kobieta u psychoterapeuty
© WavebreakMediaMicro/Fotolia.com
Styl życia

Leczenie zespołu Tourette'a – jak wygląda terapia mimowolnego przeklinania

Objawy zespołu Tourette'a najczęściej towarzyszą chorej osobie przez całe życie. Leczenie zespołu Tourette'a jest ukierunkowane na nauczenie się przez chorego kontrolowania tików, przymusowych słów i zachowań. W leczeniu stosuje się psychoterapię oraz leki.

Objawy zespołu Tourette'a najczęściej towarzyszą chorej osobie przez całe życie. Leczenie zespołu Tourette'a jest ukierunkowane na nauczenie się przez chorego kontrolowania tików, przymusowych słów i zachowań. W leczeniu stosuje się psychoterapię oraz leki.

 

Najczęściej stosowanym w terapii zespołu Tourette'a podejściem jest psychoterapia poznawczo-behawioralna. Pomocniczo stosuje się także biofeedback. (Podlinkuj „Przyczyny i objawy zespołu Tourette'a”)

Kasia gotuje z Polki.pl: sałatka świąteczna z ziemniakami, brokułami i łososiem

Cele psychoterapii osób z zespołem Tourette'a

Podczas terapii osoby (zwłaszcza dzieci) z zespołem Tourette'a są w pierwszej kolejności uczone tego, w jaki sposób mówić osobom ze swojego otoczenia o chorobie i jej objawach. Oswaja się je także z możliwymi reakcjami innych osób na ich chorobę. Osoby, które nie słyszały o chorobie, mogą reagować w różny sposób: strachem, niechęcią, agresją. Jest to naturalne, ponieważ zachowanie osoby z zespołem Tourette'a może być dla nich niezrozumiałe, mogą odbierać je jako zagrażające ich zdrowiu, obraźliwe lub ośmieszające.

 

Osoba chora powinna potrafić w prostych słowach wyjaśnić, że jej zachowanie nie jest intencjonalne, a ona nie jest w stanie zapanować nad pewnymi słowami, które wypowiada i ruchami, które wykonuje. Powinna również zapewnić, że jej zachowanie nie stanowi zagrożenia dla innych. Wejście w nowe środowisko, np. szkolne lub zawodowe, należy rozpocząć od tego rodzaju informacji. Psychoterapia powinna także pomagać osobie z zespołem Tourette'a radzić sobie z psychologicznymi skutkami choroby: obsesyjnymi myślami, problemami z koncentracją, trudnościami w nauce, możliwą obniżoną samooceną, problemami w nawiązywaniu i utrzymywaniu satysfakcjonujących relacji z innymi, a także obniżonym nastrojem.

Terapia poznawczo-behawioralna zespołu Tourette'a

W terapii zespołu Tourette'a stosuje się przede wszystkim podejście poznawczo-behawioralne. Jedna z jego metod, trening odwracania nawyków, pomaga m.in. nauczyć się rozpoznawania symptomów zapowiadających wystąpienie tików. Dzięki temu można nad nimi w pewnym stopniu zapanować. Terapia może także pomóc w nauce wykonywania celowych ruchów mimo tików (np. zawiązywania sznurówek mimo tiku polegającego na potrząsaniu ramionami).

Biofeedback w leczeniu zespołu Tourette'a

Jako metodę pomocniczą w psychoterapii zespołu Tourette'a stosuje się niekiedy biofeedback. Metoda ta opiera się na monitorowaniu zmian fizjologicznych za pomocą oprogramowania komputerowego. Na głowie osoby poddawanej treningowi biofeedback umieszcza się elektrody, które podłączone są do komputera. Osoba ta musi wykonywać pewne proste zadania wymagające koncentracji. Na bieżąco dostaje informację zwrotną na temat efektów swojego działania. Biofeedback pomaga niektórym osobom cierpiącym na zespół Tourette'a w kontrolowaniu napięcia nerwowego i tików.

Farmakoterapia w leczeniu zespołu Tourette'a

W niektórych przypadkach zespołu Tourette'a lekarz psychiatra lub neurolog może zalecić przyjmowanie neuroleptyków, antagonistów dopaminy: leków blokujących lub osłabiających działanie tego neuroprzekaźnika. Pomagają one w kontrolowaniu tików. Czasem stosuje się również domięśniowe zastrzyki z botuliny, które redukują proste tiki motoryczne oraz wokalne. Agonisty receptorów α2-adrenergicznych, przepisywane często w leczeniu nadciśnienia, mogą pomóc w zapanowaniu nad niektórymi objawami behawioralnymi, np. napadami złości. Jeżeli syndromowi Tourette'a towarzyszą objawy chorób afektywnych, np. depresji, do leczenia włącza się leki regulujące nastrój, np. antydepresanty.

 

Smutny mężczyzna na terapii
Image by LifetimeStock.com
Styl życia
Myśli, emocje, uczucia, zachowania – psychoterapia poznawczo-behawioralna
Psychoterapia poznawczo-behawioralna nastawiona jest na osiąganie szybkich i wymiernych rezultatów. Powodzenie psychoterapii poznawczo-behawioralnej zależy przede wszystkim od pracy osoby poddawanej terapii.

Psychoterapia poznawczo-behawioralna nastawiona jest na osiąganie szybkich i wymiernych rezultatów. Powodzenie psychoterapii poznawczo-behawioralnej zależy przede wszystkim od pracy osoby poddawanej terapii.   Terapia poznawczo-behawioralna jest skuteczna szczególnie w oduczaniu fobii, leczeniu nerwic, lęków, zespołu stresu pourazowego oraz zaburzeń odżywiania. Podstawowe założenia terapii poznawczo-behawioralnej Psychoterapia poznawczo-behawioralna opiera się na założeniu, że temu, czego doświadczamy w życiu, towarzyszą określone: myśli, emocje, odczucia fizjologiczne, zachowania. Każdy z tych czynników jest powiązany z pozostałymi i ma na nie wpływ. Fobie oraz inne zaburzenia psychologiczne często są nabywane wskutek utrwalenia negatywnych wzorców myśli, emocji, uczuć i zachowań związanych z określonym bodźcem lub sytuacją. Wyobraźmy sobie, że osoba, która obawia się publicznych wystąpień, stanęła właśnie przed koniecznością wygłoszenia krótkiego przemówienia do kilkunastu słuchaczy. W takiej sytuacji w głowie tej osoby mogą pojawić się myśli, że nie poradzi sobie z wystąpieniem, zabraknie jej słów, pomyli się, jest do niczego, wszyscy wezmą ją za niekompetentną.   Tego rodzaju myśli mogą sprawić, że ta osoba straci dobry nastrój, stanie się spięta, zacznie się pocić, jej gardło zaciśnie się tak, że nie będzie w stanie mówić pełnym głosem. To sprawi, że poczuje się ona jeszcze gorzej i prawdopodobnie w przyszłości będzie unikać kolejnych wystąpień publicznych, odbierając sobie tym szansę na przełamanie schematu i skorygowanie błędnych wzorców. Jak działa terapia poznawczo-behawioralna? Terapia poznawczo-behawioralna pomaga osobie, która w niej uczestniczy, rozłożyć problem na czynniki pierwsze . Osoba ta wraz z psychoterapeutą...

smutna dzewczyna
Flickr/The home of Fixers on Flickr/CC BY-ND 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by-nd/2.0/
Styl życia
Leczenie bulimii – sposoby walki z zaburzeniami odżywiania
Bulimia (żarłoczność psychiczna, bulimia nervosa) to choroba, która dewastuje psychikę i zdrowie. Jej leczenie jest szczególnie trudne z uwagi na częsty opór ze strony osoby leczonej na podejmowane działania naprawcze,co jednak nie wyklucza szansy na wyleczenie.

Bulimia (żarłoczność psychiczna, bulimia nervosa) to choroba, która dewastuje psychikę i zdrowie. Jej leczenie jest szczególnie trudne z uwagi na częsty opór ze strony osoby leczonej na podejmowane działania naprawcze,co jednak nie wyklucza szansy na wyleczenie. Czym jest bulimia? Po czym ją poznać? Bulimia jest zaburzeniem odżywiania, które polega na napadach objadania i przejadania się, po których wywołuje się wymioty, zażywa środki przeczyszczające czy wykonuje się forsowne ćwiczenia fizyczne. Objawy bulimii: psychiczne: zły nastrój, rozdrażnienie, stany depresyjne, poczucie wstydu, upokorzenia. fizyczne: nieregularne miesiączki, sucha skóra, zaparcia, pęknięcia naczyń krwionośnych w oczach, zgrubienia, blizny i rany na zewnętrznej stronie dłoni powstałe na wskutek prowokowania wymiotów (tzw. efekt Russella). Większość osób chorych na bulimię potrafi jednak wywołać wymioty używając jedynie odruchu tłoczni brzusznej. Bulimików charakteryzuje zmęczenie, ospałość, nieprzyjemny zapach z ust i uszkodzenie szkliwa zębów wskutek działania kwasów żołądkowych, opuchlizna twarzy i policzków. Osoby cierpiące na bulimię po zwymiotowaniu często odczuwają tak wielką ulgę, że objadają się ponownie tylko po to, aby móc znów ją poczuć. Psychoterapia w leczeniu bulimii Leczenie bulimii nie jest możliwe bez motywacji osoby chorej. Leczenie bulimii musi składać się z terapii psychologicznej, farmakologicznej oraz odbudowania i dożywienia wyniszczonego organizmu. Odsetek osób wyleczonych jest stosunkowo niski i zawiera się w przedziale 30-60%. Aby terapia zakończyła się sukcesem niezbędne są dwa kluczowe czynniki: silnie zmotywowana osoba chora oraz wysoko wykwalifikowany personel medyczny. W psychoterapii bulimii stosuje się następujące metody terapii: terapia...

mężczyzna trzymający szklankę w dłoni
© tolikoff2013/Fotolia.com
Styl życia
Niepoznane przyczyny drżenia samoistnego. Jak objawia się i kiedy jest leczona choroba Minora?
Drżenie samoistne jest aż w połowie przypadków chorobą o nieznanych przyczynach. Objawia się drżeniem głowy, warg i zazwyczaj kończyn górnych. Chorobę Minora leczy się, jeśli objawy uniemożliwiają funkcjonowanie. Stosuje się metody farmakologiczne lub operacyjne.

Drżenie samoistne jest aż w połowie przypadków chorobą o nieznanych przyczynach. Objawia się drżeniem głowy, warg i zazwyczaj kończyn górnych. Chorobę Minora leczy się, jeśli objawy uniemożliwiają funkcjonowanie. Stosuje się metody farmakologiczne lub operacyjne.   Chorobie Minora często towarzyszą inne objawy, takie jak kurcze powiek, parkinsonizm (zespół objawów typowych dla choroby Parkinsona ) lub dystonia ( mimowolne ruchy ). Mogą one opóźniać postawienie diagnozy.  Niepoznane do końca przyczyny drżenia samoistnego Przyczyny choroby Minora są zróżnicowane. Połowa chorych dziedziczy schorzenie, natomiast u pozostałych przyczyna jest nieznana. Prawdopodobieństwo zachorowania zwiększa się z wiekiem.   Choroba Minora jest schorzeniem w obrębie części ośrodkowego układu nerwowego - układu pozapiramidowego. Odpowiada on, wraz z układem piramidowym, za czynności ruchowe.   Zmiany w układzie nerwowym odpowiadające za tę chorobę nie zostały poznane. Nie potwierdzono też nieprawidłowości w działaniu układu odpowiedzialnego za wytwarzanie neuroprzekaźnika dopaminy. Dopamina odpowiada m.in. za koordynację i napięcie mięśni. Kiedy ujawnia się drżenie samoistne i jak się rozwija? Choroba objawia się najczęściej w okolicach 20. roku życia. Objawy są nasilone, natomiast potem następuje stabilizacja na kilkanaście lat. Po 65. roku życia objawy znów ulegają nasileniu. Objawy drżenia samoistnego: jakie części ciała obejmuje drżenie? Drżenie samoistne obejmuje ręce, wargi, głowę, język. Wpływa też na sposób mówienia. W przebiegu choroby może ją znacząco zakłócić.    Częstość epizodów choroby Minora to około 10 napadów na sekundę. Drżenia zwiększają swoje nasilenie w przypadku silnych emocji. Kiedy...

Nasze akcje
Gwiazdy
Newsy
Chcesz dobrze czuć się we własnej skórze tak, jak największe gwiazdy? Działaj metodą małych kroków!
Partner
Skuteczny trening bez wysiłku? Teraz to możliwe!
Newsy
Skuteczny trening to nie tylko siłownia!
Partner
Weleda
Newsy
Kosmetyki, które łączą tradycję z nowoczesnością. Poznaj je!
Partner
Nowości
PartyExtra
Małgorzata Rozenek-Majdan uśmiechnięta
Newsy
Małgorzata Rozenek-Majdan
BZ
Julia Wieniawa w neonowej sukience na lato
Newsy
Julia Wieniawa
BZ
Katarzyna Cichopek na 59 Festiwalu w Opolu
Newsy
Katarzyna Cichopek
BZ
Klaudia El Dursi na plaży
TV-Show
Hotel Paradise
BZ
Ślub od pierwszego wejrzenia x-news
TV-Show
Ślub od pierwszego wejrzenia
BZ
Versace wiosna-lato 2022
Fleszstyle
Trendy w koloryzacji włosów na wiosnę i lato 2022. Te odcienie robią mocne wrażenie
Marcelina Zielnik
Gorący trend: Dopamine dressing
Fleszstyle
Dopamine dressing to najgorętszy trend sezonu. Obłędną koszulę w stylu Małgorzaty Rozenek-Majdan kupisz w Sinsay za 39,99
Anna Kusiak
Klaudia Halejcio w najmodniejszych spodniach tego lata. Niemal identyczne kupisz w Sinsay za 35 zł
Newsy
Klaudia Halejcio w najmodniejszych spodniach tego lata. Podobne kupisz w Sinsay za 35 zł
Urszula Jagłowska-Jędrejek
Anna Lewandowska w swetrze za ponad tysiąc złotych
Newsy
Anna Lewandowska w modnym swetrze ponad tysiąc złotych. W Sinsay kupisz podobny za 50 złotych!
Aleksandra Skwarczyńska-Bergiel
Moda uliczna wiosna-lato 2022
Fleszstyle
Najmodniejsze buty na wiosenno-letni sezon. Te modele ma w szafie każda it-girl
Marcelina Zielnik