Laboratorium
jolopes/Fotolia

Diagnostyka preimplantacyjna polega na ocenie pod mikroskopem komórki jajowej lub zarodka. Dzięki temu można stwierdzić, czy dziecko jest obciążone ryzykiem wad genetycznych. Nieprawidłowe zarodki, którą są obciążone chorobami, niszczy się. Wskazaniami do diagnostyki preimplantacyjnej są m.in. wiek kobiety powyżej 35 lat i występowanie wad genetycznych w poprzednich pokoleniach.

Wskazania do diagnostyki preimplantacyjnej

Podczas procedury in vitro przed implantacją zarodka można upewnić się, że dziecko nie ma wad genetycznych. Diagnostyka preimplantacyjna pozwala zbadać pod tym kątem komórkę jajową lub gotowy zarodek. Takie badanie zaleca się, gdy kobieta decyduje się na dziecko w późnym wieku (powyżej 35. roku życia), gdy jedno z rodziców może być nosicielem choroby genetycznej albo w rodzinie były już przypadki chorób genetycznych. Jest wskazane także wówczas, gdy żadna ciąża do tej pory nie mogła zostać utrzymana – dochodziło do poronień. Wskazaniem do diagnostyki przed implantacją zarodka jest też niepłodność idiopatyczna, czyli o nieznanej przyczynie. Zaleca się też wykonanie badania zarodka w przypadku wcześniejszych ciąż z wadami genetycznymi – usuniętych bądź takich, z których urodziło się chore dziecko.

Przebieg diagnostyki preimplantacyjnej – dwie metody

Pierwsza metoda badania ryzyka wystąpienia u dziecka wad genetycznych polega na analizie pod tym kątem materiału genetycznego matki. Zabieg przeprowadza się na pobranej i niezapłodnionej komórce jajowej. Z jej wnętrza pobiera się próbkę, tzw. ciałko kierunkowe, i dokonuje analizy. Diagnostyka preimplantacyjna może być wykonana także drugą metodą – z wykorzystaniem zarodka. Z zarodka podzielonego na minimum 6-8 komórek pobiera się jedną lub dwie z nich i poddaje badaniu. Komórki te zawierają materiał genetyczny obojga rodziców, co zwiększa szanse wykrycia nieprawidłowości w postaci ewentualnych chorób genetycznych. Obie techniki są bezpieczne i nie mają wpływu na rozwój zarodka.

Więcej na temat ciąża choroby dziecięce