Elementy eleganckiej stylizacji na Wigilię
W czasie wigilijnej kolacji panuje uroczysta atmosfera. Wyjątkowość tego wieczoru podkreśla się też strojem. Powinien być dopasowany do miejsca, w którym odbywa się wieczerza, i tradycji rodzinnych.
W czasie wigilijnej kolacji panuje uroczysta atmosfera. Wyjątkowość tego wieczoru podkreśla się też strojem. Powinien być dopasowany do miejsca, w którym odbywa się wieczerza, i tradycji rodzinnych. Strój na Wigilię zależy od rodzinnych tradycji. W wielu domach świąteczny czas spędza się swobodnie, można wtedy pozwolić sobie na przykład na swetry z okolicznościowymi motywami. Dobór odpowiedniego ubrania na wieczerzę wigilijną największy kłopot sprawia w momencie, gdy jesteśmy zaproszeni na uroczystość przez dalszą rodzinę lub też, na przykład, przez rodzinę narzeczonego. Warto wtedy zdecydować się na bezpieczną elegancję, ale bez zbytniej formalności w stroju. Koszula i ołówkowa spódnica, z dobraną dyskretna biżuterią i delikatnym, skromnym makijażem, będzie zawsze bezpiecznym wyborem. Wigilia to święto religijne, nie należy przesadnie się stroić, nadmiar ozdób może być uznany za niestosowny. Zestaw: biała koszula lub bluzka plus spódnica lub spodnie Biała koszula i bluzka są uniwersalne, więc sprawdzą się również w czasie wigilijnej kolacji. Można wybrać bardziej ozdobny model, na przykład koszulę z żabotem albo bluzkę z kokardą wiązaną pod szyją. Można zdecydować się też na prostą w formie jedwabną koszulę z guzikami. Górną część stroju w jasnym kolorze warto zestawić z ciemnym dołem: czarną spódnicą lub spodniami. Spódnica ołówkowa zawsze na czasie Najlepiej wybrać spódnicę ołówkową, która podkreśli kobiecą sylwetkę. Na ten model powinny zdecydować się kobiety o nienagannej figurze. W złym tonie będzie zbyt krótka spódnica. Warto przestrzegać zasady, która mówi, że minimalna długość spódnicy to kilka centymetrów przed kolano. Alternatywą dla spódnicy są spodnie. Ze względu na odświętny charakter wieczoru warto powstrzymać się od założenia dżinsów, nawet tych w ciemnym kolorze. Dobrym wyborem będą klasyczne czarne spodnie z materiału. Można wybrać model z prostą nogawką w kant albo spodnie typu rurki, ważne jednak, aby nie były zbyt obcisłe. Do takiego zestawu pasować będą szpilki. Garnitur na Wigilię Garnitur to element męskiej garderoby, jednak bardzo dobrze prezentują się w nim również kobiety. Pod marynarkę wystarczy założyć prostą koszulę albo top z dobrej jakości materiału. Aby podkreślić kobiecość, najczęściej panie sięgają po biżuterię. Do stylizacji z garniturem można założyć baleriny. „Mała czarna” „Mała czarna” sprawdza się w każdej sytuacji. Będzie też trafnym wyborem na kolację wigilijną. Można zdecydować się na model o rozkloszowanej spódnicy albo fason w kształcie litery A. Dostępne są też sukienki z rękawem ¾ albo długim, do nadgarstków. W czasie kolacji wigilijnej ramiona nie powinny być odkryte. Do czarnej sukienki należy założyć czarne kryjące rajstopy i szpilki na niezbyt wysokim obcasie. Monochromatyczny zestaw warto ożywić dyskretną złotą lub srebrną biżuterią. Chcesz, żeby świąteczny czas był wyjątkowy? Zadbaj o wystrój także na zewnątrz domu. Nadal nie wiesz co założyć na Wigilię - jak ubrać się elegancko i stosownie? Z jakiego prezentu najbardziej ucieszy się chłopak, a z jakiego dziewczyna. Sprawdź.
Elementy garderoby hipstera: szalik, czapka typu beanie i okulary
Hipsterami określa się grupę starszych nastolatków i młode osoby dorosłe (od 16. do 35. roku życia) z klasy średniej. Zazwyczaj są to uczniowie szkół artystycznych albo osoby uprawiające wolny zawód. Termin „hipster” po raz pierwszy pojawił się w latach 40. XX wieku.
Hipsterami określa się grupę starszych nastolatków i młode osoby dorosłe (od 16. do 35. roku życia) z klasy średniej. Zazwyczaj są to uczniowie szkół artystycznych albo osoby uprawiające wolny zawód. Termin „hipster” po raz pierwszy pojawił się w latach 40. XX wieku. Ubrania wyglądające na zniszczone Hipster nosi drogie ubrania, które wyglądają na zniszczone: tenisówki, które przypominają znoszone, przetarte skórzane paski czy torby tylko wyglądające na tanie. Może sprawiać wrażenie niechlujnie ubranego. Hipsterzy lubią vintage. Nie tylko inspirują się stylem sprzed około 3 dekad, ale i noszą stare ubrania, na przykład po babci. Hipsterzy lubią podkreślać, że moda nie ma dla nich znaczenia, że ich strój jest demonstracyjnym odrzuceniem powszechnych trendów. Faktycznie, hipster nie założy ubrań, które można zobaczyć na wybiegach. Jednak nurt „antymodowy”, stosowany powszechnie, staje się nową modą – i w tę pułapkę wpadają właśnie hipsterzy. Ubrania w stylu hipsterskim to hit sezonu! Już dziś nadrób braki w garderobie i wykorzystaj kod rabatowy Eastend. Akcesoria hipstera Hipster nosi okulary, mimo że nie ma wady wzroku. Kupuje markowe modele, najczęściej w grubych oprawkach, najchętniej kolorowych. Hipster lubi nosić płócienne torby ekologiczne, najlepiej gdy znajdują się na nich zabawne hasła albo grafiki. Często latem nosi szalik, a na głowie kapelusz lub czapkę typu beanie, najlepiej z napisem. Ubrania z lumpeksów To, co zakłada na siebie hipster, zawsze jest starannie przemyślane. Hipsterzy dążą do oryginalności, szukają rzeczy, które nie są powszechnie dostępne w sklepach. Dlatego często zaopatrują się w outletach i lumpexach, żeby wyszukać w nich rzeczy, które nie są powszechnie dostępne w sieciówkach. Hipster stara się zachować zawsze nonszalancki styl. Typowe elementy stroju to dżinsy z wysokim stanem lub wąskie rurki w różnych kolorach, a także obcisłe koszulki z dekoltem w serek, najlepiej z ironicznym lub sarkastycznym napisem. Hipster nosi ubrania z materiałów naturalnych. Co znajduje się w szafie hipstera? Na liście produktów must have w szafie każdego hipstera znajduje się ponadto: flanelowa koszula, ogrodniczki, szelki, które zakłada do krótkich spodenek tak, by zwisały swobodnie, zbyt duże w stosunku do sylwetki topy i szare bluzy z kapturem. Co mieści się w szafie hipsterki? Dla hipsterek typowy jest zestaw, na który składają się krótkie spodenki i marynarka nawiązująca do lat 70., a także trampki na grubej podeszwie lub koturnie. Hipsterki lubią też długie skarpety sięgające kolan. Na ich ubraniach powtarza się motyw pasków i kropek. Dziewczyny noszą trampki lub buty sportowe, a także lordsy i mokasyny. W ich szafie znajdują się sukienki w stylu retro: w kwiaty i z koronki. Rękawiczki dobiera się, mierząc obwód dłoni na wysokości kostek. Kupujemy akcesoria zimowe. Długi szal możesz artystycznie przerzucić na bok. 5 pomysłów na wiązanie szala. W butach do nordic walking ważna jest amortyzująca i elastyczna podeszwa. Buty do nordic walking. Parka dobrze komponuje się i ze spodniami, i ze spódnicami. Kurtka damska parka z kapturem. Zimowe płaszcze damskie często mają wojskowe korzenie. Płaszcze zimowe damskie.
Skrajny hedonizm głosił Arystyp z Cyreny. Natomiast hedonizm umiarkowany to podstawa koncepcji hedonistycznych m. in. w odrodzeniu i oświeceniu. Elementy hedonizmu są dostrzegalne w koncepcjach Diderota, Nietzschego. Można je spotkać u XIX-wiecznych myślicieli biologizujących i u Freuda.
Skrajny hedonizm głosił Arystyp z Cyreny. Natomiast hedonizm umiarkowany to podstawa koncepcji hedonistycznych m. in. w odrodzeniu i oświeceniu. Elementy hedonizmu są dostrzegalne w koncepcjach Diderota, Nietzschego. Można je spotkać u XIX-wiecznych myślicieli biologizujących i u Freuda. Czym jest hedonizm? Hedonizm jest doktryną etyczną. Wywodzi się ze starożytnej Grecji. Wedle niej rozkosz jest najwyższym dobrem, powinna ona być celem życia człowieka i bodźcem napędzającym go do działania. Nazwa doktryny pochodzi z języka greckiego i oznacza „rozkosz”. Można wyróżnić hedonizm etyczny, psychologiczny i materialistyczny. Etyczny zakłada, że należy dążyć do swojego i cudzego szczęścia. Psychologiczny głosi, że człowiek pragnie być szczęśliwy, ale nie podaje, jak osiągnąć szczęście. Materialistyczny upatruje najwyższą wartość w używaniu dóbr. Mianem hedonizmu nazywana jest także postawa człowieka, która jest rezultatem tej doktryny. Postawa ta preferuje styl życia, który polega na dążeniu do przeżywania i umiejętnego wykorzystywania przyjemności w życiu. Postawa hedonistyczna przedkłada przyjemność zmysłową nad inne wartości. Wbrew pozorom to zdrowe i naturalne zachowanie. Czym charakteryzuje się hedonista? Hedonista dąży do maksymalizacji przyjemności w życiu i zminimalizowania przykrych doznań (bólu i cierpienia). To jest jego główna życiowa zasada, której towarzyszy hasło „carpe diem”, czyli korzystaj z życia (dosłownie „chwytaj dzień”). Osoba o tym światopoglądzie troszczy się o siebie i pragnie czerpać z życia tylko to, co najlepsze. Hedonista umie także zadbać o innych ludzi w przeciwieństwie do egoisty, który zajmuje się wyłącznie sobą. Hedonista w pierwszej kolejności zaspokaja swoje potrzeby, by móc czerpać radość z niesienia pomocy innym osobom. Jest to normalne zachowanie, ponieważ tylko spełniona i szczęśliwa osoba może z radością poświęcać swój czas i uwagę innym. Hedonista potrafi sprecyzować, czego mu w życiu potrzeba do pełni szczęścia i realizować te plany. Hedonizm jest krytykowany, ponieważ bywa często mylnie definiowany. Sam termin ma w powszechnej opinii negatywny wydźwięk. Uważa się, że osoby hedonistyczne często zmieniają partnerów, uprawiają przygodny seks, próbują spróbować w życiu wszystkiego i nie mają żadnych granic i zobowiązań. Warto jednak zauważyć, że definicji przyjemności jest wiele. Dla jednej osoby będzie nią seks, a innej przyjemność może dawać podróżowanie po świecie.
Na pytanie: czym jest miłość, pada tyle definicji, ilu jest odpowiadających. Nadal trudno ją opisać, choć już Platon i Arystoteles w starożytności podejmowali próby zdefiniowania jej i usystematyzowania.
Na pytanie: czym jest miłość, pada tyle definicji, ilu jest odpowiadających. Nadal trudno ją opisać, choć już Platon i Arystoteles w starożytności podejmowali próby zdefiniowania jej i usystematyzowania. Miłość to bliskość, troska i przywiązanie Wedle psychologa Zicka Rubina, na miłość składają się trzy elementy takie jak bliskość, wzajemna troska i przywiązanie. Dla tego ostatniego składnika istotna jest potrzeba okazywania i otrzymywania uczucia, a także zainteresowanie drugą osobą. Z troską wiąże się szacunek dla potrzeb partnera i zapewnienie mu szczęścia. Odbywa się to przy jednoczesnym zaspokojeniu i uszczęśliwieniu siebie. Natomiast bliskość jest związana z intymnością, czyli chęcią podzielenia się z drugą osobą swoimi pragnieniami i przemyśleniami. Miłość pełna uczucia i pełna współodczuwania Zdaniem psycholog Elaine Hatfield, można wyróżnić dwa typy miłości – miłość wypełniona uczuciem i miłość wypełniona współodczuwaniem. Drugi typ jest związany z wzajemnością odnoszącą się do takich wartości jak szacunek, zaufanie i zaangażowanie. W tym ujęciu miłość pełna uczucia jest przeżyciem intensywnym, bogatym w emocje i niepewność. Wiąże się z przyciąganiem seksualnym. Jeżeli partnerzy odwzajemniają te przeżycia, to są w związku zadowoleni i podnieceni. W przeciwnym wypadku, gdy nie ma odwzajemnienia i uczucia są jednostronne, miłość wypełniona uczuciem kończy się odrzuceniem. Ten typ miłości trwa około 3 do 6 miesięcy. Miłość pełna uczucia może zmienić się w miłość pełną współodczuwania, która jest stabilniejsza i trwa dłużej. Zdaniem Hatfield, ludzie chcą, aby miłość łączyła namiętność ze stabilizacją, a niedopowiedzenia z pewnością. Trzy rodzaje miłości jak trzy kolory Miłość jest też definiowana na podstawie koła barw. W ten sposób opisał ją John Lee w 1973 roku w książce „The colours of love”, w której zastosował nazwy zaczerpnięte ze starożytnej Grecji. Istnieją trzy podstawowe kolory, a więc czerwony, niebieski i żółty, oraz trzy rodzaje miłości Eros, Ludus i Storge. Kolejne rodzaje miłości powstają zaś po połączeniu typów podstawowych. W taki sposób powstają: Mania z połączenia Erosa i Ludusa, Pragma z połączenia Ludusa i Storge oraz Agape z połączenia Storge i Erosa. Wymienione typy miłości łatwo rozpoznać. Miłość, którą człowiek odczuwa do drugiej osoby, może być jednym z tych rodzajów albo połączeniem ich. Eros jest miłością do osoby idealnej, Ludus traktowana jest jako gra, Storge to miłość jako przyjaźń. Natomiast Mania jawi się jako obsesyjna miłość, Pragma jest miłością pragmatyczną, a Agape jest związana z zatraceniem poczucia własnego ja. Miłość to namiętność, poświęcenie i bliskość Miłość definiowana jest jako połączenie trzech składników także przez kolejnego psychologa Roberta Sternberga. Uważa on, że na miłość składa się namiętność, poświęcenie oraz bliskość. Miłość zmienia swoje oblicze w zależności od tego, jakiego składnika brakuje. Połączenie poświęcenia i bliskości skutkuje miłością pełną empatii, natomiast współwystępowanie namiętności i bliskości daje w efekcie miłość pełną żaru. Im więcej składników, tym miłość jest trwalsza i ma solidniejsze podstawy do przetrwania. Przyspieszone bicie serca, rozszerzone źrenice - to niektóre objawy zakochania. Miłość to najważniejsze uczucie w całym życiu. Dowiedz się, co na temat miłości mówi psychologia. Rozproszone myśli, motyle w brzuchu - sprawdź jak rozpoznać miłość. Prawdziwy związek składa się z sześciu faz. Poznaj etapy miłości.
Nieodwzajemniona miłość jest źródłem smutku. Niezależnie od wieku i płci potrzeba czasu, aby pogodzić się z sytuacją. Naukowcy z Uniwersytetu Columbia, badając mózg, potwierdzili, że rozstanie sprawia ból psychiczny, ale i fizyczny.
Nieodwzajemniona miłość jest źródłem smutku. Niezależnie od wieku i płci potrzeba czasu, aby pogodzić się z sytuacją. Naukowcy z Uniwersytetu Columbia, badając mózg, potwierdzili, że rozstanie sprawia ból psychiczny, ale i fizyczny. Według terapeutki Rachel Sussman, powrót do równowagi po rozstaniu obejmuje zdrowienie, czyli fazę rozpaczy, poszukiwanie wsparcia, zrozumienie, czyli akceptację przyczyn rozstania, oraz transformację, czyli przemianę w osobę świadomą swojej wartości. Jak poradzić sobie ze złamanym sercem? Po pierwsze, trzeba zdać sobie sprawę z tego, że ból w wyniku złamanego serca jest naturalny i należy dać sobie czas na rozpaczanie z tego powodu. Nie warto jednak postrzegać zakończonego związku jako porażki. Każda relacja damsko-męska niesie bowiem ze sobą doświadczenia, które czynią człowieka mądrzejszym. Zakończony związek jest pretekstem do przemyśleń i wyciągnięcia wniosków. Warto zastanowić się: dlaczego związek zakończył się rozstaniem? Dzięki temu w przyszłości błędy nie będą powielane. Może okazać się, że obiektem zainteresowania są nieodpowiednie osoby. Informacje o pożądanych wartościach, preferowanym typie związku czy nieakceptowanych cechach będą pomocne w przyszłości. Po rozstaniu nie szukaj łatwego pocieszenia Po drugie, nie warto przejmować się samotnością, ponieważ to, jaka jest wartość człowieka, zależy od tego, kim jest, nie zaś od tego, z kim przebywa i kto znajduje się w jego najbliższym otoczeniu. Nie warto również szukać pocieszenia w używkach (alkoholu, przypadkowych kontaktach seksualnych), które negatywnie wpływają na zdrowie. To przejaw obwiniania siebie o rozstanie. Złamane serce uleczą nowe przeżycia Po trzecie, po zerwaniu warto otworzyć się na nowe relacje i doświadczenia. Bycie singlem nie oznacza konieczności zamknięcia się w domu. Wręcz przeciwnie: zerwanie skutkuje dodatkowym czasem, który można poświęcić sobie i przyjaciołom. Rozmowa z bliską osobą może przynieść ulgę, dlatego nie warto w tym momencie życia rezygnować z kontaktów. Znajomy spojrzy na sytuację z zewnątrz i pomoże dostrzec inne aspekty rozstania. Przyjemności lekiem na smutek Po czwarte, warto pozwalać sobie na przyjemności, na przykład zakupy lub zmianę wizerunku. Można zainwestować w siebie i zacząć uprawiać sport, rozpocząć dietę. Wpłynie to korzystnie nie tylko na zdrowie i sylwetkę, ale i na samopoczucie. Nowe zainteresowania poprawią atrakcyjność osoby po rozstaniu, co może pozytywnie wpłynąć na kolejny związek. Co istotne, nie warto desperacko poszukać nowego partnera. Wybaczenie pomaga pogodzić się z rozstaniem Po piąte, w związku z tym, że rozstanie w przyjaźni boli mniej, warto wybaczyć partnerowi. Nie można obwiniać siebie za to, co się stało, ani szukać winy w drugiej osobie. Warto pamiętać, by nie przekładać złych cech partnera na całą populację mężczyzn. Nie wracaj do przeszłości Po szóste, nie warto szukać pretekstów do kontaktów z byłym partnerem. Nawet przypadkowe spotkania nie są wskazane. Należy ostatecznie pożegnać się z przeszłością. W tym celu można nawet zdecydować się na usunięcie numeru telefonu partnera czy zablokowanie jego profilu w mediach społecznościowych.
Sześć faz miłości: zakochanie, romantyczne początki, związek kompletny, przyjacielski, pusty, rozpad
Psycholog Robert Sternberg uważa, że miłość określają trzy czynniki takie jak intymność, namiętność oraz zaangażowanie. W zależności od tego, jak te czynniki się układają, można wskazać fazy miłości. Sternberg wymienia 6 faz w rozwoju związku.
Psycholog Robert Sternberg uważa, że miłość określają trzy czynniki takie jak intymność, namiętność oraz zaangażowanie. W zależności od tego, jak te czynniki się układają, można wskazać fazy miłości. Sternberg wymienia 6 faz w rozwoju związku. Faza pierwsza: zakochanie Na etapie zakochania najważniejszą rolę odgrywa namiętność. Zakochana osoba patrzy na partnera przez różowe okulary. Wszystko, co związane jest z drugą osobą, wydaje się jej piękne, nie dostrzega złych stron ukochanej osoby. W pierwszej fazie partnerzy czują się szczęśliwi, chcą, by to uczucie trwało jak najdłużej. Jednakże ten etap nie trwa zazwyczaj zbyt długo. Faza druga: romantyczne początki Faza druga jest krótkotrwała. W czasie jej trwania partnerom zależy na częstych kontaktach i prowadzeniu długich rozmów. Rodzi się intymność, ale cały czas partnerami kieruje namiętność. Zaczynają oni dzielić się ze sobą tajemnicami i kłopotami, stają się sobie bliscy. Pod koniec fazy romantycznych początków zapada decyzja o kontynuacji relacji bądź jej zaniechaniu. Jeśli osoby chcą ze sobą być, to związek wkracza w fazę trzecią. Faza trzecia: związek kompletny Na tym etapie intymność i namiętność utrzymują się, ale dodatkowo pojawia się zaangażowanie. Jest to czas zaufania, wspierania się nawzajem i satysfakcji z relacji, ponieważ partnerzy są ukierunkowani na dawanie i branie. Jednakże stopniowo zaczyna wygasać namiętność. Wówczas związek wkracza w czwartą fazę. Faza czwarta: związek przyjacielski Na etapie przyjacielskiego związku dominuje zaangażowanie. Partnerzy są sobie oddani, mimo że namiętność niemal wygasła. Po pewnym czasie pojawiają się pułapki intymności, czyli bezkonfliktowość, poczucie obowiązku czy dobroczynność, które mogą doprowadzić do rozpadu związku. Wynika to z tego, że częste, a zatem przewidywalne, robienie dobrych rzeczy dla drugiej osoby traci na wartości. Na przykład przygotowywanie regularnie kolacji, która ma być dla partnera zaskoczeniem, sprawi, że nie będzie doceniał on wkładu pracy w ich zorganizowanie. Jeśli dotychczas któryś z partnerów tłumił w sobie emocje, może teraz wybuchnąć. W wielu przypadkach powodem pozostania w związku na tym etapie jest poczucie obowiązku i odpowiedzialności. Faza piąta: związek pusty Gdy partnerzy ulegną wymienionym pułapkom, wkroczą w fazę pustego związku, w której pozostaje jedynie zaangażowanie. Namiętność wypaliła się, a intymność została zniszczona przez problemy. Jeśli uda się podtrzymać intymność, to nie dojdzie do kolejnego etapu. Jeżeli się to nie nastąpi, para przejdzie do ostatniej, szóstej fazy miłości, czyli do rozpadu związku. Rozszerzone źrenice, przyspieszone bicie serca - to typowe objawy zakochania. Motyle w brzuchu, rozproszone myśli? Dowiedz się, jak rozpoznać zakochanie. Miłość to jedno z najważniejszych uczuć. Sprawdź, czym jest miłość. Bliskość, wzajemna troska, przywiązanie? Zobacz, czym tak naprawdę jest miłość.
Jaki typ urody powinien farbować włosy na orzechowy blond?
Nowy kolor włosów powinien być dopasowany do koloru oczu, karnacji i odcienia skóry kobiety. Zestawienie tych czynników spowoduje, że zmiana koloru włosów będzie korzystną decyzją.
Nowy kolor włosów powinien być dopasowany do koloru oczu, karnacji i odcienia skóry kobiety. Zestawienie tych czynników spowoduje, że zmiana koloru włosów będzie korzystną decyzją. 6 zasad doboru nowego koloru włosów Wybierając nowy kolor, należy pamiętać o kilku prostych zasadach. Po pierwsze, im jaśniejszy kolor oczu, tym jaśniejszy kolor powinny mieć włosy. W przeciwnym wypadku uzyska się efekt zbyt dużego kontrastu. Po drugie, kolory skóry i włosów nie powinny mieć tego samego odcienia. Po trzecie, warto pamiętać, że ciemne włosy zaostrzają rysy twarzy, natomiast jasne odcienie – łagodzą jej kontury. Po czwarte, osoby z tendencją do podkrążonych oczu i wyprysków na twarzy nie powinny wybierać ciemnych kolorów włosów. Warto w tym przypadku zdecydować się na jasne odcienie. Ciemne pasują najlepiej kobietom o śniadej karnacji i ciemnych (brązowych, piwnych) oczach. Po piąte, planując zmianę koloru włosów, warto przyjrzeć się kolorom ubrań w garderobie. Trzeba mieć na uwadze to, w jakich kolorach kobieta czuje się najlepiej: czy ciepłych, czy zimnych. Po szóste, warto kierować się swoimi preferencjami i tym, w czym kobieta czuje się komfortowo. Komu poleca się orzechowy blond na włosach? Orzechowy odcień blondu jest polecany kobietom, których włosy są cienkie i delikatne. Powinny go wybierać panie o ciepłym odcieniu karnacji, których skóra ma odcienie żółci lub pomarańczy. Oczy tych kobiet są brązowe, zielone lub niebieskie, mają też ciemniejsze brwi. To przedstawicielki typu urody nazwanego jesień. Orzechowy blond polecany jest także kobietom o typie urody wiosna. To panie o delikatnym, złocistym i brzoskwiniowym odcieniu skóry, która jest gładka i jasna. Miewają piegi i opalają się na brązowo. Często się rumienią. Oczy pani wiosny są niebieskie lub zielone. Ma ona ciemniejszą oprawę oczu od swojego naturalnego koloru włosów, który jest jasnym lub ciemnym blondem – od platynowego, przez słomiany aż po miodowy odcień. Włosy pani wiosny zazwyczaj mają refleksy. Trzeba pamiętać o tym, że powinno się farbować włosy na kolor różniący się od podstawowego (naturalnego) o 2 tony, bez względu na to, czy celem jest rozjaśnienie czy przyciemnienie włosów.
5 etapów cierpienia po zakończeniu związku
Złamanemu sercu towarzyszy ból i uczucie braku zrozumienia ze strony otoczenia. Niezależnie od tego, jak długo trwał związek, trzeba czasu, aby wrócić do równowagi. Nie ma recepty na złamane serce, ale to doświadczenie wzmacnia i może skutkować pozytywnymi zmianami w życiu.
Złamanemu sercu towarzyszy ból i uczucie braku zrozumienia ze strony otoczenia. Niezależnie od tego, jak długo trwał związek, trzeba czasu, aby wrócić do równowagi. Nie ma recepty na złamane serce, ale to doświadczenie wzmacnia i może skutkować pozytywnymi zmianami w życiu. Ból, który jest związany z rozstaniem, wpływa na zachowanie człowieka i jego relacje z otoczeniem, a także na samopoczucie. Można wskazać pięć faz cierpienia, przez które przechodzi osoba po rozstaniu. By powrócić do normalnego trybu życia, warto pozwolić sobie na przeżycie wszystkich etapów świadomie. Etap pierwszy: karuzela uczuć Na początku, tuż po rozstaniu, doskwiera złe samopoczucie. Wydaje się, że życie wymknęło się spod kontroli. Na tym etapie często osoby zarzekają się, że nigdy nikogo nie pokochają i nikomu nie zaufają. Rozmowa z przyjacielem nie przynosi efektów. Na tym etapie ważne, by pozwolić sobie na smutek i gniew. Warto dać ujście negatywnym emocjom i nie hamować płaczu, jeśli ma przynieść ulgę. Etap drugi: rozmowa Pierwsze dni po rozstaniu najczęściej spędza się z dala od towarzystwa. Na drugim etapie jednak osoba samotna zaczyna poszukiwać kontaktu i pocieszenia u innych. Przyjaciele nie są w stanie udzielić odpowiedzi na pytanie: dlaczego doszło do rozstania i jak wyleczyć złamane serce. Jednakże sama rozmowa z bliską osobą przynosi ulgę. Być może znajomi mają doświadczenia związane z rozstaniem, więc mogą być źródłem cennych wskazówek. Etap trzeci: światło w tunelu Na tym etapie najgorszy czas osoba po rozstaniu ma już za sobą. Zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, że pewien etap w jej życiu dobiegł końca. Nie powinno się to jednak wiązać z czarnymi, negatywnymi myślami. Wręcz przeciwnie: trzeba z nadzieją spoglądać w przyszłość. Nowy etap w życiu warto zacząć od realizacji marzeń i potrzeb. Zdrowy egoizm jest wskazany. Nawet niewielkie sukcesy mogą być źródłem radości. Etap czwarty: pożegnanie z przeszłością Wraz z upływającym czasem ból zmniejsza się. Pojawia się chęć poznawania nowych ludzi i otwartość na kolejny związek. Zanim jednak dojdzie do randek, warto upewnić się, że wspomnienia z przeszłości nie będą mieć wpływu na nową relację. Niektórzy psycholodzy radzą, by wszystkie rzeczy związane z byłym partnerem umieścić w jednym pudełku. Warto uporządkować zdjęcia w komputerze i zawartość skrzynki mailowej czy odbiorczej w telefonie. Najlepiej usunąć wspólne fotografie i maile. To pozwoli odciąć się od wspomnień i z czystą kartą rozpocząć nowy etap w życiu. Etap piąty: nowe życie Na tym etapie cierpienia osoba uczy się postrzegać rozstanie i związany z nią ból jako doświadczenie życiowe. Dostrzega się błędy, które miały miejsce w związku. To czas, aby zainwestować w siebie i rozwijać zainteresowania. Warto otworzyć się na nowe znajomości. Jak poradzić sobie po rozstaniu? Dowiedz się, jak przeżyć rozstanie z chłopakiem. Nudzi mu się, a może potrzebuje zmiany? Sprawdź, dlaczego były chce do ciebie wrócić - jak wyglądają wasze rozstania i powroty. Rozstanie z chłopakiem nie zawsze oznacza koniec związku. Rozstania i powroty do byłego - czy warto w to brnąć?
Parawan może stanowić oryginalny element wystroju wnętrza. Można go wykorzystać jako sposób na wydzielenie strefy pomieszczenia lub podzielenia go, na przykład w niewielkim mieszkaniu. Warto go zastosować do przesłonięcia elementu w domu, który nie powinien być eksponowany, na przykład grzejnika czy rur w ścianie.
Parawan może stanowić oryginalny element wystroju wnętrza. Można go wykorzystać jako sposób na wydzielenie strefy pomieszczenia lub podzielenia go, na przykład w niewielkim mieszkaniu. Warto go zastosować do przesłonięcia elementu w domu, który nie powinien być eksponowany, na przykład grzejnika czy rur w ścianie. Parawan wydzielający strefy w łazience lub salonie Dzięki zastosowaniu parawanu we wnętrzu możliwe jest wydzielenie stref, na przykład kąta do pracy w sypialni lub części telewizyjnej w salonie. Może posłużyć także do rozdzielenia przestrzeni w małych mieszkaniach, w których kuchnia połączona jest z salonem. Wówczas staje się ścianką działową, która dodatkowo pełni funkcję dekoracyjną. W ten sposób można stworzyć również osobną toaletę i łazienkę, oddzielając wannę od innych urządzeń sanitarnych. Z pomocą parawanu można stworzyć garderobę, wystarczy za parawanem obok wieszaka na ubrania postawić lustro. W kawalerkach dzięki parawanowi można wygospodarować drugą sypialnię, która sprawdzi się na wypadek odwiedzin gości, gdy jeden z lokatorów musi leżeć w łóżku. Można wybrać parawan pełny – nieprzezroczysty, którego skrzydła są wypełnione drewnem, rattanem, szkłem lub metalem. Wykorzystuje się go właśnie do dzielenia pomieszczeń i jako mobilną ściankę działową. Parawan jako dekoracja ściany Parawan może posłużyć jako ozdobienie pustej ściany. Można wybrać ażurowy model o delikatnej strukturze. Ma on charakter dekoracyjny i sprawdzi się w niewielkim pomieszczeniu, bo nie pomniejszy go optycznie. Ażurowe parawany najczęściej są wykonane z drewna, bambusa lub wikliny. Można je stosować zamiast obrazów na ścianie. Wystarczy dobrać odpowiedni model parawanu: we wnętrzu glamour sprawdzi się lustrzany o nowoczesnym charakterze, w rustykalnym – naturalny parawan drewniany, który zapewni przytulność. Parawan na balkonie mieszkania w bloku Parawan można wykorzystać do zapewnienia sobie odrobiny prywatności, mieszkając w bloku. Można oddzielić się nim od sąsiadów bez konieczności zabudowywania balustrady i stawiania ścianek. W tym przypadku sprawdzą się parawany nietransparentne. Parawan w sypialni jako zagłówek Parawan można zastosować jako alternatywę dla tapicerowanych zagłówków do łóżka w sypialni. W tym pomieszczeniu można wykorzystać ażurowy parawan, który nie zasłania światła i tworzy romantyczną atmosferę.
Jak rozpoznać i wyleczyć płatowe zapalenie płuc?
Płatowe zapalenie płuc to jeden z rodzajów zapalenia płuc wyróżnionych wedle kryterium lokalizacji stanu zapalnego. Obejmuje cały płat płuca wraz z pokrywającą go opłucną. Wskazuje się też segmentalne zapalenie płuc i odoskrzelowe zapalenie płuc.
Płatowe zapalenie płuc to jeden z rodzajów zapalenia płuc wyróżnionych wedle kryterium lokalizacji stanu zapalnego. Obejmuje cały płat płuca wraz z pokrywającą go opłucną. Wskazuje się też segmentalne zapalenie płuc i odoskrzelowe zapalenie płuc. Co powoduje płatowe zapalenie płuc? Przyczyną płatowego zapalenia płuc może być zakażenie gronkowcem, pałeczką grypy lub dwoinką zapalenia płuc. Zazwyczaj jednak wywołują je paciorkowce zapalenia płuc. Choroba łatwiej rozwija się u osób o obniżonej odporności. Płatowe zapalenie płuc dotyka przede wszystkim osoby po 65. roku życia i dzieci. Mogą wystąpić powikłania: ropne zapalenie opłucnej, uszu, opon mózgowo-rdzeniowych oraz zapalenie wsierdzia i osierdzia. Czynniki zwiększające ryzyko zachorowania na płatowe zapalenie płuc to palenie papierosów, alkoholizm i niedożywienie. Schorzenie to może się ujawnić na skutek cukrzycy, zakażenia wirusem HIV, radioterapii czy zaburzeń immunologicznych. Wpływ na płatowe zapalenie płuc ma także uszkodzenie błon śluzowych na skutek przewlekłego zapalenia oskrzeli czy intubacji. Do rozwoju choroby mogą przyczynić się również choroby układu oddechowego, nerek i krążenia oraz zaburzenia neurologiczne. Jakie są objawy płatowego zapalenia płuc? Wśród objawów płatowego zapalenia płuc wskazuje się uporczywy kaszel, który na początku jest suchy, potem przechodzi w mokry. Pojawia się ból, który przypomina zapalenie wyrostka robaczkowego, oraz silny ból w klatce piersiowej, który nasila się w szczycie wdechu, a także bóle brzucha i mięśni. Temperatura ciała jest podwyższona i utrzymuje się na tym poziomie przez wiele dni. Można zaobserwować nagłe dreszcze i plwocinę zabarwioną krwią. Ponadto tętno jest przyspieszone, a towarzyszy temu odczucie duszności. Na ustach może pojawić się opryszczka. U niemowląt występuje wciągnięcie klatki piersiowej. Jak leczy się płatowe zapalenie płuc? Płatowe zapalenie płuc stwierdza się na podstawie wywiadu, badania radiologicznego i fizykalnego. Badanie radiologiczne pozwala zaobserwować zaciemnienie w obszarze płata płuca i wykazanie odczynu ze strony opłucnej. W badaniu krwi diagnozuje się wzrost poziomu leukocytów i wzrost OB, a w badaniu moczu stwierdza się obecność białka. Zapalenie płuc wymaga leczenia w szpitalu. U pacjentów stosuje się antybiotykoterapię celowaną. U starszych dzieci i osób dorosłych gorączka ustępuje nagle po kilku dniach, natomiast u niemowląt temperatura ciała spada stopniowo. Podaje się leki przeciwzapalne, przeciwbólowe i wykrztuśne. Ważne jest zapewnienie odpowiedniej wilgotności powietrza w pomieszczeniu, w którym przebywa pacjent, oraz tlenoterapii. Aby zapobiegać płatowemu zapaleniu płuc, należy dbać o poziom odporności organizmu, stosując witaminy i naturalne antybiotyki, takie jak czosnek. Trzeba dbać o higienę, myjąc często ręce. Należy stosować szczepienia ochronne. Warto prowadzić zbilansowaną dietę i być aktywnym fizycznie. Dodatkowo trzeba unikać aktywnego i biernego palenia.
Jak rozpoznać i leczyć zespół antyfosfolipidowy?
Zespół antyfosfolipidowy, nazywany inaczej APS lub zespołem Hughesa, przyczynia się do 25% poronień nawykowych (takich, do których doszło w przypadku 3 lub więcej następujących po sobie ciąż). Jest to niezapalna układowa choroba tkanki łącznej.
Zespół antyfosfolipidowy, nazywany inaczej APS lub zespołem Hughesa, przyczynia się do 25% poronień nawykowych (takich, do których doszło w przypadku 3 lub więcej następujących po sobie ciąż). Jest to niezapalna układowa choroba tkanki łącznej. Diagnostyka zespołu antyfosfolipidowego W czasie diagnozowania zespołu antyfosfolipidowego stosowane są kryteria laboratoryjne i kliniczne. Rozpoznaje się go, gdy wystąpi co najmniej jedno kryterium laboratoryjne i jedno kliniczne. Do kryteriów klinicznych zalicza się: co najmniej 3 samoistne poronienia przed 10. tygodniem ciąży, co najmniej jedna śmierć płodu bez przyczyny po 10. tygodniu ciąży, niewyjaśniona zakrzepica żylna lub tętnicza, zakrzepica drobnych naczyń oraz ciężki stan przedrzucawkowy albo niewydolność łożyska, co powoduje poród przed 34. tygodniem ciąży. Do kryteriów laboratoryjnych zaliczane jest: stwierdzenie obecności antykoagulantu tocznia w surowicy i średnie lub wysokie miano przeciwciał antykardiolipinowych klasy IgM lub IgG w 2 pomiarach wykonanych w odstępach 8-12 tygodniowych. Wskazuje się także 2-krotne wykrycie przeciwciał przeciw beta-2-glikoproteinie w surowicy lub osoczu w odstępie 12 tygodni wykonanych metodą ELISA. W jaki sposób leczy się zespół antyfosfolipidowy? Celem leczenia zespołu antyfosfolipidowego jest obniżenie poziomu przeciwciał i zapobieganie zakrzepicy łożyskowej. Przyjmuje się leki zmniejszające krzepliwość krwi i sterydy hamujące aktywność układu odpornościowego. Stosuje się głównie aspirynę i heparyny. Leczenie podjęte od początku ciąży daje 80% szans na urodzenie zdrowego dziecka. Ciąża ze stwierdzonym zespołem antyfosfolipidowym jest traktowana jako ciąża wysokiego ryzyka.
Objawy wirusowego, bakteryjnego, atypowego i grzybiczego zapalenia płuc u dzieci
Zapalenie płuc u dzieci ma cięższy przebieg niż u osoby dorosłej. Rozwija się szybko, ponieważ układ odpornościowy dziecka nie jest wykształcony. Objawy zapalenia płuc u dzieci zależą od przyczyny, tego, co je wywołało. Najczęściej powodują je wirusy lub bakterie, czasami także grzyby.
Zapalenie płuc u dzieci ma cięższy przebieg niż u osoby dorosłej. Rozwija się szybko, ponieważ układ odpornościowy dziecka nie jest wykształcony. Objawy zapalenia płuc u dzieci zależą od przyczyny, tego, co je wywołało. Najczęściej powodują je wirusy lub bakterie, czasami także grzyby. Objawy wirusowego zapalenia płuc u dzieci Wirusowe zapalenie płuc bywa następstwem grypy i jest z nią błędnie utożsamiane. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania RTG. Objawia się suchym kaszlem i bólem w klatce piersiowej. Ponadto występuje uczucie duszności i ogólne wrażenie rozbicia i apatii. Objawy bakteryjnego zapalenia płuc u dzieci W czasie badania stetoskopem słychać szmery. Ponadto objawem bakteryjnego zapalenia płuc jest osłabienie i dreszcze. Występuje gorączka powyżej 38 stopni Celsjusza i potliwość. Pojawia się także suchy, a potem mokry kaszel wraz z odkrztuszaniem wydzieliny. Dziecko odczuwa ból w klatce piersiowej. Objawy atypowego zapalenia płuc u dzieci Atypowe zapalenie płuc rozwija się długo, do kilku tygodni. Na początku ma łagodny przebieg, ale po 3 tygodniach kaszel jest suchy i męczący, temperatura ciała zwiększa się. Tym objawom współtowarzyszą nudności i wymioty, biegunka oraz bóle mięśni, głowy i gardła. Objawy grzybiczego zapalenia płuc u dzieci Grzybicze zapalenie płuc najczęściej stwierdza się u dzieci, zwłaszcza niemowląt. Do głównych objawów pneumocystozy należy brak apetytu i apatia, podwyższone ciśnienie i gorączka. Oddech jest przyspieszony, a duszności narastają. Bezobjawowe zapalenie płuc u dzieci Czasami zapalenie płuc nie daje wyraźnych objawów, wówczas jest to bezobjawowe zapalenie płuc. Nie oznacza to, że nie ma w tym przypadku żadnych objawów chorobowych. Stwierdza się gorsze samopoczucie dziecka, sporadyczny kaszel albo przyspieszony oddech. Prawidłową diagnozę można postawić dopiero po przeprowadzeniu badania RTG płuc. Twoje dziecko często choruje? Dziecięcą odporność wzmocnią: miód manuka i syrop z czarnego bzu. Wysoka gorączka? Poznaj domowe sposoby na obniżenie temperatury u dziecka. Ciągły katar u malucha? Sprawdź, jakie są przyczyny zatkanego noska u niemowlaka.
Na czym polega samospełniające się proroctwo?
Samospełniające się proroctwo to inaczej samorealizująca się przepowiednia. Polega na tym, że posiadanie określonych oczekiwań w stosunku do osób albo wydarzeń w przyszłości wpływa na zachowania tych ludzi lub przebieg zdarzeń, skutkując ich realizacją. Mówi na ten temat autorytet psychologii Zimbardo.
Samospełniające się proroctwo to inaczej samorealizująca się przepowiednia. Polega na tym, że posiadanie określonych oczekiwań w stosunku do osób albo wydarzeń w przyszłości wpływa na zachowania tych ludzi lub przebieg zdarzeń, skutkując ich realizacją. Mówi na ten temat autorytet psychologii Zimbardo. Samospełniające się proroctwo jest zjawiskiem nieświadomym i pojawia się mimo woli człowieka. Odpowiada ono na pytania: dlaczego przewidywania ludzi spełniają się? Samospełniające się proroctwo składa się z kilku elementów: nastawienia i opinii odnośnie do innych osób, które mają wpływ na zachowanie w stosunku do nich, oraz wpływu zachowania człowieka na postępowanie innych ludzi, które jest zgodne z jego przewidywaniami. Kiedy występuje samospełniające się proroctwo? Samospełniające się proroctwo występuje, gdy informacja o tym, co ma się wydarzyć, pochodzi z wiarygodnego źródła. Pod wpływem tej wiadomości ludzie postępują w taki sposób, że ostatecznie realizują przepowiednię. Nie jest ono wynikiem woli potwierdzenia własnych przeczuć. To zjawisko odbywające się nieświadomie, z którego człowiek nie zdaje sobie sprawy. Przykłady samospełniającego się proroctwa Przykładem samospełniającego się proroctwa może być plotka głosząca, że dana instytucja, na przykład bank, z powodów finansowych zbankrutuje w najbliższym czasie. W wyniku oddziaływania tej informacji na otoczenie wśród klientów tej instytucji może zrodzić się zjawisko owczego pędu. Ludzie, wierząc w treść plotki, zaczną wyjmować pieniądze z banku. W rezultacie doprowadzą do upadku tej instytucji, ponieważ wyprowadzą z niej oszczędności. Samospełniające się proroctwo ma miejsce w różnych sytuacjach w życiu. Na przykład w czasie rozmowy z nowo poznaną osobą, której ktoś nie lubi bez powodu. Po spotkaniu utwierdza się w tym przekonaniu. Wynika to z tego, że zakładając, że ktoś jest niesympatyczny, człowiek prowokuje jego niemiłe zachowania. Nie zachowuje się on neutralnie i wykorzystuje w tym celu mimikę, gesty i sposób prowadzenia rozmowy. Zjawisko to może odnosić się również do funkcjonujących stereotypów, nawyków czy wyobrażeń. Na przykład zgodne z teorią samospełniającego się proroctwa jest przekonanie, że w piątek 13. wydarzy się coś złego. Co zrobić, by samospełniające się proroctwo działało na korzyść? Aby samospełniające się proroctwo miało pozytywne skutki, warto myśleć o tym, co człowiek chce osiągnąć, nie o tym, czego nie chce. Trzeba zmienić subiektywne przekonania na obiektywne. W przypadku poznania nowej osoby zamiast oceniać ją powierzchownie, warto przeprowadzić analizę i poznać ją bliżej.
Czy promiskuityzm jest zachowaniem etycznym?
Promiskuityzm jest negatywnie postrzegany przede wszystkim przez przedstawicieli kultur, w których stosunek płciowy wiąże się ściśle z prokreacją.
Promiskuityzm jest negatywnie postrzegany przede wszystkim przez przedstawicieli kultur, w których stosunek płciowy wiąże się ściśle z prokreacją. Osoby uprawiające seks z przypadkowymi osobami, są często oceniane różnie, przy czym ocena moralna zależy od płci. Zazwyczaj promiskutyzm łatwiej wybacza się mężczyznom, bardziej negatywnie oceniane są zmieniające często partnerów kobiety. Czym jest promiskuityzm? Promiskuityzm to kontakty seksualne z przypadkowymi partnerami, które nie są związane z uczuciami. Partnerzy w takich relacjach są często zmieniani. Nie ma stałego jednego partnera seksualnego. Promiskuici uważają, że seks bez zobowiązań nie wiąże się z problemami, w przeciwieństwie do seksu w związku. Często występuje w ramach homoseksualizmu i erotomanii. Dążenie do odbycia licznych stosunków płciowych z nieznanymi osobami może stanowić przejaw zaburzeń psychicznych. Może również występować razem z depresją w okresie pokwitania. Potrzeba przypadkowego seksu może wynikać też z chęci dominacji i potwierdzenia własnej wartości. Etyka a promiskuityzm Promiskuityzm jest postrzegany jako ryzykowne zachowanie. Wynika to z tego, że każdy kontakt seksualny z obcą osobą jest ryzykiem, bo nieznany partner może być zarażony chorobą przenoszona drogą płciową. W związku z tym promiskuityzm jako zachowanie bez granic skutkujące dużą liczbą partnerów seksualnych bywa traktowany jako działanie, które przyczynia się do rozszerzania zasięgu chorób. Promiskuityzm a choroby weneryczne W roku 2006 przeprowadzono badanie w 59 krajach na świecie i nie potwierdzono przypuszczeń o związku między promiskuityzmem a rozpowszechnianiem chorób przenoszonych drogą płciową. Jako ważne czynniki zidentyfikowano natomiast mobilność i biedę. W krajach rozwiniętych liczba partnerów seksualnych respondentów była wyższa niż w krajach rozwijających się. Z kolei więcej przypadków zakażeń chorobami przenoszonymi przez kontakty seksualne stwierdzono w krajach rozwijających się. Promiskuityzm zaprzecza pierwotnej seksualności związanej z prokreacją. Ponadto zakłada brak relacji między partnerami seksualnymi, która miałaby stanowić oparcie dla wychowania dzieci. To powoduje, że często jest to zachowanie oceniane negatywnie. Na skutek rewolucji w XX wieku związanej z brakiem powiązań między stosunkiem a ciążą zaprzestano głoszenia negatywnych ocen etycznych promiskuityzmu. Jednakże w wielu społeczeństwach konserwatywnych nadal podchodzi się do niego z rezerwą. Jednym z zaburzeń preferencji seksualnych jest fetyszyzm. Zobacz, rodzaje fetyszyzmu i kim jest fetyszysta. Czy wiesz, czego facet nie lubi w kobiecie? Sprawdź, nasze porady makijażowe i łóżkowe. Rzadkie zjawisko, które dotyczy około 10 procent pań to kobiecy wytrysk. Zobacz, jak go osiągnąć.
Jak objawia się choroba uchyłkowa jelita grubego?
Choroba uchyłkowa jelit to nazwa obejmująca spektrum objawów chorobowych, które związane są z występowaniem jednego do nawet kilkuset uchyłków w jelicie. Najczęściej (w 90% przypadków) występują one właśnie w jelicie grubym w obszarze esicy. Niemal zawsze uchyłki są nabyte. Choroba uchyłkowa to jedna z najczęściej występujących chorób układu pokarmowego.
Choroba uchyłkowa jelit to nazwa obejmująca spektrum objawów chorobowych, które związane są z występowaniem jednego do nawet kilkuset uchyłków w jelicie. Najczęściej (w 90% przypadków) występują one właśnie w jelicie grubym w obszarze esicy. Niemal zawsze uchyłki są nabyte. Choroba uchyłkowa to jedna z najczęściej występujących chorób układu pokarmowego. Diagnostyka choroby uchyłkowej jelita grubego Uchyłki to woreczki o cienkich ścianach o średnicy 1 centymetra. Zazwyczaj nie dają objawów. W większości przypadków wykrywa się je przypadkowo w czasie kolonoskopii i na zdjęciu z wlewu doodbytniczego. Wówczas tę postać choroby nazywa się uchyłkowatością. Objawy choroby uchyłkowej jelita grubego U niewielkiego odsetka pacjentów z chorobą uchyłkową jelita grubego można zaobserwować następujące objawy: nudności i wymioty oraz zaburzenia rytmu wypróżnień. Pojawia się biegunka lub zaparcia stolca. Czasami występuje zatrzymanie stolca lub gazów na krótki czas. Ponadto pojawiają się dolegliwości bólowe w dolnych częściach jamy brzusznej. Temperatura ciała jest podwyższona. W czasie palpacji (badania poprzez uciskanie brzucha dłonią) w lewym podbrzuszu odczuwany jest ból. Diagnozuje się także podwyższone tętno (tachykardia >100/minutę). W laboratoryjnym badaniu krwi stwierdza się podwyższoną (>10000) liczbę leukocytów. Inne objawy związane z chorobą uchyłkową jelita grubego to ropień wewnątrzbrzuszny, przedziurawienie jelita grubego i pełna niedrożność jelitowa. Kolejnym objawem, który nie jest związane z zapaleniem, jest krwawienie z uchyłków. Objawia się ono wypróżnieniami z domieszką krwi w stolcu lub samą krwią i skrzepami. Choroba jelit są chorobami cywilizacyjnymi. Nieprawidłowe odżywianie to przyczyna choroby uchyłkowej jelita grubego. Leki przeciwbólowe i rozkurczowe są niezbędne w leczeniu choroby uchyłkowej jelita grubego. Dolegliwości jelit najlepiej jest leczyć odpowiednim jadłospisem. Sprawdź zalecaną dietę przy zespole jelita drażliwego. Wzdęcia w drogach pokarmowych mogą być poważną dolegliwością. Zobacz, co oznacza nadmiar gazów w jelitach. Lekarze nie znają przyczyn zespołu jelita drażliwego. Czy wiesz, jak leczyć zespół jelita drażliwego?
Jak zespół antyfosfolipidowy wpływa na poronienie?
Zespół antyfosfolipidowy po raz pierwszy został opisany u schyłku lat 80. Zalicza się go do chorób autoimmunologicznych. Inaczej określa się go mianem zespołu Hughesa (na cześć Grahama Hughesa, który zajmował się problematyką toczniową) lub APS. Dwa razy częściej dotyka kobiety niż mężczyzn. Szacunkowo może stanowić przyczynę 25% przypadków poronienia nawykowego.
Zespół antyfosfolipidowy po raz pierwszy został opisany u schyłku lat 80. Zalicza się go do chorób autoimmunologicznych. Inaczej określa się go mianem zespołu Hughesa (na cześć Grahama Hughesa, który zajmował się problematyką toczniową) lub APS. Dwa razy częściej dotyka kobiety niż mężczyzn. Szacunkowo może stanowić przyczynę 25% przypadków poronienia nawykowego. Czym jest zespół antyfosfolipidowy i jak się objawia? Mianem zespołu antyfosfolipidowego określa się zespół objawów związanych z podwyższoną obecnością przeciwciał antyfosfolipidowych w surowicy krwi. Przeciwciała negatywnie wpływają na fosfolipidy, czyli cząstki tłuszczów – składniki błon komórkowych organizmu człowieka. Na skutek połączenia się przeciwciał z fosfolipidami dochodzi do patologicznych zmian w różnych organach wewnętrznych. Zespół antyfosfolipidowy jako choroba autoimmunologiczna powoduje, że organizm atakuje siebie, co prowadzi do zaburzenia jego funkcjonowania. Najczęstszym objawem występowania zespołu antyfosfolipidowego są: zakrzepica naczyń (żylna albo tętnicza), poronienia oraz nadkrzepliwość i zamknięcie światła naczyń. Przyczyna APS nie jest do końca znana. Wpływ zespołu antyfosfolipidowego na poronienie Zespół antyfosfolipidowy może działać niekorzystnie na zajście w ciążę. Wynika to z tego, że antyfosfolipidy mają zły wpływ na funkcjonowanie błon komórkowych, w związku z czym mogą utrudniać zapłodnienie. Uniemożliwiają zagnieżdżenie się komórki jajowej w macicy, co sprawia, że APS stanowi przyczynę 25% poronień nawykowych – to znaczy takich, gdy doszło do utraty 3 lub więcej następujących po sobie kolejnych ciąż. Zespół antyfosfolipidowy może także stanowić przyczynę powstania zakrzepów w łożysku, co wywołuje trudności w odżywieniu i dotlenieniu płodu. Może też wywołać przedwczesny poród, mimo że dziecko rozwijało się prawidłowo, a podczas badań nie wykryto zagrożenia. Choroba ta może także powodować patologie ciąży, pęknięcie błon płodowych i przedwczesne odklejenie się łożyska.
Co wywołuje chorobę uchyłkową jelita grubego?
Do tej pory nie poznano przyczyny powstawania uchyłków w jelicie grubym, choć w Europie odnotowuje się coraz więcej przypadków osób z tym schorzeniem. Uważa się je za typową chorobę cywilizacyjną. U osób między 30. a 40. rokiem życia stwierdza się 10% przypadków zachorowań, natomiast w grupie wiekowej powyżej 70 lat uchyłki stwierdza się u 40% populacji. Ta choroba dotyka w równym stopniu kobiet, jak i mężczyzn.
Do tej pory nie poznano przyczyny powstawania uchyłków w jelicie grubym, choć w Europie odnotowuje się coraz więcej przypadków osób z tym schorzeniem. Uważa się je za typową chorobę cywilizacyjną. U osób między 30. a 40. rokiem życia stwierdza się 10% przypadków zachorowań, natomiast w grupie wiekowej powyżej 70 lat uchyłki stwierdza się u 40% populacji. Ta choroba dotyka w równym stopniu kobiet, jak i mężczyzn. Przyczyn powstania uchyłków i choroby uchyłkowej upatruje się w czterech grupach nieprawidłowości: złym odżywianiu, zaburzeniach ruchliwości jelita, zwiększonym ciśnieniu wewnątrz jelit oraz zaburzeniu unerwienia jelit. Nieprawidłowe odżywianie Uchyłki pojawiają się w jelitach na skutek jedzenia zbyt małych ilości środków balastowych, a zbyt dużych ilości mięsa czerwonego i tłuszczów. Powstają na skutek diety ubogoresztkowej, która jest typowa dla współczesnych zwyczajów żywieniowych. Tego typu pokarmy słabo wypełniają jelito, co skutkuje zwiększeniem ciśnienia w jelicie i pogrubieniem jego ścian. Co istotne, stwierdzono, że wszelkie nałogi: picie alkoholu, palenie papierosów, picie nadmiernej ilości kawy, nie wpływają na powstanie uchyłków, ale mają wpływ na stany zapalne uchyłków. W związku z powyższym, aby zapobiegać pojawieniu się uchyłków, należy jeść potrawy jarskie, ograniczając jedzenie czerwonego mięsa. Warto jeść regularnie, 5 razy dziennie, warzywa i owoce. Nie bez znaczenia jest także podejmowanie aktywności fizycznej. Dieta powinna być bogatoresztkowa – należy wybierać m. in. ciemne gatunki pieczywa. Zaburzenia ruchliwości jelita W obszarze pojawienia się uchyłków mięśniówka jelita jest grubsza, a jej struktury są zamazane. Najczęstszym miejscem lokalizacji uchyłków jest esica, a zatem najwęższe miejsce jelita grubego. Zwiększone ciśnienie wewnątrzjelitowe Ciśnienie wewnątrz jelit jest poddane prawu Laplace’a. Mówi ono, że jeśli napięcie na ściany jelita jest jednakowe, to wywierane na nie ciśnienie rośnie wraz ze zmniejszaniem się jego średnicy. Zaburzenia unerwienia jelit U osób z uchyłkami w jelicie grubym stwierdzono duże gangliony, hipertroficzne podśluzówkowe pasma nerwowe. W powstawaniu uchyłków w jelicie mają znaczenie również czynniki genetyczne. Nudności, wymioty i zaburzenia rytmu wypróżnień to objawy choroby uchyłkowej jelita grubego. Leki przeciwbólowe i rozkurczowe są niezbędne w leczeniu choroby uchyłkowej jelita grubego. Dolegliwości jelit najlepiej jest leczyć odpowiednim jadłospisem. Sprawdź zalecaną dietę przy zespole jelita drażliwego. Wzdęcia w drogach pokarmowych mogą być poważną dolegliwością. Zobacz, co oznacza nadmiar gazów w jelitach. Lekarze nie znają przyczyn zespołu jelita drażliwego. Czy wiesz, jak leczyć zespół jelita drażliwego?
Rak jelita grubego to jeden z najcięższych rodzajów nowotworu. W Polsce tylko 28% osób chorujących na raka jelita grubego przeżywa 5 lat. Średnia europejska w tym względzie wynosi 50%.
Rak jelita grubego to jeden z najcięższych rodzajów nowotworu. W Polsce tylko 28% osób chorujących na raka jelita grubego przeżywa 5 lat. Średnia europejska w tym względzie wynosi 50%. Rak jelita grubego jest nowotworem złośliwym, który plasuje się na drugim miejscu pod względem zachorowalności w Europie. Każdego roku stwierdza się jego rozwój u ponad 400 tysięcy Europejczyków. Ponieważ tylko wczesne wykrycie choroby daje szansę na wyleczenie, aż połowa osób z tej grupy umiera ze względu na późno postawioną diagnozę. Jakie objawy daje rak jelita grubego? Rak jelita grubego to choroba, która przez długi czas może się ukrywać i nie dawać objawów. Pojawiają się one dopiero w zaawansowanym stadium choroby. Objawy, które powinny wzbudzić czujność to: zaobserwowanie obecności krwi w stolcu, co oznacza pozytywny wynik tekstu na krew utajoną. Poza tym może pojawić się krwawienie z odbytu. Sygnałem jest także nagła, trudna do wytłumaczenia zmiana rytmu wypróżnień, na przykład niespodziewana biegunka z jednoczesnym odchodzeniem gazów. Objawem raka mogą być też zaparcia, które spowodowane są zwężeniem jelita. Jeśli rak wejście w zaawansowane stadium, tkanka nowotworowa może doprowadzić do niedrożności jelita grubego. Podejrzenie raka może nasuwać także zmiana kształtu stolca. Innym objawem raka jelita grubego jest ogólna zła kondycja fizyczna człowieka. Cierpi on na gorączkę, jest osłabiony i bardziej podatny na zmęczenie. Ponadto diagnozuje się u niego anemię, zauważalne jest też chudnięcie. Mogą mu również doskwierać dolegliwości w dolnej części brzucha, a także nudności i wymioty. Dodatkowo mogą wystąpić problemy z przełykaniem. Rak jelita grubego należy do najgroźniejszych. Jedną z przyczyn nowotworu jelita grubego są nałogi. Wczesne stadium raka jelita grubego przebiega łagodnie. Po pewnym czasie pojawiają się typowe dla raka jelita symptomy. Jeśli masz podejrzewania o występowaniu raka jelita grubego, koniecznie zgłoś się do lekarza i rozpocznij leczenie choroby. Pojawienie się krwi utajone w kale to niebezpieczny sygnał wielu chorób. Sprawdź, jakie są tego przyczyny.
Torebka plecak to alternatywa dla klasycznych modeli torebek noszonych w dłoni lub na pasku przewieszonym przez ramię. Dzięki niej zyskuje się wygodę i swobodę.
Torebka plecak to alternatywa dla klasycznych modeli torebek noszonych w dłoni lub na pasku przewieszonym przez ramię. Dzięki niej zyskuje się wygodę i swobodę. Funkcjonalność torebki plecaka Torebka plecak jest hybrydowym rozwiązaniem, to znaczy łączy zalety i funkcje torebki z plusami plecaka. Można w łatwy sposób zamienić plecak w torebkę. Wystarczy tylko zmienić paski. Jest to propozycja dla kobiet, które jednak nie chcą zrezygnować z tradycyjnych torebek i korzystają z opcji plecaka tymczasowo. Warto pamiętać, aby nie przesadzić z wielkością torebki plecaka. Im mniejsza, tym jest bardziej elegancka. Plecak na każdą okazję Plecak nie jest zarezerwowany tylko dla uczniów. Można go nosić do pracy, a także wybierać przy innych okazjach. W przypadku formalnego spotkania warto wybierać model gładki, bez wzorów. W zależności od modelu będzie pasować zarówno do sportowych, jak i do eleganckich stylizacji. Takie rozwiązanie lansują światowi projektanci w swoich kolekcjach. Do zwolenników torebek plecaków należą m. in. Chanel, Louis Vuitton czy Marc Jacobs. Jaką torebkę plecak wybrać? Wybór torebek plecaków na rynku jest duży. Można wybierać spośród modeli w odważnych kolorach, jak i w pastelach. Obok plecaków casualowych można znaleźć modele z ćwiekami i worki, które będą odpowiednie do rockowych stylizacji. Można zdecydować się na prosty model, wręcz ascetyczny, który nadal pozostaje dziewczęcy. Wykonany z zamszu i skóry z delikatnymi, cienkimi szelkami będzie odpowiedni do stylizacji boho. Można wybrać też torebkę plecak, która kształtem nawiązuje do kwadratu, i przypomina modne niegdyś teczki. To rozwiązanie odpowiednie do pracy. Na rynku dostępne są też modele z laminowanej skóry naturalnej. To propozycja dla odważnych kobiet. Glamrockowy plecak można zestawić z tiulową spódnicą, a model w jednej z barw pastelowych z dżinsami i sportową bluzą. Białą torebkę plecak ze względu na uniwersalny kolor można nosić do różnych stylizacji. Można ją założyć także do sportowego zestawu, na przykład do kurtki typu bomber. Z kolei model wykonany z zamszu w kremowych odcieniu będzie pasować do popularnego stylu boho oraz hippie. Przed rozpoczęciem pakowania zrób listę przedmiotów do zabrania. Jak się spakować? 10 wskazówek. Kosmetyki w samolocie pasażerowie mogą przewozić bez ograniczeń w bagażu rejestrowanym – zamykanym w luku bagażowym. Kosmetyki w samolocie: co można wziąć a czego nie. Przezroczysta torebka pasuje zarówno do eleganckiej, wieczorowej kreacji, jak i alternatywnego stroju klubowego. Przezroczysta torebka: do czego pasuje?
Plusy wyboru wanny i prysznica do łazienki
W mieszkaniach w bloku zazwyczaj łazienki nie mają dużych wymiarów. Trzeba zatem podjąć decyzję o wyborze pomiędzy prysznicem a wanną. Warto wcześniej zastanowić się, które z tych urządzeń będzie praktyczniejsze.
W mieszkaniach w bloku zazwyczaj łazienki nie mają dużych wymiarów. Trzeba zatem podjąć decyzję o wyborze pomiędzy prysznicem a wanną. Warto wcześniej zastanowić się, które z tych urządzeń będzie praktyczniejsze. Dlaczego warto kupić prysznic do łazienki? Kabina prysznicowa zajmuje mniej miejsca i z tego względu wybierana jest do małych pomieszczeń. Kabina o wymiarach 80 na 80 centymetrów zajmuje dwa razy mniejszą powierzchnię niż wanna. Umycie się pod prysznicem jest tańsze niż kąpiel w wannie. Przy korzystaniu z prysznica, zużycie wody wynosi średnio 30 litrów na jedną kąpiel, co stanowi 1/3 tego, co wykorzystuje się podczas kąpieli w wannie. Kąpiel pod prysznicem zajmuje mniej czasu niż kąpiel w wannie, co jest istotne w przypadku większej liczby domowników. Dzięki natryskom skraca się czas poświęcany na higienę, co nie jest bez znaczenia dla osób prowadzących aktywny tryb życia. Korzystanie z kabiny prysznicowej jest wygodniejsze dla starszych osób, które mogą mieć problem z wejściem do wanny. W kabinie nie ma wysokiego progu, który mógłby dla nich stanowić barierę. Głęboki brodzik, który ma przelew typu wannowego, jest bezpieczniejszy, ponieważ niweluje ryzyko poślizgnięcia się w trakcie brania prysznica. Dlaczego warto zamontować wannę w łazience? Dzięki wannie można korzystać z uroków długich, relaksujących kąpieli w wannie wypełnionej pianą i olejkami. Wanna jest przydatna do kąpania małych dzieci. Łatwiej jest umyć dziecko w wannie niż pod prysznicem. Jeżeli wanna jest obudowana, można pod nią wygospodarować dodatkowe miejsce na przechowywanie środków czystości lub misek. Wannę łatwiej jest utrzymać w czystości niż kabinę prysznicową. Wynika to z faktu, że na ścianach prysznica łatwiej osadza się kamień. Kompromis pomiędzy wanną a prysznicem Można kupić kabinę prysznicową z głębokim brodzikiem. Będzie on spełniał funkcję wanny. Można też do wanny zainstalować parawan nawannowy, który jest dostępny w komplecie z wanną lub osobno. Wybierać można spośród parawanów uchylnych i składanych. Zazwyczaj wykonane są ze szkła hartowanego.
Sukienka dla kobiety gruszki: rozkloszowana, militarna i minimalistyczna
Sukienka dla kobiety o figurze typu gruszka powinna podkreślać talię i nieco poszerzać wąskie ramiona. Warto wybierać modele, które ukryją masywne partie ciała.
Sukienka dla kobiety o figurze typu gruszka powinna podkreślać talię i nieco poszerzać wąskie ramiona. Warto wybierać modele, które ukryją masywne partie ciała. Czym wyróżnia się figura typy gruszka? Kobieta o figurze typu gruszka ma szerokie biodra, ponieważ gromadzi się tam większa ilość tkanki tłuszczowej. Charakterystyczne dla niej są duże uda. Gruszka cechuje się wąskimi i szczupłymi ramionami, a także długimi rękoma. Pośladki w przypadku gruszki są dosyć płaskie, więc zaleca się wykonywanie ćwiczeń ujędrniających tę partię ciała. Ponadto kobieta o figurze gruszki ma zazwyczaj smukłą szyję i niewielki biust. Jaki fason sukienki powinna wybrać kobieta o figurze gruszki? Sukienka rozkloszowana Zadaniem dobrze dobranej sukienki dla kobiety o figurze gruszki jest maskowanie zbyt masywnych partii ciała. W związku z tym gruszka powinna wybierać sukienki w kształcie litery A, które są szyte z koła. Rozkloszowana spódnica o długości za kolano ukryje biodra. Sprawi, że dół sylwetki nabierze lekkości, a jednocześnie zostanie podkreślona talia. Zamiast sukienki z rozkloszowaną spódnicą można wybrać sukienkę z kontrafałdami, które również zamaskują zbyt obfite biodra. Aby zrównoważyć proporcje sylwetki, warto wybrać sukienkę, której góra jest zabudowana. Można zdecydować się na sukienkę z dekoltem w łódkę, który odkrywa wyłącznie fragment ciała: barki i obojczyk, i poszerza wąskie ramiona. Sprawdzą się też aplikacje w górnej partii sukienki, takie jak zakładki czy żaboty, które optycznie powiększą mały biust. Trafnym wyborem w przypadku kobiety o figurze gruszki będą sukienki z rękawem ¾, ponieważ podkreślą jej szczupłe dłonie. Sukienka militarna Kobieta o figurze typu gruszka powinna dążyć do tego, by ubrania, które zakłada, poszerzały optycznie jej wąskie ramiona. W tym celu może zdecydować się na sukienkę militarną. Model sukienki z koszulową górą zazwyczaj posiada aplikacje w okolicy barków, takie jak pagony i ćwieki. Sukienki w stylu wojskowym z kieszeniami na biuście optycznie powiększą niewielki biust. W związku z tym kobiety o figurze gruszki mogą wybrać również szmizjerkę. Sukienka minimalistyczna Kobiety o figurze gruszki powinny wybierać sukienki o minimalistycznej i geometrycznej formie, na przykład w kształcie trapezu, którą można przewiązać w talii paskiem. Taka minimalistyczna sukienka będzie odpowiednia na wiele okazji, pasować do niej będą różne dodatki. Geometryczną sukienkę gruszka może nosić zarówno latem, jak i zimą do kryjących rajstop i kozaków. Do prostych modeli sukienek należy też sukienka ołówkowa. Jednakże decydując się na ten model, kobieta powinna na wierzch założyć marynarkę z poduszkami na ramionach, aby optycznie je poszerzyć. Dodatkową wskazówką dla pań o figurze gruszki jest wybieranie sukienek w kontrastujących kolorach, przy czym należy pamiętać, aby górna to część była uszyta z materiału w jasnym kolorze, ponieważ takie barwy optycznie powiększają.
Połowinki i studniówka to ważne wydarzenia w życiu młodej kobiety. W przygotowaniach do tej imprezy, oprócz makijażu i fryzury, dużą rolę odgrywa wybór odpowiedniej sukienki. Ważna jest jej długość i kolor, a także fason dopasowany do sylwetki.
Połowinki i studniówka to ważne wydarzenia w życiu młodej kobiety. W przygotowaniach do tej imprezy, oprócz makijażu i fryzury, dużą rolę odgrywa wybór odpowiedniej sukienki. Ważna jest jej długość i kolor, a także fason dopasowany do sylwetki. Kolor sukienki na połowinki Czarna sukienka na połowinki to bezpieczny wybór, ponieważ jest uniwersalna i będzie można założyć ją jeszcze na wiele innych okazji. Do zachowawczych kolorów sukienek zalicza się także granat i brąz. Dziewczyny, która chcą wyjść poza ten schemat, mogą kupić sukienkę turkusową, błękitną, czerwoną lub w kolorze fuksji. Połowinki to zwykle impreza mniejszej wagi niż studniówka, jednak one są rodzajem balu – często pierwszym formalnym balem w życiu młodej kobiety. Sukienki na połowinki powinny być więc utrzymane w stylu wieczorowym – najczęściej szyte są z połyskujących tkanin. Wykorzystuje się między innymi satynę, atłas i taftę. Coraz częściej kobiety wybierają na połowinki sukienki w odcieniu pudrowego różu lub brzoskwini. Aby ożywić stylizację z sukienką w tych kolorach, warto wybrać buty w kontrastującym odcieniu. Ewentualnie można zdecydować się na total look, czyli założyć wszystkie elementy stroju w jednym kolorze. Długość sukienki na połowinki Wybór długości sukienki powinien być podyktowany miejscem, w którym odbywają się połowinki, a także charakterem uroczystości. Bal zobowiązuje do poszukiwań sukni z gorsetem i długą spódnicą, natomiast na przyjęcie można założyć sukienkę o długości mini i midi. Należy też kierować się osobistymi preferencjami i wygodą. Sukienka nie powinna krępować ruchów, ponieważ może utrudniać zabawę. Najbezpieczniej będzie wybrać sukienkę o długości przed kolano – będzie funkcjonalna a zarazem kobieca. Fason sukienki na połowinki Sukienka na połowinki powinna być odpowiednio dopasowana do figury kobiety. Trafny wybór pozwoli podkreślić atuty sylwetki i zamaskować jej mankamenty. Sukienka w kształcie litery A, przypominająca trapez, charakteryzuje się tym, że jest wąska w górnej części i szeroka u dołu. Ten fason jest polecany dziewczynom, które mają szerokie biodra. Delikatnie rozszerzana spódnica spowoduje, że wystający brzuch i masywne uda zostaną ukryte. Najlepiej wybrać sukienkę w kształcie trapezu wykonaną ze sztywnego materiału, który nie będzie ściśle przylegał do ciała, na przykład z tiulu lub tafty. Sukienka o kształcie litery I przypomina prostokąt. Ze względu na prostą formę i brak wcięcia w talii kamufluje piersi i biodra, które zostają ukryte pod warstwą materiału. Modyfikacją sukienki o tym kroju jest model ołówkowy, który zwęża się ku dołowi. Sukienka o tym fasonie zazwyczaj zakładana jest do pracy, ale jeśli jest wykonana z jedwabiu lub koronki, to sprawdzi się również na przyjęciu. Sukienka nawiązująca kształtem do litery X to odpowiedni wybór dla dziewczyn o dużym biuście i masywnych biodrach. Nie poleca się jej jedynie kobietom o sylwetce chłopczycy, które nie mają wcięcia w talii. Sukienki w tym fasonie zazwyczaj mają dekolt w kształcie litery V, który eksponuje biust. Sukienki o kształcie litery X są dostępne w wariantach z rozkloszowaną i dopasowaną spódnicą. Występują też modele o długości mini, midi i maxi. Aby sukienka o tym kroju była odpowiednią kreacją na połowinki, powinna zostać uszyta z tafty lub atłasu. Boże Narodzenie to czas spotkań z rodziną. Zobacz, jaką wybrać sukienkę na Wigilię. Nie wiesz, w czym iść na studniówkę? Dowiedz się, czy założyć długą, czy krótką sukienkę. Jeśli interesują cię nowoczesne i futurystyczne stylizację, wybierz sukienkę neoprenową. Wybierasz się na ważne przyjęcie? Wybierz jedną spośród różnych rodzajów sukienek koktajlowych. Lubisz męską garderobę? Sprawdź, jak nosić sukienkę koszulową.
Frędzle, element charakterystyczny dla ubrań w stylu boho, występują jako ozdoba kurtek i peleryn. Ten modny, dekoracyjny akcent można znaleźć również na torbach skórzanych lub zamszowych.
Frędzle, element charakterystyczny dla ubrań w stylu boho, występują jako ozdoba kurtek i peleryn. Ten modny, dekoracyjny akcent można znaleźć również na torbach skórzanych lub zamszowych. Czym wyróżnia się styl boho? Styl boho jest niezobowiązujący, wygodny, a zarazem klasyczny. Nazwa pochodzi od bohemy, czyli środowiska artystycznego cyganerii. Frędzle stanowią znak rozpoznawczy stylu, który obowiązywał w latach 70. Dla boho charakterystyczne są też azteckie wzory, długie sukienki i tuniki z szerokimi paskami oraz futrzane kamizelki, a także dżinsowe spodnie. Kobiety ubierające się zgodnie z zasadami tego stylu zakładają dużo dodatków: bransoletek i naszyjników, wybierają duże torebki. Modele torebek z frędzlami Torebka z frędzlami występuje w różnych wersjach kolorystycznych i wzorach. Najmodniejsze są torebki w odcieniach czerni, brązu, granatu i zieleni. Torebki z frędzlami występują pod postacią shopperek, listonoszek oraz kopertówek. Każda kobieta może wybrać model odpowiedni dla siebie. Torebki z frędzlami w stylu boho są inspirowane modą hippisowską, artystycznej cyganerii i modą surferską. Stanowią wynik zamiłowania do kolorów, niedbałości i luzu. Torebki w stylu boho są pakowne, poręczne i wygodne. Oprócz frędzli wykonanych ze skóry typowe dla nich są etniczne wzory i motywy. Zazwyczaj są wykonane ze skóry lub lnianego płótna, jako podkreślenie związku człowieka z naturą. Torebka w stylizacjach boho Zamszowe torebki z frędzlami nawiązują do eklektycznego folkloru. Ten model warto zestawić z długą sukienką albo parą dżinsów o kroju dzwonów. Do spodni warto dopasować apaszkę we wzory i prosty biały t-shirt. Torebki w stylu boho można dopasować również do stylizacji złożonej z długiej spódnicy i bluzki z delikatnego materiału. Idealne połączenie stworzy zestawienie spodenek w kolorze ziemi, na przykład wykonanych z zamszu, białej koszulki i kowbojskich butów. Torebka z frędzlami na co dzień Torebkę z frędzlami można nosić także do stylizacji casualowych. Nie poleca się wybierania ich jako dodatek do stylizacji wieczorowych składających się z długiej sukienki z połyskującego materiału i szpilek. Torby z frędzlami nie są nieeleganckie, ale przy większości kreacji wieczorowych będą jednak razić. Dlatego też torebki z frędzlami zaleca się raczej do dzianinowych sukienek i płaszczy. Można je też nosić w towarzystwie kurtki typu parka. Ten model torebki urozmaici prostą stylizację złożoną z dżinsów i kardiganu.
Sukienki w stylu lat 60. są nadal modne. Kobiety chętnie zakładają modele z krótką spódnicą i sukienki w kształcie litery A. To dowodzi, że trendy sprzed lat powracają co jakiś czas. Projektanci czerpią inspiracje z mody, która królowała na ulicach kilka dziesięcioleci wstecz.
Sukienki w stylu lat 60. są nadal modne. Kobiety chętnie zakładają modele z krótką spódnicą i sukienki w kształcie litery A. To dowodzi, że trendy sprzed lat powracają co jakiś czas. Projektanci czerpią inspiracje z mody, która królowała na ulicach kilka dziesięcioleci wstecz. Czym charakteryzują się sukienki w stylu lat 60.? Kolorystyka strojów lat 60. to głównie pastele, a więc róże, beże i błękity. Powodzeniem cieszyły się wówczas również ubrania w odcieniach granatu i czerwieni. Kobiety lubiły nosić stroje w kolorach brązu, szarości i zieleni. Modne było klasyczne zestawienie bieli z czernią, bieli z granatem. Obowiązującym wówczas trendem w modzie były ubrania w geometryczne wzory. Przede wszystkim były to duże kropki, romby, krata i szerokie paski. W momencie pojawienia się ruchu hipisowskiego zaczęto lansować modę na ubrania w kwiaty. Stroje w latach 60. miały również nadruki nawiązujące do prądu artystycznego zwanego pop-artem, między innymi do obrazów Mondriana. Dla sukienek w stylu lat 60. charakterystyczna jest długość mini. Krótkie sukienki miały wówczas prosty fason i minimalistyczny dekolt w kształcie łódki. Proste kreacje ozdabiano apaszkami. Celem projektantów było stworzenie ubrań ponadczasowych i wygodnych. Kobiety w tym czasie nosiły także taliowane sukienki z rozszerzanymi spódnicami w kształcie litery A. Gdzie zakładać sukienki w stylu lat 60.? Sukienki w stylu lat 60. są uniwersalne i ponadczasowe. Sukienka o długości mini sprawdzi się w czasie nieoficjalnego spotkania. Model do połowy uda można założyć na randkę lub na imprezę w klubie. Sukienka bez rękawów z niską talią będzie odpowiednia na służbowe spotkanie w ciągu dnia. By zmienić jej charakter z dziennego na wieczorowy, wystarczy dopasować do niej bogato zdobioną biżuterię. Wówczas będzie stosowną kreacją na przyjęcie. Natomiast sukienkę w kształcie litery A z okrągłym kołnierzykiem można założyć do pracy. Na imprezę do klubu warto wybrać sukienkę z odkrytymi plecami albo głębokim dekoltem. W latach 60. kobiety zakładały do niej rękawiczki, dziś można je zastąpić bransoletkami. Sukienka w kwiaty, uszyta z naturalnego materiału: lnu lub bawełny, sprawdzi się na wycieczkę za miasto lub piknik.
Odpowiedni strój na motor zwiększa bezpieczeństwo – w przypadku wypadku ochronne ubranie może nawet uratować motocykliście życie.
Odpowiedni strój na motor zwiększa bezpieczeństwo – w przypadku wypadku ochronne ubranie może nawet uratować motocykliście życie. Strój motocyklowy dodatkowo chroni przed deszczem i wiatrem Do jazdy motorem należy założyć specjalny kombinezon albo kurtkę i spodnie ze skóry. Wszystkie elementy stroju powinny być wykonane z dobrych jakościowo materiałów. Strój na motor: kurtka i spodnie lub kombinezon Kurtka przeznaczona do jazdy motorem ma grube rękawy z ochraniaczami na łokciach. Ochraniacze powinny zostać wszyte również w miejscu, w którym kurtka okrywa barki i kręgosłup. Na rynku dostępne są modele uszyte ze skóry albo tekstyliów, które zapewniają wysoki komfort w czasie noszenia. Skóra jest materiałem odpornym na przetarcia, jednak wybierając kurtkę wyprodukowaną z tego materiału, trzeba pamiętać o zakupie okrycia przeciwdeszczowego, ponieważ nie jest wodoodporna. Z kolei kurtka tekstylna jest wiatro- i wodoodporna, ale podatna na uszkodzenia mechaniczne. Do kurtki należy dokupić spodnie z ochraniaczami. Miejsca, które są najbardziej narażone na otarcia, to kolana i miednica. Alternatywą dla tego zestawu jest kombinezon. Można wybierać pomiędzy kombinezonem jednoczęściowym, który zazwyczaj noszą osoby zajmujące się jazdą na motorze zawodowo. Z kolei dwuczęściowy model jest praktyczniejszy. Każdy z jego elementów można nosić osobno, ponieważ kurtka i spodnie są ze sobą spinane. Skórzany kombinezon gwarantuje bezpieczeństwo i nie jest podatny na uszkodzenia. Jednakże w czasie deszczowych dni trzeba dodatkowo zakładać odzież przeciwdeszczową, a zimą – odzież termiczną. Akcesoria na motor: kask i rękawiczki Kask do jazdy motorem powinien mieć certyfikat CE. Oznacza on, że produkt spełnia dyrektywy Unii Europejskiej związane z bezpieczeństwem. Ponadto ważna jest waga kasku, ergonomia i wentylacja. Optymalny ciężar kasku wynosi 1,3-1,5 kilograma. Na rynku dostępne są kaski typu jet, które dają kierowcy duże pole widzenia. Jednak z tego względu słabo chronią motocyklistę w czasie niesprzyjających warunków pogodowych. Kaski szczękowe ograniczają pole widzenia, jednak w razie wypadku w większym stopniu chronią szczękę, żuchwę i twarz. W sklepach znajdują się także kaski integralne, które są lżejsze od szczękowych. Zazwyczaj kaski na motor są wykonane z tworzywa termoplastycznego. Ważne jest, aby kask dobrze przylegał do głowy, ale nie powinien w żadnym miejscu uwierać motocyklisty. Rękawice w czasie jazdy na motorze zapewniają lepszą przyczepność do kierownicy i przeciwdziałają wychłodzeniu rąk. Ponadto mają zadanie chronić powierzchnię dłoni przed urazami. Najbardziej narażone na uszkodzenia są kostki i wnętrze dłoni. Rękawice skórzane nie są wodo- i wiatroodporne. W związku z tym nie będzie można z nich korzystać zimą. Dostępne są również rękawice turystyczne, które są odporne na działanie złych warunków pogodowych, ale ich wadą jest słaba wentylacja. Buty Buty przeznaczone do jazdy motorem powinny sięgać powyżej kostki. Dzięki temu będą chronić stopę i staw skokowy przed ewentualnymi urazami. Buty z wysoką cholewą zabezpieczą łydki przed poparzeniem o gorące elementy motoru. Dostępne są buty szosowe, pancerne i sportowo-szosowe. Ważne, by buty do jazdy motorem miały wentylację i były nieprzemakalne. Alternatywą dla butów przeznaczonych specjalnie do jazdy motorem są buty wojskowe lub buty do uprawiania turystyki górskiej. Kupiłeś nowe auto? Dowiedz się, jak napisać i co zawiera umowa sprzedaży samochodu. Co kupić motomaniakowi? Pomysły na prezent mikołajkowy dla fana motoryzacji. Zmieniasz pojazd? Oto, jak napisać umowę sprzedaży motocykla krok po kroku.