Kobieta zakrywa sobie usta
©vladimirfloyd/Fotolia

Przyczyny i rodzaje hipodoncji – wrodzonego braku zębów

Kobieta zakrywa sobie usta
©vladimirfloyd/Fotolia

Hipodoncja to wrodzony brak zębów. Schorzenie dotyczy za równo zębów mlecznych, jak i stałych. Najczęstsze rodzaje hipodoncji to: oliogodoncja, mikrodoncja i taurodontyzm.

 

Z hipodoncją zmaga się 5% całej populacji. Najczęściej problem ten dotyczy kobiet.

Na czym polega hipodoncja?

Hipodoncja to schorzenie, które polega na wrodzonym braku zębów. Brak zawiązków zębowych może dotyczyć zębów mlecznych lub stałych. Wada może występować samodzielnie lub towarzyszyć innym chorobom genetycznym, np. zespołowi Downa i zespołowi Williama. Rozróżnia się hipodoncję prawdziwą i pozorną.

  • Hipodoncja prawdziwa to całkowity brak zawiązków zębowych.
  • Hipodoncja pozorna to obecność zawiązków zębowych bądź zębów, które nie wyżynają się z dziąseł.

 

Hipodoncja najczęściej obejmuje górne i boczne siekacze. Wada jest nie tylko defektem estetycznym, często też utrudnia przeżuwanie, połykanie i mowę. Przeciwieństwem hipodoncji jest hiperdoncja – nadmierna ilość zawiązków zębowych.

Jakie są przyczyny hipodoncji

Występowanie hipodoncji najczęściej związane jest ze zmianami genetycznymi. Niekiedy jednak przyczyną niewłaściwego rozwoju zębów są filogenetyczne (ewolucyjne) zmiany w uzębieniu. Mogą się one wiązać się z czynnościową adaptacją uzębienia do zmieniającego się trybu odżywiania.

 

Czynniki, które mogą mieć wpływ na rozwój hipodoncji to:

  • niewłaściwe odżywianie (np. dieta bogata w węglowodany),
  • choroby somatyczne matki podczas ciąży,
  • zażywanie niektórych leków w trakcie ciąży (np. środków przeciwpadaczkowych),
  • urazy,
  • chemioterapia,
  • nadmierne naświetlanie promieniami rentgena we wczesnym okresie rozwoju płodu,
  • zaburzenia układu nerwowego w ostatniej fazie rozwoju zawiązków zębowych,
  • przedwczesne wapnienie siodła tureckiego (centralnej części odcinka górnej powierzchni trzonu kości klinowej).

Najpopularniejsze rodzaje hipodoncji

Rozróżnia się różne rodzaje hipodoncji. Najpopularniejsze to:

  • oligodoncja – brak co najmniej sześciu zębów,
  • mikrodoncja – wyrastanie zębów miniaturowych,
  • taurodontyzm – zwiększona komora zęba trzonowego i osłabiony korzeń zęba.

Leczenie hipodoncji – uzupełnianie brakujących zębów

Leczenie hipodoncji polega na uzupełnianiu braków w uzębieniu. Może ono polegać na wstawianiu implantów, protez bądź mostków. Wstawianie sztucznych zamienników jest niezbędne w przypadku braków, które uniemożliwiają lub utrudniają prawidłowe odżywianie. U dzieci do 12. roku życia stosowane są protezy ruchome, które mogą być dostosowywane do kształtującej się szczęki. Stałe protezy stosowane są powyżej 12. roku życia, gdy wymiana zębów (z mlecznych na stałe) została już zakończona.

 

Przeładuj

Występ 14-letniej Wiktorii poruszył jurorów "The Voice Kids"! To ona wyra show TVP?

zobacz 00:47