organizm potrzebuje, by zużyć uwolnione wcześniej hormony.

 

Działanie tyreostatyków uzupełnia się często ß-blokerami, zmniejszających niektóre objawy nadczynności tarczycy, m.in. przyspieszone bicie serca lub drżenie rąk.

 

Podczas stosowania leków należy wykonywać badania kontrolne. Lekarz powinien monitorować działanie tyreostatyków i zwracać uwagę na występujące działania niepożądane. Analizując wyniki i samopoczucie pacjenta, dostosowuje się dawkę przyjmowanych preparatów.

 

Kolejnym sposobem leczenia nadczynności tarczycy jest terapia promieniotwórczym jodem. Uszkadza on komórki tarczycy, aby nie wytwarzały hormonów. Promieniowanie nie ma poważnych skutków ubocznych. Jednak nie wolno stosować jodu kobiet w ciąży, aby nie uszkodzić płodu.

 

Najbardziej radykalna metoda leczenia nadczynności to zabieg chirurgiczny. Wykonuje się go w przypadku stwierdzenia nowotworu tarczycy lub przy występowaniu wola toksycznego. Poza tymi schorzeniami, zabieg jest też alternatywą dla leczenia jodem. O jego zastosowaniu pacjent decyduje wspólnie z lekarzem.

 

Kobiety chorujące na nadczynność tarczycy powinny jak najszybciej poinformować lekarza prowadzącego o zajściu w ciążę. Dostosuje on wtedy formę leczeniaNieleczona nadczynność potęguje ryzyko poronienia oraz przedwczesnego porodu.

Skutki nieleczenia chorób tarczycy

Skutki nieleczonej nadczynności tarczycy obejmują problemy z sercem, układem kostnym i zaburzenia świadomości. Szczególnie dotkliwym powikłaniem przy nadczynności jest przełom tarczycowy. Oznacza niespodziewany wyrzut dużej ilości hormonów tarczycy. Wraz z hormonami stresu wywołują gorączkę i niewydolność serca oraz zmiany w zachowaniu. O wystąpieniu przełomu świadczą następujące objawy: wzmożone pocenie się, wzrost temperatury ciała, spadek ciśnienia i przyspieszenie akcji serca. Apatia i osłabienie bądź nadmierne pobudzenie to również symptomy przełomu tarczycowego.

 

Nieleczona nadczynność prowadzi również do zmian w kościach. Długotrwałe występowanie wysokiego stężenia hormonów tarczycy wywołuje osteopenię i osteoporozę.

 

Także skutki niedoczynności tarczycy mogą być groźne: obejmują niepłodność, choroby serca, a nawet śpiączkę.

Tarczyca a serce

Nieleczone zaburzenia tarczycy mogą być przyczyną chorób serca. Nadczynność tarczycy wpływa na nasilenie objawów chorób układu sercowo-naczyniowego. Przyspieszenie akcji serca wywołane przez nadczynność może prowadzić do arytmii (zaburzeń rytmu serca). Chorzy na niewydolność serca szybko się męczą. Co dziesiąta osoba z nadmiarem hormonów tarczycowych ma migotanie przedsionków.

 

Przeładuj

Anna Mucha w półfinale "Czaru Par"! "Małżeństwo to jest obóz przetrwania"

zobacz 00:30