Salon w ciemnych barwach i oryginalnymi meblami
Flickr/Ben Husmann/CC BY 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/

Dekonstruktywizm: fragmentacja i krzywe linie

Salon w ciemnych barwach i oryginalnymi meblami
Flickr/Ben Husmann/CC BY 2.0 https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/

Dekonstruktywizm charakteryzuje się zaskakującym pomysłem, wyrwaniem się z ogólnie przyjętych reguł architektonicznych. Dobrym przykładem architektury dekonstruktywizmu może być krzywy domek w Sopocie.

 

Dekonstruktywizm jako nurt w sztuce i architekturze powstał na przełomie lat 70. i 80. ubiegłego stulecia. Był odpowiedzią na sztywne, pragmatyczne zasady modernizmu, jednocześnie odwoływał się do historycznych inspiracji postmodernizmu. Te trzy style w architekturze odcisnęły duże piętno na obecnych trendach – minimalizmie, stylu skandynawskim, antydesignie czy hi-tech.

Cechy dekonstruktywizmu

Główne cechy dekonstruktywizmu to:

  • fragmentacja – dzielenie całej konstrukcji na czynniki pierwsze, pojedyncze elementy budowy są już sztuką samą w sobie;

 

  • łamanie ustalonych zasad – twórcy dekonstruktywizmu przekraczają granice. Dla przykładu: gdy wszyscy wybierają prostą linię, oni z pewnością wybiorą krzywą lub zakręconą;

 

  • artystyczny nieład – ten styl jest zaprzeczeniem minimalizmu. Mimo że nurty mają wiele cech wspólnych – ubogość, surowość, brak dodatków, to jednak dekonstruktywizm nie ma w sobie nic z minimalistycznej prostoty i porządku;

 

  • zaskakujące rozwiązania – krzywe ściany w budynkach, brak prostych konstrukcji budynków, nieprzewidywalne pomysły w sferze architektonicznej;

 

  • sztuka dla sztuki – jednym z największych mankamentów tego nurtu jest brak użytkowości. Krytycy jednogłośnie przyznają, że jest to „sztuka dla sztuki”, która nie może być wykorzystana w codziennym życiu. Rozwiązania są niefunkcjonalne, niewygodne i mało trwałe;

 

  • kontrolowany chaos – budynki i konstrukcje w stylu dekonstruktywistycznym wyglądają jakby się miały za chwilę przewrócić. Projektowane są z zamysłem stymulowania wyobraźni.

Planujesz urządzić swoje mieszkanie w stylu dekonstruktywistycznym? Skorzystaj z Black Red White promocje.

Przykłady sztuki dekonstruktywizmu

Dekonstruktywizm głównie objawiał się w projektowaniu niesamowitych budynków o krzywych konstrukcjach – krzywe ściany, nierówne sufity. Kreatorzy dekonstruktywizmu „zakrzywiali” otaczającą rzeczywistość wszędzie, gdzie było to możliwe, ale wciąż dążyli w swoich projektach do kształtu bryły. W Polsce przykładem tego nurtu jest krzywy domek w Sopocie. Na świecie owocem pracy dekonstruktywisty jest m.in. budynek Głównej Biblioteki w Seattle czy projekt Franka Gehry w Vitra Desing Museum. Co ważne – Krzywa Wieża w Pizie nie jest budynkiem z doby dekonstruktywizmu. Powstała wiele wieków wcześniej (w XII wieku), a jej przechylenie się nastąpiło przypadkowo jeszcze w trakcie jej budowy.

Dekoracje wnętrz w nurcie dekonstruktywizmu

Mimo że dekonstruktywizm opiera się głównie na architektonicznych rozwiązaniach, to powstało wiele drobnych projektów dekonstruktywistów. Elementy dekoracyjne w tym nurcie są wykonane w oszczędny sposób, choć zawiły, niezrozumiały, krzykliwy. Brak w nich linii prostej – wykończone najczęściej załamaniem konstrukcji, zawijasem lub ślimakiem, który jest często pojawiającym się motywem w postmodernizmie. Jednym z cech charakterystycznych dekonstruktywizmu jest również asymetria i oszczędność w kolorach – przewaga szarości, bieli i czerni. Jak najłatwiej rozpoznać projekt twórcy dekonstruktywizmu? To wszystko, co zostało udziwnione, przełamane, zakręcone, jednak w dość surowy sposób z oszczędnymi dodatkami oraz małą liczbą kolorów.

Więcej na temat budowa domu aranżacja wnętrz
Przeładuj

Tak wygląda grób Pawła Królikowskiego rok po śmierci. Rodzina jest bezsilna. Chcą postawić mu pomnik, ale jest problem

zobacz 00:43