Trójka dzieci biegnie na bieżni
©Sergey Novikov/Fotolia
Styl życia

Kolejność narodzin a osobowość – jak objawia się syndrom środkowego dziecka

Syndrom środkowego dziecka może objawiać się poczuciem niewidzialności i większą podatnością na opinie innych osób. Środkowe dziecko w rodzinie już jako dorosły może mieć przez to poczucie mniejszej satysfakcji z życia. Często stawiane jest ono w roli mediatora.

Syndrom środkowego dziecka może objawiać się poczuciem niewidzialności i większą podatnością na opinie innych osób. Środkowe dziecko w rodzinie już jako dorosły może mieć przez to poczucie mniejszej satysfakcji z życia. Często stawiane jest ono w roli mediatora.

 

Pozytywnym skutkiem bycia środkowym dzieckiem jest umiejętność obiektywnej oceny rzeczywistości. Ten potencjał warto w sobie wzmacniać.

Kolejność urodzenia a charakter człowieka w adlerowskiej psychoanalizie

Problem wpływu kolejności urodzenia na osobowość danej osoby jako pierwszy podniósł austriacki psychoanalityk, żyjący na przełomie XIX i XX w., Alfred Adler. Uważał on, że pierwsze dziecko w rodzinie może mieć skłonność do perfekcjonizmu. W mniejszym stopniu niż inne dzieci potrzebuje ono akceptacji i aprobaty dla swoich działań. Często zostaje intelektualistą i dominuje w sytuacjach społecznych, np. w dyskusjach.

 

Najmłodsze dzieci natomiast mogą być uznawane za samolubne i niechętne do dzielenia się. Mogą też być zależne od innych, ale też dzięki temu, że cała rodzina poświęcała im dużo uwagi, mieć wysokie poczucie własnej wartości. Osoby urodzone jako ostatnie mogą ponadto być rozrywkowe i twórczo podchodzić do rzeczywistości, wybierać zawody związane ze sztuką.

 

Zgodnie z teorią Adlera, który sam urodził się jako trzecie dziecko z siedmiorga rodzeństwa, „dzieci środkowe” najbardziej ze wszystkich potrzebują aprobaty rodziców a w dorosłym życiu mogą stale walczyć o swoją pozycję i o to, aby zostać zauważonym. W rodzinie, a potem w życiu dorosłym, mogą pełnić rolę mediatorów, pośredniczących między ludźmi i starających się rozwiązywać konflikty.

Spodziewasz się kolejnego dziecka? Wykorzystaj kod rabatowy Smyk i zacznij kompletować wyprawkę dla maluszka.

Syndrom środkowego dziecka – niewidzialne dziecko

Negatywnym aspektem bycia środkowym dzieckiem jest poczucie bycia „niewidzialnym”. Podczas gdy rodzice skupiają się na sukcesach najstarszego dziecka i troszczą o najmłodsze, dziecko środkowe może pozostawać nieco z boku. Często musi ono wykazywać dużą aktywność, aby skierować na siebie uwagę dorosłych. Często wchodzi więc w rolę zabawiającego wszystkich wesołka, ukrywa swoje problemy, stara się zawsze być tam, gdzie może być potrzebne. Może ono także zacząć sprawiać problemy wychowawcze, aby w ten sposób zwrócić na siebie uwagę. Ponieważ poszukuje ono aprobaty u dorosłych, rodzeństwa i rówieśników, może stać się zewnątrzsterowne. Zewnątrzsterowność oznacza skłonność do wybierania takich sposobów postępowania, które będą przede wszystkimi oczekiwane przez innych, a w mniejszym stopniu opierających się na własnych przekonaniach jednostki. To wszystko może sprawić, że jeszcze w dzieciństwie środkowe dziecko zacznie przejawiać objawy depresji, która utrwali się w postaci zaburzeń nastroju występujących także w dorosłym życiu. Innymi negatywnymi skutkami bycia środkowym dzieckiem może być obniżone poczucie satysfakcji z życia oraz podejmowanie decyzji niespójnych z własnymi przekonaniami.

Jak pokonać syndrom środkowego dziecka

Jeżeli jest się środkowym dzieckiem w swojej rodzinie i wymienione powyżej cechy oraz zachowania brzmią znajomo, warto wzmacniać w sobie tzw. wewnątrzsterowność oraz poczucie kontroli nad własnym życiem. Węwnątrzsterowność to zdolność do rozpoznawania przekonań zgodnych ze swoim „ja”, obrony ich i postępowania w życiu zgodnie z nimi. Należy pamiętać, że każdy człowiek ma prawo do swoich opinii i swojego sposobu postrzegania rzeczywistości, nikt nie ma jednak prawa decydować za innych ani narzucać im swoich poglądów. Z dostępnych sposobów działania zawsze można wybierać. Warto dokonywać wyborów, pod którymi z pełną odpowiedzialnością moglibyśmy się podpisać.

 

Umiejętność przełamania schematów nabytych w dzieciństwie, pozwoli środkowemu dziecku rozwinąć potencjał doskonałego mediatora. Zdolność do świadomego analizowania racji obu stron pozwoli w wielu konfliktowych sytuacjach wypracować najlepszy kompromis. Środkowe dziecko może stać się doskonałym obserwatorem, którego obiektywne opinie będą cenione przez innych.

 

Dziewczynka przytula się do mamy
© VadimGuzhva/Fotolia.com
Styl życia
Nastawianie dziecka przeciwko drugiemu rodzicowi: syndrom Gardnera
Syndrom Gardnera, czyli zespół alienacji rodzicielskiej, jest opisywany jako szczególnego rodzaju uwikłanie w rodzinie – polega na całkowitym trzymaniu strony jednego z rodziców, przy jednoczesnej skrajnie negatywnej ocenie drugiego.

Syndrom Gardnera, czyli zespół alienacji rodzicielskiej, jest opisywany jako szczególnego rodzaju uwikłanie w rodzinie – polega na całkowitym trzymaniu strony jednego z rodziców, przy jednoczesnej skrajnie negatywnej ocenie drugiego.   Nazwa syndromu, jak to zwykle bywa, pochodzi od nazwiska badacza, który jako pierwszy go scharakteryzował. Nie można go mylić z zespołem Gardnera (Gardner's syndrome), który jest całkowicie innym, dziedzicznym zaburzeniem i dotyczy układu pokarmowego. Syndrom Gardnera w angielskich źródłach znajdziemy jako PAS, czyli parental alienation syndrome .   W latach 80. Richard A. Gardner opisał pracę na temat zespołu oddzielenia od drugoplanowego opiekuna. Uważał, że jest to cały zespół objawów, które występują u dziecka tylko w sytuacji rozwodu rodziców i spraw związanych z przyznaniem opieki. Objawy syndromu Gardnera Syndrom Gardnera pojawia się w sytuacji, gdy dziecko jest nastawiane przed jednego rodzica przeciwko drugiemu – mówi się wręcz o praniu mózgu . Najczęściej ma to miejsce podczas rozwodu , jednak może wystąpić także w rodzinie, która z pozoru jest trwała, jednak w rzeczywistości targana jest ciągłymi konfliktami.   Gardner uważa za główne objawy zespołu PAS: brak ambiwalencji, polegający na jednoznacznie wrogim stosunku do jednego z rodziców; aktywne oczernianie rodzica, który jest nazywany tzw. drugoplanowym opiekunem, przy czym oskarżenia te są niekiedy absurdalne i lekkomyślne; zjawisko „niezależnego myślenia”, czyli przekonania dziecka, że wyraża swoje przekonania i sądy, podczas gdy jest to nieprawdą; obecność „pożyczonych scenariuszy”, która łączy się z poprzednim zjawiskiem. Polega na przywoływaniu przez dziecko tych samych argumentów oraz opisywaniu tych samych sytuacji, które przetacza główny opiekun. Dziecko może nawet używać tych samych słów;...

Kobieta w swetrze
Pixabay/holdosi/CC0 https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/
Styl życia
Kim są dorosłe dzieci alkoholików, czyli syndrom DDA
Syndrom DDA występuje u osób, które wychowywały się w rodzinie, w której przynajmniej jedna osoba była uzależniona od alkoholu. Działanie według schematów wyniesionych z takiego domu prowadzi do cierpienia, poczucia pustki, wypalenia zawodowego i emocjonalnego. Może też być przyczyną wchodzenia w niestabilne i niedojrzałe związki i popadania w nałogi.

Syndrom DDA występuje u osób, które wychowywały się w rodzinie, w której przynajmniej jedna osoba była uzależniona od alkoholu. Działanie według schematów wyniesionych z takiego domu prowadzi do cierpienia, poczucia pustki, wypalenia zawodowego i emocjonalnego. Może też być przyczyną wchodzenia w niestabilne i niedojrzałe związki i popadania w nałogi. Charakterystyka funkcjonowania rodziny z problemem alkoholowym W rodzinie z problemem alkoholowym przynajmniej jedna osoba nadużywa alkoholu w sposób, który przynosi szkodę jej i pozostałym członkom rodziny. Mogą to być szkody natury emocjonalnej: poczucie zagrożenia, z powodu niemożliwych do przewidzenia zachowań osoby uzależnionej czy troska o jej zmieniający się wciąż nastrój. Zachowanie alkoholika jest też często źródłem problemów ekonomicznych rodziny: potrzebuje on pieniędzy na alkohol i może nawet posunąć się do wyprzedawania cudzych rzeczy i zaciągania długów, żeby tylko go zdobyć. Wokół tej osoby i jej problemów kręcą się wszystkie domowe sprawy. Od emocji przeżywanych przez nią zależy często bezpieczeństwo innych. Z tego względu członkowie rodziny są zaangażowani w łagodzenie konfliktów powodowanych przez uzależnionego, próbują uniknąć agresji, którą wywołuje stan upojenia alkoholowego lub podejmują działania, których celem jest dostarczenie bądź odebranie mu alkoholu. Również troska o zdrowie tej osoby i próby przekonania jej do leczenia bywają wyczerpujące.   Te wszystkie sprawy spychają na dalszy plan potrzeby dziecka, jego problemy i sukcesy. Dziecko często staje się „niewidzialne” dla pozostałych członków rodziny, musi walczyć o uwagę i ciepłe uczucia. Wykształca przy tym wiele umiejętności, które nigdzie, poza rodziną, nie będą mu przydatne,...

Mężczyzna siedzi nad wodą
Pixabay/Unsplash/CC0 https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/
Styl życia
Przyczyny lęku przed bliskością: negatywne doświadczenia i syndrom DDA i DDD
Lęk przed bliskością może być powodem problemów w nawiązaniu i utrzymaniu satysfakcjonujących relacji z innymi ludźmi. Rzutuje on zarówno na przyjaźń, jak i na miłość. Przyczyny lęku przed bliskością często są irracjonalne. Ich źródłem może być wychowanie lub wcześniejsze złe doświadczenia w relacjach z innymi.

Lęk przed bliskością może być powodem problemów w nawiązaniu i utrzymaniu satysfakcjonujących relacji z innymi ludźmi. Rzutuje on zarówno na przyjaźń, jak i na miłość. Przyczyny lęku przed bliskością często są irracjonalne. Ich źródłem może być wychowanie lub wcześniejsze złe doświadczenia w relacjach z innymi. Unikający styl przywiązania przyczyną lęku przed bliskością Dzieciństwo jest źródłem wielu schematów, które przenosimy do dorosłego życia. Te najwcześniejsze doświadczenia często są głęboko zakorzenione w naszej psychice i nieświadomie stosujemy je w dorosłym życiu, mimo że nie zawsze są adekwatne do sytuacji. Jednym z przejawów przenoszenia schematu z relacji z rodzicami na relacje z przyjacielem lub partnerem jest właśnie lęk przed bliskością. Jego występowanie tłumaczy się nieprawidłowym wzorcem więzi między dzieckiem i jego opiekunem (najczęściej matką): unikającym stylem przywiązania .   Unikający styl przywiązania powstaje wtedy, kiedy dziecko jest odrzucane przez matkę i karane za każdą próbę nawiązania z nią bliskiego kontaktu, np. kiedy dziecko próbuje się przytulić, matka reaguje krzykiem lub nie odwzajemnia czułości. Dziecko uczy się wtedy ignorować matkę, powstrzymuje się od kolejnych prób zbliżenia się do niej. Może to prowadzić do społecznego wycofania, a nawet choroby sierocej. W dorosłym życiu takie osoby mają problem z budowaniem intymnej relacji opartej na zaufaniu. Często brak im inicjatywy w nawiązywaniu i podtrzymywaniu kontaktów, ich związki są krótkotrwałe i powierzchowne. Osoby takie mają też skłonność do poświęcania się pracy kosztem relacji z innymi ludźmi. Syndrom DDA lub DDD a zaburzenia przywiązania Innym przykładem wpływu dzieciństwa na umiejętność wchodzenia w bliskie relacje jest syndrom...

Nasze akcje
Newsy

Nowoczesny wymiar kobiecości? Manifestuj go zapachem!

Partner
Strefa luksusu

Marzysz o sielsko-anielskim relaksie? Znajdziesz go w hotelu Bania!

Partner
materiały prasowe Lenovo
Fleszstyle

Świetna jakość w stylowym opakowaniu. Natalia Szroeder wybrała laptop Lenovo Yoga Slim 7

Partner
rafal-brzozowski
Newsy

Ci uczestnicy „The Voice of Poland” robią karierę muzyczną. Znasz wszystkich?

Partner
fotona-tatuaż
Fleszstyle

Nieudany tatuaż lub makijaż permanentny ? Wiemy, jak się go pozbyć!

Partner
torebka-skoda-hollie-warsaw
Fleszstyle

Barbara Kurdej - Szatan: "Nie miałam pojęcia, że niezabezpieczone drobiazgi mogą uderzyć z taką siłą"

Partner
Revitalift Filler L'Oréal Paris
Fleszstyle

Wiele może się zmienić w ciągu 10 lat, ale twoja skóra nie musi! Test linii Revitalift Filler L'Oréal Paris

Partner
kosmetyki-weleda
Fleszstyle

Weleda, czyli pielęgnacja w harmonii z naturą i człowiekiem

Partner