Party Stories
Krystian Ferretti z "Hotel Paradise 3"
Luiza "Hotel Paradise 3"
Małgorzata Rozenek w białym garniturze
Kobieta w kabaretkach siedzi na krześle i trzyma w ręce skórzany pejcz
©Andrew/Fotolia
Styl życia

Fetyszyzm – nietypowe upodobania czy groźne zaburzenie?

Fetyszyzm to rodzaj parafilii, czyli zaburzeń preferencji seksualnych. Polega na osiąganiu satysfakcji seksualnej tylko wtedy, gdy dochodzi do kontaktu z fetyszem – obiektem, który pierwotnie nie ma podtekstu erotycznego.

Fetyszyzm to rodzaj parafilii, czyli zaburzeń preferencji seksualnych. Polega na osiąganiu satysfakcji seksualnej tylko wtedy, gdy dochodzi do kontaktu z fetyszem – obiektem, który pierwotnie nie ma podtekstu erotycznego.

 

Pojęcie fetyszyzmu jest tak eksploatowane przez media, że myli się go ze specyficznymi upodobaniami, jednak prawdziwa parafilia (czyli zaburzenie preferencji seksualnych) potrafi całkiem zdezorganizować życie.

Kim jest fetyszysta?

Fetyszysta to osoba, która nie może osiągnąć satysfakcji seksualnej, jeżeli zbliżeniu nie towarzyszy fetysz, a więc pobudzający obiekt. Potocznie fetyszystą nazywa się osobę, która po prostu bardzo lubi np. konkretny rodzaj bielizny lub nietypowe gadżety. Problem pojawia się wtedy, gdy te dodatki nie tyle urozmaicają życie seksualne, co stają się niezbędnym elementem, bez którego satysfakcjonujący seks jest niemożliwy. W takiej sytuacji można mówić o prawdziwym fetyszyzmie ujmowanym jako zaburzenie.

Czym jest fetyszyzm według seksuologii – kryteria ICD-10 i DSM-IV

Według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-10 fetyszyzm to uzależnienie od przedmiotów, które wywołują podniecenie i prowadzą do osiągnięcia satysfakcji seksualnej. Fetyszem może być niemal wszystko, ale najczęściej dotyczy on konkretnych części ciała (np. stóp), konkretnego wyglądu ciała (np. otyłości, konkretnego koloru skóry), ale także tatuaży, kolczyków. Z niektórymi już się oswoiliśmy, inne nadal budzą szok, niedowierzanie, a czasami wręcz obrzydzenie (np. urofilia, w której fetyszem jest mocz).

DSM IV, czyli klasyfikacja zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, fetyszyzm opisuje jako trwające przez minimum sześć miesięcy podniecające fantazje i zachowania seksualne, które dotyczą nieożywionych przedmiotów. Jednocześnie negatywnie wpływają na komfort życia.

Rodzaje fetyszyzmu

Jest wiele rodzajów fetyszyzmu i trudno zliczyć, jak wiele przedmiotów i elementów ciała może być fetyszem. Analizując 48 przypadków, brytyjscy psychiatrzy wyszczególnili te najczęstsze:

  • elementy garderoby (58,3%),
  • gumowe i kauczukowe akcesoria (22,9%),
  • buty (14,6%),
  • części ciała (14,6%),
  • skóra (10,4%),
  • miękkie tkaniny (6,3%).

 

Jednak badanie pochodzi z lat osiemdziesiątych, a fetysze się zmieniają. Jest też na nie coraz częstsze przyzwolenie społeczne. Badania z 2006 roku wskazują na o wiele większą różnorodność. Według nich rodzajem fetyszu są też m.in.:

  • nanofilia – pociąg do niskich mężczyzn,
  • trychofilia – fetysz włosów,
  • kratofilia – podniecenie wywołuje obserwowanie osób, które eksponują swoje mięśnie, np. podczas ćwiczeń,
  • alvinofilia – fetysz pępka.

 

Niektóre są zupełnie niegroźne, jak np. fetysz związany z butami na wysokich obcasach. Inne mogą być bardzo niebezpieczne, np. sadomasochizm lub feederism, preferujący otyłe kobiety.

Skąd się bierze fetyszyzm i czy trzeba go leczyć?

Seksuolodzy nie są do końca zgodni, co jest przyczyną zaburzenia. Z jednej strony wskazują na możliwy wpływ doświadczeń z dzieciństwa, z drugiej natomiast na powstanie zaburzenia dopiero w okresie dojrzewania.

 

Jeśli fetyszyzm dezorganizuje życie i prowadzi do zachowań, które działają destrukcyjnie, konieczna jest terapia. Najczęściej stosowana jest terapia awersyjna, która polega na wywołaniu skojarzenia fetyszu z negatywnym uczuciem.

 

Komentarze
Zapraszamy do dyskusji
Czekamy na Twoją opinię w tym temacie. Dołącz do dyskusji!
Dłonie na szybie samochodowej
© Antonioguillem/Fotolia.com
Styl życia
Czy promiskuityzm jest zachowaniem etycznym?
Promiskuityzm jest negatywnie postrzegany przede wszystkim przez przedstawicieli kultur, w których stosunek płciowy wiąże się ściśle z prokreacją.

Promiskuityzm jest negatywnie postrzegany przede wszystkim przez przedstawicieli kultur, w których stosunek płciowy wiąże się ściśle z prokreacją.   Osoby uprawiające seks z przypadkowymi osobami, są często oceniane różnie, przy czym ocena moralna zależy od płci. Zazwyczaj promiskutyzm łatwiej wybacza się mężczyznom, bardziej negatywnie oceniane są zmieniające często partnerów kobiety. Czym jest promiskuityzm? Promiskuityzm to kontakty seksualne z przypadkowymi partnerami, które nie są związane z uczuciami. Partnerzy w takich relacjach są często zmieniani. Nie ma stałego jednego partnera seksualnego. Promiskuici uważają, że seks bez zobowiązań nie wiąże się z problemami, w przeciwieństwie do seksu w związku. Często występuje w ramach homoseksualizmu i erotomanii .   Dążenie do odbycia licznych stosunków płciowych z nieznanymi osobami może stanowić przejaw zaburzeń psychicznych. Może również występować razem z depresją w okresie pokwitania. Potrzeba przypadkowego seksu może wynikać też z chęci dominacji i potwierdzenia własnej wartości. Etyka a promiskuityzm Promiskuityzm jest postrzegany jako ryzykowne zachowanie. Wynika to z tego, że każdy kontakt seksualny z obcą osobą jest ryzykiem, bo nieznany partner może być zarażony chorobą przenoszona drogą płciową . W związku z tym promiskuityzm jako zachowanie bez granic skutkujące dużą liczbą partnerów seksualnych bywa traktowany jako działanie, które przyczynia się do rozszerzania zasięgu chorób. Promiskuityzm a choroby weneryczne W roku 2006 przeprowadzono badanie w 59 krajach na świecie i nie potwierdzono przypuszczeń o związku między promiskuityzmem a rozpowszechnianiem chorób przenoszonych drogą płciową. Jako ważne czynniki zidentyfikowano natomiast mobilność i biedę. W krajach rozwiniętych liczba partnerów seksualnych respondentów była wyższa niż...

Dziewczyna na tle zieleni
Flickr/Laura D'Alessandro/CC BY 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/
Styl życia
Osobowość borderline, czyli chwiejność emocjonalna i lęk przed odrzuceniem
Osobowość borderline to rodzaj zaburzenia osobowości charakteryzujący się występowaniem zachowań, które utrudniają społeczne przystosowanie się i funkcjonowanie wśród ludzi. Typowe dla zespołu borderline są na przykład chwiejność emocjonalna, niestabilny obraz siebie, lęk przed odrzuceniem i autoagresja.

Osobowość borderline to rodzaj zaburzenia osobowości charakteryzujący się występowaniem zachowań, które utrudniają społeczne przystosowanie się i funkcjonowanie wśród ludzi. Typowe dla zespołu borderline są na przykład chwiejność emocjonalna, niestabilny obraz siebie, lęk przed odrzuceniem i autoagresja. Czym jest borderline? Pojęcie zaburzenia osobowości z pogranicza (ang. Borderline Personality Disorder w skrócie BPD) zostało wprowadzone w połowie XX w. na określenie zespołu objawów łączących objawy psychotyczne (typowe np. dla schizofrenii ) i afektywne (występujące np. w przebiegu depresji ).   Najbardziej charakterystyczną cechą zachowania i sposobu myślenia osób z tym zaburzeniem osobowości jest obsesyjna potrzeba bliskości i odczuwanie przy tym lęku przed zatraceniem siebie w tej relacji lub porzuceniem. Silne napięcie emocjonalne odczuwane w tej sytuacji jest rozładowywane w destrukcyjny sposób: poprzez groźby, agresję, autoagresję (okaleczenie się), a nawet próby samobójcze. Osoby z osobowością typu borderline mają często skłonność do czarno-białego postrzegania rzeczywistości, w tym innych osób. Inni ludzie są przez nich albo idealizowani i bezkrytycznie uwielbiani, albo darzeni nienawiścią i pogardą.   Przyczyną wystąpienia tych zaburzeń osobowości może być wychowanie w rodzinie, w której matka była zimna i niedostępna emocjonalnie lub konfliktowa, a ojciec nieobecny psychicznie bądź fizycznie. Osoby z typem osobowości borderline często też były w dzieciństwie molestowane seksualnie lub doświadczały przemocy fizycznej. Jakie są objawy borderline? W obowiązującej w Polsce Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-10 borderline stanowi jeden z podtypów osobowości chwiejnej emocjonalnie. Żeby można było zdiagnozować to zaburzenie, u danej...

Mężczyzna leży w kącie wystraszony cieni
©vchalup/Fotolia.com
Styl życia
Schizoidalne zaburzenia osobowości – cechy typowe dla osobowości schizoidalnej. Kryteria rozpoznania zaburzenia
Schizoidalne zaburzenia osobowości prawdopodobnie powstają na skutek zadziałania czynnika biologicznego oraz rodzinnego. Osoby z tego rodzaju zaburzeniem nie odczuwają potrzeby posiadania przyjaciół oraz wykazują ograniczoną zdolność do wyrażania uczuć i emocji.

Schizoidalne zaburzenia osobowości prawdopodobnie powstają na skutek zadziałania czynnika biologicznego oraz rodzinnego. Osoby z tego rodzaju zaburzeniem nie odczuwają potrzeby posiadania przyjaciół oraz wykazują ograniczoną zdolność do wyrażania uczuć i emocji.   Schizoidalne zaburzenia osobowości objawiają się m.in. dystansem emocjonalnym i preferowaniem samotnictwa. Osoby z tego rodzaju zaburzeniem koncentrują się na własnym, wewnętrznym świecie przeżyć. Leczenie osobowości schizoidalnej opiera się na psychoterapii. Osobowość schizoidalna – na czym polega? Schizoidalne zaburzenia osobowości zostały uwzględnione w ICD-10, czyli Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych utworzonej przez Światową Organizację Zdrowia (WHO). Osobowość schizoidalna charakteryzuje się introwertyzmem, czyli izolowaniem się od społeczeństwa, unikaniem relacji interpersonalnych oraz chłodem emocjonalnym. Osoby ze schizoidalnymi zaburzeniami osobowości odbierane są przez innych ludzi jako wycofane, aspołeczne, aroganckie i ekscentryczne. Lekarze psychiatrzy rozpoznają zaburzenie na podstawie ustalonych kryteriów, będących jednocześnie typowymi objawami tego rodzaju osobowości. Są to: całkowity brak lub znikome działania mające na celu dążenie do przyjemności, samotnictwo, chłód emocjonalny lub spłycenie uczuciowości, nieokazywanie zainteresowania pochwałami ani krytyką, ograniczona zdolność wyrażania uczuć, zarówno ciepłych i przyjaznych, jak też gniewu w stosunku do innych ludzi, skłonność do fantazjowania, uciekania w świat wyobraźni, lekceważenie (niezamierzone) norm i konwencji społecznych, brak potrzeby tworzenia związków przyjacielskich i partnerskich, nadmierna nieśmiałość w kontaktach seksualnych . Osoby ze schizoidalnymi zaburzeniami osobowości nie...

Nasze akcje
Jenny Fairy Midday Coctail
Newsy

Ten stylowy dodatek przeniesie cię w świat wakacji i słodkiego lenistwa!

Partner
piekna-kobieta-bella
Fleszstyle

Jak się czuć pewnie i wygodnie przez cały dzień? Stawiaj na jakość

Partner
huawei-6-band-opaska
Fleszstyle

Asystent i trener personalny w jednym?

Partner
Kolekcja-wiosna-lato-CCC-2021
Fleszstyle

Czy zdrowe i wygodne dziecięce buty nie mogą być modne?

Partner
Kolekcja-wiosna-lato-CCC-2021
Fleszstyle

O tych butach marzy twoje dziecko!

Partner
catering-tajm
Fleszstyle

Pyszne, zdrowe i niebanalne dania z dostawą pod twoje drzwi?

Partner