Słoik z groszami
©tuk69tuk/Fotolia

Środkami trwałymi określa się rzeczowe składniki majątku firmy, wykorzystywane w jej działalności, charakteryzujące się długim okresem użytkowania. Przyjmuje się zasadę, że za środek trwały uznaje się rzeczy o wartości od 3500 zł. Wpisuje się je do ewidencji środków trwałych i dokonuje ich amortyzacji.

Środki trwałe: co to jest?

W polskim prawie funkcjonują trzy akty prawne, które normują pojęcie środków trwałych. Jest to ustawa o PIT, ustawa o CIT oraz ustawa o rachunkowości.

 

Środek trwały to składnik rzeczowych aktywów przedsiębiorstwa, charakteryzujący się długim okresem użytkowania – ponad 1 rok, postacią materialną – nie są to wartości niematerialne i prawne, oraz zdatnością do użytku i przydatnością przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Może być nie tylko nabyty, ale również wytworzony we własnym zakresie przedsiębiorstwa. Środek trwały należący do danego przedsiębiorstwa może być użytkowany na jego potrzeby, lub oddany w najem, dzierżawę czy leasing.

Środki trwałe to przede wszystkim:

  • Nieruchomości – grunty, budynki, lokale, ich części i udziały,
  • Maszyny i urządzenia,
  • Środki transportu,
  • Inwentarz żywy.

Środki trwałe: zużycie

Zużycie środka trwałego podczas jego użytkowania w działalności gospodarczej jest odzwierciedlane poprzez jego amortyzację. Jest to związane z utratą wartości środka trwałego – fizyczne lub ekonomiczne. Oznacza to, że środek traci na znaczeniu zarówno w związku ze zużyciem fizycznym, związanym z normalnym użytkowaniem, starzeniem się i niszczeniem, oraz w związku z postępem technicznym – wówczas środek trwały traci na wartości mimo, że nie został jeszcze zużyty pod względem fizycznym.

Środki trwałe: wartość

Środki trwałe przedsiębiorstwa wpisuje się do ewidencji środków trwałych i dokonuje się ich amortyzacji. Wartość środka trwałego może być niska. Regułą jest, że aby daną rzecz zaliczyć do środków trwałych, to jej wartość musi wynieść 3500 zł. Rzeczy o wartości niższej również mogą być uznane za środki trwałe, lub za wyposażenie – różnica tkwi w metodzie rozliczenia kosztów i ujęciu składnika majątku w ewidencjach. Rzeczy natomiast o wartości przewyższającej tę kwotę i spełniające pozostałe warunki zawsze muszą zostać ujęte w ewidencji środków trwałych i, co za tym idzie, poddane amortyzacji.

 

Zakupy wyposażenia o wartości poniżej 3500 zł można wpisać w koszty uzyskania przychodu jednorazowo.