Prokuratura przekazała nowe wieści o śmierci syna Wałęsy. Teraz nie ma już wątpliwości
Sławomir Wałęsa, syn byłego prezydenta RP, Lecha Wałęsy zmarł na początku maja. Odszedł w wieku zaledwie 52 lat. Przez długą część życia zmagał się z chorobą alkoholową. Pięć dni po tym, jak służby odnalazły ciało mężczyzny, prokuratura przekazała najnowsze informacje w sprawie okoliczności śmierci mężczyzny. Poinformowano o bezpośredniej przyczynie.
Do tragicznego odkrycia doszło 30 kwietnia 2025 roku. Sławomir Wałęsa został znaleziony martwy w swoim mieszkaniu w Toruniu. Informacja ta natychmiast obiegła media, wzbudzając ogromne emocje i poruszenie opinii publicznej. Syn byłego prezydenta Lecha Wałęsy zmarł w wieku 52 lat. Od wielu lat zmagał się z problemem alkoholowym, o czym wielokrotnie wspominał sam Lech Wałęsa. Śmierć Sławomira była dla rodziny ogromnym ciosem. Prokuratura ujawniła bezpośrednią przyczynę śmierci syna Lecha Wałęsy Prokuratura przeprowadziła sekcję zwłok, by ustalić przyczyny śmierci Sławomira Wałęsy. Jak podano oficjalnie, przyczyną zgonu była niewydolność krążeniowo-oddechowa. Ważnym elementem ustaleń było również wykluczenie udziału osób trzecich. Jak wynika z komunikatu prokuratury, nic nie wskazuje na działanie przestępcze. Wykluczono udział osób trzecich. Warto przypomnieć, że są to dopiero wstępne wyniki sekcji zwłok. Bardziej szczegółowe informacje mają pojawić się dopiero za dwa tygodnie. W sobotę, 3 maja były prezydent Lech Wałęsa zabrał głos po śmierci syna. Dawny polityk umieścił w mediach społecznościowych gorzki wpis. W przeszłości wypowiadał się publicznie na temat problemów zdrowotnych Sławomira Wałęsy. W jednym z wywiadów przyznał, że próbował pomóc Sławomirowi, ale nie zawsze było to możliwe. Mężczyzna dwukrotnie przebywał na odwyku. Kim był Sławomir Wałęsa? Sławomir Wałęsa był drugim z ośmiorga dzieci Lecha i Danuty Wałęsów, urodzonym w 1972 roku. Z wykształcenia był informatykiem, jednak jego życie naznaczone było wieloma trudnościami. Przez wiele lat zmagał się z uzależnieniem od alkoholu, co wpływało na jego relacje rodzinne i życie osobiste. Był dwukrotnie żonaty i miał czworo dzieci. Mimo prób leczenia, często wracał do nałogu, co prowadziło do licznych problemów prawnych, w tym wyroków za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu. Sławomir mieszkał samotnie w kawalerce na toruńskim osiedlu Rubinkowo, w bloku o złej sławie zwanym przez mieszkańców "Czeczenią". Z wykształcenia był informatykiem, jednak uważał, że jego nazwisko częściej przeszkadzało mu w życiu zawodowym niż pomagało. Zobacz także: Nie żyje Sławomir Wałęsa, syn Lecha Wałęsy. Zmagał się z problemami
Wielki kryzys w małżeństwie Lecha Wałęsy. Były prezydent dłużej nie zamierza tego ukrywać!
Lech Wałęsa wyznał, że w jego małżeństwie z Danutą Wałęsą panuje kryzys. Para, która spędziła razem ponad 55 lat, zmaga się z trudnościami w relacji. Były prezydent przyznał, że po 50 latach małżeństwa ich więź uległa pogorszeniu.
Lech Wałęsa i Danuta Wałęsa są małżeństwem od ponad 55 lat. Przez lata wspólnie pokonywali liczne trudności, związane zarówno z polityczną działalnością Wałęsy, jak i życiem prywatnym. Pomimo długiego stażu małżeńskiego, relacja pary przeżywa obecnie poważny kryzys. Lech Wałęsa o kryzysie w małżeństwie Lech Wałęsa w rozmowie z „Super Expressem” przyznał, że w ich relacji nie układa się najlepiej. Małżeństwo Wałęsów przetrwało wiele burz, w tym intensywny okres działalności politycznej Lecha Wałęsy, gdy pełnił funkcję prezydenta RP. Danuta Wałęsa przez lata poświęcała się rodzinie, wspierając męża w jego misji politycznej. Pomimo trudnych chwil, para zawsze pozostawała razem, co czyniło ich związkiem podziwianym przez wielu Polaków. Po ponad 50 latach wspólnego życia Wałęsa otwarcie mówi, że małżonkowie mają siebie dość. Ta szczera wypowiedź odbiła się szerokim echem w mediach. Okazuje się, że małżeństwo Wałęsów nie obchodzi już nawet rocznic ślubu: Danuta Wałęsa o poświęceniu dla rodziny Danuta Wałęsa wielokrotnie podkreślała w swoich publicznych wypowiedziach, jak dużym poświęceniem było dla niej życie u boku męża w czasie jego politycznej kariery. W jej książce „Marzenia i tajemnice” również pojawiały się wątki dotyczące trudności w relacji z mężem. Żona byłego prezydenta nie szczędziła też gorzkich słów, opisując jej małżeństwo, co nie do końca podobało się Lechowi Wałęsie. Spodziewaliście się takiego wyznania? Zobacz także: Lech Wałęsa oskarżony. Prezydentowi grozi więzieni <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/49/2023/10/imgZXdIwk-0c5a24a.jpg" width="1200" height="800" alt="Solidarity leader Lech Walesa (3rd from right), his wife Danuta (2nd from left), pose at their Gdansk home on December 06, 1988 with their eight children, left to right, back row: Przemyslaw, Brygida, Slawomir, Bogdan; front row: Anna, Jaroslaw, Magdalena and Maria-Victoria. AFP PHOTO" title="Danuta Wa??sa" />
Danuta Wałęsa apeluje do Jarosława Kaczyńskiego: "Niech się pan opamięta!". Później jest jeszcze ostrzej!
Danuta Wałęsa apeluje do Jarosława Kaczyńskiego w sprawie ustawy antyaborcyjnej! Żona Lecha Wałęsy zabrała głos w tej kontrowersyjnej sprawie na antenie Radia Zet. Była pierwsza dama nie kryła swoich emocji i nie przebierała w słowach: Apeluję, panie prezesie, niech się pan opamięta, nie ma pan dzieci, nie ma pan żony. Co pan wie o życiu pszczół, jak pan w ulu nie mieszka? Ja nie rozumiem, chce pan mieć władzę absolutną w każdej dziedzinie, a to jest nienormalne. Jak widać Danuta Wałęsa bardzo przeżywa to, co dzieje się w naszym kraju. Wprowadzenie ustawy antyaborcyjnej odbiło się szerokim echem nie tylko w Polsce, ale również na świecie. To jeszcze nie wszystko. We wtorek trzy pierwsze damy, czyli właśnie Danuta Wałęsa, Jolanta Kwaśniewska i Anna Komorowska wysłały list do mediów, w którym chcą bronić kompromisu dotyczącego ustawy aborcyjnej zawartego ponad 20 lat temu. Agata Duda nieustannie milczy w tej sprawie, ale one zamierzają walczyć o to prawa kobiet. Co możemy przeczytać w liście? Przestrzegamy, że złamanie dotychczasowego porozumienia będzie nieuchronnie prowadzić do zastąpienia trudnego kompromisu stałą wyniszczającą walką, grożącą nieprzewidywalnymi zmianami i popadaniem w skrajne i przeciwne sobie rozwiązania, w zależności od zmiany władzy. (...) "Jak wiele porozumień osiągniętych dzięki ustępstwom obu stron, bywał on w ciągu ostatnich 20 lat kwestionowany z różnych, często przeciwnych, pozycji zarówno przez zwolenników aborcji na życzenie, jak i zwolenników bezwzględnego jej zakazu. Jego siła polega na tym, że od ponad dwóch dekad chroni obie strony sporu przed radykalizacją prawa w którąkolwiek ze stron. Dlatego zdecydowałyśmy się go bronić. Zgadzacie się z apelem Danuty Wałęsy? Zobacz: Matka, żona, feministka. Danuta Wałęsa w wywiadzie dla VIVY! Danuta Wałęsa apeluje do Jarosława Kaczyńskiego w sprawie ustawy antyaborcyjnej Danuta Wałęsa nie przebierała w słowach
Agata Duda milczy, a byłe pierwsze damy razem protestują przeciwko zakazowi aborcji: "Wszystkie jesteśmy matkami"
Trzy byłe prezydentowe: Anna Komorowska, Jolanta Kwaśniewska i Danuta Wałęsa napisały wspólnie list w obronie kompromisu aborcyjnego. Byłe pierwsze damy sprzeciwiają się propozycjom zmian w prawie. Z ogromnym niepokojem przyjmujemy koncepcję odejścia od kompromisu w sprawie ustawy antyaborcyjnej z 1993 roku (...) Pierwsze damy zgodnie podkreślają, że kompromis był wypracowany z dużym trudem. W liście czytamy, że Kwaśniewska, Komorowska i Wałęsowa zamierzają bronić kompromisu za wszelką cenę: (...) kompromis chroni obie strony przed radykalizacją prawa. Dlatego zdecydowałyśmy się go bronić (...) Nie we wszystkich kwestiach mamy takie same poglądy. Ale wszystkie jesteśmy matkami i wszystkie myślimy z troską zarówno o naszych córkach, jak i o wszystkich Polkach. Dlatego apelujemy o powstrzymanie działań, które sprawią, że kobiety znajdujące się w obliczu dramatycznie trudnych decyzji będą zmuszane do heroizmu przepisami prawa - czytamy dalej w liście. Przypomnijmy, zgodnie z zawartym przed 23 laty kompromisem, obecnie aborcja jest prawnie zakazana. Dopuszczone są jedynie wyjątki - przy ciąży pochodzącej z gwałtu czy ciąży zagrażającej życiu matki. Nowe przepisy, które mogłyby wejść w życie, miałyby uchylić dotychczasowe prawne możliwości przerywania ciąży, czyniąc ją całkowicie nielegalną. Wówczas kobieta dokonująca aborcji mogłaby trafić do więzienia. Zobaczcie też: Bohaterki drugiego planu? Nie wszystkie i nie zawsze! Polskie Pierwsze Damy - co o nich wiesz? Anna Komorowska, Jolanta Kwaśniewska i Danuta Wałęsa podkreśliły w liście, że każda aborcja to dramat, ale na problem trzeba spojrzeć też z innej strony. Każda aborcja jest dramatem, ale nie można dramatu kobiet pogłębiać zmuszając je do rodzenia dzieci z gwałtu, czy do ryzykowania życiem i zdrowiem swoim lub dziecka - napisały w liście byłe pierwsze damy. Dodały, że "złamanie dotychczasowego porozumienia będzie nieuchronnie prowadzić do zastąpienia trudnego kompromisu stałą wyniszczającą walką, grożącą nieprzewidywalnymi zmianami i popadaniem w skrajne i przeciwne sobie rozwiązania, w zależności od zmiany władzy". Zgadzacie się z pierwszymi damami? Czy myślicie, że po opublikowaniu listu przez byłe pierwsze damy, obecna pierwsza dama Agata Duda weźmie w końcu udział w dyskusji? Zobacz też: Anja Rubik wspiera "polskie siostry" protestujące przeciw zaostrzeniu przepisów aborcyjnych! O co chodzi z wieszakami? Jolanta Kwaśniewska w obronie kompromisu aborcyjnego. Razem z Kwaśniewską list napisała Anna Komorowska. Do apelu Kwaśniewskiej i Komorowskiej dołączyła również Danuta Wałęsa.
Wałęsowie naciskają na ślub kościelny córki. Nie uznają cywilnego?
Danuta Wałęsa ostatnio często i chętnie udziela wywiadów w mediach. Była pierwsza dama lubi od czasu do czas uchylić rąbka tajemnicy życia u oku noblisty. Nie tak dawno czytaliśmy jej wyznania na temat wspólnego życia z Wałęsą. Pisaliśmy już o tym tutaj: Danuta Wałęsa o życiu u boku męża: Żyjemy obok siebie... W wywiadzie dla "Twojego stylu", Danuta Wałęsa opowiedziała też o sytuacji z córką Brygidą, która prawie dwa lata temu wzięła ślub cywilny ze swoim partnerem życiowym. Okazuje się jednak, że w tym szczególnym dla rodziny dniu zabrakło Lecha Wałęsy. Były prezydent był wówczas ponoć na jakimś ważnym wyjeździe służbowym. Była para prezydencka to osoby głęboko wierzące, więc istnieją przypuszczenia, że ślubu cywilnego swoje córki Brygidy nie uznają za należyty. Danuta Wałęsa powiedziała wprost: Nie jestem zwolenniczką ślubów cywilnych. Może potrzeba czasu i kiedyś zdecydują się na ślub kościelny. Myślicie, że powinni wywierać naciski na córkę? Zobacz na Polki.pl: Piękna sesja Danuty Wałęsy z synem Jarosławem
Danuta Wałęsa opowiedziała o życiu u boku męża: Żyjemy obok siebie...
Była pierwsza dama szczerze o swoim małżeństwie
Kiedy kilka lat temu Danuta Wałęsa postanowiła napisać książkę zrobiło się o niej bardzo głośno. Była pierwsza dama musiała zmierzyć się z ogromną popularnością ale i niezbyt życzliwymi uwagami ze strony męża. Lech Wałęsa wiele razy podkreślał, że nie podobał mu się pomysł wydania książki. W jednym z ostatnich wywiadów były prezydent opowiedział o żalu jaki ma do swojej żony. Zobacz: Kontrowersyjne słowa Wałęsy: "Przegrałem wszystko. Nie o taką Polskę walczyłem, wybrałem prostą żonę Niestety, w mediach już od jakiegoś czasu pojawiają się plotki o ewentualnym rozwodzie prezydenckiej pary. Danuta Wałęsa w rozmowie z "Twoim Stylem" zdradziła jak wygląda jej życie u boku Lecha Wałęsy oraz czy rzeczywiście podjęli decyzję o rozstaniu. - Każde z nas ma swój świat- mąż interesuje się polityką, lubi oglądać inne filmy, ja lubię inne filmy. Ja jemu nie wchodzę w drogę i on mnie nie wchodzi w drogę. żyjemy obok siebie i jest nam dobrze... Dziękuję mężowi, że był ze mną, że po prostu miałam możliwości oglądania świata, spotykania się z wielkimi ludźmi. I że tak wygląda końcówka mojego życia. Mąż zajmuje się tym, co lubi, a ja zajmuję się tym, co ja lubię- zdradziła w rozmowie z magazynem. Nikt się nie doczeka tego, że będziemy mieszkali oddzielnie, bo po prostu nie ma takiej opcji. Wychowaliśmy dzieci, odchowaliśmy wnuki, a teraz żyjemy tym, co lubimy i nam sprawia przyjemność. Okazuje się również, że Lech Wałęsa wciąż nie przeczytał książki napisanej przez swoją żonę. Zobacz na Polki.pl: Danuta Wałęsa: Myślę, że mnie nie kochał Gwiazdy na premierze filmu o Lechu Wałęsie:
Kontrowersyjne słowa Wałęsy: "Przegrałem wszystko. Nie o taką Polskę walczyłem, wybrałem prostą żonę"
Lech Wałęsa od jakiegoś czasu udziela wywiadów, w których mówi dużo, ale nie koniecznie z korzyścią dla siebie. Jego sławna opinia na temat homoseksualistów w sejmie spotkała się z oburzeniem nie tylko w Polsce, ale też za granicą. W Stanach zdecydowano się nawet na usunięcie ulicy sygnowanej nazwiskiem polityka. Teraz znów o Wałęsie będzie głośno, a to za sprawą wywiadu jakiego 77-latek udzielił w programie Tomasza Lisa. W bilansie życia zamiast opowiedzieć o sukcesie Solidarności, skupił się na gorzkich stronach swojego życia. Zaczęło się od polityki: Z męskich spraw zostało mi tylko golenie. Którejś nocy się nie obudzę i koniec. Więcej strat niż zysków. Wypełniłem testament rodziców, który brzmiał: odzyskacie utraconą wolność, odłączcie Polskę od Sowietów. Tyle że wywalczyłem i oddałem na źle przygotowany grunt. Właściwie przegrałem wszystko. Nie o taką Polskę walczyłem Jakby tego było mało, były prezydent Polski narzeka też na swoją relację z żoną. Jego zdaniem nie była wzorowa. Na koniec nie mogło zabraknąć do przytyku w kierunku głośnej biografii Danuty Wałęsy. Tu muszę przyznać, poniosłem największą stratę. Nie miałem czasu na zajmowanie się tym, tak jak powinienem. Nawet jak coś pomagałem, to było nieprzemyślane. A przez to bardziej zniszczone niż zbudowane. Z żoną się nie kłócimy. Nie ma pretensji, sporów czy wojny. Po prostu ona realizuje swoje, a ja swoje i nie wchodzimy sobie na odciski. W koncepcji małżeństwa, którą proponuje żona, mniej się kochamy niż w tej, która była na początku. Byłem wychowany w zupełnie innej koncepcji małżeństwa, a żona się z niej wyłamała. Wybrałem sobie żonę prostą, nie pisarkę. Lech Wałęsa na wakacjach:
Danuta i Jarosław Wałęsa w "Vivie!": Co zniesie serce matki?
Pierwszy wywiad żony i syna Lecha Wałęsy
Spotykamy się w domu przy Polanki – ten adres w Trójmieście zna każdy. Jarosław ostatnio nie jest tu częstym gościem, zwłaszcza odkąd kilka tygodni temu urodził mu się syn Wiktor. Jeszcze wczoraj był w Strasburgu, a wieczorem, już w Gdańsku, pomagał go kąpać. I dopiero potem zadzwonił do mamy, że jest. Bo mama, mimo iż wszystkie jej dzieci są już dorosłe, musi zawsze wiedzieć, co się u każdego dzieje. Jak to matka. Pierwszy raz zgodzili się oboje na rozmowę. Danuta Wałęsa i jej najmłodszy syn Jarosław. Chociaż nigdy się nie przyzna, że darzy go cieplejszymi uczuciami niż innych swoich chłopaków, i tak wszyscy uważają, że to Jarek jest jej beniaminkiem. Może dlatego, że jako jedyny poszedł drogą swojego ojca? A może z tego powodu, że tak bardzo jest podobny do swojej wrażliwej, a jednocześnie bardzo silnej matki, która jak lwica zawsze broniła rodzinnego gniazda. Niechby tylko ktoś spróbował skrzywdzić któreś z jej piskląt. Lepiej tego nie robić. Nie mamy za wiele czasu, bo pani Danusia spieszy się na Drogę Krzyżową – za chwilę przecież Wielkanoc. A Jarek głównie myśli już tylko o tym, co robi jego śliczny synek. Jest bardzo odpowiedzialnym ojcem. I o tym też będzie ta rozmowa. – Trudniej jest wychowywać synów czy córki? Danuta: Chyba nie ma różnicy. Dzieci, jak to dzieci, każde jest trochę inne, każde ma swój charakter, niezależnie od płci. Jarosław: Oj, nie to słyszałem jako dziecko. Danuta: Miałam już czterech synów, kiedy urodziła się Magda. Rzeczywiście, była trochę inna niż chłopcy, może trochę więcej płakała i wymagała więcej uwagi. Więc mogło mi się czasem wyrwać, że z dziewczynkami jest inaczej. Ale prawda jest taka, że każdemu dziecku trzeba poświęcić bardzo dużo czasu. Dzieci same się nie wychowują. – Czy Pani, mimo życiowych zawirowań, miała ten czas? Danuta: Z perspektywy lat uważam, że nie, chociaż bardzo się starałam. Ale sama pani wie, jakie to były czasy… Jarosław: Urodziłem się w 1976 roku. Kiedy miałem cztery lata, powstała „Solidarność”. I miałem do „niej” żal, że zabrała mi rodziców i kawałek dzieciństwa. Ojca nigdy nie było, a mama musiała sama ogarniać cały dom. Dopiero potem zdałem sobie sprawę z tego, ile to wymagało od niej poświęcenia, nerwów i nadludzkiej czasami siły. Ale do dziś jestem jej wdzięczny, że w gruncie rzeczy nie odczuliśmy, żeby coś zagrażało naszemu domowi. Dzięki mamie mieliśmy wielkie poczucie bezpieczeństwa. – A Pan chyba był właśnie takim dzieckiem, które wymagało dużo troski? Jarosław: Często przyznaję się, że byłem strasznym maminsynkiem. Danuta: Ale bardzo lubiłeś sam się bawić. Naustawiałeś sobie samochodzików, kładłeś się na brzuchu i jeździłeś nimi po podłodze. Dopiero jak podrosłeś, zacząłeś podchodzić i wymagać. Jarek lubił się przytulać i poleżeć trochę przy mamusi pod pachą. Jarosław: A to nie było takie łatwe, bo jak już miałem osiem, dziewięć lat i cała nasza ósemka była już na świecie, o takie „wejście pod pachę” musiałem naprawdę zawalczyć. Mam nadzieję, że mój synek nie będzie takim maminsynkiem, chociaż już obserwuję, że ma do tego skłonności. – Bo synkowie są mamusi, a córeczki tatusia? Jarosław: Coś w tym jest, na „moje” dziecko, czyli córeczkę, będę więc musiał jeszcze trochę poczekać. Danuta: Ojciec córkom jest potrzebny, żeby je dowartościowywał jako kobiety, i to od małego. To ojciec powinien im mówić, że są mądre, ładne i że są jego księżniczkami. Z perspektywy moich doświadczeń widzę, że dziewczyna potrzebuje takiego rodzaju uwagi i troski. – A chłopakowi co trzeba mówić, jak Pani radzi? Ja mam tylko córkę. Danuta: Od chłopaka trzeba wymagać. Ma być twardy i odpowiedzialny. I ma nie płakać. Przynajmniej taki model wychowania panował kiedyś. Dzisiaj jednak uważam, że to nie takie proste. Jeżeli chłopak lubi się bawić lalkami, niech się nimi bawi, jeżeli chce popłakać, niech sobie popłacze. A jeśli dziewczyna lubi składać modele samochodów, to czemu jej tego zabraniać. Niech dzieci wybierają to, co im odpowiada. Jarosław: Mamuś, czyżbyś była za gender? (śmiech). Danuta: Gender, nie gender… Nie lubię tych nowomodnych nazw. A z drugiej strony, co to jest ten gender? Dużo ludzi nie rozumie tego pojęcia, tak jak do końca nie wiadomo, co rozumieć pod określeniem feministka. Kobieta, która chce być traktowana na równi z mężczyzną w pracy i doceniana jak mężczyzna? Przecież to naturalne. Moim zdaniem w życiu potrzebna jest i równość, i równowaga. – Ma Pan, Panie Jarku, bardzo postępową matkę. Chyba Wasze poglądy są podobne? Jarosław: Też mi się tak wydaje, chociaż czasami odnoszę wrażenie, że moi rodzice są staroświeccy. Danuta: Ja staroświecka? Nie powiedziałabym. Przeciwnie – uważam, że cały czas się rozwijam, wzbogacam swoją wiedzę o życiu i sama widzę, że się zmieniam. Nie dałam się przegonić czasowi. Dwadzieścia lat temu byłam innym człowiekiem, ale zostawiłam już to za sobą. – No tak, używa Pani telefonu komórkowego, ma Pani komputer, jeździ Pani po świecie. Danuta: Mam komórkę, ale Internetu i komputera nie lubię. Nie posługuję się nim. Jarosław: Chwila, chwila, a przelewy? Danuta: Od tego mam najstarszą córeczkę. Ale i tak nie mogę o sobie powiedzieć, że nie idę z duchem czasu. Jarosław: Mamuś, chciałem cię tylko trochę sprowokować, ale się nie dałaś. Prawda jest jednak taka, że kobiety są bardziej emocjonalne, a mężczyźni bardziej pragmatyczni. Kobieta nawet inaczej wybiera trasę, kiedy jedzie na wakacje, pod kątem widoków, a nie jej długości. Jesteśmy różni, chociaż równi. Danuta: Ale ja od dawna już nie osądzam nikogo i nie oceniam. Musiałam włożyć dużo pracy, żebym rozumiała motywy, jakie ludźmi kierują. Wypracowałam w sobie cierpliwość i tolerancję. A że jestem choleryczką, nie było to łatwe. Kiedyś oceniałam innych bardzo szybko i często niesprawiedliwie, a teraz dwa, trzy razy w miesiącu dyskutuję z najmłodszą córką właśnie na temat gender, feministek i w ogóle polityki. Jarosław: Brygida jest bardzo radykalna. Danuta: Tak, ale wiele mnie uczy. Dzięki niej zaczęłam inaczej postrzegać różne sprawy. Nie w kategoriach czarno-białych. – Z Jarkiem też Pani dyskutuje? Danuta: Mniej, on nigdy teraz nie ma czasu. A gdy już przyjdzie, rozmawiamy bardziej o życiu niż o polityce. Jarosław: Rzeczywiście, rzadko teraz tutaj bywam. Danuta: A ja to rozumiem! Masz przecież rodzinę. – A gdy był mały, wciągał Panią w filozoficzne rozmowy? Danuta: Był bardzo samodzielny i rzadko pytał mnie o zdanie. Gdy chodził do trzeciej klasy w podstawówce, zamarzyło mu się zostać sportowcem. I sam sobie załatwił przeniesienie do szkoły sportowej. Musiałam pójść tylko do dyrektora podpisać zgodę. Jarosław: Kazali przyprowadzić mamę, więc ją przyprowadziłem. Danuta: A gdyby nie kazali? Zmieniłbyś szkołę i ja bym wcale o tym nie wiedziała? Od małego byłeś indywidualistą. Jarosław: Teraz, gdy myślę o naszych relacjach, wydaje mi się, że byłem bardzo samolubny. Gdy potrzebowałem twojego uczucia, wchodziłem ci pod skrzydła, grzałem się twoim ciepełkiem. A jak już się dobrze nagrzałem, to ruszałem i robiłem swoje. Potem znowu wchodziłem pod skrzydła, znowu się rozgrzewałem i znowu wychodziłem, idąc swoją drogą. Danuta: Ale po to właśnie ma się rodziców. Żeby od nich brać ciepło i miłość. Nie uważałam zresztą, żebyś był samolubny, nawet mi to odpowiadało, że wchodziłeś pod moje ramię. Pozostałe dzieci tak o nie nie walczyły. – Pani Jarka faworyzowała? Danuta: Nie, ale i tak reszta rodzeństwa uważała, że jest moim pupilkiem. Do dziś mówią: „twój najukochańszy synek”. A ja wszystkie dzieci kochałam i kocham równo. Jarosław: I to widać, bo gdy przyjeżdża Maria z Warszawy czy Brygida albo przychodzi Ania lub Przemek, to mama o każdym z nas pamięta. Że ten lubi to, a tamten tamto. Zawsze w lodówce czeka ulubiona potrawa. Danuta: Pamiętam, że ty na przykład lubisz czerninę i pierogi z kapustą. Jarosław: Takich nikt inny nie potrafi zrobić. Moja mama ma tu swoje królestwo i rządzi w nim niepodzielnie, nikogo z nas nie zaniedbując. Nad wszystkim i nad wszystkimi trzyma pieczę. Danuta: Oj, dobrze by było. Ale gdy przychodzicie, to każdy wprowadza swoje rządy. – Akcentuje Pani swoje zdanie, a dzieci starają się przeforsować własne? Jarosław: Oczywiście, że tak. Proszę tylko pamiętać, że ten największy mój okres buntu przypadł na czasy, gdy wyjechałem do Stanów Zjednoczonych. Inaczej rozmawia nastolatek ze swoją mamą, a inaczej dzisiaj dorosły człowiek. – Nie bała się Pani puścić syna w daleki świat? Danuta: Nie, to ja właśnie pragnęłam, żeby wyjechał. Jarosław: Ojciec był przeciwny. Danuta: A ja marzyłam, żeby chociaż jedno moje dziecko kształciło się za granicą, zdobyło szerszą wiedzę i poznało inne kultury, innych ludzi, język. Jarosław: Twój upór sprawił, że dostałem taką możliwość, bo ojciec się bał, że jak już tam pojadę, to zostanę. I że mnie stracicie po prostu. Danuta: Marysia teraz mówi, że też wyjedzie za granicę. Jarosław: Tylko że te wyjazdy już straciły swoją magię. Teraz można polecieć wszędzie. Ale gdy ja wyjeżdżałem w 1991 roku, w pierwszych latach wolnej Polski, wszystko wyglądało całkiem inaczej. Nawet załatwienie takiego wyjazdu czy możliwości studiowania za granicą było rzadkością. Chociaż ojciec był wtedy jeszcze prezydentem. Danuta: Nie bałam się o Jarka tak bardzo, ponieważ przez dwa czy trzy lata wyjeżdżał do Stanów na wakacje, do małżeństwa z trojgiem dzieci. Traktowali go jak czwarte dziecko. Nawet teraz jego amerykańscy rodzice przyjechali na ślub, a wcześniej amerykański tata natychmiast przyleciał, kiedy dowiedział się o wypadku Jarka. Jarosław: I to było bardzo wzruszające. Danuta: Masz w życiu szczęście i do ludzi, i w ogóle. Jarosław: Tak jak z tym wypadkiem – przeżyłem. Danuta: Masz więcej szczęścia niż rozumu. Jarosław: Zgadza się. Mogę nawet powiedzieć, że ten wypadek odmienił całkiem moje życie. Nie tylko dlatego, że dowiedziałem się, jakie jest kruche, ale przecież to dzięki wypadkowi scementowały się więzi z moją przyszłą żoną. Danuta: Ewelina cały czas była przy nim w szpitalu, dała się poznać jako odpowiedzialna, kochająca kobieta. Bardzo szanuję moją synową. Jarosław: Kiedy spędzaliśmy ze sobą tak dużo czasu, zaczęliśmy siebie o wiele lepiej rozumieć, poznawać. Ta tragedia, która mnie spotkała, w końcowym rozrachunku dała mi nową perspektywę spojrzenia na życie, stosunku do niego, oczekiwań i hierarchię, co jest ważne, a co nie. I dlatego mówię, że mam bardzo dużo szczęścia. – A Pani, jako matka, przeszła wielką próbę. Taki wypadek dziecka może nas samych kosztować zdrowie. Danuta: Ale ja nigdy nie wpadam w panikę. Gdy istnieje zagrożenie, staram się rozwiązać problem, znaleźć jakieś wyjście z sytuacji. Nie płaczę, nie załamuję się. Chciałam oczywiście natychmiast jechać do Jarka, ale to był piątek, polecieliśmy dopiero w sobotę. Tak naprawdę to mąż bał się Jarka zobaczyć. Odwlekał ten moment, a gdy już wszedł do szpitala, stał w jednym miejscu bez ruchu i tylko patrzył na syna. Jarosław: Ojciec bał się mnie dotknąć, żeby mi jakiejś większej krzywdy nie zrobić. To ty byłaś tutaj jego podporą. Trzeba by się zastanowić, kto w waszym związku jest tą płcią słabszą. Danuta: I tu dochodzimy do sedna (śmiech). – Mężczyźni są słabsi, a kobiety mądrzejsze. Danuta: No dobrze, niech już tak będzie. I to właśnie jest piękne, że mężczyzna i kobieta powinni się uzupełniać i udzielać sobie wzajemnego wsparcia. Bez tego jest źle. – A teraz jest już dobrze, Pani Danusiu? Danuta: Bardzo dobrze, mam ogromną satysfakcję, że ja – dziewczyna wychowana na wsi – przyjechałam tutaj i urodziłam się w Gdańsku jakby na nowo. Na nikim się na wzorując, sama stworzyłam model swojej rodziny. Nawet gdy dzisiaj rozmawiałam z Brygidką, powiedziała: „Mieć jedno dziecko? To chyba lepiej wcale”. I ja też tak myślałam – nie daj Boże jedno dziecko. Ale aż ośmioro? Tego nie planowałam. I dlatego jestem z siebie dumna, że mimo kłopotów, ciężarów, przytłaczającej odpowiedzialności za rodzinę, dałam radę. Moje dzieci były czyste, najedzone, odrabiały lekcje, chodziły do szkoły porządnie ubrane. I ja to wszystko musiałam ogarnąć. A teraz, kiedy są już dorosłe, każde sobie radzi, jak umie. Dokonują w życiu własnych wyborów – ja na nie nie wpływam. Zostawiam im wolną rękę. To zresztą opisałam w swojej książce. Ja się w niej nie skarżę, nie narzekam, tylko piszę, jak było. I ludzie są mi za to wdzięczni. – Ja czytam Pani książkę już trzeci raz i ciągle odkrywam w niej coś nowego. Danuta: Niektórzy mówią, że podkreślają sobie całe fragmenty i później do nich wracają. Jarosław: Gdy patrzę na naszą rodzinę, widzę, że jest ona taka, jak całe nasze społeczeństwo. Mamy i polityka, i katechetkę, pracownika Straży Granicznej, policjanta czy funkcjonariusza ABW, no i imprezową Marysię. Danuta: Ale Marysia też już bardzo dojrzała. Robi się taka odpowiedzialna. Jarosław: Nie byliśmy wyjątkowi. I rozwody się zdarzały, i problemy z alkoholem, tak jak u setek tysięcy ludzi w Polsce. Nie stoimy na piedestale. Mamy swoje radości i swoje smutki. – A jakie jest Pana miejsce w rodzinie? Jarosław: Ja? Zawsze byłem czwarty. Słuchałem tego, co mówią moi bracia. Ale oni mnie – nie. Danuta: Każdy z was miał coś z jedynaka. Jarosław: Ojciec wiele lat temu powiedział, że spłodził ośmioro jedynaków. Ale to też świadczy o tym, jak bardzo jesteśmy polscy. Polacy to naród wodzów, każdy chciałby wziąć szabelkę i przewodzić. – I Pan właśnie tę szabelkę przypiął do pasa? Jarosław: Pamiętam, jakby to było wczoraj… Pracowałem dla ojca i tu, w tej kuchni, skarżyłem się: „Mamo, co ja mam zrobić? Ludzie do mnie przychodzą, tyle jest spraw do załatwienia, a ja o niczym nie decyduję. Jak im pomóc?”. A mama na to: „Jak? Bierz się do roboty, kandyduj”. I tak się zaczęło. Danuta: Do Stanów go wygoniłam, do polityki go wepchnęłam (śmiech). Co za matka! – Do małżeństwa też go Pani namówiła? Danuta: Nie, tylko odkąd wrócił ze Stanów, co jakiś czas pytałam: „Synu, a kiedy ty się ożenisz? Pora się ustatkować”. Jarosław: I to było okropne. Danuta: A on mi powiedział tak: „Mama da spokój. Kiedy zechcę, to wtedy to zrobię”. I pomyślałam: Ma rację. I przestałam mu gadać. Przecież wiadomo, że dzieci nie słuchają rodziców we wszystkim. – A zwierzają się? Mówią, kiedy cierpią? Danuta: Nie żalą mi się, ale ja sama znam je tak dobrze, że gdy któreś wejdzie i ma nie taką minę, pytam: „Jaki masz problem, proszę mi tu zaraz powiedzieć”. Teraz to już wnuków dotyczy. Moje dzieci miały trudne dzieciństwo, nie są mięczakami. Bardzo wrażliwe, uczuciowe, z ogromnym poczuciem sprawiedliwości. Ale silne psychicznie. Jarosław: A ty, mamuś, pół życia nas broniłaś, ochraniałaś. Dopiero teraz powiedziałaś: „Staję się osobą publiczną, bo mam coś do przekazania”. Napisałaś, mamo, wspaniałą książkę. Danuta: Ale jej nie przeczytałeś. Jarosław: Całej nie, przyznaję się bez bicia. Ale czytałem duże fragmenty. Całej nie byłem w stanie przeczytać, bo tyle dowiedziałem się tam o mojej mamie, że musiałem to wszystko w sobie przepracować. Zmieniłaś się, mamo, nie do poznania, uzyskałaś siłę, żeby to wszystko powiedzieć, ale pozostałaś skromna. Okazało się, że można być osobą publiczną i gospodynią domową, nie wstydząc się tego. Danuta: Nazywałam się kurą domową. Teraz nie jestem już kurą, tylko panią domu (śmiech). – Nie ma Pan żalu, że w książce jest niewiele o Panu? Jarosław: Nie, bo nie miała być o mnie. – Nie jest Pan narcyzem? Danuta: Pewnie troszkę jest. Jarosław: Polityk musi nim trochę być. Danuta: A szczególnie mężczyzna. Moje dzieci mają taki problem, że ojciec ich przytłacza. Nie mówi im: „Jestem z ciebie dumny, synu”. Jarosław: Ojciec okazuje miłość w swój własny sposób i wychował mnie najlepiej, jak potrafił. Mam prawie 40 lat i ojciec nie musi mi mówić, że mnie kocha. On to robi niewerbalnie. – A mama? Jarosław: Mama to co innego. My się kochamy i kłócimy, a po każdej kłótni przytulamy i wyciągamy wnioski. Danuta: Trzeba się kłócić i natychmiast sobie przebaczać. – A teraz, jak ma Pan własne dziecko, lepiej rozumie rodziców? Jarosław: Proszę mnie o to zapytać za pięć lat. Jestem jeszcze bardzo świeżym ojcem. Danuta: Ale muszę przyznać, że prawdziwie dojrzałym. Inni synowie, gdy rodziły się im dzieci, byli jeszcze gówniarzami, a Jarek jest już naprawdę dorosły i bardzo odpowiedzialny. Jarosław: Bo dojrzałość i cierpliwość przychodzi z wiekiem, a teraz był najlepszy moment dla mnie na założenie rodziny. – Pyta Pan mamę o radę, prosi o pomoc w pierwszych dniach życia Wiktora? Jarosław: Dzwonię do niej pięć razy dziennie: „Mamo, powiedz o tym, o tamtym. Może byś wpadła?”. Danuta: Normalnie to woli wysyłać do mnie SMS-y, na które nauczyłam się odpowiadać. Jarosław: Ale teraz postanowiłem trochę przystopować i żartuję, że jestem na macierzyńskim, więc mogę telefonować. – Chce Pan wejść znowu do polityki? Jarosław: Nigdy z niej nie wychodziłem. Chciałbym kontynuować swoją pracę w Parlamencie Europejskim. Jest kilka projektów, które dopiero teraz będę tam przedstawiał. Dotyczą między innymi rybołówstwa. Chciałbym dalej pracować w tej komisji. W tej chwili czuję, że mój mandat mogę lepiej realizować, chociaż żona nie będzie się z tego powodu cieszyła. – A Pani się podoba, że Jarek jest taki ambitny? Nie wolałaby Pani, żeby przychodził z wózeczkiem i wyciągał Panią na spacer z Pani dwunastym wnukiem? Danuta: Nie, nie chciałabym. Cieszę się, gdy moje dzieci są ambitne i realizują swoje cele. A spacer? Jarek chce, żebym zajmowała się jego synkiem, ale on ma młodą żonę, która sobie doskonale poradzi. A ja, gdy będzie trzeba, pomogę. Jarosław: Każdy wnuczek, który przechodził, mamuś, przez twoje ręce, stoi obiema stopami mocno na ziemi. Masz zdolności wychowawcze. A poza tym wszystkie badania wykazują, że w rodzinach wielopokoleniowych, gdzie dziadkowie uczestniczą w wychowaniu wnuków, rozwijają się one wspaniale. Mądrość dziadków, cierpliwość dobrze wpływają na psychikę. Danuta: Ale ty, synek, jesteś mądry (śmiech). A jeszcze rok temu, jak ktoś ci coś powiedział o dziecku, machałeś ręką: „Dzieci to nie dla mnie”. Jarosław: Rok temu przygotowywałem się do ślubu. Kto by przypuszczał, że tak szybko pójdzie. Danuta: Dziewięć miesięcy bez czterech dni. Jarosław: Wszystko w granicach błędu, wszystko po bożemu. Danuta: Wiara i Bóg to wartości, które wam wpajałam od urodzenia. Jarosław: Mogło się palić i walić, ale w niedzielę w kościele trzeba było być. Ja przez jakiś czas byłem nawet ministrantem. A kiedy zapomniałem zmówić pacierz wieczorem, od razu biegłem się z tego wyspowiadać. I na pewno w takich wartościach będę wychowywał mojego syna. Danuta: Wiara na pewno pomaga w życiu. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska
Wałęsa jak rasowy celebryta - W JACUZZI na majówce [FOTO]
Były prezydent pokazał prywatne fotki z wakacji
Danuta Wałęsa: "Myślę, że mnie nie kochał"
Jej „Marzenia i tajemnice” okrzyknięto książką roku. Nam szczerze opowiedziała o emocjach, jakie gromadziła w sobie przez ponad 40 lat małżeństwa.
Dom przy Polanki w Gdańsku-Oliwie. Adres znany wszystkim mieszkańcom Pomorza. Tutaj widzę się z panią Danutą – skromną żoną byłego prezydenta. Siedzimy przy stole w aneksie koło kuchni, przy którym spotyka się czasem cała rodzina. Chociaż co chwilę zastrzega, że nie chce rozmawiać o mężu, to i tak rozmowa schodzi na jego temat. Bo przecież nie można oddzielić jej życia od życia Lecha Wałęsy. I nawet książka „Marzenia i tajemnice”, która wszystkich tak poruszyła, jest też o nim – bohaterze, który 30 lat temu przeskoczył przez płot, co miało znaczenie dla historii świata. Niełatwo jednak żyć z legendą. – Żałuje Pani, że napisała tę książkę? Danuta Wałęsa: Nie, nigdy niczego nie żałuję i nie żałowałam. Nic nie dzieje się bez przyczyny. Długo zastanawiałam się, czy w ogóle pisać o moim życiu, ale chyba tak było postanowione gdzieś wyżej, bo pewnego dnia uznałam, że tak, muszę coś o sobie opowiedzieć. A zresztą gdybym nawet żałowała, i tak już się stało i nic tego nie zmieni. Tak samo jak nic nie odmieni tego dnia, gdy do kwiaciarni, gdzie pracowałam, przyszedł chłopak z wąsami i między nami zaiskrzyło. – Zdobyła się Pani na wielką odwagę, bo książka jest bardzo szczera. Danuta Wałęsa: Nie sądzę, żeby to była odwaga. Po prostu jak już coś mówić, to szczerze i w taki sposób, jak ja to czułam. Nie popełniłam błędu, bo książka została tak odebrana, jak to sobie wymarzyłam. Podczas wszystkich moich spotkań – w większości z kobietami, bo to faktycznie książka jest przeznaczona dla kobiet – czytelniczki mówiły o swojej wdzięczności za to, że zdobyłam się na taką szczerość. A nawet pewien pan, już 75-letni, napisał do mnie list, że czytając, tak bardzo się wzruszył, że łzy nieraz popłynęły mu z oczu. – Tyle lat jednak broniła się Pani nie tylko przed pisaniem, ale także wywiadami. Danuta Wałęsa: Nie tyle że się broniłam, ale po prostu nie miałam wygórowanych ambicji, żeby istnieć w polityce i w mediach. Moim przeznaczeniem była rodzina i nadal nim jest. To dla niej żyłam i żyję do tej pory. A książka powstała przypadkiem. Nieraz różne osoby namawiały mnie: „A może byś coś napisała, masz takie ciekawe życie”. Miałam nawet już przygotowaną umowę z pewnym wydawnictwem, ale Jarek mnie powstrzymał: „Mama, poczekaj jeszcze”. Ale złamałam się, gdy na mojej drodze stanął dziennikarz Piotr Adamowicz. Znałam go dużo wcześniej, rozumiemy się, a ja lubię rozmawiać z ludźmi, którzy rozumieją mnie jakby w pół zdania, wyczuwają. – Nie bała się Pani ujawnić swojego wnętrza? Internauci robią nawet głosowanie, czy jesteście z Lechem Wałęsą udaną parą. Sześćdziesiąt trzy procent twierdzi, że nieudaną. Danuta Wałęsa: Każdy ma prawo osądzać, chociaż to dziwne, że ludzie interesują się bardziej czyimś życiem niż swoim własnym. I chcą na siłę oceniać, jakim my jesteśmy małżeństwem. – Panią to dotyka? Danuta Wałęsa: Nie, gdyż ja tego nie czytam. Nie lubię Internetu, w przeciwieństwie do męża, który jest jego fanem. Moim zdaniem popadł w uzależnienie. Nie lubię zaprzątać sobie głowy sprawami, na które nie mam wpływu. Natomiast mój mąż nie może się z tym pogodzić. Ale nie chciałabym się na jego temat wypowiadać. – Tylko w takim stopniu, w jakim dotyczy to też Pani. Rozmawialiście o tej książce, mąż ją czytał? Danuta Wałęsa: Sądzę, że nie, bo zauważyłabym, gdyby leżała gdzieś z zakładką. Zanim zaczęliśmy z panem Piotrem pracować nad książką, zapytałam męża, czy mam ją napisać. Powiedział: „Napisz”. Ale teraz stara się o tym zapomnieć. Nie dawałam mu jej do czytania w brudnopisie, bo nieustannie by z czymś dyskutował, a tak to nie był pewien, czy ona powstaje. Kilka razy zapytał: „Pisze się ta książka czy nie?”. „No, pisze się”, odpowiadałam. Pisała się dwa lata. – Mnie powiedział, że czytał i że jest zbyt intymna, ale że jest w niej sama prawda. Tylko że wolałby zatrzymać ją dla siebie. Danuta Wałęsa: Nie wiem, co zaważyło na tym, że odebrał ją negatywnie, przecież ja go w niej dowartościowuję. Przecież my jesteśmy jak medal – awers i rewers. Oboje stanowimy wartość, jesteśmy dopełnieniem siebie wzajemnie. – Może odebrał tę książkę jako zdradę? Danuta Wałęsa: Przecież ja go w niej absolutnie nie krytykuję, opisuję tylko nasze życie takie, jakie było. Niech pani posłucha tych kobiet, z którymi się obecnie spotykam. Płaczą ze wzruszenia. Bo często mają podobne życie ze swoimi partnerami, tylko kto zechce ich słuchać. Przez tę książkę stałam się jakby ich rzeczniczką. – A gdyby mąż zabronił Pani pisać tę książkę? Posłuchałaby go Pani? Danuta Wałęsa: Mego męża słuchałam przez 11 lat małżeństwa, uważałam, że jest starszy i mądrzejszy. Poza tym pochodzę z tradycyjnej rodziny, w której to mężczyzna był najważniejszy. Jakiś czas uważałam, że to dobrze, bo ja jestem dla niego, a nie on dla mnie. Ale chyba się wyzwoliłam. – Chciała Pani wyjść z cienia? Danuta Wałęsa: Mnie było dobrze w tym cieniu. Zastanawiam się tylko, dlaczego zdecydowałam się tyle opowiedzieć, i sama do końca tego nie rozumiem. Moje słowa płynęły jakby same, jakby stanowiły uzdrowienie nie tylko dla mnie, ale też wielu innych kobiet. – Może chciała Pani poruszyć swojego męża, potrząsnąć nim? Danuta Wałęsa: Nie, nie. Chciałam tylko, żeby on był ze mną, żeby cieszył się moim sukcesem, który jest też jego sukcesem. Żebyśmy razem się cieszyli tym, że książka rozeszła się w niemal 300 tysiącach egzemplarzy. Że ludzie mi dziękują. – „Nasz dom był naprawdę idealny, przez 50 lat żadnego przekleństwa”, powiedział mi. A tu Pani przypomina zdanie wypowiedziane tuż po Waszym ślubie: „Ojej, co ja zrobiłem”. Pewnie w ogóle tego nie pamiętał. A w Panią te słowa zapadły i tkwią do dziś. Danuta Wałęsa: On to mówił kilka razy, lecz nie zastanawia się nad pewnymi słowami, nie myśli o tym, że mogą kogoś zaboleć. Prawdą jest, że starałam się nie zwracać na to uwagi, bo to przecież mój pierwszy i jedyny mężczyzna, którego tak kochałam. Kocham go nadal, ale inaczej niż na początku. – A to ciekawe, bo Pani mąż też powiedział, że kocha Panią, ale inaczej. Danuta Wałęsa: Czasem myślę, że on mnie nigdy nie kochał. Tyle spraw było ode mnie ważniejszych. On też nie pozwala mi się kochać tak, jak kiedyś. Jesteśmy obok siebie, a nie razem. A ja bym chciała, żeby był ze mną, jak dawniej. – To znaczy jak? Danuta Wałęsa: Żeby to wszystko, co się dzieje, dawało nam bodziec do życia, dalszego postępowania. Żebyśmy razem usiedli i rozwiązywali problemy, a nie – załamywali się. – Dla mnie Pani książka jest krzykiem: jestem tu żywą z krwi i kości kobietą, spójrz, Lechu, to jestem ja, twoja żona. Danuta Wałęsa: Może i jest wołaniem. Może i jest przypomnieniem, że pomagałam mu w działalności politycznej, że w trudnych chwilach mógł na mnie polegać. Byłam takim murem, o który rozbijał się każdy, kto próbował go zburzyć. Ale nie wiem, czy mój mąż zechce to usłyszeć. Nie rozumiem go. A bardzo bym chciała zrozumieć. Myślę, że on chce mieć taką żonę, jaką byłam 40 lat temu, ale ja już nie chcę być tamtą Danutą. – Zgadzającą się na wszystko dziewczyną? Danuta Wałęsa: Zakompleksioną, zagubioną, żyjącą marzeniami. Te moje marzenia realizowały się, ale ja nie chciałam pozostać na tamtym etapie. Pragnęłam się rozwijać, uczyć życia i wyciągać z tej nauki wnioski. Sądzę, że mam ukończone studia życia w wielu dziedzinach. Obserwuję ludzi, kocham ich, chcę się z nimi spotykać, gdyż od każdego można się czegoś nauczyć. I dlatego nie mogłam pozostać tamtą Danusią. – Wspomina Pani: „Cały czas myślałam o mężu, nawet wtedy, rodząc dziecko”. Danuta Wałęsa: To o Bogdanie, naszym pierwszym synu. – „On tego raczej nie docenia, może nie umiał, może nie był nauczony, może nie pracował nad sobą. Zawsze uważał, że powinno się odbierać jako szczęście to, co on robi. Natomiast ja uważam, że aby ten drugi człowiek był szczęśliwy, należy mu to szczęście okazywać, dawać”. Danuta Wałęsa: Cały Wałęsa. Tym cytatem odpowiedziała pani sobie na pytania. – Nie zmienił się przez 40 lat Waszego małżeństwa? Byliście jak „zaciśnięta pięść”, a przecież i tak nie było go w domu? Danuta Wałęsa: Przez 11 lat był z nami, troszczył się o nas, byłam tak zakochana, że nie widziałam nic złego w tym, że go nie ma. Gdy powstawały wolne związki zawodowe, chodził na spotkania, co jakiś czas go aresztowali. Mówiłam: „Ojej, lepiej żeby nie wychodził”, ale tak mu ufałam i wierzyłam, że wszystko będzie dobrze. Jak powiedział: „Nie przejmuj się”, mnie to już wystarczało. A jeszcze gdy dodał: „Ładnie wyglądasz” czy: „Dobrze coś zrobiłaś…”. – Mówi teraz czasem, że ładnie Pani wygląda? Danuta Wałęsa: Nie mówi, sama siebie dowartościowuję. Postawiłam w kuchni swoje dobre zdjęcie, spoglądam na nie i myślę: Danusia, jesteś piękna (śmiech). Gdyby on przeczytał tę książkę tak prawdziwie, od serca, może by coś zrozumiał. Był taki moment, gdy gdzieś powiedziałam, że lubię kwiaty, a on mi ich nie przynosił. Powiedział wtedy: „Dobrze, będę ci dawał kwiaty”. Ale nie dawał. Czasem przynosi kwiaty, które jemu wręczają, lecz one nie dają mi satysfakcji. Sądzę, że chciałby, abym to ja wyszła z jakąś inicjatywą, powiedziała: „Ta książka nie istnieje, skłamałam”. Ale nie da się już tego cofnąć. Zresztą to nie tylko moja książka, ktoś ją napisał. A tak bym pragnęła, żebyśmy cieszyli się nią razem, żeby mnie pochwalił. Przecież wybudowałam mu w niej pomnik. Najgorsze jest to, że ja tak go wspierałam, a on odsuwa to w niepamięć. – A przecież to Lech Wałęsa Panią stworzył, zbudował jak Pigmalion swoją Galateę. Bez niego Pani też by nie istniała. Danuta Wałęsa: To niech mu pani to powie, tylko bez długiego wywodu, bo się rozzłości. Prawda jest taka, że oboje bez siebie nic byśmy nie znaczyli. Rodzina zawsze jest oparciem, czy się tego chce, czy nie. Wychowałam nasze dzieci i teraz chcę czegoś innego. Wszystko robiłam dla męża, dla synów i córek, dla świata, ale nigdy dla siebie. To może mój największy błąd. – A jednak mówi Pani, że zawiodła jako matka. Danuta Wałęsa: Tak, bo może powinnam przeciwdziałać temu, żeby moje dzieci nie czuły się zagrożone, bo w każdej chwili mogła zapukać bezpieka. Jarek jednak powiedział coś pięknego: „Mamo, nigdy nie czułem się zagrożony. Dawałaś mi poczucie bezpieczeństwa”. Ale on był bardzo ze mną związany, bo przecież od 1980 roku dzieci jakby nie miały ojca. Starałam się je obserwować, wyczuwałam, gdy miały jakiś problem. Są skryte i nie skarżyły mi się. Za prezydentury męża musiały znosić docinki od kolegów, których rodzice między sobą źle mówili o mnie i o mężu. Ludzie bywają okrutni. A moim najważniejszym pragnieniem jest, by dawali sobie miłość gestem, słowem i szacunkiem. Może dlatego przestałam trzymać to pod kloszem. Może dlatego wszystko opowiedziałam. – Chciała Pani męża sprowokować? Danuta Wałęsa: Być może czekałam, że on sam się obudzi. – Obudził się. Znowu mi powiedział, że uświadomił sobie, że stracił 37 lat życia. Oddał je polityce, a nie domowi, nie żonie, nie dzieciom. „Ale to jest cena, jaką musiałem zapłacić”, dodał. Danuta Wałęsa: Oboje zapłaciliśmy swoją cenę. Pamiętam sierpień ’80 i moją euforię. Jakie to były piękne dni. Ja za nimi tęsknię. Ale one minęły. Życie potoczyło się dalej. Tłumaczę mu: „Słuchaj, dzieci wychowane, wnuki odchowane, teraz możemy być dla siebie”. A on odpowiada: „Masz jechać ze mną na wykłady”. A ja nie lubię polityki, nie będę się katować. Jestem już emerytką i nic nie muszę. Chcę mieć swoje życie, iść z koleżankami na kawę, do kina, do teatru. Mam kilka serdecznych przyjaciółek, dobrze się z nimi czuję. A mąż uważa, że on powinien być najważniejszy, a reszta jest tylko dodatkiem. Uważam, że najwięcej zła wyrządziła mu prezydentura. – A gdyby nie został prezydentem? Danuta Wałęsa: To zostałby tym Wałęsą, którym był przedtem. Pamiętam, jak chodziliśmy na spacery z dziećmi – jedno zawsze było w wózku – jak rozmawialiśmy, jak przychodził po pracy, jadł obiad, pół godziny pospał, a potem prowadziliśmy rodzinne życie. Wszystko robiliśmy razem. – A teraz jak żyjecie? Danuta Wałęsa: Przychodzi z biura, je obiad i siada do komputera, ma swój świat, poza którym niewiele go interesuje. – Widziałam, jak płakał, modląc się po wypadku Jarka. Danuta Wałęsa: Nawet zastanawiałam się, pytałam Boga: Aż takiej ofiary chciałeś, żeby u nas się wszystko zmieniło? Ale nie zmieniło się. Głęboko wierzyłam, że Jarek wyjdzie z tego. Nigdy nie boję się na zapas. Czuję nad nami jakby parasol ochronny. Gdy mąż chorował, też nie dopuszczałam do siebie myśli, że może się stać coś złego. – Co Pani robi, kiedy mąż siedzi przy komputerze? Danuta Wałęsa: Zawsze mam jakieś zajęcie, rozmawiam z koleżankami, z dziećmi. Idę na zakupy. Dbam o ogród. Lubię pooglądać serial, poczytać książkę. Mam życie wypełnione. Tak bardzo bym chciała tylko, żeby mój mąż był szczęśliwy. Bo wtedy wszyscy wokół niego odczuwaliby szczęście. – Czy ta książka jakoś Panią zmieniła? Danuta Wałęsa: Może dowartościowała, wzmocniła, może więcej zrozumiałam? Moim marzeniem było, żeby mąż inaczej spojrzał na życie. Powiem pani w zaufaniu, że żal mi go. On jest bardzo samotny, nieszczęśliwy. Ta pięść się rozwarła. Czy się jeszcze zamknie? – Już i do kościoła nie chodzicie razem? Danuta Wałęsa: Dla mnie kościół to świątynia mojej izolacji od świata, potrzebuję takiej samotności. – Ojciec Święty wyczuwał to, co się w Pani dzieje, darząc Panią tak wielką przyjaźnią? Danuta Wałęsa: Byłam z nim blisko, a teraz modlę się do niego i błagam o wstawiennictwo, żeby tu wszystko się poukładało. Bo jak nie, to już mi wszystko jedno, co się stanie. Ale nie będę żyła w niewoli. Mąż mówi, że się wyprowadzi do Warszawy. Trudno. Ja stąd nie wyjadę. Tu jest mój świat. – Ma Pani dzieci, dziesięcioro wnuków. Danuta Wałęsa: Tak, i nigdy nie będę samotna. Pani Czubaszek w telewizji stwierdziła: „Jaka ona samotna? Przecież ma ósemkę dzieci”. Uśmiechnęłam się. Bywam sama, a nie samotna! Nawet lubię być sama, tylko z Mają, naszą 14-letnią suczką. Nieczęsto jednak mam ten komfort. Z trojgiem wnucząt jestem bardzo związana. Madzia mieszka ze mną, jej synek skończył dziewięć lat. Bardzo fajny chłopczyk, grzeczny, inteligentny i mądry. I dwóch synków Sławka, Michał i Tomek, jest ze mną blisko. – Myślała Pani o sobie, że jest taka silna? Danuta Wałęsa: Nigdy, choć ludzie mówili: „O, ta to ma charakter, to twarda baba”. Co oni mówią – myślałam – jaka twarda? Takie liche, wrażliwe stworzenie, które można urazić. A tymczasem chyba jestem silna. Myślę, że już przy urodzeniu miałam scenariusz napisany przez Boga i to łaska boska, że umiałam go odczytać. Jak trzeba będzie, to przyjmę na siebie wszystko, modlę się tylko, żeby Pan Bóg, dając mi krzyż, dał też siłę. Chyba słucha moich modlitw. – Jakie Pani teraz ma marzenia? Danuta Wałęsa: Na razie nie marzę. – Będzie Pani miała własne pieniądze z tej książki. Co Pani z nimi zrobi? Danuta Wałęsa: Na razie jeszcze nic z niej nie mam, ale jak się ma taką dużą rodzinę, to zawsze znajdę dla tych pieniędzy przeznaczenie. Trzeba żyć co dzień, robić opłaty, dom utrzymać, bo mąż, jak się zbuntuje, to może powie: „Masz pieniądze, to sama wszystko opłacaj”. – Powiedział w telewizji, że przez tę książkę rozsypała mu się rodzina. Danuta Wałęsa: Tak powiedział? Jak to rozsypała? Przecież wartością jesteśmy dla siebie oboje. Największym naszym błędem było, że przestaliśmy ze sobą rozmawiać. Mąż tłumaczył, że w mieszkaniu były podsłuchy i nie mieliśmy czasu dla siebie przez tę politykę. Ale teraz moglibyśmy wszystko sobie zrekompensować. Przecież jakby się otworzył, pomogłabym mu. Moglibyśmy wszystko zostawić za sobą. Zacząć od nowa. – Musicie przede wszystkim uczciwie ze sobą porozmawiać. Macie dzieci, wnuki – to łączy aż do śmierci. Byliście taką wzorcową parą. Danuta Wałęsa: No i osiągnęliśmy razem wiele, nikt nam tego nie zabierze. Mieliśmy ciekawe życie. Spotkaliśmy wspaniałych ludzi, wielkich tego świata. Nie miałabym na to szansy bez męża. Tylko że ja nigdy nie oderwałam się od ziemi, a mąż tak. A właśnie teraz moglibyśmy się przyjaźnić i cieszyć się prostymi sprawami. Otrzymaliśmy przecież tak dużo. Jarek mówi: „Mama, tyle nas jest i każdy ma wszystko, co potrzeba, jest zdrowy”. Ale czy mój mąż myśli podobnie? Czasem chciałabym być nim, żeby wiedzieć, co myśli. – Dlaczego mówi Pani o nim „Wałęsa” lub „mój mąż”. Nigdy – „Leszek”? Danuta Wałęsa: „Wałęsa”, bo ludzie tak go nazywają. A „mój mąż” – to prywatnie. W domu jednak zwracam się do niego po imieniu: „Leszku, chodź na obiad”. A on do mnie mówił: „Żabko”, ale kiedyś zrobiłam mu awanturę, bo tak nazywał wszystkie kobiety. – I nadal Pani twierdzi, że nie żałuje opublikowania „Marzeń i tajemnic”? Danuta Wałęsa: Naprawdę nie żałuję. Ciągle wierzę, że nastąpi jakiś przełom, że urodzi się z niej coś dobrego. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska