Dekorowanie wielkanocnych jajek: pisanki, kraszanki i wydmuszki
Pisanki, kraszanki i wydmuszki, nazywane również ażurkami, to nieodłączny element dekoracyjny świąt Wielkanocnych. Można je pomalować, okleić naklejkami, a także wyskrobać na nich różne wzory. Do przyozdobienia wielkanocnych jaj można wykorzystać wstążki, włóczkę, cekiny oraz kolorową krepinę (bibułę). Tradycja przyozdabiania jajek pochodzi z czasów przedchrześcijańskich. Malowali je starożytni Grecy na cześć bogini piękności – Afrodyty. W dawnej Polsce dekorowaniem jajek zajmowały się młode dziewczęta, które w Wielki Poniedziałek obdarowywały najładniej umalowaną pisanką chłopaka, który przypadł im do gustu. Pisanki Pisanki wielkanocne to jajka o różnokolorowych zdobieniach. Dawniej do ich zabarwienia używano naturalnych barwników, np. cebuli, a do tworzenia wzorów – wosku. Obecnie można mówić o przedświątecznym, rodzinnym rytuale robienia pisanek. Najczęściej wykorzystuje się do tego barwniki spożywcze. Wpływ na wygląd pisanki ma naturalne ubarwienie skorupki jajka. Zaleca się wybierać te najjaśniejsze, ponieważ uzyskany na nich kolor będzie bardziej intensywny. Przy dekoracji jajek wielkanocnych liczy się kreatywność. Warto użyć naklejek lub papieru samoprzylepnego, z którego można wyciąć różne wzory. Przy przyozdabianiu pisanek sprawdzą się również gotowe szablony, które wystarczy przyłożyć do jajka i odmalować. Efektownym pomysłem na zrobienie pisanek jest wykonanie dla nich „ubranek” na drutach. Najlepiej postawić na różnokolorowe obszycia w stylu vintage. Ciekawym sposobem na jajka wielkanocne jest zrobienie oklejanek, które można udekorować wstążkami, włóczką, cekinami, bibułą czy papierem kolorowym. Kraszanki Kraszankami nazywa się jajka wielkanocne, które gotuje się w naturalnych barwnikach. Mają one jednolity kolor, który można pozyskać z takich produktów spożywczych, jak: czerwona kapusta – niebieski, burak – fioletowy, dynia lub marchew – pomarańczowy, kawa lub łupiny cebuli – ciemnobrązowy, kurkuma lub szafran – żółty, pietruszka – zielony, łupiny czerwonej cebuli – różowy, łupiny orzecha włoskiego – czarny. Kraszanki nie mają żadnych wzorów i ozdobników. Coraz częściej do ich barwienia używa się syntetycznych środków, których ceny zaczynają się już 5 zł za sztukę. Przed malowaniem kraszanek należy dokładnie umyć jajko płynem do naczyń. Ułatwia to wnikanie barwnika w skorupkę. Można je również natrzeć oliwą, dzięki czemu będzie się ono błyszczało. Dobrym sposobem na utrwalenie koloru kraszanki jest dodanie do wywaru z barwnikiem łyżki octu. Wydmuszki Wydmuszki są popularnymi ozdobami wielkanocnymi, które wykonuje się przez (jak sama nazwa wskazuje) wydmuchanie środka jajka. Najlepiej użyć do tego igły tapicerskiej, za pomocą, której należy wykonać niewielki otwór na czubkach ozdoby wielkanocnej. Do wykonania ażurki można użyć również frezarki lub małej szlifierki. Wydmuszki najczęściej przyozdabia się takimi samymi sposobami jak pisanki. Zaleca się jednak użyć farb akrylowych lub konturowych do szkła. Ich zaletą jest to, że są lekkie i nie obciążają nadmiernie ażurek.
Torebki kwiatowe – jak wybrać najlepszą dla siebie torebkę z motywem kwiatowym i z czym ją zestawiać?
Modne torebki w kwiaty są atrakcyjnym dodatkiem do niemal każdej wiosennej i letniej stylizacji. Najlepiej współgrają one ze stylem etno, boho i romantycznym. Z powodzeniem można je nosić zarówno do stylizacji casualowych, jak i wizytowych. Torebki z motywami kwiatowymi polecane są przede wszystkim kobietom, które lubią, gdy dodatki odgrywają główną rolę w stylizacjach.
Modne torebki w kwiaty są atrakcyjnym dodatkiem do niemal każdej wiosennej i letniej stylizacji. Najlepiej współgrają one ze stylem etno, boho i romantycznym. Z powodzeniem można je nosić zarówno do stylizacji casualowych, jak i wizytowych. Torebki z motywami kwiatowymi polecane są przede wszystkim kobietom, które lubią, gdy dodatki odgrywają główną rolę w stylizacjach. Kwiaty w stylizacjach modowych są motywem ponadczasowym, pojawiającym się w trendach wiosenno-letnich już od kilku sezonów. Aplikacje kwiatowe nadają eteryczności i zwiewności wielu stylizacjom – casualowym i wizytowym. Pojawiają się one w różnych odsłonach zarówno na ubraniach – koszulach, sukienkach, spódnicach i spodniach, jak i na dodatkach – torebkach i biżuterii. Ostatnio bardzo modne są wianki z kwiatów oraz kwiatowe opaski. Torebka z motywem kwiatowym – jaką wybrać? Torebki w kwiaty są bardzo modnym dodatkiem w sezonie wiosenno-letnim. Dostępność fasonów, kolorów i typów aplikacji sprawia, że każda kobieta znajdzie torebkę odpowiadającą swoim preferencjom. Do najpopularniejszych torebek z aplikacjami kwiatowymi można zaliczyć: torebki saddle, które wyposażone są w klapę. Pierwotnie były one przeznaczone do siodła. Motywy kwiatowe na tego typu torebkach zazwyczaj przybierają postać delikatnego dodatku. Często umieszczone są np. wyłącznie na klapie lub na odwrocie torebki, torebki listonoszki, o kwadratowym lub prostokątnym kształcie. Wyposażone są one w długi pasek, który można przełożyć przez ramię. Materiałowe lub skórzane listonoszki z motywem kwiatowym to trend ostatnich sezonów, kuferki, na których kwiaty najczęściej pojawiają się w postaci dużych elementów ozdobnych, wypełniających całą przestrzeń torebki, kopertówki, które są torebkami wizytowymi. Pojawiające się na nich motywy kwiatowe najczęściej przyjmują postać delikatnych i subtelnych aplikacji, torebki-worki, które są jednym z najmniej zobowiązujących typów torebek. Pojawiające się na nich aplikacje kwiatowe przyjmują zazwyczaj postać drobnych kwiatuszków, torebki w formie plecaka, które są hitem ostatnich sezonów. Motywy kwiatowe na tego typu torebkach nadają im oryginalnego charakteru i sprawiają, że stają się one dodatkami bardziej eleganckimi. Torebka w kwiaty – jakie kwiaty pojawiają się na torebkach? Trudno wskazać najmodniejsze aplikacje kwiatowe na torebkach, ponieważ w obecnie obowiązujących trendach można znaleźć zarówno duże, jak i małe motywy kwiatowe. Wśród nich są róże, lilie, stokrotki, maki, irysy, a także kwiaty polne. Kobiety, które lubią, gdy dodatki grają główną rolę mogą postawić na torebkę z dużymi aplikacjami kwiatowymi. Z kolei panie, preferujące skromniejsze dodatki, mogą zdecydować się na torebkę z delikatnymi akcentami kwiatowymi. Atrakcyjną opcją są torebki z haftowanymi aplikacjami kwiatowymi. Polecane są szczególnie kobietom ceniącym sobie oryginalność i styl etno. Torebka w kwiaty – do jakich stylizacji pasuje? Torebka z motywem kwiatowym najlepiej współgra z ze stylizacjami romantycznymi: ze zwiewną sukienką, plisowaną spódnicą, koronkową bluzką, a także z szerokimi spodniami. Przy komponowaniu stylizacji z torebką kwiatową należy pamiętać o tym, żeby nie przesadzić z ozdobnymi motywami. Tego typu torebek nie zaleca się łączyć z ubraniami kwiatowymi. Torebki kwiatowe pasują także do stylu boho i etno, które czerpią inspirację ze stylu ludowego. Motywy roślinne na dodatkach bardzo dobrze komponują się ze zwiewnymi sukienkami i spódniczkami, a także ubraniami w kolorach pastelowych. Torebkę z aplikacjami kwiatowymi z powodzeniem można założyć również do stylizacji okolicznościowych np. na wesele, komunię i chrzciny. W takim przypadku najlepiej dobrać do niej sukienkę z tiulu lub innego „lekkiego” materiału. Ciekawą opcją są torebki-puzderka z kryształowymi kwiatami – to opcja odpowiednia do eleganckich stylizacji. Z powodzeniem może ona posłużyć również pannie młodej. Torebki z motywem kwiatowym można nosić także na co dzień – do pracy, szkoły, na uczelnię czy spotkania w gronie znajomych. To dodatek polecany kobietom, które w swoich szafach mają głównie ubrania z linii podstawowej. W ich przypadku torebki kwiatowe nadają wyrazistości całej stylizacji, a także grają w nich główną rolę.
Cyklinować parkiet czy położyć panele – która z opcji jest lepsza?
Cyklinować parkiet czy zrywać i kłaść panele – przed tym dylematem często stają właściciele domów i mieszkań ze starą, nieestetyczną, podłogą. Wbrew pozorom odpowiedź na tak postawione pytanie nie jest prosta: wiele zależy od kondycji parkietu, a także od ustalonego budżetu. Każda z tych opcji ma swoje wady i zalety.
Cyklinować parkiet czy zrywać i kłaść panele – przed tym dylematem często stają właściciele domów i mieszkań ze starą, nieestetyczną, podłogą. Wbrew pozorom odpowiedź na tak postawione pytanie nie jest prosta: wiele zależy od kondycji parkietu, a także od ustalonego budżetu. Każda z tych opcji ma swoje wady i zalety. Cyklinowanie parkietu – na czym polega? Parkiet jest podłogą drewnianą, wykonaną z twardych gatunków drzew, najczęściej: dębu, buku lub klonu. Niekiedy wykorzystuje się również do tego celu drzewa egzotyczne. Wyróżnia się kilka rodzajów parkietu, w tym: klasyczny (tradycyjny), lamelowy i mozaikowy – różnią się one od siebie grubością i sposobem ułożenia klepek. Prawidłowo wykonany i zadbany parkiet może służyć nawet przez kilkadziesiąt lat – nie jest to jednak możliwe bez regularnego cyklinowania, które polega na zeszlifowaniu cienkiej warstwy podłogi. Ten prosty zabieg renowacyjny przywraca parkietowi dawną świeżość. Jednakże niekiedy nie warto decydować się na cyklinowanie parkietu – renowacja podłogi nie jest opłacalna wówczas, gdy jest ona bardzo zniszczona, np. przez pleśń lub inne choroby drzewa. W takiej sytuacji lepszą opcją jest zerwanie parkietu i położenie paneli. Panele – kiedy są lepszą opcją niż cyklinowanie parkietu? Podstawową zaletą paneli jest to, że nie wymagają one specjalnych zabiegów renowacyjnych, jak np. cyklinowanie, olejowanie czy lakierowanie. Są one również stosunkowo trwałe (pod warunkiem, że zdecydujemy się na panele drewniane). Droższe i dobre jakościowo panele mają kilka warstw, co sprawia, że są one odporne na wilgoć i niską temperaturę. Wbrew pozorom i tego, co się mówi o panelach nie jest to rozwiązanie kilkuletnie. Decydując się na grube panele ze szlachetnych gatunków drzew, możemy cieszyć się nieskazitelną podłogą nawet 30 lat. Wadą takiego rozwiązania jest koszt – za wysokojakościowe panele laminowane trzeba zapłacić nawet 120 zł/m2. Przy zakupie paneli podłogowych warto kierować się klasą ścieralności i używalności.
Majówka w górach – tajemnicze miejsca i rzadko uczęszczane szlaki w Tatrach i Bieszczadach
Majówka w górach to atrakcyjny, a zarazem częsty pomysł na wiosenny odpoczynek od codziennych obowiązków. Bieszczady i Tatry – to popularne kierunki podróży w pierwszych dniach maja. W tym czasie tłumy turystów zakłócają nasz spokój i uniemożliwiają odpoczynek, co może skutkować rosnącą frustracją i niezadowoleniem. Dobrym rozwiązaniem dla miłośników polskich krajobrazów jest odkrycie najpiękniejszych nieturystycznych miejsc w naszych, rodzimych, pasmach górskich. W Polsce występują trzy łańcuchy górskie: Karpaty (Tatry, Pieniny, Beskidy, Bieszczady, Góry Sanocko-Turczańskie), Sudety (Karkonosze, Góry Izerskie, Góry Kaczawskie, Masyw Śnieżka i inne) oraz Góry Świętokrzyskie (Pasmo Klonowskie, Pasmo Masłowskie, Łysogóry i inne). Bieszczady – tajemnicze miejsca i mało uczęszczane szlaki Bieszczady są górami niskimi, usytuowanymi w południowo-wschodniej części Polski, a także na terenie Słowacji i Ukrainy. Od lat kojarzone są z niezakłóconym spokojem i harmonią – w końcu nie bez przyczyny do popkultury weszło hasło: „A może, by tak rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady?”. W górach tych funkcjonuje wiele atrakcji turystycznych, m.in. muzea, w których znajdują się dzieła lokalnych twórców czy schronisko „Chatka Puchatka” na Połoninie Wetlińskiej. Mimo to Bieszczady pełne są tajemniczych miejsc i rzadko uczęszczanych szlaków. Wśród najciekawszych można wymienić: drewniane cerkwie, które, mimo że są permanentną częścią bieszczadzkich krajobrazów, nie przyciągają rzesze turystów. Oprócz dwóch najpopularniejszych – cerkwi w Smolniku nad Sanem i cerkwi w Turzańsku, wpisanych na listę światowego dziedzictwa, warto odwiedzić także cerkiew w Kopyśnie – małej miejscowości, do której można dojechać terenówką lub dojść pieszo z pobliskiej wsi. Jednakże zwiedzanie tej cerkwi nie należy do najłatwiejszych – najpierw trzeba zdobyć klucz, który jest dostępny u rodowitych mieszkańców tej miejscowości lub w Urzędzie Gminy, wodospad w Uhercach Mineralnych, który, mimo że znajduje się tuż przy ruchliwej obwodnicy, to nadal nie jest miejscem obleganym przez turystów, Muzeum Kultury Bojków w Myczkowie, które przypadnie do gustu wszystkim miłośnikom kultury etnicznej, punkt widokowy na Korbani, który od niedawna jest otwarty dla turystów. Można z niego podziwiać przepiękną panoramę na Jezioro Solińskie, jaskinię Jahybtę w Rosolinie, do której prowadzi dobrze oznakowany szlak z Polany. Tatry – nieturystyczne miejsca Chociaż Tatry na czele ze swoją nieoficjalną stolicą – Zakopanem - są częstym kierunkiem podróży turystów, można w nich znaleźć wiele miejsc, w które są rzadko odwiedzane. Mowa tu w szczególności o takich miejscach i szlakach, jak: Staników Żelb, który jest niewielką, wąską i głęboką doliną, zlokalizowaną w Tatrach Zachodnich. Należy jej szukać pomiędzy Doliną Małej Łąki i Doliną Kościeliską. W pobliżu niej znajdują się dwie jaskinie: Dziura Stanikowa Niżna i Dziura Stanikowa Wyżna. Na korzyść tego szlaku turystycznego przemawia brak opłaty parkowej, Dolina Lejowa, która usytuowana jest pomiędzy Doliną Kościeliską a Chochołowską. Niewątpliwą atrakcją tego miejsca jest kilkanaście jaskiń, m.in. Schron nad Lejową i Lejowa Szczelina, Polana pod Wołoszynem, zwana również Wyżną Polaną pod Wołoszynem, która usytuowana jest na wysokości ok. 1245-1320 m n.p.m. Jej atrakcją jest piękny las i Wołoszyński Stawek – jezioro morenowe, Kotlina nad Rohatką, która położona jest na wysokości 2000-100 m n.p.m. Znajduje się ona na terenie słowackich Tatr Wysokich. Charakteryzuje się wąskimi i urokliwymi kamienistymi ścieżkami, które mogą stanowić poważną przeszkodę dla osób ze słabą kondycją fizyczną, Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem, która znajduje się na wysokości 2307 m n.p.m. w głównej grani Tatr. Wejście na tę przełęcz wymaga co najmniej podstawowej wiedzy wspinaczkowej i umiejętności zastosowania jej w praktyce, Wrota Chałubińskiego, która jest wąską przełączą, usytuowaną na poziomie 2022 m n.p.m. Podobnie, jak Przełęcz pod Chłopkiem, leży ona w głównej grani Tatr. Atrakcją Wrót Chałubińskiego jest bogata flora – można tam spotkać m.in. wiechlinę tatrzańską, ukwap karpacki i warzuchę tatrzańską.
Sukienka z falbanami przy rękawach – modna kreacja na wiele okazji
Sukienka z falbanami przy rękawach to propozycja dla kobiet, które uchodzą za miłośniczki stylu boho i latino. Takie kreacje świetnie sprawdzą się w okresie wiosennym i letnim – z powodzeniem można założyć je na plażę i spotkanie ze znajomymi, a nawet na wesele. Przy dobieraniu dodatków do sukienki z falbanami zaleca się zachować umiar. Najlepiej postawić na stonowaną biżuterię, a także buty i torebkę w jednolitej kolorystyce.
Sukienka z falbanami przy rękawach to propozycja dla kobiet, które uchodzą za miłośniczki stylu boho i latino. Takie kreacje świetnie sprawdzą się w okresie wiosennym i letnim – z powodzeniem można założyć je na plażę i spotkanie ze znajomymi, a nawet na wesele. Przy dobieraniu dodatków do sukienki z falbanami zaleca się zachować umiar. Najlepiej postawić na stonowaną biżuterię, a także buty i torebkę w jednolitej kolorystyce. Jeszcze do niedawna falbany były utożsamiane z archaicznym stylem naszych babć. Mimo to już od kilku sezonów ubrania z tym akcentem, pojawiają się w kolekcjach topowych projektantów. Falbany nawiązują do XVIII-mody francuskiej, a także stylu latino i boho. Sukienka z falbanami przy rękawach – dla kogo? Fason sukienki z falbanami przy rękawach należy dopasować do typu i rozmiaru sylwetki. Dla kobiet puszystych najodpowiedniejsze będą sukienki luźne z małymi falbankami. Na znacznie więcej mogą pozwolić sobie panie szczupłe i wysokie – ciekawym rozwiązaniem jest wybór sukienki ołówkowej z opuszczonymi ramionami i dużą falbaną przy rękawach. Taka kreacja dobrze spisze się na weselach i innych uroczystościach, wymagających eleganckiego ubioru. To propozycja adresowana do kobiet odważnych i pewnych swojej seksualności. Sukienka z dużymi falbanami przy rękawach polecana jest również paniom o figurze gruszki – taka kreacja optycznie wyrównuje dysproporcje sylwetki. Zrezygnować powinny z niej natomiast kobiety o figurze jabłka, ponieważ sukienka z falbanami, może optycznie poszerzyć sylwetkę. Sukienka z falbanami a odzież wierzchnia Sukienki z falbanami mogą być niekiedy bardzo problematyczne, zwłaszcza jeśli chodzi o dobór odzieży wierzchniej. W przypadku kreacji casualowych można postawić na kurtkę dżinsową, skórzaną lub zamszową. Z kolei do sukienki eleganckiej najlepiej założyć trencz, etolę lub obszerny szal. Sukienka z falbanami – dodatki Kobiety, które decydują się na założenie sukienki z falbanami, powinny zachować umiar w dodatkach. Do eleganckiej kreacji dobrze sprawdzi się subtelna biżuteria, wykonana ze szlachetnych kruszców. Z kolei do sukienki z falbanami w stylu boho można założyć kolczyki chwosty i sznurkowe bransoletki. Ta sama zasada obowiązuje również w doborze butów i torebki do sukienki z falbanami.
Wiosna w ogrodzie: jakie kwiaty sadzić w kwietniu, a jakie w maju? Podstawowe zasady sadzenia tulipanów, stokrotek, niezapominajek, mieczyków, tygrysówek, tujałek, mieczyków, czarnuszek, gipsówek i smagliczek
Wiosna w ogrodzie to nie tylko czas intensywnych porządków, odświeżania trawnika i przycinania drzewek, ale również czas sadzenia kwiatów. W kwietniu można sadzić tulipany, stokrotki, niezapominajki, mieczyki i tygrysówki, a w maju – aksamitki, tujałki, czarnuszki, gipsówki i smagliczki. Przy sadzeniu kwiatów należy uwzględnić typ ziemi i poziom nasłonecznienia.
Wiosna w ogrodzie to nie tylko czas intensywnych porządków, odświeżania trawnika i przycinania drzewek, ale również czas sadzenia kwiatów. W kwietniu można sadzić tulipany, stokrotki, niezapominajki, mieczyki i tygrysówki, a w maju – aksamitki, tujałki, czarnuszki, gipsówki i smagliczki. Przy sadzeniu kwiatów należy uwzględnić typ ziemi i poziom nasłonecznienia. Przed przystąpieniem do sadzenia kwiatów należy uporządkować ogród i przygotować ziemię na przyjęcie nowych sadzonek. Koniecznie trzeba najpierw spulchnić podłoże, zasilić ziemię kompostem (nawóz organiczny z odpadów roślin). Niekiedy niezbędne jest także sprawdzenie jakości ziemi, które można wykonać samodzielnie, pobierając próbkę ziemi. Wyróżnia się: gleby piaszczyste, gliniaste, piaszczysto-gliniaste, ilaste i żwirowe. Wiosna w ogrodzie – jakie kwiaty sadzić w kwietniu? Wczesną wiosną zaleca się sadzić takie kwiaty, jak: tulipany, które najlepiej prezentują się w dużych grupach. Przy zakupie cebulek tych kwiatów najlepiej wybrać te największe i bez uszkodzeń mechanicznych – należy zrezygnować z cebulek popękanych ze śladami podrażnienia w wyniku chorób. Tulipany zaleca się sadzić zaraz po zakupie cebulek, gdyż zbyt długie przechowywanie może skutkować ich przesuszeniem. Tulipany najlepiej posadzić w miejscu nasłonecznionym, w glebie żyznej i wilgotnej z odczynem obojętnym. Warto przy tym pamiętać, że kwiaty te można sadzić zarówno wczesną wiosną, jak i wczesną jesienią – w drugim przypadku, będziemy mogli cieszyć się pięknymi tulipanami już w kwietniu, stokrotki, które są bardzo wdzięcznymi kwiatami dla niewprawionych ogrodników, gdyż nie mają zbyt dużych wymagań co do rodzaju ziemi. Mimo to najlepiej sadzić je w glebie żyznej i nieprzepuszczalnej. Stokrotki zaleca się sadzić już na początku kwietnia, a w niektórych przypadkach nawet pod koniec marca, niezapominajki, które najlepiej prezentują się w dużych skupiskach w małych ogrodach. Zaleca się sadzić je pod koniec kwietnia lub na początku maja do ziemi próchniczej i wilgotnej, w lekko zacienionym miejscu. Osobom, które chcą posadzić kwiaty te w pobliżu oczka lub innego zbiornika wodnego, zaleca się wybór niezapominajki błotnej, mieczyki (gladiole), które charakteryzują się okazałymi kwiatostanami. Należy sadzić je w miejscu nasłonecznionym lub lekko zacienionym, w ziemi żyznej i odżywionej. Przy wybieraniu terminu sadzenia tych kwiatów najlepiej kierować się temperaturą ziemi, która powinna wynosić ok. 10˚C, co zwykle ma miejsce na przełomie kwietnia i maja, tygrysówki, które podobnie jak tulipany są kwiatami cebulowymi. Należy sadzić je wczesną wiosną – tuż po ustąpieniu przymrozków. Za najlepszy termin sadzenia tygrysówek uznaje się połowę kwietnia. Kwiaty te lubią miejsca słoneczne i przewiewne, a także przepuszczalną i żyzną ziemię. Wiosna w ogrodzie – jakie kwiaty sadzić w maju? W maju najlepiej zdecydować się na sadzenie takich kwiatów, jak: aksamitki, które są dobrą rośliną dla początkujących ogrodników, gdyż są one łatwe w uprawie. Nasiona tych kwiatów należy rozsiewać od połowy maja. Aksamitki lubią miejsca nasłonecznione (można je także sadzić w lekko zacienionych miejscach), a także ziemię z odczynem lekko kwaśnym, tujałki, które są lejkowatymi kwiatami o barwnych wzorach na płatkach. Zaleca się sadzić je w nasłonecznionych i odsłoniętych od wiatru miejscach, ponieważ tujałki mają bardzo kruche łodygi. Kwiaty te najbardziej lubią żyzną, ciepłą i próchniczą ziemię. Najlepiej sadzić je na początku maja, czarnuszka, którą można posiać już na początku maja. Podobnie jak aksamitki i stokrotki, roślina ta nie ma dużych wymagań, co do ziemi. Natomiast, bardzo ważny jest wybór miejsca – czarnuszki najbardziej lubią miejsca nasłonecznione, gipsówki (łyszczec wiechowaty), które charakteryzują się malutkimi, białymi kwiatami. Najbardziej lubią nasłonecznione miejsca i piaszczystą glebę o dużym stopniu przepuszczalności. Gipsówki najlepiej sadzić w połowie kwietnia, smagliczki, które są niepozornymi kwiatami o silnym miodowym zapachu. Najlepiej prezentują się w ogródkach skalnych, ale można również sadzić je w rabatach kwiatowych. Smagliczki preferują miejsca słoneczne, a także podłoże lekkie, ciepłe i nieprzepuszczalne.
Wiosna w ogrodzie - czyli tych rzeczy nie można przegapić! Od czego zacząć?
Wiosenne porządki w ogrodzie wymagają nie tylko odświeżenia i uporządkowania trawnika, ale również przygotowania drzew i krzewów do sezonu wegetacyjnego. Okres od marca do czerwca jest bardzo ważny dla wszystkich ogrodników. To w tych miesiącach odbywa się grabienie, przycinanie, czyszczenie, usuwanie pozostałości po roślinach ubiegłorocznych i sadzenie nowych kwiatów, krzewów i drzewek. Okres wiosenno-letni to idealny czas na realizację dla wszystkich ogrodników i osób, którym zależy na wyglądzie swojego przydomowego podwórka. Warto zabrać się do tego profesjonalnie – przed podjęciem konkretnych działań należy stworzyć szczegółowy harmonogram porządków, a następne sadzenia nowych roślin w ogrodzie. Koniecznie należy przy tym uwzględnić typ ziemi i poziom nasłonecznienia. Wiosna w ogrodzie – od czego zacząć? Wiosnę w ogrodzie najlepiej zainaugurować posprzątaniem ogrodu – można zacząć od zdjęcia okryć, którymi zabezpieczyliśmy swoje rośliny na okres jesienno-zimowy. Przy czym bardzo ważny jest czas – najlepiej zrobić pod koniec marca lub na początku kwietnia. Zbyt szybkie zdjęcie agrowłókniny (materiału do ochrony roślin przed mrozem i innymi czynnikami zewnętrznymi), może skutkować zamarznięciem rośliny. Z kolei zbyt późne wykonanie tej czynności zwykle zatrzymuje okres wegetacyjny rośliny, a w konsekwencji prowadzi do jej obumarcia. W dalszej kolejności można przejść do uporządkowania trawnika – mowa tu w szczególności o: grabieniu za pomocą ostrych, drucianych grabi, dzięki którym można w łatwy sposób usunąć suche źdźbła. W niektórych przypadkach, przygotowując trawnik na wiosnę, można dodatkowo przeprowadzić wertykulację, czyli nic innego, jak nacięcie darni za pomocą wertykulatora (mechanicznego lub elektrycznego) Tego typu proces zaleca się przeprowadzać raz do roku – najlepiej w okresie wczesnowiosennym, zaraz po pierwszym koszeniu trawnika. Dzięki wertykulacji, trawnik nabierze zdrowego wyglądu i będzie przypominał zielony dywan. Wiosenne porządki w ogrodzie – przycinanie drzewek i krzewów Bardzo ważnym elementem przygotowania roślin do sezonu wegetacyjnego jest przycinanie drzewek i krzewów. Optymalny czas tej czynności uzależniony jest od rodzaju rośliny. Najwcześniej, bo już pod koniec lutego, należy przycinać grusze i śliwki. Natomiast brzoskwinie i nektarynki – wówczas, gdy na gałęziach pojawią się pierwsze pąki (zwykle w połowie kwietnia), z kolei wiśnie i czereśnie – po zbiorze owoców. Inaczej ma się sprawa przycinania krzewów: krzewy, kwitnące na pędach jednorocznych, najlepiej przycinać we wczesną wiosną, krzewy, kwitnące w okresie wczesnowiosennym na pędach wieloletnich, najlepiej przycinać po kwitnieniu, krzewy, kwitnące późną wiosną na pędach dwuletnich, nie wymagają corocznego przycinania. Wśród krzewów, które należy przycinać po wiosennym kwitnieniu, można wymienić: forsycję, migdałek trójklapowy, wrzos, wierzbę iwę, porzeczkę krwistą, krzewuszkę cudowną, lilaka pospolitego, tamaryszka drobnokwiatowego, karaganę syberyjską i mahonię pospolitą. Z kolei wśród roślin, które nie lubią przycinania, można wymienić: ogniki, magnolie, oczary, klony palmowe, perukowce i różaneczniki. Sposób cięcia drzewek owocowych i krzewów uzależniony jest od wielu czynników, a błędy popełnione przy wykonywaniu tej czynności mogą skutkować brakiem kwitnienia, zahamowaniem owocowania czy wyraźnym osłabieniem kondycji roślin. Dlatego też osoby, które nie mają doświadczenia w przycinaniu drzewek i krzewów, powinny skorzystać z usług doświadczonego ogrodnika. Wiosna w ogrodzie – jak przygotować oczko wodne do nadejścia wiosny? Po zimie, zazwyczaj, oczko wodne nie prezentuje się zbyt dobrze – muł, mętna woda, gnijące rośliny i wystająca folia, nie działają korzystnie na wygląd naszego ogrodu. Przygotowując oczko wodne do wiosny, w pierwszej kolejności, należy sprawdzić stan folii, która uszczelnia nieckę stawu – najlepiej, jeśli jej fragmenty, nie będą wystawały ponad lustro wody. W dalszej kolejności należy oczyścić dno oczka wodnego z mułu, najlepiej przy użyciu pompy do brudnej wody. Niezbędne jest również sprawdzenie podstawowych parametrów wody – odczynu kwasowości, twardości węglanowej, a także ilości fosforanów i azotynów. Można to zrobić za pomocą zestawów do testowania wody. Oprócz tego istotna jest także pielęgnacja roślin wodnych, które zaleca się przycinać sekatorem o długim trzonku. W przypadku zbyt dużego rozrostu roślin należy je usunąć – dotyczy to w szczególności: lilii wodnych, grążeli i osoków aloesowatych.
Przedogródek (ogródek frontowy): aranżacja przedogródka nowoczesnego, wiejskiego i małego
Zaprojektowanie przedogródka, zwanego również ogrodem frontowym, jest bardzo ważne, gdyż, pełni on funkcję reprezentatywną, a tym samym stanowi wizytówkę naszej posiadłości. Wbrew pozorom nie jest to zadanie łatwe i niejednokrotnie jego realizacja wymaga zaangażowania specjalistów. Projekt przedogródka powinien być spójny ze stylem domu i pozostałej części ogrodu – można zdecydować się na aranżację w stylu wiejskim lub nowoczesnym.
Zaprojektowanie przedogródka, zwanego również ogrodem frontowym, jest bardzo ważne, gdyż, pełni on funkcję reprezentatywną, a tym samym stanowi wizytówkę naszej posiadłości. Wbrew pozorom nie jest to zadanie łatwe i niejednokrotnie jego realizacja wymaga zaangażowania specjalistów. Projekt przedogródka powinien być spójny ze stylem domu i pozostałej części ogrodu – można zdecydować się na aranżację w stylu wiejskim lub nowoczesnym. Przedogródek to ogród frontowy, który przykuwa naszą uwagę zaraz po przekroczeniu bramy posesji. Pełni on funkcję reprezentatywną, dlatego też jego aranżacja powinna być przede wszystkim schludna. Przedogródek – aranżacja: jaką wybrać? Przedogródek (ogródek frontowy) to istotna część podwórka, która nierzadko jest pomijania przy aranżacji ogrodu. To błąd, ponieważ stanowi ona wizytówkę domu i na jej podstawie goście wyrabiają sobie pierwszą opinię o właścicielu. Sposób zagospodarowania ogródka frontowego uzależniony jest od wielu czynników, w tym m.in. od stylu, w jakim urządzony jest dom i pozostała część ogrodu. Nie mniej istotna jest wielkość przedogródka, a także typ podłoża. Należy uwzględnić również własny budżet, ponieważ w zależności od gustu i preferencji, aranżacja ogrodu frontowego może kosztować od kilkuset do nawet kilku tysięcy zł. Przedogródek w stylu nowoczesnym Do nowoczesnego ogrodu frontowego pasują minimalizm, geometria i funkcjonalność. Ważne jest również to, aby wszystkie elementy przedogródka pełniły spójną i harmonijną całość, nawzajem się uzupełniając. Przy czym w nowoczesnych ogrodach ważniejsze niż sama roślinność, są inne elementy – beton, drewno, metal, kamienie i gabony. Przy projektowaniu przedogródka nowoczesnego najlepiej postawić na mało zróżnicowaną roślinność. Świetnie sprawdzą się: cisy, mahonie, cyprysy żywotniki, bukszpany. Wszystkie te rośliny łączy łatwość pielęgnacji i utrzymania, a także możliwość nadania im pożądanego kształtu (zwykle geometrycznego). W ogrodach nowoczesnych pojawiają się także rabaty kwiatowe, w których zazwyczaj dominuje jeden typ kwiatów. Ważną rolę w przedogródkach, urządzonych w tym stylu pełni oświetlenie – zazwyczaj jest ono jednobarwne. Przedogródek w stylu wiejskim Ogródek frontowy w stylu wiejskim cechuje naturalność i kontrolowany chaos, co w praktyce oznacza, że obok rabatów kwiatowych, można spotkać grządki z warzywami i ziołami. Często zamiast wypielęgnowanego trawnika, przypominającego zielony dywan, występuje łąka kwiatowa. Przedogródek wiejski najlepiej komponuje się z drewnianym domem oraz wiejskim krajobrazem – łączenie nowoczesności z tradycją w przypadku ogrodu nie jest zbyt dobrym pomysłem. Wśród roślin, które powinny znaleźć się w ogrodzie frontowym, urządzonym w wiejskim stylu, można wymienić: hibiskusy, byliny wysokie (łubin, płomyk, ostróżka), byliny średnie (mak wschodni, nachyłek ołówkowy, krwawnik pospolity, margerytki), a także goździki, kocimiętkę, bodziszek i pierwiosnki. Ciekawym rozwiązaniem jest stworzenie rabaty z kilkunastu gatunków kwiatów o zróżnicowanym kształcie, wysokości i kolorystyce. Najlepiej sprawdzają się rośliny niebieskie, fioletowe, różowe, czerwone, brązowe, żółte i pomarańczowe. Obok rabatów kwiatowych można stworzyć grządki warzywne i ziołowe. Jeśli istnieje konieczność zrobienia ścieżki, najlepiej użyć do tego celu żwiru, grubych plastrów pni lub podkładów kolejowych. Przy projektowaniu przedogrodu w stylu wiejskim, warto pamiętać, że tego typu koncept najlepiej sprawdza się na dużych przestrzeniach. Przedogródek w szeregowcu – jak go zagospodarować? Na poważny problem napotykają osoby, które chcą zaprojektować ogródek frontowy w szeregowcu. Przy tego typu domach przedogródek jest zazwyczaj bardzo mały, co znacznie ogranicza możliwości. W takim przypadku należy zrezygnować z drzew i dużych krzewów, ponieważ spowodują one, że przedogródek będzie wydawał się optycznie mniejszy. Warto także pamiętać, że przy projektowaniu małego ogrodu ważny jest każdy detal, a optycznie powiększenie swojego ogrodu nie należy do najłatwiejszych zadań. W takim przypadku najlepiej postawić na trawnik, a także niskie krzewy ozdobne, np. mahonię, trzmielinę, bukszpan i cyprysy wielkokoszyczkowe. Świetnie sprawdzą się także rośliny o dekoracyjnych liściach. Przy małym przedogrodzie ważny jest także sposób sadzenia roślin – najlepiej sadzić je bardzo gęsto. Ponadto należy pamiętać o tym, że przy aranżacji takiego przedogródka należy ograniczyć kolorystykę roślin – najlepiej postawić na 2-3 stonowane akcenty kolorystyczne.
Bluzka z bufiastymi rękawami – trend stworzony dla kobiet o wąskich ramionach!
Bluzka z bufiastymi rękawami to trend, który królował na światowych wybiegach już w latach 80. ubiegłego wieku. Polecany jest on przede wszystkim kobietom o bardzo drobnej posturze ciała – wąskich ramionach i niezbyt obfitym biuście. Koszule z bufiastymi rękawami z powodzeniem można nosić do pracy, na randkę czy spotkanie ze znajomymi. Świetnie wpasują się zarówno w styl casualowy, jak i elegancki.
Bluzka z bufiastymi rękawami to trend, który królował na światowych wybiegach już w latach 80. ubiegłego wieku. Polecany jest on przede wszystkim kobietom o bardzo drobnej posturze ciała – wąskich ramionach i niezbyt obfitym biuście. Koszule z bufiastymi rękawami z powodzeniem można nosić do pracy, na randkę czy spotkanie ze znajomymi. Świetnie wpasują się zarówno w styl casualowy, jak i elegancki. Trend na bufiaste rękawy został zapoczątkowany w latach 80. z myślą o kobietach o drobnej posturze i niezbyt obfitym biuście. Obecnie w wielu popularnych sieciówkach dostępne są nie tylko koszule z bufiastym rękawami, ale także żakiety, sukienki i sweterki. Bluzka z bufiastymi rękawami – kto powinien ją nosić, a kto unikać? Ubrania z bufiastymi rękawami idealnie wpisują się w trend tzw. power shoulders, który pojawił się już kilka lat temu. Bluzki, koszule swetry, żakiety i sukienki z bufkami przeznaczone są głównie dla kobiet o wąskich ramionach i niezbyt obfitym biuście. Świetnie wyrównują linię ramion, a także przykuwają uwagę do górnej części sylwetki. Na bluzki z bufiastymi rękawami powinny uważać kobiety o szerokich ramionach i obfitym biuście – w takim przypadku, można niezamierzenie poszerzyć linię ramion. Koszule z bufkami świetnie sprawdzą się na kobietach o figurze gruszki – dla lepszego efektu można podkreślić talię paskiem. Koszula bufiastymi rękawami – do czego pasuje? Bluzka z bufiastymi rękawami, odpowiednio wystylizowana, sprawdzi się zarówno na co dzień, jak i na wielkie wyjścia. Warto przy tym pamiętać o zasadzie, by luźnej góry nie łączyć z luźnym dołem i na odwrót. Dlatego też koszula z bufiastymi rękawami świetnie sprawdzi się do rurek, legginsów (pod warunkiem, że ma dłuższy tył), spódnicy mini i spódnicy ołówkowej. Do pracy świetnie sprawdzi się zestaw złożony z białej bluzki, ciemnych rurek i butów na wysokim obcasie. Natomiast na spotkanie ze znajomymi można założyć bluzkę w wyrazistym kolorze, do tego rurki i sportowe buty, np. adidasy lub trampki.
Torebka wiklinowa – modny dodatek nie tylko na plażę!
Wiklinowa torebka to modny dodatek, który sprawdzi się nie tylko na plażę, ale również na co dzień – do wiosennych i letnich stylizacji. Najlepiej prezentuje się z letnią sukienką, dżinsami i białym T-shirtem lub spódnicą w wersji maxi. Torebki inspirowane wiklinowymi koszykami wymagają specjalnej pielęgnacji. Wiklinę najlepiej czyścić przy użyciu octu, cytryny lub sody oczyszczonej.
Wiklinowa torebka to modny dodatek, który sprawdzi się nie tylko na plażę, ale również na co dzień – do wiosennych i letnich stylizacji. Najlepiej prezentuje się z letnią sukienką, dżinsami i białym T-shirtem lub spódnicą w wersji maxi. Torebki inspirowane wiklinowymi koszykami wymagają specjalnej pielęgnacji. Wiklinę najlepiej czyścić przy użyciu octu, cytryny lub sody oczyszczonej. Po raz pierwszy torebki z wikliny w stylizacjach casualowych pojawiły się w latach 60. ubiegłego wieku. Obecnie śmiało można powiedzieć, że przeżywają swój renesans i coraz częściej kobiety noszą je na co dzień. Za prowodyrkę tego trendu można uznać Jane Birkin – brytyjską aktorkę i piosenkarkę, która zainspirowała wiele osób do noszenia wiklinowej torebki. Wiklinowa torebka – do czego pasuje? Torebka inspirowana wiklinowym koszykiem jest charakterystycznym elementem stylizacji, z którym bardzo łatwo można poeksperymentować. Najlepiej sprawdzi się ona w zestawieniu z letnimi sukienkami, wykonanymi z lejących materiałów. Z powodzeniem można nosić ją także do dżinsów (np. dzwonów) i białego T-shirtu z dekoltem w serek. Duża torebka wiklinowa z plastikowymi uszami dobrze spisze się, jako torba na zakupy. Można również zabrać ją na piknik i na plażę. Na co dzień – do stylizacji casualowych znacznie lepiej nosić torebkę wiklinową w wersji mini. Wiklinowa torebka – na co zwracać uwagę przy jej zakupie? Większość popularnych sieciówek ma w swoich kolekcjach torebki inspirowane wiklinowym koszykiem. Jednakże niekiedy jakość ich wykonania pozostawia wiele do życzenia. Dlatego też przy zakupie torebki z plecionki warto zwrócić uwagę na to, czy jest ona polakierowana i czy nic z niej nie wystaje. Oprócz tego zaleca się sprawdzić, jak i z czego wykonane jest wnętrze torebki – najlepiej postawić na wykończenie na podszewce. Torebka z plecionki – jak o nią dbać? Torebki z plecionki nie należy czyścić środkami chemicznymi, ponieważ mogą one odbarwić wiklinę. Lekkich zabrudzeń można pozbyć się przy pomocy sody oczyszczonej lub cytryny. Można przetrzeć je ściereczką nasączoną sokiem z cytryny lub roztworem z sody kuchennej. Po czyszczeniu torebki należy ją wysuszyć suszarką. Natomiast dużych zabrudzeń można pozbyć się przy użyciu roztworu octowego.
Jak odstawić słodycze? Te 8 składników osłodzi ci rozstanie z nałogiem
Słodycze na diecie odchudzającej są zabronione, a spożywanie ich w nadmiernej ilości jest główną przyczyną nadprogramowych kilogramów. Jednym z najczęstszych problemów, z którym borykają się osoby, chcące stracić na wadze, jest ograniczenie słodyczy. Dobrym zamiennikiem dla batoników, ciasteczek, czekolad, żelków i innych niezdrowych przekąsek, są owoce, orzechy i różnego rodzaju owsianki.
Słodycze na diecie odchudzającej są zabronione, a spożywanie ich w nadmiernej ilości jest główną przyczyną nadprogramowych kilogramów. Jednym z najczęstszych problemów, z którym borykają się osoby, chcące stracić na wadze, jest ograniczenie słodyczy. Dobrym zamiennikiem dla batoników, ciasteczek, czekolad, żelków i innych niezdrowych przekąsek, są owoce, orzechy i różnego rodzaju owsianki. Połową sukcesu przy przejściu na dietę odchudzającą jest dobre nastawienie. Warto pamiętać, że zdrowy styl życia przyniesie nam wiele korzyści, a także, że odrzucenie wszystkich złych nawyków żywieniowych jest kwestią naszej woli. Ponadto przy pierwszej porażce nie należy się od razu zniechęcać – nawet najlepszym zdarza się od czasu do czasu zjeść coś niezdrowego. Słodycze – jak poradzić sobie z nałogiem? Przed przystąpieniem do odstawienia słodyczy warto uświadomić sobie, jakie to będzie miało korzyści dla naszego zdrowia. Wyeliminowanie niezdrowych przekąsek ze swojego jadłospisu pozytywnie wpływa na sylwetkę, a także na zdrowie, bowiem większość słodyczy zawiera chemiczne substancje, które mogą przyczyniać się do wielu chorób, w tym również nowotworowych. W zerwaniu z nałogiem bardzo ważne są pierwsze dwa tygodnie – pierwszy kryzys i nieodparta chęć sięgnięcia po coś słodkiego przychodzi już po trzech dniach od rozpoczęcia procesu odstawienia słodyczy. Jednym ze skutecznych sposobów na wyeliminowanie ze swojej diety niezdrowych przekąsek jest automotywacja, np. możemy przeznaczyć zaoszczędzone na słodyczach pieniądze na bilet do kina czy wypad ze znajomymi na kręgle. Zdrowe przekąski zamiast słodyczy Wśród zamienników słodyczy i niezdrowych przekąsek można wymienić: owoce w postaci świeżej i suszonej, warzywa w postaci świeżej, gotowanej, suszonej lub pieczonej (ciekawym rozwiązaniem są chipsy marchewkowe, burakowe i pomidorowe), koktajle wieloowocowe i warzywne, zmieszane z jogurtem naturalnym, ksylitol – cukier brzozowy, który jest najzdrowszym odpowiednikiem cukru białego, orzechy – włoskie, laskowe, nerkowca i inne, pestki dyni, słonecznika i nasiona chia, otręby owsiane z owocami i jogurtem naturalnym.
Trening tlenowy i trening beztlenowy – czym się charakteryzują i który z nich wybrać?
Trening tlenowy (aerobowy) czy trening beztlenowy (anaerobowy) – to pytanie powinny postawić sobie wszystkie osoby, które zaczynają przygodę z regularną aktywnością fizyczną. Najważniejszym kryterium, które należy uwzględnić przy odpowiedzi na tak postawione pytanie, jest cel treningowy. Przyjmuje się, że trening tlenowy przeznaczony jest dla osób nastawionych na spalanie zbędnych kilogramów, natomiast trening beztlenowy na wyrobienie masy mięśniowej.
Trening tlenowy (aerobowy) czy trening beztlenowy (anaerobowy) – to pytanie powinny postawić sobie wszystkie osoby, które zaczynają przygodę z regularną aktywnością fizyczną. Najważniejszym kryterium, które należy uwzględnić przy odpowiedzi na tak postawione pytanie, jest cel treningowy. Przyjmuje się, że trening tlenowy przeznaczony jest dla osób nastawionych na spalanie zbędnych kilogramów, natomiast trening beztlenowy na wyrobienie masy mięśniowej. Wybór treningu powinien być dostosowany do kondycji fizycznej, a także celu treningowego danej osoby. Przy czym przed treningiem warto wyposażyć się w opaskę sportową, służącą m.in. do monitorowania tętna podczas wysiłku fizycznego. Trening tlenowy (aerobowy) Trening tlenowy nazywany również treningiem aerobowym to rodzaj aktywności fizycznej, w trakcie której energia pozyskiwana jest z procesów beztlenowych. Przez pierwsze 0,5 h godziny treningu organizm czerpie energię z glikogenu mięśniowego i wątrobowego, a dopiero w dalszej kolejności spala tkankę tłuszczową. Trening aerobowy jest długotrwałym wysiłkiem fizycznym, wykonywanym przy tętnie maksymalnym 50-80% (utrzymywanie tętna w tym przedziale jest bardzo ważne, ponieważ mniejszy puls oznacza, że aktywność jest zbyt słaba). Przy treningu tlenowym można swobodnie rozmawiać, a tkanka tłuszczowa spalana jest podczas aktywności fizycznej. Ponadto ten typ treningu nie ma wpływu na metabolizm. Trening tlenowy przeznaczony jest w głównej mierze dla osób, które rozpoczynają swoją przygodę ze sportem. To także propozycja dla osób, które chcą poprawić swoją kondycję fizyczną, a także zrzucić kilka kilogramów przy minimalnym wzroście masy mięśniowej. Przykładem treningu tlenowego jest: trucht, pływanie, jazda na rowerze itp. Trening beztlenowy (anaerobowy) Przy treningu beztlenowym, zwanym również anaerobowym, energia pozyskiwana jest z glikogenu mięśniowego i wątrobowego, natomiast tkankę tłuszczową spala się po zakończeniu aktywności fizycznej. Trening beztlenowy jest krótkotrwały, a przy tym bardzo intensywny. Podczas jego trwania tętno maksymalne wynosi powyżej 80%. Taki rodzaj aktywności fizycznej polecany jest w szczególności osobom, które mają dobrą kondycję fizyczną i chcą zwiększyć masę mięśniową. Przykładem treningu anaerobowego jest trening interwałowy i trening siłowy.
Szmizjerka – modna sukienka o koszulowym kroju: jak ją nosić i z czym zestawiać?
Szmizjerka to modna sukienka o koszulowym kroju, który cieszy się dużą popularnością w okresie wiosenno-letnim. Jej największą zaletą jest uniwersalność, która sprawia, że pasuje ona do niemalże każdej sylwetki – bez względu na rozmiar. Najlepiej spisuje się w stylizacjach casualowych, co sprawia, że z powodzeniem można zakładać ją do pracy, na randkę, obiad w rodzinnym gronie i niezobowiązujące spotkanie ze znajomymi.
Szmizjerka to modna sukienka o koszulowym kroju, który cieszy się dużą popularnością w okresie wiosenno-letnim. Jej największą zaletą jest uniwersalność, która sprawia, że pasuje ona do niemalże każdej sylwetki – bez względu na rozmiar. Najlepiej spisuje się w stylizacjach casualowych, co sprawia, że z powodzeniem można zakładać ją do pracy, na randkę, obiad w rodzinnym gronie i niezobowiązujące spotkanie ze znajomymi. Szmizjerka to sukienka o koszulowym kroju, która prawdopodobnie została zapożyczona z męskiej mody przez ikonę stylu – Coco Chanel. Jak głosi legenda pewnego razu na wyścigach konnych królowa paryskiego szyku, narzekała na wysokie temperatury, dlatego też postanowiła pożyczyć od swojego znajomego koszulę. Kilka tygodni po tym incydencie Coco została poproszona o zaprojektowanie kilkunastu szmizjerek dla paryskich dam. Szmizjerka – jak wygląda? Szmizjerka to modna sukienka o koszulowym kroju, najczęściej z kieszonkami, kołnierzykiem, mankietami i paskiem w talii. W klasycznym wydaniu sięga ona lekko za kolano. Szmizjerka charakteryzuje się dość prostym krojem, dlatego przypadnie do gustu miłośniczkom prostoty, klasyki i minimalizmu w modzie. Jednakże zestawiona z ciekawymi i nietuzinkowymi dodatkami, może podbić również serca fanek bardziej ekstrawaganckich stylizacji. Koszulowa sukienka w eleganckich stylizacjach Zwolenniczki klasyki i elegancji powinny postawić na szmizjerkę z domieszką jedwabiu lub kaszmiru. Nieco tańszą opcją jest koszulowa sukienka z kreszowanego materiału. W zależności od pogody i okazji można zestawić ją z mokasynami, oksfordkami, czółenkami, eleganckimi sandałami i botkami na słupku. Tego typu szmizjerka niezbyt dobrze prezentuje się z rajstopami – jeśli koniecznie musimy je ubrać, najlepiej postawić na model bezszwowy w cielistym kolorze. W celu nadania charakteru stylizacji ze szmizjerką można zestawić ją z kapeluszem z szerokim rondem. Szmizjerka na sportowo Szmizjerkę z powodzeniem można nosić także na sportowo. W takim przypadku najlepiej postawić na modele bawełniane, dżinsowe i z wiskozy. Zaleca się zestawiać je z butami sportowymi – trampkami, adidasami, klapkami, japonkami lub sandałami. Szmizjerka w wersji sportowej może ciekawie prezentować się z podkolanówkami.
Spodnie z lampasami w wersji eleganckiej i sportowej – jak je nosić, by wyglądać supermodnie?
Spodnie z lampasami to obecnie jeden z najpopularniejszych trendów w modzie, czego potwierdzeniem jest to, że można je odnaleźć w wielu popularnych sieciówkach. W zależności od wyboru fasonu i modelu spodnie te można nosić zarówno do stylizacji casualowych, jak i bardziej eleganckich. Największą zaletą spodni z lampasami jest to, że korzystnie prezentują się na każdej sylwetce.
Spodnie z lampasami to obecnie jeden z najpopularniejszych trendów w modzie, czego potwierdzeniem jest to, że można je odnaleźć w wielu popularnych sieciówkach. W zależności od wyboru fasonu i modelu spodnie te można nosić zarówno do stylizacji casualowych, jak i bardziej eleganckich. Największą zaletą spodni z lampasami jest to, że korzystnie prezentują się na każdej sylwetce. Moda na lampasy pojawiła się w latach 90. ubiegłego stulecia – jednakże wtedy, pojawiały się one wyłącznie na ubraniach sportowych. Popularność tego trendu przypisywana jest Marii Grazii Chiuri – włoskiej projektancie, która znana jest m.in. z koszulek z feministycznymi hasłami. Spodnie z lampasami – komu pasują? W wielu popularnych sieciówkach można kupić spodnie dżinsowe z lampasami, cygaretki z lampasami, spodnie w kant z lampasami i dresy z lampasami. Z trendem tym powinny zaprzyjaźnić się przede wszystkim kobiety o masywnych i krótkich nogach – lampasy są elementem, który świetnie wysmukla i wydłuża nogi. Z powodzeniem mogą je nosić także kobiety o długich i szczupłych nogach. Eleganckie spodnie z lampasami Eleganckie spodnie z lampasami to doskonałe rozwiązanie dla kobiet, które lubią łączyć style i przełamywać klasyczne stylizacje oryginalnymi elementami, do których z całą pewnością można zaliczyć lampasy. Tego typu spodnie można łączyć zarówno z elegancką marynarką, jak i bluzą z nadrukiem. Komponując stylizację do pracy, można postawić na granatowe cygaretki z czerwonym lampasem, białą oversizową koszulę, delikatną biżuterię i botki na słupku. Natomiast na niezobowiązujące spotkanie w gronie znajomych do spodni z lampasem można założyć bluzę z nadrukiem lub T-shirt z napisem i skórzaną ramoneskę. Sportowe spodnie z lampasami Ciekawą opcją są również sportowe spodnie z lampasami, które najlepiej sprawdzą się w stylizacjach casualowych. Dobrze prezentują się z adidasami lub trampkami, sportowym T-shirtem i bluzą. Kobiety, które nie boją się eksperymentować z modą z powodzeniem, mogą je nosić z eleganckim żakietem i białą koszulą. Sportowe spodnie z lampasami to opcja dla kobiet, które w codziennym życiu cenią sobie wygodę, a przy tym chcą ubierać się, zgodnie z obowiązującymi w modzie trendami.
Styl pensjonarski: sukienka z kołnierzykiem, biała koszula z wiązaniem i spódnica w kratę
Styl pensjonarki, nazywany również stylem grzecznej dziewczynki, kojarzy się z sukienką z kołnierzykiem, spódnicami w kratę i białą koszulą. Charakterystycznym atrybutem tego stylu są również dodatki: apaszka, podkolanówki, okulary „kujonki”, torebka listonoszka, oraz delikatna biżuteria.
Styl pensjonarki, nazywany również stylem grzecznej dziewczynki, kojarzy się z sukienką z kołnierzykiem, spódnicami w kratę i białą koszulą. Charakterystycznym atrybutem tego stylu są również dodatki: apaszka, podkolanówki, okulary „kujonki”, torebka listonoszka, oraz delikatna biżuteria. Styl pensjonarski powstał w XIX w., kiedy to dostęp do edukacji stał się powszechny, a kobiety uzyskały prawa do kształcenia. Nazwa tego stylu pochodzi od pensjonarki, czyli uczennicy szkoły prywatnej dla kobiet (tzw. pensji). Pensjonarka – sukienka z kołnierzykiem Najbardziej charakterystycznym atrybutem stylu grzecznej dziewczynki jest sukienka z kołnierzykiem, którą również określa się mianem pensjonarki. Klasycznym typem tej sukienki jest czarna kreacja z białym kołnierzykiem, lekko zaznaczonym odcięciem w talii oraz długością za kolano. Pensjonarka dostępna jest także w różnych krojach i wersjach kolorystycznych. Ciekawym wariantem jest zbluzowana sukienka, która łączy w sobie sportowy luz i elegancję. Idealnie nadaje się ona do stylizacji casualowych, np. do pracy, szkoły czy na uczelnię. Bardziej eleganckim, a zarazem kobiecym wariantem pensjonarki jest ołówkowa sukienka z kołnierzykiem, którą z powodzeniem można założyć na uroczystą kolację, randkę czy ważne wydarzenie, wymagające formalnego ubioru. Styl grzecznej dziewczynki – bluzki i spódnice Charakterystycznym elementem stylu grzecznej dziewczynki jest nie tylko sukienka z kołnierzykiem, ale również biała koszula oraz spódnica w kratkę o długości za kolano. Takie połączenie można uzupełnić również o dopasowaną marynarkę w granatowym kolorze. Dla stylu pensjonarskiego właściwe są również bluzki z wiązaniem przy szyi lub na dekolcie Styl ten można zmodyfikować przez połączenie spódnicy w kratkę z czarną ramoneską lub z dopasowanym golfem. Styl pensjonarski – dodatki Atrybutem stylu grzecznej dziewczynki są również buty i dodatki: oxfordki i lakierowane półbuty, podkolanówki oraz apaszki wiązane pod szyją. Charakterystyczne są także okulary „kujonki”, torebka listonoszka oraz subtelna biżuteria.
Chromosomy – czym są, ile ich jest i za co odpowiadają?
Chromosomy są strukturami, kodującymi materiał genetyczny wewnątrz komórek. Odpowiadają one za usposobienie charakterologiczne człowieka, a także jego kolor włosów, oczu i wzrost. Ich budowa ma wpływ na predyspozycje do pewnych czynności, np. gry na instrumencie, a także na tendencję do różnych chorób.
Chromosomy są strukturami, kodującymi materiał genetyczny wewnątrz komórek. Odpowiadają one za usposobienie charakterologiczne człowieka, a także jego kolor włosów, oczu i wzrost. Ich budowa ma wpływ na predyspozycje do pewnych czynności, np. gry na instrumencie, a także na tendencję do różnych chorób. Zdrowy człowiek ma 46 chromosomów – 22 par autosomów oraz jedną parę chromosomów płciowych, które u kobiet oznaczane są literami XX, a u mężczyzn XY. Liczbę i rodzaj chromosomów określa się poprzez badanie kariotypu, które jest jednym z typów badań cytogenetycznych. Za co odpowiadają chromosomy? Chromosomy to struktury, które kodują materiał genetyczny w wewnątrz komórek. Swoim kształtem przypominają one literę X. Każda z 22 par chromosomów koduje geny, którym przypisana jest różna funkcja. Wśród najważniejszych chromosomów można wymienić: I parę chromosomów odpowiadającą m.in. za regulację wzrostu, zdolność rozmnażania komórkowego oraz przyswajanie aminokwasów. Najczęstsze mutacje związane w obrębie tych chromosomów to: choroba Alzheimera, choroba Parkinsona i zespół Wernera, III parę chromosomów, która odpowiada za hamowanie procesów rozmnażania komórkowego, naprawę uszkodzeń materiału genetycznego oraz za reakcję organizmu na zakażenia. Wśród chorób związanych z mutacją genów w obrębie chromosomu z tej pary, można wymienić: cukrzycę, autyzm oraz wrodzoną głuchotę, VIII parę chromosomów, które kodują geny, odpowiedzialne za produkcję: gonadoliberyny (odpowiedzialnej za płodność), tyreoglobuliny (odpowiedzialnej za prawidłowe funkcjonowanie tarczycy). W wyniku mutacji genetycznych w obrębie tego chromosomu dochodzi do takich chorób, jak: wrodzona niedoczynność tarczycy i zespół Wernera, XII parę chromosomów, które kodują geny, odpowiedzialne za prawidłowy proces krzepnięcia krwi oraz kurczliwość mięśni. Wśród chorób związanych z mutacją genów, kodowanych przez ten chromosom, można wymienić: fenyloketonurię, tyrozynemię oraz zespół kociowo-sutkowy, XX parę chromosomów, która odpowiada za kontrolowanie procesów podziału komórkowego oraz prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego. Mutacje w obrębie tych chromosomów mogą skutkować: nietolerancją glutenu, niedoczynnością przytarczyc, chorobą Hirschsprunga oraz zespół Alagille’a.
Opóźnienie rozwoju psychoruchowego i emocjonalnego dziecka – jak je rozpoznać i jakie są jego przyczyny?
Przyczyny opóźnionego rozwoju psychoruchowego i emocjonalnego dziecka mogą być różnorakie. Przy tego typu zaburzeniach pojawiają się problemy z mową, ze słuchem, ze zdolnościami motorycznymi, z nawiązywaniem kontaktów interpersonalnych oraz z koncentracją i pamięcią. Mogą one wskazywać na autyzm, ADHD, zespół Aspergera, dysleksję oraz inne zaburzenia rozwojowe.
Przyczyny opóźnionego rozwoju psychoruchowego i emocjonalnego dziecka mogą być różnorakie. Przy tego typu zaburzeniach pojawiają się problemy z mową, ze słuchem, ze zdolnościami motorycznymi, z nawiązywaniem kontaktów interpersonalnych oraz z koncentracją i pamięcią. Mogą one wskazywać na autyzm, ADHD, zespół Aspergera, dysleksję oraz inne zaburzenia rozwojowe. Pierwsze symptomy w rozwoju psychofizycznym i emocjonalnym dziecka dostrzegane są zazwyczaj przed pierwszym rokiem życia. Jednakże nie każde opóźnienia powinny budzić niepokój rodziców. Niektóre z nich, jak np. problemy z mową, mogą wynikać z indywidualnego tempa rozwoju dziecka. Opóźniony rozwój psychofizyczny i emocjonalny dziecka – jakie objawy powinny wzbudzić niepokój rodziców? Pierwsze trzy lata życia człowieka są najważniejsze z rozwojowego punktu widzenia – w tym czasie kształtuje się wzrok, słuch, mowa, a także umiejętność poruszania się i poprawnego odbierania bodźców zewnętrznych. Pierwsze nieprawidłowości w rozwoju psychofizycznym i emocjonalnym dziecka powinny być dostrzeżone w pierwszych latach życia. Gwarantuje to dobra współpraca z pediatrą. Wśród czynników, które powinny wzbudzić niepokój rodziców można wymienić: w 1. miesiącu życia: niereagowanie na dźwięki, nieskupianie wzroku na zabawkach, nieściskanie palca lub innych przedmiotów, w 3. miesiącu życia: nieskupianie wzoru na poruszających się przedmiotach, brak gaworzenia, nieutrzymywanie głowy w pozycji siedzącej oraz nieprzewracanie się na plecy, w 6. miesiącu życia: nieodróżnianie twarzy, brak reakcji na swoje imię, nieutrzymywanie ciężaru ciała na nogach, w 12. miesiącu życia: nienaśladowanie różnych czynności, niechwytanie drobnych przedmiotów, nierozumienie prostych poleceń, w 24. miesiącu życia: niebudowanie prostych konstrukcji składniowych, trudności w samodzielnym poruszaniu się i brak samodzielności, w 36. miesiącu życia: trudności w budowaniu zdań, brak samodzielności, brak sygnalizowania podstawowych potrzeb fizjologicznych. Choroby rozwojowe dzieci Opóźnienia w rozwoju psychofizycznym i emocjonalnym dziecka mogą wskazywać na choroby rozwojowe. Mogą to być zaburzenia percepcji wzrokowej, słuchowej oraz orientacji przestrzennej. Nieprawidłowości te mogą wskazywać również na autyzm, ADHD, zespół Aspergera oraz dysleksję rozwojową.
Zaburzenia dojrzewania płciowego u chłopców i dziewczynek – przyczyny, rozpoznanie i sposoby leczenia
Opóźnione dojrzewanie płciowe najczęściej spowodowane jest zaburzeniami w gospodarce hormonalnej organizmu. Jego przyczyną mogą być zarówno czynniki genetyczne, jak i chorobowe. Za opóźnione dojrzewanie płciowe może odpowiadać: cukrzyca, mukowiscydoza, astma oraz nadczynność i niedoczynność tarczycy.
Opóźnione dojrzewanie płciowe najczęściej spowodowane jest zaburzeniami w gospodarce hormonalnej organizmu. Jego przyczyną mogą być zarówno czynniki genetyczne, jak i chorobowe. Za opóźnione dojrzewanie płciowe może odpowiadać: cukrzyca, mukowiscydoza, astma oraz nadczynność i niedoczynność tarczycy. Dojrzewanie płciowe, nazywane również pokwitaniem, rozpoczyna się pomiędzy 7. a 13. rokiem życia u dziewczynek, a u chłopców – pomiędzy 9. a 15. rokiem życia. Dojrzewanie płciowe – czym jest? Dojrzewanie płciowe jest procesem trwającym około 5 lat. W tym czasie dokonują się zmiany w wyglądzie człowieka, a także pojawiają się nowe potrzeby i zainteresowania. Zmienia się również sylwetka, barwa głosu i sposób poruszania się. Przebieg pokwitania uzależniony jest od płci, diety, miejsca zamieszkania oraz czynników genetycznych. W trakcie dojrzewania płciowego u młodych kobiet zaczynają uwalniać się estrogeny i progesteron, co skutkuje: powiększeniem się narządów płciowych, wzrostem piersi, pojawieniem się owłosienia w miejscach intymnych i krwawieniem miesiączkowym. Natomiast u młodych mężczyzn zachodzi mutacja, powiększają się narządy płciowe, pojawia się owłosienie łonowe, dochodzi także do wzrostu masy mięśniowej. Choroby opóźniające dojrzewanie płciowe Podstawową przyczyną opóźnienia dojrzewania płciowego są czynniki genetyczne, co nie powinno budzić niepokoju. Częstym podłożem opóźnienia pokwitania są także choroby, w tym: astma, cukrzyca, mukowiscydoza. Niekiedy związane jest ono z zaburzeniami odżywiania, niedoborem wartości odżywczych – anemią oraz anoreksją. Jak rozpoznać i leczyć opóźnione dojrzewanie płciowe? W celu rozpoznania przyczyn opóźnionego dojrzewania płciowego, należy udać się do ginekologa, który na początku przeprowadza wywiad z pacjentem oraz z jego rodzicami. Oprócz tego określa on również wiek kostny oraz zleca przeprowadzenie badań: moczu, morfologii krwi oraz, ewentualnie, poziomu hormonów we krwi. W przypadku, gdy za opóźnienie pokwitania odpowiadają zaburzenia w funkcjonowaniu gospodarki hormonalnej organizmu, koniecznie jest wdrożenie leczenia hormonalnego.
Libertyny - hormony sterujące, wydzielane przez podwzgórze. Czym są i jaką funkcję spełniają?
Podwzgórze jest częścią mózgowia, odpowiadającą za sen, poczucie głodu i pragnienia, temperaturę ciała oraz instynkt rodzicielski. Gruczoł podwzgórza wytwarza hormony sterujące – statyny i liberyny, które wpływają na wzrost, poziom stresu, płodność, metabolizm oraz funkcjonowanie tarczycy.
Podwzgórze jest częścią mózgowia, odpowiadającą za sen, poczucie głodu i pragnienia, temperaturę ciała oraz instynkt rodzicielski. Gruczoł podwzgórza wytwarza hormony sterujące – statyny i liberyny, które wpływają na wzrost, poziom stresu, płodność, metabolizm oraz funkcjonowanie tarczycy. Podwzgórze jest usytuowane pomiędzy kresomózgowiem a brzusznym elementem śródmózgowia. Mimo że jego wielkość zbliżona jest do orzecha włoskiego, to jest to bardzo ważna część mózgu, wpływająca na funkcjonowanie całego organizmu. Odpowiada za prawidłowe działanie układu nerwowego oraz hormonalnego. Podwzgórze – jak działa? Podwzgórze jest częścią mózgu, odpowiadającą za funkcjonowanie ludzkiego organizmu. Wszystkie procesy reguluje za pomocą przysadki mózgowej, która wydziela hormony. Podwzgórze pełni funkcję kontrolną, polegającą na pobudzaniu przysadki do produkcji hormonów. Innymi słowy, ta część mózgu dba o ich prawidłowe stężenie we krwi. Wśród najważniejszych hormonów, produkowanych przez przysadkę za pośrednictwem podwzgórza, można wymienić oksytocynę, która wpływa na funkcjonowanie układu rozrodczego, a także wazopresynę, wpływającą na działanie układu moczowego. Oprócz tego wyróżnia się dwa hormony sterujące funkcjonowaniem przysadki mózgowej. Mowa tu o liberynach oraz statynach. Liberyny i statyny – hormony sterujące podwzgórza Statyny są hormonami hamującymi wydzielanie innych hormonów. Dzięki nim rośniemy tylko do pewnego poziomu. Natomiast libertyny są odpowiedzialne za tzw. odruchy bezwarunkowe – sen, poczucie głodu i pragnienia, a także instynkt rodzicielski. Do grupy libertyn należą m.in. takie hormony, jak: somatoliberyna, która odpowiedzialna jest za wydzielanie hormonu wzrostu (somatotropiny). Jego zbyt mała ilość może skutkować karłowatością przysadkową, kortykoiberyna, która odpowiedzialna jest za produkcję kortykotropiny, pobudzającej nadnercza do uwalniania kortyzolu, który nazywany jest również hormonem stresu, gonadoliberyna, która odpowiedzialna jest za produkcję gonadotropin, wpływających na funkcjonowanie układu rozrodczego. Ich niedostateczne wydzielanie może prowadzić do wad jajników lub jąder i niepłodności, tyreoliberyna, która odpowiedzialna jest za uwalnianie tyreotropin, które kontrolują funkcjonowanie tarczycy.
Fenyloketonuria – wrodzona choroba metaboliczna: objawy, przyczyny i sposoby leczenia
Fenyloalanina jest aminokwasem egzogennym, który jest podstawowym budulcem białek. Jej nadmiar skutkuje chorobą, nazywaną fenyloketonurią, objawiającą się złym nastrojem i zaburzeniami cyklu miesiączkowego. Niekiedy może prowadzić nawet do uszkodzenia mózgu, silnych drgawek i nieustannego napięcia mięśni. Jest to wrodzona choroba metaboliczna, na którą nie ma lekarstwa. Leczenie polega na łagodzeniu objawów i skutków choroby.
Fenyloalanina jest aminokwasem egzogennym, który jest podstawowym budulcem białek. Jej nadmiar skutkuje chorobą, nazywaną fenyloketonurią, objawiającą się złym nastrojem i zaburzeniami cyklu miesiączkowego. Niekiedy może prowadzić nawet do uszkodzenia mózgu, silnych drgawek i nieustannego napięcia mięśni. Jest to wrodzona choroba metaboliczna, na którą nie ma lekarstwa. Leczenie polega na łagodzeniu objawów i skutków choroby. Fenyloalanina jest aminokwasem, którego nadmiar może prowadzić do poważnych uszkodzeń neurologicznych. Z tego powodu noworodkom przeprowadza się testy przesiewowe, mające na celu wykryć fenloketonurię – wrodzoną chorobę metaboliczną. Pozwala to częściowo zapobiec jej skutkom. Fenyloketonuria – choroba wrodzona Fenyloketonuria jest chorobą wrodzoną, związaną z nadprodukcją fenyloalaniny – aminokwasu, który jest podstawowym budulcem białek. Bezpośrednią jej przyczyną jest mutacja genu, która sprawia, że fenyloalanina nie jest poprawnie metabolizowana przez organizm. Późne wykrycie fenyloketonurii może prowadzić do poważnych skutków. Pierwsze objawy pojawiają się już po trzech miesiącach życia dziecka. Wśród charakterystycznych symptomów tej choroby można wymienić: drgawki i napięcie mięśni, wysypki skórne, nadpobudliwość, bardzo blady odcień skóry i jasne włosy, spowolnienie psychicznego i fizycznego rozwoju dziecka. Fenyloketonuria – co można jeść? Fenyloketonuria jest chorobą, wykrywaną zazwyczaj podczas testów przesiewowych, które wykonywane są tuż po urodzeniu dziecka. Jej wczesne wykrycie pozwala zapobiec uszkodzeniu mózgu i upośledzeniu. Choroby tej nie można wyleczyć, jednakże stosując się do zaleceń lekarzy, można znacząco złagodzić jej przebieg. Podstawą jest rygorystyczna dieta eliminacyjna, która polega na wykluczeniu z diety produktów zawierających fenyloalaninę. Mowa tu głównie o produktach pochodzenia zwierzęcego: mięsie, jajkach, rybach i przetworach mlecznych. Tego typu dietę należy utrzymywać do końca życia, a przy tym systematycznie kontrolować poziom fenyloalaniny we krwi.
Enterogastron – hormon przewodu pokarmowego. Jaki ma związek z nadkwasotą i niedokwasotą żołądka?
Enterogastron jest hormonem przewodu pokarmowego, odpowiadającym za wydzielanie soków żołądkowych i zwalnianie skurczy mięśni żołądka. Produkowany jest on przez dwunastnicę w wyniku połączenia z tłuszczami pokarmowymi. Niekiedy odruchy nerwowe, negatywne emocje i przyjmowanie niektórych preparatów, mogą skutkować nadmiernym wydzielaniem enterogastronu, a w konsekwencji nadkwasotą żołądka.
Enterogastron jest hormonem przewodu pokarmowego, odpowiadającym za wydzielanie soków żołądkowych i zwalnianie skurczy mięśni żołądka. Produkowany jest on przez dwunastnicę w wyniku połączenia z tłuszczami pokarmowymi. Niekiedy odruchy nerwowe, negatywne emocje i przyjmowanie niektórych preparatów, mogą skutkować nadmiernym wydzielaniem enterogastronu, a w konsekwencji nadkwasotą żołądka. Enterogastron należy do grupy hormonów peptydowych (białkowych), które spełniają funkcje regulacyjne w organizmie człowieka. Wśród tych hormonów można wymienić: insulinę, oksytocynę, sekretynę oraz glukagon. Enterogastron – funkcje hormonu pokarmowego Enterogastron jest hormonem przewodu pokarmowego, wydzielanym przez dwunastnicę po połączeniu z tłuszczami pokarmowymi. Pełni on funkcję regulacyjną – odpowiada za wydzielanie soków żołądkowych oraz prawidłową perystaltykę żołądka (zwalnianie skurczy mięśni). Oprócz tego enterogastron przyśpiesza proces regeneracji po wrzodach przewodu pokarmowego. Nadkwasota żołądka a wydzielanie enterogastronu Zarówno nadkwasota żołądka, jak i jego niedokwasota związane są bezpośrednio z zaburzeniami w produkcji enterogastronu, który odpowiada za produkcję soków żołądkowych. Duży wpływ na prawidłowy poziom tych soków ma dieta, która powinna być bogata w mięso, ryby, warzywa oraz jajka. Do nadkwasoty żołądka mogą przyczyniać się negatywne emocje, odruchy nerwowe, żucie gumy i ssanie cukierków, a także przyjmowanie niektórych leków, m.in. aspiryny. Niedokwasota żołądka a produkcja enterogastronu Niedokwasota żołądka związana jest ze zbyt małą ilością soków trawiennych. Stan ten jest dużo groźniejszy niż nadkwasota, ponieważ zazwyczaj towarzyszy mu niedobór żelaza, magnezu i cynku. Chory uskarża się na intensywne bóle brzucha, wzdęcia, mdłości, zgagę oraz problemy z wypróżnianiem. Niedokwasotę żołądka leczy się poprzez pobudzanie układu pokarmowego do pracy. Podstawą jest dieta bogata w lekkostrawne posiłki, a także ograniczenie spożywania tłustych i wysokokalorycznych potraw.
Ślub i wesele w zimie: sukienka, okrycie wierzchnie i buty – jak skompletować kreację na zimową uroczystość?
Ślub w zimie jest coraz powszechniejszym zjawiskiem – w tym okresie wynajem sali weselnej jest tańszy niż w trakcie sezonie weselnego. Przy czym taka uroczystość wymaga doboru odpowiedniego stroju, który powinien składać się z sukienki, butów oraz ciepłego okrycia wierzchniego. Warto postawić na sukienkę z długim rękawem, zabudowane buty oraz ciepły i elegancki płaszcz.
Ślub w zimie jest coraz powszechniejszym zjawiskiem – w tym okresie wynajem sali weselnej jest tańszy niż w trakcie sezonie weselnego. Przy czym taka uroczystość wymaga doboru odpowiedniego stroju, który powinien składać się z sukienki, butów oraz ciepłego okrycia wierzchniego. Warto postawić na sukienkę z długim rękawem, zabudowane buty oraz ciepły i elegancki płaszcz. Niesłusznie przyjęło się, że śluby powinny być organizowane wiosną i latem. Okres zimowy również może sprzyjać takim uroczystym przyjęciom – zwłaszcza że sale wesele są znacznie tańsze niż w pozostałych porach roku. Ślub w zimie – jaką sukienkę wybrać? Na ślub organizowany w okresie zimowym najlepiej sprawdzą się sukienki z długim rękawem z dekoltem w łódkę. Zaleca się zrezygnować z kreacji z głębokim dekoltem i odkrytymi ramionami, a także z sukienek mini. Najlepiej postawić na sukienkę długości midi lub maxi. Ważny jest także odpowiedni dobór materiału – zimą możemy pozwolić sobie na kreacje, wykonane z materiałów, które niezbyt dobrze spiszą w sezonie ślubnym. Mowa tu o: ekoskórze, zamszu, satynie, welurze oraz z wełnie. Należy unikać sukienek dzianinowych, które niezbyt dobrze sprawdzają się na przyjęciach, wymagających eleganckiego ubioru. Warto zwrócić uwagę również na kolor sukienki – podobnie jak w okresie wiosenno-letnim należy unikać kreacji w kolorze czarnym (kolor żałoby) oraz białym (kolor zarezerwowany dla panny młodej). Ślub w zimie – okrycie wierzchnie Ważnym elementem zimowej kreacji ślubnej jest okrycie wierzchnie. Najlepiej sprawdzi się klasyczny płaszcz o kroju szlafrokowym lub pudełkowym. Można również postawić na imitację futra. Do tego warto dobrać eleganckie rękawiczki, satynowy szalik i kapelusz z szerokim rondem. Warto pamiętać również o żakiecie, którym będzie można się okryć na weselu wówczas, gdy zrobi się zimno. Ślub w zimie – buty Oprócz sukienki, buty są najważniejszym elementem kreacji ślubnej. Do kościoła najlepiej założyć kozaki na wysokim obcasie lub botki. Natomiast na przyjęcie weselne można zabrać ze sobą buty do tańca – czółenka lub szpilki. Przy czym nie należy zapominać o rajstopach – najlepiej cielistych lub czarnych.
Keratynowe prostowanie włosów – jak pielęgnować włosy po zabiegu brazylijskiego prostowania?
Keratynowe prostowanie włosów jest zabiegiem, dzięki któremu przez kilka miesięcy można cieszyć się jedwabiście gładkimi włosami. W celu jak najdłuższego utrzymania tego efektu należy używać kosmetyków z keratyną, w tym szczególności odżywek i masek do włosów. Oprócz tego warto myć włosy delikatnymi szamponami. Najodpowiedniejsze będą produkty dla dzieci.
Keratynowe prostowanie włosów jest zabiegiem, dzięki któremu przez kilka miesięcy można cieszyć się jedwabiście gładkimi włosami. W celu jak najdłuższego utrzymania tego efektu należy używać kosmetyków z keratyną, w tym szczególności odżywek i masek do włosów. Oprócz tego warto myć włosy delikatnymi szamponami. Najodpowiedniejsze będą produkty dla dzieci. Keratynowe prostowanie włosów, nazywane również prostowaniem brazylijskim, polega na odbudowie i wygładzeniu włosów przy użyciu keratyny – białka, które jest podstawowym budulcem włosów i paznokci. Dzięki temu zabiegowi włosy są proste, gładkie, a także nawilżone i zregenerowane. Pierwsze mycie po keratynowym prostowaniu włosów Dzięki odpowiedniej pielęgnacji włosów po zabiegu prostowania brazylijskiego, efekt jedwabiście gładkich włosów może utrzymywać się nawet przez pół roku. Najważniejsze jest postępowanie bezpośrednio po zabiegu – do trzech dni po keratynowym prostowaniu włosów nie zaleca się: mycia włosów, a także moczenia ich w basenie i korzystania z sauny. Niewskazane jest również ich wiązanie i spinanie. Po trzech dniach można umyć włosy, jednakże trzeba uważać na to, żeby nie wypłukać keratyny. W tym celu najlepiej używać delikatnych szamponów dla dzieci lub szamponów przeznaczonych do mycia włosów po prostowaniu brazylijskim. Nie zaleca się używać produktów z silikonami oraz alkoholem. Odżywka po keratynowym prostowaniu włosów Ważnym elementem pielęgnacji włosów po keratynowym prostowaniu jest ich odżywianie. W tym celu najlepiej zaopatrzyć się w kosmetyki z keratyną. Należy przy tym uważać, żeby nie przesadzić z jej ilością – nadmiar tego białka może skutkować szybszym przetłuszczaniem się włosów. Dodatkowo raz w tygodniu można nakładać maskę do włosów przeznaczoną do włosów po brazylijskim prostowaniu. Olejowanie po keratynowym prostowaniu włosów Nie ma przeciwwskazań do tego, żeby olejować włosy po zabiegu keratynowego prostowania. Należy jednak uważać na drogeryjne oleje, które w swoim składzie, mogą zawierać: sole, alkohol, a nawet silikony. Najlepiej postawić na oleje naturalne, które są nierafinowane i tłoczone na zimno. Pomocne mogą być także oliwki dla dzieci.
Górskie wędrówki zimą – jak się przygotować i co ze sobą zabrać na trekking w zimie?
Wycieczka w góry zimą wymaga dłuższych i staranniejszych przygotowań niż zdobywanie szczytów górskich w okresie letnim. Osoba, która decyduje się na trekking w zimie, powinna wiedzieć, na co się pisze – ujemne temperatury, silny wiatr, duża wilgotność powietrza to czynniki, na które narażony jest każdy amator zimowych wędrówek górskich. Dlatego też przed takim wypadem należy zadbać o sprzęt, bagaż oraz nawigację GPS.
Wycieczka w góry zimą wymaga dłuższych i staranniejszych przygotowań niż zdobywanie szczytów górskich w okresie letnim. Osoba, która decyduje się na trekking w zimie, powinna wiedzieć, na co się pisze – ujemne temperatury, silny wiatr, duża wilgotność powietrza to czynniki, na które narażony jest każdy amator zimowych wędrówek górskich. Dlatego też przed takim wypadem należy zadbać o sprzęt, bagaż oraz nawigację GPS. Bezpośrednio przed wycieczką w góry należy sprawdzić prognozę pogody oraz zagrożenie lawinowe. W innym razie możemy się narazić na utratę zdrowia, a nawet życia. Dodatkowo warto pamiętać, że za granicą za akcję poszukiwawczą zapłacimy z własnej kieszeni. Jak ubrać się zimą w góry? Planowanie górskiej wycieczki powinno rozpocząć się od kompletowania stroju i sprzętu zimowego. Ich dobór uzależniony jest w głównej mierze od trasy, warunków pogodowych, typu pokrywy śnieżnej oraz czasu trwania wędrówki. Do podstawowych rzeczy należy zaliczyć: bieliznę przeciwpotną, w tym koszulkę z długim rękawem i legginsy, koszulę i spodnie z polaru, kurtkę i spodnie z materiałów nie przemakających, ciepłą czapkę zakrywającą uszy, rękawice dwuwarstwowe, okulary przeciwsłoneczne – „lodowce”, które chronią oczy przed ślepotą śnieżną, buty trekkingowe z ochraniaczami. Dodatkowo warto zabrać ze sobą sprzęt sportowy: kijki narciarskie, czekan i raki (przydają się one przy stromych wejściach) oraz rakiety śnieżne. Co zabrać ze sobą na trekking w zimie? Przed wyruszeniem w góry w zimie, należy zadbać również o bagaż i jego wyposażenie. Obowiązkowym elementem jest jedzenie i picie. Najlepiej zabrać ze sobą wysokokaloryczne przekąski (gorzką czekoladę, kanapki z warzywami, orzechy, kabanosy, gotowane jajka), wodę mineralną oraz herbatę w termosie. Należy unikać napojów gazowanych i przekąsek, które sprzyjają szybkiej utracie wody. Oprócz tego do plecaka warto włożyć nawigację GPS, która przyda się wówczas, gdy stracimy orientację w terenie. Dobrze jest mieć ze sobą również: krem z filtrem, pomadkę ochronną do ust, wodę utlenioną oraz tabletki przeciwbólowe.