pokój dziecka
©Krissu/Fotolia

Mutyzm wybiórczy u dziecka – jak rozpoznać i leczyć?

pokój dziecka
©Krissu/Fotolia

Mutyzm wybiórczy u dzieci to zaburzenie, które charakteryzuje się tym, że w wybranych sytuacjach lub przy niektórych osobach dziecko przestaje mówić. U podłoża mutyzmu leżą problemy emocjonalne. Problem często dotyczy dzieci w pełni sprawnych fizycznie, w normie intelektualnej.

Objawy mutyzmu wybiórczego

Z mutyzmem mamy do czynienia w sytuacji, kiedy dziecko, które dotychczas mówiło, w określonych sytuacjach zaczyna uparcie milczeć. Doskonale słyszy jednak i rozumie mowę, posługuje się nią przynajmniej na przeciętnym poziomie. Na przykład w domu dziecko chętnie i dużo mówi, natomiast w szkole przestaje. Może zamiast tego pisać albo starać się porozumieć z innymi za pomocą gestów czy mimiki.

 

Żeby można było zdiagnozować mutyzm, dziecko musi przynajmniej przez miesiąc konsekwentnie milczeć w powtarzającej się sytuacji lub pod wpływem obecności tych samych osób.

Przyczyny mutyzmu wybiórczego

Najczęstszą przyczyną mutyzmu wybiórczego jest trudne dla dziecka doświadczenie emocjonalne, np. utrata jednego z opiekunów, przeprowadzka, zmiana przedszkola, rozpoczęcie nauki w szkole, krzyk opiekuna w przedszkolu lub nauczyciela w szkole. Dziecko cierpiące na mutyzm wybiórczy nie musi mieć problemów z nawiązywaniem kontaktu z innymi dziećmi, może chętnie się z nimi bawić. Nieprawdziwe jest zatem twierdzenie, że przyczyną mutyzmu jest nieśmiałość.

Terapia mutyzmu wybiórczego

Mutyzm wymaga profesjonalnej terapii psychologicznej lub logopedycznej. Terapia jest skoncentrowana na zneutralizowaniu lęku odczuwanego przez dziecko w określonych sytuacjach. Warunkiem powodzenia terapii jest nawiązanie przez terapeutę dobrego kontaktu z dzieckiem, zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa i pełnej akceptacji. Dziecko podczas terapii ma możliwość w bezpieczny sposób, np. poprzez rysunki, wyrazić swoje emocje.

 

Sama terapia w gabinecie psychologicznym nie wystarczy. Niezwykle ważne jest mądre wsparcie ze strony rodziców i nauczycieli. Dziecko nie może czuć nacisków, nie może być krytykowane za to, że nie mówi. Rodzice i nauczyciele powinni zapewnić dziecku możliwość stosowania innych niż mowa środków komunikacji, np. pisania, rysowania, gestów. Powinni przy tym w życzliwy sposób okazywać dziecku zainteresowanie, niewskazane jest jednak wyróżnianie dziecka i stawianie go w centrum uwagi innych.

 

W przełamaniu strachu przed mówieniem mogą pomóc zabawy komunikacyjne z grupą rówieśników. W przypadku dzieci przedszkolnych taką zabawą może być głuchy telefon, w przypadku starszych dzieci proste kalambury.

Więcej na temat opieka nad dzieckiem
Przeładuj

Z okazji urodzin Party.pl Izabela Janachowska wybrała cztery najpiękniejsze suknie ostatnich czterech lat!

zobacz 01:53