Mężczyzna agresywny
Image by Lifetimestock.com
Styl życia

Czy można żyć z despotą?

Czy można żyć z despotą?

Despota to człowiek, który ma o sobie wysokie mniemanie, czuje się najważniejszy i potrzebny wszystkim wokół. Narzuca swoją wolę innym, myśląc, że jego zdanie jest jedynie słuszne i prawdziwe. Samo słowo despota oznacza w języku greckim „pana”. Jest to człowiek, z którym bardzo trudno nawiązać relację, ponieważ w każdej sytuacji będzie negował racje innych i próbował pokazać swoją wyższość.

Despota: charakterystyka osoby

Despota to przede wszystkim człowiek władzy. Nie musi być politykiem, aby rządzić innymi. Wystarczy, że będzie podejmować decyzje dotyczące codziennych spraw samodzielnie, bez konsultowania się z innymi. Wszelkie próby sprzeciwu będzie traktował jak atak na swoją osobę. Mimo wszystko pozostanie przy swoim, ponieważ uważa, że działa słusznie i poprawnie. 

Charakterystyczne cechy charaktery despoty:

  • egoistyczny,
  • apodyktyczny,
  • zatwardziały w swoich przekonaniach,
  • chłodny emocjonalnie,
  • karzący, nigdy nie nagradza,
  • nie pozwala innym na autonomię.

Dlaczego tak trudno żyć z despotą?

Despota uwielbia czuć się ważny w towarzystwie. Zarządza innymi, podejmuje decyzje, którym muszą się podporządkować inne osoby. Lubi nimi kierować i czuć nad nimi władzę.

Jak żyć z despotą?

  • dobrze współpracować z nim będą osoby podległe,
  • jako lider grupy on sam odnajdzie się doskonale, jednak pozostali będą przez niego kontrolowani i po prostu uzależnieni – powinien znaleźć sobie pracę samodzielną,
  • potrzebuje w swoim otoczeniu choć jednej osoby podobnej do siebie – aby móc się skonfrontować z tym, jaki sam jest,
  • despotę można skierować na wizytę do psychologa – powinien przepracować swoje zachowanie, które niejednokrotnie niekorzystnie odbija się na życiu rodzinnym i zawodowym.

 

Swoją zaborczością despota odstrasza od siebie ludzi, z czasem zostaje sam, a jego samotność będzie mu bardziej doskwierać niż zanegowanie jego racji. Dlatego często się mówi, że takie osoby, mimo że pozornie nie potrzebują ludzi (bo traktują ich przedmiotowo), dążą w swoim życiu do przebywania z nimi.

 

Zobacz także

Dobre relacje z ludźmi to klucz do sukcesu!

kobieta w różowej bluzce

Czy warto być egoistą? Egoizm zdrowy i niezdrowy

zasmucona kobieta

Jesienna chandra – czym jest depresja sezonowa?

 

Dziewczyna, która patrzy zamyślonym wzrokiem
Image by LifetimeStock.com
Styl życia
Osobowość neurotyczna: kiedy lęk kieruje życiem
Osobowość neurotyczna cechuje osoby, które dręczy lęk. Często są to lęki z przeszłości, niekiedy spowodowane wypartymi ze świadomości wydarzeniami.

Osobowość neurotyczna cechuje osoby, które dręczy lęk. Często są to lęki z przeszłości, niekiedy spowodowane wypartymi ze świadomości wydarzeniami.   Wydarzenia, które wywołały dużą frustrację, gniew lub przewrotnie – zaskoczenie czy przerażenie rzutują na późniejsze zachowanie i budują osobowość neurotyczną. Neurotyk (człowiek z cechami neurotyzmu ) będzie wiecznie się bał, odczuwał niepokój i wchodził w niezdrowe relacje z innymi ludźmi.   Osobowość neurotyczna tworzy się z lęku neurotycznego, którego przyczyną może być odrzucenie, wymuszanie, poniżanie, brak miłości i ciepła od strony rodzica. Jest to silnie zakorzenione odczucie, które motywuje do zachowań i decyzji, których nie podjęłaby się osoba nieneurotyczna. Nie ma jednego uniwersalnego opisu zachowania neurotyka, ale można nakreślić główne jego cechy charakteru: zalękniony, niepewny siebie i swoich możliwości, a chwilami bezradny, zamknięty na nowe doświadczenia, znajomości, skrępowany i nieśmiały, dąży do perfekcji, dzięki której zdobędzie uznanie i akceptację otoczenia.   Neurotyk podświadomie pragnie tego, czego nie otrzymał w dzieciństwie. Przeważnie dąży do miłości i akceptacji, jednak nie potrafi w „normalny”, zdrowy sposób nawiązać relacji z drugim człowiekiem.   Neurotyczna postawa wobec otaczającego świata może przejawiać się poprzez: dążenie do ludzi – neurotyk „na siłę” chce być w towarzystwie, często sam wprasza się na przyjęcie, opowiada żarty i chce być „lubiany”. Nie wynika to jednak z jego naturalnej potrzeby życia społecznego, tylko na zaspokajaniu potrzeby akceptacji i uznania, których nie otrzymywał będąc dzieckiem .   ucieczkę od ludzi – neurotyk odcina się od ludzi, alienuje we własnym, komfortowym miejscu. Jako samotnik może popadać w uzależnienie, ale...

ojciec z kilkuletnim synem
Image by LifetimeStock.com
Styl życia
Jak rozpoznać syndrom jedynaka?
Jedynak jest postrzegany jako osoba egoistyczna i roszczeniowa. Syndrom jedynaka nie dotyczy wyłącznie osób, które nie mają rodzeństwa.

Jedynak jest postrzegany jako osoba egoistyczna i roszczeniowa. Syndrom jedynaka nie dotyczy wyłącznie osób, które nie mają rodzeństwa.   Postawa roszczeniowa i egoistyczna zdarza się również u osób, które wychowały się w licznej rodzinie. Zachowanie dziecka uzależnione jest przede wszystkim od wychowania. Czym jest syndrom jedynaka? Syndrom jedynaka dotyczy niewielkiego odsetka osób. Nie jest wynikiem życia w pojedynkę, ale predyspozycji genetycznych i temperamentu. Na charakter człowieka nie ma dużego wpływu to, czy ma rodzeństwo.   Uważa się, że jedynacy są egocentryczni , a osoby, które mają rodzeństwo, przyjacielskie, co ma wynikać z tego, że jedynacy mogą skupić się na sobie, nie musząc pomagać braciom czy siostrom. To ma powodować, że są mniej empatyczni . Większą rolę w zachowaniu człowieka odgrywa wychowanie i środowisko, w którym dorasta.   Syndrom jedynaka może dotknąć też jednej osoby z rodzeństwa, i to paradoksalnie, tej, która była przez rodziców traktowana gorzej. W dorosłym życiu będzie ona charakteryzować się cechami typowymi dla syndromu jedynaka: skąpstwem i egoizmem , ponieważ dopiero wówczas będzie miała możliwość skupić się na odkładanych na bok potrzebach. Trzeba zauważyć, że jedynacy mają trudne zadanie do zrealizowania – rodzice stawiają przed nimi duże wymagania, co sprawia, że żyją w stresie . W jego następstwie jedynak może prezentować postawę roszczeniową i trudno znosić porażki. W jaki sposób objawia się syndrom jedynaka? Zjawisku syndromu jedynaka poświęcono uwagę 120 lat temu w Ameryce, gdzie stworzono portret jedynaka . Syndrom jedynaka objawia się brakiem woli dzielenia się swoją własnością z innymi i chęcią przebywania zawsze w centrum uwagi środowiska. Postrzega się taką osobę...

Bogusław Linda
Lidia Popiel
Newsy
Bogusław Linda: "Na cholerę mi to potrzebne!"
„Pan, żeby rozmawiać ze mną, musi mnie przyatakować, ja mogę się tylko wyluzować”, mówi Bogusław Linda. Piotr Najsztub nie przestraszył się największego macho polskiego kina. Przyatakował.

– Jak sądzę, nie chce się Panu ze mną gadać? Bogusław Linda: Z ust pan mi to wyjął. – Czego mógłby Pan mnie nauczyć? Bogusław Linda: Pana niczego. – To jest pytanie o to, czy Pan ma coś takiego, co innym może się przydać. Bogusław Linda: Może innym, ale panu... Może dystansu. – Do czego? Bogusław Linda: Do życia. – A jak daleki powinien być? Bogusław Linda: Jak najdalszy. – Ale wtedy nie ma emocji. Bogusław Linda: Są, ale pozytywne. Bo jeżeli za emocje uznajemy zachwyt... – Gniew też. Bogusław Linda: Mówię o pozytywnych, choć w naszym narodowym charakterze jest mówienie tylko o negatywnych. Dystans pomaga żyć. – A nie oddala tak, że człowiek zostaje sam, nie dlatego że wybrał samotność, tylko że jest już za daleko od innych? Bogusław Linda: Mamy trochę różne zawody, pan wypytuje innych, ja, niestety, jestem zmuszony odwoływać się do kabotyństwa, czyli odpytywania siebie ze swoich doświadczeń życiowych przy każdej roli. Więc mi ten dystans się opłaca, a panu pewnie mniej. Pan, żeby rozmawiać ze mną, musi mnie przyatakować, ja mogę się tylko wyluzować. – Chciałbym Pana roztworzyć, nie atakować. Więc czy to Pana umiłowanie dystansu nie wypchnęło go poza świat, który – w czasie, kiedy go Bogusław Linda: Pan zwiększał – zmienił się, ukolorowił, wypłaszczył, głupiał? A Pan zdystansowany od początku lat 90. pozostał trochę jak hibernatus na jego obrzeżach. Jeżeli tak, to bardzo sobie to chwalę. Bo jeżeli miałbym się przejmować tym, co się dzieje na zewnątrz, i swoją rolą w tym świecie, tobym zwariował. Mam swój świat i myślę, że będę go pielęgnował, aż, kurwa, do samej śmierci. – „Aż, kurwa, do samej śmierci”. A potem już nie? Bogusław Linda: Mój...

Nasze akcje

Uwielbiasz taniec? Rozwijaj swoje umiejętności i dziel się nimi ze światem!

Partner
Newsy

Kosmetyki, które dbają o ciebie i planetę. Poznaj nową linię przeciwzmarszczkową Laboratorium Kosmetycznego Ava

Partner

Lubisz zieloną herbatę? Poznaj jej prozdrowotne właściwości

Partner

Słuchawki jak ekskluzywne kosmetyki? To możliwe z Huawei FreeBuds Lipstick

Partner
Newsy

Pierścionek zaręczynowy w codziennych stylizacjach. Sprawdź najmodniejsze zestawienia na jesień 2021

Partner
Kosmetyki Neboa
Newsy

Zadbaj o włosy w duchu eko. Jak duży wpływ na planetę ma zawartość naszych kosmetyczek? Będziesz zaskoczona!

Partner