Najlepszy makijaż i stylizacje dla szatynek
Makijaż i stylizacje powinny być dobrane nie tylko do koloru włosów, ale i karnacji i koloru oczu. Szatynki na co dzień najpiękniej wyglądają w naturalnych beżach. Czerwone usta – matowe na co dzień, intensywne na wyjątkowe okazje – doskonale podkreślają urodę szatynek.
Makijaż i stylizacje powinny być dobrane nie tylko do koloru włosów, ale i karnacji i koloru oczu. Szatynki na co dzień najpiękniej wyglądają w naturalnych beżach. Czerwone usta – matowe na co dzień, intensywne na wyjątkowe okazje – doskonale podkreślają urodę szatynek. Makijaż i odpowiednia stylizacja doskonale podkreślają kobiecą urodę, jeśli są odpowiednio dobrane. Trzeba je dopasować do owalu twarzy, karnacji, koloru oczu i włosów. Dobór podkładu i pudru Pierwszym, podstawowym krokiem jest odpowiedni dobór podkładu, nie tylko do rodzaju cery, ale i do karnacji. Zawsze sprawdzajmy kolor w naturalnym świetle, najlepiej na twarzy, w miejscu gdzie żuchwa łączy się z szyją. Jeśli mamy problem z wybraniem odcienia, zawsze wybierajmy jaśniejszy. Taka sama zasada obowiązuje w przypadku pudru, który może być odrobinę jaśniejszy od podkładu, natomiast nigdy ciemniejszy. Zbyt ciemny kolor podkładu i pudru postarza. Urodę szatynki doskonale podkreśla puder brązujący. Blade policzki nadają skórze zmęczony wygląd, dlatego zawsze warto podkreślić kości policzkowe. Kolor nie powinien być dużo ciemniejszy od koloru podkładu. Puder brązujący doskonale nadaje się też do neutralizacji zbyt wyrazistych rysów twarzy, zbyt szerokiego czoła, zbyt kanciastej żuchwy. Makijaż oczu Codzienny makijaż oczu najlepiej dopasować do odcienia włosów. Dla jasnobrązowych włosów najlepszy jest makijaż w jasnych odcieniach brązu i beżu, przy ciemniejszych włosach możemy zdecydować się na nieco mocniejsze kolory. Makijaż oczu koniecznie trzeba dobrać również do karnacji i koloru oczu. Posiadaczki jasnej karnacji powinny wybierać jasne brązy z domieszką różu i brzoskwini, które nadadzą twarzy promienny wygląd. Ciemny kolor oczu najlepiej podkreśla fiolet, a ciemna szarość, głęboki niebieski i ciemny zielony nadają spojrzeniu głębi. Do oczu niebieskich odpowiednie są delikatne róże, beże, a także ciemnoszara lub czarna kreska. Zieloną barwę oczu podkreśla czekoladowa, grafitowa lub bordowa kreska, złote i miedziane cienie do oczu. Szare oczy najlepiej komponują się z chłodnymi kolorami i odcieniami. Makijaż ust Usta szatynki najpiękniej wyglądają, gdy podkreślone są ciepłą barwą. Odpowiednie na wieczór są kolory wina, fiolety i intensywne czerwienie. Na co dzień świetnie sprawdza się matowa czerwień, ciepły róż lub zbliżony do naturalnego koloru ust błyszczyk. Ciemniejsze i ciepłe kolory szminek i błyszczyków najlepiej podkreślają urodę szatynki. Jeśli jednak decydujemy się na mocny makijaż ust, nie podkreślajmy przesadnie oczu. Odpowiednia fryzura Włosy brązowe są zwykle grubsze i silniejsze niż włosy blondynek. Szatynki najlepiej wyglądają w długich, kręconych lub pofalowanych włosach, zebranych z jednej strony. Natomiast gładko zaczesane włosy dodają elegancji i lekkości. Bardzo ważne jest dobranie fryzury do owalu i rysów twarzy. Cieniowanie i fale łagodzą wygląd twarzy, podobnie jak jaśniejsze pasemka. Jasne refleksy doskonale podkreślają piękno brązowych włosów. Jeśli masz gęste i cieniowane włosy, możesz je ufarbować na modny kolor. Zobacz, jak uzyskać ombre na blond włosach. Podoba ci się rudy kolor włosów? Wybierz odcień dla siebie! Czy wiesz, jaki wzrost osiągają kobiety? Zobacz, ile wynosi średni wzrost kobiecy w Polsce, Europie i na świecie.
Wszystko o okresie zasiłkowym: kiedy i komu przysługuje, ile trwa oraz jakie daje uprawnienia
Okres zasiłkowy to czas, w którym mamy prawo najpierw do wynagrodzenia chorobowego, następnie zaś do zasiłku chorobowego z ZUS. Trwa co do zasady 182 dni, natomiast w wyjątkowych przypadkach okres ten jest przedłużony do 270 dni – dzieje się tak w wypadku ciąży lub chorowania na gruźlicę.
Okres zasiłkowy to czas, w którym mamy prawo najpierw do wynagrodzenia chorobowego, następnie zaś do zasiłku chorobowego z ZUS. Trwa co do zasady 182 dni, natomiast w wyjątkowych przypadkach okres ten jest przedłużony do 270 dni – dzieje się tak w wypadku ciąży lub chorowania na gruźlicę. Okres zasiłkowy przypada na czas niezdolności do pracy. Jeśli okresy tej niezdolności dzieli przerwa, nawet jednego dnia, okres zasiłkowy liczy się od nowa. Istnieją jednak wyjątki od tej zasady. Okres zasiłkowy: co oznacza? Okres, w którym możemy otrzymywać zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy, to okres zasiłkowy. W okresie zasiłkowym pracownik ma prawo do pobierania zasiłku chorobowego, a również wynagrodzenia chorobowego, które przysługuje pracownikom przez pierwsze 33 dni niezdolności do pracy w danym roku kalendarzowym. Inaczej jest, gdy pracownik ukończył 50 rok życia – wówczas okres ten trwa 14 dni. Oznacza to, że w tym czasie środki wypłaca nam pracodawca. Po upływie 33 lub 14 dni – obowiązek ten przechodzi na ZUS. Okres zasiłkowy: jak długo możemy otrzymywać zasiłek chorobowy? Okres zasiłkowy trwa nie dłużej niż 182 dni. W tym czasie możemy pobierać zasiłek chorobowy. Inaczej jest w przypadku niezdolności do pracy spowodowanej gruźlicą lub ciążą – wówczas zasiłek chorobowy może być wypłacany przez 270 dni. W przypadku gdy np. ciąża wystąpi bezpośrednio po okresie niezdolności do pracy spowodowanej innymi przyczynami, to nie powstaje prawo do nowego zasiłku. Oba okresy zlicza się razem, tak iż nie mogą w sumie przekroczyć 270 dni. Natomiast jeżeli niezdolność do pracy z pozostałych powodów powstanie po okresie pobierania zasiłku przez okres ciąży lub chorowania na gruźlicę, wówczas powstaje prawo do pobierania zasiłku chorobowego przez kolejne 182 dni – okres zasiłkowy liczy się od nowa. Okres zasiłkowy: co się do niego wlicza? Obliczając długość okresu zasiłkowego zlicza się wszystkie poszczególne okresy, w których występowała niezdolność do pracy, bez względu na to, jaka przyczyna je spowodowała. Jeśli niezdolność do pracy spowodowana jest przez tę samą chorobę, a przerwa trwała do 60 dni – wówczas oba te okresy zlicza się jako jeden okres zasiłkowy. Jeśli zaś okresy niezdolności do pracy nie następują jeden po drugim i spowodowane są różnymi przyczynami – okres zasiłkowy nalicza się od nowa. Do okresu zasiłkowego wlicza się również niektóre okresy niezdolności do pracy, w których nie przysługuje prawo do wynagrodzenia chorobowego ani zasiłku chorobowego: przez 5 pierwszych dni niezdolności do pracy spowodowanej nadużyciem alkoholu, jeśli pracownik wykonywał pracę zarobkową w okresie niezdolności do pracy – przez ten okres, czas niezdolności do pracy spowodowanej popełnieniem przestępstwa lub wykroczenia. Okres zasiłkowy: jakie okresy nie podlegają wliczeniu? Do okresu zasiłkowego nie są wliczane okresy, w których powstała niezdolność do pracy, jeśli w tym czasie pracownik nie miał prawa do pobierania zasiłku chorobowego. Dzieje się tak, jeśli: pracownik pozostaje w okresie wyczekiwania na prawo do zasiłku chorobowego – jest to 30 dni w przypadku ubezpieczenia obowiązkowego, 90 dni – w przypadku ubezpieczenia dobrowolnego, pracownik przebywa na urlopie bezpłatnym, pracownik przebywa na urlopie wychowawczym, w okresie tymczasowego aresztowania lub pobytu w więzieniu, chyba że w tym czasie wykonuje pracę na podstawie skierowania do pracy. Okres zasiłkowy: co się dzieje, gdy go przekroczymy? Niezdolność do pracy w okresie zasiłkowym daje prawo do pobierania zasiłku chorobowego, natomiast po upływie tego okresu możemy się starać o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. Jeśli okres zasiłkowy zostanie przekroczony, powstanie jego nadpłata, podlegająca zwrotowi. Straciłeś pracę? Poznaj wysokość zasiłku dla bezrobotnych. Jaki zasiłek z ubezpieczenia socjalnego można uzyskać? Zobacz, komu przysługują zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego.
Pozew o alimenty na dziecko: jak przygotować?
Pozew o alimenty należy złożyć do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby zobowiązanej, czyli rodzica, od którego domagamy się alimentów lub ze względu na miejsce zamieszkania uprawnionego, czyli dziecka.
Pozew o alimenty należy złożyć do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby zobowiązanej, czyli rodzica, od którego domagamy się alimentów lub ze względu na miejsce zamieszkania uprawnionego, czyli dziecka. Składając pozew należy pamiętać o obowiązujących wymogach formalnych, czyli niezbędnych elementach tego dokumentu. Alimenty na dziecko: obowiązek alimentacyjny Obowiązek alimentacyjny, czyli obowiązek ponoszenia kosztów utrzymania dziecka, ciąży na rodzicach dziecka do czasu, gdy będzie ono w stanie samodzielnie się utrzymać. Może ustać z chwilą uzyskania przez dziecko pełnoletniości, jeśli decyduje się ono na pracę zarobkową, a może też trwać dłużej, jeśli dziecko kontynuuje kształcenie. Obowiązek alimentacyjny spoczywa na rodzicach dziecka, a więc osobach, które wpisane są jako rodzice w księgach stany cywilnego. Jego wysokość zależy od uznania sądu, a decyzja w tej sprawie powinna zawsze uwzględniać wiek dziecka, jego potrzeby, stan zdrowia, a także możliwości osoby zobowiązanej do opłacania alimentów. Obowiązek alimentacyjny przedawnia się z upływem trzech lat. Wynika z tego, że można domagać się zarówno alimentów, które będą wypłacane w przyszłości, jak i tych, które należały się w ciągu ostatnich trzech lat. Alimenty na dziecko: jak napisać pozew? Przygotowując pozew o alimenty trzeba pamiętać o wszystkich niezbędnych dla ważności tego dokumentu elementów. Są to: Wskazanie miejscowości i daty sporządzenia pozwu. Określenie sądu. Powód dokonuje wyboru pomiędzy sądem rejonowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania rodzica od którego domagamy się alimentów a sądem rejonowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania dziecka. Aby właściwie oznaczyć sąd, należy podać, o który sąd rejonowy chodzi, określić jego siedzibę, czyli miejscowość, w której się znajduje. Należy też wskazać wydział, do którego kierujemy pismo, czyli wydział rodzinny i nieletnich. Wskazanie powoda. Należy podać, kto domaga się alimentów. Zawsze będzie to dziecko, na rzecz którego alimenty mają być płacone. Rodzic jest przedstawicielem ustawowym tego dziecka, gdy z racji małoletniości nie może ono samo dochodzić swoich praw, i wnosi pozew w jego imieniu. Podać trzeba imię, nazwisko, adres i numer PESEL dziecka, oraz te same dane osoby reprezentującej dziecko, czyli rodzica sporządzającego pozew. Wskazanie pozwanego. Należy podać imię, nazwisko oraz adres zamieszkania osoby, od której domagamy się alimentów, a więc drugiego rodzica dziecka. Określenie wartości przedmiotu sporu, czyli wartości alimentów za jeden rok. Wskazanie wniosków. Konieczne jest podanie w piśmie czego się domagamy – a więc określonej kwoty alimentów, która będzie płatna miesięcznie. Należy też wskazać dzień, od którego mają one być płatne. Poza tym można zamieścić wniosek o powołanie świadków, wniosek o obciążenie kosztami sądowymi osoby pozwanej, a także o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadnienie wniosku. Konieczne jest wykazanie, że pozwany ma możliwości zarobkowe, aby opłacać alimenty. Należy też wskazać, że dziecko nie posiada własnego majątku, z którego mogłoby być utrzymywane. Trzeba pamiętać, aby każde stwierdzenie było potwierdzone odpowiednimi dowodami, czyli dokumentami lub zeznaniami świadków. Wymienienie załączników. Należy wskazać w wykazie załączników wszystkie dokumenty, jakie załączamy do pozwu. Podpis. Koniecznie trzeba pamiętać o własnoręcznym podpisaniu pozwu. Alimenty od dziadków to rzadkość, dlatego niewielu ludzi zdaje sobie sprawę z możliwości uzyskania takiego świadczenia. Przeczytaj: kiedy alimenty płacą dziadkowie. Obowiązek alimentacyjny ciąży na rodzicach do czasu, kiedy dziecko będzie w stanie samodzielnie się utrzymać. Wyjaśniamy, czy alimenty na dziecko są możliwe bez rozwodu. Prawa rodzicielskie a obowiązek alimentacyjny to dwie różne rzeczy. Przeczytaj: pozbawienie praw rodzicielskich a alimenty.
Domowe sposoby na przygotowanie pysznego, zdrowego soku z czarnej porzeczki
Sok z czarnej porzeczki ma dużo witaminy C, cenne antyoksydanty, a także jest bardzo smaczny. Można go przygotować również bez użycia sokownika. Owoce gotujemy lub tłoczymy sok na zimno.
Sok z czarnej porzeczki ma dużo witaminy C, cenne antyoksydanty, a także jest bardzo smaczny. Można go przygotować również bez użycia sokownika. Owoce gotujemy lub tłoczymy sok na zimno. Przygotowanie pysznego, zdrowego soku z czarnej porzeczki nie należy do skomplikowanych. Wystarczą porzeczki i cukier, nie potrzeba nawet sokownika. Sok z czarnej porzeczki – źródło zdrowia Czarne porzeczki i sok z tych pysznych owoców zawierają bardzo dużo witaminy C i cenne antyoksydanty, dzięki czemu wspomagają usuwanie szkodliwych związków z organizmu. W medycynie ludowej stosowane są w leczeniu infekcji górnych dróg oddechowych, artretyzmu i reumatyzmu. Hamują rozwój miażdżycy naczyń krwionośnych i stabilizują ciśnienie tętnicze. Sok z czarnej porzeczki – przepis podstawowy Potrzebne są: odpowiedniej wielkości garnek, duże sito, butelki lub słoiki. Składniki (na ok. 1,5 l soku): 1 kg czarnych porzeczek, 0,5 – 1 kg cukru (według uznania), woda. Czas przygotowania: łącznie ok. 50 min. + czas odstawienia i ew. na pasteryzację (ok. 30 min.) Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: opłukane porzeczki zalewamy wodą, tak aby były przykryte, po zagotowaniu pozostawiamy na palniku na co najmniej 15-20 minut, odstawiamy na 12-24 godziny, przecedzamy przez sitko (z pozostałości można zrobić pyszny dżem), zlewamy do wyparzonych butelek lub słoików i odwracamy je do góry dnem do czasu aż ostygną, ewentualnie pasteryzujemy przez 15 minut. Sok z czarnej porzeczki z liśćmi wiśniowymi Liście wiśni dodają sokowi ostrego, przyjemnego posmaku i aromatu. Sok wykonujemy jak w przepisie podstawowym, z tym jedynie, że do gotujących się porzeczek dodajemy ok. 100 liści wiśni na 1 l porzeczek. Sok z czarnej porzeczki bez cukru Potrzebne są: maszynka do mięsa lub blender, emaliowany lub szklany garnek, duże sito, butelki lub słoiki. Składniki (na ok. 1,5 l soku): 3 kg czarnej porzeczki, 350 ml wody. Czas przygotowania: ok. 1,5 h + czas na wystygnięcie Stopień trudności: średni Sposób przygotowania: kilkukrotnie przepłukane porzeczki mielimy w maszynce do mięsa lub blenderem, przelewamy pulpę do garnka, zalewamy wodą i pod przykryciem podgrzewamy do 70⁰C, temperaturę utrzymujemy około 20 minut, mieszamy od czasu do czasu, studzimy i po około 3 godzinach przelewamy na sito, sok podgrzewamy do temperatury 95⁰C, przelewamy do słoików lub butelek do ostygnięcia, ewentualnie przykrywając je ściereczką, aby sok wolniej uwalniał ciepło. Sok z czarnej porzeczki tłoczony na zimno Potrzebne są: maszynka do mięsa lub ewentualnie blender, gaza, duże sito, garnek do pasteryzacji. Składniki (na ok. 1,5 l soku): 1 kg czarnej porzeczki, ok. 1 l kg cukru (według uznania). Czas przygotowania: ok. 30 min. + czas na pasteryzację (ok. 30 min.) Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: owoce mielimy lub dokładnie blendujemy, zlewamy przez sitko otrzymany sok, a miazgę owocową zawijamy w gazę i wyciskamy resztę soku, do soku dodajemy cukier i mieszamy do jego rozpuszczenia, przelewamy do butelek lub słoików, zakręcamy i pasteryzujemy około 15 minut. Smacznego! Farfalline lub anelli dodasz do zupy a z cannelloni zrobisz zapiekankę. Poznaj rodzaje makaronów i ich zastosowanie. Szukasz pomysłu na aromatyczne danie z suszonych grzybów? Sprawdź nasz przepis na zupę borowikową. Masło ghee ma mniejszą zawartość cholesterolu. Dowiedz się, jakie ma właściwości i zastosowanie masło klarowane.
Moczówka prosta, czyli moczówka podwzgórzowo-przysadkowa, jest rzadką chorobą. Wynika z niedoboru hormonu o nazwie wazopresyna. Chory oddaje duże ilości rozrzedzonego moczu, a także towarzyszy mu trudne do zaspokojenia pragnienie.
Moczówka prosta, czyli moczówka podwzgórzowo-przysadkowa, jest rzadką chorobą. Wynika z niedoboru hormonu o nazwie wazopresyna. Chory oddaje duże ilości rozrzedzonego moczu, a także towarzyszy mu trudne do zaspokojenia pragnienie. Zdrowy człowiek wydala z siebie dziennie od 1,5 do 2,5 litra płynów. Osoba chora na moczówkę prostą wydala nawet 15-20 litrów, również poprzez moczenie nocne. Przyczyny moczówki prostej Przyczyną choroby zwanej moczówką prostą jest niedobór hormonu – wazopresyny, odpowiedzialnego za zagęszczanie moczu. Może wynikać też z niewrażliwości cewek moczowych na ten hormon. Organizm chorego nie radzi sobie z regulacją poziomu płynów w organizmie. Choroba ta może wystąpić także w czasie ciąży – enzym produkowany przez łożysko niszczy wazopresynę, zaburza się więc gospodarka płynami. Ten rodzaj moczówki zwykle ustępuje po porodzie. Przyczyną, oprócz ciąży, może być uraz głowy, któremu towarzyszy uszkodzenie podwzgórza i przysadki mózgowej. Mogą ją spowodować także guzy występujące w tych okolicach mózgu, zapalenia mózgu lub opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie wewnątrzczaszkowe lub wystąpienie tętniaka wewnątrzczaszkowego. Przyczyna może tkwić także w chorobach nerek. Objawy moczówki prostej Choremu na moczówkę prostą towarzyszy nieustanne uczucie pragnienia, które trudno zaspokoić. Musi więc wypijać dziennie zwiększone ilości płynów. Ograniczenie ilości wypijanych płynów nie skutkuje jednak zmniejszeniem ilości oddawanego moczu. Jeśli więc ilość płynów dostarczanych do organizmu nie jest wystarczająca, chory zaczyna doznawać objawów odwodnienia organizmu, czyli stanu niebezpiecznego dla życia człowieka. Odwodnienie może prowadzić również do zaburzeń świadomości. Osoba cierpiąca na moczówkę prostą miewa również problemy z moczeniem nocnym. Zmęczenie wynikające z częstego oddawania moczu i wielokrotnego przebudzania się w celu zaspokojenia pragnienia wpływa na ogólne zmęczenie organizmu. Inne objawy moczówki prostej to suchość dłoni i zaparcia. Leczenie moczówki prostej Nie są znane żadne sposoby na zapobieganie tej chorobie. W razie wystąpienia niepokojących objawów wykonuje się test odwodnieniowy, w którym bada się zdolność do zagęszczania moczu oraz określa się szybkość utraty masy ciała przy odwodnieniu. Test ten musi być wykonywany pod ścisłym nadzorem lekarza. Chorym zaleca się codzienne ważenie i systematyczne zapisywanie masy ciała. Nie jest konieczne ograniczanie aktywności fizycznej ani stosowanie szczególnej diety, należy jednak spożywać odpowiednią do potrzeb organizmu ilość płynów. Wskazane jest noszenie bransoletki z informacją o występowaniu choroby i przyjmowanych lekach. Leczenie farmakologiczne polega na podawaniu choremu syntetycznej wazopresyny. Występuje ona w postaci proszku donosowego, kropli lub iniekcji. Jest stosowane w chorobach układu moczowego. Dowiedz się, na czym polega badanie zdolności zagęszczenia moczu. Objawiają się m.in. problemami ze strony układu moczowego. Poznaj 5 najczęstszych infekcji intymnych u mężczyzn.
Przyczyny i objawy niskiego poziomu hemoglobiny we krwi
Objawy niskiej hemoglobiny we krwi to anemia, senność, zaburzenia koncentracji, omdlenia. Przyczynami mogą być niedobory żelaza, witaminy B12 lub kwasu foliowego, ale także różnorakie zakażenia organizmu, oraz choroby nerek i nowotwory.
Objawy niskiej hemoglobiny we krwi to anemia, senność, zaburzenia koncentracji, omdlenia. Przyczynami mogą być niedobory żelaza, witaminy B12 lub kwasu foliowego, ale także różnorakie zakażenia organizmu, oraz choroby nerek i nowotwory. Hemoglobina jest białkiem, ważnym składnikiem czerwonych krwinek. Jest bogata w żelazo, a jej zadaniem jest dystrybucja tlenu do tkanek i narządów organizmu ludzkiego. Niski poziom hemoglobiny we krwi: objawy Osoba, u której występuje niedobór hemoglobiny we krwi, zwykle jest nienaturalnie blada, senna i chronicznie zmęczona. Często występują problemy z refleksem i koncentracją. Osoby z niedoborem hemoglobiny często mają też problemy z niskim apetytem. Ich skóra jest szorstka, a w kącikach ust pojawiają się zajady. Objawem tego niedoboru są również silne bóle głowy, pieczenie w jamie ustnej i przełyku, łamliwość włosów i paznokci, ból i pieczenie języka, a także zanik brodawek. Pojawia się niskie ciśnienie krwi, tachykardia, bóle zamostkowe. Często mamy do czynienia z wymiotami, nudnościami, ciemnym stolcem, biegunkami i bólami brzucha, dusznościami, a nawet omdleniami. Niski poziom hemoglobiny we krwi: przyczyny Niedobór hemoglobiny może sugerować występowanie poważnych schorzeń, jak niedokrwistość czy białaczka, dlatego konieczne jest poddanie się serii badań. Niedokrwistość, czyli anemia, jest skutkiem niedoboru żelaza w organizmie człowieka. Może wynikać również z niedoboru witaminy B12 lub kwasu foliowego. Przyczynami lekkiej niedokrwistości u kobiet mogą być obfite i częste miesiączki oraz w ciąża. Wpływ może mieć także dobrowolne oddawanie krwi. Niedobór żelaza i hemoglobiny może wskazywać na zaawansowaną przewlekłą chorobę nerek, niedokrwistość w przebiegu zakażeń bakteryjnych, grzybiczych i pasożytniczych. Występuje też u osób z chorobami autoimmunologicznymi i nowotworami złośliwymi. Przyczyną może być także nieprawidłowa budowa erytrocytów lub niedobór niektórych enzymów. Niedobór hemoglobiny może wskazywać również na nieprawidłowe funkcjonowanie szpiku kostnego. Należy poprosić lekarza o wykonanie markerów nowotworowych i innych sposobów diagnozowania raka szpiku. Niski poziom hemoglobiny we krwi: leczenie Niedobór hemoglobiny we krwi uzupełnia się samoistnie po usunięciu głównej przyczyny, która go powodowała. Jeśli przyczyną jest kuracja antyrakowa, po zakończeniu chemio- lub radioterapii poziom hemoglobiny powinien sam się uregulować. Również w przypadku krwotoków należy poczekać, aż organizm sam ureguluje jej poziom. Leczenie zachowawcze polega na jedzeniu posiłków zawierających żelazo, kwas foliowy i witaminę B12. Jest to mięso, głównie wołowe, orzechy, suszone morele i rodzynki, szpinak, pietruszka, jaja, ryby, rośliny strączkowe, wszystkie rodzaje warzyw i owoców. W celu zapobiegania niedoborom warto zdrowo się odżywiać, a także unikać kontaktu z produktami naftowymi, substancjami toksycznymi, chemikaliami i środkami owadobójczymi. Niedobór żelaza jest jednym z powodów obniżenia poziomu hemoglobiny. Poznaj przyczyny, objawy i leczenie niedoboru żelaza. Czujesz się ciągle zmęczona? Sprawdź, czy powinnaś zbadać MCHC, czyli średnie stężenie hemoglobiny w erytrocytach.
Jak sobie radzić z moczeniem nocnym u dorosłych?
Moczenie nocne u dorosłych znacznie obniża jakość życia chorych. Powody tej dolegliwości mogą być różne, najczęściej podłoże schorzenia jest wieloczynnikowe. Pomocne jest zarówno leczenie farmakologiczne, jak i zmiana trybu życia i wsparcie psychologiczne.
Moczenie nocne u dorosłych znacznie obniża jakość życia chorych. Powody tej dolegliwości mogą być różne, najczęściej podłoże schorzenia jest wieloczynnikowe. Pomocne jest zarówno leczenie farmakologiczne, jak i zmiana trybu życia i wsparcie psychologiczne. Moczenie nocne to niezależne od woli oddawanie moczu w trakcie snu u tych, którzy osiągnęli już zdolność świadomego kontrolowania tej czynności. Pełna kontrola nad czynnościami pęcherza moczowego osiągana jest w wieku 5 lat. Jakie są przyczyny moczenia nocnego u dorosłych? Istnieje wiele możliwych przyczyn moczenia nocnego u dorosłych. Może świadczyć o zaburzeniach czynności pęcherza moczowego, zakażeniach dróg moczowych, sromu lub pochwy, cukrzycy, chorobach nerek, chorób układu nerwowego, napadów padaczkowych. Wpływ na występowanie moczenia nocnego ma także genetyka – jeśli rodzice mieli problem moczenia nocnego, to istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że problem będzie również dotyczył ich dzieci. Przyczyną może być także głęboki sen, podczas którego nie odczuwa się potrzeby oddawania moczu. Wpływ na tę dolegliwość mogą mieć również czynniki psychogenne. Jak leczyć moczenie nocne u dorosłych? Przy wystąpieniu moczenia nocnego należy udać się na konsultację do lekarza rodzinnego, który wykryje źródło problemu i pacjenta na badania specjalistyczne. Gdy występuje ten problem, warto zmierzyć poziom cukru, kreatyniny, elektrolitów we krwi, wykonać ogólne badanie moczu z posiewem i USG jamy brzusznej. Lekarz pierwszego kontaktu zwykle skieruje pacjenta do poradni urologicznej. Metoda leczenia zależna jest od przyczyny moczenia nocnego. Aby samodzielnie zminimalizować ryzyko moczenia nocnego, warto zmienić styl życia – unikać picia dużej ilości płynów przed snem, a także odstawić napoje słodkie, gazowane oraz zawierające kofeinę. Chory powinien dbać o regularne opróżnianie pęcherza moczowego i o to, aby noc zaczynać z pustym pęcherzem. Ważne jest zapewnienie odpowiedniej higieny – częste podmywanie się, ewentualnie korzystanie z pieluchomajtek lub specjalistycznych podpasek. Pomocne w leczeniu moczenia nocnego może okazać się również ćwiczenie mięśni brzucha oraz mięśni Kegla, stosowane przy nietrzymaniu moczu. Ćwiczenia polegają na zatrzymaniu strumienia moczu i rozluźnienie po kilku sekundach. Inne ćwiczenie polega na wprowadzeniu palca do pochwy na głębokość kilku centymetrów i obkurczeniu mięśni, jakby chciało się zgnieść palec. Pomocne mogą okazać się wszelkie ćwiczenia wzmacniające mięśnie krocza. To zioło pomoże w dolegliwościach układu moczowego. Poznaj właściwości lecznicze i zastosowanie pokrzywy. Dokuczają Ci objawy ze strony układu moczowego? Dowiedz się, jakie są przyczyny odmiedniczkowego zapalenia nerek.
Kolorowe shoty – 5 pomysłów na urozmaicenie imprezy
Aby urozmaicić shoty, wystarczy wódkę zamienić na inny mocny alkohol lub wymieszać ją z kolorowymi sokami i syropami. Warstwowe kolorowe shoty wymagają nieco więcej wprawy.
Aby urozmaicić shoty, wystarczy wódkę zamienić na inny mocny alkohol lub wymieszać ją z kolorowymi sokami i syropami. Warstwowe kolorowe shoty wymagają nieco więcej wprawy. Jednokolorowe shoty wykonujemy, mieszając wszystkie składniki w shakerze. Aby przygotować warstwowe shoty, wlewamy kolejne składniki delikatnie, po ściance kieliszka, lub z użyciem łyżeczki. Kamikaze Kamikaze to jeden z najbardziej popularnych shotów. Przygotowujemy go z użyciem wódki, Blue Curacao i soku z cytryny. Można jednak użyć innych rodzajów wódki i różnych likierów, aby otrzymać różne kolory shotów. Przygotowujemy je jednakowo – wlewamy do shakera, wstrząsamy i przelewamy do kieliszków. Blue Kamikaze: 40 ml wódki, 40 ml Blue Curacao i 40 ml soku z cytryny. Ciemnozielone Kamikaze: 40 ml czarnej wódki, 40 ml Blue Curacao i 40 ml soku z cytryny. Zielone Kamikaze: 40 ml wódki, 40 ml likieru miętowego, 40 ml soku z cytryny. Żółte Kamikaze: 40 ml wódki, 40 ml wódki o smaku marakuja lub innej żółtej, 40 ml soku z cytryny. Czerwone kamikaze: 40 ml wódki, 40 ml wódki o smaku arbuza lub innej czerwonej, 40 ml soku z cytryny. Wściekły pies Aby wykonać „Wściekłego psa”, do kieliszka wlewamy delikatnie: 20 ml soku malinowego, następnie 30 ml wódki, na koniec 5 kropel sosu tabasco. W celu otrzymania różnych kolorów tego shota możemy użyć innych, kolorowych syropów – z czarnej porzeczki, blue curacao, pomarańczowego, imbirowego, miętowego itd. Morska bryza Do przygotowania shota „Morska bryza” potrzebujemy 4 rodzajów alkoholu, które wlewamy do kieliszków kolejno: 10 ml likieru Blue Curacao, 10 ml Romana Sambuca, 10 ml Bailey’s Irish Cream, 2-6 kropli grenadyny. Niebieska wróżka Niebieska wróżka to kolorowy, niebiesko-żółty shot, który wykonujemy wlewając do kieliszków kolejno: 10 ml soku pomarańczowego, 10 ml Blue Curacao, 10 ml absyntu. Blue Curacao wlewamy bardzo delikatnie, aby jak najmniej zmieszało się z sokiem. Rainbow Shots – tęczowe shoty Przygotowanie tęczowych shotów nie jest najłatwiejsze, ale każdy może nauczyć się tej sztuczki. Polega ona na tym, że choć wlewamy składniki do jednego shakera, to wlewając je do kieliszków otrzymujemy różne kolory shotów – od jasnoniebieskiego, poprzez żółty i pomarańczowy, po czerwony. Wynika to z tego, że każdy z użytych alkoholi ma inną gęstość. Aby przygotować tęczowe shoty, do barmańskiego shakera wlewamy najpierw 20 ml grenadyny. Dokładamy kostki lodu – tak, aby dochodziły do połowy shakera. Następnie delikatnie, po jednej łyżeczce dolewamy najpierw 80 ml Sweet & Sour, następnie 30 ml soku pomarańczowego, po czym 50 ml wódki. Na koniec, również bardzo delikatnie, wlewamy z pewnej wysokości 20 ml Blue Curacao. Następnie przykrywamy shaker, i tu następuje decydujący moment – jednym ruchem przelewamy zawartość shakera do kieliszków. Ważne, aby zrobić to sprawnie, i dość szybko, aby alkohole nie zdążyły się całkowicie wymieszać. Alkohol może utrudnić zauważenie hipoglikemii, ale stosując się do zaleceń lekarza, można okazjonalnie sobie na niego pozwolić. Czy osoby z cukrzycą mogą pić alkohol? Już 5 jednostek alkoholu tygodniowo redukuje liczbę plemników i ich zdolność do zapłodnienia. Jak alkohol wpływa na jakość plemników? Alkohol pity na przeziębienie rozgrzewa i rozluźnia, dzięki czemu na krótko poczujemy się lepiej. Alkohol na przeziębienie: pomaga czy szkodzi?
Grypa żołądkowa, czyli jelitówka – jak się objawia i jak ją leczyć?
Grypa żołądkowa, zwana inaczej jelitówką, to bardzo nieprzyjemna choroba, często mylona z zatruciem pokarmowym. Nie ma skutecznego leku przeciwwirusowego, można jednak łagodzić objawy grypy żołądkowej.
Grypa żołądkowa, zwana inaczej jelitówką, to bardzo nieprzyjemna choroba, często mylona z zatruciem pokarmowym. Nie ma skutecznego leku przeciwwirusowego, można jednak łagodzić objawy grypy żołądkowej. Jelitówka to choroba wirusowa, przenoszona drogą kropelkową, dlatego ważne jest odizolowanie chorego. Zarazić się możemy również poprzez brak higieny lub picie wody nieprzeznaczonej do spożycia. Grypa żołądkowa: objawy Pierwsze objawy grypy żołądkowe wyglądają niewinnie, stąd trudności w diagnozowaniu tej choroby – często mylona jest z zatruciem pokarmowym. Tymczasem jelitówka jest chorobą wywoływaną przez wirusy. Objawy, po których możemy rozpoznać grypę żołądkową, to: gorączka, ostra, przewlekła i wodnista biegunka. Jej ataki występują nawet kilkanaście razy na dobę, bóle brzucha, towarzyszące biegunce, wymioty, występujące nawet kilkanaście razy dziennie, nudności, ogólne zmęczenie organizmu, złe samopoczucie, brak apetytu. Grypa żołądkowa: leczenie Nie wynaleziono dotychczas skutecznego leczenia przeciwwirusowego na grypę żołądkową. Podstawą podczas samodzielnego leczenia tej choroby w domu jest regularne uzupełnianie płynów i elektrolitów, mające przeciwdziałać odwodnieniu organizmu na skutek częstych wymiotów i biegunki. Preparaty z elektrolitami można kupić w aptece. Wskazane jest też zażywanie probiotyków, które uzupełnią straty naszej flory bakteryjnej w jelitach. Należy pić dużo wody mineralnej, koniecznie niegazowanej, ewentualnie przegotowanej wody. Picie soków lub mleka może nasilić biegunkę. Jeśli chorobie towarzyszy gorączka, wskazane jest przyjmowanie leków przeciwgorączkowych. Można zażywać również preparaty przeciwdziałające biegunce, dostępne na receptę lub bez niej. Pokarmami dozwolonymi w trakcie kuracji są suchary, suche pieczywo, chrupki kukurydziane, ugotowany ryż, ugotowana marchew lub ugotowane ziemniaki. Po ustaniu objawów należy stopniowo rozszerzać dietę – zbyt szybki powrót do zwykłego odżywiania może prowadzić do nawrotu choroby. Aby w pełni przywrócić prawidłowe funkcjonowanie przewodu pokarmowego, należy stosować preparaty uzupełniające ubytki we florze jelitowej przez około dwa tygodnie. Grypa żołądkowa ma objawy podobne do zatrucia pokarmowego. Objawy i diagnozowanie grypy żołądkowej. Salmonelloza to choroba wywołana przez bakterię salmonelli. Zatrucie pokarmowe wywołane przez salmonellę. Lewatywę możesz samodzielnie zrobić w domu. Wykonanie lewatywy w domu krok po kroku.
6 łatwych drinków z rumem na domową imprezę – Cuba Libre, Daiquiri, Pina Colada, Mohito, Banana Cow i Long Island Iced T
Przygotowanie klasycznych drinków z rumem, czyli Cuba Libre czy Pina Colady, wymaga naprawdę niewiele wysiłku, a drinki są po prostu pyszne. Wielbiciele słodkości pokochają drink Banana Cow, natomiast na upalne, letnie dni najlepiej pasuje Mojito lub Long Island Iced Tea.
Przygotowanie klasycznych drinków z rumem, czyli Cuba Libre czy Pina Colady, wymaga naprawdę niewiele wysiłku, a drinki są po prostu pyszne. Wielbiciele słodkości pokochają drink Banana Cow, natomiast na upalne, letnie dni najlepiej pasuje Mojito lub Long Island Iced Tea. Drinki z rumem, choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się bardziej skomplikowane w wykonaniu od tych na bazie wódki, wcale nie należą do trudnych. Istnieje sporo bardzo prostych przepisów, które warto wykorzystać na domowej imprezie w gronie znajomych. Cuba Libre Cuba Libre to jeden z najbardziej klasycznych drinków z użyciem rumu, a zarazem jeden z najprostszych. Jego przygotowanie nie wymaga shakera. Do jego sporządzenia potrzebujemy 50 ml białego rumu, 100 ml coca-coli, limonkę i lód. Limonkę kroimy w plasterki lub wyciskamy z nich sok i dodajemy do drinka. Ewentualnie można zastąpić ją cytryną. Daiquiri Daiguiri to również klasyczny, bardzo łatwy w wykonaniu drink. Wystarczy wymieszać – najlepiej w shakerze – 30 ml białego lub złotego rumu, 20 ml soku z limonki i 10 ml syropu cukrowego. Syrop cukrowy można zastąpić łyżeczką lub dwoma cukru – białego lub lepiej brązowego. Do tego oczywiście lód – i pyszny drink gotowy. Podajemy go w kieliszku koktajlowym. Pina Colada Pina Colada to oficjalny drink Międzynarodowego Stowarzyszenia Barmanów (IBA). Do jego sporządzenia potrzebujemy 30 ml białego rumu, taką samą ilość mleczka kokosowego, 90 ml soku ananasowego, 3 cząstki ananasa – najlepiej świeżego, i kilka kostek pokruszonego lodu. Wszystko miksujemy w blenderze przez około 10 sekund. Tego drinka dekorujemy plasterkiem ananasa. Mojito Na orzeźwiające mojito składa się 50 ml białego rumu, sok z połowy limonki, 4-5 listków świeżej mięty, 2 łyżeczki cukru z trzciny cukrowej lub 10 ml syropu cukrowego, woda gazowana i kruszony lód. Dodatkowo można dodać odrobinę soku z cytryny. Sok z owoców, listki limonki i cukier lub syrop cukrowy rozgniatamy w wysokiej szklance. Zasypujemy kruszonym lodem, wlewamy rum. Dopełniamy wodą mineralną. Do dekoracji potrzebujemy paru listków mięty i cząstki limonki. Banana Cow Banana Cow to drink idealny dla wielbicieli słodkości. 60 ml ciemnego rumu, 30 ml syropu cukrowego (ewentualnie cukier, najlepiej trzcinowy – 3-5 łyżeczek), 100 ml mleka i połowę drobno pokrojonego banana miksujemy przez chwilę w blenderze. Można dodać odrobinę soku z cytryny lub limonki. Long Island Ice Tea Long Island Ice Tea to pyszny, orzeźwiający drink przygotowujemy z 15 ml wódki, 15 ml rumu – może być biały, 15 ml ginu, 15 ml tequili, 15 ml likieru pomarańczowego 20-25 ml soku z cytryny, z limonki lub mieszanego i coli. Wszystkie składniki z wyjątkiem coca-coli mieszamy w shakerze z dodatkiem 6-7 kostek lodu. Wlewamy do wysokiej szklanki i dopełniamy coca-colą. Metaxa, to wino poddawane destylacji (czyli brandy) z dodatkiem ziół. Dowiedz się jak przygotowaćdrink metaxa, z czym i jak pić. Masz ochotę na przepyszny napój z sokiem pomarańczowym, wiórkami kokosowymi i mlekiem? Wypróbuj przepis na drink malibu. Old Fashioned, Negroni, Sazerac to nazwy popularnych drinków. Sprawdź nasze 3 przepisy na najlepsze drinki. Tequila to bardzo ostry alkohol, dlatego pije się go w specyficzny sposób – z cytryną lub limonką i solą. Jak pić tequilę w inny sposób?
Tequila Sunrise, Margarita, Pinequila, Texas Tea i Long Island Iced Tea, czyli najlepsze drinki z tequilą
Tequilę tradycyjnie pije się postaci shota, z użyciem cytryny lub limonki, aby zneutralizować jej niezwykle ostry aromat. Można jednak pić tequilę w postaci drinków – jej dodatek zawsze dodaje napojowi charakteru.
Tequilę tradycyjnie pije się postaci shota, z użyciem cytryny lub limonki, aby zneutralizować jej niezwykle ostry aromat. Można jednak pić tequilę w postaci drinków – jej dodatek zawsze dodaje napojowi charakteru. Tradycyjnie tequilę pije się najpierw liżąc sól, którą posypuje się zwilżone sokiem z cytryny lub limonki miejsce dłoni, gdzie kciuk łączy się z palcem wskazującym, a po wypiciu shota szybko przegryza się cytryną lub limonką. Tequila Sunrise Tequila Sunrise to jeden z najpopularniejszych drinków z użyciem tequili. Najpierw napełniamy szklankę kostkami lodu, a następnie wlewamy: 40 ml tequili, 120 ml soku pomarańczowego. Całość mieszamy, a następnie dolewamy odrobinę grenadyny (ok. 15 ml). Ozdabiamy plasterkiem pomarańczy, podajemy w wysokiej szklance. Margarita Margarita to jeden z najbardziej klasycznych drinków, podawany niemal w każdym barze. Aby go przyrządzić, potrzebne są: 30 ml tequili, 14 ml cointreau, 30 ml soku z limonki, sól. Margaritę podajemy w kieliszku koktajlowym. Jego brzeg zwilżamy świeżym kawałkiem limonki lub białkiem z jajka, następnie kieliszek zanurzamy w soli wysypanej na podstawkę, tak, aby sól pozostała na krawędzi. Składniki mieszamy w shakerze, a następnie przecedzamy do kieliszka. Można udekorować kawałkiem limonki. Pinequila Aby przygotować Pinequilę potrzebujemy: 60 ml tequili silver, 60 ml soku ananasowego, 20 ml soku z limonki. Składniki wlewamy kolejno na kruszony lód, do niskiej szklanki. Mieszamy łyżeczką. Dekorujemy cząstką limonki, ananasa lub listkami ananasa. Texas Tea Do przygotowania Texas Tea potrzebujemy: 15 ml rumu, 15 ml tequili, 15 ml cointreau, sok z jednej cytryny, sok z jednej limonki, 1 łyżeczkę cukru, 15 ml wódki, coca-coli. Wszystkie składniki poza coca-colą umieszczamy w shakerze wraz z kostkami lodu, energicznie mieszamy. Następnie przelewamy do szklanki i dopełniamy zimną coca-colą. Dobrze zmieszane składniki powinny utworzyć na wierzchu piankę. Ozdabiamy drinka skórką z pomarańczy lub kawałkiem limonki. Long Island Iced Tea Long Island Iced Tea to kolejny bardzo popularny, orzeźwiający drink. Do jego przygotowania potrzebne są: 15 ml tequili, 15 ml wódki, 15 ml ginu, 15 ml rumu, 15 ml likieru pomarańczowego, 15 ml świeżego soku z limonki, 20-25 soku z cytryny, limonki lub mieszanego, coca-cola. Wszystkie składniki poza coca-colą mieszamy w shakerze. Przelewamy do wysokiej szklanki wypełnionej lodem, a następnie dopełniamy coca-colą. Dekorujemy kawałkiem limonki. Nie rozcieńczoną metaxę pije się w niskich szklankach z grubym dnem. Dowiedz się jak przyrządzićdrink metaxa z czym i jak pić. Uwielbiasz pomarańcze, kokosowe nuty i mleczny aksamitny posmak? Sprawdź nasz przepis na drink malibu w trzech wariantach. Drinki z rumem są wbrew pozorom bardzo łatwe w przygotowaniu. Najbardziej klasyczne to Cuba Libre, Pina Colada i Daiquiri. Sprawdź co potrzebujesz do ich zrobienia!
Objawy i diagnozowanie grypy żołądkowej, czyli jelitówki
Grypa żołądkowa, zwana inaczej jelitówką, objawia się uporczywą biegunką wymiotami, gorączką i osłabieniem organizmu. Objawy możemy leczyć samodzielnie, stosując leki bez recepty. Nie odkryto dotychczas skutecznego leku antywirusowego na tę chorobę. Jelitówka jest szczególnie groźna dla małych dzieci.
Grypa żołądkowa, zwana inaczej jelitówką, objawia się uporczywą biegunką wymiotami, gorączką i osłabieniem organizmu. Objawy możemy leczyć samodzielnie, stosując leki bez recepty. Nie odkryto dotychczas skutecznego leku antywirusowego na tę chorobę. Jelitówka jest szczególnie groźna dla małych dzieci. Grypa żołądkowa: jak można się zarazić? Grypa żołądkowa jest chorobą wirusową, przenoszoną drogą kropelkową – łatwo można się nią zarazić od innego chorego, dlatego tak ważne jest szybkie zdiagnozowanie jelitówki i odizolowanie pacjenta. Ryzyko zachorowania wzmaga także brak odpowiedniej higieny osobistej, brak regularnej dezynfekcji urządzeń sanitarnych, przebywanie w brudnych, nieprzewietrzonych pomieszczeniach. Należy także wystrzegać się picia wody nieprzeznaczonej do spożycia. Profilaktyka nie uchroni nas jednak w stu procentach przed zachorowaniem. Grypa żołądkowa: objawy Objawy jelitówki to: gorączka, uporczywa, wodnista biegunka, której ataki występują nawet kilkanaście razy na dobę, częste wymioty, nawet kilkanaście razy na dobę, nudności, bóle brzucha, dreszcze, osłabienie organizmu i złe samopoczucie, brak apetytu. Grypa żołądkowa: diagnoza Grypa żołądkowa w początkowym stadium przypomina przeziębienie – objawia się nasilonym przemęczeniem organizmu, dreszczami, gorączką. Przeciętnie po trzech dniach od wystąpienia tych objawów zaczyna się biegunka, wymioty i bóle brzucha. Gorączka może dojść nawet do 40⁰C. Gorączka nie zawsze jednak występuje, a wtedy grypa żołądkowa może być pomylona z zatruciem pokarmowym. Aby prawidłowo zdiagnozować grypę żołądkową, najlepiej udać się do lekarza – o ile jest to możliwe. Lekarz powinien zlecić badanie krwi i kału, aby wykluczyć występowanie pasożytów. Co prawda nie istnieją skuteczne leki antywirusowe zwalczające grypę żołądkową, lekarz może jednak przepisać środki przeciwgorączkowe, powstrzymujące biegunkę oraz preparaty probiotyczne. Jelitówka jest bardzo zaraźliwa i szczególnie groźna dla małych dzieci, dlatego tak ważne jest prawidłowe zdiagnozowanie tej choroby i w razie jej wystąpienia – unikanie kontaktu ze zdrowymi osobami. Z tego powodu warto wybrać się do lekarza zarówno z objawami grypy, jak i zatrucia pokarmowego. Salmonelloza to choroba wywołana przez bakterię salmonelli. Zatrucie pokarmowe wywołane przez salmonellę. Lewatywę możesz samodzielnie zrobić w domu. Wykonanie lewatywy w domu krok po kroku. Grypa żołądkowa, czyli jelitówka – jak się objawia i jak ją leczyć?
Jak obliczyć wymiar podatku należnego i podatku naliczonego?
Podatek należny i podatek naliczony to często mylone pojęcia. Oblicza się je na różnej podstawie – podatek należny wynika z przychodu firmy. Podatek naliczony to suma zapłaconego podatku od towarów i usług. Pomniejsza on podatek należny. Różnica między jednym a drugim zostaje później uregulowana – na rzecz Urzędu Skarbowego, lub na rzecz podatnika.
Podatek należny i podatek naliczony to często mylone pojęcia. Oblicza się je na różnej podstawie – podatek należny wynika z przychodu firmy. Podatek naliczony to suma zapłaconego podatku od towarów i usług. Pomniejsza on podatek należny. Różnica między jednym a drugim zostaje później uregulowana – na rzecz Urzędu Skarbowego, lub na rzecz podatnika. Podatek naliczony Ten podatek wynika z faktur VAT, które podatnik otrzymuje w chwili nabycia towaru lub usługi. Jego wysokość zależy od ceny netto towaru i stawki podatku VAT. Przy imporcie zaś podatek należny stanowi sumę kwot podatku wynikających z dokumentów celnych. O kwotę tego podatku można obniżyć podatek w rzeczywistości „należący się” budżetowi państwa, czyli podatek należny. Podatek należny Podatek ten oblicza się od przychodów ze sprzedaży towarów i usług. Wynika on z faktur własnych podmiotu prowadzącego działalność. Podatek VAT należny obliczany jest od podstawy opodatkowania, czyli wartości netto towaru lub usługi. Obliczanie podatku należnego i naliczonego Podstawowa zasada jest taka, że płatnik podatku VAT, czyli sprzedawca, oblicza podatek należny od danych transakcji i pomniejsza go o zapłacony wcześniej podatek naliczony. Podatek naliczony związany jest z wcześniejszą transakcją opodatkowaną zawartą w fakturach zakupu. Uwzględnia on wszelkie upusty i rabaty. Obliczanie tych podatków wymaga od płatnika prowadzenia specjalnych rejestrów dokonywanych sprzedaży i zakupów. W sytuacji, gdy podatek należny jest wyższy od naliczonego, wówczas różnicę trzeba odprowadzić do Urzędu Skarbowego. W sytuacji przeciwnej – różnica zostanie zwrócona podatnikowi, lub też ma on prawo do odliczenia różnicy w następnym okresie płatności. Prawo do odliczenia nie przysługuje jednak każdemu. Zarezerwowane jest dla osób prowadzących działalność gospodarczą, nie dotyczy podmiotów zwolnionych z podatku VAT. Ustawodawca wprowadził też szereg wyłączeń od możliwości odliczenia podatku należnego – nie ma możliwości odliczenia od usług noclegowych i gastronomicznych oraz w przypadku umowy darowizny bądź świadczenia usług nieodpłatnie. Wydatki takie nie są ujmowane w ewidencji zakupów VAT. Obliczanie podatku należnego i podatku naliczonego: przykłady Jeśli podatnik dokonał sprzedaży towarów opodatkowanych stawką podstawową, czyli 23%, a wartość netto sprzedaży wynosi 40 000 zł, to podatek VAT wyniósł 9 200 zł. Jeśli w tym samym okresie rozliczeniowym dokonał zakupu towarów i usług o wartości netto 10 000 zł, to odlicza podatek naliczony w wysokości 2 300 zł. Kwota 9 200 zł minus 2 300 zł, czyli 6 900 zł, to nadwyżka podatku należnego nad naliczonym. W tej sytuacji kwotę 6 900 zł odprowadzić należy na rachunek urzędu skarbowego. W sytuacji, gdy podatnik dokonał sprzedaży opodatkowanej stawką 8% na wysokość netto 8 000 zł, to podatek VAT wyniósł 640 zł. Jeśli w tym okresie rozliczeniowym dokonał on zakupów z których wartość podatku naliczonego wynosi 1 500 zł, to kwota 1 500 zł minus 640 zł, czyli 860 zł, to nadwyżka podatku naliczonego nad należnym. Kwotę tę można wykazać w deklaracji jako należną do zwrotu od urzędu skarbowego, lub też przenieść ją na kolejny okres rozliczeniowy. Kwota podatku liniowego nie zmienia się zależnie od wysokości dochodów. Stawka podatku liniowego to 19%. Podatek od psa waha się od 30 do 70 zł. Wysokość podatku od posiadania psa ustalana jest corocznie. Firmy prowadzące pełną księgowość płacą podatek liniowy. Podatek liniowy odzwierciedla rzeczywistą sytuację finansową przedsiębiorstwa.
Dieta South Beach, czyli nauka zdrowego odżywiania
Dieta South Beach, wymyślona przez amerykańskiego kardiologa, składa się z trzech faz – każda kolejna jest mniej restrykcyjna. Polega na wyrabianiu zdrowych nawyków żywieniowych, które warto utrzymać przez resztę życia. Podczas jej stosowania możemy dowolnie wybierać spośród długiej listy zdrowych produktów. Utrata wagi nie jest tak spektakularna, jak przy dietach cud, nie grozi nam jednak efekt jo-jo i ciągłe uczucie osłabienia.
Dieta South Beach, wymyślona przez amerykańskiego kardiologa, składa się z trzech faz – każda kolejna jest mniej restrykcyjna. Polega na wyrabianiu zdrowych nawyków żywieniowych, które warto utrzymać przez resztę życia. Podczas jej stosowania możemy dowolnie wybierać spośród długiej listy zdrowych produktów. Utrata wagi nie jest tak spektakularna, jak przy dietach cud, nie grozi nam jednak efekt jo-jo i ciągłe uczucie osłabienia. Założenia diety South Beach: Dieta South Beach, wymyślona przez amerykańskiego kardiologa Arthura Agatsona, to nie tyle dieta, co sposób odżywiania na całe życie. Jej celem nie jest szybka utrata wagi poprzez ograniczenie kalorii, a pomoc w zdrowym odchudzaniu, bez uczucia głodu i osłabienia organizmu. Dieta ta składa się z trzech kolejnych faz, z których każda kolejna jest mniej restrykcyjna. Zasadniczo dieta ta polega na zastąpieniu tłuszczów zwierzęcych roślinnymi i pochodzącymi z ryb, oraz na przyjmowaniu dużej ilości węglowodanów o niskim indeksie glikemicznym. Dozwolonych produktów można jeść tyle, na ile ma się ochotę – nie trzeba liczyć kalorii, ważyć posiłków i głodzić się. Jest to po prostu plan zdrowego odżywiania, utrwalający zdrowe nawyki żywieniowe. Warto podczas stosowania tej diety uprawiać sport, który poprawi efekty odchudzania. Trzy fazy diety South Beach Pierwsza faza trwa 14 dni. W ciągu jej trwania można jeść warzywa, chude mięso, ryby, chude sery, jaja. Nie wolno jeść słodyczy, owoców, pieczywa i ziemniaków. Należy jeść trzy posiłki dziennie, do tego dwie przekąski i ewentualnie jeden wysokobiałkowy deser, pamiętając, aby zawierał on mało cukru. Podczas tej fazy utrata wagi jest gwałtowna, równocześnie stabilizuje się poziom glukozy we krwi. Celem pierwszej fazy jest właśnie wyeliminowanie glukozy, dzięki czemu pozbywamy się męczącego uczucia ciągłego łaknienia. Druga faza jest nieco mniej restrykcyjna. Można włączyć do diety większość owoców, niedozwolone wcześniej warzywa, gorzką czekoladę, pełnoziarniste pieczywo, makaron razowy i brązowy ryż. Ilość jedzonych owoców i produktów skrobiowych trzeba zwiększać stopniowo, ponieważ organizm potrzebuje czasu na przyzwyczajenie się na nowo do trawienia cukrów. Waga spada w tej fazie nieco wolniej. Stosujemy ją do uzyskania upragnionej masy ciała. Trzecia faza diety South Beach to program żywienia na całe życie. Nie ma produktów niedozwolonych, trzeba się jednak kontrolować i usuwać z diety te produkty, które nadmiernie pobudzają łaknienie. Podczas pierwszej i drugiej fazy organizm zdążył już przywyknąć do zdrowego stylu odżywiania, nie powinniśmy więc mieć problemów z utrzymaniem pozytywnych nawyków. Tylko od nas zależy, czy je utrzymamy, a wraz z nimi – stałą, satysfakcjonującą wagę. Odchudzaj się skutecznie i nie wracaj do starej wagi. Zapoznaj się z zasadami diety paryskiej. Dbaj o sylwetkę jak Jennifer Lopez! Oto zasady diety przyspieszającej metabolizm. Wyrzeczenia nie są dla ciebie? Przed tobą dieta przemienna: jej zasady i działanie.
Faktura uproszczona – kiedy się ją wystawia?
Faktura uproszczona wystawiana jest wtedy, gdy wartość sprzedaży nie przekracza 450 złotych lub 100 euro. Jest to uprawnienie podatnika, a nie jego obowiązek – możliwość wystawienia faktury uproszczonej nie wyłącza możliwości wystawienia faktury zwykłej.
Faktura uproszczona wystawiana jest wtedy, gdy wartość sprzedaży nie przekracza 450 złotych lub 100 euro. Jest to uprawnienie podatnika, a nie jego obowiązek – możliwość wystawienia faktury uproszczonej nie wyłącza możliwości wystawienia faktury zwykłej. Faktura uproszczona: kiedy się ją wystawia? Zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług, fakturę uproszczoną można wydać w przypadku, gdy wartość sprzedaży wynosi do 450 zł lub 100 euro. Nie jest to obowiązek podatnika – może on wystawić od takiej transakcji również zwyczajną fakturę. Możliwość wystawienia faktury uproszczonej nie dotyczy jednak wszystkich takich przypadków, bowiem nie można jej wystawić w następujących sytuacjach: przy sprzedaży wysyłkowej – na terytorium kraju, jak i za granicę, w przypadku WDT, czyli wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w sytuacji dostawy towarów bądź świadczenia usług na rzecz jednostek z innych państw członkowskich, a także wówczas, gdy zobowiązanym do zapłaty podatku VAT jest nabywca towaru lub usługi. Faktura uproszczona: elementy Faktura uproszona może nie zawierać elementów określonych w art. 106e ust. 1 pkt 3 w odniesieniu do nabywcy oraz danych z ust. 1 pkt 8-9 i 11-14, jeśli zawiera dane, które umożliwiają określenie kwotę podatku dla odpowiednich stawek. Faktura taka nie musi więc zawierać: imion i nazwisk/nazw podatnika i nabywcy, a także ich adresów, miary i ilości dostarczonych towarów/zakresu usług, ceny jednostkowej towaru lub usługi netto, wartości sprzedaży netto, stawki podatku, sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż od podatku zwolnioną, kwoty podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku. Powinna zaś zawierać obowiązkowo: datę wystawienia, kolejny numer faktury, numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany dla potrzeb podatku, numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany dla potrzeb podatkowych, datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi, jeśli jest ona określona przez strony i różni się od daty wystawienia faktury, nazwę/rodzaj towaru/usługi, kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, kwotę należności ogółem.
Zgłoszenie działalności gospodarczej do podatku VAT – kiedy się opłaca?
W przypadku prowadzenia działalności bywa, iż zgłoszenie się jako płatnik VAT jest obowiązkowe. Istnieje jednak szereg przypadkiem, gdy to od przedsiębiorcy zależy, czy dokona takiego zgłoszenia. W niektórych wypadkach okaże się to opłacalne.
W przypadku prowadzenia działalności bywa, iż zgłoszenie się jako płatnik VAT jest obowiązkowe. Istnieje jednak szereg przypadkiem, gdy to od przedsiębiorcy zależy, czy dokona takiego zgłoszenia. W niektórych wypadkach okaże się to opłacalne. Działalność gospodarcza a opłacanie VAT: kiedy trzeba? Do zgłoszenia się jako płatnicy VAT zobowiązani są przedsiębiorcy, którzy: zamierzają kupować i sprzedawać na terenie pozostałych krajów UE, co łączy się z obowiązkiem do VAT-u unijnego; w poprzednim roku osiągnęli wartość sprzedaży ponad 150 tys. zł; zamierzają sprzedawać wyroby z metali szlachetnych bądź z udziałem tych metali, towary objęte podatkiem akcyzowym, nieużywane środki transportu, tereny budowlane bądź pod zabudowę przeznaczone; zajmować się będą świadczeniem usług prawniczych, usług w zakresie doradztwa, oraz usługami jubilerskimi. Działalność gospodarcza a opłacanie VAT: kiedy warto? Jeśli prowadzona działalność nie należy do którejś z kategorii podanych powyżej, wówczas należy się zastanowić, czy zgłoszenie się jako podatnik VAT nie będzie korzystne. Warto zgłosić się do opłacania podatku VAT: jeśli spodziewamy się w działalności przedsiębiorstwa dużych kosztów z tytułu zakupów materiałów i towarów – wówczas możliwe będzie odliczenie VAT-u. Przy niski kosztach wybór taki nie będzie opłacalny; jeśli w swej działalności będziemy przeprowadzać transakcje z VAT-owcami – podmioty te zwykle preferują dostawców odliczających VAT. Przy sprzedaży dla osób fizycznych bardziej opłaci się nie zgłaszać do VAT-u, gdyż wtedy produkty okazać się mogą bardziej konkurencyjne cenowo; jeśli kupujemy towary z wyższą stawką podatku niż stawka VAT usług świadczonych przez naszą firmę; jeśli będziemy świadczyć głównie na rzecz podmiotów zagranicznych. Wówczas, mimo wystawiania faktur ze stawką 0% lub z adnotacją „np”, wciąż będziemy uprawnieni do odliczenia VAT z faktur kosztowych.
Dieta błonnikowa doktora Siegala – co jeść a czego unikać?
Dieta błonnikowa to dobry sposób na zdrowe odchudzanie. Zakłada przede wszystkim jedzenie dużej ilości warzyw i owoców oraz produktów z pełnych zbóż. Dzięki dużej zawartości błonnika w posiłkach zapewnia poczucie sytości, mimo niskiej kaloryczności dań.
Dieta błonnikowa to dobry sposób na zdrowe odchudzanie. Zakłada przede wszystkim jedzenie dużej ilości warzyw i owoców oraz produktów z pełnych zbóż. Dzięki dużej zawartości błonnika w posiłkach zapewnia poczucie sytości, mimo niskiej kaloryczności dań. Na czym polega dieta błonnikowa? Dietę błonnikową stworzył dr Siegal w 1975 roku i do dziś cieszy się ona popularnością. Główną myślą dr Siegala było takie skomponowanie diety, aby u osób odchudzających się wyeliminować napady głodu. Podstawowym założeniem tej diety jest zminimalizowanie liczby kalorii poprzez jedzenie takich produktów, które mają dużo błonnika, dzięki czemu uczucie głodu nie dokucza. Dzieje się tak, ponieważ błonnik w połączeniu z płynami pęcznieje w żołądku, dając poczucie sytości, a równocześnie na długo w nim zalega, dzięki czemu stan ten długo się utrzymuje. Błonnik ma również to dobroczynne działanie, że reguluje przemianę materii i oczyszcza organizm – działa jak szczotka czyszcząca przewód pokarmowy. Dieta dr Siegala polega na jedzeniu dużej ilości warzyw, owoców oraz zbóż z pełnego przemiału. Zasady diety błonnikowej Codziennie należy przyjmować 50 gramów błonnika, pochodzących przede wszystkim z produktów zbożowych nieprzetworzonych – brązowego ryżu, kasz, pieczywie razowym na zakwasie, owoców i warzyw – zarówno świeżych, jak i suszonych. Można jeść chude białe mięso i chude ryby, a także chudy nabiał – 60-80 gramów dziennie. Można jeść masło i oliwę, ale w małych ilościach. Nie można smażyć potraw. Nie można przyjmować cukru, słodzonych napojów, słodyczy. Nie można pić alkoholu. Można najadać się do syta! Uwaga: Przy dłuższym stosowaniu tej diety mogą wystąpić niedobory wapnia, magnezu i żelaza, trzeba więc zwrócić szczególną uwagę, czy te mikroelementy dostarczane są organizmowi w wystarczających ilościach. Przeciwwskazania do stosowania diety błonnikowej Diety tej nie powinny stosować osoby, które cierpią na choroby jelit i układu pokarmowego. U tych osób może ona prowokować wzdęcia. Na wszelki wypadek zawsze warto przed rozpoczęciem diety skonsultować się z lekarzem. Dieta i aktywność fizyczna to duet, który pomoże schudnąć. Co jeść na diecie do ćwiczeń? Przy odchudzaniu nie musisz rezygnować ze słodyczy. Poznaj zasady i działanie diety czekoladowej. Jeśli uprawiasz aktywność fizyczną dobierz właściwy jadłospis. Zobacz wskazówki dla diety fitness. Ewa Chodakowska słynie ze swoich ćwiczeń. A czy wiesz, na czym polega dieta Ewy Chodakowskiej?
Wymagania wobec faktur elektronicznych oraz korzyści z wykorzystania tej formy
Faktura elektroniczna może być wystawiana, jeśli klient wyraził zgodę na jej otrzymanie. Wówczas przesyła się ją przez internet, co przynosi wiele korzyści, takich jak oszczędność czasu i pieniędzy czy ułatwienia w zarządzaniu dokumentacją.
Faktura elektroniczna może być wystawiana, jeśli klient wyraził zgodę na jej otrzymanie. Wówczas przesyła się ją przez internet, co przynosi wiele korzyści, takich jak oszczędność czasu i pieniędzy czy ułatwienia w zarządzaniu dokumentacją. Faktura elektroniczna: wymagania Aby można było wysłać do klienta fakturę elektroniczną, należy uzyskać na to jego zgodę. Może ona być wyrażona również w formie ustnej. Na otrzymywanie faktur wystarczy zgodzić się raz, nie potrzeba akceptacji tej formy wyrażać wobec każdej kolejnej wystawianej przez danego przedsiębiorcę faktury. Zgodnie z definicją zawartą w przepisach ustawy, fakturą elektroniczną jest faktura w formie elektronicznej w dowolnym formacie elektronicznym. Mogą to być dokumenty utworzone w specjalnych programach księgowych, bądź też w wersji PDF. Mogą to także być faktury papierowe, które zostały zeskanowane i wysłane mailem, o ile jednakże ich wersja papierowa nie zostanie wprowadzona do obrotu. Przesyłając e-fakturę klientowi, sprzedawca jest zobowiązany zachować ją równocześnie w swojej dokumentacji. W sytuacji, gdy dotyczy ona sprzedaży zaewidencjonowanej na kasie fiskalnej, w swojej dokumentacji musi mieć on również paragon fiskalny z tej transakcji. Przy wystawianiu e-faktur obowiązują takie same wymagania, jak w przypadku faktur papierowych. Powinny się więc na nich znaleźć elementy ujęte w ustawie, a więc między innymi data wystawienia, numer faktury, data dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi bądź otrzymania zapłaty, imiona i nazwiska sprzedającego i nabywcy, numery NIP (nie dotyczy klienta, wobec którego wystawiana jest faktura imienna), nazwa, ilość i cena towaru czy usługi, stawka podatku. Zgodnie z ustawą o VAT na przedsiębiorcy ciąży obowiązek zapewnienia autentyczności, integralności oraz czytelności e-faktury, w wybrany przez siebie sposób. Może on opatrzyć więc e-fakturę np. bezpiecznym podpisem elektronicznych, lub zastosować inną dostępną, bezpieczną i uznaną metodę, jak choćby stosowanie odpowiednich systemów finansowo-księgowych. Faktura elektroniczna: korzyści Decyzja posługiwania się e-fakturami ma wiele istotnych korzyści: Oszczędność czasu – dostęp do rachunków jest już w momencie ich wystawienia, skraca się więc czas oczekiwania na rachunek. Możliwość wyboru sposobu otrzymywania rachunku – to klient decyduje, czy chce otrzymywać faktury każdorazowo na swój adres e-mail, czy mieć do nich dostęp po zalogowaniu się do odpowiedniej platformy usługodawcy. W wielu przypadkach można także zażyczyć sobie otrzymywanie powiadomień sms dotyczących wystawienia e-faktury. Ułatwienie dostępu do wystawionych faktur – znajdują się zawsze w jednym miejscu, a dostęp do nich mamy przez całą dobę, z każdego miejsca – potrzebny jest jedynie dostęp do Internetu. Są bezpieczne – dostęp do nich chroniony jest przez hasło do skrzynki odbiorczej lub odpowiedniej platformy przedsiębiorcy, dodatkowo chronione są również protokołem SSL. Korzyści ekologiczne poprzez oszczędność papieru. Korzyści dla firmy – stosowanie e-faktur pozwala zredukować koszty wystawiania faktur o 80%. Ich stosowanie zwiększa efektywność, płatności są szybciej realizowane, a także łatwiej jest zarządzać dokumentami.
Dieta bezbiałkowa dla alergików – czego nie można jeść?
Dieta bezbiałkowa, a właściwie bezmleczna, przeznaczona jest dla osób nietolerujących białka pochodzącego z mleka krowiego i wszelkich produktów pochodnych. Osoby uczulone powinny wyeliminować z diety szereg produktów, zastępując je innymi, bogatymi w białko z innych źródeł.
Dieta bezbiałkowa, a właściwie bezmleczna, przeznaczona jest dla osób nietolerujących białka pochodzącego z mleka krowiego i wszelkich produktów pochodnych. Osoby uczulone powinny wyeliminować z diety szereg produktów, zastępując je innymi, bogatymi w białko z innych źródeł. Dla kogo dieta bezbiałkowa? Dieta bezbiałkowa, czyli bezmleczna, polega na eliminacji z diety białka pochodzącego z mleka krowiego. Uczulenie na to białko występuje dość często u małych dzieci (skaza białkowa), zdarza się również u dorosłych. Białko jest człowiekowi niezbędne do właściwego funkcjonowania – dorosły człowiek powinien przyjmować 40-60 gramów białka dziennie, roczne dziecko – 3 gramy białka na 1 kilogram masy ciała, dziecko dwuletnie – 2,8 gramów na kilogram masy ciała, trzyletnie – 2,6 gramów białka na kilogram masy. Niezbędną ilość białka można jednak z powodzeniem dostarczać z innych niż krowie mleko źródeł. Czego nie jeść na diecie bezbiałkowej? Osoby nietolerujące białka z mleka krowiego muszą wyeliminować z diety: Mleko krowie zarówno świeże, jak i skondensowane i w proszku, Mleko kozie i owcze, Białko jaj, Maślanki, kefiry, jogurty, śmietany, Sery i twarogi, Wołowinę i cielęcinę, Żelatynę wołową, Czekoladę i wszelkie desery oraz słodycze zawierające mleko i jego pochodne. Potencjalnymi alergenami mogą być również inne, mniej oczywiste produkty: Orzechy włoskie, laskowe i inne, Miód, Grzyby, Cebula i czosnek, Kapusta, groch, ogórki, pomidory i sałata, a także mandarynki. Te produkty nie muszą, ale mogą wzmagać alergię. Należy więc zachować wobec nich szczególną ostrożność, szczególnie komponując dietę dla dziecka. Co jeść na diecie bezbiałkowej? W diecie bezbiałkowej, aby zapewnić organizmowi niezbędne mu do funkcjonowania składniki, można jeść: Wszelkie kasze i ryże, Mleko sojowe, Owoce i warzywa – szczególnie dużo białka mają rośliny strączkowe, Żółtka jaj, Margaryny bezmleczne i tłuszcze roślinne, Ryby, drób, mięso królicze. Uwaga na ukryte białka mleka Białko mleka może znaleźć się w wielu produktach, w których często nie podejrzewalibyśmy jego obecności. Należy więc zawsze czytać skład kupowanych produktów, szczególnie uważając na: Probiotyki, syropy, leki i suplementy diety, Pieczywo, zwłaszcza bułki do hamburgerów i pieczywo tostowe, Pasztety, serdelki, parówki, Wszelkie słodycze. Czytając skład zwracajmy uwagę, czy w składzie obecna jest żelatyna wołowa, mleko w proszku, serwatka laktoza bądź kazeina. Niektóre produkty mogą zapobiegać nowotworom. Co jeść, a czego unikać, w diecie antyrakowej? Jeśli jesteś wegetarianką, weganką lub nie jesz mięsa, wypróbuj dietę beztłuszczową dr Ornisha. Dieta bezglutenowa może poprawić kondycję skóry. Czy gluten jest przyczyną trądziku? Planujesz oczyścić organizm i zeszczupleć? Sprawdź, na czym polega dieta 800 kcal.
Faktury VAT wystawiane są w razie zadeklarowania celów gospodarczych dokonanego zakupu. Klient będący osobą fizyczną otrzymuje zasadniczo jedynie paragon, może jednak zażyczyć sobie wystawienia faktury imiennej.
Faktury VAT wystawiane są w razie zadeklarowania celów gospodarczych dokonanego zakupu. Klient będący osobą fizyczną otrzymuje zasadniczo jedynie paragon, może jednak zażyczyć sobie wystawienia faktury imiennej. Faktura do paragonu: kiedy jest wystawiana? Ogólna zasada mówi, że klientowi, który nie dokonuje zakupu w celach gospodarczych, wystawia się, w momencie dokonania płatności, paragon fiskalny. Wyjątek dotyczy przedsiębiorstw, które nie są zobowiązane do korzystania z kas fiskalnych. Zdarzyć się jednak może, że taki klient zażyczy sobie również wystawienia faktury do paragonu, i to niekoniecznie już w chwili, gdy go otrzymuje. Wówczas sprzedawca powinien wystawić fakturę imienną opiewającą na daną transakcję. Faktura do paragonu: zasady wystawiania Pamiętać należy, że wystawienie takiej faktury nie zwalnia z obowiązku wręczenia osobie fizycznej paragonu. Żądanie wydania takiej faktury może dotyczyć również sprzedaży zwolnionej z podatku VAT. Faktura wystawiania jest na podstawie paragonu, który klient zobowiązany jest okazać. Faktury takie nie są księgowane. Nie podaje się w nich również numeru NIP kupującego, gdyż nie jest on płatnikiem podatku VAT. Podatnik ma obowiązek spełnić żądanie klienta, jeśli ten przedstawi żądane wystawienia faktury w terminie do 15. dnia kolejnego miesiąca po miesiącu sprzedaży, jeśli żądanie to zostało zgłoszone do końca miesiąca, w którym dokonano transakcji. Jeśli zgłoszenie nastąpiło później, bądź też otrzymano całość lub część zapłaty – obowiązuje przedsiębiorcę termin 15 dni na wystawienie takiej faktury, liczony od dnia zgłoszenia żądania jej otrzymania. Jeśli jednak prośba klienta wpłynęła po upływie 3 miesięcy od końca miesiąca, w którym dokonana została transakcja, to sprzedawca nie ma obowiązku jej wystawienia. Może jednakże to uczynić mimo upływu tego terminu, jednak zależy to wówczas jedynie od tego dobrej woli.
Faktura bez VAT: podatnik zwolniony z opodatkowania
Istnieje kilka przypadków, gdy na fakturze brak jest podanej kwoty VAT. Jednym z nich jest sytuacja, gdy podatnik zwolniony jest z opodatkowania podatkiem VAT ze względu na nieprzekroczenie limitu obrotu, który wynosi 150 00 zł.
Istnieje kilka przypadków, gdy na fakturze brak jest podanej kwoty VAT. Jednym z nich jest sytuacja, gdy podatnik zwolniony jest z opodatkowania podatkiem VAT ze względu na nieprzekroczenie limitu obrotu, który wynosi 150 00 zł. Zwolnienia z podatku VAT W ustawie o podatku od towarów i usług znajduje się szereg wyłączeń zarówno podmiotowych, jak i przedmiotowych od obowiązku opłacania podatku VAT. Zwolnienie podmiotowe obejmuje tych podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła w roku poprzednim 150 000 zł, po odliczeniu kwoty podatku. Są to tak zwani mali podatnicy. Zwolnienie podmiotowe obejmuje również podatników nowych, rozpoczynających działalność. Dokonywaną przez nich sprzedaż zwalnia się z podatku, jeśli rozpoczynają działalność w trakcie roku podatkowego, jeśli przewidywana przez tego przedsiębiorcę wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty 150 000 zł. Trzeba jednak pamiętać, że ze zwolnienia podmiotowego wyłączone są pewne typy działalności. Są to np. usługi związane z doradztwem, usługi prawnicze, dostawa wyrobów jubilerskich czy nowych środków transportu. Podatnik zwolniony z obowiązku uiszczania VAT Przedsiębiorca zwolniony przez ustawę z obowiązku opłacania VAT nie musi aktualnie rejestrować się jako podatnik VAT – wówczas wystawia rachunki bez informacji o VAT. Jeśli jednak zarejestruje się jako taki podatnik – ma prawo wystawiania faktur z oznaczeniem „zw”. Aby móc je wystawiać, musi zarejestrować się jako podatnik VAT, dokonując zgłoszenia na formularzu VAT-R. Faktura podatnika korzystającego ze zwolnienia z VAT Mimo zwolnienia z obowiązku opłacania podatku VAT przedsiębiorca taki zobowiązany jest wystawić fakturę na żądanie nabywcy. Powinna ona zawierać: datę wystawienia faktury, kolejny numer faktury, imiona i nazwiska lub nazwy obu stron oraz ich adresy, nazwę lub rodzaj towaru bądź usługi, miarę i ilość dostarczonych towarów lub zakres usług, cenę jednostkową, kwotę należności ogółem. Nie trzeba natomiast, tak jak w przypadku faktury wystawianej na sprzedaż zwolnioną z podatku VAT, czyli objętą zwolnieniem przedmiotowym, podawać podstawy prawnej uprawniającej do zwolnienia. Można pominąć także numer NIP nabywcy, stawkę podatku oraz kwotę podatku.
Faktura VAT marża to dokument potwierdzający sprzedaż opodatkowaną od wysokości marży, nie zaś od całej kwoty sprzedaży. Nie zawiera ona niektórych elementów, które obowiązkowe są według zasad ogólnych.
Faktura VAT marża to dokument potwierdzający sprzedaż opodatkowaną od wysokości marży, nie zaś od całej kwoty sprzedaży. Nie zawiera ona niektórych elementów, które obowiązkowe są według zasad ogólnych. Faktura marża: co to oznacza? Przedsiębiorca, który uprawniony jest to wystawiania faktury marża, opłaca podatek VAT nie od całej kwoty sprzedaży, a jedynie od wysokości marży, czyli różnicy pomiędzy kwotą należności, jaką ma zapłacić nabywca, a ceną nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku. W związku z tym kwota podatku jest niższa, niż gdyby transakcja opodatkowana była w sposób tradycyjny. Zakup, na który wystawiona jest faktura marża, nie pozwala jednak na odliczenie podatku VAT. Faktura marża: kiedy można ją wystawić? Transakcje, które można opodatkować według procedury marży, określa ustawa o podatku od towarów i usług. Możliwość taka dotyczy podatników, którzy zajmują się usługami turystycznymi, dostawą rzeczy używanych, dzieł sztuki, antyków oraz przedmiotów kolekcjonerskich. Faktura marża: cechy charakterystyczne Według art. 119 i 120 ustawy o VAT, podatnicy tacy wystawiają faktury zawierające następujące elementy: oznaczenie „Faktura VAT marża”, imię i nazwisko lub nazwy obu stron, ich adresy oraz numery NIP, dzień, miesiąc i rok albo miesiąc i rok dokonania sprzedaży, datę wystawienia oraz numer kolejny faktury, nazwę towaru lub usługi, miarę i ilość sprzedanych towarów, bądź rodzaj wykonanych usług, kwotę należności wraz z należnym podatkiem. W fakturze marża nie wykazuje się natomiast: ceny jednostkowej netto towaru/usługi, wartości sprzedaży netto, stawki podatku, kwoty podatku od sumy wartości sprzedaży netto, wartości sprzedaży towarów lub usług brutto.
Wady i zalety podatku liniowego: kiedy się opłaca?
Podatek liniowy to forma opodatkowania działalności gospodarczej, z której skorzystać mogą podatnicy. Nie wszystkim opłaci się zastosowanie tej metody naliczania podatku, gdyż jego stawka jest stała i wynosi 19%.
Podatek liniowy to forma opodatkowania działalności gospodarczej, z której skorzystać mogą podatnicy. Nie wszystkim opłaci się zastosowanie tej metody naliczania podatku, gdyż jego stawka jest stała i wynosi 19%. Podatek liniowy: wymiar podatku Podatek liniowy to taki sposób naliczania należnego podatku, zgodnie z którym jego wymiar jest wprost proporcjonalny do wielkości podstawy opodatkowania, czyli dochodu. Jego cechą charakterystyczną jest to, że jego stawka jest stała, a więc nie zmienia się w zależności od wysokości dochodu, i wynosi zawsze 19%. Obecnie można dobrowolnie wybrać taką formę opodatkowania, która jest bardziej opłacalna. Aby wybór taki był jednak możliwy, należy spełnić pewne warunki. Opodatkowanie liniowe mogą wybrać osoby prowadzące działalność gospodarczą wykonywaną: samodzielnie, w spółce, która nie ma osobowości prawnej. O ile takiej samej działalności nie wykonuje lub nie wykonywał przez ostatni rok w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy. Podatek liniowy: zalety Jedną z podstawowych zalet zastosowania podatku liniowego jest to, że jego stawka pozostaje niezmienna, łatwo więc obliczyć jego wymiar, nie trzeba bowiem uwzględniać różnych stawek podatkowych. Prostota rozliczania się w tym przypadku wynika również z tego, iż płatnik podatku nie ma obowiązku uwzględniać ulg czy kwoty wolnej od podatku, gdyż te kwestie go nie dotyczą. W praktyce wybór tej formy opodatkowania działalności będzie opłacalny dla osób, których dochód jest wysoki i wynosi co najmniej około 100 tys. zł. Właśnie na tym poziomie kształtuje się granica opłacalności skorzystania z tej metody opodatkowania, choć kwotą wejścia w podwyższoną stawkę podatku dochodowego, tj. 32%, wynosi 85 528 zł. Podatek liniowy: wady Decydując się na wybór podatku liniowego trzeba pamiętać o jego wadach, wśród których znajduje się niewątpliwie wyłączenie możliwości rozliczania się razem ze współmałżonkiem. Należy wziąć też pod uwagę brak ulg podatkowych, takich jak ulga prorodzinna, oraz kwoty wolnej od podatku, co wpływa na brak opłacalności zastosowania tej metody przy niższych dochodach. Trzeba również pamiętać o tym, że choć zasadniczo opłacanie podatku tą metodą łączy się z mniejszą liczbą czynności księgowo-formalnych, to jednak jeśli uzyskuje się dochód zarówno z prowadzenia własnej działalności jak i stosunku pracy, to należy składać wobec nich oddzielne deklaracje. W takiej sytuacji również wyłączona jest możliwość połączenia dochodów z tego drugiego stosunku z dochodami współmałżonka. Od obowiązku uiszczania opłaty za płat można być zwolnionym. Podatek od posiadania psa nie obowiązuje m.in. niepełnosprawnych i dyplomatów. Istnieje rodzaj zobowiązania finansowego wobec urzędu skarbowego, który zapisuje się w księgach, ale uiszcza później. Podatek odroczony pozwala oszacować przyszłe zyski i straty. Podatek należny wynika z przychodu firmy. Podatek naliczony jest sumą zapłaconego podatku od towarów i usług.
Ile wynosi podatek od dywidendy i kto go musi płacić?
Podatek od dochodów z dywidend został uregulowany w ustawach o podatku dochodowym – ustawie PIT i CIT. Oba te akty prawne ustaliły wysokość podatku w postaci ryczałtu w wysokości 19%.
Podatek od dochodów z dywidend został uregulowany w ustawach o podatku dochodowym – ustawie PIT i CIT. Oba te akty prawne ustaliły wysokość podatku w postaci ryczałtu w wysokości 19%. Podatek od dywidendy: ile wynosi? Dywidenda, czyli część dochodu spółki kapitałowej wypłacana na rzecz jednego wspólnika lub akcjonariusza, opodatkowana jest na mocy ustaw o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o podatku dochodowym od osób prawnych. Zarówno jedna, jak i druga ustawa ustaliła ten podatek w wysokości 19%. Płatnikami podatku są podmioty, które dokonały wypłaty dywidend – są więc zobowiązane ten podatek odprowadzić z wypłacanej kwoty i uiścić go na rzecz organu skarbowego. Zryczałtowany podatek jest pobierany w dniu wypłaty dywidendy i przekazywany do 7. dnia następnego miesiąca na rachunek odpowiedniego urzędu skarbowego. Podatek od dywidendy: CIT W przypadku wypłaty na rzecz innych osób prawnych właściwość urzędu ustala się ze względu na siedzibę podatnika, czyli osoby otrzymującej dywidendę. Na płatniku ciąży wówczas obowiązek sporządzenia deklaracji CIT-6R, w terminie do końca pierwszego miesiąca kolejnego roku podatkowego. Podatek od dywidendy: PIT W sytuacji, gdy jest to osoba fizyczna, płatnik podatku, czyli podmiot wypłacający dywidendę, obowiązany jest sporządzić deklarację PIT-8A i przekazać ją do właściwego ze względu na miejsce swojej siedziby urzędu skarbowego do 20. dnia miesiąca następującego po tym, w którym doszło do zapłaty podatku. Podatek od dywidendy: podmioty zagraniczne Jeśli dywidenda jest wypłacana na rzecz podmiotu zagranicznego, wówczas należy uiścić podatek na rachunek urzędu skarbowego właściwego dla opodatkowania zagranicznych osób. Kwestia właściwości uregulowana jest w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie właściwości organów podatkowych. Podatek od dywidendy: zwolnienia Zwolnienia z zapłaty podatku od dywidendy dotyczą tylko beneficjentów będących spółkami, a także spółdzielni europejskich. Osoby fizyczne, zarówno z Polski jak i z zagranicy, nie mają prawa do zwolnień. Aby uzyskać zwolnienie, trzeba spełnić łącznie następujące warunki: wypłacający dywidendę ma siedzibę na terytorium RP i jest płatnikiem podatku dochodowego w Polsce, uzyskującym dochody z dywidendy jest podmiot podlegający podatkowi dochodowemu w RP, innym kraju UE lub EOG, spółka otrzymująca dywidendę posiada co najmniej 10% udziałów w spółce wypłacającej (w przypadku Szwajcarii – 25%), posiada te udziały nieprzerwanie przez okres dwóch lat, oraz nie korzysta ona ze zwolnienia z podatku dochodowego. Kwota wolna od podatku to 3091 zł rocznie. Po jej przekroczeniu podatek dochodowy nalicza się, a następnie odejmuje kwotę wolną od podatku. Należy rozliczyć się nawet z 50 groszy niedopłaconego podatku dochodowego. Niedopłatę podatku z rocznego rozliczenia PIT przelewa się przez internet na konto lub wpłaca w kasie właściwego miejscu zamieszkania urzędu skarbowego. Należy zawsze pamiętać o zapłaceniu podatku od dywidendy. Istnieją przypadki, gdy można uzyskać zwolnienie od konieczności opłacenia podatku od dywidendy.