kobieta stoi przed lustrem
©lenets_tan/fotolia

Liszajec zakaźny jest infekcyjną chorobą skóry. Jej przyczyną są paciorkowce i gronkowce. Objawia się wykwitami w postaci pęcherzy i żółtych nawarstwiających się strupów. Miejsca szczególnie narażone na występowanie zmian chorobowych to skóra na twarzy, dłoniach i szyi.

Czynniki wywołujące liszajca zakaźnego – niska odporność, niewydolność nerek, niedobór witamin

Do zakażenia liszajcem zakaźnym dochodzi przez bezpośredni kontakt bądź pośrednio przez dotyk przedmiotów, z jakimi miała kontakt osoba zakażona, np. odzieży, rękawiczek czy ręcznika. Najczęściej zakażenie wywołane jest przez mieszaną infekcję bakterii gronkowca i paciorkowca. Niektóre gatunki tych bakterii bytują na powierzchni ludzkiej skóry, nie wywołując w ten sposób objawów. Do rozwoju choroby dochodzi w chwili, gdy zachodzą warunki sprzyjające do inwazji drobnoustrojów. Do takich sprzyjających warunków należy zaliczyć – zaburzenia metaboliczne (np. niewydolność nerek), zaburzenia endokrynologiczne (nieprawidłowo funkcjonująca tarczyca), niedobory immunologiczne (np. AIDS), zażywanie leków osłabiających układ odpornościowy czy niedobór witamin. Ze względu na łatwość rozprzestrzeniania się zakażenia najwięcej zachorowań na liszajca notuje się wśród dzieci w wieku 2-6 lat.

Objawy liszajca zakaźnego – pęcherze, strupki, zaczerwienienie

Typowym objawem zakażenia są drobne pęcherzyki – kilkumilimetrowe bąble na skórze, wypełnione płynem surowiczym. Z pękających pęcherzy tworzą się ciemnożółte, nawarstwiające się strupy. Im dłużej trwa choroba, tym więcej ich powstaje. Strupki pojawiają się na odkrytych częściach ciała – na twarzy (szczególnie w okolicach nosa, brody i ust), na rękach i szyi. Należy unikać kontaktu ze strupkami, ze względu na ich wysoką zakaźność. Objawem trwającego stanu zapalnego jest zaczerwieniona okolica wokół zmian skórnych. W przypadku liszajca zakaźnego świąd pojawia się sporadycznie, a jego nasilenie jest umiarkowane.

Terapia miejscowa i ogólna w leczeniu liszajca zakaźnego

Infekcja samoistnie znika po kilku lub kilkunastu dniach. W momencie wystąpienia objawów należy jednak zgłosić się do dermatologa, w celu skrócenia leczenia oraz zminimalizowania ryzyka rozprzestrzeniania się zakażenia. Terapia miejscowa w leczeniu liszajca zakaźnego polega na stosowaniu maści i kremów z antybiotykiem zawierających bacitracynę lub mupirocynę. Środki te należy aplikować bezpośrednio na zmienione chorobowo miejsce dwa razy dziennie przez 10-14 dni. Pomiędzy terapią antybiotykową lub po jej zakończeniu wskazane jest stosowanie aerozoli i lotionów o działaniu odkażającym. Należy jednak zachować ostrożność, ponieważ niektóre z nich zawierają alkohol, który wysuszy skórę. Sucha skóra zwiększa ryzyko nawrotów zakażenia, ponieważ stanowi słabszą barierę mechaniczną zabezpieczającą przed bakteriami. W celu pielęgnacji skóry i zapobiegania jej przesuszaniu, należy stosować kremy lub balsamy nawilżające.

 

Więcej na temat pielęgnacja skóry