Smutne dziecko
©Ovidiu Iordachi/Fotolia

Jedyną i podstawową formą leczenia jest hospitalizacja i intensywna terapia. Anoreksja u dzieci jest niebezpiecznym zaburzeniem psychicznym, które odbija się na ich zdrowiu, a nawet życiu. Wpływa na ich rozwój psychiczny i fizyczny, szczególnie gdy choroba dotyka dziecko w wieku szkolnym lub przedszkolnym.

 

Anoreksja to zaburzenie odżywiania, polegające na ciągłym odmawianiu sobie posiłków. Głodzenie odbywa się w tajemnicy i przeważnie najbliższe otoczenie nie zauważa pierwszych skutków choroby. Znaczny spadek wagi zakrywany jest przez dzieci szerokimi ubraniami i izolowaniem się.

Anoreksja u dzieci: dlaczego konieczny jest pobyt w szpitalu?

Dzieci cierpiące na zaburzenia odżywiania wykazują się niezwykłym sprytem i inteligencją, żeby udawać, że zjadły posiłek. Dopuszczają się różnych technik manipulacji i perswazji, aby utrzymać przekonanie, że wszystko jest w porządku. Dlatego wymagają specjalistycznej opieki w szpitalu zamkniętym, gdzie będą rygorystycznie kontrolowane. Dodatkowo otrzymają tam stałą opiekę lekarza-psychiatry, który dostosuje leki wyhamowujące zaburzenia impulsywno-kompulsywne (zakodowany w głowie schemat: nie jeść, albo jeść minimalnie).

Anoreksja u dzieci: dlaczego konieczna jest terapia?

Odnowa nawyków żywieniowych to podstawa terapii dzieci chory na anoreksję. Psychoterapia maluchów jest odmienna niż u dorosłych – nie opiera się na głębokim wglądzie w siebie i swoje problemy. Rozwój psychiczny dziecka na poziomie przedszkolnym lub szkolnym jest niewystarczający, aby pojąć pewien związek przyczyno-skutkowy. Relacje z rodzicem są bardzo podkreślane, nie tylko dlatego, że powinien brać udział w spotkaniach, ale również dawać dziecku odpowiedni przykład wzorcowy. Jeżeli w domu nie będzie kultywowany wzorzec „chudości”, to cała rodzina zacznie właściwie podchodzić do ciała i jego proporcji. Co może zrobić rodzic:

1. Po pierwsze nie zmuszać, tylko proponować. Rodzic nie powinien zmuszać dziecka do zjedzenia konkretnych produktów, tylko proponować i dać wybór. Gdy maluch zje z przyjemnością banana, będzie mu się później dobrze kojarzył. Dzięki temu w przyszłości chętnie po niego znów sięgnie.

2. Nie nadzorować, a rozmawiać – rozmowa z dzieckiem jest bardzo ważna, uświadomienie mu, że jest ważne i kochane bez względu na wygląd pomoże mu wrócić do zdrowego odżywiania.

3. Kontrolować samego siebie – często rodzice nieświadomie dają sygnały dziecku, że chudość to pożądana cecha człowieka, np. słowa typu „Jestem za gruba, muszę schudnąć”, „Ona to ma sylwetkę idealną, a ja mam wciąż grube nogi”. Należy pamiętać, że dziecko bezkrytycznie przyjmuje wszystko, co mówi rodzic.

 

Anoreksja u dzieci to choroba, której nie można przeoczyć. Wpływa na późniejsze postrzeganie świata przez malucha i zmienia jego tożsamość. Dziecko pozostawione bez pomocy doświadczy znacznych zaburzeń od strony fizycznej i psychicznej. W najgorszym wypadku może doprowadzić do naturalnej śmierci poprzez zagłodzenie lub wyniszczenie organizmu. Zdarzają się również próby samobójcze.