Zrozpaczona kobieta
Flickr/Ashley Webb/CC BY 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/
Styl życia

Rozdwojenie jaźni - jedno z najbardziej tajemniczych zaburzeń psychicznych. Jak się objawia?

Rozdwojenie jaźni to potoczna nazwa osobowości wielorakiej. Polega na pojawieniu się dwóch lub więcej osobowości u jednej osoby.

Rozdwojenie jaźni to potoczna nazwa osobowości wielorakiej. Polega na pojawieniu się dwóch lub więcej osobowości u jednej osoby.

 

Każda z tych osobowości jest niezależna i ma charakter pełny – oznacza to, że ma własne wspomnienia, przekonania, preferencje, a nawet własne imię. W momencie ujawnienia jednej z osobowości, przejmuje ona kontrolę nad zachowaniem, natomiast pozostałe osobowości nie pamiętają tego momentu. Zazwyczaj występuje dominująca osobowość, jednak żadna z nich nie ma dostępu do wspomnień drugiej. W związku z tym poszczególne osobowości mogą nie wiedzieć o sobie nawzajem – ujawnienie drugiej osobowości traktowane jest jako amnezja.

Objawy rozdwojenia jaźni

Osobowość wieloraka w dzieciństwie objawia się problemami z zachowaniem i niemożnością skoncentrowania się w szkole. Oczywiście nie oznacza to, że każde dziecko, które nie może skupić się na lekcji, ma rozdwojenie jaźni – jest to po prostu jeden z symptomów, ale równie dobrze zachowanie to może wynikać z innych przyczyn. Średni czas od pierwszego symptomu do diagnozy wynosi 6-7 lat. Przejście od jednej osobowości do drugiej często jest gwałtowne i pojawia się jako następstwo stresującej sytuacji. Ludzie z osobowością wieloraką mogą cierpieć na amnezję, depresję, migreny. Mają skłonność do wpadania w uzależnienia np. alkoholizm, narkomanię, mogą przejawiać zachowania autoagresywne polegające na zadawaniu fizycznego bólu samemu sobie. Możliwe są również omamy słuchowe i wzrokowe. W związku z tymi objawami, wiele osób nawet nie wie, że cierpi na rozdwojenie jaźni – mylą je ze schizofrenią, depresją i innymi zaburzeniami.

Przyczyny rozdwojenia jaźni

Przyczyny rozdwojenia jaźni nie są do końca znane. Dominuje teoria, według której zaburzenie jest spowodowane przeżyciem traumy we wczesnym dzieciństwie, takiej jak np. molestowanie seksualne. W wyniku mechanizmów obronnych emocje mogą zostać wyparte do podświadomości, by następnie rozwinąć się w alternatywną osobowość. Bazując na tej teorii, stosuje się terapie prowadzące do przepracowania problemu z przeszłości.

Leczenie rozdwojenia jaźni

Podstawową metodą leczenia jest psychoterapia – leki psychotropowe są przy tym zaburzeniu nieskuteczne. Podczas psychoterapii przepracowuje się uraz, by włączyć wspomnienia do obrazu „Ja”. Często używa się metody hipnoterapii, by dotrzeć do wypartego wspomnienia i sobie z nim poradzić przy wsparciu psychoterapeuty. Ostatecznym celem terapii jest scalenie tożsamości, ale praca obejmuje również naukę radzenia sobie z sytuacjami trudnymi i stresem, ponieważ brak tych umiejętności spowodował wyparcie.

Rozdwojenie jaźni – mity

  • Rozdwojenie jaźni jest rzadkie – badania pokazują, że kryteria diagnostyczne osobowości wielorakiej spełnia 1-3% populacji. Oznacza to, że to zaburzenie osobowości jest tak powszechne, jak psychoza maniakalno-depresyjna i schizofrenia. Częściej występuje u kobiet.
  • Od razu widać, kiedy ktoś ma rozdwojenie jaźni – wbrew wykreowanemu przez popkulturę obrazowi, zaburzenie to nie jest widoczne na pierwszy rzut oka. W rzeczywistości objawy są o wiele bardziej subtelne, stąd długi okres między pierwszymi objawami a diagnozą.
  • Ludzie z rozdwojeniem jaźni mają przeciwstawne osobowości – w rzeczywistości mają bardziej różne stany emocjonalne. Podobnie jak osoby z borderline mogą łatwo zmienić swój nastrój pod wpływem małej prowokacji, tak różne osobowości mogą różnie reagować i inaczej okazywać swoje emocje. Znaczącą różnicą między borderline a osobowością wieloraką jest fakt, że przejściom z jednej osobowości do drugiej mogą towarzyszyć amnezje.
  • Leczenie tylko pogarsza stan – faktem jest, że terapeuci, którzy stosują przestarzałe i nieefektywne metody lub też nie mają odpowiedniego doświadczenia, mogą wyrządzić więcej szkody niż pożytku. Jednak towarzyszy to terapii każdego zaburzenia. Zdarza się również, że osobowość wieloraka jest źle zdiagnozowana jako schizofrenia lub zaburzenia dwubiegunowe.

 

Rozdwojenie jaźni z pewnością jest zaburzeniem, które może budzić niepokój, jednak nie wolno go demonizować. Podstawą jest właściwa diagnoza i dobry terapeuta.

meżczyzna cierpiący na schizofrenię
Lucian Milasan/Fotolia
Styl życia
Schizofrenia – czym jest i jak ją rozpoznać?
Schizofrenia jest jedną z najbardziej tajemniczych chorób. Sprawia, że trudno jest ocenić, co jest realne, a co tylko wytworem umysłu. Utrudnia radzenie sobie z emocjami, nawiązywanie relacji i ogólnie normalne funkcjonowanie. Ale to nie znaczy, że nie ma nadziei dla osób ze schizofrenią. Schizofrenia jest z powodzeniem leczona. Jednak pierwszym krokiem jest identyfikacja objawów. Dopiero po właściwej diagnozie można zacząć leczenie.

Schizofrenia jest jedną z najbardziej tajemniczych chorób. Sprawia, że trudno jest ocenić, co jest realne, a co tylko wytworem umysłu. Utrudnia radzenie sobie z emocjami, nawiązywanie relacji i ogólnie normalne funkcjonowanie. Ale to nie znaczy, że nie ma nadziei dla osób ze schizofrenią. Schizofrenia jest z powodzeniem leczona. Jednak pierwszym krokiem jest identyfikacja objawów. Dopiero po właściwej diagnozie można zacząć leczenie. Czym jest schizofrenia? Schizofrenia to zaburzenie psychiczne, które wpływa na to, w jaki sposób człowiek się zachowuje, myśli i patrzy na świat. Ludzie ze schizofrenią często inaczej postrzegają rzeczywistość . Mogą słyszeć i widzieć rzeczy, które nie istnieją, mówić w dziwny i niepokojący sposób, wierzyć, że inni próbują im zaszkodzić albo twierdzić, że są wciąż obserwowani. Te przeświadczenia mogą utrudniać normalne funkcjonowanie. Mimo że nie można wyleczyć schizofrenii, przy stosowaniu leków i terapii, wiele osób z tym zaburzeniem może funkcjonować samodzielnie. Wczesne obawy schizofrenii U niektórych ludzi schizofrenia pojawia się nagle i bez ostrzeżenia. Jednak najczęściej rozwija się powoli z subtelnymi znakami ostrzegawczymi, które stopniowo zaczynają dezorganizować życie . Bliscy i rodzina osób ze schizofrenią potwierdzają, że mieli wrażenie, iż coś jest nie tak z ich bliskim, ale nie wiedzieli co.   We wczesnej fazie osoby ze schizofrenią często wyglądają na ekscentryczne, bez motywacji i bez uczuć. Izolują się od innych, zaczynają zaniedbywać swój wygląd. Mogą porzucać hobby i zmieniać zwyczaje. Do najczęstszych wczesnych sygnałów ostrzegawczych należą: zaburzenia depresyjne, niemożność płaczu i wyrażania radości, zaniedbanie higieny osobistej, odsunięcie się od...

zamyślona brunetka
Flickr/Maria Morri/CC BY-SA 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/
Styl życia
Dziedziczenie schizofrenii – fakt czy mit?
Schizofrenia paranoidalna jest chorobą psychiczną, wokół której wciąż narasta wiele legend. Jedną z nich jest możliwość odziedziczenia zaburzenia. Czy to prawda?

Schizofrenia paranoidalna jest chorobą psychiczną, wokół której wciąż narasta wiele legend. Jedną z nich jest możliwość odziedziczenia zaburzenia. Czy to prawda? Przyczyny schizofrenii Przyczyny schizofrenii nie są do końca znane, ale jedno jest pewne – choroba jest złożona i trudno znaleźć jeden czynnik odpowiedzialny za nią. Specjaliści biorą pod uwagę zarówno przyczyny biologiczne, psychologiczne, społeczne jak i środowiskowe. Wszystkie mogą mieć mniejszy lub większy wpływ na rozwój choroby. Ogólna zachorowalność w populacji na schizofrenię wynosi 1%. Czy występowanie schizofrenii w rodzinie oznacza, że i my zachorujemy? Faktem jest, że ryzyko zachorowania na schizofrenię jest większe, jeśli rodzice również są chorzy . Trzeba jednak pamiętać, że geny nie są główną ani jedyną przyczyną choroby. Badania nie potwierdzają, że każda osoba chorująca na schizofrenię ma podłoże genetyczne. W wielu rodzinach jest tylko jeden chory. Obecnie nie ma możliwości przeprowadzenia badań, które mogłyby określić w jakim stopniu dana osoba jest zagrożona schizofrenią. Statystyka na podstawie wielu badań, pokazujących różne wyniki, podaje natomiast uśrednione ryzyko zachorowania w różnych sytuacjach: gdy jedno z rodziców jest chore ryzyko dla dziecka wynosi około 13%; gdy oboje rodzice są chorzy – około 46%; gdy rodzeństwo jest chore – około 6%; gdy rodzeństwo rodzica – 2%; gdy bliźniak dwujajowy – 17%, jednojajowy – 40%.   Należy jednak pamiętać, że jest to jedynie statystyka. Wyniki wskazują również, że nawet w wypadku bliźniąt jednojajowych, a więc z takim samym materiałem genetycznym, ryzyko wynosi mniej niż połowę. Oznacza to, że schizofrenia nie jest chorobą dziedziczną . Pamiętajmy, że 90%...

Dziewczyna na tle zieleni
Flickr/Laura D'Alessandro/CC BY 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/
Styl życia
Osobowość borderline, czyli chwiejność emocjonalna i lęk przed odrzuceniem
Osobowość borderline to rodzaj zaburzenia osobowości charakteryzujący się występowaniem zachowań, które utrudniają społeczne przystosowanie się i funkcjonowanie wśród ludzi. Typowe dla zespołu borderline są na przykład chwiejność emocjonalna, niestabilny obraz siebie, lęk przed odrzuceniem i autoagresja.

Osobowość borderline to rodzaj zaburzenia osobowości charakteryzujący się występowaniem zachowań, które utrudniają społeczne przystosowanie się i funkcjonowanie wśród ludzi. Typowe dla zespołu borderline są na przykład chwiejność emocjonalna, niestabilny obraz siebie, lęk przed odrzuceniem i autoagresja. Czym jest borderline? Pojęcie zaburzenia osobowości z pogranicza (ang. Borderline Personality Disorder w skrócie BPD) zostało wprowadzone w połowie XX w. na określenie zespołu objawów łączących objawy psychotyczne (typowe np. dla schizofrenii ) i afektywne (występujące np. w przebiegu depresji ).   Najbardziej charakterystyczną cechą zachowania i sposobu myślenia osób z tym zaburzeniem osobowości jest obsesyjna potrzeba bliskości i odczuwanie przy tym lęku przed zatraceniem siebie w tej relacji lub porzuceniem. Silne napięcie emocjonalne odczuwane w tej sytuacji jest rozładowywane w destrukcyjny sposób: poprzez groźby, agresję, autoagresję (okaleczenie się), a nawet próby samobójcze. Osoby z osobowością typu borderline mają często skłonność do czarno-białego postrzegania rzeczywistości, w tym innych osób. Inni ludzie są przez nich albo idealizowani i bezkrytycznie uwielbiani, albo darzeni nienawiścią i pogardą.   Przyczyną wystąpienia tych zaburzeń osobowości może być wychowanie w rodzinie, w której matka była zimna i niedostępna emocjonalnie lub konfliktowa, a ojciec nieobecny psychicznie bądź fizycznie. Osoby z typem osobowości borderline często też były w dzieciństwie molestowane seksualnie lub doświadczały przemocy fizycznej. Jakie są objawy borderline? W obowiązującej w Polsce Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-10 borderline stanowi jeden z podtypów osobowości chwiejnej emocjonalnie. Żeby można było zdiagnozować to zaburzenie, u danej...

Nasze akcje

Uwielbiasz taniec? Rozwijaj swoje umiejętności i dziel się nimi ze światem!

Partner
Newsy

Kosmetyki, które dbają o ciebie i planetę. Poznaj nową linię przeciwzmarszczkową Laboratorium Kosmetycznego Ava

Partner

Lubisz zieloną herbatę? Poznaj jej prozdrowotne właściwości

Partner

Słuchawki jak ekskluzywne kosmetyki? To możliwe z Huawei FreeBuds Lipstick

Partner
Newsy

Pierścionek zaręczynowy w codziennych stylizacjach. Sprawdź najmodniejsze zestawienia na jesień 2021

Partner
Kosmetyki Neboa
Newsy

Zadbaj o włosy w duchu eko. Jak duży wpływ na planetę ma zawartość naszych kosmetyczek? Będziesz zaskoczona!

Partner